Les Nuits Botanique 2021 - Jozef Van Wissem + Fleur De Feu - Een avond in een occult sfeertje
Les Nuits Botanique 2021
Rotonde (Botanique)
Brussel
2021-09-09
Erik Vandamme
Les Nuits Botanique is al jaren de ultieme ontdekkingsreis voor de fijnproever die graag buiten de comfortzone naar de toekomst kijkt van de populaire en alternatieve muziek. Na de scan van de COVID safe pas, wat op zich een routine wordt als je o.m. concerten bezoekt, voelde het wel een beetje onwennig aan, want we kwamen in een heel andere omgeving terecht dat we het laatste anderhalf jaar gewoon zijn. Je werd namelijk door een soort ‘spacy gang’ geleid naar de Rotonde , en verder kwam je in de Orangerie terecht. En buiten stond de derde locatie Scéne Parc.
Wij zakten af naar Rotonde voor een avond occult sfeertje van Jozef Van Wissem en Fleur De Feu.
We citeren even de info van Les Nuits Botanique: ‘Dominique Van Cappellen-Waldock is de frontvrouw van Baby Fire en mede-oprichtster van managementbureau Une Fois, waarmee ze vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Met Fleur De Feu wil ze met een soort ceremonie alsnog de mensen eren die in het begin van de coronapandemie gestorven zijn en waarvoor geen publieke begrafenissen hebben kunnen plaatsvinden. Het wordt een symbolisch, spiritueel en sjamanistisch optreden.’
En dat laatste is het ook geworden, een soort intieme ceremonie waarbij Fleur De Feu (****) je door haar fluwelen stem, meeneemt naar verre oorden. Haar muzikanten spelen aangrijpende mooie klanken, die je een krop in de keel bezorgen. Vooraan het podium brandt een kaars, meer symbolisch dan dit kan het haast niet worden.
Doorheen de set hangt een sacrale sfeer , die je enkel tegen komt bij een ceremonie in de kerk. Op het einde van de set mogen aanwezigen op een blaadje een naam schrijven, die symbolisch wordt verbrand , als een eindpunt of ter nagedachtenis aan een dierbaar iemand. Velen komen naar voor, en doen aan deze ceremonie mee.
Fleur De Feu bezorgt ons op deze wijze een pakkend optreden, waar de medemens wordt geëerd. Gedurende de set blijven de drie muzikanten en zangeres statisch, maar door de manier waarop ze hun songs vocaal en instrumentaal brengen, eer je de overledenen en kom je in een sfeertje van nimfen in het sprookjesbos die dat ook deden om de natuur te eren. Fleur De Feu eert de mens op de meest intieme wijze, intens mooi.
Helemaal alleen bewandelt ook luit virtuoos Jozef Van Wissem (****) diezelfde uiterst intens mooie weg op intieme wijze. Jozef Van Wissem is een man van weinig woorden, maar laat zijn betoverende muziek voor zich spreken. Jozef Van Wissem heeft het instrument de Luit in de 21ste eeuw geloodst, door het instrument op te waarderen. Hij profileert zich vocaal tot een verhalenverteller, net als de volleerde troubadours in de middeleeuwen, op een zodanig intense, sprookjesachtige wijze waardoor je in diepe gedachte verzinkt.
Het beeld is soms huiveringwekkend, je voelt de koude rillingen van de duisternis en harde realiteit over jou. Achter dat masker schuilt de kracht van die troubadour. En dat is nu net de verdienste van deze man die zijn verhaal zo pakkend kan vertellen, dat je als luisteraar er compleet stil van wordt.
Het daverende applaus op het einde van de set bevestigt dat iedereen stevig onder de indruk was van die intieme, ingetogen , verwoestend pakkende set . Hij zorgt voor barsten in je tere ziel.
Na de regulaire set kwam hij nog voor één nummer terug, zonder al te veel woorden. Een bevestiging van een avond in een occult sfeertje …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/jozef-van-wissem-09-09-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)
Leffingeleuren 2021 - zaterdag 11 september 2021 - Muzikaal cabaret in een festivaltent
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-11
Tijs Delacroix
Op dag twee van Leffingeleuren weinig muzikale meerwaardezoekers te bespeuren, de dag draaide namelijk volledig rond de regionale helden van Preuteleute.
“Preutewat?”, horen wij U spontaan denken. Voor wie hen niet kent, kunnen we het samenvatten als een vulgaire, seksistische, platte West-Vlaamse cabaret.
Hiermee doen we de act ook geen oneer aan, het is namelijk hun ‘Unique Selling Point’. Dat één van de leden, Sebastien Dewaele, wat acteerervaring achter de kiezen heeft (Eigen Kweek), voegt enkel maar toe aan het geheel.
In de beginfase van de set, moesten vooral oud-politiekers als Dehaene en Dedecker (want ja, zo lang gaat het nummer “Mussel” al mee) het ontgelden en stonden verder vooral fecaliën en anale frivoliteiten centraal bij aanvang van de set. Zo kabbelden Alain en Ook Alain langsheen “Vustekakker” en “Stroent/Komkommer” en proclameerden ze zich tot strijders van het recht op vrijheid om, wij citeren, ‘in je hol te steken wat je maar wil. Enkel een spontane regenboog boven de tent, had het plaatje completer kunnen maken. Helaas ging het allemaal nogal traagjes en konden/mochten de bindteksten een stuk beknopter.
Ondanks menig poging, slaagde Ook Alain (Tom Vanrijckegem) er zelfs niét in om ook maar één aanwezige vrouw haar boezem te doen ontbloten. Iets wat op een later tijdstip, op een volks dorpsplein zelden niet lukt. De vlam sloeg niet meteen in de pijp. Over pijpen gesproken; wel brulde menig aanwezig vrouw, heerlijk mee met de misogyne teksten zoals die van “Gie Oere, Gie Teve”, waarbij vrouwen nogal onvriendelijk worden gedwongen tot het oraal bevredigen van de man. Het eerste echte hoogtepunt in de set, eindigde zo op het aangezicht/langsheen de neus. En met een vlam die wél in de pijp zat.
Nadien volgde een deductieve les, waarbij het publiek in het Algemeen Nederlands (!) én het West-Vlaams de erg literaire tekst van “Gistern enk me vrouwmens” werd aangeleerd. Al hadden de aanwezigen, behalve meegesleurde metgezellen, hier geen nood aan. Dit haalde andermaal het tempo wat uit de set, jammer, want het publiek was al helemaal opgepept.
Het nieuwe “Gepluumd” viel helaas volledig in het water doordat het nagenoeg onverstaanbaar was, zelfs voor een recenserende West-Vlaming. Gelukkig werd dat goed gecompenseerd door afsluiter van de reguliere set “Bluuf me je fikkn va me”, in een érg snedige, boute uitvoering. Meer van dat!
Los van het tekstuele, mogen we niet vergeten dat Preuteleute effectief ook een act is. Ja, met geluidsman en met échte instrumenten. In het verleden (o.a. Paulusfeesten), werden de heren al wel eens omkaderd door een gitarist, een bassist,... Ditmaal gingen ze louter voor vocals, een sporadische, akoestische gitaar, synths en drums. Vooral de synths van Ook Alain bleken onontbeerlijk in het merendeel van de songs. Maar dat de heren ook een heus impressionante sound kunnen neerzetten, bleek in eerste bisnummer “Ramskapelle” (naar Rammstein - Rammstein). We merkten zelfs een spontane (puberale) moshpit op (!).
Het venijn zat, na een vooral trage, langdradige start met her-en-der eens een nieuwer nummer en vooral veel gezwans, dus zeker in de staart. Want hierna volgden ook nog klassiekers als “Dikke Vette” en “Pakt je Zak” die het luidkeelse publiek konden bekoren.
Dat de heren vooral een langdurige set moesten neerzetten en de overmatige bindteksten niet zomaar waren, werd bewezen door nog vier reservenummers op de papieren setlist aan te treffen. Zonde, want door het getalm werden de aanwezigen onthouden van een topnummer als “Rost Poept Goed”.
Preuteleute blijft succesvol, zelfs na 20 jaar, ongeacht de bandopstelling. Alain en Ook Alain staan garant om zelfs aan 30 euro per ticket nog steeds een goedgevulde tent te kunnen vullen. Preuteleute is meer dan een joke, Preuteleute is (Groot) Oostendse cult. Gedateerde nummers (zoals “Les Lacs Du Connemara”) houden de heren met hun verbasteringen eigenhandig in het collectieve geheugen. Dat Alain soms zoekende was naar het juiste gitaarakkoord neemt niet weg dat élk nummer ook gewoon erg goed werd gebracht. Want als je met een eenvoudige opstelling zelfs Rammstein in, nuja, ‘ere’ kan houden, dan ben je niet zomaar een coverband.
Pics homepag Preuteleute
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2021 - vrijdag 10 september 2021 - Exotisch dansfeest
Leffingeleuren 2021
Festivalterrein
Leffinge
2021-09-10
Tijs Delacroix
Het nieuwe-oude normaal is nagenoeg (terug) in het land, dat bewijzen de talrijke evenementen die met het CS-ticket plaatsvonden afgelopen weekend. Opeengepakt publiek, geen onverstaanbare drankbestellingen door de mondmaskers die in de weg zitten,... Zo ook op Leffingeleuren. De organisatie haalde voor deze editie het recept van vorig jaar nog eens boven, wat betekent: een klassieke festivaltent, meerdere weekends op rij vullen met muzikaal, thematische dagen.
Zo waren we vrijdag te gast op de Oosters/wereldmuziek-geïnspireerde dag.
De eerste act waar we paraat stonden aan het podium was het Duits-Turkse DERYA YILDIRIM & GRUP ŞIMŞEK. Deze act begon nogal zacht aan hun set, gecombineerd met de psychedelische sound creëerde dat haast een feeëriek geheel. In slaap vielen we allesbehalve, want ondanks de zachte vibe, werd er een fijne, ritmische dynamiek onder de set gesponnen. De multi-instrumentalisten combineerden ondere andere drum en synths met bijvoorbeeld dwarsfluit en elektrische gitaar, een speciale combinatie die erg aansloeg. Zeker wanneer ze het tempo verhoogden en de feeërieke sfeer plek maakte voor het eerste dansfeestje van de avond, waarbij Derya haast evolueerde in een Christine & The Queens-achtige frontvrouw qua overtuigingskracht.
De subtiliteit en de erg straffe opbouw waarmee ze dat deden, bewijst de totale controle die de act over hun set had. Sterk over de ganse lijn.
Derya Yilldrim en haar act wisten de clichés rond muziek met traditionele invloeden omver te blazen en presenteerden zich als een sterke live-act, tout court.
Hierna werden aan de rand van het podium, haast neus-tegen-neus met het publiek, de instrumenten van Dijf Sanders en zijn matties; De Craene (sax) en Segers (drums) geïnstalleerd. De afstand tussen Sanders’ act en het publiek werd zo tot een minimum herleid. De act liet er geen gras over groeien en ging verschroeiend van start. Al ontstond er geen dj-stampfeestje, maar werd er een broeierige tempel gebouwd waarin elk van de leden een significant aandeel in het creatieproces had. Segers’ drums zorgden een dreunende dynamiek, terwijl De Craene met zijn sax en klarinet die pure, exotische sfeer wist neer te zetten. Het is haast symbolisch te noemen dat de man (Dijf zelf) die deze beide delen, perfect aanvult en verbindt met elektronica, centraal zit tussen de andere twee.
Het drietal de Power Rangers of de K3 van de exotische dansbaarheid noemen, is misschien een brug te ver, maar het geheel was bij Dijf Sanders in ieder geval véél meer dan de som van de delen.
Even, ongeveer midden in de set, liet de act het tempo wat terugvallen en verdween de dynamiek hierdoor uit de set. Iets wat ze naar het einde toe méér dan goedmaakte en de keet weer aanflakkerde als een zomerse bosbrand.
De headliner van de avond, was het Turks-Nederlandse Altin Gün. Met een grammynominatie en miljoenen streams op de teller, waren de verwachtingen voordien hoog gespannen. Doorheen hun set verdwaalden we wat in een psychedelische roes. Veel van de instrumentale power ging verloren aan de hoeveelheid aan elektronica waarmee de nummers werden doorspekt. Zo ontstond er wel een broeierige sfeer, maar tot een kolkend hoogtepunt kwam de set niet. Er ontstond weliswaar een vorm van plakkerig, muzikaal exotisch klimaat die wel aanzette tot bewegen, maar waarbij er van extase geen sprake was. Hoogtepunt is in de set was de afsluiter “Süpürgesi Yoncadan”, tevens een van de meest catchy hits van de act, waardoor we ook zonder verrassingen achterbleven.
We sloten de avond af door even bij Susobrino te blijven plakken, Vanobbergen leerden we enkele jaren geleden al kennen op Theater Aan Zee. Toen dompelde hij Café Crayon onder in een microkosmos van experimentele exotica, iets wat ons tot op de dag van vandaag is bijgebleven. Van zijn passage in Leffinge, zullen we helaas weinig onthouden. Aan het experimenteren slaan, als afsluiter, na dansbare acts, bleek niet de meest verstandige keuze. De zeldzame opflakkeringen die er te bemerken vielen in zijn set, waarbij hij dan toch enkele van de nog aanwezige poppen aan het dansen kreeg, snoerde hij af door deze te laten overgaan in knullig gebriel tussen gitaar en laptop in. In de wandelgangen hoorden we dat Susobrino ook wel eens sets neerzet waarbij hij pompende beats doorheen het publiek jaagt, een keuze die hij hier beter ook had gemaakt.
We kunnen spreken van een meer dan degelijke openingsdag van Leffingeleuren 2021. Mede door de meer dan aangename sfeer en vooral een uitblinkende Derya Yildirim en Dijf Sanders.
Pics homepag: Altin Gun
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Roselien - Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar wel naar iets dat me raakt en een zekere soul heeft
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum in de komende EP ‘Seventh Ascension’, waarin ze Funk, R&B, grooves en jazz invloeden versmelt met drum samples van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen, nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde; om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ins en outs van muziekproductie en werkte ze hard aan haar vaardigheden als muzikant, beatprogrammeur en zangeres. Haar emoties en strijd komen tot uiting in de vier nummers, die niet alleen zelfgeproduceerd zijn, Roselien speelt elk instrument in dat je op de EP kunt horen.
Roselien opende voor artiesten als Meshell Ndegeocello, Gregory Porter, The Jones Girls, Bilal en Gabriel Garzon Montano, Roselien bracht haar betoverende live show naar The Jazz Cafe, Rich Mix, LayLow, Kansas Smitty's, The Lexington en Piano Smithfield's, maar ook naar Brusselse zalen als Ancienne Belgique, Le Botanique, Reflektor in Luik en de Rotterdamse zalen Bird en Lantarenvenster.
Haar laatste release ‘Loving’ werd in première gebracht door Erica McKoy op Worldwide FM en geremixt door Kaidi Tatham (ooit "the UK's Herbie Hancock" genoemd). Naar aanleiding van de release van ‘Seventh Ascension' dat op 17 september op de markt komt via NEWS, hadden we een fijn gesprek met Roselien. Ook de invloeden en de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.
Roselien, voor onze lezers die je graag wat beter leren kennen, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf
Ik ben afkomstig uit Leuven. Ik ben al ongeveer sinds mijn 10ste met muziek bezig, de stijl is door de jaren heen geëvolueerd. Nu is het wat meer in de richting van R&B, jazz en soul muziek.
Volgens de biografie wordt je muziek omschreven als een mengeling van soul, jazz , R&B en elektronica. Klopt dit, of hoe zou je zelf je muziek omschrijven naar een promotor toe?
Dan zou ik toch zeggen een mix van Soul/Jazz tot R&B met een vleugje elektronica, zoals omschreven ja.
Waar komt de interesse voor die specifieke stijlen eigenlijk vandaan? En wat is jazz en soul dezer dagen?
Rond mijn 16ste kwam ik meer in de ban van o.a. Billy Holiday, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Thelonious Monk Rond mijn 18ste leerde ik dan eerder artiesten kennen als Meshell Ndegeocello, Erykah Badu, Jill Scott, Frank Ocean, Moacir Santos, Stevie Wonder. En dan ook meer Braziliaans Jazz zoals Jobim, Elis Regina, Joao Gilberto Ik had daar een heel diepe connectie mee en ben prompt beginnen studeren. Die akkoorden beginnen analyseren en zo. Ik begon ook steeds meer ritmes te programmeren. Ik kan niet drummen, maar maak wel ritmes via de computer. Dat is waar ik mee bezig was. En ja daarop aansluitende, wat is jazz of wordt gedefinieerd als jazz? Voor mij is het misschien ‘vrijheid’ om te maken en spelen wat je wilt. Persoonlijk ben ik niet op zoek naar een bepaald genre dat ik wil spelen, maar iets dat me raakt en een zekere soul heeft. Dat is ook heel subjectief, daarom is het bij mij vooral een combinatie tussen interessante ritmes en harmonieën waar ik naar op zoek ben. Daarom spreekt muziek uit Marokko, Algerije of die Braziliaanse muziek me enorm aan. Dat ritme uit die landen. Het hangt er gewoon vanaf hoe hard het me raakt.
Wat me wel opvalt, de artiesten die je opnoemt zijn toch wel van een vroeger generatie; dat net die muzikanten en zo een jong meisje als jij zo aanspreken, verwondert me toch in bepaalde mate
Wat eind jaren ’70 tot begin jaren ’80 is uitgekomen triggert me enorm. Artiesten als George Duke, Stevie Wonder en dergelijke raken me gewoon en zijn een enorme inspiratie, het is gewoon zo.. er zijn ook dingen van vandaag die ik heel goed vind hoor. Zoals Esperanza Spalding bijvoorbeeld. Maar waarom ik terug grijp naar het verleden? De jaren 70 en 80 waren tijden van voorspoed en vernieuwing. Er werden risico’s genomen, ook in de muziekindustrie. Vandaag de dag gebeurt dat veel minder.
In 2014 bracht je een eerste EP uit ‘Truth’ , ik vermoed dat die veel deuren heeft geopend? Je stond in het voorprogramma van o.a. Luka Bloom, Gregory Porter, Meshell Ndegeocello…
Die EP was zeker een succesverhaal, inderdaad. Ik had dat gewoon naar mensen en zo gestuurd, en daar is opvallend goede respons op gekomen, een verklaring waarom heb ik niet echt maar ik heb toen zeer mooie concerten kunnen spelen en in zeer mooie zalen gestaan, die heeft dus zeker bepaalde deuren geopend ja.
Je nieuwste ‘Seventh Ascension’ balanceert, naar mijn mening, tussen het soulvolle met een jazzy groove, en toegankelijk poppy (waar in mijn ogen niets mis mee is); mee eens of is dat te ver gezocht?
Ik ben niet echt bezig met in hoeverre het toegankelijk is of niet eigenlijk. Er is op zich ook niets mis met commerciële muziek, je hebt daar ook slechtere dingen tussen, maar artiesten als George Duke tot Stevie Wonder hebben ook toegankelijke muziek gemaakt die voor een groot publiek te begrijpen is. Ik ben daar ook naar op zoek, kwalitatief hoogstaande muziek maken die ook toegankelijk is voor een ruim publiek. En ik denk dat dit op de laatste EP zeker zo is.
Er schuilt ook iets weemoedig en van levensvreugde achter je muziek? Er zit zelfs een verhaal achter? Of heb ik het mis
Nee, dat klopt. Twee nummers gaan over mijn tijd in Londen. Een song als ‘Give me a Break’ is een soort reflectie over wat wil ik opgeven om mijn doelen te bereiken? Hoever kunnen we daarin gaan? En in hoeverre bewaak je uw mentale welzijn terwijl je dat doet? Daar gaat dat nummer dus vooral over. Het was een reflectie op bepaalde gebeurtenissen, het was financieel bijvoorbeeld ook heel zwaar en zo. Twee andere nummers gaan over een relatie die niet zo goed is verlopen. Een reflectie daarop dus. Dat ik het niet meer neem hoe ik word behandeld binnen die relatie en zo. Ja er zit zeker een verhaal achter.
Het zijn zware onderwerpen, maar toch zit er veel vreugde achter, dat valt me op.
Sommige zeggen me dat ik zeer vreugdevol overkom. Bewust is dat zeker niet. Muziek is ook een soort troost of zo; Of een lichtpunt in die donkere tunnel. Zowel in mijn muziek, als dagelijks leven, kan ik soms wel somber of verdrietig zijn. In mijn muziek zoek ik dan een weg om terug dat licht te zien in het donker… waardoor ik weer verder kan in het leven.
Daardoor ben je ook een inspiratie voor andere mensen die zichzelf kunnen oplichten door je muziek. Dat vond ik ook aan die plaat. Al reacties gekregen in die richting?
Nee, dat is natuurlijk voor iedereen heel persoonlijk hoe je daarmee omgaat. Maar bewust zeker niet eigenlijk, en ook niet echt reacties gehad in die richting. Ik heb wel al een reactie gekregen van iemand die zei zich te herkennen in de tekst van ‘Give Me A Break’, dat wel. En dat is wel leuk om te horen, omdat het een eerlijk nummer is.
Tot daar de algemene bevindingen Wat zijn de algemene verwachtingen?
Ik hoop dat we vooral heel veel kunnen spelen, dat hangt af van de situatie wat mag en kan uiteraard. Ik hoop dat de EP terug een uitnodiging kan bieden om zoals met de vorige heel mooie concerten en zo te kunnen doen. worden mensen daardoor geïnspireerd, dan kan het, is dat niet zo , dan kan het ook. Ik hoop vooral dat ik na deze release een manier vind om muziek te blijven maken die me raakt, mede door deze EP. Het is niet allemaal evident, maar ik hoop dus vooral dat ik een manier kan vinden om dit gewoon te blijven doen. En ook het juiste publiek te bereiken met de muziek die ik maak.
Wie is dan ‘het juiste publiek’?
Ik denk wel dat het een specifieke groep is omdat het toch in een bepaald genre zit. Een publiek dat soul weet te appreciëren. Als ik de juiste mensen vind die me naar dat publiek kunnen leiden zou dat heel mooi zijn. Of de juiste personen die de specifieke markt kennen. Ik denk dat het iets te niche is voor een ruim publiek wat ik doe, Of toch in Belgie. In UK of zo is dat helemaal anders omdat daar meer kennis is van zwarte muziek , mijn inspiratie komt voornamelijk uit die zwarte muziek. Nederland lukt ook nog, maar voor Belgie ben ik blijkbaar iets te progressief of zo.
Zijn er dan geen plannen om eerste in het buitenland door te breken vooraleer je naar hier afzakt?
Ik heb al een concert in Londen op 22 oktober. Op 25 september een release concert in Brussel, Volta. En 15 oktober een concert in Gent.
Wat soul betreft in België, is er toch een markt in Brussel? Eerder dan Gent of zo
Dat klopt, dat merk ik wel als ik daar speel.
Iets anders. Net zoals iedereen heb je ook wel geconfronteerd geweest met deze pandemie , hoe heb je die ‘overleefd’? als muzikant en mens? Veel nieuwe composities?
De eerste lockdown viel mee, ik werkte voor SABAM van thuis uit. Ik heb, doordat ik veel tijd had, veel nummers kunnen maken in die periode van de eerste lockdown. Tijdens de zomer ging het beter, en dan werd het winter en dan heb ik het toch wel even moeilijk gehad. Als er niets gebeurt, heb je uiteindelijk ook niets meer te vertellen. Ik had geen input meer, en dus niets meer te vertellen, en dat viel toch wel zwaar uiteindelijk.
In die tijden van corona , heb je ook streamings gedaan? Wat is je mening over deze oplossing? Hoe groot is de honger om terug live op te treden?
Ik heb wel enkele streamings gedaan, maar ondertussen ook al wat kunnen optreden en zo. Het eerste echte optreden was dan ook een zeer fijne ervaring, om terug contact te kunnen hebben met mensen zelf. Ik kijk vooral uit naar die andere concerten, en dat er wat volk op afkomt ja… de honger om echt live op te treden is dus zeer groot.
Zijn er plannen in het water gevallen (of net ontstaan) daardoor?
Ik zat in Londen, en ben in 2019 – net voor de corona begon – terug gekomen. Toen had ik nog niet echt plannen. Daardoor is het niet zo dat er een concertreeks in het water is gevallen bijvoorbeeld. Ik heb er dus niet echt grote dingen door gemist of zo.
Ik veronderstel dat de focus nu ligt op de nieuwe plaat live voorstellen, maar wat zijn los daarvan de verdere plannen?
Nee, die drie concerten. En de focus op het voorstellen van die EP, dat is het voorlopig.
Los daarvan. Zijn er nog eventuele andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb een EP gemaakt voor Vice City. Dat is een label , dat is meer een soort club muziek. Ik ga er drie nrs op uitbrengen. Ik moet nu dus ook leren DJ-en.
Ik pik even in op ‘andere projecten’, ik vind de muziek die je brengt ook vaak visueel, is er interesse om daar iets mee te doen voor film of TV Series of zo?
Zeker interesse daarin, ook al heb ik dat niet bewust opgezocht. Maar moest iemand me contacteren in die richting zie ik dat zeker zitten om daar iets rond te doen. Ik maak gewoon super graag muziek, als ik dus zo een uitnodiging krijg in die richting? Zeker.
Ik stelde de vraag omdat je plaat zeer visueel en filmisch is ook, ben je daar mee eens of zie ik dat verkeerd?
Dat het beelden oproept is uiteraard leuk om te horen. Bewust die richting uitgaan doe ik niet, maar fijn om te horen ja. Ik vind het zeer moeilijk om daar objectief naar te kijken eigenlijk. Ik heb die gewoon zeer instinctief gemaakt en dat zo goed mogelijk proberen doen. Ik heb daarbij dus niet echt een plan uitgewerkt hoe dat er moet uitzien of zo. In visueel opzicht.
Wat zijn je ambities? Is er iets een doelstelling die je voor ogen hebt?
Er is wel een punt waar ik me afvraag wat ik specifiek ga doen? Ik wil eigenlijk terug gaan naar Londen en UK, ik ben er niet meer geweest tijdens corona en wil daar zeker naar terug. Voor de rest? Ik heb nu die Club muziek geproducet , misschien dat ik in die richting nog wat meer ga producen? Voorlopig is het dus twijfelen tussen meer club muziek gaan maken, of terug naar Londen verhuizen.. Mede doordat ik in mijn genre niet zo goed in België aan de bak kan komen, of moeilijker.
Eventuele ambities voor de Amerikaanse markt? Daar is soul toch wat meer geapprecieerd
Amerika is natuurlijk de markt daarvoor, ik ken echter Londen al goed en daar zijn voldoende mogelijkheden om verder door te breken. Als ik in UK, Nederland, Frankrijk en België mijn carrière kan uitbouwen ben ik al heel blij, Amerika hoeft niet per se.
Erkenning in eigen land is dan weer wel een ambitie?
Ik zou graag een grote hit scoren. Dan ben ik financieel binnen en hoef ik me geen zorgen meer te maken over geld. In België zou super zijn!
Het vaarwater in België is ook enorm groot uiteraard. Er zijn ook veel releases. Je bent er specifiek niet mee bezig, maar hoe hoog ligt de lat voor jou?
Ik ben zeker ambitieus, ik wil leven van mijn muziek. Dat is voor mij zeker belangrijk. Muziek schrijven voor anderen, zelf optreden, gewoon dat ik er kan van leven.. Dat is zeker mijn grote doel en ambities. Ik geloof zeker in mijn capaciteiten. Als ik kijk naar mijn idolen hoe zij dat hebben gedaan? Moet dat ook bij mij lukken.
Je verdient het zeker en vast , alleen al op basis van die EP en zo. Hopelijk tot binnenkort op één of ander podium
Works Of The Flesh - Onze ambitie? Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren en … alles wat daarbij komt is mooi meegenomen
Works Of The Flesh bestaat uit topmuzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend. Bij Works of the Flesh - die op Catacombfest Open Air hun allereerste concert speelden, lag dat toch even anders.
Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem de aanwezigen die nog niet goed wakker waren, prompt wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer’ en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been. (verslag )
Deze samenwerking bewijst trouwens dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City: https://www.facebook.com/AntwerpMusicCity/
Reden genoeg om hierover een fijn gesprek te voeren met Tim De Meyer, via ZOOM, dus niet echt tussen pot en pint. Maar de babbel voelde in elk geval aan als een leuk avondje samen op café in de Noorderkempen .
Het gesprek beperkt zich niet tot Works of The Flesh, we hadden het ook over de Antwerpse de Belgische metal scene.
Jullie zitten al een tijdje in de muziekwereld, bij uiteenlopend projecten; hoe is het idee rond ‘Works of the flesh’ ontstaan?
Het is allemaal wat ontstaan nadat Marginal er zowat mee ophield en tegelijkertijd Jolle en Beuk ook Butcher verlieten. Stevie, Jolle en Beuk (die dus samen in Suhrim hadden gespeeld en in Marginal) zijn dan wat beginnen jammen. De nummers die we nu spelen, liggen trouwens in de lijn van Stevie, Beuk en Jolle hun ding. Sommige dingen die te punk/crust waren voor Suhrim, of te Death metal voor Marginal kunnen ze in Works Of The Flesh gewoon kwijt. Dat is een drijfveer geweest om dit project op te starten. Ik van mijn kant kwam Jolle regelmatig wel eens tegen in music city in Antwerpen, en was regelmatig aan het zeuren om iets samen te doen (haha). Op mijn housewarming in Merksplas heeft Jolle me gewoon gezegd ‘hou je maar klaar, we hebben een nieuwe band en begin maar te repeteren’ (haha). Zo ben ik er ook in gerold. Niels is er ongeveer tegelijkertijd bij gekomen. Het geestigste is eigenlijk Niels ook op dat moment Abrahamic Liars aan het starten was met Jolle en Jozef (De Ridder, broer van Pieter van Off The Cross), en zo zijn Beuk en ik dan ook bij die band terechtgekomen (en Cin ook als extra zangeres) .
Ik dacht dat de band was ontstaan door de corona periode, maar dat heeft er dus niets mee te maken?
Nee, integendeel want we waren volop aan het repeteren. Corona heeft eerder een domper op de pret gezet inzake liveshows. We zouden al lang onze eerste shows hebben gespeeld, door Corona is Catacombfest onze eerste show pas geweest. Normaal stond er veel in de pijplijn, dat gaat nu dus nog komen. Binnenkort komen de aankondigingen, maar we gingen op een paar grote dingen spelen. Om een voorbeeld te geven, ze gingen in Wilrijk een project rond ‘de twaalf zware werken doen’ en net toen wij aan de beurt waren, was er die tweede lockdown. Dus nee, Corona heeft niet gezorgd voor het oprichten van de band, maar eerder dat het proces een vertraging heeft opgelopen.
Ik wil toch even inpikken op de bandleden binnen deze bijzondere band. Toch wel verschillende karakters uit verschillende werelden die elkaar vinden?
We komen wellicht allemaal uit – laat het zo stellen – andere milieus. Ik speelde bij Musth en nu nog steeds bij Izah. En Niels kwam van bij Black Swarm en San Diablo. Maar we hebben allemaal toch diezelfde liefde voor stevige en goede metal gehad. Dat brengt ons toch samen. Iedereen heeft zijn eigen inbreng, ikzelf ben wat de ‘hardcore kid’ van de bende. Mijn jeugd ligt in de H8000 scene en zo in de jaren ’90. Jolle van zijn kant is altijd wat punk/death metal fan geweest. Beuk ook . Stevie die is begonnen als Black Metal fan, maar heeft dan een 100 graden draai gemaakt en is de meest soulvolle van de bende. Het maakt het allemaal wel leuk om zoveel verschillende uitgangspunten samen te brengen. Net al die verschillende invloeden maken deze band zo bijzonder en zo leuk om iets mee te doen eigenlijk. Er zit voldoende death/punk en crust in.
Dat heeft dus ook een invloed gehad op de sound van de band veronderstel ik?
Uiteraard, dat is het net. Doordat Stevie, Jolle en Beuk in andere projecten soms ondervonden dat sommige nummers die ze wilden doen te punk waren voor de ene, en te Death metal voor de andere, konden ze bij Works Of the Flesh gewoon hun ding doen. We spelen gewoon death metal, crust, punk en in sommige reviews zijn we zelfs al hardcore genoemd. We doen gewoon waar we zin in hebben en dat maakt “onze sound”…
Dat vind ik persoonlijk zo prachtig aan jullie, ik verkies persoonlijk ook bands waarop je geen label kunt kleven. Helaas leven we in een wereld waar promotors of zo dat wel vragen. Dus. Hoe zou je naar die promotors toe je muziekstijl omschrijven?
Death Metal / Crust. Dat is de meest courante omschrijving van wat we doen. Ik denk dat dit best de lading dekt.
Vooral dan die old school death metal, die Zweedse sound. Als ze ons vragen ? zeggen we vaak Entombed meets Rotten Sound.
We hadden het er daarnet al even over. Alles komt na een kleine twee jaar weer een beetje los, eindelijk! Hoe heb je als muzikant (en mens) deze tijden doorstaan?
Mijn bubbel bestond eigenlijk uit Niels en Jolle. Dus hebben we tijdens die periode veel rond gehangen. Het was vaak dat wij samen het toch gezellig maakten. Tussen de lockdowns hebben we dan onze plaat opgenomen. Vlak na de eerste (of tweede, ik weet het niet meer juist) zijn de mannen de muziek gaan opnemen. Na de lockdown, toen het terug mocht, zijn we dan ook de zang gaan opnemen. Ergens was dat wel goed, we zaten in een fase dat we weinig hadden kunnen repeteren en waar ik persoonlijk nog wat aan het zoeken was: Hoe ga ik zingen, wat ga ik zingen, Die dingen. Op die opnames heb ik dan thuis wat zitten oefenen en zo kon ik aardig voorbereid de studio in. Ik wilde vooral anders klinken bij WOTF dan dat ik klink bij Izah of Musth. Bij Abrahamic Liars, een ander project dat ik doe, zal ik trouwens ook anders klinken. Dat doe ik ook heel bewust. Dit moest gewoon een soort rauwheid en oldschool gevoel hebben, wat ik bijvoorbeeld niet doe bij Izah. En dat is ook wel goed gelukt denk ik.
Nu we toch bij de EP zijn aanbeland. ‘Overrompelend’ is wat me bij een eerste luisterbeurt nog het meest voor de geest komt, plus ook dat jullie Humor en bittere ernst perfect met elkaar verbinden; Je mening
We menen wat we doen, maar nemen het ook allemaal niet te serieus. Dat vat het mooi samen. We zitten al te lang in de scene om de vedette te gaan uithangen of zo. Het moet gewoon plezant blijven. We zijn bijvoorbeeld met iets nieuw bezig, we gaan gloednieuwe shirts maken (toont een object voor een T-shirt in regenboog kleuren) Die regenboog kleuren is dus bewust. Om aan te duiden dat het niet altijd zwart en donker moet zijn, er mag wat meer kleur inzitten. We hebben gewoon teveel plezier, het leven is al zo kort.
Dat is ook het enige dat ik wat spijtig vond aan die EP, het is te kort. Ik veronderstel dat het de bedoeling is er wat meer mee te doen naar de toekomst toe?
Dat is gewoon hoe we zijn, onze live set ook. Je speelt dat nog sneller. We zijn ook volop bezig met nieuwe nummers, we wilden vooral de show in elkaar boksen om live te gaan spelen daarmee. Zodat het live gewoon klinkt zoals we het echt willen. Maar nu zijn Beuk en Steven aan het experimenteren met nieuwe nummers. Het is allemaal nog echt prematuur. Riffs en ideeën maar nog niet echt songs. Maar we wilden dus eerst dat onderdeel terug live gaan optreden, uitbouwen.
En daarover wil je nog niet teveel los laten?
We spelen volgende week op Pyrefest, we gaan in Gentbrugge spelen met de vrienden van Volière, in Retie op Faster&Louder , Crossfest (festival georganiseerd door Off The Cross) in Trix gaat een gigaparty worden, en voor 2022 gaan er ook mooie dingen aangekondigd worden die we nog niet mogen loslaten nu ?
Jullie brachten, midden in corona tijden, een plaat uit… Hoe waren de reacties daarop tot nu toe?
We hadden die via spotify en zo uitgebracht, en uiteindelijk ook op vinyl en cd. In eerste instantie gingen we dat allemaal in eigen beheer doen. Ik had echter ons album doorgestuurd naar Bruno van Ieperfest –zoals ik altijd doe als ik een bandje heb, want ik speel daar gewoon heel graag – en die wilde daar wel iets mee doen. We zijn dan bij het label Genet Records geraakt. Er zijn eigenlijk heel veel zotte dingen gebeurd met die plaat. Want de verkoop was immens, wat ons verwonderde doordat we nog niet live hadden gespeeld. Persoonlijk ben ik eerder iemand die iets koop als ik die band live hoor en zie. Het heeft misschien te maken met het feit dat werd opgeroepen om uw lokale scene tijdens de lockdown te steunen of zo? Niet alleen verkocht die plaat zeer goed, we zijn ook in die 666 nummers op Studio Brussel ‘de zwaarste lijst’ terecht gekomen met “Double Standards” , Ergens tussen Mastodon en Goijra. De respons is gewoon enorm geweest, op Radio Willy heeft Andries ons ook gedraaid met datzelfde nummer en Thomas van Psychonaut heeft ons dan in zijn Selektorweek op Stubru ook nog eens gedraaid. Dat doet iets met een band zo op een Nationale radio worden gedraaid, je ziet op spotify mensen een lijst samen stellen en plots staat dat nummer er ook tussen. We hebben zelfs al geld ontvangen van spotify (haha)..dertig euro , na over de 50 000 plays.. We noemen daardoor “Double Standards” dan ook onze radio hit (haha). We hebben dat op Frietrock en Catacombfest zo aangekondigd. Je merkt ook dat mensen dat effectief herkennen…
Heeft dat ook geen deuren geopend?
Of dat nu echt deuren heeft geopend, weet ik niet. Je merkt zoals ik al zei dus wel dat mensen je nummer herkennen… Maar ik denk niet dat we er rijk van gaan worden! Dat is dan ook niet onze ambitie om er rijk of beroemd mee te worden of zo. We doen het vooral omdat we ons gewoon willen amuseren en graag in een bandje spelen. En omdat we gewoon graag met elkaar hangen, dat is altijd een goed excuus . Het is gewoon een leuke bende om mee samen te komen.
Wat zijn dan wel de ambities als ik dat mag vragen?
Gewoon toffe shows spelen, ons samen amuseren alles wat daarbij komt is mooi meegenomen, we willen vooral spelen. Toffe shows, de eerste twee waren al fantastisch. Anderen terugzien bij die andere bands, zoals bij Catacombfest en Frietrock. Samen komen met gelijkgezinden. Dat zijn gewoon zeer toffe shows om te doen, zulke dingen vooral is onze ambitie.
Dus als ik het goed begrijp is Works Of The Flesh ‘’een plezant tussendoortje’’ of is dat wat kort door de bocht?
Ik zou het geen plezant tussendoortje noemen, zeker en vast niet. We hoeven er niet echt geld aan te verdienen, dat zal ook niet lukken. Maar we nemen het zeker serieus op. In die zin dat het wel goed moet zijn. We amuseren ons zeker. Motivatie nummer één is dat het voor ons alle vijf plezant moet blijven. We hebben op onze eerste shows wel heel veel verkocht, wat ook altijd fijn is om te zien. Dus we hebben zeker wel ambitie om er iets mee te doen, binnen een plezante omgeving waar iedereen zich vrij voelt.
Dus met andere woorden, jullie gaan zeker veel meer doen met Works Of The Flesh?
Zeker en vast gaan we meer doen. Op het moment is het gewoon even terug optreden en dat op ons laten afkomen, en daarvan genieten. Furore met die twintig minuten die we hebben dat heeft eigenlijk ook zijn kracht, twintig minuten binnen komen en gedaan, we kunnen dat veertig minuten doen maar het hoeft niet. Er komen dus nog nieuwe nummers, een nieuwe plaat; ik heb geen glazen bol, dus wanneer of hoe kan ik niet zeggen… maar het is zeker de bedoeling er nog iets meer mee te doen.
Op basis van die radio hit waar we het over hadden, neem nu dat je op basis daarvan iemand bij jullie aanklopt met een platencontract , met een Amerikaanse of world tour, alles erop en eraan? Zou je dat toch doen?
Als je zo een kans krijgt, doe je dat gewoon uiteraard. Er is Jan De Bie die ons promoot en enorm veel mails gestuurd heeft, toeren zit er sowieso in, en ook in het Buitenland. Maar kijk, we amuseren ons gewoon samen… dat moet zeker zo blijven. Dat is gewoon de reden waarom we dit doen, en zullen blijven doen. Het moet plezant blijven, zonder meer. Met die vijf, dat is belangrijk. Ik wil niet dat we binnen vier jaar bij wijze van spreken aan onze zesde gitarist zitten. Works Of The Flesh zal gewoon ons vijf zijn, and that’s it! Dat is de voornaamste voorwaarde.
Is dat eigenlijk ook je persoonlijke doel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Persoonlijk wil ik toch eens op Graspop of Alcatraz staan, sowieso. Dat heb ik nog niet gedaan. Ik heb wel al in AB gestaan en zo met Musth, en ook Ieperfest en Rock Herk. Maar zo eens op Graspop of Alcatraz spelen? Dat is zeker een persoonlijk doel ja. Ik kan wat dat betreft niet voor de anderen spreken uiteraard. Wat hun doel is? Geen idee! Alles mag en niets moet. Dat vat alles samen.
Jullie zitten (of zaten) in nog vele andere projecten, valt dit te combineren met Works of the Flesh?
Naast Works Of Flesh is er ook nog – zoals daarnet al even aangegeven Abrahamic Liars - Niels zijn Black Metal project met Jozef (de broer van Pieter van Off The Cross) die speelde vroeger in Mästürbätör. En ook in Furia. Daar speelt Jolle gitaar i.p.v. bas. En Beuk, bas i.p.v. gitaar. Op plaat zijn dat allemaal duetten met gastzangers. Ik doe er een nummer op mee, en Cin (en wij gaan dus ook de liveshows voor onze rekening nemen). Daarnaast zijn er dus nog meerdere gastzangers op het album, waaronder bv Arne van Marche Funèbre, de zangers van Grafjammer en Wrang en nog veel meer gasten… De band staat op 13 november op Unholy Congregation Pt.3 (https://www.facebook.com/events/893025064801651)
Daarnaast is er ook nog Izah, die leeft ook nog. Dat is eigenlijk een Nederlandse doom/sludge/post metal band. Daar is ook veel gebeurd. Enkele jaren geleden werd al het gerief van onze gitarist gestolen. We hebben een crowdfunding gedaan met enorm veel respons op gekomen, dat werd zelfs op een moment door Johannes van Cult Of Luna gedeeld, waardoor we ook donaties uit Zweden etc kregen). Ondertussen was er een gitarist gestopt, die we nu ook al vervangen hebben. Dus op het moment dat we volop weer aan de nieuwe plaat konden beginnen werken, kwam dan covid-19… Gevolg: Ik kan al meer dan een jaar niet meer repeteren met die band omdat ik er niet binnen mag. We zijn met zes en je mag maar met vijf repeteren. Maar ook die band is dus nog steeds alive and kicking: https://www.facebook.com/IZAHband/
Als ik het goed begrijp , is het een beetje een versmelting van de scene in en rond het Antwerpse. Er leeft dus zeker iets daar – zoals ik in mijn intro al aangaf – maar ik krijg het gevoel dat het allemaal nogal ‘underground’ blijft … Alcatraz of Graspop lukt soms wel, maar niet altijd even gemakkelijk?
Op Alcatraz of Graspop mogen spelen is een erkenning, dat is zeker. We zouden daar graag spelen, uiteraard. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Alcatraz, omdat men daar heel veel doet voor de Belgische scene. Met die tent die ze nu zetten, met enkel en alleen Belgische bands de hele dag door, over drie dagen gespreid zelfs. En als je ziet dat die tent over het algemeen afgeladen vol staat, is dat zeker een goede zet. De laatste editie was zelfs bijna helemaal Belgische, Alcatraz heeft bewezen dat je een fantastische affiche kunt samen stellen met enkel inlandse bands, of toch ongeveer. We hebben bands als STAKE, AmenRa , Evil Invaders of Channel Zero die kunnen wedijveren met die absolute top in Amerika of zo. Die kunnen een volledige wei vol trekken als Belgische band. Dat we internationaal moeten kijken, want de Belgen verkopen niet? Dat heeft Alcatraz nu bewezen dat dit NIET zo is.
Zijn we als Belg niet te weinig chauvinistisch?
Ja, dat is typisch Belgisch. Bands als Emmeth, of Aborted, die al in Amerika en zo voor volle zalen spelen, zelfs als headliner. zijn ze hier nu pas aan het leren kennen… dat is toch gewoon van de kop gerukt. AmenRa heeft zes platen moeten maken eer er iemand echt begon over te babbelen, Oathbreaker heeft een jaar nonstop getourd voor iemand hier er enige aandacht aan schonk, en zo zijn er nog wel wat bands!!
Ik heb daarover een interview gehad, met FireForce die me wisten te vertellen als ze in Duitsland spelen voor een band, er spelen in het voorprogramma; als hier een Amerikaanse (middelmatige) band komt spelen, staan ze ook in het voorprogramma, dat lijkt me zo onlogisch
Wat je dan ook ziet is dat de zaal regelmatig leeg loopt bij die Amerikaanse band, omdat het grote deel net komt voor die lokale act (en vaak dus hun vrienden) aan het werk te zien. Dat hebben we zelf ook al ondervonden, de goede lokale band trekt vaak nog het meest publiek.
Veel succes alvast met alles wat jullie doen. Hopelijk zien we elkaar ns bij een volgend live optreden
WALFANG - Album voorstelling 'LØV' - Wat een muzikale aardverschuiving
In 2021 is Monkey Juice gewoon WALFANG. De harde, energieke, loeiende aanpak en de jeugdige spontaniteit is overeind gebleven, maar de band is volwassener geworden. Dat blijkt uit een interview dat we tijdens de lockdown met de band hadden hier
WALFANG stelde op 10 september zijn debuut ' 'LØV' voor in De Casino, Sint-Niklaas. Op sleeptouw namen ze enkele vrienden mee, Whorses en Pychonaut. Trouwens, Psychonaut kwam met een nieuwe EP 'Emerald Split' eveneens De Casino in vuur en vlam zetten.
WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die al van 2017 aan de deur staat te bonken. We zagen hen al enkele keren aan het werk - enerzijds op Sonic City festival 2018, anderzijds op het afscheidsconcert van Raketkanon in de Ancienne Belgique - en daar viel vooral op dat de band meesters zijn in een soort intimiteit en het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen. In De Casino was dat niet anders. Whorses gaat vanaf de eerste noot dan ook bijzonder verschroeiend tekeer. Met nog een beetje psychedelica en een heel beweeglijke frontman, die voortdurend het publiek gaat opzoeken, al dan niet met micro standaard of gitaar, krijg je energieke uppercuts. Whorses steekt De Casino de lont aan het vuur, om de boel echt te doen ontploffen.
We hebben respect voor hardwerkende bands. Neem nu Psychonaut (****) … Trouwens, de band speelde eerder op de avond nog in OLT Rivierenhof samen met AmenRa, surplus dat een optreden van hen bijzonder intens is , en het enorm veel energie vraagt van de zanger en de muzikanten, dan moet je haast een topsporter zijn om dit tot een goed einde te brengen.
Met hun twee optredens klonk het nu even niet even strak en sterk. We zagen hen al scherper! We vergeven we hen.
Toch kregen we van Psychonaut in de instrumentatie een spervuur van een klankentapijt, als een vlijmscherp mes die door je vege lijf klieft. De vocals bezorgen je koude rillingen.
Potdoof en compleet in trance werden we gebracht door de mokerslagen van Psychonaut . Een klein uur lang drijft Psychonaut het tempo zodanig op en het klinkt crescendo oorverdovend.
De band stond misschien niet op kruissnelheid dat we van hen gewoon zijn, maar toch werden we compleet van onze sokken geblazen, en bleven we totaal verweesd achter. Ondanks alles sterk en overtuigend in het post-metal genre.
‘Letterlijk een tsunami, een aardverschuiving in je huiskamer’ …schreven we over het streaming concert van de band WALFANG. WALFANG (*****) doet er live , voor een enthousiast publiek, gewoon nog een schepje bovenop. Ze spelen hier een thuismatch. WALFANG klinkt verschroeiend, goed, volwassen en kunnen nu elke club of festivalweide aan door hun krachtige en energieke set . Wat een boost!
We werden letterlijk omver geblazen door de versmelting van krachtige riffs en knallende drumsalvo's. De vocals waren emotioneel , intens. Je voelt de adrenaline.
Het duurt dan ook niet lang of De Casino staat in vuur en vlam. De band heeft het publiek onder zich. In een wervelende finale werden alle registers compleet open getrokken. WALFANG deed dus De Casino op zijn grondvesten daveren en is daardoor met brio in zijn opzet geslaagd. Wat een muzikale aardverschuiving. Top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whorses-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/walfang-10-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/psychonaut-10-09-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.
Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.
Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)
Someone - Ook als er iets mis gaat, wil ik het positieve inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze ‘Orbit II’ uit, een plaat die de twee vorige EP’s combineerde met vier nieuwe tracks uit, maar de lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk ‘non-stop nieuwe muziek ging schrijven’.
Zodoende kwam ‘Shapeshifter’ tot stand, release op 10 september 2021.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Tessa over die schijf, surplus hoe ze ermee is omgegaan in deze coronatijden, en de verdere toekomstplannen.
‘Orbit II’ was je debuut onder de naam ‘Someone’ maar je bent al een tijdje met muziek bezig. Hoe is alles begonnen? En wie of wat waren je inspiratiebronnen?
Ik ben heel jong begonnen met muziek maken. Ik ben rond mijn 16e of 17e vertrokken naar Engeland om muziek te studeren. Een school die zich toespitst op een heel breed kader van muziekstijlen over wereldmuziek, je leerde er alles over productie en muziektheorie. Een heel inspirerende opleiding ,omdat het niet enkel gaat over verschillende stijlen, maar ook over verschillende functies die muziek kan hebben. Ik heb ook kunnen werken in een luxe studio die ontworpen is door George Martin van The Beatles. Op dat moment was ik me heel erg bewust: in zo een studio ga ik nooit meer mogen werken! Zo indrukwekkend was die ervaring. Ik heb er heel veel opgenomen, ook omdat ik dacht: “Ik moet hier voluit van gebruik maken en genieten.”
Toen ik terug kwam in Nederland ben ik begonnen aan een eigen plaat. Ondertussen ben ik ook begonnen als componist media, voor radio en TV. Daar is alles eigenlijk begonnen, want toen kwam er een plaat onder mijn eigen naam uit die heel goed werd ontvangen. Dat was heel leuk, die erkenning en overal mogen spelen of op de radio komen in die periode, maar ook ergens lastig. Het ging allemaal razend snel. En net als België is Nederland ook een kleine wereld. Op het moment dat je iets uitbrengt en je koppelt je aan een bepaalde stijl, dan is het in Nederland moeilijk om daar weer los van te komen. Creatief werd ik daar wat afgestompt, en ook verdrietig van. Ik voelde me daar niet echt gelukkig bij. Ik voelde me niet meer creatief en kon niet meer de dingen maken die ik wilde maken, daarom heb ik me even teruggetrokken en de focus gelegd op media componist voor een periode. Ik bleef wel ijveren om nieuwe dingen te maken, maar niet meer onder mijn eigen naam. Ik had meer en meer het gevoel dat ik daar afstand moest van nemen. Daarom ben ik vanuit dat project ‘Someone’ gestart. Ik wilde gewoon van nul verwachtingen terug starten en afstand nemen van de naam ‘Tessa Rose Jackson’ daarom heb ik resoluut een andere weg gekozen en ook dus een nieuwe naam. Daardoor is de creatieve kraan voor mijn volledig open gedraaid, door deze resolute stap te zetten, en een bladzijde om te draaien.
Ik las in een interview dat ‘Orbit II’ eigenlijk een soort , ik citeer, ‘multidisciplinair kunstproject’ is?
Ik ben ook visueel kunstenaar. En dat is ook een onderdeel van mijn creativiteit, ik zie beelden als ik muziek schrijf of hoor. Ik wilde met Orbit II dus duidelijk klank en beeld met elkaar combineren. Wat ik heb gemaakt zijn interactieve kunstwerkjes die je met je smartphone moet scannen Als je de plaat bestelde kreeg je daar vijf artworks bij en dan kon je met die beelden spelen, en ging de muziek ook spelen waardoor alles – beeld en klank – mooi in elkaar vloeit. Waardoor je ook een visuele totaalbeleving krijgt van de muziek op die plaat.
In datzelfde interview las ik dat er een adoratie is voor de ruimte en het heelal? Klopt dat en waar komt die adoratie vandaan?
Het heelal is een heel ver gegeven. Als we ‘s nachts naar boven kijken zien we een sterrenhemel – het heelal, en dat is heel verbindend. Maar ook heel onbereikbaar. Dat vind ik zo opmerkelijk en dat spreekt me enorm aan. Want je ziet alleen een heel klein deeltje, bij mij gaat er dan een deurtje open dat mijn fantasie enorm prikkelt. Zeer fascinerend.
Dit interview gaat eigenlijk over de nieuwe plaat. Ik heb het nieuwe kunstwerkje ‘Shapeshifter’ enkele luisterbeurten gegeven. Mij valt het sprookjesachtige op, ook de breekbare stem die eigenlijk veel kracht uitstraalt. Iets dat je doorgaans terug vindt bij oudere helden als Joni Mitchell, voor een jong meisje van 28 een hele prestatie, ik was onder de indruk. Proficiat!
Mag ik stellen dat je – positief bedoeld – een ‘oude ziel in een jong lichaam bent’?
Nee, ik heb me altijd ouder gevoeld dan ik werkelijk ben, ik ben net 29 geworden. Meer nog, ik ben heel lang deze leeftijd geschat geweest ook toen ik 18 was, en nu pas ben ik op die leeftijd aangekomen. En dat klopte trouwens ook allemaal, want ik voelde me ook die leeftijd en nu ben ik die leeftijd, dat is wel opmerkelijk. Ik denk altijd zeer verbaal, ik analyseer alles hoe ik me voel, wat zegt het over mij, zou iemand anders zich zo kunnen voelen? Dat zijn vragen die me bezig houden. Ik ben dus heel analytisch , en ik denk dat dit dus wel iets is dat terugkomt in mijn teksten. Dat is dan wel heel bewust, want het is interessant om mensen analytisch te bekijken, omdat je daar emotioneel ook iets kunt aan hebben.
De cover “Blowin In the wind” is voor mij een beetje een song ‘don’t touch’ maar je vindt die song opnieuw uit. Is er een adoratie voor Bob Dylan of wat is het verhaal achter die song?
Zeker. Ik had vroeger als kind slaapproblemen, ik kon niet slapen als het te stil was. Dan dacht ik dat ik helemaal alleen op de wereld was en iedereen me had verlaten. Dan luisterde ik verhalen van Harry Potter, of muziek luisteren en heel specifiek dus Bob Dylan. Wellicht omdat hij wat praterig zingt of zo, dat sprak me wel aan. Dit lied “Blowin in the wind” is altijd mijn favoriete song geweest van Bob Dylan. Als ik luister naar die tekst en besef dat het een protest song is uit de jaren ’60 (1963), maar het is nog steeds helemaal van toepassing, dat is toch opmerkelijk. Ik had iets van, hoe kan dat nu? Dat het nu nog steeds relevant is na al die jaren…
“I’m Not Leaving” is je favoriete song op de nieuwe plaat? Eerlijk gaf deze song – maar dat doen alle songs eigenlijk – me het gevoel alsof iemand me in alle eenzaamheid een plaats biedt om tot gemoedsrust te komen en even terug te kunnen ademen.
“I’m Not leaving” is inderdaad mijn lievelingssong op de plaat, omdat het heel persoonlijk is. Ik merkte in deze coronaperiode bij heel veel vrienden die in de muziekwereld zaten dat er een soort weemoed tot uitzichtloosheid optrad. Ik vond het heel erg om zulke dingen te zien gebeuren, vooral omdat ik daar zelf machteloos tegenover stond. Het enige wat ik kon doen was erheen gaan en ze vasthouden. Er voor hen zijn, dat is wat ik wilde vertellen met die song. Het gaat over iemand die in de put zit en iemand die zegt ‘hey , keer niet verder terug en blijf hier, en dan blijf ik ook hier en trekken we ons er samen doorheen’.
Onvermijdelijk kom ik bij elk interview bij het onderwerp ‘corona’ en ‘lockdown’ terecht. Hoe heb je deze tijden doorstaan als mens, koppel en muzikant?
Door zeer positief te proberen blijven. We zijn beide zeer actieve mensen en positieve mensen staan ook sterk in het leven, dat helpt. We proberen elkaar voortdurend aan te vullen daarin. En te stimuleren; we zijn ook beide van het principe om niet bij de pakken te blijven zitten, die plaat is letterlijk gemaakt tijdens de lockdown. Toen er tussen tien en half vijf in de nacht een avondklok was, hebben we echt in een externe studio gewoon ons ding kunnen doen. We gingen gewoon koken, eten en om negen uur , op de fiets naar de studio en daar muziek opnemen en om half vijf gingen we gewoon naar huis. En dat hebben we gedurende die volledige periode gewoon gedaan. Je komt in een soort raar ritme terecht en ziet niemand anders. We waren alleen maar bezig met die plaat.
Zijn jullie er door het intensief samenwerken ook als koppel sterker uitgekomen?
Zeker en vast, als ik naderhand die teksten lees en zo stel ik vast dat naast het uiteraard te delen met anderen, ook een plaat te hebben gemaakt voor mezelf. Een heel persoonlijke weergave van wat toen aan het gebeuren was, dat is zeer confronterend achteraf bekeken. Als ik straks zestig ben kan ik hierop terugkijken en zeggen “Oh ja, toen was ik 29 en voelde me zo”... en dat heb ik naar mijn gevoel zeer goed vastgelegd.
Het is dus een heel persoonlijke plaat geworden, ben je niet bang door die houding, dat je je hierdoor naakt opstelt?
Dat is nu eenmaal de enige manier waarop ik het echt kan doen, door me volledig open te stellen. Dat is een risico. Als ik op het podium sta en zing die bepaalde persoonlijke dingen, dan denk ik achteraf: Moest ik dit gewoon vertellen, dat had ik nooit gedurfd, maar door erover te zingen valt er een last van mij af waardoor dat dus wel lukt. En dat is trouwens een van de mooiste krachten van muziek. Het is ook op zich goed dat we het steeds meer kunnen en durven hebben over de mentale problemen die we hebben. Zeker in deze coronacrisis, omdat er zoveel in je hoofd aan de hand is. Daarom is het goed om gewoon eens alle remmen los te laten en je compleet bloot te geven, in mijn geval dus erover te zingen. En dat heb ik ook op deze plaat gedaan, als andere mensen zich daarin herkennen en daar een houvast aan hebben, is het voor mij gelukt.
Wat ik ook opmerkelijk vind, dat dromerige keert over de hele lijn terug, maar in de biografie lees ik ook dat je kiest om ‘positief en speels’ te blijven. De plaat straalt zoveel weemoed én positieve energie uit. Werd voor die aanpak bewust gekozen en waarom?
Zo zit ik gewoon 100% in elkaar. Ook als er iets mis gaat, het positieve toch inzien. Ik vind het niet alleen belangrijk, maar het is ook iets dat er bij mij gewoon inzit. Ik heb eigenlijk altijd een vrolijk accentje nodig, een houvast om iets van die positiviteit naar boven te brengen. Dat gaat er bij mij dus gewoon automatisch in. Ik zie de wereld en wat er mis gaat, maar probeer er steeds dus dat positieve uit te halen. Mensen die hun best doen om er iets aan te doen of mooie dingen te maken.
In sommige interviews komt naar boven dat we beter zouden proberen het nieuwe normaal te omarmen, dan krampachtig te willen teruggrijpen naar het oude, mee eens?
In sommige opzichten kan ik wel begrijpen dat mensen terug naar het oude normaal willen. In andere weer niet. Maar langs de andere kant, dingen zoals massaal de wereld overvliegen, ik ben een grote tegenstander van die industrie. Ik geloof dan ook dat we met een nieuw bewuste manier omgaan met onze planeet, we willen alleen maar meer en meer en meer en zijn ook vaak egoïstisch bezig met alleen onszelf. En ook het gevoel dat je dat zou verdienen of zo, hoezo? Daar moet dus zeker een verandering in komen. Of het massaal consumeren van vlees. Dat zijn dingen die gerust mogen veranderen naar mijn mening.
Wat zijn de verdere plannen, ga je ook op tournee met deze plaat?
Hopelijk wel. Als het goed is, kan ik dat binnenkort bevestigen. Ik ga naar UK in november, en dan is het de bedoeling dat we naar het noorden afzakken naar Glasgow en later Frankrijk, maar ook België staat op die lijst!
Wat zijn je grote ambities; heb je een soort doelstelling voor ogen als artieste/muzikant?
Jazeker, ambities zijn tegenwoordig wel heel moeilijk, omdat de hele wereld gewoon aan het veranderen is. Ik wil heel graag de wereld rond touren, op een bewuste manier zodat het niet haaks staat op mijn mening over vliegen. J En een andere ambitie is als artiest een soundtrack te mogen maken voor een grote film, dat wil ik ook wel echt graag doen.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop , als je naar België komt je live te kunnen zien optreden. Veel succes met uw release.
Op 12.11.21 in de Botanique, Brussel o.m.
Na “Multitudes” en “Wake up” brengt Paul Numi zijn derde single “So High” uit. Waren de vorige iets meer in de richting van de postpunk, dan gaat deze derde single misschien iets meer in de richting van de 90’s Britpop. Upbeat, aanstekelijk, meteen herkenbaar als Paul Numi en met een sterk refrein. De poëtische tekst beschrijft een onbeantwoorde liefde die alleen in de droom haar werkelijkheid vindt.
Opnieuw een sterke song van Paul Numi en ook de psychedelische clip is zeker de moeite. Laat dat album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=ixVmhn_r4KM
De bandnaam No Pan Kissa verwijst naar een soort van cafés in Japan waar de diensters korte rokjes en geen ondergoed droegen (no pants café). Op de vloer lagen als bonus hier en daar spiegels.
Als band bracht No Pan Kissa al een paar singles uit. Met “Spiral Of Sound” hebben ze -afgaand op de video - iets meer ambitie en dat is niet helemaal onterecht. Het is een progressieve rock/grunge-tune die een beetje leunt op Alice in Chains, Smashing Pumpkins en andere grunge-buitenbeentjes. De hoge zang voelt bij de eerste luisterbeurt wat vreemd aan, maar het kan nog net. De look & feel zit goed, maar productioneel en in het afmixen heeft No Pan Kissa wel nog wat werk. Als je refereert naar de nineties moet je ook gaan voor het volle, gelaagde gitaargeluid van die periode.
https://www.youtube.com/watch?v=W2_FPFlcqQM
De Kortrijkse rapper Matthias Debosschere aka Rijmtekkie Spansman brengt eerste single "Andelisse" uit van zijn eerste solo-album ‘Ventana’.
Debosschere is geen vreemde in de Belgische hip hop en daarbuiten. Hij heeft al meer dan 20 jaar ervaring en maakte deel uit van collectieven als Wasteland, Rijmtechniekers, Het Verdikt en M'nB's. In 2018 vertegenwoordigde hij ons land als Belgisch Kampioen Rap op het wereldkampioenschap in Parijs.
Samen met een andere ancien uit het Vlaamse hip hop-landschap, Rookwalm (Igwen Janssens), werkte Matthias z'n eerste soloplaat uit. Een aantal songs die het album niet haalden, kregen we in mei al te horen op de EP ‘Brik Los’, waarmee hij onder andere een ode bracht aan de Kortrijkse wijken Sint Jan en Drie Hofsteden. Nu volgt het album ‘Ventana’ en de eerste single "Andelisse", met gastbijdrages van West-Vlaamse zwaargewichten ButtnWesten, Rookwalm en Gemeejne Bleejkn. Aandachtige kijkers herkennen in de clip o.m. De Stroate.
"Andelisse” (aan de leiband) heeft een vette beat en bovendien honden als thema en dat laatste is uiteraard gesneden koek voor rappers. Alle beeldspraak inzake honden komt aan bod, van moeten vechten om de hondebrokken tot ruiken aan de kont van een teefje. Goed gedaan, maar ontdek het vooral zelf.
https://youtu.be/Ql4vZjKOgGM
Nog geen anderhalf jaar na hun derde album ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ brengt Fleddy Melculy een nieuwe EP uit. De titel ‘…And Just Niks For All’ is leuk gevonden. Ook in de lyrics zit opnieuw wat meer humor. Toch iets waar de band mee bekend geworden is en wat we moesten missen op het recentere werk.
Dan is het wat jammer dat de oogst toch wat mager is. Vier nummers kenden we reeds als vooruitgeschoven single (“T-shirt Van Fleddy Melculy”, “Niks”, “Freddie” en “Backstage”) en konden ons en de rest van Vlaanderen maar matig overtuigen. Voorts is er de introductie door Urbanus (‘Papa FM’) die enkel bij de eerste luisterbeurt grappig is. De nummers die we nog niet kenden zijn “Slaap” en “God Is Een Kapper” en dan er is ook nog een bonustrack: een cover van “De Gefrustreerde Automobilist” van Belgian Asociality.
Muzikaal is dit nog altijd de gespierde metalcore die we kennen van deze band: agressief en in your face. In de lyrics zitten zoals eerder gemeld opnieuw leuke grappen en bedenkingen, zoals op ‘Helgië’. Op ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ waren die ingeruild voor bijtend sarcasme, maar de coronapauze heeft blijkbaar ook inspiratie gebracht. “God Is Een Kapper” heeft een knappe tekst, maar mist nog wat ballen. De cover van Belgian Asociality is top, maar misschien ook wat voor de hand liggend.
‘… And Just Niks For All’ knoopt aan met het beste dat we al kenden van Fleddy Melculy maar heeft te weinig punch en verrassing om vol te overtuigen.
Echo City Waves is een nieuwe Vlaamse tribute/coverband met enkele bekende namen als gitarist Steven Janssens (oa. The Mudgang) en bassist Luc Waegeman (Needle And The Pain Reaction). Drumster/zangeres Caroline Clement kenden we nog niet en dat is een fijne ontdekking. Op deze eerste single van Echo City Waves is haar zang nauwelijks te onderscheiden van het origineel. Ze pakt perfect de onderkoelde, licht-verveelde sfeer die Barbara Gogan van The Passions er ook in legde. Ook muzikaal blijft de band het origineel dicht op de huid zitten.
Deze single laat ons achter met een dubbel gevoel. Moet je als tributeband wel singles gaan uitbrengen, zeker als ze zo dicht op het origineel zitten? Aan de andere kant brengt Echo City Waves hier een bijna vergeten nummer opnieuw onder de aandacht en doet deze band dat bovendien op een heel respectvolle manier. Als ze – voor singles dan - wegblijven van de al te vaak terugkerende klassiekers uit de new wave, ben ik alvast fan.
https://www.youtube.com/watch?v=si5TyS54OUc
Tijdens de lockdown en andere coronatijden zat Guido Belcanto in de Franse Pyreneeën. Het inspireerde hem voor een nieuw album en dat is altijd goed nieuws. Het album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ komt uit op 15 oktober. Het wachten wordt verzacht met de heerlijke single “Spookrijder In De Nacht”.
Deze countryklassieker van Stan Jones zullen de oudere muziekliefhebbers meteen herkennen als “Ghost Riders In The Sky” van Johnny Cash. Het nummer werd ook opgenomen door Peggy Lee en Elvis Presley, The Blues Brothers en zelfs REM. Belcanto behield de bekendste versie van de muziek, maar maakte geen letterlijke vertaling van de lyrics, wel van de songtitel. Dat levert ‘spookrijders’ op en daarop borduurde hij voort. Geen cowboy dus die achter vliegende koeien met rode ogen aan gaat, maar een al net zo huiveringwekkend en triest verhaal over een spookrijder op de snelweg.
Belcanto is een briljant vertaler/herschrijver die eerder al songs naar zijn hand zette van o.m. Bob Dylan (“Abandoned Love”/”Dan Ga Ik weg Voorgoed”), Nick Cave (“De Wilde Roos”), Matt Watts (“Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is”) en van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood (“Summer Wine”/”Toverdrank”). Ook deze interpretatie is een schot in de roos.
https://www.youtube.com/watch?v=9eF4HwnDyZs
Saeko is de band van de Japanse zangeres Saeko Kitamae. Ze deed begin van de jaren 2000 al een eerste poging om Europa te veroveren, maar dat draaide op een ontgoocheling uit omdat labels en managers haar in een hokje duwden waar ze zich niet thuisvoelde. Dankzij een crowdfunding kon ze eindelijk terugkeren van Japan naar Europa om het album te maken dat ze al lang in gedachten had en dat is ‘Holy Are We Alone’.
‘Holy Are We Alone’ is een conceptalbum in die zin dat elke track een land vertegenwoordigt. Voor elk land is Saeko eerst gaan praten met één of meer inwoners en die persoonlijke verhalen zitten in de lyrics. Ze zingt meestal in het Engels, maar ook stukjes in het Duits, Sanskriet, Hawaiaans, Japans, …
Soms zitten er wat typische muzikale kenmerken van een land in de tracks, maar ze heeft toch de moeite genomen om voorbij de clichés te kijken. België stond niet in Saeko’s lijstje, hoewel ze hier ooit al eens optrad. Misschien kan dat op een volgend album, als dat ongeveer hetzelfde concept zou volgen.
Saeko heeft een mooie stem met veel kracht en volume. De muziek is grotendeels powermetal, maar het album gaat breder dan alleen dat. De band heeft ze met veel zorg samengesteld: de Italianen Guido Benedetti (gitaar, keyboard/Trick Or Treat) en Alessandro Sala (bas/Rhapsody Of Fire) en de Duitser Michael Ehre (drums/Primal Fear, Gamma Ray, ... ). De Amerikaan Derek Sherinian (Alice Cooper, Dream Theater, Ayreon, …) speelt een knappe synth-solo op "Russia: Heroes" en dat is meteen ook één van de beste nummers. Andere nummers die er een beetje bovenuitsteken zijn "Germany: Rebellion Mission" en "UK: Never Say Never" (met een kort stukje uit de traditional “What Shall We Do With The Drunken Sailor" dat bij ons het bekendst is van Ferre Grignard).
‘Holy Are We Alone’ is een fijn album en hopelijk kunnen we Saeko hier nog eens aan het werk zien.
Belgian Blast Festival 2021 - Een rollercoaster vol energieboosts
Belgian Blast Festival 2021
OC de Coorenaar
Desselgem (Waregem)
2021-09-04
Erik Vandamme
Blast From The Past Festival is uitgegroeid tot een begrip binnen de indoor metal. Op 11 december zal er zelfs een nieuwe editie plaatsvinden in Kuurne met o.a. Cyclone, Ostrogoth, Tokyo Blade en Sortilège. De affiche ziet er dus weer schitterend uit.
Meer info op https://www.facebook.com/events/1502036593280374
Maar nu was er een heuse Belgische editie onder Belgian Blast Festival in OC De Coorenaar in Desselgem (Waregem). De opkomst was wat aan de magere kant, want er waren meerdere festivals die avond, o.a. Crammerock. Maar de afwezigen hadden, naar goede gewoonte, ongelijk. Want het was een topavondje …
De avond openen is altijd een moeilijke opgave, er stond nog weinig volk in de zaal maar dat kon Entheogen (***1/2) niet tegen houden om alle registers open te trekken. De band gaat als hongerige wolven tekeer op het podium, de riffs en de soli klieven door ons vege lijf en voor je het weet heb je een rollercoaster vol energieboosts. Entheogen gaf een goede indruk, we zien duidelijk potentieel maar helaas kwamen de vocals niet altijd boven de orkaan van muzikaal geweld. Er zijn dus nog werkpuntjes.
At The Front (****) timmert al enkele jaren aan de weg, en heeft ondertussen een sterke live reputatie opgebouwd. De band had blijkbaar lang stil gezeten door corona en dat was in het begin van de set ook te merken. Het geluid zat ook niet direct goed en de band kwam wat traag op gang. Maar verder hadden we een geoliede machine, vooruit gestuwd door een erg beweeglijke, charismatische frontman die wild om zich heen slaat en zijn publiek aanport.
At The Front zet in een wervelende finale de puntjes op de 'i' en deed een muzikale aardbeving ontstaan in een ondertussen wat voller gelopen zaal. We genoten alvast met volle teugen van hun energieke set!
Primal Creation (****) heeft een nieuwe plaat uit . We schreven over 'News Feed': Primal Creation bewijst met deze plaat hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Live creëert de band een wervelstorm van geluid, die de songs sterk doen uitkomen. De zaal was wat uitgedund, maar de beweeglijke (soms gevaarlijke) molenwieken van de frontman Koen Mattheeuws passen in het geheel . Ook is er een dosis humor in hun muziek !
Bovendien waren we diep onder de indruk van de gitaarriedels en de vlijmscherpe riffs van de gitaristen en de bassist, mooi aangevuld door de drums . Eénieder is belangrijk in de sound!
Hier kon, een moshpit ontstaan door het knallend en knetterend klankentapijt. Dit was een groovy thrash feest, waarop we stonden te headbangen.
Ook Fields Of Troy (*****) heeft ondertussen zijn kunnen bewezen. Wat hen zo bijzonder maakt, is een rollercoaster aan metal emoties die recht door je hart boren. Het is de grote verdienste van de muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. Een angstgevoel en innerlijk genot overvalt ons.
Fields of Troy legt de lat hoog. Louis gaat zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Hij bespiedt zijn publiek vervaarlijk. Een muzikale wervelstorm waarbij de demonen ons strak in de ogen kijken en die de poorten van de hel doen opengaan, waardoor we trillend op de benen totaal verweesd achterblijven..
Woyote (*****) roert in het metalwereldje. Mike Doling (behalve bij Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome .
Met hun single “The Hard Way” en “Way of the Wolf” liet de band reeds van zich horen, en ook nu, op het podium bewees de band dat top muzikanten samen brengen niet per se hoeft te resulteren in een routineklus afwerken. Niet alleen waren we onder de indruk van de verschroeiende solo's , of de bedwelmende vocale inbreng, ook het spelplezier van deze band werkt uiteraard heel aanstekelijk op het ondertussen toch goed opgekomen publiek, die lekker uit de bol ging . Stevig, sferisch en knallend hard klonk het.
Met After All (****) staat een levende legende op het podium van Belgian Blast Festival. De band is al bezig van de jaren '90 en heeft met de grote namen binnen de thrash metal scene op het podium gestaan.
After All heeft reeds vele personeelswissels doorstaan; de recente is de nieuwe zanger Mike Slembrouck wiens hoge vocals perfect past binnen het concept. After All doet wat ze moeten doen, een lekker strakke set spelen met alle thrash ingrediënten. Niks meer, maar ook niets minder.
Ze laten de muziek voor zich laten spreken. Persoonlijk hadden we graag wat meer variatie gehoord, toch ging het publiek stevig uit de bol. Een verschroeiende set. Missie geslaagd!
Ondertussen was het bijna middernacht toen afsluiter Cowboys & Aliens (*****) het podium betrad. De band hoeft ondertussen niets meer te bewijzen; al sinds 1996 zijn zij bezig. Ze waren de perfecte afsluiter van deze avond. Wat een energieke rollercoaster en gevarieerde sound.
Op Alcatraz verliet Cowboys & Aliens maar al te graag de comfortzone van stoner. Ook nu hoorden we dit. Er is de zeer charismatische frontman, die met grappen en grollen de sfeer erin houdt, en de muzikanten etaleren tonnen spelplezier. Sterke set bijgevolg!
Organisatie: Blast From the Past Festival
Footprints 2021 - Vinger aan de pols op de jazz van morgen
Footprints 2021
Minardschouwburg
Gent
2021-09-03
Erik Vandamme
We citeren even de introductie op de facebook pagina van het evenement Footprints: Met Footprints heeft Gent er sinds kort een gloednieuwe jazzbeleving bij. Een reeks showcaseconcerten, waar je de Belgische jazzhelden van morgen aan het werk kan zien. Verwacht je aan een gedurfd, avontuurlijk programma met artiesten die jazz op hun eigenzinnige manier weten te benaderen. Een muzikale viering van de ontdekkingstocht.
Op 3 september stonden volgende acts op het programma: Schreel van De Velde - Serendip Quartet - Under the reefs Orchestra - Vitja Pauwels (solo).
Dat er, wat jazz betreft, al jaren iets bloeit in Gent is geen geheim meer. Een opvallend jong publiek genoot met volle teugen van het aanbod in de Minardschouwburg , een schouwburg nauw verbonden aan de Gentse Geschiedenis.
Schreel Van De Velde (****) mocht de spits afbijten. Het duo - drum en gitaar - heeft in verschillende projecten zijn kunnen al bewezen. Samen ontstaat een magie. De heren vullen niet enkel elkaar aan, ze voelen elkaar perfect aan en dat binnen een set waar sfeerschepping en improviseren bovenaan staat.
De speelse wijze waarmee de band het publiek vaak op het verkeerde been zet, werkt trouwens heel aanstekelijk op de dansspieren. Je voelde de adrenaline door je, hierop stil zitten was onmogelijk.
Een kleurrijk, gevarieerd klankentapijt was het aanbod.
Serendip Quartet (****) is een naam die verwijst naar het Perzische sprookje van ‘De Drie Prinsen van Serendip’ door Amir Khusrau . Ze brachten met 'Queen of Fire' een plaat uit geïnspireerd op het verhaal van de vele vrouwen in de Democratische Republiek Congo die de afgelopen 20 jaar het onderwerp waren van aanslagen.
Emotioneel beladen klinkt en giert het, als ze de rauwheid van dit bestaan onderstrepen. Ook hier valt op hoezeer de muzikanten elkaar blindelings vinden. Weemoed, pijn en smart worden verbonden met deze songs waaruit hoop voortvloeit.
Serendip Quartet drukt ons met de neus op de feiten, zonder de beelden daarvan te tonen. Door hun muziek haal je wel die beelden voor de geest. Een heel confronterend optreden trouwens, dat dus je hart diep raakt en aan je netvlies kleeft. Sterk intens indrukwekkend dus.
Ook Under the Reefs Orchestra (*****) bespeelt uiteenlopende emoties van de luisteraar. Over hun in 2020 uitgebrachte schijf schreven we: ‘Under the Reefs Orchestra’ is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust brengt.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Under the Reefs Orchestra bestaat slechts uit drie muzikanten, gitarist Clement Nourry, baritonsaxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard. En toch voelt het aan alsof een gans orkest staat te spelen. Het trio verstaat de kunst van een bedwelmend, oorverdovend geluid. Dit trio verlaat de comfortzone van instrumentale muziek . Je verdiept in je gedachte en je wordt omvergeblazen. Een magische mooie trip dus.
Vitja Pauwels [solo] (****) bezorgde ons al enkele keren koude rillingen in zijn gitaar virtuositeit, o.a. bij Naima Joris. Hij steekt zodanig veel gevoel in zijn gitaarspel, dat hij ontroert en je van je sokken blaast.
Of dat ook helemaal alleen op dat podium zou lukken? Jawel hoor, de man had verschillende gitaren bij zich, die elk een eigen insteek hebben. Wat een variatie.
Ingetogen momenten, met een haast akoestische inbreng, lekker alle teugels los vieren en lichtjes flirten met geluidsnormen. Hij raakt ons steevast, die je in een bedwelmende sfeer doet weg drijven. Heerlijk.
Vitja Pauwels etaleert niet enkel zijn talent als volbloed gitaar virtuoos, hij leeft zich uit op dat instrument, en dat maakt hem zo bijzonder in de nieuwe lichting jazz.
Elke gitaarriedel speelt hij met zoveel gevoel dat je als luisteraar onder hypnose wordt gebracht en een gelukzalig gevoel krijgt. Op zijn eentje pakt hij ons letterlijk in met z’n kleurrijk (gitaar)klankentapijt. Schitterend!
Organisatie: Footprints, Gent
Guy Verlinde - ‘Do it yourself’ … wat je zelf doet, doe je beter; ook al zit je te prutsen, prutsen is ook nodig om het licht te zien
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die z’n sporen al heeft verdiend. Hij is voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de wieg van de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met ‘Standing in The Light of a Brand New Day’ bracht hij eind augustus zijn nieuwste solo plaat op de markt, wij hadden een fijn gesprek met Guy.
Laten we even terugkeren in de tijd. Je bent voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Hoe is alles begonnen - vertel eens meer over die projecten?
Ik ben begonnen met muziek toen ik 16 a 17 jaar jong was. Ik was al heel snel gepassioneerd door de blues. Zo ben ik van het ene groepje in het andere, het ene al meer succesvol dan het andere , terecht gekomen. Rond mijn 32ste, op een moment dat je al wat kilometers hebt afgelegd en eveneens op een moment dat je weet wat niet wil, maar ook nog niet wat je wel wilt. Werd, het me al duidelijk dat ik vooral mijn eigen ding moest doen. Ofwel werd ik een middelmatige blues muzikant die afgeleide koppies maakt van de grote helden; Ofwel zou ik dus mijn eigen weg volgen, en dat was de eerste stap met The Mighty Gators in 2008. Dat was eigenlijk onder de naam Lighthnin’ Guy & The Mighty Gators. Daar ben ik begonnen met slide gitaar en harmonica. We brachten een beetje een mix van Chicago Blues en New-Orleans blues. Die band is pijlsnel gegroeid, in ons eerste jaar in 2008 speelden we 32 concerten, waaronder een tour in Oostenrijk en we hadden toen ook een live plaat opgenomen.
Later kwamen de ‘growing pains’ zoals mensen die door omstandigheden de groep verlaten en dergelijke meer. Dat is trouwens een beetje het verhaal van alle bands. In die tien jaar, tussen 2008 en 2018 hebben we een heel mooi parcours afgelegd. Heel mooie platencontracten, de eerste keer in AB en Blues Peer, het zijn enkele hoogtepunten van de vele die we met die band hebben gehad. Die band is dus gaandeweg geëvolueerd van eerder ‘Chicago & New-Orleans blues‘ naar mijn eigen sound en eigen ding.
In 2015 besloot ik mijn eigen naam te gebruiken en werd de band Guy Verlinde & The Mighty Gators. De reden? Lighthnin’ Guy & the Mighty Gators was meer ‘party’ maar wat ik deed werd meer en meer persoonlijk, vandaar die naamverandering. Ik dacht, als Thorbjørn Risager en Erja Lyytinen bekend kunnen worden met hun eigen naam, dan kan ik dat toch ook als Guy Verlinde.
The Houserockers van de andere kant, was een heel onverwacht succesverhaal. Er werd me gevraagd om op Kwadendamme Blues Festival een ode te doen aan Hound Dog Taylor. Met de bedoeling om dit te beperken tot één optreden, maar dat viel zodanig goed mee, dat we vonden dat we daar iets moesten mee doen. We besloten ons volgende optreden in The Bordeline in Diest op te nemen en daaruit is de plaat ‘Plays Hound Dog Taylor’ ontstaan. Dat heeft een mooi leven beginnen leiden. Zo stonden we niet alleen terug op Blues Peer, maar speelden we ook in het buitenland zoals Noorwegen. De ode aan Hound Dog Taylor, mijn grote voorbeeld – ruwe slide Blues – was dus zeker een hoogtepunt op zich. In 2018 heb ik dat allemaal een beetje naast mij neergelegd om solo iets uit te bouwen. Omdat ik aanvoelde dat die akoestische muziek belangrijker werd voor mij.
Ik heb de beide projecten op een hoogtepunt neer kunnen leggen. Met The Houserockers heb ik nog een cd ‘How How How’ uitgebracht met nummers in de traditie van Hound Dog Taylor, maar dan eigentijds en met eigen composities. En met The Mighty Gators nam ik nog het album ‘X’ op. We hebben daarmee een tour gedaan, naar aanleiding van onze tiende verjaardag in de eerste helft van 2018. In de tweede helft werd het een ‘Farwell tour’. We hebben daarmee in OLT Rivierenhof, AB, De Roma, Cognac Blues Passions, … gespeeld. De cirkel was gewoon rond.
In 2019 wou ik wat intiemer, en van daaruit is mijn eerste solo plaat ‘All is forgiven’ ontstaan. En nu is er dus ‘Standing in the Light of a Brand New Day’.
The Houserockers zijn gesplit dacht ik, niet? En komt er ooit nog iets uit van The Mighty Gators?
The Houserockers zijn niet gesplit, op een bepaald moment moet je kiezen om er echt compleet voor te gaan. En iedereen was ondertussen ook bezig met andere projecten. Het was een mooie rit geweest. En we hebben het gewoon mooi afgerond. Maar is zeker geen split geweest. Het kan goed zijn dat we binnen enkele jaren er terug iets mee doen. Hetzelfde geldt voor The Mighty Gators, we kunnen dus niet zeggen dat we gesplit zijn. Beide projecten staan gewoon even ‘on Hold’. Misschien voor altijd, maar even goed ontspruit er binnen enkele jaren toch iets nieuw met diezelfde projecten.
Samen met Tiny Legs Tim sta je ook aan de wieg van de Gentse Blues scene, die nauw verbonden is aan de bluesclub Missy Sippy. Vertel daar eens iets meer over
Sommige dingen plan je in het leven, andere komen onverwacht spontaan op je af. In 2011, bij gebrek aan bluescafés in Gent, ben ik met een elektrische bluesjam begonnen. Ik had toen al wat maturiteit en wat naam gemaakt als Lightnin’ Guy. Samen met Tim ben ik begonnen met ook akoestische jams te organiseren. En zo zijn we in Hotsy Totsy beland, waar we Marie Follebout leerden kennen. Het was voor Marie tijd om haar eigen verhaal te schrijven. En doordat er bij die bluesjams zoveel animo was, is de Missy Sippy ontstaan. Logischerwijze zijn Tim & ik daar beginnen bluesjams en optredens organiseren. We hebben een hele nieuwe generatie blues muzikanten podiumkansen gegeven. Het verschil met andere bluesjams is dat iedereen met iedereen speelt ongeacht het niveau. Bij veel bluesjams willen de goede vaak niet spelen met de beginnelingen. Dat hebben we bewust willen vermijden. Dat heeft er wellicht voor gezorgd dat sommige mensen afhaakten, maar ook dat jonge mensen wel op het podium durfden komen. Daardoor hebben we een soort sfeer gecreëerd van ‘iedereen helpt elkaar’. Dat is op de dag van vandaag nog steeds zo. Neem nu Olivier Vander Bauwede waar ik nu in duo mee speel en ook veel gespeeld heeft op mijn nieuw album, is zo iemand die ik leerde kennen op de bluesjams. Hetzelfde met Toon Vlerick die ook naar de bluesjams is gekomen, hij heeft ook enkele jaren bij The Mighty Gators gespeeld. Hij speelt nu bij Absynthe Minded en andere projecten.
Weet je, ik heb altijd kansen gekregen als jonge muzikant waardoor ik het gevoel heb dat je zelf jongeren de kans moet geven. Dat is trouwens hoe de bluestraditie altijd gewerkt heeft. Daarom ben ik blij dat er nu een florerende blues scene is in Gent. Ik heb me wel een beetje terug getrokken, omdat ik voel dat het loopt en goed draait. Blij dat het nu nog steeds blijft lopen.
Is het geen groot voordeel dat je in Gent een grote florerende muziek scene hebt, zoals in de jazz, die open staat voor veel waardoor je daar ‘gemakkelijker’ (ik wik mijn woorden) iets kunt mee doen? Of zie ik dat verkeerd?
Ja, maar Gent stond vroeger niet open voor blues. Ik heb bijna nooit in Gent gespeeld. Men keek een beetje neer op Blues in Gent. Het was meer de stad van de Jazz en alternatieve pop en rock muziek . Maar blues heeft het ook soms een beetje aan zichzelf te danken, omdat het zich soms wel profileert als bluesrock, bier drinken en platte ambiance. Terwijl Blues veel meer is dan dat. Daarom ben ik ook blij dat er in de Missy Sippy akoestische jams zijn geweest, waarbij we naar die meer Afro-Amerikaanse blues konden gaan. En minder de blues rock van ZZ Top of zo, waar niets mis mee uiteraard. Maar bluesrock staat toch dichter bij hardrock of classic rock dan bij de blues van Muddy Waters en zo. Er was dus weinig blues in Gent, maar doordat we die bluesjams op zo een bijzondere wijze deden, zag je dat plots studenten van het jazz conservatorium in Gent plots geïnteresseerd geraakten om naar die bluesjams te komen. Hun ogen vielen dan ook open wanneer ze jonge mensen heel wild op die blues zagen dansen. Terwijl jazz toch wat meer gereserveerder was. In het begin was het dus moeilijk, maar doordat er nu veel muzikanten zijn die de blues energie ontdekten , kreeg de bluesscene een hele grote lift in Gent.
Leeft blues dan bij de jeugd, want ik heb altijd de indruk gehad dat jongeren toch eerder naar die Bluesrock gaan, zoals ZZ Top, en niet echt die Blues van Muddy Waters bijvoorbeeld? Of zie ik dat verkeerd?
Het klopt, toen ik veel naar de Banana Peel ging was ik altijd de jongste. Maar wat de Gentse bluesscene en Missy Sippy hebben bewezen, dat vele jongeren wel open staan voor bluesmuziek wanneer ze de kans krijgen om in contact te komen met goede bluesmuziek. Ik ken geen enkele club waar jonge mensen ‘s avonds gaan dansen op oude bluesmuziek. Meestal zijn het oudere mensen die pintjes staan drinken terwijl ze genieten van blues, daar is ook niets mis mee. Maar in Missy Sippy hebben ze dus die danstraditie kunnen doen heropbloeien. Wat er ook vaak over het hoofd wordt gezien is dat vanuit de Lindy Hop en de Swing dansscene er een ook een florerende blues dansscene is ontstaan waar koppels hele avonden op bluesmuziek dansen. Dat wordt jammer genoeg nog te weinig gelinkt aan de globale bluesmuziekscene. Zo speelde ik in o.a. Rijsel, Antwerpen en Brussel voor een volle zaal dansers, die een hele avond dansten op trage bluesmuziek. Dit noemt men ‘Slow Drag’ avonden. Fantastisch om mee te maken, maar jammer genoeg te weinig gekend bij het traditionele blues publiek. En dat waren trouwens meestal jonge mensen, dus het stemt me hoopvol dat bluesmuziek niet zal uitsterven. Sommige clubs moeten enkel durven openstaan en leren hoe ze die jonge mensen kunnen bereiken, en daar is Missy Sippy heel goed in geslaagd.
Iets totaal anders. In 2010 werd je werkloos en koos je voor een leven als beroepsmuzikant, klopt dat? Was dat ook geen risicovolle beslissing, want echt rijk kun je met muziek niet worden in ons landje?
Ik ben daar ingerold. Ik was anders wel tevreden geweest wanneer ik naast mijn job in een band had gespeeld, vier à vijf keer had kunnen optreden in de maand, om de twee jaar een cd kunnen opnemen, en links en recht een festival kunnen spelen. Maar in 2009 verloor ik mijn job door de economische crisis, maar ik kreeg toen ook mijn eerste platencontract bij Parsifal. En na elf jaar te hebben gewerkt leek het me een goed idee om zes maanden te doppen en mijn album op te nemen. En ik ging er vanuit dat ik daarna een job zou moeten gaan zoeken. Ik ondervond vlug dat ik alles beter kon organiseren. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn eerste mails versturen om acht uur in de ochtend, terwijl de meeste muzikanten dit pas kunnen na hun job, het eten en zo. En dan is dat pakweg zes à zeven uur in de avond. In die zin heb ik een grote voorsprong op iemand die dit niet full time met muziek kan bezig zijn. Daarnaast zat ik vroeger in de socio-culturele sector, waar ik sowieso veel dingen heb moeten organiseren. Alles wat ik daar geleerd heb, gebruik ik voor mijn eigen muzikale carrière. Door meer tijd te hebben om te kunnen bellen en mailen, kreeg ik plots meer optredens. En ik kreeg veel steun van het platenlabel. Nico Mertens van Parsifal heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn muzikale carrière. Rijk zal ik er inderdaad niet van worden, maar ik kan er wel van leven. Op een gegeven moment komt ‘de kar’ in beweging, en is het gemakkelijker om die in beweging te houden dan die vanuit stilstand in beweging te krijgen. En sinds 2012 doe ik buiten de spotlight van de avond concerten ook schoolconcerten. En zo kon ik er op een gegeven moment van rond komen. Ik leef redelijk sober, dat helpt ook. Ik heb als muzikant al veel meer bereikt dan ik ooit had gehoopt: ik heb meerdere keren op Blues Peer en in de AB gespeeld. Ik hoopte om ooit één plaat op te nemen, maar dit nieuw album is ondertussen al mijn dertiende plaat. Ik kom misschien niet in de grote media, maar “I’m living the dream”. En dat is toch bijzonder.
Nu is er ‘Standing in the Light of a Brand New Day’. Ik vind het een zeer warme, aanstekelijke schijf, maar niet typische blues (dat is positief bedoeld ). Je verlaat vaak de comfortzone van het genre. Is dat bewust of zie ik het verkeerd?
Ik beschouw mezelf nog steeds als een ‘bluesman’. Maar het eindresultaat is niet altijd een typische bluessong meer. Op een bepaald moment moet je keuzes maken en daarom ben ik blij dat ik steeds meer mijn eigen identiteit aan mijn muziek kan geven. Mijn liedjes klinken niet meer als de slide blues van Elmore James of de fingerpicking van bijvoorbeeld Mississippi John Hurt of Fred McDowell. Maar ik vertaal die slide en fingerpicking nu steeds meer naar mijn taal. En combineer die oude bluestraditie met mijn voorliefde voor bijvoorbeeld Wereldmuziek, Bob Dylan, Tom Waits, … De plaat toont vele facetten van mijn identiteit. Sommigen zullen ontgoocheld zijn omdat het geen typische blues plaat is, andere houden van die hele rijke mengelmoes van blues met een eigen inbreng van stijlen. Vroeger maakte ik genre albums, nu wil ik enkel nog Guy Verlinde platen maken. Op ‘All Is Forgiven’ wilde ik terug naar de basis met kleine uitgeklede akoestische songs. Maar nu had ik het gevoel dat ik klaar was voor een volgende stap, waardoor de songs terug wat meer aangekleed worden. De blues zit er nog in, maar zit nu wat meer verstopt. ‘Standing in the Light of a Brand New Day’ gaat over een nieuw begin, opgenomen in één van de moeilijkste tijden van mijn leven, maar wou er een positieve eigentijdse flow aan geven.
Kijk, als je iets maakt dat al ooit gedaan is, voeg je heel weinig toe. Vandaar dat ik bewust mijn eigen weg aan het gaan ben als songwriter. Ik kan proberen Muddy Waters na te doen, maar dan voeg ik niets toe en het zal nooit zo diep gaan als het origineel. Daarom kon ik mijn eigen originaliteit als Guy Verlinde ontdekken.
De plaat straalt ook veel warmte uit, niet alleen vocaal, maar ook instrumentaal. En toch hoor ik er ook wat weemoed in, klopt dit?
Sinds maart vorig jaar is het leven ontwricht. Normaal werk je hard om vooruit te gaan, maar van maart vorig jaar werk ik nog hard om niet achteruit te gaan. En dat is heel moeilijk, want alle optredens vielen plots weg. Tussen maart en juli heb ik geen gitaar gespeeld, ik had gewoon geen fut. Er kwam zelfs stof op mijn gitaar. Normaal ging ik in mei 2020 een album opnemen, maar we mochten niet meer repeteren en ook niet opnemen. En daarnaast was er ook geen geld meer. In juli 2020 mochten we terug even optreden. Maar niet voor lang, want in augustus vielen bijna alle optredens terug weg. Toen besliste ik om studiotijd te boeken, zonder te weten hoe ik het zou betalen. Zo heb voor het eerst een crowfundingcampagne gedaan. En de grote steun van de vele fans heeft me erdoor geholpen. Niet alleen dat, ik heb ook met heel veel bevriende muzikanten samengewerkt aan deze plaat. Zo staan er zeventien muzikanten op de nieuwe plaat. En die warmte waar je van spreekt, die kom door dat iedereen de studio zag als een soort lichtpunt in moeilijke tijden. Het was een moeilijke periode, vandaar dat weemoedige, maar eigenlijk is die plaat iets heel positief geweest. Het was een soort muziektherapie.
“In July” is dan weer zo een typische blues klepper, je waant je prompt rond het kampvuur of in een bruine kroeg. Is dat hoe je blues moet zien of is dat wat te clichématig bekeken? Wat is blues tegenwoordig
Dat is de laatste song op het album. Het album begint met een donkere sfeer bij “Breaking Dawn” met zware synthesizer. Die wordt weggeduwd door een resonatorgitaar, die het eerste licht evoceert. Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos. Zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen.
Wat mij vroeger als kind altijd dat zorgeloze gevoel gaf? Dat was het begin van de zomer. De school was gedaan, de vakantie begon, het was altijd goed weer, we gingen op reis, ... Dit liedje is de muzikale interpretatie van een zorgeloze dag. En ik wou ook een moment waar de chromatische harmonica van Olivier Vander Bauwhede een hoofdrol kreeg. In Missy Sippy en andere projecten speelt Olivier voornamelijk Blues mondharmonica. Maar hij speelt heel mooie chromatische mondharmonica dat we kennen van Toots Thielemans en hij studeert jazz harmonica in het conservatorium in Brussel. Met dat concept in gedachten hebben we samen dat nummer ‘In July” gemaakt. Het is een klein niemendalletje, maar een mooie afronding van de plaat.
Je hebt in Amerika – de bakermat van de blues gespeeld – ik meen in een interview te hebben gelezen dat je bewust koos om altijd in kleine kroegen te blijven spelen om je roots niet te verloochen? Kun je dat wat meer toelichten
Pas op, als ze me vragen voor het Koning Boudewijn stadion zal ik niet nee zeggen. Maar wat wel een feit is, als je een hele tijd in culturele centra en op grote festival speelt, dan verlies je het intimistische en directie contact met het publiek. Ik hou van in kleine veneus te spelen, omdat je dan dicht bij je publiek zit. Daarom heb ik dat vooral gedaan, omdat ik bang was dit te verliezen. De connectie met de mensen in de zaal vind ik heel fijn. Die kleine clubs zijn heel fijn om te spelen. Maar de grote podia op hun beurt zorgen er dan weer voor dat er meer deuren openen en je een groter publiek kunt bereiken.
Is het jouw ambitie om op die grote podia te staan en kan dat ook lukken met Blues?
Het is niet per se mijn ambitie. Maar wat er kan gebeuren is dat je opgepikt wordt als voorprogramma. Zo heb ik het voorprogramma gedaan van John Mayall in de grote zaal van Ancienne Belgique, dat uitverkocht was, en van Tony Joe White in een uitverkochte Roma. We hebben op Blues Peer gestaan, dezelfde dag als BB King. Soms verwarren mensen beroemd zijn met populariteit. Ik wil wel dat mijn muziek populair is, maar ik hoef niet persé beroemd te worden. Je ziet veel artiesten in de media komen, maar het gaat zelden over hun muziek. Ze zitten in spelprogramma’s en geven interviews over hun kledij of ontmaagding (haha). Ik wil dat het eerder gaat over mijn muziek, dan over mezelf als mens.
Vandaag kun je als bluesmuzikant een groot publiek bereiken via bijvoorbeeld Spotify. Het nadeel is dat je met streams weinig geld verdient. Het is vooral de kunst om gelukkig te zijn op de plaats waar je staat. En vooral te kunnen vooruit kijken naar een plaats waar je graag zou willen naartoe gaan. Sommige mensen zijn gefrustreerd, ook al staan ze op het toppunt van hun roem. Doordat ik het gevoel heb, dat ik al meer bereikt heb dan ik ooit verwachtte, is alles wat ik nu doe een cadeau. Ik ben vooral dankbaar. Je moet kunnen dankbaar en verwonderd blijven, maar er is natuurlijk niks mis met ambitieus zijn. Neem nu het nieuwe album. Ik kan er niets meer aan veranderen. Het is als het een papieren vliegtuigje dat ik in de lucht gooi, en ik weet niet waar het zal terecht komen en of het zal worden opgepikt door de grote media. Ik blijf ze sowieso goed vinden, ongeacht het aantal streams en verkoopcijfers. Het feit dat de plaat er is, is al een enorm succesverhaal. Voor mij hoeft die niet nr. 1 te staan. Is dat wel zo, zoveel te beter. Hahaha
In normale tijden speel je jaarlijks zo’n 150 concerten in binnen- en buitenland. Op diezelfde optredens verkoop je dan elk jaar zo’n 2000 cd’s/lp’s. Allemaal inkomsten die je misliep door covid-19. Zowel financieel als mentaal een zware streep door de rekening. Super dat je niet bij de pakken blijft zitten, is deze release een soort uitlaatklep om die moeilijke tijden een plaats te geven?
Normaal gesproken is alles één grote ketting. En die ketting is stilgevallen. Niet enkel de inkomsten uit optredens vielen weg, maar ik verkocht ook geen CD’s meer en ook zullen de SABAM de komende jaren lager zijn. Ik zal nog een paar jaar moeten vechten, om terug te staan waar ik stond. En dat dit album er is, is dankzij de crowdfunding van de fans. Zonder hun de steun was dit niet mogelijk geweest. Ik heb kunnen rekenen op mensen die blijkbaar geraakt worden door wat ik doe. Dat raakt me enorm.
Wat zijn de verdere plannen trouwens, deze plaat live gaan voorstellen?
Naast de duo concerten met Olivier, ben ik een nieuw band project gestart: Guy Verlinde & The Artisans of Solace. Op 21 september is de première in Luik en op 25 september staan we in de Minardschouwburg, Gent. Omdat het nieuwe album rijke drumpartijen en arrangementen heeft, vond ik het nodig om deze in een iets grotere bezetting live te gaan spelen. Het is trouwens ook iets nieuws voor de fans, ik kijk er naar uit. De tour duurt tot december, dan neem ik een pauze. En hernemen de optredens terug vanaf half januari. En hopelijk kunnen we in 2022 terug schoolconcerten spelen. Er staat veel op de agenda, maar tegenwoordig is het niet gemakkelijk om plannen te maken.
Met al je ervaring, welke goede raad wil je beginnende muzikanten die in je voetsporen willen treden, meegeven?
Ik zou zeggen, tot jouw muzikale kar begint te rollen, zorg zelf dat die in beweging komt. Doe het in het begin vooral zelf, want geen enkel professional gaat een kar vanuit stilstand in beweging brengen. Een manager of boeker kan vaart geven aan een kar in beweging en deze op mooie nieuwe wegen laten rollen, maar ze zullen je nooit uit een repetitie kot komen halen. Een boeker heeft twintig of dertig groepen en die werken per momentum. Eens een nieuwe cd en een tour er is, is er 100% focus. Maar eens deze voorbij is focussen ze op een andere groep. Je moet, gelijk welke genre je ook speelt, een ‘punk ingesteldheid hebben. Het gewoon zelf doen kan tegenwoordig relatief eenvoudig en goedkoop: je kunt zelf je muziek opnemen, zelf je muziek (online) verdelen, video’s opnemen, … Veel jonge muzikanten staren zich blind omdat ze op de roster staan van een grote boeker. Maar die kar moet je echt eerst in beweging krijgen. Dat kan frustrerend zijn en het is keihard werken. Maar het is ook enorm rewarding, wanneer je kan beginnen optreden, een plaat kan uitbrengen en erkenning krijgt voor die liedjes die je in de zetel of op je kamer tot stand kwamen. ‘Do it yourself’ wat je zelf doet, doe je beter. Ook al zit je te prutsen, maar prutsen is ook nodig om het licht te zien (haha)
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met je nieuwe plaat en hopelijk tot ergens op een podium!
Maanzaad - We zijn zeven jaar verder gegroeid, zonder iets fysiek uit te brengen, dat is opmerkelijk aan ons
Maanzaad put zijn inspiratie niet enkel uit de typische dubreggae – zoals zijn voorgangers - maar verlaat heel bewust de comfortzone en trekt op avontuur door het weidse landschap. Voor de doorsnee reggae fanaat zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt, maar zij die houden van bands die binnen dat genre buiten de lijntjes durven te kleuren, genoten met volle teugen.
De band legt de lat vanaf de eerste noot enorm hoog en beschikt over topmuzikanten die improvisatie en spelplezier heel hoog in het vaandel dragen. Ze sloten op 28 augustus de eerste editie van Festivital in Sint-Pauwels. We hadden vóór hun concert een interview met zanger Adriaan en zangeres Shikha over de evolutie van de band, dit optreden en hun toekomstplannen.
Review hier Festivital 2021 - ‘Pally town edition’ - Een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub (musiczine.net)
Hoe kwam de band tot stand? Waar leerden jullie mekaar kennen en hoe versmolten jullie tot Maanzaad?
Adriaan: Maanzaad is ontstaan uit de as van Grasjas, doordat de instrumentalisten niet meer op dezelfde lijn zaten als de frontman, er zijn enkele muzikanten binnen de band wel samen verder gegaan. Ik heb dan Moustafa (onze drummer) ontmoet toen we samen werkten in de concertzaal van ‘De Spiegel’ (nu De Casino), in de foyer, Sint-Niklaas; we kenden elkaar dus al een tijdje.
Ik zat in andere projecten, en we zijn samen wat beginnen jammen en zo, en ik ben dan beginnen zingen voor hun instrumentaal project, zo is de bal aan het rollen gegaan eigenlijk. De band zelf speelde al een tijdje toen ik erbij gekomen.
Shikha: De vrouwelijke vocalisten zijn er pas later bij gekomen, toen was de band al een tijdje bezig (van 2010)
Adriaan: We hebben eerst met een paar backing vocals zangeressen gezongen, we waren eerst met drie backing vocals. Met Kimberly en Ineke, die hebben Shikha mee gebracht. Dan hebben we de mooiste jaren van de band meegemaakt op Polé Polé en de Gentse Feesten. En ook Parkies in Sint-Niklaas (2012)… Een heel fijne periode.
Waarom in Het Nederlands, al lijkt me dit een mooie tendens tegenwoordig om je ding te doen in eigen moertaal?
Adriaan: Ik heb altijd in Nederlandstalige bands gezeten, ik heb nooit de ambitie gehad om in een andere taal te zingen. Gewoon omdat de mensen hier de taal begrijpen, je kunt sommige dingen in het Engels zeggen of zingen, als je die in het Nederlands zingt , komen ze gewoon beter of anders binnen doordat de mensen het wel begrijpen. Dat is belangrijk voor mij.
Je ziet het tegenwoordig wel meer en meer dat bands teruggrijpen naar de Nederlandse taal, niet alleen in wat jullie doen, maar ook in de hiphop wereld bijvoorbeeld
Adriaan: Dat is vaak ook meer dialect terwijl Nederlands toch eerder uitzonderlijk is. Er is wel een band die in het West-Vlaams reggae heeft gedaan, maar in het Nederlands is toch nog net iets anders.
Jullie beschrijven jullie muziek als dub/reggea/rock? Maar ik zie vooral zeven verschillende ideeën die ontspruiten uit de zeven muzikanten . Klopt dit? Hoe zou je je muziek omschrijven , los van deze regels?
Adriaan: Er is geen baas in de band, we zijn een democratie. En iedereen doet wat hij doet, zonder dat iemand daar raar op zal reageren. Uiteraard zijn er dingen die je bespreekt, maar elk idee wordt onder de loep genomen. Ik kom eerder uit de punk scene, onze gitarist houdt van jimi hendrix en zo kunnen we doorgaan, al die verschillende uitgangspunten zetten we in de band.
Voor mij maakt dit weinig uit, maar is dat soms niet frustrerend naar promotors of zo toe die er moeilijk over doen omdat ze jullie niet in een hokje kunnen zetten?
Adriaan: We krijgen daar wel soms opmerkingen over, Reggae is vaak over vrolijke vibes en zo, bij ons komt daar toch soms andere dingen om de hoek kijken waardoor men de wenkbrauwen fronst. Maar als we puur reggae zouden doen sluit dit niet aan bij onze eigen realiteit
In dat donker kantje, wordt de humor niet vergeten; een bewuste keuze?
Adriaan: Ik heb, zoals hierboven gezegd, in Punk bands gezeten en die punk spirit blijft toch ook wel hangen. Vandaar misschien dat ‘donker kantje’. Die Maatschappij kritiek is trouwens geen gimmick integendeel, laat dit duidelijk zijn.
Shikha: Het is gewoon zo gegaan, zo gegroeid door de jaren heen eigenlijk.
Adriaan: Wat ook een beetje speelt, we zijn niet echt Jamaicaans, we zitten niet in die cultuur. Pas op, begrijp het niet verkeerd , we zijn er niet tegen dat mensen die niet tot die cultuur behoren dat doen. Maar voor ons is dat wel zo, dat we daardoor niet puur reggae kunnen (en willen) brengen ; eigenlijk ik heb het gewoon soms lastig met ‘white boys’ die Jamaicaans zingen… zonder nogmaals dat echt te veroordelen.
Shikha: Als je niet echt tot die cultuur behoort, kun je ook niet echt ‘menen’ wat je zingt. Of zegt… Het verhaal klopt dan gewoon niet.
Zit er in jullie muziek een verhaal?
Adriaan: Wat er rondom ons gebeurt in Europese context , is het verhaal achter veel teksten. Ik hou ervan dingen te schrijven met een zekere twist achter . Neem nu “Camping Guantanamo”, dat begint heel vrolijk, maar als je het verhaal erachter begrijpt , wordt het vlug wat meer grimmig. Dat zit er bewust een beetje in , in veel van die songs. Daarom zullen we bijvoorbeeld nooit op Reggae geel staan vrezen we, omdat zij wel vasthouden aan dat Reggae idioom en wij niet. We trekken ons daar weinig van aan, het is geen frustratie ook, maar het is wel ergens spijtig dan. Gewoon op basis van dat ze daar aan vasthouden.
Ondertussen kwamen al enkele knappe albums op de markt, zelfs op korte tijd tussen 2010 en 2013 maar nu is het een beetje stil … Hoe komt dat?
Adriaan: Dat is allemaal door omstandigheden eigenlijk, we hadden ook een promotor die vroeger wilde dat we met een product moesten afleveren; Er is in onze privé leven ook heel wat veranderd de laatste jaren, ikzelf en ook Shikha hebben kinderen gekregen en zo… Er is ook een brand geweest in de voormalige opname studio, we hadden eigenlijk al iets klaar maar door die brand is er heel wat verloren gegaan
Shikha: Nu beweegt er toch weer wat meer. Er zijn al wat nieuwe nummers en zo.
Ik heb ergens gelezen dat jullie binnenkort een nieuwe plaat uitbrengen? Of is me iets ontgaan?
Adriaan: We hebben wel wat nummers klaar, maar door niet meer samen te kunnen spelen, zijn die niet verder uit gewerkt. Wat wel opvalt, zelfs al gebeurt er niets, en zijn er geen optredens, niemand binnen de band stoort het dat er geen releases zijn , we zijn elkaar niet beu geworden ondanks die periode dat we elkaar niet meer hebben gezien of niet meer samen konden repeteren en zo…dat is toch ook belangrijk om weten. Iedereen mag gewoon zijn goesting doen.
Shikha: Op die manier zijn er dus zeker nieuwe nummers ontstaan, ondanks die corona en zo.. dat is toch ook positief. De kans is groot dat er ooit nog wel eens iets uitkomt, het is zeven jaar geleden. We zijn zeven jaar verder gegroeid, zonder iets fysiek uit te brengen, dat is opmerkelijk aan ons.
Als ik het goed begrijp, zijn jullie uit die corona periode sterker uit gekomen?
Corona heeft al bij al onze relatie en muziek niet beïnvloed, enkel de progressie vertraagd.
Over nieuwe nummers, er was wel iets van een single. De single “De Zon” draait om de digitale vs. de reële wereld. Hoe sta je tegenover die digitalisering, voor- en nadelen?
Adriaan: Ik vind het een beetje te ver gaan, de dag dat het internet uitvalt kan er bijna niemand nog echt met zijn auto rijden. Ik vind het een beetje hoogmoedig allemaal die digitalisering. We moeten mee, we kunnen niet anders. Ik ben op dat vlak nog wat ouderwets , ik ben er niet zo 100% fan van, ik zit op sociale media voor mijn werk /studie
Jullie hebben onlangs terug live gespeeld, hoe groot was de honger om terug op een podium te staan?
Adriaan: Dat was eerder corona proof, maar vandaag op dit festival is het de eerste keer. De honger is bij iedereen enorm.
Zijn jullie niet door stil te vallen bepaalde skills kwijt geraakt?
Dat is een beetje als fietsen, je geraakt dit niet kwijt.
Wat zijn de verdere plannen?
Shikha: Spelen, spelen, spelen en veel optreden…
Wat is jullie grootste ambitie? Is er een soort doelstelling dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig
Adriaan: Samen blijven spelen, is de voornaamste ambitie, ik denk zelfs dat deze band kan overleven zonder concerten. Onze kinderen zien opgroeien.
Shikha: We zijn gewoon een grote familie, als band , dat is voor ons een drijfveer om gewoon verder te doen zoals we bezig zijn. We hebben uiteraard ambitie, samen op stap kunnen blijven zijn en verder met elkaar opschieten als familie zoals we nu doen.
Er is geen ambitie om bijvoorbeeld in Sportpaleizen of zo te staan? Als je via een promotor of zo de kans krijgt om wereld succes te hebben, veel geld te verdienen? Zou je dat doen?
Wat belangrijk is voor ons als band, we zijn een familie en willen dat blijven. We gaan niet over lijken, bij wijze van spreken zoals sommige dit helaas doen. Met mensen waar je tien jaar hebt mee samen gespeeld, plots stoppen en een totaal andere band rondom jou nemen puur voor het succes? Nee, dat is niet wat we willen… maar er is zeker ambitie, zolang we die familieband die we nu hebben kunnen behouden.
Veel succes in alles wat jullie doen, we blijven het op de voet volgen…
Cult of Scarecrow - De belangrijkste doelstelling is omna meer dan dertig jaar in de muziekwereldeindelijk erkenning te krijgen
We citeren even de informatie van de vi.be pagina van de band: ‘’ In 1995 hielden ze er mee op, maar in 2017 kwamen de bandleden van Die Sinner Die (met in hun rangen vooral oud-leden van de Belgische thrashmetalband Dead Serious) terug bij elkaar. De bandleden, inmiddels meer dan 20 jaar ouder, maar met nog meer goesting dan vroeger, gingen nieuwe nummers schrijven. Onder invloed van diverse muziekstijlen die elk van de muzikanten had meegebracht, ontstond een soort grunge infused doom-metal.’’
Cult of Scarecrow bracht in 2018 een gesmaakte EP op de markt, en staat er nu terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten enIvan DeStrooper.
Meer dan 20 jaar nadat jullie ermee ophielden, kwamen de bandleden van Die SinnerDie in 2017 terug bij elkaar. Hoe is alles begonnen?
Eigenlijk is het allemaal veel vroeger begonnen, ergens begin jaren ’80 toen we (ik, Yvan en de recent overleden zanger ArmandThièbaut) aan het jammen waren op onze kamer. Vanuit dat is de band Explorer ontstaan in 1984. Die band heeft bestaan tot medio 1987. Op dat moment hadden we een optreden in Denemarken en werden er plannen gesmeed voor een tournee metDestructionin Duitsland.De twee andere bandleden haakten echter af, waardoor we de stekker eruit hebben getrokken. Via Trial, die ook net waren gesplit, zijn we bij MarcVereecken– die in 1993 is verongelukt – en Gunther Poppe terecht gekomen en hebben we DeadSeriousopgericht in 1987. Uit die band is DieSinnerdus uiteindelijk ontstaan.Maar de goesting was een beetje weg, velen hadden andere interesses ondertussen, dus is dat snel gestopt. De dingen die ze ons trouwens doorheen de jaren hebben beloofd is onvoorstelbaar, en daar is nooit iets van terecht gekomen … dat speelde ook mee. En vandaaruit is dus in 2017 Cult of Scarecrow ontstaan..In eerste instantie gewoon door de nummers van DieSinnerDie te brengen, en uiteindelijk zijn er vandaaruit nieuwe nummers ontsproten.
Je hebt het over de jaren ’80, was dat niet een beetje typisch toen, ook bands als Ostrogoth en dergelijk waren wel gekend maar bleven ook wat ter plaatse trappelen. Is op dat vlak nu niet iets meer veranderd denk je?
We hebben nog altijd de indruk dat Belgische bands nog altijd ‘tweede keus’ zijn, en niet dezelfde kansen krijgen. Nochtans is er enorme kwaliteit aanwezig. Al is er een beweging aan de gang, kijk maar naar de affiche van Alcatraz dit jaar. Een beetje noodgedwongen moest men teruggrijpen naar Belgische bands, maar kijk eens wat een succes. We hopen dat dit geen éénmalige gebeurtenis was.
Jullie zaten in het speed/thrashgenre, wat ik me altijd al beetje heb afgevraagd, wat is volgens jullie het grote verschil tussen speed enthrash?
De snelheid. Speed was een snellere versie van heavy metal.Met nog steeds melodie in. TerwijlThrashmet ‘kappen’ is eigenlijk recht-toe-recht-aan.
Jullie hebben als muzikant heel wat watertjes doorzwommen; wat is voor jullie de grootste verandering door de jaren heen – we gokken op de digitalisering – en welke positieve of minder positieve invloed heeft die gehad op jullie carrière?
Jan: De grootste verandering?Het leukste vind ik, als je optreed sta je voor een publiek dat even oud is als jezelf. Omdat het mensen zijn die al circa dertig jaar in die scene zitten En die er dus met de volle goesting staan.
Yvan: Dat je nu meer in kleine cafés moet spelen, is ook veranderd. Vroeger was het vaarwater van bands en zo kleiner, ook van zalen. En kon je daardoor gemakkelijker op een groter festival geraken dan nu. Omdat er nu dus gewoon een overaanbod van groepen is.
Jan: Dat is ook zo, we doen het niet voor het geld laat dit duidelijk zijn, we zijn puur voor het plezier terug samen gekomen met dit project. Maar het is wel schrikken als je in een café staat voor maar 50 man, als je vroeger zo grote festivals hebt gestaan en zo. Het voelt een beetje aan als van nul terug beginnen. We hebben het ervoor over, als je naderhand reacties krijgt dat mensen je concert goed vonden, daar doe je het voor? Erkenning is het sleutelwoord.
Yvan: los daarvan is er zeker de ambitie om ons volgend jaar wat meer te laten gelden en iets grotere festivals te doen.
Is het net niet interessant om net nu, vanuit die kleine cafés op te klimmen naar boven? En eerst daar iets op te bouwen?
We zouden echt willen opteren voor een combinatie deze keer. Met onze eerste EP hebben we voornamelijk cafés en kleinere clubs gedaan. Nu hebben we iets, ons product is af, de mensen kennen ons ondertussen. We hebben zeker niet de pretentie om te zeggen, we willen alleen maar grotere dingen meer doen, maar we willen nu toch ook een beetje vooruit kijken..
Heeft de digitalisering nu , voor meer voordelen gezorgd dan vroeger denk je?
Voordeel is dat je nu gemakkelijker en sneller iets kunt opnemen dan vroeger. Je gaat naarYoutubeen kunt op basis van filmpjes al direct beginnen. Want je ziet in vijf verschillende snelheden hoe je iets kunt spelen. Vroeger als je begon met gitaar spelen was dat met en pick-up, daar was je uren bezig om een paar noten onder de knie te krijgen. Nu is dat allemaal veel sneller door die digitalisering, zeker en vast.Dat is een enorme verbetering.
Schept dat ook niet meer mogelijkheden om nu meer in binnen- of buitenland te gaan optreden, dan in de jaren ’90?
Ik denk het niet echt, nee. Wat wel anders is. We krijgen wel berichten dat onze muziek op de radio wordt gedraaid in Brazilië of Amerika of zo, dat krijgen we dan weer wel nu. Dat is dan wel door dat internet ofspotifyof zo. Ook dat is dus veranderd, vroeger moest jeCD’sen zo opsturen en afwachten of dat wel in orde kwam, nu zet je het opspotifyof zo en het gaat de wereld rond.
Heeft het dan nog zin om cd’s op de markt te brengen?
Het vermindert enorm, veel mensen hebben geen CD speler meer. Maar in de muziekliefhebber is toch anders eigenlijk, daar zijn nog veel mensen die Cd’s en vooralLP’s kopen.
Met Wormhole Death Records, zitten jullie bij een Italiaans label. Hoe is die samenwerking ontstaan en heeft het nieuwe deuren geopend?
We hebben opnames gestuurd naar verschillende labels, en ook aanbiedingen gehad.Maar zij hebben heel snel en heel enthousiast gereageerd, en ze hadden overduidelijk heel goed geluisterd naar onze muziek. Hun voorstel was veruit het beste. Onze bassist Gunther heeft contact metGuy VercruyssevanRejecttheSickness en die zitten daar ook bij.Guy was vol lof overWormHoleDeath, iederéén die we spraken eigenlijk, dus de keuze was snel gemaakt.
Er werd opgenomen en gemixt in de Oceanside Studios (o.a. Diablo Blvd, Spoil Engine, Hexa Mera, King Hiss, …) door Ace Zec, en de mastering werd gedaan door Carsten Bucher (werkte o.m. met Napalm Death en Agnostic Front) in de Track1 Studios in Bremen. Hoe groot was de impact van deze toch wel heel sterke samenwerking op dit debuut?
Dat heeft zeker deuren geopend. We zijn bij Ace terecht gekomen. Hij is zeer correct, een super goede drummer ook, en ook wel streng. De eerste keer heeft hij die EP gewoon opgenomen. Alles werd tot de puntjes uitgewerkt, maar dan ook alles… hij heeft er echter iets van gemaakt dat we bij niemand anders zouden kunnen hebben verwezenlijken. Hij heeft trouwens zelf demasteringook gedaan. Hij heeft het niveau van dat debuut dus zeker opgetrokken, en dat heeft zeker voor meer deuren gezorgd die open zijn gegaan.
We zijn ondertussen bij de nieuwe plaat ‘Tales of the Sacorsanct Man’ aanbeland; ik heb hem helaas nog meer eenmaal beluisterd, veel te weinig. Maar het balanceren tussen donkere klankentapijtjes en een eerder toegankelijke ‘touch’ viel me enorm op. Is dat een bewuste keuze en zijn jullie het eens met die mening?
Dat komt door de inbreng van meerdere muzikanten binnen ene band die hun zegje mogen doen, we zijn met zes – eigenlijk zelfs zeven – en dat klikt je muzikale pad open.We schrijven onze muziek niet in de zin van ‘zo moet het zijn’. Om een voorbeeld te geven, Yvan is meer eenThrashgitarist terwijl ik veel rustiger en melodieuzer tewerk ga. Ook de andere gaan soms een andere gang uit. Ieder idee van iedere muzikant binnen de band is belangrijk, daardoor krijg je dus dat schipperen in vele uitersten.
Waarom zijn er trouwens twee verschillende datums voorzien van de release, eentje in juni voor België via Sounds Of Hell en de rest pas in september via Wormhole?
Om commerciële redenen wildeWormHoleDeathgeen release doen in de zomermaanden. Nochtans was alles al klaar. De wereldwijde releaseis dus pas op10 september.Maar we hadden al een paar optredens, en we wilden onze fans al de mogelijkheid bieden om de CD te kopen. Enkel de fysieke CD. Download en streaming is ook voor 10 september.
Er is ook een soort release show, wanneer en waar? In Diest dacht ik? (25 september) Dat is wel ver… en zijn er nog optredens gepland?
We hebben dat gedaan omdat Sounds of Hellonze online distributie doet in de Benelux, en dus is het maar logisch dat wedat daar doen.Het is eigenlijk ook wel een ideale locatie, centraal gelegen. https://www.facebook.com/events/136705741727879 We spelen volgendeweek ook inAsgaard, Gent-Brugge, 6 november op Donk, Overmere, een festival met o.a.FireForce: https://www.facebook.com/events/906314409963586/ . Ook nogRock Classic Bar in Brussel:
https://www.facebook.com/events/4183929715007074
Heeft deze COVID tijden het groei proces vertraagd? Met andere woorden hoe heb je als band (en mens) deze periode doorstaan?
Veel optredens die door COVID niet zijn kunnen doorgaan, niet kunnen repeteren. Nee, simpel was dat allemaal niet. Iedereen is zijn stukken thuis beginnen opnemen en we hebben dat naar elkaar gestuurd, en zo hebben we die nieuwe plaat in elkaar geknutseld om die te laten releasen in juni. Dan zijn we de studio in gegaan, rekening houden met de corona maatregelen van afstand houden en mondmaskers dragen.
Ben je daar als band sterker uit gekomen? En ook.. hadden jullie problemen om bepaalde skills terug onder de knie te krijgen door dat lang stil zitten?
We speelden sowieso verder gitaar thuis, dus nee daar hebben we geen problemen van ondervonden.We zijn wel beginnen repeteren online en hebben daarin even geïnvesteerd. En via skype zo iets te kunnen uitwerken, maar dat werkte langs geen kanten; we hebben ook een COVID video clip opgenomen, dus we zijn eigenlijk altijd wel bezig gebleven met elkaar… het is zeker niet gemakkelijk, door elkaar niet meer zoveel te zien , komen er bij sommige andere interesses en dat zorgt ervoor dat sommige er dus de stekker uit trekken. Dat is bij ons dus niet gebeurd, dus op dat vlak zijn we er sterker uit gekomen.
Over enkele live optredens hadden we het al. Wat zijn de verdere plannen in die richting, voor dit en volgend jaar?
Eigenlijk optreden, dat is het grote plan, zoveel mogelijk om onze nieuwe plaat voor te stellen.
Er zijn geen nieuwe nummers ontsproten of zo uit deze tijden? Plannen in die richting dan?
Nee, bewust hebben we daar niet aan gewerkt. We hebben de afspraak gemaakt ons niet bezig te houden met nieuwe nummers, wat we wel deden is op onszelf eens iets op te nemen , maar op repetities zijn we bezig met die plaat repeteren zodat de routine erin zit om dat op het podium te brengen. We moeten er gewoon staan! Dus nieuwe nummers of zo is niet aan de orde nu.
Na al die jaren , wat is jullie grote ambitie/en of doelstelling , of ben je daar niet mee bezig?
Yvan: Ik ben blij met wat ik heb , maar wil nog meer. Mooiere optredens, en ook in Vorst Nationaal optreden is zeker een droom. Dat is al een droom sinds we bij Explorer speelden. En ook eindelijk wat meer erkenning, na al die jaren, voor wat we hebben gedaan en doen. We zijn al meer dan dertig jaar met muziek bezig, we hebben toch al wat bewezen. En nog een nieuwe cd opnemen…
Jan: Zoals Yvan zegt, erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het grote en belangrijkste punt. MetExplorer hebben we nooit iets echt uitgebracht. Het was de bedoeling om het vroeger materiaal vanDeadSerious terug uit te brengen, maar eerst komtCult ofScarecrow. Maar het idee om dat ooit te doen is er… dus dat is ook ergens een doelstelling. Maar het voornaamste dus eindelijk die erkenning krijgen…We doen wat we niet kunnen, maar willen wel doen wat we kunnen.
De erkenning … die jullie in mijn ogen al lang verdienen, daar duimen we voor.
Dank voor dit fijne gesprek, veel succes met de nieuwste plaat en hopelijk zien we jullie snel op het podium.
Funeral Dress - Wanneer houdt het op? Indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittrekken; ik hoop dat het nog lang mag duren
Sinds 1985 drukt Funeral Dress zijn stempel op het punk gebeuren in ons landje en zelfs in het buitenland. De band heeft heel wat watertjes doorzwommen, en staat nog steeds als een huis. Onlangs stonden ze op Alcatraz Metal Fest en bewezen dat de lijn tussen metal en punk dunner is dan ooit tevoren, door de SWAMP stage van de eerste tot de laatste seconde, van voor tot ver naar achter in vuur en vlam te zetten.
We hadden een fijn gesprek met frontman Dirk.
Funeral Dress bestaat ondertussen 36 jaar, dat is een heel leven ? ; als je terugkijkt op het verleden, wat zijn zo een beetje de hoogte- en dieptepunten?
Ik ga eerst met dieptepunt beginnen toen in 1991 onze drummer was gestopt en onze bassist en gitarist besloten om een andere band te beginnen; toen was het even slikken om de band terug op te starten Op elke toer kom je ook wel een slecht moment tegen Ik zal 1 voorbeeld geven, rond 2010 waren we op toer in de USA, we moesten in Las Vegas spelen, de dag nadien speelden we in Salt Lake City, een trip van meer 10uur, we kwamen aan in Las Vegas mooie zaal maar zag er allemaal nieuw en niet open uit. We wachten daar enkele uren in de verschroeiende zon (en geloof me daar kan het heet zijn) komt daar ineens een pipo op een veloke aan “sorry guys we re not open yet”… de verbouwingen waren wat uitgelopen en hij vond het niet nodig om ons of ons agency te verwittigen. Maar kom in enkele weken terug dan kunnen we de show wel doen…maar door zo’ n pippo doe je veel verlies. Je moet die dag wel je camionette, chauffeur en slaapplaats betalen maar geen gage,…zo maak je op elke toer wel iets mee?
Hoogtepunten voor mij persoonlijk? Daar kan ik al een boek over schrijven…We zijn begonnen in 1985 toen punk in de touwen lag, geen optredens meer geen goede cafés, .toen vond ik het net het juiste moment om zelf een band te vormen…we dachten nooit buiten de Kempen te geraken Het eerste hoogtepunt was toen we opeens gevraagd werden om te spelen in o.a. Duitsland en Nederland. .Ondertussen staat de teller op meer dan 1000 optredens van ziche zussen bolder tot NY en Moskou. .Er zijn teveel leuke momenten en hoogtepunten maar elke toer zal zijn ups en downs hebben zeker?
Waar kwam die interesse voor punk vandaan, wie zijn jullie grootste invloeden?
Toen ik een14jarig jongetje was had ik lang haar en een jeansvestje met AC/DC en Kiss maar toen ik voor eerst bands als The Sex Pistols, Damned,…hoorde, voelde ik een rush. Mijn hart bonkte in mijn keel en wist dadelijk, dit is het .. Bands die veel voor mij betekenen zijn vooral UK SUBS , The EXPLOITED. Met deze bands speelden we trouwens ontelbaar keren samen. Ik ben in 1992 ook voor 6 weken met The Subs mee naar USA geweest naar het huwelijk van de zanger, dat was juist de tijd van het Guns N’ Roses spaghetti incident (ze coverden toen doen ‘down on the farm’ van UK Subs) ben ook mee geweest met backstage pasjes van o.a. Poison, Guns N’ Roses etc.,….
Een vraag die velen zich stellen. Is punk nu dood of niet?
Nee, maar zoals bij elk genre zijn er ups-and-downs
Met “Party On” hebben jullie een monster hit te pakken , vaak is dat een zegen, maar ook soms een vloek.
Ik zag een tijdje geleden The Kids voor hun 40ste verjaardag in de AB en iedereen was aan het wachten op “There will be no next time”, een beetje frustrerend eigenlijk, vond ik. Ondervinden jullie dat ook?
Bwa dat is dubbel dankzij ‘party on’ zijn er veel deuren opengegaan. Dus vooral positief voor ons ..
Jullie hebben in binnen- en buitenland gestaan, overal een beetje. Welke buitenlandse optredens zijn je het best bij gebleven?
Toen we voor het eerste in CBGBS speelden dat was toch zeer speciaal . Dat is zowat de meest legendarische zaal in het punkmilieu. als je ziet dat daar bands als Ramones of Blondie hun eerste stappen hebben gezet…In 2013 speelden we ook op punkrockbowling in Las Vegas. Dat is een van de grootste punkfests in USA. We hebben ondertussen ook 15x gespeeld op Rebellion Fest in Blackpool UK. Als laatste British punk invasion in Ca gedaan, waar er de grootste rellen zijn uitgebroken die ik ooit heb gezien. Dat is toen op CNN , FOX news etc. geweest. Het festival is trouwens ook stilgelegd.
Funeral Dress stond onlangs op Alcatraz Metal Fest. Een punkband op een metal festival? Maar dat viel zeer goed mee, volgens ik heb vernomen (tot mijn schaamte jullie niet live gezien daar, ik had een interview) ? … Hoe waren de algemene reacties?
Dit was zeer tof en ik wil langs deze weg de organisatie bedanken om ons als punkband te boeken, de tent ontplofte vanaf eerste song.. Vroeger werd alles meer in hokjes gemurwd. Je bent punker of new Waver of metalhead. Nu heb je meer een geheel binnen zowel de rockscene als de techno dance.. .Ik luister zelf naar veel verschillende soorten muziek. Zo ben ik o.a. een zeer grote Motorhead fan maar hou ook van oude metal als Judas Priest, accept, girlschool,…. It s all rock n roll zou ik zeggen en we zijn ‘ one family.. Zo spelen we in oktober ook voor de 2x op Sinners day; in een ver verleden ben ik dj geweest in new wave dancings. dus de cirkel is rond ik kijk enorm uit om met Gary Numan te spelen daar.
Ondanks alles zijn er wel raakpunten tussen metal en punk, toch? Of niet?
Zoals in vorige vraag al aangegeven, heel veel raakpunten. punk is iets ruwer, metal meestal iets technischer
Er is ook een personeelswissel geweest, vertel er eens wat meer over?
We hebben een nieuwe gitarist Ben die heeft een 20tal jaren geleden ook al bij Funeral Dress gespeeld maar dan als drummer. Strum , onze vorige gitarist, heeft zoveel gedaan voor de band zonder hem hadden we niet gestaan waar we nu staan. En ik vond het enorm jammer dat hij de band verliet maar met Ben hebben we de ideale vervanger.
Ik veronderstel dat het een van jullie eerste echte optredens was sinds lang, heb ik het mis? Hoe groot was de honger om terug echt op te treden?
Ja onze laatste optreden was in 2019 in Berlijn en dan na 2 jaar ineens op een topfestival als Alcatraz staan was echt de max.
Hoe heb je trouwens als band (en mens) deze tijden doorstaan?
Zoals iedereen vermoed ik thuis
Heeft die periode niet gezorgd voor meer tijd om nieuwe songs te componeren? Zo ja of nee, mogen we ons nog aan nieuw platenwerk verwachten?
ja in November gaan we in de studio een eerste single mag je in januari verwachten en dit gaat zijn “FUCK THE FUCKING FUCKERS BEFORE THE FUCKING FUCKERS GETS YOU” … we gaan voor Guinness record boek (lol) meeste x fuck in 1 song
Haha ? Wen wanneer kunnen we jullie verder live bewonderen?
We spelen dit jaar nog op zaterdag 18 sep op Ratrock Harelbeke, 31 OKT Sinners Day Heusden-Zolder, vrijdag 19nov in cc zwaneberg Heist op den berg met The kids en BA en op 4 december in den dreef in Vorselaar (met o.a. red zebra, Exploited) maar deze laatste is uitverkocht.
Voor 2022 is o.a. Rebellion Fest in uk al bevestigd en doen we ook een groot Festival in San Francisco.
Ik vind het prachtig hoe Funeral Dress zijn punk roots trouw blijft, maar wanneer houdt het voor jullie op, denk je zelf, hopelijk nooit uiteraard…?
Punk zit in mijn hart. Ik zou , als sideproject misschien éénmalig nog wel eens een heavy metal song en new wave song willen opnemen. Maar Wanneer houdt het op? Ik heb wat gezondheidsprobleempjes (cvs/fybro) indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittreken ik hoop dat dit nog lang duurt.
Na al die jaren, zijn er nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt?
Een goeie nieuws plaat maken en nog vele toffe optredens
Jonge beginnende punk bands, welk advies wil je als oude rot in het vak ? meegeven?
Volg je hart spring niet in op een rage maar speel iets dat je recht uit het hart komt . Dat is niet alleen voor punk band maar geldt evenzeer voor elk genre. En vooral volhouden .
Bedankt, zet hieronder eventueel een link waar onze lezers merchandiser of zo kunnen aanschaffen?
Op onze optredens of je kan me mailen op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Pics homepag @ShootnRock – Tim Vermoens photography
Tim’s Favourite - Het principe is gewoon, of je nu op een groot festival staat of in een klein café, je moet als band alles geven
Tim’s Favourite maakt muziek die wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen metal noemen. Met ‘We, The Willing’ waren ze in 2018 aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. De band heeft dus heel wat waters doorzwommen, en stond op zondag 15 augustus op Alcatraz Metal Meeting . Na hun optreden hadden we een fijn gesprek met de band, over hoe ze deze corona-tijden hebben doorstaan, het verleden, heden en toekomstplannen.
Om met de deur in huis te vallen, hoe groot was de honger om terug op te treden? Ik veronderstel dat dit een van jullie eerste optredens was sinds lang?
Groot! Dit was wel ons derde optreden ondertussen. Die eerste optredens waren met de nodige corona-maatregelen — zittend publiek, mondmaskers —, wat toch wel een beetje raar (gepensioneerd?) aandeed. Maar plezant was het zeker en natuurlijk waren het goede generale repetities voor Alcatraz Metal Fest. Fijn dat we opnieuw op een normale manier festivals kunnen beleven!
Hoe heb je deze corona-tijden eigenlijk als band, mens en artiest doorstaan? Zijn er nieuwe composities uit gegroeid?
Alle eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat we er als band niet zwaar onder geleden hebben. Niet ‘face to face’ kunnen repeteren is uiteraard niet plezant, maar ‘Every crisis is an opportunity’. We hebben die kans dan ook gegrepen en zijn o.a. full gas nieuwe nummers beginnen schrijven, met onze single “A Deeper Advantage” als eerste wapenfeit. Er zit dus nog wel wat aan te komen...
Ik heb in interviews ook van bands vernomen dat ze de skills om hun instrument te bespelen een beetje ‘kwijt’ (groot woord) waren?
Wel, daar hebben wij eigenlijk ook al niet echt veel last van ondervonden. We hebben namelijk online gerepeteerd via Jamkazam, een speciale app daarvoor. Dat vergde eerst wel wat ‘uitdokterwerk’, maar gelukkig hebben we een geniale geluidsman (Gerrit Van Bellingen, die ook met Jan bij metal-coverband Albion speelt), die enorm veel ‘fingerspitzengefühl’ voor dat soort technische zaken heeft. Zonder hem waren we nu waarschijnlijk nog aan het knoeien geweest met die app. Enfin, dankzij die online repetities was onze eerste échte repetitie samen al direct een schot in de roos (allez ja, dat vonden wij toch). De ‘vibe’ zat onmiddellijk goed en al zeker na het eerste optreden, waar we nauwelijk 10 minuten tijd hadden om heel onze ‘gear’ op te stellen, wisten we dat we klaar waren voor het ‘grote’ werk. We hadden dan ook veel meer stress voor ons allereerste optreden, dan dit optreden op Alcatraz Metal Fest eigenlijk. Dit was gewoon puur genieten.
Hebben jullie trouwens streamings gedaan tijdens die periode, ik niets anders gedaan dan dit bekijken en heb daar wel dingen ontdekt die ik anders wellicht aan mij had laten voorbij gaan?
We hebben er wel even aan gedacht, maar hebben er uiteindelijk van afgezien. Afzien in de louter praktische betekenis dus van ‘er niet mee doorgaan’, niet in de ons geheel inhoudelijk kenmerkende betekenis van zwaar mentaal/psychisch/metafysisch lijden en zo, voor alle duidelijkheid. Enfin, geef ons maar gewoon het live spelen, voor een écht publiek. En ook: om die streamings goed te krijgen moet je technisch toch het juiste materiaal en verstand hebben en zo. Het moet kwalitatief toch in orde zijn en we concentreerden ons dan liever op het schrijven voor de nieuwe plaat.
Nog iets anders, Zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die tijden eigenlijk?
Net voor de corona-apocalyps hadden we een paar personeelswissels doorgevoerd. Wolf kwam er eerst bij om het voor ons echt wel zéér tragische (no irony intended there) vertrek van onze bassist Gorik op te vangen, die puur om gezondheidsredenen (gewrichtsproblemen) geen bas meer kon spelen... Later kwam Tim erbij, als tweede gitarist. We vonden elkaar wonderbaarlijk snel en dat is eigenlijk in dat anderhalf jaar niet verminderd, integendeel. Met deze onwaarschijnlijke slavery-tour van 3 (!) optredens achter de rug zijn we gemotiveerder zijn dan ooit!
Ik denk dat metal muziek spelen fysiek vrij zwaar is, jullie zijn nog niet zo oud, maar wanneer stopt het voor jullie denk je, niet per se leeftijdsgebonden?
Euh… Is ‘Wanneer we erbij neervallen’ een goed antwoord? Elie, uwe prostaat lekt weer!
Zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie willen bereiken, zoals op grote festivals of podia staan?
Na alles wat we allemaal al bereikt hebben? Allereerst willen we natuurlijk in de eerste plaats een zoveelste steengo… een zo goed mogelijke nieuwe plaat afleveren. Die zal er waarschijnlijk tegen de zomer van volgend jaar zijn. Als we tegen dan natuurlijk allemaal al niet gestorven zijn.
Wat die optredens betreft: bring it on! Je eigen, in ons geval dan ook nog eens onwaarschijnlijk ambitieuze, muzi…. Waarom u lacht nu alwéér? Sorry hoor, maar dus om voort te gaan, je eigen muziek aan de man brengen is wel wat anders dan de riff van ‘Smoke on the Water’ of zo te spelen en dan doet het zeker deugd om op een groter podium te staan. Als de mensen van Graspop of Wacken mee lezen, mogen ze dit dus als een uitnodiging beschouwen (we gaan er natuurlijk vanuit dat ze dit van a tot z lezen, inderdaad). Maar of we nu op een groot festival staan of in een klein café, het belangrijkste blijft het speelplezier. Metallica zei dat indertijd namelijk ook altijd. En zie waar ze nu sta… Euh… Kunt u dat van Metallica misschien weglaten? Ok. Whatever. Genieten van muziek maken en dat met je fans kunnen delen, dat is het belangrijkste. Onze repetities zijn altijd weer een feestje en dat is ook wat we willen overbrengen op het podium. En we denken dat dat vandaag wel gelukt is. Alcatraz is natuurlijk een festival dat openstaat voor alles. Dat voel je als je hier op het podium staat en als je hier ontvangen wordt. Als ze ons opbellen voor een volgende editie (de telefoon staat hier niet stil, weet u), twijfelen we geen moment!
Er staat ook een meer mainstream publiek op een metal festival, het grote publiek aanvaardt metal meer ? Komt dit door bijvoorbeeld bands als Metallica?
Het wordt meer aanvaard dan vroeger, dat is zeker het geval. Kijk maar naar de opkomst dit jaar! Maar succes, daar zijn we natuurlijk totaal niet mee bezig. We willen vooral muziek maken die we zelf goed vinden, ons amuseren en geslaagde optredens geven. Wanneer is een optreden geslaagd? Als je mensen raakt. Daar streven wij naar.
Ik ga het hier bij houden heren, dank voor het fijne gesprek ?
Ha, dat werd tijd. We rammelen namelijk van de honger. En dorst dat we hebben! Hahahahaha!!!!!!!!! ;-)
Pics homepag @Yoshi Mortelmans
Festivital 2021 - ‘Pally town edition’ - Een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub
Festivital 2021
Roomanmolen
Sint-Pauwels
2021-08-28
Erik Vandamme
Aan de gezellige Roomanmolen in Sint-Pauwels ging op zaterdag 28 augustus de eerste editie door van Festivital, onder de noemer: 'Pally Town Edition' . Er stonden voornamelijk bands uit het reggaegenre op het programma. De catering was zeer professioneel en de bediening aan de tafels verliep zeer vlot; de kilometers die de vriendelijke kelners hebben gelopen, willen we niet tellen, maar steeds was met een sterk enthousiasme en met een brede glimlach achter hun mondmasker.
De voeding was aangepast aan de Jamaicaanse tradities. Om maar te zeggen, alles zat goed om van deze eerste gratis editie een feestje te maken.
Elk van de bands zette hun beste beentje voor. De DJ's Leviman en Paparyan zorgden voor de danspasjes .
"Live DUB Impro Jam Experience" band Steppin' Tone (*****) mocht niet één keer maar twee keer optreden. Van hun optreden op het grote podium hebben we helaas enkel het laatste nummer gezien en gehoord; de gevleugelde manier waarop deze top muzikanten staan te improviseren met trompet, gitaar , percussie en keyboard beats viel op.
Hun tweede concert ging door op een kleiner podium, waar ze semi-akoestisch, dichter bij hun publiek de lat erg hoog legden. De typische reggae word hier prompt verlaten, we hoorden rockinvloeden - door de uitmuntende gitaar solo's die aan de ribben kleven -, en jazzy aanvoelende grooves door de verbluffende versmelting drums en trompet. De knetterende keys boden een meerwaarde. Wat een jamsessie. Dansen, dansen en dansen op die aanstekelijke muziek. Sjiek!
Mr. Ital (***1/2) is een jonge talentvolle entertainer die hongerig is om op het podium te staan; hij speelt eigenlijk een thuismatch bij zijn eerste optreden. In het begin van de set voel je de typische reggae vibes. Hij laat zich ook begeleiden door top muzikanten en een zangeres - bekend van de soul/roots/Blues formatie Miss B - die over een bijzondere stem beschikt en met de nodige pit Mr. Ital perfect aanvult.
Gaandeweg verslapte de aandacht wel een beetje, doordat steeds uit datzelfde vaatje werd getapt. Maar Mr. Ital had voldoende charisma en legde de lat nog wat hoger ; een stomende finale volgde. Een naam om te onthouden alvast.
Heartwash is de band rond songschrijver en zanger King Sillah Ishagha,(****) die persoonlijke indrukken uit Afrika en België kneedt tot geëngageerde songs in het Engels en het Mandingo. King Sillah & Heartwash speelt authentieke Afrikaanse roots, aangevuld door reggae en Westerse vibes, waardoor een ware cultuurschok ontstaat.
Door de gevarieerde aanpak, spreekt hij een ruim publiek aan. En ook op Festivital zorgde hij voor een Zuiders feestje; de zon scheen uitbundig . Het werkte allemaal aanstekelijk op de dansspieren. King Sillah is een sterk entertainer. Een speelse set die onze harde wereld weker maakt!
Kologne & the Beljam Rockers (****1/2) doen er nog een schepje bovenop. De reggaesound is de rode draad. Met een beetje verbeeldingskracht waan je je in het verre Jamaica , want naast het feit dat Kologne zelf een volbloed Jamaicaans artiest is, voegt de band daar voldoende vibes aan toe, eigen aan het genre.
Het extra fijne is dat Kologne zijn publiek letterlijk gaat opzoeken en op de tafels gaat staan tussen de mensen. Het zorgt voor hilariteit . We zien nog meer dansende mensen, die compleet uit de bol gaan. Kologne & the Beljam Rockers zorgen voor een typisch traditioneel Jamaicaans reggae feest.
Afsluiter Maanzaad (*****) put zijn inspiratie niet enkel uit dubreggae, maar verlaat heel bewust de comfortzone en trekt op avontuur door het weidse landschap. Zij die houden van bands die buiten de lijntjes durven te kleuren, genoten met volle teugen. De band legt de lat enorm hoog en beschikt over topmuzikanten die improvisatie en spelplezier weten te combineren.
Wat een band als Maanzaad zo bijzonder maakt, zijn de zeven verschillende leden, die elk op zich zorgen voor een unieke, gevarieerde inbreng. De knetterende gitaarriedels van Kim Gorgon sluiten perfect aan op de aanstekelijk baslijntjes van Gino Waem. Keyboard speler Bart van Gompel en Seppe Irri de Klerck zorgen voor de kenmerkende opzwepende beats. Mustafa Ketami zorgt tot slot voor knallend drumwerk. Een intens verschroeiend tempo.
Adriaan Cole op zijn beurt is een klasse entertainer met een hoog stembereik. Een jonge fan mag op het podium komen en wordt toegejuicht voor haar verjaardag; hij doet een ware polonaise ontstaan op de festivalweide. Hij port de aanwezigen aan, waardoor zelfs een mosh pit ontstaat en enkele stagedivers in het publiek duiken.
Shikha De Cock van haar kant, vult al die hoge dosis testosteron aan door haar fluwelen hoge vocals.
Kortom, Maanzaad zorgt voor een stevige opruiend en ontroerend setje. Maanzaad is een bijzondere parel binnen die dubreggae, met een hoekje af. Mooi is dat alles in het Nederlands wordt gezongen. Schitterend optreden.
Voor zij die er niet genoeg van kregen, sloot DJ Abena met een opzwepende set deze uiterst geslaagde avond af . We genoten na van deze fijne avond, een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub.
Organisatie: Festivital
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival
Sinner’s Day 2021
Het Klein Strand
Oostende
2021-08-25
Wim Guillemyn
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival - Een nieuwe locatie voor dit jaar en dat op Het Kleine Strand te Oostende. De plaats was goed gelegen en ook niet ver van het station wat voor sommigen ook handig is. Een groot podium met hier en daar eet- en drankkraampjes. We zouden een resem negatieve zaken kunnen opnoemen zoals de catering die te weinig en onderbemand was. We hopen vurig dat het de volgende dagen in orde werd gebracht. Op vlak van de muziek was alles goed geregeld.
Dus een ganse dag zonder mondmasker en tussen de mensen zoals vroeger. Dat deed deugd. Helaas miste ik de wereldpremière van Pesch waar Chesko een thuismatch speelde. Ik hoorde positieve dingen zoals ‘live kunnen ze mij overtuigen, meer dan op plaat’. Het drietal zijn dan ook podiumbeesten met Slabbynck op kop. Zie livereview in Eernegem
The Names stonden zeer terecht op dit festival. Ze bewezen vooral dat ze nog niet versleten zijn en dat ze er nog zin in hebben. Maar ook dat ze indertijd toch een beetje schromelijk onderschat werden in eigen land. Songs zoals “Calcutta” en “Nighshift” zaten hier terecht in de setlist. De nadruk lag vooral op het album ‘Swimming’. Maar ook de andere werden niet vergeten.
The Obscure kwam dan de namiddag openen en ze startten met “Shake Dog Shake”, “Primary”, “Charlotte Sometimes”, “The Hanging Garden”… De grote Cure fans zullen meteen zeggen: maar dat is de playlist van hun live plaat ‘Concert’. Ja inderdaad, het was op één nummer na identiek. Dirk Vreys heeft het stem timbre en de looks van Robert Smith wel een beetje en de band speelde heel solide. Nice! Een kleine bedenking: het ware eigenlijk toch logischer geweest dat men A Slice of Life had geprogrammeerd ipv een (goeie) cover band. Dat is met nieuw en eigen werk.
De absolute vreemde eend in de bijt was Ramkot. Maar ze waren zeker niet het lelijk eendje want hun luide en strakke rock kreeg toch wel de nodige aandacht van het publiek. “Red” en “Fever” zijn toch knallers van nummers: energiek en melodisch. Zo ging hun speeltijd snel voorbij. Prettige kennismaking met deze winnaars van de nieuwe lichting 2021.
Suicide Commando kwam als late vervanger zijn ding doen. Een strakke, luide en weinig opbeurende (tekstueel) rij songs zoals “Hellraiser” waarbij de band het volk vooraan helemaal mee kreeg. Helemaal verrassend vond ik het niet maar ze deden waar ze goed in waren. Ook de graphics waren sterk en zo hadden ze een terechte plaats op de affiche.
Veel volk had meer dan gewone interesse voor Whispering Sons; de postpunk/wave band die ook het buitenland weet te beroeren. En terecht want muzikaal staan ze zo recht als een kaars. Een gitarist die klanken tovert en ritmes doorbreekt, een bassist die inkleurt en zelf kleurt wanneer het past. Een goeie drummer en dan de stem van Fenne… Zowel het oudere als het nieuwe werk uit hun uitstekende laatste plaat ‘Several Others’ kwamen aan bod. Fenne deed wat ze deed, zij het wel wat ingetogener dan de laatste keer ik ze live zag. Maar dat maakte de uitbarstingen dan wel iets imposanter. Ik wist het toen nog niet maar voor mij was dit de band van de dag.
Daarna was het aan een legende met name The Young Gods uit Zwitserland. Deze industrial rockband ontstond in 1987 en is nog steeds bezig met albums te maken. En hun laatste werd overal goed onthaald. Ze teren dus niet op hun vroegere werk. Ze kwamen, zagen en kregen het volk in de ban. Ook ik kon dit pruimen en noopt mij tot het herontdekken van de band.
VNV Nation is een band dat nogal wat controverse oproept. Naast heel trouwe fans heb je veel mensen die er niet van moeten weten. Een grijze zone blijkt er niet te bestaan. Was ik onder de indruk van het concert? Niet echt, ondanks dat Ronan Harris niets aan het toeval overliet en het publiek wilde mee participeren met “Control”. Allemaal entertainend inderdaad maar ik miste wat ziel.
Het was duidelijk dat een heleboel mensen voor Front 242 waren gekomen. Live is het de laatste jaren wat vriezen of dooien. Ditmaal vond ik dat ze een mooie strakke setlist speelden. Verrassingen in de set waren er niet want ze brengen (buiten remixes) al lang geen nieuw werk meer uit. Dus de setlist was vandaag vooral met hun best gekende werk zoals “Funkahdafi”, “Quiet Unusual” en “Headhunter”. De fans kon het niet deren want de weide was in verering gehuld.
Daarna was het de beurt aan The Neon Judgement met hun éénmalig reünieoptreden. Beiden hebben muzikaal niet stilgezeten de laatste jaren dat is zeker. De verwachtingen voor vanavond lagen hoog. Hun setlist was goed opgesteld en elke song is eigenlijk gekend door de zwart geklede muziekliefhebber.
Dirk Da Davo deed de toetsen (zoals we gewoon zijn van hem) en die waren ook echt live gespeeld! TB Frank op zang en gitaar. Het was moeilijk in te schatten hoe die laatste zich voelde. Hij leek mij een soort gelatenheid uit te schijnen maar het kan ook mijn inbeelding zijn geweest. Hij had ook nog wat problemen met zijn gitaar maar dat werd wel vakkundig opgelost. Dat er hier en daar een foutje werd gemaakt was normaal na zoveel jaren stil te hebben gelegen en zo hoor je ook eens dat het een echte liveband was die er stond.
Zo fijn om terug eens “Factory wall”, “Miss Brown” of “Chinese Black” live te horen. Een mooi moment was toen TB Frank zijn zoon op het podium riep en de tiener eerst op gitaar en dan op bas zijn uiterste best deed. Vergeef mij als ik fout ben maar ik dacht dat op “Miss Brown” was. De kid deed dat goed!
Uiteindelijk werden we terug naar huis gestuurd op de tonen van “TV Treated”. We mogen zeggen dat we een goede, misschien niet hun beste, show van de band hebben gekregen. Dit was waar voor ons geld.
Van 26 tem 29 augustus is er verder het W-Festival , met o.m. Marc Almond, Nena, Paul Young, The Human League, Visage (1980-2021), OMD en Blancmange, Starship, The Jacksons . Info op www.w-festival.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021-special.html
Organisatie: W-Festival (Sinner’s day)
Catacombfest Open Air 2021 - Viva! de underground!
Catacombfest Open Air 2021
Zomerbar Chillrijk
Wilrijk
2021-08-21
Erik Vandamme
Alcatraz Metal Fest bewees het al vorig weekend, 13 tot 15 augustus, er bloeit en broeit al jaren iets binnen de Belgische metal scene. Of dat nu boven- of ondergronds is, kleine én vooral zeer gezellige festivals schieten als paddenstoelen uit de grond. Catacombfest is al een aantal jaren een vast begrip in die scene., nauw verbonden met JC Vizit
Catacombfest Open Air ging door in Zomerbas 'Chillrijk'. Het bordje uitverkocht hing al een tijdje uit, niet zo verwonderlijk met een affiche waarop bands als Fractured Insanity, Toxic Shock en Wolvennest prijkten. Dit festival ging trouwens geheel coronaproof door met zitplaatsen en mondmaskers aan als je je plaats verliet. De zon scheen, althans tot valavond, uitbundig. Over de ganse lijn waren fans, organisatie en bands heel enthousiast. De bediening aan de tafels was steeds met een brede glimlach.
Kortom, Catacombfest en JC Vizit hebben alles in het werk gezet om de metalfan te verwennen.
Wij waren er ook bij en genoten met volle teugen van het gevarieerde aanbod.
De eerste band op de affiche combineert Death metal met punkrock/hardcore, toch iets vrij uniek. Myotis (****) mocht in de brandende zon het festival openen, een ondankbare taak gezien het publiek nog binnen komt of net even aan het chillen is met een pintje in de hand, met de laatste weetjes onder elkaar. Maar dat liet de band niet aan zijn hart komen. Met een zeer beweeglijke frontman - Ziggy Coertjens van Fatal Move - die over een bulderende stem en een hoge dosis charisma beschikt , die er alles aan doet om de fans toch een beetje te laten moven op hun stoeltje, en er zelfs met brio in slaagt. Speels, vlijmscherp gaat de band tekeer.
Een openingsact die dus veel meer doet dan puur en alleen de lont aan het vuur steken; ze doen het park al een eerste keer ontploffen met hun zeer gevarieerde set, waardoor een lekker aanstekelijk hardcore feestje ontstaat, weliswaar met een donker randje.
Works Of The Flesh (*****) bestaat uit één voor één top muzikanten die binnen de scene al meer dan hun sporen hebben verdiend. Dat is geen vrijgeleide . Bij Works of the Flesh - die op Catacombfest Open Air hun allereerste concert ooit brachten - lag dat toch even anders. Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem de aanwezigen die nog niet goed wakker waren, prompt wakker. Bovendien is hij een klasse entertainer die het publiek voortdurend aanport en aanspreekt; en hij straalt een enorm charisma uit.
Naat hemzelf geselen de muzikanten op maniakale wijze hun instrument ; de eerste demonen ontsnappen uit de hel.
De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer’ en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been. Ondanks het duistere kader en de technisch perfecte instrumenatie verliest Works of The Flesh hun jeugdige speelsheid niet. Humor behoort tot hun sound.
'Of ik het een goed concert vond' werd me gevraagd ; 'Nee' antwoordde ik, 'dit was buitengewoon indrukwekkend'!
Works of Flesh speelt nog op 18 september op Pyre Fest in Wilrijk https://www.facebook.com/events/1128156007671781
Throatsnapper (****) brengen sludge/doom metal. Andere koek dus. Hier komt de klemtoon op loodzware, ijzige riffs en bedwelmende, knallende drums. Zanger Wouter Goolaerts heeft bovenop een grauwe, indringende stem. Throatsnapper zorgt voor een intense totaalbeleving; het is een soort duistere macht die je strot dichtknijpt met klauwen, happende naar adem en je verdwaasd achterlaat in een donkere hoek.
De zon durft door die sound te verdwijnen achter donkere wolken en te verbleken; demonische wezens verschijnen …
Throatsnapper slaagt in z’n opzet om je te doen verdwalen in donkere gedachten. En we laten ons comfortabel meedrijven in hun aparte muzikale wereld.
Binnen die death metal scene zijn er weinig bands die zo strak en loeiend hard klinken als Fractured Insanity (**** ½) . Je wordt voortdurend tegen een donkere geluidsmuur gekwakt en murw geslagen. Ze zijn een trouwe gast op het festival . Muzikaal overtuigden ze opnieuw op Catacombfest.
Fractured Insanity heeft een nieuwe gitarist en drukt het gaspedaal nog wat dieper in. De donkere walm blijft nog steeds hangen en alle registers worden nog eens opengetrokken, in een doomgetint sfeertje en kader. Snoeihard en Meedogenloos klinkt het! Wat een intensiteit en rollercoaster.
Fractured Insanity zorgt voor adrenalinestoten in hun gitaarriedels . De imposante frontman - wel een zachtaardige grote teddybeer trouwens - lijkt met zijn stem, uitstraling en charisma iedereen te verscheuren en vermorzelen. Hij spreekt en port zijn publiek aan, ondanks de moeizame start . Fractured Insanity voelt dat het publiek meegaat in die trip, en draait dus de volume knop volledig open.
Helaas had de band af te rekenen met een technisch probleem. Niet getreurd, in een wervelende finale werden alle registers nog eens compleet open getrokken; kortom, muzikaal een alles vernietigende vulkaan uitbarsting …
Na al dat geweld werd het tijd voor een rustmoment met Doodswens (****). Het duo wiegt ons allesbehalve in slaap door hun aangrijpende gitaarriedels en intense drumwerk. Donker, duister, spannend klinkt het. Een gevoel van welbehagen krijgen we , die je moet ondergaan , op zoek naar dat zen gevoel , een allesomvattende gemoedsrust. Het duo slaag er met brio in. Niet eenvoudig om zoiets te verwezenlijken met twee . Sjiek! Het Een occult beleven als het ware beleefden we met ze op Catacombfest.
Op hun fb pagina lazen we nog dat ze vandaag twee optredens te verwerken hadden. En intussen vielen de eerste regendruppels .
Over contrasten gesproken? Op Toxic Shock (*****) kon men niet meer stilzitten! De Antwerpse band speelde een thuismatch. Al jaren brengt de band een soort crossover, thrashmetal en hardcore. De manier waarop de set gespeeld wordt , is ongelofelijk.
En dat siert hen en doet me telkens smelten .
De band gaat als razende, losgeslagen buffels tekeer op het podium …Alle remmen los, dus. Iedereen bewoog en de stoelen werden inderdaad prompt opzij gezet, een moshpitje ontstond en er werd even aan stagediven en crowdsurfen gedacht. De regen viel met bakken uit de hemel, maar dit kon niemand deren … Ook de technische onderbreking die erop volgde niet…
Een wervelende set, waarbij alle registers spontaan werden open getrokken . Een wervelende finale kregen we; wat een sound in die crossover/thrasmetal/hardcore. Een losgeslagen band , een losgeslagen publiek . Wat een feestje hier!
Helaas bleef de regen een spelbreker, want het publiek was ondertussen ferm uitgedund. Wolvennest had ook af te rekenen met enkele technische perikelen. Helaas konden we hen muzikaal niet meepikken, want we moesten thuis geraken met bus en trein.
Ze zijn evenzeer muzikaal gekend van een intense, occulte totaalbeleving, binnen een mystiek kader.
Een geslaagd festival was het door de gretig, energiek spelende bands en de puike organisatie.
Organisatie: Catacombfest + JC Visit, Wilrijk
Labadoux Zomert 2021 - Een écht openluchtfestival!
Labadoux Zomert 2021
Festivalterrein
Ingelmunster
2021-08-20 + 21
Bram Gheysen en Filip Gheysen
De oevers van de vaart stonden al mooi vol geparkeerd toen we vrijdagavond tegen klokslag 19u van de Wantebrug afdraaiden. De Fiat 500 voor ons twijfelde even of de graskant breed genoeg zou zijn voor de lengte van het vehikel, maar uiteindelijk werd hij niet te water gelaten. Dit jaar was er geen camping voorzien maar toch stonden er nog campers voor enkele die-hards die het niet konden laten. Gelukkig was de zon er nog eens bij op haar ‘augustus-best’ want de kenmerkende concerttent van Labadoux was voor deze zomereditie vervangen door een podium in openlucht. We waanden ons even in Klein Dranouter maar de frisse Guinness zorgde voor de perfecte Labadoux-sfeer.
We waren klaar voor een weekendje muziek van eigen bodem met een Italiaanse groep als afsluiter.
dag 1 - vrijdag 20 augustus 2021
Radar Station, winnaar van De Nieuwe Lichting 2020, mocht deze bevrijdingseditie op gang trappen. Enerzijds werden er door covid-19 heel wat live-opportuniteiten door hun neus geboord maar anderzijds konden ze wel hun straffe debuut-plaat afwerken in hun Gentse berenhol. Een zoveelste vergelijking met een buitenlandse band zullen we u besparen maar dit vijftal heeft heel wat in hun mars om een hele grote te worden met troeven zoals de vocale mogelijkheden van frontman Brent en een achterhoede die er helemaal voor gaat. De radiohits Subtle Science en The Giant werden door jong en oud meegezongen en daarnaast was er ook plaats om even stil te staan bij de actualiteit van de voorbije weken met een hart onder de riem voor alle Afghanen die opnieuw onder het juk van de Taliban leven.
Achteraf werd het ‘tuinhuisje’ naast het podium druk bezocht door de fans die cd en vinyl lieten signeren. Toch fijn dat er weer wat zaad in het bakje komt!
Brihang in Brigandland - Daarna mocht dé Belgische rapper van het moment aantreden. Dat Brihang was aanbeland in Ingelmunster, dé Brigandgemeente bij uitstek, kon een mooie insteek zijn om zijn poëtische krachttoer te starten. Maar zonder deze voorzet binnen te koppen nam Boudy Verleye uit Knokke een vliegende start met het wondermooie Rommel en een daverend applaus, zonder nog maar één woord uitgekraamd te hebben. De Casco-kleppers #Quote, Binnenkant en Oelala zetten de toon van een live-vertoning vol vuur en verbinding.
Een fantastische belichting maakte er een écht totaalspektakel van. Ook de al iets oudere hits zoals Morsen en de Kleine Dagen konden op heel wat bijval rekenen. Toen iedereen dacht dat het concert perfect was afgerond met Steentje –net zoals in de videoclip stond de West-Vlaming weer in een blok gebetonneerd- ging er naast het podium een hoogtewerker de lucht in tot aan het dak van het podium met de woordkunstenaar zelf aan boord. Even leek het of we in een Schouwburg stonden waar Brihang het eerste balkonnetje had uitgekozen om de menigte toe te zingen met een laatste kunststukje Balanceren.
Live-muziek in de moedertaal is de beste balsem voor de ziel.
De Dolfijntjes - Met het boeken van de Dolfijntjes had de organisatie een zekerheid op feestsucces. Deze legendarische band onder leiding van Wim Opbrouck en Wim Willaert is na twintig jaar uitgegroeid tot Belpoppatrimonium. Meezingers ten over en leutige bindteksten om zorgen van het leven te vergeten. Alle hits huppelden gewillig voorbij en gretig werden de schunnige refreinen meegebruld. Het terloops peilen naar de vaccinatiegraad en de soorten prikjes was een schot in de roos.
Dag één was met deze line-up een succes. Ook zonder de lange afwezigheid van ‘normale’ festivalsfeer kan je hiermee uitpakken.
dag 2 - zaterdag 21 augustus 2021
Kadril - De klank van pure folk lokt het publiek als de fluit van de man van Hamelen uit de tent en in een oogwenk is de weide voor het podium gevuld met dansend folkvolk. Het instrumentaaltje was een aperitiefje en Peter Libbrecht stelt ons voor aan “de nieuwe muze sinds 2019”, Kimberly Claeys. Met Deze goden wil ik niet, bewijst ze meteen dat ze de klassiekers al heeft ingestudeerd. Het is voor ons meteen duidelijk: ze is een waardige opvolger van Patrick Riguelle en Eva de Roovere!
De middeleeuwse Vlaamse literatuur levert inspiratie voor Tijl Uilenspiegel en met Het spel der waanzin, geschreven door Erwin Libbrecht, krijgen we al een vooruitblik op het nieuwe album dat eraan komt.
Als de eerste druppels vallen zetten ze een "jig" in, voor mij voor het eerst vertaald als "springdans". En er wordt gesprongen en gedanst, al is het minder dan vroeger toen het in een tent mocht op een houten plankenvloer.
Donkere tijden zorgen ook voor inspiratie: "(de geur van) Bier en rode wijn" klinkt niet echt vrolijk, maar hoeft het nog gezegd dat de voorbije periode dat zeker niet was voor artiesten die van optredens moeten leven? In een hoekje zitten kniezen helpt ook niet: de hype op facebook leverde een Shanty op en het gaat van “hoiladieladee” in Oud brood en jonge kaas!
Dan wordt het tijd voor bekende nummers zoals Louise. Excuseer ons inlevingsvermogen maar het lijkt ons alsof Riguelle daarin zong als de geile bezoeker terwijl Claeys nu als de hitsige Louise zelf klinkt...
Afsluiter is het Franse Ma jolie Flamande. De vrolijke Vlaamse aan de microfoon is een aanwinst voor de groep die 45 kaarsjes uitblaast in december en dit hoopt te vieren met een tournee in 2022! Gelukkige verjaardag! We klinken erop met Seerlands Dale als toemaatje.
Ruben Block & Tourist LeMC - Ruben begon eraan met veel goesting. Voor de eerste nummers werd telkens een andere gitaar omgord. Toen de eerste druppels kwamen blikte hij terug op de tijd waarin we op de proef gesteld werden: "En nu worden we weer op de proef gesteld, maar we zijn hier nu en proberen er het beste van te maken". Ten slotte werd hij voor het blok gezet: stoppen of elektrocutie! Een wolkbreuk joeg de massa uit elkaar en zette het podium blank. Een flink kwartier gaf de buienradar waar voor zijn geld. Exit Ruben Block. Heel spijtig. Volgend jaar opnieuw? In een tent?
Nadat het podium droog gedweild is en de donkere wolken westwaarts zijn getrokken komt de Antwerpse MC op het podium. Met zijn maatschappijkritische teksten heeft hij ook in West-Vlaanderen een stevige fanbase veroverd. We horen de jonge gasten uit volle borst meezingen en niet alleen Spiegel of Niemandsland oogsten bijval! Hij wordt stevig geruggesteund door vier jonge rasmuzikanten. Na een tweetal nummers krijgt hij een vrouwelijke sidekick (Judith Okon) die de lyrics van Meskerem Mees of Raymond voor haar rekening neemt.
TV-hits zoals "liefde voor muziek" hebben de artiesten geen windeieren gelegd. Nogmaals werd hier bewezen dat kruisbestuiving tussen genres die voor de luisteraar misschien botsen, kunnen leiden tot nieuwe parels. Het publiek mag een verzoeknummer kiezen:
Tourist LeMC brengt een Nederlandstalige versie van de hit “Run” van Emma Bale. Met als nieuwe titel “Kom Naar Het Water”.
In een korte maatschappijkritische babbel krijgen de vaccincritici lik op stuk, inleiding tot Koning Liefde.
Het TV-werk van Tourist levert ook verrassingen op: plots komt de jonge Ilias uit The Voice mee op het podium. Niet elk jurylid zal één van zijn poulains onder de vleugels nemen op het podium! VERLOREN TIJD??
Het grote werk met de ruime bezetting wordt afgewisseld met solowerk op gitaar: Ik wil deze nacht in de straten verdwalen. Wannes zag van hierboven dat het goed was. Als een nieuwe goeroe eindigt de MC met een ‘gebed’ en op de wei gaan de handjes met bezwerende gebaren de lucht in. Al lijkt hij meestal de rust zelve, Johannes Faes is ook een podiumbeest. De verregende weide stond even in vuur en vlam!
BIG ONE - 'The European Pink Floyd Show' - Dit zijn een zestal Italianen die al jarenlang het repertoire van Pink Floyd met klasse in stand houden. Kopstukken uit de internationale krantenwereld bestempelden deze tribute band BIG ONE als de beste van Europa.
Een paar jaar terug waren we er ook bij toen aan de Wantebrug een groot rose varken bengelde waarmee Labadoux toen al vooraf duidelijk maakte dat er iets bijzonders geprogrammeerd stond. Dat waren nog eens tijden! Deze keer valt het op hoe de gemiddelde leeftijd op de weide enkele tiental jaren omhoog is geschoten als Tourist het podium aan de Italiaanse Pink Floyd heeft gelaten.
Net zoals vier jaar geleden slaat ons hart een slag over als de eerste tonen weerklinken van “Shine On You Crazy Diamond”. Een nummer dat een eerbetoon was aan Syd Barett, groepslid van het eerste uur. Op het cirkelscherm verschijnen opnieuw de psychedelische beelden die we ook al zagen bij Gilmour op marktrock Tienen in 2016. De instrumenten zijn dezelfde als het origineel en zo klinkt de muziek ook. Niet vergelijken, geen details onder de loep nemen maar meegaan in de stroom en genieten van de muziek! Als de bekende hits worden afgewisseld met hun eigen keuze LP-werk, krijgen we de neiging om 5 frank in de jukebox te gooien om een ander nummer te selecteren. Maar een band is geen jukebox en al blijft de regen weg, intussen begint de kilte van de nacht toch onder de kleren te sluipen. Tijdens de soundcheck hoorden we even een ouderwets kassa rinkelen en we hopen stilletjes op Money. Onze wens wordt meteen werkelijkheid en even wanen we ons weer in de 70ies toen dit nummer ook de kapel van het college werd binnengesmokkeld om de schoolmis op te smukken. Waar we vier jaar geleden ook onder de indruk waren van het stemgeluid van de band, zijn nu toch wat teleurgesteld. Het klinkt niet altijd even toonvast een perfectionistisch duiveltje fluistert ons in dat het toch niet écht is…
Voor ons is het mooi geweest. De kou trekt aan onze mouw en stilletjes verlaten we de wei. Langs de vaart tonen de vele gaten in de parking dat velen ons al zijn voorgegaan. De liefhebbers die de band voor het eerst zien, blijven zeker tot de laatste noot.
Wij weten uit ervaring dat ze met een zalig gevoel naar huis zullen gaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-zomert-2021.html
Organisatie: labadoux, Ingelmunster
Amenra - Ochtendglorenconcert - Wat een zotte morgen
Het principe was eenvoudig: je komt verschrikkelijk vroeg uit je nest om een concert te zien terwijl de zon opkomt. Niet dus, hoewel ook dit wel iets had.
Het zag er nochtans helemaal niet zo slecht uit, toen wij de deur opentrokken en de straat er nat en verlaten bij lag. Het regende immers niet en dus waren wij al lang tevreden. Vol goede moed en voorzien van paraplu en regenjas gingen we op weg naar OLT Rivierenhof, al voorgenietend van wat een uniek concert moest worden.
En dat werd het uiteindelijk ook. Daar konden de plensbuien weinig aan veranderen. Meer nog: ze droegen bij tot een unieke mistig-rokerige sfeer. Het was wonderbaarlijk dat het overgrote deel van de toeschouwers trouwens vlotjes de regen trotseerde, zij het hier en daar schuilend onder de bomen of onder de tent boven de muzikanten, voor zover dat mogelijk was. Liever een kletsnat pak dan ook maar één noot te moeten missen. Het maakte de ervaring alleen maar intenser. En Colin H. Van Eeckhout betoonde dan ook nog eens zijn medelijden: “Ik vind het zo erg voor jullie dat jullie in de regen moeten zitten.” Het zou de enige verbale communicatie van het concert worden. Wel werd er gegroet nadat het concert was afgelopen en een staande ovatie hun deel werd, volkomen terecht trouwens.
Die volharding past bij het fenomeen Amenra. Wij kunnen ons moeilijk voorstellen dat, indien de band in de regen had gestaan, zij er de brui aan zouden hebben gegeven. Tenzij de techniek hen misschien in de steek had gelaten. Die techniek deed trouwens aan het begin van het optreden een beetje moeilijk, waardoor onvermoede knallen pas echt zorgden voor een wekkergevoel.
Vandaar dat we tijdens “Plus Près De Toi” nog een paar keer werden opgeschrikt, maar dat was gauw genoeg vergeten, want hoewel het gezelschap in een cirkel op het podium stonden opgesteld, golfde de sfeer zo door de arena en hoorde je zelfs – echt waar – af en toe de vogeltjes fluiten. Maar ook zij hielden het even later voor bekeken. Of zij even onder de indruk waren van het hele gebeuren als wij, laten we over aan Natuurpunt.
Want onder de indruk waren we wel degelijk. Het was moeilijk om niet in de ban te geraken van het zestal, gezeten op het soort kerkstoelen, waarvan sommige aanwezigen misschien het bestaan reeds lang vergeten waren. Een “traditioneel” Amenra-concert is al impressionant genoeg, de akoestische versie daarvan is dat misschien nog meer. Maar uiteindelijk bepaalt ieder dat gewoon voor zichzelf.
Uiteraard werd er naast klassiekers ook nieuw werk aangeboord. “Voor Immer” was één van de songs, waarvan de opbouw ons ademloos achterliet. De dubbele gitaarlijn maakte het uiteindelijk helemaal af. Opvallend was zeker de tweede stem van de violiste bij “To Go On: And Live With. Out”, of de al even opgemerkte achtergrondzang bij “The Longest Night,” die de stem van Van Eeckhout nog extra deed uitkomen.
En dan waren er nog de covers van “De Zotte Morgen” – de bijna vanzelfsprekende afsluiter – en een mooie versie van Tim Buckleys “Song To The Siren”, duidelijk eerder geïnspireerd op This Mortal Coils aanpak, maar daarom niet minder mooi.
“Wat een zotte morgen!”, liet onze buurvrouw zich ontvallen. We hadden het niet beter kunnen omschrijven.
(Met dank aan onze bevriende website Patrick Van Gestel - daMusic)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/open-lucht-theater-rivierenhof/1633-amenra-22-08-2021.html
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
STAKE - Er zijn altijd doelen … Als je echter bereikbare doelen voor ogen hebt, lukt dat doorgaans altijd
STAKE is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Met ‘Critical Method’ bewees de band volwassener te zijn geworden, en ook meer melodieuzer. De recensie van onze recensent kun je hier nog eens nalezen
Hoe dat live klinkt? Dat kun je hier lezen in ons verslag van Alcatraz Metal Fest
We hadden vóór het optreden een heel fijn gesprek met Brent
Brent, deze vraag is wellicht al honderd keren gesteld, maar waarom de naam Steak Number Eight veranderen in STAKE?
Steak Number Eight was eigenlijk een proces dat al veel jaren bezig was, we voelden aan dat we die periode achter ons konden laten, en klaar waren voor een andere stap. We hebben STAKE behouden omdat iedereen al Steak zei als het over ons ging. Laat ons dus stellen dat we gewoon die bladzijde hebben omgedraaid, en een nieuwe bladzijde zijn begonnen.
Puur muzikaal bekeken klinkt STAKE , ook live, meer melodieuzer dan Steak Number Eight. is dat ook een bewuste keuze? Zijn er ook nog groeimogelijkheden?
We zijn bewust een iets andere richting ingeslagen, en zullen dat op de volgende platen ook min of meer doen. Vooral met de bedoeling om ons een beetje los te scheuren van ons verleden, en naar de toekomst te kijken. We waren jonge pubers toen we met Steak Number Eight zijn begonnen, en zijn nu toch wat meer volwassen geworden. Alle verdere veranderingen zullen we dus omarmen , zoveel is zeker. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden wat STAKE betreft.
Wat deze coronatijden betreft, die waren voor iedereen wel zwaar op een of andere wijze, zijn jullie er als band sterker uit gekomen?
We zijn allemaal in onze schulp gekropen voor de eerste vier a vijf maanden. We zijn dan beginnen werken aan een nieuwe plaat, ergens was het een soort tijd voor bezinning voor iedereen maar zijn we vrij snel terug naar elkaar toegegroeid.
Als ik het goed begrijp komt er dus nieuw platenwerk uit?
In februari of maart gaan we singles beginnen droppen. Het zal dus toch nog even duren eer die plaat effectief uitkomt. Maar die komt er zeker.
Ik merkte het bij veel bands, de honger om live te spelen was op Alcatraz Metal Fest bij iedere band heel groot, bij jullie ook veronderstel ik?
Onze eerste show in Italië, nog steeds met maatregelen en zo, was echt een stressvolle bedoening voor ons omdat het de echte eerste keer was na zovele maanden dat we nog eens op het podium stonden. Daarna hebben we een show gehad in Antwerpen en Werchter Parklife. Die zijn allemaal zeer goed verlopen, we hebben ons zeer goed geamuseerd. De show op Alcatraz Metal Fest is zeker iets waar we enorm naar uitzien.
Ik heb jullie gezien op de Lokerse Feesten, maar moet toch toegeven een band als STAKE heeft die twaalfde man – zijn publiek – echt nodig om voluit te kunnen gaan, door die afstand met mondmaskers en stoeltjes was dat toch anders dan op Alcatraz Metal Fest? Mee eens?
De show op Lokerse Feesten was voor mij persoonlijk iets minder geslaagd, ook al was iedereen dik tevreden daarover. Maar het klopt dat we dat publiek echt nodig hebben om voluit te kunnen gaan, dat is nu dus inderdaad heel anders.
Zijn er wat live optredens betreft nog verdere plannen?
In Oktober doen we een mega toer doorheen kleine zaaltjes. Allemaal zaaltjes van maximum 200 tot 300 man. We gaan ook een soort try-out doen van de nieuwe plaat, links en rechts wat nieuwe nummers brengen en zo een nieuwe set op poten zetten. We zien het volledige zitten om er in het najaar dus stevig tegenaan te gaan. Maar het zal dus kleinschalig zijn. Na februari/maart komt de plaat uit en dan zullen we een grotere show spelen, en de komende zomer terug wat festivals.
Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat. De vraag is al een beetje beantwoord, STAKE heeft zijn stempel weten te drukken op het Belgische rock gebeuren, en dik verdiend, zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie voor ogen hebben?
Er zijn altijd doelen, als je bereikbare doelen voor ogen hebt lukt dat doorgaans. Een doel is zeker in het Buitenland wat meer spelen, dat is een volgend doel op zich. Altijd blijven verder werken en bouwen aan de band , is wellicht de grote ambitie.
Wat me ook opvalt, ondanks het succes sta je nog steeds met beide voeten op de grond dat waardeer ik enorm aan jou. Op weg naar hier voor dit interview spraken mensen je aan voor een foto en zo, je deed dat zeer gewillig. Top
Zonder ons publiek zijn we niets, dat is iets dat we altijd voor ogen hebben gehouden. Ons publiek is een belangrijke pion binnen de carrière van ons als band en artiest.
Je bent natuurlijk nog steeds jong, maar wat ik me afvraag. Spelen bij een band als STAKE is energiek heel zwaar, wanneer stopt het voor jou en zeg je het is genoeg geweest denk je?
Binnen een jaar of vijf ga ik met pensioen gaan denk ik (haha). Mee evolueren op artistiek vlak, en rekening houden met wat je mogelijkheden zijn. Dan kan je nog heel lang doorgaan. Ik zit nog in andere projecten, waar ik mijn ding doe. Met STAKE kunnen we misschien eens een instrumentale of akoestische plaat maken, wie weet? De mogelijkheden zijn zo oneindig waardoor je dat zelf in handen hebt wanneer het stopt. En mits wat artistieke wilskracht om te durven andere wegen in te slaan, lukt dat zeker om nog heel lang door te gaan. Alles kan en alles mag.
Zou je, moest je die kans krijgen en veel geld verdienen, een plaat kunnen uitbrengen die misschien niet past binnen wat je wil doen? Maar daar toch steenrijk mee worden? Zou je het doen?
Nee, ik wil muziek maken waar ik achter sta. Zoveel is zeker. Puur voor het geld muziek maken zal ik niet doen. Trouwens vele van die bands die er veel geld mee verdienen, doen doorgaans nog steeds hun goesting. Dus nee, zeker niet iets waar ik niet achter sta. Moest het iets zijn waar ik wel achter sta…
Veel jonge bands kijken op naar wat STAKE heeft bereikt , sommige willen in je voetsporen treden. Welke goede raad wil je hen geven?
Het belangrijkste, blijf gewoon ten alle tijden je eigen goesting doen. Laat je niet een richting induwen die je niet wil, blijf de weg volgen waar je zelf achter staat. Want je leeft maar één keer. Geniet ervan met volle teugen, zonder opkijken. Het is een proces dat zich ontwikkelt, op basis daarvan. Neem nu die nieuwe plaat die we gaan uitbrengen? Als die plaat uit is, dan is ze uit en doen we gewoon verder. Dat is het advies dat ik wil meegeven. Doe uw eigen goesting, te allen tijde.
Mooi verwoord. We blijven gewoon ons goesting doen .. bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop jullie spoedig (in het najaar) nog eens live te zien. En veel succes met de nieuwe plaat in 2022.
Pics homepag @Karl Vandewoestijne
Evil Invaders - Je moet de kans krijgen, maar ze ook durven grijpen. Hard werken is het sleutelwoord tot succes
Evil Invaders timmert al van 2007 aan de weg, en is ondertussen uitgegroeid tot een absolute top band. We zagen de band live op Alcatraz Metal Fest.
Onze reporter schreef daarover: “Evil Invaders deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!’’
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met bassist Joeri over de honger om live te spelen, en vooral ook over de toekomstplannen.
Toen ik jullie zag, bedacht ik dat ik jullie ooit (2011) live heb gezien in Mol en in de T-Klub Lokeren, en ik de band steeds zie groeien, groeien, groeien... Op het niveau dat jullie nu zitten, zijn jullie even goed dan gelijk welke internationale top thrash metal band. Zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
Er zijn zeker nog groeimogelijkheden. Ons laatste album dateert van 2017, en zowel wij als de fans vinden het toch tijd om eindelijk eens iets nieuws uit te brengen. En tijdens die periode van corona hebben we wel degelijk een nieuwe plaat opgenomen, die in het voorjaar van 2022 zou moeten verschijnen. Als je me die vraag vorig jaar had gesteld, had ik geantwoord ‘we zullen wel zien’. Nu de plaat opgenomen is, op uitzondering van de mix, durf ik stellen, dit wordt onze beste plaat. De nummers zijn gewoon veel meer divers. Het is uiteraard nog steeds Evil Invaders, maar een heel ander niveau. Ik denk zelfs dat het bepaalde deuren gaat openen. Net omdat er zoveel onverwachte wendingen inzitten, waardoor mensen zeker zullen opkijken. We willen de oude fans zeker blijven bekoren, maar gaan bewust en andere kant uit dan de pure thrash metal van voorheen. Dus ja, er zijn zeker nog groeimogelijkheden dat zal die nieuwe plaat bewijzen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ben er zeker van dat deze plaat een mijlpaal zal zijn voor de band.
Je maakt me heel benieuwd, want ik volg jullie al sinds 2009 of zo. Enig punt van kritiek was eigenlijk ook dat de set die jullie brachten veel gelijkenissen vertoont met deze uit 2017, ‘kritiek‘ is een groot woord, maar dat viel me wel op. Mee eens?
We hebben binnen de set oud en nieuw wat proberen combineren, maar het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het zijn dezelfde nummers, in een ander jasje gestopt. We snappen dat punt van kritiek ook, want denken het zelf ook. Hoe lang gaat het publiek dit nog willen zien? We waren ook verwonderd dat er , ondanks dat we circa dezelfde show deden als in 2017, er zoveel volk stond te kijken vandaag. Het publiek wil ons precies nog, ondanks het feit dat wij een beetje teren op die oudere nummers; Het was ons plan om die nieuwe plaat ook in 2020 uit te brengen, maar dat is om gekende reden dus ik het water gevallen. We hebben de release ook bewust uitgesteld tot 2022, omdat we niet wilden releasen als we beperkt waren om op te treden. Maar het zal dus zeker dan uitkomen..
Ik pik even op wat je zegt ‘er stond veel volk’ maar dat is meer dan gewoon staan. Ik ben bewust naar voor gekomen, en daarna achteraan. En ik zag een enthousiasme tot ver voorbij de PA, dat wil toch veel zeggen. Is het op dat vlak geen voordeel dat jullie in het buitenland hebben gestaan, waardoor meer publiek komt kijken? Doorgaans is dat het geval, een band die in het buitenland heeft gestaan krijgt pas dan in ons land meer appreciatie
We zijn , net zoals elke band, uiteraard ooit begonnen gewoon in eigen land iets uit te bouwen. En daar wil ik toch op in pikken. België heeft veel top bands, maar ik vind dat ze soms teveel in eigen land blijven, en dan beperk je uzelf toch erg. Zeker omdat ons land zo klein is. Uiteraard houden we van België, we hebben hier een geweldig publiek. Ik vind het gewoon belangrijk om net buiten de grenzen te gaan om België bij wijze van spreken op de kaart te zetten. Je leert daar trouwens veel uit, door die ervaring in het buitenland. Neem Carnation, die doen hetzelfde als wij en verleggen hun grenzen bewust naar het buitenland. Dat zorgt ook in eigen land voor een extra touch, zoals je aanhaalt, als je in het buitenland hebt gespeeld. Je moet natuurlijk de kans krijgen, maar je moet die kans ook durven grijpen. Want die tours die we hebben gedaan was geen vakantie of zo, en zelfs met enig risico. Als je vooruit wil gaan, moet je dat durven doen met vallen en opstaan. Want vanzelf gaat het niet. Want laat ons eerlijk zijn, je hebt vaak een job of een vrouw en kind, je neemt een risico als je dat doet. Je gaat op tour, zult er niet veel aan verdienen en optreden voor weinig volk. Op korte termijn heeft dat geen enkel voordeel. Maar als je iets wil bereiken moet je echt door die zure appel durven bijten. En dan is het zeker hard werken.
Rijk worden met muziek is in ons land uiteraard nog steeds onmogelijk?
Geld en rock-’n-roll zijn twee dingen dat gewoon niet samen gaan. Het is niet dat we er niets aan overhouden, integendeel. Ik ben van job boekhouder ik doe die job graag ook al is dat compleet iets anders. Je moet er een dosis geluk bij hebben om ook van je muziek iets over te houden aan toeren. Toeren is ook wachten op alles eigenlijk. Ik wil bijvoorbeeld in Amerika gaan toeren, we zijn daar bekend maar hebben daar geen faam dat zal sowieso niet gemakkelijk zijn, maar ik wil dat gewoon doen. Ook al zijn dat verschrikkelijke toestanden en is het geen gemakkelijk publiek vaak. Ik bedoel maar, je moet de kans krijgen maar ze ook durven grijpen en weten dat je daar financieel wellicht niet steenrijk van wordt, maar er wel iets aan overhoudt dat je nooit meer vergeet. Maar ik herhaal, het is niet zonder risico. Hard werken. Daar draait het om. Soms denken mensen dat het ons gewoon in de schoot wordt geworpen, maar we weten wel beter. We zijn in bij sommige optredens onheus behandeld (dat is zacht uitgedrukt) en dan moet je daarmee omgaan, en toch doorzetten. Dat nemen we erbij, maar dat ziet de buitenwereld niet.
Wat ik ook eens wou vragen, ik heb in andere interviews vernomen dat sommige muzikanten sommige skills terug moeten ‘opnemen’ doordat ze niet genoeg hadden kunnen repeteren en zo, is dat bij jou ook zo?
Dat heeft wel even geweest, maar toen we de nieuwe nummers begonnen te opnemen en repeteren was dat snel terug ok. Het is een beetje als fietsen, je verleert dat nooit maar door wat minder te oefenen voelt het na lange tijd wel eventjes raar aan. Maar je pikt snel de draad weer op eigenlijk.
We zijn ondertussen bij het onderwerp corona aanbeland, zijn jullie er als band sterker uit gekomen denk je? Er zijn heel wat bands die er de stekker hebben uitgetrokken?
Er zijn inderdaad heel wat bands die het opeens niet meer zagen zitten. Of we er sterker uit gekomen zijn? Is misschien een groot woord. We zijn sinds 2017 continue bezig geweest met toeren. En we hadden allemaal onze job om financieel rond te komen. Corona heeft ons in staat gesteld om het nieuwe album, waar we gingen aan werken, tot de puntjes uit te werken zodat het klaar is om te releasen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vrij intensief in contact zijn gebleven. En zijn we daardoor daar sterker uit gekomen? Ergens dus wel. Zoals ik zei, de nummers zijn klaar en we zijn er trots op.
Naast de release van die nieuwe plaat, zijn er nog verdere plannen?
We gaan daar rond toeren uiteraard. Er komt ook een release show in België. Dat gaat ergens in het voorjaar zijn. We gaan ook op toer naar Duitsland en zo, enkele festivals die al vaststonden maar zijn uitgesteld. Niet alle plannen staan al echt vast, rond die release en de verdere tourplannen voor de wintermaanden. Maar dat is het plan, en dan dus rond die nieuwe plaat. Veel spelen en veel zien is vooral het grote plan nu. Als we de kans krijgen uiteraard, want we moeten nog steeds afwachten met die corona situaties en zo.
Zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Die headline tour die gepland stond, en die dus is uitgesteld is zeker een doel en ambitie op zich. Headline tour is heel iets anders dan gewoon toeren eigenlijk. Naar die toer die vaststaat, kijken wij dus echt uit. En ook met het nieuwe album, waarvan we hopen dat het een succes zal zijn. Het album kapot promoten en zien waar we dan uitkomen, is een beetje de grote doelstelling van volgende jaar en de komende jaren die daarop volgen. En blijven met volle passie spelen en op toer kunnen gaan.
Ik zie echt uit naar die nieuwe plaat en ben heel benieuwd wat het gaat worden. Hopelijk tot binnenkort
Unleash The Archers - We’ve found out we've sure grown closer through this time, as a band
Unleash The Archers were formed in 2007 by front-woman Brittney Slayes, together with her partner and the band’s drummer Scott Buchanan, while attending the University of Victoria on Vancouver Island in British Columbia. One of the highlights on the first festival day of Alcatraz Metal Fest 2021 was the Canadian band Unleash The Archers. Afterwards we had a nice conversation with frontwoman Brittney Slayes, about this performance, the hunger to play live again, the latest album 'Abyss' and further future plans.
The band has been around for a few years now, what are some of the highs and lows so far?
For every band these times are one of the lows I guess, but that’s ok. The highs? Of course the wonderful festivals we have played, and this festival Alcatraz Metal Fest is an amazing way to come back, after the corona virus. The lows? I guess back in 2013 when there was a huge lineup change going on; that was a difficult time for the band.
You are on stage since 2007. In music way, that’s a pretty long time. What has changed the most in the scene over the years in your opinion?
Definitely being a female in the scene has changed a lot. It’s nice to see that more and more women play heavy metal, and not just vocalists, they play all instruments, so to me that’s maybe the most important change in the scene. When we started there were very few women for me to hold as inspiration, and I am happy to see that is not the case now.
But when I look around I still see the metal scene it’s still a man’s world, I wish it was different, but you see it differently?
You’re right in a way, but the whole world is still a man’s world right now, you see it in all things; movies, business, sports. There is of course still a long way to go, but things are slowly getting better.
I See you on stage at Alcatraz Metal Fest and I don’t think it’s only power metal what you guys doing. But why does it be named Power metal then?
I think it has something to do with my vocal style, there is much power metal influence in my voice. There is also this energy of guitar playing associated with power metal, but when it comes to writing songs? We have a very different influences. We are big fans of Black Metal and Death metal, but also some pop and rock, so when we write we are not putting any boundaries on ourselves. We write what we feel, and if we feel like writing something super heavy we write that, if we want to include synth, we do.
Last year you released the new album ‘Abyss’, a conceptual sequel to Apex (2017). (If I'm not wrong) , how were the reactions?
We got very good reactions. The record came out during COVID in a time that everyone needed something new and fresh. A lot people where excited because it was something to look forward to, something to be a light in the darkness. So it was very well received.
Why release an album in the middle of a pandemic? Why not wait till this was over?
In the early days of lockdown I was listening to Spotify every day, and was excited to find new things, new bands and new albums. I was constantly searching, and I knew that we had the chance to be that for others. When napalm suggested we push the album back to 2022 I said no, we need to release it now, we need to let people hear this album. We also were very much in love with the record ourselves, and I don’t think we could have held out much longer!
Hasn't it all become a little bit more down to earth compared to the old days? Less more rock’n’roll then it use to be?
I think you are right in this; bands are not so aloof anymore, we are regular people and we connect so much more with the fans than the old ‘rockstars’ used to. The industry doesn’t work the way it used to; you have to connect with your fans on a more personal level otherwise they won’t invest in you. You are just another piece of music with no face, and there is too much of that now thanks to digital technology, so you have to be down to earth. You find success through how you treat your fans, and no other way, not anymore. You must appreciate them and make them feel loved!
You guys yourself jokingly called it a "blackened folk-infused melodic power symphonic death record" on your Facebook page; tell us more about it?
Hahahaha yes, this comes back to our influences, we have so many, and we always try to incorporate them all. We have tracks on the new album that are very synth heavy, and some that are more death-metal influenced, and some that have folk-metal elements, and some that are straight-up power metal songs. We never like to put ourselves into a certain genre, so often we just say we play ‘heavy metal’, but as a joke on this newest album we decided to include all the genres, because everyone in metal seems to take them so seriously lol.
You just said you listen to Spotify. Just like streaming, I think Spotify it’s a good thing to find out new music, but the artists don’t get paid much. Is in these days still needed to make a new album then? If people listen to Spotify and find your music there, they don’t need to buy a new record. Why make records then?
You have to adapt, you have to change with the times. With the advent of Spotify it has become more about singles and constant content than it has about albums. That being said, I still think records are important, they are just created in a different way now. You release one single a month for ten months, and then at the end voila, you have a record. Then you can tour that record and your fans get to see it live, but the excitement lasts for much longer and you can consistently sell merch around the idea. I think we are going to embrace this new way of making music, it’s new and exciting, it inspires a new form of creativity, I think it’s great.
I guess it was your first concert since long time. The hunger for 'playing live again' is huge I suppose; How big was the hunger to play live?
At first I wasn’t sure I would remember how to do it, it had been so long, but it only took a song or two and we were back in the swing of things. Not being able to play live has definitely been the worst part about covid, and I don’t think a lot of people realized how badly it affected live music and live performance in general. We are so excited to be back at it though, it is what we have waited so long for!
There were some streaming, but very few in the metal scene. Did you do any, why not/well? And what is your opinion about it?
Yes, we did one live stream for the album release back in August 2020. We set up at a venue just like a regular live show, but instead of people in the audience we had eight cameras filming eight different angles. It was a lot of fun and our fans really enjoyed it, but it was not even close to performing live. There is something about connecting with an audience that can’t be replaced. A lot of people think that livestreaming will have a permanent place in the industry but I am not interested in doing that without a crowd ever again. It was necessary for the times but nothing will ever replace a live show. Nothing.
What are the further future plans for the band? As far as that is possible? Continue touring after alcatraz? New releases?
We return home to Canada for a week and then we are immediately back on the road through the United States for all of September, then we have a few shows in Canada in October, and then we return to Europe in November and December. We play Aarschot on December 17th and hope to see some of our fans from Alcatraz there! Hopefully nothing gets cancelled, things are not looking good right now but hopefully we can get it all sorted by the end of the year and the tour will go forward.
Not new songs? In these days of corona I hear much artist compose new songs, you not have composed new songs?
Unfortunately no, we were so busy with releasing ‘Abyss’ that we did not have time to write anything new. We want to focus on this album and tour it as much as we can and then once we’ve done that we will settle down in 2022 to write something new, but not before then.
Did you found out you become stronger as band after this times?
Yes, absolutely. We all know a few bands who did not make it, and that is really sad to hear, but yes I think we have grown stronger through this. We all embraced the band even more through COVID and continued to practice and play together and stayed in constant contact with our fans. We have always been close friends but we are even more united in our ambition for this band now.
That’s something I found out at your concert too, you of course in the spotlight, but I see a band who is looking at each other and playing together as one. It’s important.
That is indeed very important. I would not be where I am now, without my band members. It’s not about me or any individual, it’s about the whole band. If anyone ever forgets that, that’s when the problems start to come. We are one team, we are a family.
What are the further ambitions? is there something like a goal that you want to achieve? or are you not working on that?
A lot of festivals that we were booked for that ended up not happening were milestones for us, like Wacken, so that is still on the list. That’s a big goal for us. We also want to play in Russia, South America, Australia, all of the places we were supposed to tour with the ‘Abyss’ record before COVID happened. It’s always about touring as much as possible, we want to go everywhere.
Your ambition is not become world famous and play at very big avenue or make a lot money with your music? To give an example? I ask this, because every time I ask that they say ‘it’s not my ambition’ but there are artists who are doing that..
I mean, if we could make money by doing what we love, I am not going to say no to that, but that is not the reason we do this. We love to play heavy metal, we love making music, it’s about the creative outlet. When you see bands that do it for money or fame it’s obvious, that insincerity comes out in the music, you can feel it, and you feel no connection with the music they create. At the end of the day, we love that people enjoy our music, but really we don’t create it for them, we do it for ourselves, because we would go crazy if we didn’t!
Thanks for this nice interview, I wish you much good luck in the near and further future. And hope to see you back on stage soon
Thank you so much for having me! Hope to see you later this year! - Brittney Slayes
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
www.unleashthearchers.com
Dyscordia - We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Daar draait het echt om
De Belgische metal band Dyscordia was aan een steile opmars bezig, zeker na het uitbrengen van hun laatste schijf ‘Delete /Rewrite’; ze stonden zelfs op Alcatraz Metal Fest in 2017. Helaas zette COVID 19 een stop op die groei, maar Dyscordia bleef niet bij de pakken zitten, en bewees als opener van de tweede festival dag op Alcatraz Metal Fest 2021 nog steeds stevig in de schoenen te staan. De zenuwen waren nochtans heel hoog gespannen, bleek uit een interview dat we met de band hadden na het concert.
Uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Dycordia was aan een ware opmars bezig, zeker in de periode 2017/2020. Heeft deze COVID 19 een stop gezet op de groei?
Het was zeker heel zwaar voor ons, onze laatste cd was uitgekomen en we hadden nog niet de kans gehad daarmee op tournee te gaan. Dat heeft zeker een domper gezet op de groei waarin we waren beland. Vandaag op Alcatraz was het derde optreden dat we sinds heel lang konden doen. We waren super enthousiast en de zenuwen waren gespannen om weer op dat podium te staan.
Het is wel jammer dat jullie letterlijk moeten terug grijpen naar dat verleden, terwijl jullie wellicht graag verder willen, en dat niet kunnen. Frustrerend?
Op het moment van onze release show hebben we wel veel optredens gedaan, maar toen is alles stil gevallen en moeten we terug ingewerkt geraken. We kunnen moeilijk die cd in de vuilbak gooien, we willen die muziek nog promoten. En dat is nu, met enige vertraging, eindelijk het geval.
Er is natuurlijk Dyscordia Army, die jullie enorm steunen en overal naar jullie concerten komen. Hoe groot is de impact van die Army eigenlijk?
Die impact is zeer groot. Je moet weten, dat zijn enkele mensen die helemaal vrijwillig daarmee bezig zijn , enkel en alleen voor ons. Dat is toch heel wat. Wat die mensen voor ons doen is gewoon fantastisch.
Ben je er als band sterker uit gekomen uit deze periode? Zijn er geen momenten geweest dat je de stekker er wilde uittrekken?
Laat ons hopen dat we er sterker zijn uit gekomen. We zijn er nog niet, omdat alles nog heel onzeker is op het moment. We hebben heel lang niet kunnen repeteren. We hebben wel muziek geschreven. En naar elkaar doorgestuurd. Maar dat is niet de sfeer, en dat voel je ook wel binnen de band dat het heel anders is op die wijze. De finesse om je instrument te bespelen vermindert ook wat, maar dat komt ook redelijk snel terug. Dat is een beetje zoals met een fiets rijden, je verleert dat nooit.
Waren jullie zelf tevreden over het concert vandaag?
Zeer zeker, alleen al het feit dat we terug op het podium mogen staan is schitterend, dat hebben we onder elkaar daarnet ook gezegd; Dank aan Alcatraz dat ze dit ondanks alle miserie en problemen toch hebben laten doorgaan. Er stonden enorm veel Belgische bands, de Belgische scene wordt enorm gesteund door de organisatie, dat appreciëren we enorm. We hebben op Graspop gestaan, en dragen de organisatie in ons hart, er spelen daar ook wel Belgische bands. Maar een affiche samenstellen met bijna de helft Belgische bands? Dat is toch wel uniek.
Over die Belgische scene wil ik het ook hebben, ik krijg soms de indruk dat die Belgische scene zich altijd meer dubbel moet plooien om door te breken dan de Buitenlandse scene die schijnbaar moeiteloos overal kan spelen? Of zie ik dat verkeerd?
Ik weet niet zeker of dit waar is, als je bijvoorbeeld in Duitsland kijkt daar zijn zoveel ongelofelijk goede bands. Maar wat zien wij? Dat zijn de bands die naar hier komen, en dat zijn de toppers in die scene daar. Daardoor krijg je een vertekend beeld. Dat geldt dus ook voor Belgische bands eigenlijk. Het is niet simpel, het werk dat je er moet insteken en zo, is immens. Het komt zeker niet vanzelf, je moet er echt iets voor doen.
Dat is ook wel zo, veel jonge bands kijken naar bands als Channel Zero op en denken ‘woow die staan er wel’ maar het komt dus ook bij hen niet vanzelf?
Nee het draait bij elke band om werken, werken en werken. Dat is bij ons zo, bij Channel Zero ook. We kunnen proberen wat meer uit te brengen in het buitenland als band, maar het kan niet vanzelf komen, je moet er steeds voor werken. We zitten met Dyscordia ook al circa tien jaar in de scene, en ondervinden dat nog elke dag.
Zijn er trouwens plannen voor het buitenland?
Die plannen waren er dus, maar ook daar heeft COVID 19 een stokje voor gestoken. Hopelijk lukt dat dit jaar wel, we zijn nog volop aan het lobbyen.
Jullie bestaan ondertussen tien jaar, is er wezenlijk niet wat veranderd? Is het rock-n’-roll gehalte er niet wat uit?
De muziekbeleving is gewoon veranderd. Vroeger moest je echt een plaat gaan uitzoeken en daar naar luisteren, nu komt de muziek gewoon op jou af via je smartphone, je moet er geen inspanning meer voor doen. of dat minder rock’n roll is, laat ik in het midden. Alles is te vinden op Spotify.
Ik pik daar even op in, is het als band dan nog steeds nodig of interessant om nieuwe platen uit te brengen als je het toch kunt vinden op Spotify?
Een plaat heeft gewoon nummers waar er een soort draad in zit, daar is nog steeds een publiek voor dat daar voor te vinden is. Persoonlijk luister ik nog graag naar een vinyl of CD en een metal publiek koopt toch ook nog platen. De concurrentie is groter, er zijn veel meer bands met technische hoogstaande producties dan vroeger.
Zijn er eigenlijk al plannen voor een nieuwe cd of zo?
Er zijn al nieuwe nummers geschreven, maar we willen ons eerst focussen op het promoten van die vorige ‘Delete/Rewrite’ vooraleer we ons daarmee gaan bezig houden. Pas als dat achter de rug is, gaan we de studio in.
Naast de tour plannen en zo, is er nog een ambitie of doelstelling dat je als band voor ogen hebt?
Europa veroveren zeker en vast, in het buitenland kunnen gaan optreden is een ambitie op zich. Duitsland en Nederland zijn te doen, maar Frankrijk is een moeilijker verhaal.
Jullie staan als een huis, als band en als jullie op deze wijze doorgaan zie ik dat zeker nog gebeuren. Maar ik pik daar nog even op in, als je als band de kans moest krijgen om een monster contract te krijgen waar je financieel geen zorgen meer hoeft te maken, zou je dat doen?
We maken muziek, omdat we muziek willen maken. Je moet opletten als iets je werk wordt, eens dat het geval is, verdwijnt ook de passie. Je ziet dat vaak met die bands, dat de passie is verdwenen en uiteindelijk de kwaliteit is ook minder. Ik zou voor het geld dat zeker niet kunnen doen. We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Verdienen we er iets mee? Dan is dat mooi meegenomen. Maar het moet daar blijven rond draaien, de passie moet erin blijven. We zullen nooit vallen voor het grote geld, zeker niet.
Ik vind het raar dat ik altijd dat antwoord krijg, kijk naar bands als bijvoorbeeld Metallica die dat wel hebben gedaan?
Ik denk ook niet dat een band als Metallica een Black Album hebben uitgebracht voor het geld, en dat ze heel hard achter de muziek staan die ze brengen. De passie is ook bij hen nog belangrijker dan er rijk mee worden.
Nu we bij Metallica aanbeland zijn, heeft een band als Metallica er ook niet voor gezorgd dat een ruimer mainstream publiek valt voor het metal genre, meer dan vroeger?
Het is zeker zo dat zij er mede voor gezorgd hebben dat het metal genre bestaat, zeker en vast. Wij zelf luisteren meer naar die Scandinavische scene.
Metal is fysiek toch zwaar, kijk naar een band als Slayer die op hun toppunt stopt? Wanneer stopt het voor jullie denk je?
Je stopt om het moment dat je voelt dat het niet meer goed zit. Als het je niets meer doet, maar als ik 80 ben en ik doe het nog graag? En het gaat wat trager? Waarom zouden we dan stoppen. Dyscordia blijft dus vooral doorgaan zo lang die passie er nog steeds is, zoals eerder gezegd.
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
Pics homepag @Tony Decruyenaere
Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot binnenkort, veel succes met alles wat jullie doen
Nederlands 
Français 
