Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids
Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.
Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.
De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit” de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen.
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.
Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Compact Disk Dummies - Neon Fever Dream, het buskruit heruitgevonden
Het ideale recept voor een explosieve electropunkpopfeest komt alweer uit West Vlaanderen. Compact Disk Dummies brengt ons een avond vol fantastische visuals, passie, energie en feestelijk gedruis. Een slordig decennium geleden wonnen Lennert en Janus Coorevits Music Life, waren tweede op de Kunstbende en namen ook nog eens Humo’s Rock Rally mee. Vandaag zorgen ze voor de zoveelste doorbraak en stellen hun EP ‘Neon Fever Dream' voor. En hoe!
Wat eerst opvalt is de prachtige sound, we zitten dan ook in de AB, en de creatieve kunstzinnige visuals die ons heel het concert zullen meenemen en af en toe op een dwaalspoor brengen. Multi- instrumentalist Lennert en knoppenfreak Janus komen het podium op in hun typische tenue, starten de diepe bas van “On repeat” terwijl drummer Robin Wile alles strak in het gareel houdt. Het niveau staat heel hoog en zal voor de hele avond geen gram inboeten.
Integendeel. Alle genres worden door elkaar gegoten, wat CDD hun eigen typische sound garandeert. Hun tunes en melodietjes worden ogenblikkelijk oorwormpjes en blijven hangen. Lennert ontbindt al snel zijn duivels en laat ons als een ware volksmenner proeven van zijn passie en gedrevenheid. Het podium en het publiek is van hem. Janus is de meest expressieve toetsenman die ik ooit mocht meemaken en raakt zijn knoppen aan als was het dat ze roodgloeiend stonden en hij zich zou kunnen verbranden. En met locomotief Robin op de drums staat de AB al snel in vuur en vlam.
“Neon Fever” zet netjes de trend verder en we vliegen van de ene climax naar de andere. Tom Barman komt op de screen even meezingen tijdens “Satellite”. Alsof het nog niet genoeg was kregen we een punky kippenvel versie van “Are friends electric”. Hoe een cover het origineel kan overtreffen. Om dan ook nog even “Once in a lifetime” van Talking heads te bewerken. Enge meisjesstemmen en op de videowall popjes met Mexicaanse dodenmaskers ondersteunen ‘Remain in Light’. En zo gaat de pletwals overtuigd, professioneel en mokersgewijs verder.
Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar hun West-Vlaamse makkers van Goose moeten hun hete adem in de nek voelen. “Smout maar uw kieten” zeggen wij West-Vlamingen dan. Lennert bespeelt het publiek met een ongelofelijke gedrevenheid, staat plots midden het publiek, laat ons hurken en weer recht veren. Op het einde, na een heuse feedback, besluit Lennert dat het feest nog niet afgelopen kan zijn en ramt er nog ‘eentje of twee’ door.
We worden aangeslagen, opgeladen en opgepept achter gelaten als de lichten aan floepen.
On Repeat · Matter of Time · Neon Fever Dream · Satellites · The Drugs Don't Work · Cry for Me · Are 'Friends' Electric? · Easy Life –Dry For Love - Girls Keep Drinking –Remain in Light – What you want – Mess with us - Holy Love – The Reeling - I remember
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Handelsbeurs, Gent 9-11
Compact Disk Dummies 9-11-2021 (musiczine.net)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De coronapauze geeft labels de tijd en ruimte om in hun archieven te duiken en de fans te verblijden met nooit eerder uitgebrachte studio-opnames en - meer nog - registraties van concerten. Het concert dat Bruce Springsteen speelde op de No Nukes-marathon in New York werd door de geschiedschrijving reeds lang als legendarisch bestempeld. Aan de basis van die legende lagen de twee tracks van dat concert die op het No Nukes-verzamelalbum stonden: “Stay” en een medley met o.m. “Devil With The Blue Dress” en “Jenny Take A Ride”.
We mogen het coronavirus dankbaar zijn dat nu het hele concert verschijnt als DVD, CD en LP. In 1979 was Bruce Springsteen al een ster, maar nog niet de legende die hij vandaag is. ‘Born To Run’ had hem een paar jaar eerder naar de top van het Amerikaanse rockcircus gecatapulteerd, maar ‘Darkness On The Edge Of Town’, dat een jaar voor de No Nukes-concerten uitkwam, deed daar geen schepje bovenop. Singles als “Badlands” deden nauwelijks iets in de hitparade en zouden pas later publiekslievelingen worden. Het album op zich werd wel goed onthaald door de critici en de fans.
Op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’ krijgen we in de aanvang een mooie, maar misschien beperkte greep uit ‘Darkness On The Edge Of Town’, met “Badlands”, “The Promised Land” en “Prove It All Night”. “The River” zou pas een jaar later uitkomen op het gelijknamige album en je hoort dat deze versie nog niet de kracht heeft van die latere single-versie. Hetzelfde geldt ongeveer voor “Sherry Darling“, ook van ‘The River’, maar daarvan zit deze vroegere live-versie toch al iets dichter tegen het origineel van de studio-opname.
Vervolgens grijpen the Boss en zijn band terug naar hun live-klassieker “Rosalita” en succesnummers van ‘Born To Run’, met “Thunder Road”, “Jungleland” en uiteraard “Born To Run”. Eens ze helemaal op dreef zijn, komen de in de vorige eeuw uitgebrachte tracks van de No Nukes-verzamelaar. En als je nu het hele concert hoort, klopt het verhaal dat zowat alle artiesten en bands van die verzamelaar bewust niet voor hun hits gekozen hebben voor op die verzamelaar. Zij (of hun managers) dachten dat die No Nukes-verzamelaar commercieel helemaal niets zou doen en kozen daarom voor nummers die je snel zou vergeten.
Bruce Springsteen sluit deze concertopname af met de traditional “Quarter To Three“ en dan een –eindelijk officiële versie van het jumpy “Rave On“, een track die de fans vooral kennen van bootlegs.
We hebben lang moeten wachten op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’, maar voor de fans was dit zeker het wachten waard. Ook voor jongelui die Bruce Springsteen nog moeten ontdekken is dit een fijne introductie.
The Legendary 1979 No Nukes Concerts
Bruce Springsteen & The E-Street Band
Columbia/Legacy/Sony Music
Ik volg High Hi reeds sinds hun debuut-EP in 2015 en heb altijd ergens het gevoel gehad dat er meer in die band zat als er wat ballast overboord zou gegooid worden. Toen hun single “Daggers” vorig jaar opgepikt werd door StuBru, ze een grote Afrekenings-hit scoorden en op elk coronaproof podium in Vlaanderen mochten aantreden, was er aan de ene kant de geruststellende gedachte van ‘zie je wel’ en anderzijds de vaststelling dat er op het album ‘Firepool’ toch weer een paar tracks stonden waarvan ik maar moeilijk begrijp hoe ze aansluiten op wat deze band live betekent.
De nieuwe single “Return To Dust” staat inmiddels reeds in de Afrekening en het publiek heeft altijd gelijk, dus ik zal er wel compleet naast zitten met mijn analyse, maar voor mij is deze samenwerking met producer Tucan Taylor Michaels (Jungle, Superorganism, …) een gemiste kans. De vocalen van Anne-Sophie en Didi zijn hier bijna onherkenbaar en emotieloos en de song drijft op synth-klanken van dertien in een dozijn. Bas, drum en gitaar moet je met een vergrootglas gaan zoeken in de sound. Pas als een eind voorbij halfweg (ergens rond de 2 minuten) het koortje invalt is er een moment van herkenning.
Alles wat deze band uniek maakt en ons in het verleden wist te overtuigen, werd hier overboord gegooid en ingeruild voor catchy-urban eenheidsworst met een korte piano-riedel als smalle basis.
Bands mogen zeker evolueren, wij hebben niet liever, maar op dit pad is High Hi mij kwijt.
https://www.youtube.com/watch?v=egyM7d_ZJW8
Al vanaf de eerste tonen van het razende debuutalbum ‘Brutalism’ hadden we door dat Idles een buitengewoon punkbandje was dat zou uitgroeien tot één van de meest opwindende Britse rockgroepen van het moment. Ze hebben ook niet bepaald stilgezeten, na 4 jaar zijn ze al aan hun vierde album toe.
Wat je op zijn minst kan zeggen is dat hun sound al serieus geëvolueerd is. De furie van de eerste plaat heeft plaats geruimd voor meer diversiteit en avontuur. Idles heeft zijn horizonten verbreed, heet dat dan. Of dit nu goed nieuws is laten we aan u over. We hebben de neiging om te stellen dat de band ‘volwassener’ is geworden. Maar bij wilde groepjes waar spontaniteit en razernij doorgaand de grootste troeven zijn is volwassen worden eerder een vloek dan een zegen.
Laat het ons dan maar houden op ‘anders’, want de nieuwe weg die Idles hier ingaat is op zijn minst even energiek en dynamisch. De band experimenteert al eens met wat elektronica (“Progress”) en laat geregeld het tempo zakken, maar het blijft wel steeds spannend. Frontman Joe Talbot is nog altijd kwaad maar dat hoeft zich deze keer niet persé te manifesteren in roodgloeiende punksongs. Maar geen nood, De explosiviteit van de begindagen komt hier en daar nog wel wat deuren intrappen, zoals op “The Wheel” en “Crawl !”, twee stormrammetjes die het niet slecht zullen doen op de komende moshpitfeestjes. Zoals bijvoorbeeld in de AB op 26/02.
Glitterpaard wil enkel in de bandnaam een verwijzing zijn naar Sparklehorse. Er zijn nochtans slechtere voorbeelden. Deze nieuwe band met leden van Mintzkov, Wardrobe, Millionaire, Portland en Marble Sounds brengt zijn debuutalbum in de lente van 2022 uit bij Starman Records. Met “All Rights Reserved” mogen we daarvan al even proeven.
De vocalen op deze single roepen herinneringen op aan Barman en Carlens toen die pas starten bij dEUS en ook het niet-vocale gedeelte gaat een beetje in die richting. Intiem, dwars en melancholisch. Het intrigeert en creëert verwachtingen.
Glitterpaard kondigt ook ‘smerige rockers’ aan en dat intrigeert misschien nog meer.
https://www.youtube.com/watch?v=9bZWLyakqco
Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter, verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.
Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo
Gustaf - Briesend, snedig en met gebalde vuisten
Dat een Amerikaanse band de oversteek maakt naar het Europees continent is, gezien de huidige omstandigheden, eerder zeldzaam. Het bezoek van - de door Beck ontdekte - Gustaf is dus uitzonderlijk maar zeer welgekomen. De art-punkers uit (waar kan het ook anders) New York stonden al bekend om hun energetische, wervelende, straight-in-your-face shows nog voor ze iets hadden uitgebracht. Enkele weken geleden kwamen ze met ‘Audio Drag for Ego Slobs’ dan toch op de proppen met heel wat strakke songs. Denk aan Omni, Bodega, Viagra Boys, Parquet Courts maar dan met een eigen smoel.
En of ze die smoel hebben getoond! Al vanaf “Design” waren de intenties van het vijftal duidelijk en was de energie on point. De vertraging van zo’n 15 minuten was hen dan al vergeven. De snedigheid zit niet alleen in de strakke baslijnen, de spitse gitaarriffs en de soms komische percussie maar vooral in de rechttoe rechtane stijl van frontvrouw Lydia Gammill. Zo keek ze in “Best Behavior” het publiek dreigend aan terwijl ze stevig gesticuleerd. Zo ook in het sarcastische “Dog” waar Gammill een jaloezie beukend bezingt voor de hond van haar ex. Datzelfde sarcasme was verder ook te horen in het strakke “Cruel” en het meezingbare “The Motions”.
Halfweg de set was daar het hoogtepunt met “Book”, een schijnbaar opgewekt bommetje dat goed samenvat waar Gustaf in uitblinkt: mega strakke bas en drum, doorspekt met snedige gitaar hooks en subtiele percussie en dat alles verweven met beukende lyrics.
Soms voelde het wat komisch aan (zie ook hun videoclips!) en daar spelen ze graag op in. Af en toe komt er ook een dwarsfluit aan te pas. Zo was dat zeer welgekomen in het downtempo-nummer “Happy” dat een wrange nasmaak achterliet. Het tempo ging ten slotte weer de hoogte in met “Package” dat dicht aan schuurde bij Gang of Four.
In slechts 45 minuten raasde en brieste Gustaf in de Witloof Bar alsof ze nooit iets anders hebben gedaan. Het is nu al uitkijken naar een volgende passage van deze energetische art punkers!
Setlist
Design - Best Behavior - Dog - Liquid Frown - Book - Produce - Dream - The Motions - Mine - Cruel - Happy - Package - Boom
Organisatie: Botanque, Brussel
Novastar pakt de AB in op z’n gekende speelse, emotionele wijze
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastarvoor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. Al ontvingen we dat de band live die coup de force niet meer aankon. In de AB Box vanavond , werd de nieuwe plaat, ‘Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd hun materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken.
Eén van de ontdekkingen van 2019 was zonder meer het jonge getalenteerde gezelschap RAMAN (****). Hun album 'Birth of Joy' overtuigde reeds; in de Minard, Gent kregen we toen een mengeling tussen melancholie en pure rock. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Deze keer stond Simon Raman helemaal alleen op het podium, met een arsenaal gitaren en songs gedragen door zijn bijzondere vocals. Hij raakte in die combinatie tussen intimiteit, emotie en rocken. We geven grift toe dat we z’n band misten, maar Simon bracht solo een ademloze set, het daverende applaus was meer dan gemeend. Dik verdiend dus.
Novastar (*****) draait rond de charismatische zanger/multi-instrumentalist Joost Zweegers, maar hij beklemtoont nogal snel dat Novastar een band is. Hij zoekt z’n muzikanten op en plaatst hen in de schijnwerpers.
We zien een amicale, beweeglijke Joost Zweegers die van zijn piano naar zijn gitaar stormt alsof ie aan een marathon bezig is. De nieuwe plaat, herkenbare Novastar nummers als vanouds, worden gecombineerd met z’n klassiekers. Vaak start hij een song op ingetogen wijze, tokkelend op gitaar of piano, en kleedt die verder aan met de drums en de gitaartokkels; ze krijgen verrassende wendingen en stelselmatig worden alle registers open getrokken, naar een climax toe. De emotievolle vocals van Zweegers zijn een duidelijke meerwaarde, aangrijpend, helder en extravert, en ze laten je niet los. Schitterend!
Die opbouwende , opzwepende emotievolle sound raakt, werkt verslavend en prikkelt de dansspieren. We verveelden ons geen seconde . We worden letterlijk meegezogen in die fijne melodieus pakkende sound van Novastar .
Joost Zweegers had er, zoals steeds, in de AB Box duidelijk zin in , en sleurt zijn muzikanten mee in die wervelstorm die hij ontketende. Song na song haalt Novastar die trukendoos naar boven. Mooi. Sjiek.
Novastar staat ijzersterk in zijn schoenen, ondanks het hobbelig parcours, waarin men soms verzeild geraakt. En brengt dus overtuigend een Novastar set op gekende spannende, broeierige, speelse, emotionele wijze!
Organisatie: FKP Scorpio ism Ancienne Belgique, Brussel
We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenman death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release “. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Naar aanleiding van deze recensie hadden we een gesprek met Iwein Denayer die echter in nog veel andere projecten betrokken is.
We keerden terug naar 2016, een vorig interview https://www.snoozecontrol.be/interviews/5129/ en wilden weten hoe het hem ondertussen is vergaan.
Uiteraard kwam ook het onderwerp COVID en alles daaromheen aan bod, en polsten we ook naar de toekomstplannen.
Iwein, ons laatste interview dateert al van 2016. Het ging toen over je projecten Doodsangst en Humanity Defiled? Ondertussen is er veel water door de zee gestroomd, hoe is het je vergaan ondertussen?
Ik ben onlangs van job veranderd, dat was een grote stap na 22 jaar. Ook wel emotioneel eigenlijk. Ik ben ook beginnen schrijven, ik was enkele jaren geleden met een blog gestart. Ik heb dat lang geheim gehouden, maar dit jaar heb ik er voor gekozen dat publiek te maken. Ik heb daar zeer veel positieve reacties op gekregen. Uiteindelijk heeft de hoofdredacteur van Sociaal.net (https://sociaal.net/ ) me gecontacteerd met de vraag of ik vaste columnist wil worden van de website. Dat doe ik ondertussen met veel plezier, want ik schrijf wel graag. Dat is er op eerder persoonlijk vlak dus veranderd.
Op muzikaal vlak? Met Humanity Defiled hebben we enkele jaren geleden een nieuwe EP uitgebracht met verschillende bevriende gast zangers die niet de minste zijn. Mannen als Jo Vissers , de zanger van onze huidige groep, Roel Moustie een maat waarbij ik meespeelde in mijn eerste hardcore band, Wim Vandenbrande die in de deathmetal zijn sporen heeft verdiend en Bart Govers, ook wel bekend als de gitarist van Fleddy Melculy. Met Barry – zoals ze zeggen – heb ik ook redelijk lang in een hardcore band gespeeld. Het verbaast me, gezien zijn heuse stembereik, dat hij nog niet bij een deathmetal band zingt eigenlijk. Begin dit jaar was er dan die split met Déhà (waarover je een recensie hebt geschreven). - https://humanitydefiled.bandcamp.com/ - een heel leuke beleving, de man is van veel markten thuis. En dat is het zo een beetje voorlopig.
Eén van de antwoorden was: ‘’ Wat Doodsangst betreft ben ik wel met iets bijzonders bezig. We zijn een heel klein dorpje maar met een groot cultureel hart. In het buurtcafé zijn er regelmatig 'evenementen'. De voorzitter van de werkgroep heeft me aangesproken om iets te doen met muziek en teksten. In de recent gerestaureerde kerk zou hij graag mijn muziek gebruiken voor een speciaal project, ergens in oktober of november. Met muziek van Doodsangst. Een combinatie tussen mijn muziek en poëzie.’’ Is daar ooit iets van gekomen? Vertel gerust…
Dat is er uiteindelijk van gekomen. Uiteindelijk in 2019 naar aanleiding van Halloween. De voorzitter is iemand die graag toneel doet en schrijft, en hij heeft een kort verhaal geschreven over Kleudde en een dorpslegende van uit onze regionen. De moerasduivel. En hij had me gevraagd daar muziek bij te voorzien. Er komt niet echt gitaar in, het is meer synthesizer gericht met griezelige geluiden daarbij. Dat is heel goed in de smaak gevallen. (check het uit: https://doodsangst.bandcamp.com/track/kleudde-en-de-moerasduivel )
Is er verder nog iets gedaan met Doodsangst?
Op dit moment niet echt. Maar ik zit wel met plannen om het wel te doen, misschien eens een full album. Omdat ik toch met meer ideeën in mijn hoofd zit in die richting eigenlijk, dan pure death metal. Een meer atmosferische kant op. Ook met wat old school black metal elementen daaraan toegevoegd.. Wat Doodsangst betreft zijn er ook minder grenzen, ik kan daarin naar hartenlust gaan experimenteren met die donkere gedachten, dat is bij het strakke Death metal parcours wel lichtjes anders. Met akoestische gitaar en keyboards. Als ik daar tijd en energie voor vind , wil ik daar zeker werk van maken, want heb er wel goesting in eigenlijk.
Onlangs heb ik inderdaad die prachtige split plaat onder de loep genomen van Humanity Defiled met Déha, ik hield vooral van de intense donkere paden die jullie bewandelen, en ondanks dat jullie wat verschillend zijn, vullen jullie projecten elkaar perfect aan. Klopt dat? En staan er nog releases of samenwerkingen met hen op de planning? Live of op plaat?
Er komt zeker en vast nog meer aan.. Om maar een beeld te geven hoe geweldig het is om met die man te werken. Hij vroeg me, wat heb je nog allemaal gedaan. Ik heb hardcore, metalcore gespeeld, en hij zei dat hij die old school hardcore wel zag zitten om te doen. Toen hebben we op drie namiddagen negen nummers afgewerkt, compleet old school hardcore getint. Dat is ondertussen ingeblikt, begin januari 2022 spreken we nog eens af en dan gaan we demo’s opsturen naar bevriende zangers, en die gaan daar hun stem komen opzetten. Ik mag hierover nog niets verklappen, maar er zitten een paar kanjers tussen.
“Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.” Schreef ik erover, klopt dit? Is het een manier om de buitenwereld ook met jou demonen te confronteren, hoe moet ik dat zien?
Ik denk dat het een stuk is, de samenleving en mensen een spiegel voorhouden. Maar ook uzelf naar buiten brengen, als het ware. De beste manier om anderen, en uzelf, te verbeteren is door zelf uit uw kot te durven komen. Over wat er mis loopt in je leven en zo. Het is dus voor een stuk therapeutisch. Dat zegt Déhà ook eigenlijk, hij moet dat gewoon doen om zijn demonen het hoofd te bieden. Ik schrijf daar ook over, zonder wiskundig mee bezig te zijn, ik zie wel waar ik uitkom. Meestal komt dat in een opwelling. Déhà (zijn echte naam is Olmo Lipani, hij is een Siciliaan) heeft dat dan maal twintig, om maar een beeld te vormen.
Heeft dat niet gezorgd voor ‘goesting’, om nog zo split albums uit te brengen met andere bands? Met wie eventueel?
Soms heb ik daar zeker goesting voor, maar ik zet de stap niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Waarom? Ik denk dat ik mezelf nog steeds enorm onderschat. Ik heb het daar met een vriend over gehad, dat we geboren onderpresteerders zijn. Wat een ander doet is allemaal beter, en wat ik doe, doen we maar. Mijn eigen werk schatten naar waarde is voor mij heel moeilijk. Dat zorgt er dus voor dat ik een afwachtende houding aanneem wat o.a. dat betreft. Dat is de reden waarom ik ook niet snel naar iemand zal toestappen, met het idee van “die zal dat niet interessant vinden of zo…”
Houdt die ingesteldheid je dan niet tegen om te groeien? Ook al is dat niet per se je ambitie
Dat klopt wel. Pas later realiseer ik me wel dat ik bepaalde kansen heb gemist, dat is wel zo. Maar het is dus mijn job niet. Dat ik dit met mijn job wel gedaan heb, een nieuwe stap zetten, lukt me beter omdat ik daar mijzelf wel naar waarde meen te schatten dan dat wat het maken van muziek betreft. Zeer raar, maar het is gewoon zo… Het is prachtig dat je daarin kunt uitblinken en die stap durft zetten en daar je job kunt van maken. Zoals Jeroen Camerlynck heeft dat enkele jaren gedaan, die had een regulaire job, en dat is toch goed gelukt. Wat ik ook heb als ik iets uitbreng, krijg ik een stroom van aandacht. Een interview hier, een review daar. En je krijgt meestal positieve feedback. En dan stopt dat, en dan krijg ik daar een weerbots van. De angst om te mislukken? Ik denk dat het dat een beetje is.. De reden waarom ik die stap niet zet is ook, als je dat doet heb je geen rust meer en dat heb ik wel nodig. Na mijn job die sowieso zwaar weegt op mijn geestelijke gesteldheid, heb ik dat dus nodig. Daardoor zet ik die stap dus niet echt wat muziek maken betreft denk ik.. angst.
Muziek is inderdaad niet jouw job , maar toch heb ook jij problemen ondervonden om als muzikant in deze pandemie en COVID tijden je ding te doen? Hoe heb je die tijden doorstaan?
Die split is er dus gekomen, maar eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad van die lockdowns en zo. Als je in je studio thuis op je eentje wat kunt knutselen met jouw muziek, zit je sowieso alleen en kan je gewoon je ding doen. Dat is wel anders als je met een band speelt, en plots niet meer kunt repeteren of live spelen. Ik speel ondertussen in een groep XBurnedX en op dat vlak is het wel anders geweest uiteraard. Onze bassist heeft een zeldzame ademhaling aandoening, die zit aan zijn derde paar longen. We hebben onlangs onze eerst show gespeeld. Dus ja, dat bands gefrustreerd waren kan ik wel begrijpen ja.. voor mij dus niet.
Heeft die tijd niet gezorgd voor het ontstaan van nieuwe ideeën? Of eerder niet?
Ja, dat full album voor Doodsangst waar ik het daarnet over had. Die negen nummers met Déhà staan op de planning. Dat in eigen studio dingen opnemen staat op het moment wat op een laag pitje, omdat ik ook eens terug met een band wilde spelen wat ik recent ben beginnen doen dus. We staan ondertussen op Facebook en Instagram en één nummer dat gefilmd is tijdens ons eerste optreden, staat online. ( https://www.facebook.com/XBurnedX)
Hoe denk jij persoonlijk dat de cultuur (het lijkt wel alsof ze binnenkort weer de klos zullen zijn o.m., de evenementen sector en zo) deze crisis zullen overleven?
Dat er heel veel slachtoffers gaan vallen. Cafés waar van tijd tot tijd eens optredens zijn, kleine theaters, als je niet een beetje reserve hebt, val je gewoon uit de boot. En zelfs wie al een reserve had zal het niet gemakkelijk hebben, want die staat ondertussen ook onder druk. Cultuur staat gewoon enorm onder druk. Er zal meer investering zijn in zorg en welzijn. Er gaat meer geïnvesteerd worden in klimaat. En daardoor gaan er sectoren zijn die minder geld zullen krijgen, waaronder helaas Cultuur, vrees ik een beetje. En dan heb ik het nog niet gehad over de uitzichtloosheid die bij veel mensen groeit. Er zijn daar helaas voorbeelden genoeg van, mensen die daardoor uit het leven zijn gestapt. Dat zie ik helaas in de cultuursector ook gebeuren… Sectoren die dus afhangen van subsidies gaan eronder lijden, langs de andere kant als er een sociale of economische crisis is, zie je bijvoorbeeld dat punk en hardcore begint te floreren. Maatschappijkritiek en kwaadheid. Twee jaar geleden ben ik eens naar een show geweest in een oude douche plaats, met enkele groepen uit Gent en een band uit Zuid-Korea. Als die een vliegtuigticket kunnen betalen om naar huis te geraken, zijn die blij. Zulke dingen als DIY dingen zullen meer en meer boven water komen. Zo ben ik onlangs naar een hardcore show geweest in Knokke-Heist, zeer kleinschalig, die tickets waren in een mum van tijd uitverkocht. Er zijn zelfs nog 100 tickets vrij gemaakt, en ook die waren op minder dan een half uur weg. Je ziet, DIY organisaties komen zeker boven drijven, en voor die organisaties maakt het niet uit of de cultuur op zijn gat zit of niet, ze zullen hun stem wel laten horen.
Naar mijn mening moeten we inderdaad misschien terug naar kleinschalige organisaties, grote evenementen zullen wellicht een probleem blijven ergens (ik denk dan aan Rock Werchter, Pukkelpop en zo). Je mening
Mijn mening zal er wellicht niet toe doen, maar ik ben persoonlijk altijd al fan geweest van eerder kleinschalige evenementen . Ieperfest is een heel mooi voorbeeld daarvan. Heel kleinschalig, met hart en ziel gedaan. Die hebben nog steeds een aparte More Than Music tent, waar je info kan vinden over van alles en nog wat. Mijn persoonlijke mening, laat dit duidelijk zijn. Je hoort dikwijls, ‘wij gaan daar naartoe voor de sfeer’ dus ze kopen een ticket dat even goed voor een echte muziekliefhebber kon zijn geweest. En dan heb ik iets van; dat festival is uitverkocht is en een muziekliefhebber zit zonder. Dat vind ik beetje belachelijk, maar iedereen doet wat ie wil. Als ik naar een festival ga, wil ik alles gezien hebben, en zelfs als ik iets niet goed vind, ga ik toch even zien. Muziek wordt anders een wegwerpproduct en dat vind ik persoonlijk niet kunnen. Maar nogmaals, iedereen moet zelf weten wat ie doet… Ik denk wel dat we die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd. En dat ook bewezen heeft.
De vraag is intussen beantwoord. Zijn er ondertussen nog plannen met de gekende projecten of andere dingen waar je mee bezig bent?
Die vraag is inderdaad al beantwoord. Het kan wel zijn dat ik wat dingen door elkaar doe, de nieuwe band waar ik inzit en dat combineren met Doodsangst en / of Humanity Defiled. We zien wel wat er op mij afkomt.. Als er dan op het einde van het jaar twee albums liggen, maar ik ga niet teveel plannen om niet teveel verwachtingen te creëren.
Op de vraag of je met die projecten live gaat optreden zei je. ‘’ Het is niet mijn bedoeling om echt 'live te gaan optreden'. De tijd en zo ontbreken een beetje. Maar ik heb niet echt de ambitie met mijn muziek op te treden.”
Is dat nog steeds zo, of is er toch de honger om op een podium te gaan staan ondertussen?
Buiten met de band, waar de nummers samen worden gemaakt, niet met mijn solo projecten dat is dus nog steeds zo. Met Humanity Defiled zie ik dat niet zitten, en met Doodsangst zeker niet je hebt een hele rits effecten nodig, en dat is niet te doen. Dus nee, live optreden met mijn projecten zit er nog steeds niet in… ik sta nog steeds achter die mening … ?
Je zit al een tijdje in de business ook al is het puur hobby, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken (buiten het gedoodverfde wereld dominantie) ?
Ik zit er al een tijdje in, muziek spelen doe ik toch al sinds mijn 18ste. Opnemen thuis is pas echt begonnen in een later stadium, en dat is een droom die uitkwam, die eerste opnames van Doodsangst was in 2012/2013. Dus toch ook al een tiental jaren. Ambities? Projecten waar ik mee bezig ben, zoals die negen nummers met Déhà en de zangers die hebben toegezegd dat is al een ‘ambitie’ die we aan het uitwerken zijn. Met een echt doel ben ik niet zo bezig. De appreciatie en erkenning voor wat ik doe, als dat kan blijven bestaan zoals het nu is? Dat is een ambitie en doel op zich als het ware. Wat je aan het doen bent dat het iets waard is voor iemand.. Leg ik mijn lat dan wat te laag? Misschien, maar ik ben er wel iets mee en het is een stimulans om weer iets anders te doen.
Ik wil niet pushen, maar ik vind toch dat je zou moeten overwegen om met een Doodsangst set live te gaan optreden… maar goed …
bedankt voor dit fijne gesprek en zeer veel succes in alles wat je doet. We zien elkaar hopelijk spoedig. En blijven al je projecten op de voet volgen
Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken
Na het bejubelde debuut (“Push Through”) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo’s Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica. Indie pur sang!
DVKES verrast bovendien door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Ja, én niet van de minste! Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) wilden maar al te graag samenwerken met dit Antwerpse trio.
De hypnotiserende grooves, het snijdende gitaargeluid, de weidse synths en de catchy songs worden in een smaakvol atypisch jasje gestoken. Je hoort onweerstaanbare indierock met een knipoog naar Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo.
Naar aanleiding van de release van ‘Echoplasm’ hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen.
De band die over een stevige portie talent beschikt. “Humo’s Rock Rally”, “De Nieuwe Lichting 2020” en opgepikt door “KEXP” , zijn maar een paar voorbeelden, hoe groot was die impact van al die voorbeelden om te groeien als band?
Hoe groot die impact is, is een moeilijk om te meten. Het heeft uiteraard wel deuren voor ons geopend in de zin dat we wat radio airplay kregen. Dat is met de vorige plaat niet het geval geweest. Door deelname aan die wedstrijden leerden meer mensen ons kennen. Daardoor konden we meer gaan spelen. Daar zijn ook contacten uit ontstaan, waardoor we gemakkelijker partners hebben gevonden om die nieuwe plaat aan de man te brengen.
Met jullie debuut ‘Push Through’ bewezen jullie uit het heel goede hout gesneden te zijn, hoe waren de algemene reacties?
Die debuutplaat is onverwacht goed ontvangen geweest, zowel door pers als publiek. Heel mooie reviews…. Dat is wel heel fijn voor een eerste plaat. We zijn nog steeds blij met de vorige plaat en spelen er live nog altijd verschillende nummers uit.
Dat brengt ons inderdaad bij de nieuwe plaat ‘Echoplasm’ , zijn er geen extra zenuwen? Want je weet wat ze zeggen over ‘die tweede moeilijke’, omdat de eerste een succes was, liggen bij sommigen de verwachtingen heel hoog?
Ik begrijp dat, maar we hebben onszelf daarom geen extra druk opgelegd. Je probeert uiteraard een plaat zo goed mogelijk te maken, dus een beetje druk is er uiteraard. Bij iedere nieuwe plaat moet je gewoon jezelf opnieuw bewijzen. De opnames van deze plaat zijn wel heel moeilijk verlopen. We zijn aan de nieuwe plaat beginnen schrijven en halverwege het proces heeft een van de gitaristen er om persoonlijke reden de stekker uit getrokken. Daardoor heeft het allemaal wat langer geduurd. In 2019 zijn we de studio ingegaan voor die nieuwe plaat en halverwege het proces zijn we gestopt omdat onze drummer ziek was. Hij heeft kanker gehad. In februari 2020 was de plaat klaar en dan zaten we plots met een virus dat nog steeds een invloed op ons leven heeft. De tweede plaat was dus een moeilijke bevalling, maar niet perse op creatief vlak.
Corona is een ‘dankbaar’ onderwerp voor journalisten ? nu, hoe heb je deze tijden doorstaan? Heeft dat geen rem gezet op jullie als band, want jullie waren pas echt aan het groeien? Ben je er sterker uit gekomen als band?
Tijdens de pandemie hebben we vooral de nieuwe nummers gerepeteerd omdat er shows in de agenda stonden, maar die shows werden telkens weer gecanceld. Nieuw materiaal schrijven in de periode vond ik erg moeilijk. Er stond al een plaat klaar en de toekomst was zo onduidelijk. De ziekte van Antoni maakte het niet gemakkelijker. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht. We beseften dat wat we samen doen, een soort van privilege is , een geluk. Plots voelde het aan alsof alles met een vingerknip kon weggenomen worden van ons. De herstelling van Antoni, hij was ondertussen ook vader geworden, dat heeft op ons allemaal een enorme impact gehad. We hebben echt beseft wat we hebben aan elkaar. Het leek zelfs alsof corona gewoon een futiliteit was in vergelijking met de gezondheidsproblemen van Antoni.
Wat muziekstijl betreft, valt er op DVKES eigenlijk niet echt een label te kleven, wel veel post punk/krautrock gerelateerd? Vanwaar die voorliefde voor die toch typische jaren ’80 muziek?
Die sound is organisch gegroeid. We proberen met elke nieuwe plaat iets nieuws te doen. En dan gaat het vooral over de verpakking van de songs. Die neigt wel naar die’80s sound. Dat heeft misschien ook te maken met onze producer Micha. Hij heeft aan die plaat, samen met ons, zijn eigen kleur gegeven. Een groot deel van die sound, dat experimenteren, komt door zijn invloed. Ik wil niet teveel uitweiden over die technische kant, maar hij heeft daar dus zeker een experimenteel kantje aan toegevoegd. Het is dus niet perse een voorliefde voor de jaren ’80.
Micha zijn invloed klinkt zeker door, maar wie zijn je persoonlijke grote invloeden? En de invloeden van de andere bandleden?
Iedereen heeft zijn eigen invloeden, daarom is het voor mij moeilijk te antwoorden voor de rest. Voor mij persoonlijk is Devo bijvoorbeeld een grote invloed. Talking Heads, komt er ook in voor. Ik ben ook een grote fan van Serge Gainsbourg, dat komt misschien minder naar voor in de sound op de plaat. Of misschien eerder onbewust. Ook Tame Impala komt terug in een nummer als “Undercover”. Maar het gebeurt zonder er bij na te denken. Vraag me om iets te schrijven in de stijl van bijvoorbeeld Tame Impala, dan lukt dat niet…
In bepaalde media worden ook die vergelijkingen gemaakt met bands als Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo. Ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je zelf tegenover die vergelijkingen?
Er zijn zeker bepaalde zaken die kloppen, zoals Tame Impala en Goat. De vergelijking met Goat heeft ook veel te maken met de dames die zingen op onze plaat. Goat heeft ook zangeressen. De “female backing vocals” , waren trouwens ook een idee van Micha. Maar elk bandlid heeft wel andere favoriete artiesten. Er zal zeker en vast iets kloppen van die vergelijkingen. Ik vind het geen slechte vergelijking. Integendeel! Raymond Scott klopt zeker. Hij was de hoofdinvloed voor de elektronische klanken op de plaat.
Mij valt vooral dat aanstekelijke op, maar ook dat jullie de comfortzone durven verlaten, trekt me nog het meest over de streep. Een bewuste keuze?
Merci! Het aanstekelijke is bewust. Ik zoek altijd naar een “hook” voor de nummers. De comfortzone? Ik beluister graag platen waar je een lijn vind in de sound, dat lukt bij ons niet direct. We schrijven vanuit verschillende invalshoeken. Daardoor staan er dus ook verschillende dingen op de plaat. Waardoor we inderdaad die comfortzone verlaten. Maar dat vind ik wel leuk om te doen eigenlijk. Maar bewust? Nee, dat niet.
DVKES verrast inderdaad door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je die toptalenten gevonden?
We waren voor de opnames al van plan om iets te doen met vrouwenstemmen. Met Lara heb ik een persoonlijke connectie, in die zin dat ik eens vervanging heb gedaan bij Intergalactic Lovers op gitaar. En ook onze drummer Antoni is al op tour geweest met hen. Naomi is dan weer een ex-collega van mij. We gaven les op dezelfde school. Ciska kennen we via Micha. Wij zijn nog altijd heel dankbaar dat ze wilden meedoen!
Jullie doen het grote werk, en zij hebben wel een meerwaarde aan de plaat. Gaan die ook mee live optreden?
Ze zijn zeker een meerwaarde! Ze hebben samen met ons de sound van de plaat gevormd. Live doen ze niet allemaal mee. Ciska komt uit Limburg. Niet zo praktisch om te repeteren. Naomi doet wel mee. Lara wil graag, maar ze is zelf met een plaat bezig geweest en heeft gezondheidsproblemen gekend. Het komt er sowieso wel eens van! Maar er doen wel 3 dames mee op het podium. Mijn vriendin Nathalie Wijnen zingt mee. Ze heeft ook het artwork van de plaat gemaakt. Naomi zingt dus mee en ook Tessa Vanhees. Tessa heeft ook gezongen op de plaat. Dat is de vriendin van onze drummer.
Wat zijn eigenlijk je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat? Of waar hoop je op?
Ik ga niet teveel hopen. Want ik leg de lat niet graag te hoog wat verwachtingen betreft. Ik hoop gewoon dat we veel mogen spelen. Daar kijken we echt naar uit. Afgelopen zomer hebben we wat gespeeld, maar laat ons hopen dat daar een vervolg op komt. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest hoop dat de impact van die nieuwe plaat zal zijn.
De twee shows in Vooruit, Gent (met Ramkot) zijn ondertussen uitverkocht, niet teveel zenuwen daardoor, schept dat niet extra hoge verwachtingen dan?
We zijn ontzettend blij dat we die shows kunnen doen. Op zich ligt de druk niet echt bij ons omdat we de mensen moeten warm maken voor de hoofdact. Maar we gaan alles uit de kast halen om het publiek in te pakken uiteraard.
Hoe groot was de honger om terug live op te treden eigenlijk , en hoe was de echte live ervaring na al die tijd ?
Ik moet toegeven dat ik toch zenuwachtig was bij dat eerste optreden. Het was zo lang geleden. Ik had het gevoel dat ik op een of andere manier opnieuw moest beginnen. Ik was ook vergeten wat adrenaline doet met mijn lichaam en geest. Na het optreden naar huis rijden en niet kunnen slapen tot een uur of vijf, diep onder de indruk van dat optreden. Het was dus ergens stresserend, maar ook mooi. Ik besefte opnieuw waarom we het doen.
Ik heb van bepaalde bands zelfs vernomen dat ze de indruk hadden dat ze bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ als het ware, dat alles een beetje stroever ging in repetities en bij dat eerste optreden, was dat bij jou ook zo?
Bij de repetities heb ik dat wel ondervonden. Ik wou tijdens het jammen wat improviseren en dacht ‘tiens dat lukt precies niet goed meer’. Als ik iets in mijn hoofd heb, kan ik dat spelen. Maar door lang stil te liggen, lukte dat niet meteen. Ik heb tijdens de lockdown veel gespeeld, maar niet op het scherp van de snee. Het is gelukkig teruggekomen!
Hebben jullie tijdens die periode dat je niet kon optreden, streaming gedaan en hoe sta je tegenover dat fenomeen? Is de drempel om iets te ontdekken bijvoorbeeld niet gemakkelijker via die weg?
Met DVKES hebben we geen streams gedaan. We hebben via een projectsubsidie van de overheid wel een show gedaan in 4AD in Diksmuide. We wilden dat graag doen met een echt publiek en hebben de streams links laten liggen. Met een andere band (STATUE) heb ik wel een stream gedaan. Dat was op zich leuk om te doen, maar ook beetje raar. Wat de drempel betreft; die is inderdaad lager. Je kan gemakkelijk een nieuwe band ontdekken als toeschouwer. Ik denk ook dat je gemakkelijk nieuwe mensen kan leren kennen met dezelfde muzikale interesse. Dat laagdrempelige is wel interessant, maar pre-corona bestonden streams ook al. De AB doet dat al heel lang dacht ik. Door de pandemie was het even de enige manier om een optreden te beleven, maar het is en blijft toch niet hetzelfde.
Om die lijn door te trekken naar sociale media (Facebook en zo) of Spotify , hoe groot is de impact op jullie als band?
Het medium zelf is vrij praktisch, je kunt de mensen die geïnteresseerd zijn gemakkelijker bereiken. Maar er is ook een overaanbod. Dat maakt het moeilijk! Zowel voor Spotify als voor sociale media. Voor de komst van sociale media zal het ook moeilijk geweest zijn om er uit te springen. Ik heb alleszins een haat-liefdesrelatie met sociale media.
Ik had ook een vraag die ik aan menig Gentse band stel, zit er iets in het water in Gent dat er zoveel rock en andere interessante bands ontstaan daar?
PFOS? Haha.. nee maar dat is eigenlijk een beetje in elke grote stad denk ik. Je legt gemakkelijker contact met gelijkgestemde en er is meer infrastructuur. Goede zalen, interessante cafés,…Er zijn meer ontmoetingen en misschien beïnvloeden mensen elkaar meer in de stad. Dat geldt niet alleen voor Gent. Denk aan Antwerpen, Brussel, Luik,..
Wat zijn de verdere plannen, naast enkele shows met Ramkot?
Er staan nog shows gepland, twee shows in Nederland. Ook in De Zwerver in Leffinge (15/01), Café Café in Hasselt (25/11) en De Wollewei in Turnhout (27/11). Er zit nog veel leuks aan te komen, maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Daarnaast gaan we ook verder werken aan nieuwe nummers. Ik moet bekennen dat ik weinig geschreven heb in de pandemie. Veel mensen hebben zich gesmeten om nieuwe songs te schrijven tijdens die periode, ik dus niet. Maar nu die shows terug in aantocht zijn, zie ik het weer helemaal zitten om opnieuw te schrijven.
Wat zijn de uiteindelijke ambities, is er iets als een einddoel dat je voor ogen hebt?
Zoals ik daarnet al heb aangehaald probeer ik die verwachtingen niet te hoog gespannen te houden. We zullen wel zien. Het heeft geen nut de lat te hoog te willen leggen. We zijn vooral blij dat we terug kunnen gaan optreden, dat is al een grote ambitie op zich in deze tijden. We willen zoveel mogelijk harten veroveren op die manier. Ik leg die lat bewust niet te hoog, want als die verwachtingen niet ingelost worden kun je alleen maar teleurgesteld zijn. We zien wel wat er komt.
En ambities naar het buitenland toe?
Natuurlijk! Dat zou cool zijn. We hebben twee shows in Nederland volgend jaar, het is een start van wie weet.. geen idee. Maar buitenland zeker!
Pics homepag @Natalie Wijnen
Ik hoop het voor jullie, maar misschien is het wel goed de lat niet te hoog te leggen om niet te hard te worden ontgoocheld. Bedankt voor dit fijne gesprek
Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future
Jules Maxwell is a composer and keyboard player with Dead Can Dance. His solo album Nocturnes is available from 5th March and his album ‘Burn’ with Lisa Gerrard is available from 7th May.
We have write a review about the single ‘Noyalain’ , that you can read here .
Of course Jules Maxwell is a top composer who is at home in many markets and is working on many projects. We had a nice chat with Jules about his recent releases. We also went back to the past and looked at future plans.
Although you studied music at school, it was while you was studying for a Political Science degree at Queen’s University in Belfast (Maxwell is from Bangor, Northern Ireland) that you became involved with making plays for the drama society. You had always been interested in drama and theatre and making music, so this trinity of creative arts became central to you extensive work with a whole host of different genres. Can you tell something more about it?
I’ve always been interested in drama and I believe that there is a vital connection between drama and music. I sometimes think I am more interested in drama than I am in music. I hear drama in great music whether it be in Teenage Kicks by The Undertones or Finlandia by Sibelius. I also believe there are connections to be had in dance. In 2008 I was taking part in a music and dance improvisation workshop with French percussionist Lê Quan Ninh and Kirstie Simson in London. Before we began, Ninh reminded us musicians of the importance of listening before playing. “The first thing a musician accompanying dance must do is listen” he told us. “Because dance is full of music already”.
So throughout the years making music for theatre plays and dance performances has always been an integral source of inspiration for me.
Most people know you from you work with Dead Can Dance, can you tell something more about this? The high and lows?
Playing with Dead Can Dance has many highs. To be inside the music is a great privilege. To understand the workings of it has been a revelation for me, teaching me much about the power of simplicity. To be able to watch the audience at the shows from the stage is an amazing experience. And to play some incredible venues throughout the world, from open air amphitheatres on the edge of the Acropolis in Athens to The Ryman Auditorium in Nashville. I also believe that Lisa and Brendan are two of the most important singers of their generation and it is an honour to make music with them. Touring can be tough particularly if like me you have a young family at home.
In 2018, You emerged from the shadows with Your debut album's release, the eclectic, personal and intriguing, “Songs from The Cultural Backwater”. It was a success? Did it open some more doors? and was this a reason to step out of the shadows even more?
I had already quietly released two or three other albums before 2018 but Songs From The Cultural Backwater was the first album where I sang my own songs. Prior to that my albums featured other singers. So in that respect it did feel like a step out of the shadows for me. We had been living in a cafe in Picardie in Northern France and I had been performing monthly solo concerts for 3 or 4 years in the cafe, so it felt like an easy transition to make once the record was released. I was encouraged by the response to the album and yes, it has emboldened me to sing more and see what doors open for me as a singer.
You’ve been forming a strong partnership with Lisa Gerrard - both sharing the creative realization that theatrical disciplines like improvisation and exploration are at the heart of your music, is that correct? How did this cooperation going?
Lisa and I improvised a piece called Rising of the Moon as the final encore of the Dead Can Dance shows on the 2012/13 world tour. We both connected with each other during that process. She is an amazing person to improvise with. Her voice is so versatile and nuanced and her conviction is second to none. It always feels charged and important.
Your latest release, Nocturnes, due to be released on the newly formed Archangelo Recordings on March 5th, is an album of eight instrumental songs, how where the main reactions on this release?
Nocturnes was started long before but came to fruition during the 2020 lockdown. I had made a few quiet piano pieces for a dance company called Vincent Dance Theatre in Brighton and these formed the backbone to the work. I am very proud of it and it has got some amazing reviews. We are releasing a limited edition double vinyl version of Nocturnes and it’s second volume follow up Cycles in March 2022.
There is also a new release ‘Burn’, can you tell me more about this release?
Burn is the result of a session Lisa Gerrard and I did for an album with The Mystery of the Bulgarian Voices. We had 4 songs on that album but several other ideas had emerged during the session which didn’t get used. Together with producer James Chapman I was able to shape a further 7 songs and these became the Burn album. It’s completely different to Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. It’s euphoric and quite electronic. It feels like an early eighties record to me.
Our writer has written a review of the single ‘Noyalain’ He wrote: ''It's not a track that leaves you cold, but one that gives you goosebumps. It is electronic, threatening, haunting and it has a vague hint of Vangelis. The review can be read here
I have read this statement in an interesting interview you had:’’ One of the really interesting things for me as a composer is just to always acknowledge how simple much of that music is. And that simplicity for me is kind of the holy grail’’; can you tell us some more about this statement?
Working with Dead Can Dance taught me that you can create very complex sounding music with two or three very simple elements. I believe that simplicity allows the listener room to bring themselves to the work and that can be exciting. In my experience it’s much harder than it seems to be simple. We find it difficult not to complicate things in life.
We are still living in strange times with this pandemic, which just doesn't seem to go away. How did you get through this period as a musician, composer and human being? Did it bring you inspiration? The positive and negative sides of this crisis for you?
The oddest part of the pandemic for me as an artist was to be told to “Stay Safe”. As if staying safe would do me good. I believe that artists have a responsibility not to make safe decisions in order to make good authentic work. So that has been odd. I can’t stand online chats with people and I have missed the art of assembly. It was a joy to be at a recital recently in London with an audience of 1000 people just being quiet together. That’s a very powerful thing which we didn’t have for a while.
Making plans is still difficult now, here the cultural sector has it difficult also again … What are the further plans?
Dead Can Dance will tour Europe a lot in 2022 and I have the pleasure of opening for them on many of the shows, performing from Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. I am also planning to perform some shows with Lisa in late 2022 in which we will re-create the Burn album and take it further and deeper.
Next to the project with Lisa Gerrard, are there other project you busy with? Please tell us more about it?
I am working with a wonderful Fado singer called Lina from Lisboa on a new album with James Chapman. I am also creating an album with Jason Cooper who is the drummer from The Cure. Both should be released in early 2023 hopefully.
After all this years, and success , do you still have ambitions or ‘end goals’, things you want to do in the far future? Any other releases coming up?
The model we had in France of living and playing in a cafe interests me. To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you. That would excite me as an ambition for the future.
I think some composers or musicians will see you as a as a source of inspiration. With all the experience you have, what advice would you give them?
Show interest in people and listen more than play …
Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc
‘Front of Human Fractures' is Nick Hudson's first solo album. The release starts from the point of view of a queer man in the late 1930s. A melting pot of compositions for piano and two violins. Hudson is a prolific figure of the British underground scene. He is best known as the front man of the art-rock band The Academy Of Sun, which released the epic 'Quiet Earth' last year to critical acclaim .Hudson has also worked with Wayne Hussey (The Mission) and Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadian queercore icon GB Jones and Massive Attack's Shara Nelson.
You can read the review of 'Front of Human Factures' here.
We had a nice chat with Nick about that release, how he survived corona times till now, his opinion about Brexit and the future plans.
‘Front of Human Fractures’ was you newest solo album , of course you already busy quite some years, tell us a little bit more about how it all started? And more about yourself?
It just happens to be my first solo album in around five years. I'd finished a five-album cycle called The Phoenix Archaeologies in 2016, with a record called Ganymede In A State Of War, which was based on an unproduced play I wrote in Berlin earlier that year, after falling for one of the ushers at The Berliner Ensemble, where I was spending time with Robert Wilson's entourage. I'd spent the subsequent five years developing The Academy Of Sun and after having toiled for twenty months on our vast double album The Quiet Earth, I felt compelled to work smaller and more intimately, and thus Font Of Human Fractures was teased out of the vapors.
Next to working together with big artists, you also well know as lead singer of The Academy of Sun, how is it with the band right now?
I don't know! Half of them moved to a different hemisphere at various points throughout the pandemic and I myself am currently somewhat nomadic so even getting in a room together would require military strategizing right now. That said, we've had an incredibly active few years in both live and recorded output so I think that entity can relax a little while. It'll re-energies at some point.
What are the low and highs true all this years?
Of the pandemic years? The highs were constituted by the forging of deeper, more compassionate friendships, and by subjecting myself to over a hundred films in the first lockdown. And finishing a novel before I turned forty. For which I'm still pursuing a publisher. The lows were, as for many of us, innumerable: risking bed sores by embroidering the seat of my armchair to my rump as I stared forlornly at one of four walls in sepulchral silence for months on end, empty buckets of ice cream swooning a sad lament; missing my family, missing performing and playing music with people. I did manage to issue a phenomenal amount of music though, which I guess suggests that creating is a necessity. I didn't, nor did any of us, need such a harsh task master to hammer home this point, though.
This COVID got us all, but how did you ‘survive’ it?
Ice cream. Cinema. Cooking. Whiskey. Writing. Studying. We're all irrevocably changed by it, even if present circumstances propose a simulacrum of the before-times.
You have made your solo album right in the middle of the pandemic, why not wait any longer?
I recorded most of it before. And there was nothing else to do. In times of duress and instability, artists create. It's not a vocation as much as it's a compulsion.
I thought it was a very beautiful record. A record that sounds fairy-tale like and shows some mysticism, darkness in a melancholic, alienating framework. Colourful and visual even. It is all very sophisticated. You are confronting light and darkness, is that conscious or not? What is your opinion about this?
Thank you very much indeed! My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc.
What was the general reaction to the record
Honestly, I'm humbled by the response. It seems to touch people very deeply. I've had some very personal messages stating that certain songs have kept people going through awful times. What better response could one hope for? The Quietus declared that there's nobody around making music quite like this right now, which was a beautiful and kind sentiment to behold.
You have not been idle, meanwhile there is already a new record, ‘K69996ROMA:EP’ Can you tell us more about it? Is there a story behind it?
Artist tend to function reasonably well in isolation. They need it, in fact. So dare I say many artists may have fared better during lockdown, given the conditions were close cousins of their natural state anyway, haha. I had long wanted to sharpen my skills with MIDI and so during Lockdown One I threw myself into programming and found it a conducive tool for exorcising the more aggressive, rhythmic side of my compositional interests. Plus after years of collaboration I wanted to make something entirely hermetic. I'm a scholar of European cinema. Via all of these strands the tapestry that became the K69996ROMA:EP was woven. The title tracks addresses the death of Pasolini. We Darken Horses casts Chris Marker's La Jetee under a quasi-pornographic light and If I Get Killed... is an abstract framing of the allegations that Alain Delon had a direct investment in the death of his bodyguard in the sixties. (I'm not adopting any particular stance in this mythology, lest I provoke the ire of Mr Delon.)
Why a new album so soon after the previous release?
I have a huge backlog of music courtesy of being incarcerated in my studio flat for two years. Plus the two releases share a gene pool.
What was the general reaction to the record
Confusion, excitement, fear. Haha. Adria Goycoolea, a magnificent filmmaker, created an extraordinary video for the Pasolini track, which has met justifiably rapturous responses. He's brilliant and you should check out his other work.
Besides the pandemic, there is also the Brexit, which is causing some problems I heard in the news. How do you feel about this Brexit?
How do I feel about Brexit? I feel like dragging down the sky with a net of poisoned fishhooks and pulverizing with thunder clouds the duplicitous and racist disaster-capitalist sewer-dwellers who brought it into being, alongside their tech-bro enablers and all the Bannons and their kin. It's a wrecking ball. I hate it, and I hate its lieutenants.
Does it make it difficult for you to gain a foothold in the rest of Europe?
I'll find my way to Europe regardless. But yes, there is extra bureaucracy.
It’s something I have read in an other interview. Can you tell me more about your interest in the former Soviet Union?
It sprang from my love of Tarkovsky. Plus being born in the eighties one was very much aware of The Cold War in the air, even as a child. Then I was continually drawn to Brutalism. And I'm something of a low-key scholar of nuclear history. I taught myself how to read the Cyrillic alphabet in between flipping burgers as a chef a few years back. And the landscape, the cinema, the sheer vastness of the landmass, the fact it encompasses over ten time zones, the autonomous regions and their shamanic traditions, and all of this aside from but in addition to a beguilement at their political history, especially over the last fifty years. You may have noticed there's a track called Surkov's Dream on Font Of Human Fractures. Also my ex- was related to Tolstoy.
Let’s talk about the future, what are the future plans for you and other projects you’re doing?
I've just moved house so I'm deciding where to go next. I'm developing a graphic novel with a Norwegian artist, based on a short script I wrote. I'm in the early stages of developing a commission with a Moscow-based dance company. A film I scored will have premiered by the time you read this. I'm stepping away from music for a while to repair and recover from a densely hectic few years and to focus on writing.
Next to solo album and The Academy of Sun, are there any other projects anyway?
Aside from the above, I intend to get a film made and gradually evolve my Tarkovsky opera, which has been glacially forging itself since last summer.
To end this interview, what are your future ambitions , and do you have something like an end goal?
I intend to move to Europe, work more in theatre and film. I would like to write for full orchestra and/or choir at some point. Get novels published. I'll likely live in Russia for a time. I want to make crocodile ceviche. Live in the Arctic for a while in total isolation. Scott Walker reEnd goal? Nah, there's no destination, just a journey. Maybe I'll adopt the Peter Cook method and cease all activity save for phoning into regional radio shows as a fictional Nordic mariner. Thank you for the awesome questions!
Thank you for answer them, hopefully we can see each other soon in better times, and drink a couple Belgium Beers instead of Corona ?
Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition
Joe Vestich is a singer, songwriter, guitarist and visual artist who moved to Finland in 1986. Joe has played with Dave Lindholm, Heikki Silvennoinen and Aku Syrjä in bands such as Northwind, Screaming Thunders and Messengers. Joe has also collaborated on albums with Costello Hautamäki, Jonne Aaron, SF-Blues and Paleface. Joe is now having new material and touring extensively as a solo artist, duo and with his own Joe Vestich Band. Occasionally, when schedules permit, Joe also duets with Dave Lindholm and Heikki Silvennoinen. Joe's music ranges smoothly from folk to country and rock´n´roll to rhythm´n´blues. This is a man worth listening to! We of course talk about his new release ‘Steal the Wind’ and the influence he had, but also future plans.
Joe, start by telling us more about yourself? How did it all start, who and what were your big influences?
I’m from USA but living in Finland since 1986. I came over here as a university student. I used to play little concerts in small pubs. I started play some acoustic sets, back in that year. I was approached by a very important musician here, Dave Lindholmi. He is like a legend over here. He asked me to play some gigs with him, and said he liked my way of playing. I was getting back to USA, but next summer I was playing big festivals and that’s how it all started here in Finland.
You have shared the stage with Dave Lindholm, Heikki Silvennoisen and Aku Syrjän kanssa, how did those collaborations come about? And what influence did they have on you carrier as musician?
We all share the same into roots music, those guys where big into Blues. I was more a country guy in that time. I was playing Johnny Cash and Hank Williams and those things. But there is a connection between Country and Blues, for sure. At least that kind of country music I like. Soo I don’t think they been influence me, but we shared the same interest in the music, the legend and things.
That’s something interesting you say there is a connection between Country and Blues, what is that connection exactly then?
The chord barriers are quite the same, I would say. The words, at least in the old traditional country. At the moment there is stuff that is not real country anymore I think. It’s usually sad songs, in country but also in Blues, that’s a connection to. Things like, you lost your girl and now you drinking that stuff. It’s there in Blues and Country. The only difference is the beats, that’s quite different.
You also said ‘the old country’ what’s wrong about the ‘new country’ for you than?
It’s not real country anymore, it’s more like kind a of pop music. My former band made, in America, is now CEO of Warner music , he is the number one of Warner music and country music. I send him the record and he said ‘’Joe this is great, but this is retro Americana Roots music and we are a mainstream country’’. But that’s the problem in America, I get to play there every year, right now it’s pretty mixed up. It’s the politics and things there.. I have friends on both sides republicans and democrats. When they ask me what side I ‘am I tell I live in Finland. I’m more liberal minded, but not get involved in it. But like it is now, America it is getting worse in America, and that have a influxes on how they think about music and stuff to.
About influences. Finland, the country itself , did that have an influence on your music style?
Not sure the country itself have an influence on me as musician. I set up in my mind and heart, what kind a music I want to do. For a long time, this music was not so much accepted in Finland. But it’s rolling a lot now. Thanks to internet and social media all types of music coming in, it’s easy to catch it. Soo we could get young people get interest in country and Blues. Soo the country changed, not by me, but the internet and things.. that’s more the thing I guess.
What where the highs and lows till now for you after 40 years?
That’s a difficult question to answer. There is been a lot highs and a lot lows (haha). In the late 70’s me and my brother had a band that was very popular. We had full houses everywhere, big crowds. But we were young and there was boys and girls, and drugs. Unfortunately it didn’t last. Soo that was sure something very big. But nowadays we still get a good full house, no matter where we coming. That’s a high to. Specially the big clubs, I like concerts also and festivals. When you have a big crowd follow around you, that’s something you have in those clubs. And that are moments of highs. The lows? Par example two years ago in Florida I was play in a Bicro bar ((not understood this to well)) half way to the there was the owner, a very ruff women, and she just give me half the money and said ‘this is not working, pack up and get out’ that’s one of those sad moments that we can call one of the lows. But that’s a American problem , I think sure in this days. Like we talk about before here. There is a lot going on there…
Let’s talk about the new album. Joe Vestich band is your solo project, with 'steal the wind' you bring out another warm-hearted masterpiece. A kind of cozy 'campfire' feeling comes over me, without sounding too corny. There are even some folk influence and somewhere I even hear some Bob Dylan passing by. What is your opinion about this statement?
I agree with you. When I was a kid my father was big into Folk music. He was a big fan of Pete Seeger and Woody Guthrie. When I was very young my dad use to listen to a band called The Winston tree , they were big in the early 60ths. In America, they were students in the south-California. Were my dad was. That sure had his influence on me. About Bob Dylan? Country have had a big influence on Bob Dylan, that’s why there is this link.
Bob Dylan was also a protest singer , I find in your voice and thing, that there is some kind of madness or frustration coming out , especially in this new album Is that correct?
That frustration is having a lot to do with this pandemic we are living in. No gigs, no work. And the money I have saved to make the record, I had to use to pay the rent. In that way there was a frustration. About the way things were going and how difficult it was to make this album, got me frustrated and that’ is sure coming back in this album.
I suppose these corona times have had an influence on you too. To what extent have these times influenced your career, positively and negatively? Writing new songs?
There sure was a lot writing going on, because there was not much to do. I even have material for the next record (haha).
It's also a very varied record, some songs like 'Rocket girl' (the title covers the load) are really rock others rather subdued is that a path you consciously follow?
There is a connection between rock’n’roll and country , the old country is coming from the Blues and rock music, like Elvis and things
That’s what I liked the most about this record, it’s a combination of all this styles between country, folk and blues, wonderful?
Great to hear that, when I was young I listen a lot to the Beatles they touched on everything. They did country stuff, and pretty heavy things like ‘Helter Skelter’. Also The Rolling stones have this blend of Country, rock’n’roll and blues in there sound, they started as a Blues band.
Let’s say all rock music started with Blues and a specially black people play music?
It all started with slaves playing blues, and even they were slaves, they play happy music. That’s where it indeed all started, as far as I know.
Now we talk about play Blues, how it comes there are still more older people at Blues gigs?
I’m doing a lot Blues gigs, 12 November it was the release gig of the new album here in Finland. I’m doing a lot mixes of styles, we brought the whole album but in between we bring some old blues classic. But also things like Chuck Berry and Elvis stuff. And I have noticed , at least here in Finland, more and more younger people coming to this kind of concerts. And to our gigs. But when I hear my friends, who doing more Blues then I do that’s most a older crowd of fans, that’s true. It’s maybe because I mix things that make the young music fans coming to. A lot of those younger people also love Johnny Cash.. Before the pandemic I used to play a lot in Russia. And there is a blues scene, full of young people.
I guess it’s indeed because you mix things up … Anyway, something else about the record. Other songs have a melancholic to wistful side, again the question is that a deliberate choice?
Most of the songs are about women and relationships. It’s again about the blues thing we been talking about earlier. A lot relationships turn out pretty bad. That’s what this melancholic thing is all about I guess. Par example, that song ‘Rocking girl’ you mention. She coming to the release concert, en lives in Helsinki. We are still great friends. And I wanted celebrate what a cool girl she is.. also that’s this melancholic part. And that’s rock’n’roll to.
What are your expectations of this release and what audience do you want to reach with it?
It’s just such a tuff business now because there are so many great bands and artists and songwriters this days. More than ever before. This Americana Blues Roots music is growing a lot. It’s very popular in Benelux county’s like Holland, Luxembourg and Belgium. But also in Germany. It’s growing pretty quickly in Finland but also Russia. I only hope that I get more gigs because of this record, I know people not buy records anymore this days, but I do hope this release can give me more gigs. Specially in Benelux. Because I see quiet many American Roots bands are coming there, also Germany. I still feel strong and health to play gigs and travel. Play more places, and play for more people that’s why I doing this for.. that’s my expectation of this new record to, to keep going on that way.
I guess you’re going on tour with this album,? Anywhere, where can we see you on stage? What are your further plans for this and next years?
I’m doing some gigs in Finland, but normally in December I’m up to Lapland in the far north. In some ski resorts. In usual ,normal times, we get a lot tours in England. They like Roots music a lot there. Usual I’m a whole month up there. Now we just have to wait because it’s not sure the situation is getting any better with this pandemic at all. Nothing, and also that English tour, is for sure now. We made reservation, but it’s still not sure anymore… I hope pretty soon, because otherwise I will be without work next month.
Are there any other project next to Joe Vestich band in the near future? Tell more about it?
What I normally doing , and hope is going to happen is, next to the ski season up North. In the middle of the winter I go to USA. I go to Pennsylvania where I grow up, and going to Florida. And I want to go to Texas. He producer work with all the big artists there, we do couple gigs with John in Texas and then we come back here in Finland for a few weeks, and hopefully in Europe. If I can find a booking agent there. I hope to set up some gigs in Belgium and Holland to. And come with John , and a Finish band to Europe next summer..
After all these years, do you still have some ‘end goal’ or ambitions? Something you want to do, but not doing before or something?
The times when I really feel good is on a gig. When you up there with the band playing and you making people happy, that’s after all those years still my goal and ambition. When they smile, dance and have fun that’s a real thrill for me. Nothing have changed for me in that way. I liked play in Russia, the crowd that have fun, after all this year it’s still my biggest ambition.
With all you experience what is your advice to young artist who look up at what you have done and still doing?
I would just say, believe in yourself. Don’t ever give up, and stay away from alcohol and drugs. At least, don’t let it take control. I have seen , especially in Finland, seen guys falling down because just too much alcohol. It’s getting better with younger musicians, but from the older generations I have seen guys go down because they made alcohol and drugs control their lives.. Soo also be healthy, that’s another advice I would like to give. It’s a tuff job to be on the route all the time. For me exercise is very important I seen a lot people my age going down because they did not care about themselves. That’s pity. Soo you have to be healthy in this kind of business but for you musicians just believe in yourself, in every way. And just go for it, no matter what. It’s in your heart or blood, you just have to go for it!
That’ s a wonderful advice to end this interview. I hope to see you on stage in Belgium in one of the nice clubs we have here, and good luck with you upcoming record. Is there anything you want to say to our readers?
I really hope to see you, I never been in Benelux. I have meet some Belgium and Holland people and also Luxembourg. When I started university here there were a lot guys from those country’s here. Soo yes I just hope to Belgium, and meet you all…
Bornholm is a pagan metal band formed in Budapest in 2000. Named after the Danish island of Bornholm, the band was founded by Ferenc Olajos, Vesanus, Astaroth, Mordan and Melkor. In the beginning they were very focused on their idols Bathory, but also on symphonic black metal, like that of Dimmu Borgir. In 2001 they recorded their first demo ‘Awakening of the Ancient Ones’ EP. After a few line-up changes, they released their debut album ‘On the Way of the Hunting Moon’ in 2005, with only guitarist Astaroth left from the original line-up.
After European tours with the bands Arcturus, Mayhem and Enslaved, they released their second album ‘March for Glory and Revenge’ in 2009. Because so much time had passed during the first two albums, the band worked on the follow-up album while touring for the album, but it too was only released in January 2013 and is called ‘Inexorable Defiance’. In 2013, they also accompanied Alestorm, Arkona, Ex Deo, Varg, Kalmah, Wolfchant and Thyrfing on the Paganfest European tour.
Of course, the band has not been sitting still in the meantime. In 2016, the band released an album 'Primaeval Pantheons' and on 5 November a brand new disc 'Apotheosis'.
On the occasion of this release, we had a nice conversation with Peter Sallai , singer and inspirator of the band.
Who is Bornholm? How did it all started, tell some more about yourself?
The band was formed in North-Hungary in 2000 by me, and I am the musical mind behind it since then. I am a guitarist and singer on stage. It is not easy to talk about 20 years in an answer and I did it in several previous interviews. Everything started when I left my previous bands and I thought I wanted to make something different. Something darker, spiritual and something that is more than just music. Black Metal is far more than just music, it was back in time when we started the band and I found my place in this musical world. We came from a different era, everything was far more real and there were awesome bands in the scene internationally. Something has disappeared since then and we try to bring back something, to continue and to find what have been lost. But it is very important to say that we are not living from the past, the present is more important. What we do, we do it here and now.
With over 20 years of experience and five studio albums till now, BORNHOLM are no longer strangers to the scene. What where the low and highs till now?
I can answer similarly. So many highs and lows, but the most important is that we are here, and we can do what we want. As I think back it is clear to me that it was necessary to go through all these things. How many highs and lows are in the life of a person? In a band's life even more.
Now we ready to talk about ‘Apotheosis’. I like the doomy atmosphere, and very intensive way you guys bring back the most scary thoughts, but it also feels like ‘a blanket against dark thoughts’ to me. You agree? Is that intentional?
No, absolutely not. Dark thoughts are important, and we do not want to help anyone to fight with their own demons or to find answers to their questions. This album is about reality. This is full of heretic thoughts, sometimes surprising and so different way of thinking. Good and bad is subjective, and the most important to unify the opposites. Not to decide, but to merge them, all opposites. There is a force that is an angel and demon together, you can call it Lucifer, Prometheus or as you want... and there is a being on earth also that has good and evil inside, and it is the man itself. So rise above these things, be your own god, the only one what governs you is yourself. If you act without knowledge, it causes chaos, it is not about that. More like to form a new order from chaos. It has a doomy atmosphere, of course, because we are at the end of the current world. The two columns are crumbling now, the two pillars of science and religion. You can see those two things collapsing, and rising a new order, which is a synthesis of these two things called Gnosis. But at first everyone goes to Hell to experience the reality behind the fake modern world of silly rationalism. This is the way to free the mind and to become something else. Something godlike. It is a process, and that is the reason of the title "Apotheosis". Love the darkness, learn from it, and get the light also to become everything. Everyone is their own savior. It is dangerous to talk about it nowadays when religion and the science are showing their ugliest face. I am above these things, I don't take part of the game. I just show it.
Can you say it’s a very personal album then?
All of our albums mirroring my personal thoughts, so of course it is. It contains occult references, but through my eyes but I tried not to be so subjective. I try to be like a medium, not a prophet if you know what I mean. Every album is a fingerprint of an era, a blueprint of a period of my life, what else can be? For me the music is a form of expression of art, not a tool to entertain someone. Today everybody wants to entertain as much people as they can, for the biggest amount of money they can reach. Everything is loud, harsh and empty. But I think if someone says the truth that is against everything everyone going to hear it. I want to be the enemy of this world, no to help to survive, but a tool for the many to destroy it, because it is necessary. People feel that there is no future, they afraid of the tomorrow... why? Form your own future and there's nothing to fear of. Yes, it is dangerous, but the courage, the spirit of the true rebellion is missing now. Back in time when this genre - metal- was not so accepted, everybody was more courageous, now we see a bunch of smooth, slimy, empty bands who are taking care of the feelings of everyone. This album is not like that, and Black Metal is not like that. Not about to serve something - good or evil -, but to rule. This aristocratic attitude is that what is missing now from Black Metal. Do not serve, as Lucifer said, don't even you going to be cast down to hell. Do your own will, that is the most important.
I have read that Apotheosis is not only a showcase of BORNHOLM’s tonal development, but also goes back to the origins of the band’s history, can you tell more about that?
Yes, musically we tried to step forward. This is a most essential album, the sound and themes containing so many things, that our music is about. We had to stop a bit, and the world also stopped around is. It gave us a chance to rethink everything, to reform and to define ourselves. I think this album is a milestone, a new beginning. This is what we are and we get rid of everything else that influenced us. If you listen to the album you hear our own metal. I guess it goes against the current trends, this is what we believe in. Of course it is not perfect, an artist is never satisfied with his own work, but we became the closest to it. We let the creativity flow, we tried to create our own world. We don't want to fit in the scene to go with the masses, we go against them. I think this is the power of this album. When I founded the band the situation was almost the same. In a totally different musical world, I started to do something that was totally the opposite of everything that was trendy back that time. We show the individuality, the true conviction of ourselves musically.
Also there is almost the fight between light and darkness, same thing agree, and is that intentional way you choose?
Darkness and light are not about the fight. Every light has a shadow and the darkness allows the light to shine, it gives the background for it where everything gets it's it's sensational. The right to the decision is the true power, not the way you choose. If you choose you'll be ruled by the way itself. This power is the will, the free and true will. The light and the darkness just tools to fight not the aim or the power to serve. Serve your own will and wake up. A sculptor puts the clay on with one hand and takes off with the other, this is the way of creation. The hand me just the tool, left and right just the mirrored image of themselves. If you look at yourself, you can see it. You have everything to be the sculptor of your own life. Natural and supernatural are both the part of this world. Rational and irrational gives meaning to each other, nothing is less than the other. Unify the mind and the heart in yourself and you become a different being. Do not listen to any of them separately. You are one system, do not fight inside, everything is a part of you. This is a pagan attitude which has been lost thousands of years ago. For us this is paganism, not a musical style or looking back to the never existed illusion of the past.
It also goes in many directions, you don't get bored for a second, during the virtuous walk through dark thoughts, here too conscious choice?
I write the music from inside, not only from the mind and not only from emotions, both of them has its own role during the process. I think to be conscious doesn't mean that I find out everything as a plan. It is dumb I think and the result going to be something that is not honest, not true. To be conscious is to know that if you do, you row, it's going to be unique because there are no two similar people in this world. Be the consciousness of something higher and become this higher self. There are things that are unexplainable in words or in writing, their nature is different. More understandable through symbols or seals. I just open myself and this is what comes out, some like it, some not, but that's I am. Our music is changing as the time is passing by, as the personality changing year by year, but the face is always recognizable. That is the most important, be yourself, but try to do everything better than before.
Meanwhile, there is the single 'I Am war God' and recent ‘ Spiritual Warfare‘, there is also a story behind it? which one?
This is not a concept album, it has no story, but there is a philosophical line that drives the listener through the whole album. "I am War God" is about the warrior's nature, the state of mind when somebody goes into a battle. It is ancient, a genuine force that can be called god of something. Necessary thing, but not the aim of life. A tool of life, to survive and to win. In a physical world is needful to have physical power. In nature, war is a daily thing, but if you look around you see a calm, beautiful landscape from above. "Spiritual Warfare" is about a different scene of the fight, an astral world a more hidden, unseen place where will fights against the will. A magical ceremony, a ritual has been never just a play. It is a tool to use these forces what governs the world, it is the gate to a field where everything will be decided. If you want to be more than you are, something will fight against you. The first thing is you will what's gone be attacked, this is the base of everything. If you win that fight you deserve to step forward.
What are your personal expectations of this record?
We can just play music and to record an album. But you know when it's releases it starts to live, it's own life after. We create the music, and after its repercussions to our lives. It is a very exciting process. So we haven't planned everything, we let it live and we are open for everything that comes. This is balanced, we create is and it creates our future after, like a butterfly effect. Everything can happen and nothing, let's see if it is true what we are talking about or not. My conviction is that it is, so this is a very exciting period. A lot of new things happen, and we try to fulfill the expectations.
Bornholm has a lot of changes within the lineup. I thought you were still the only original member of the band. Can you give me a reason for that?
Of course, there is a reason. That is the nature of this thing. Different people with different aims, different possibilities and talent. Sometimes to change is necessary. I could tell stories about everyone, but I think this interview is not about that. Who has to be here, is here. Who not, it is better for him to be elsewhere. I cannot force to do everyone, and I don't want to. Because personal problems, musical differences, lack of talent, family, a lot of things can cause this. If somebody works with people knows this perfectly. For me the band is like an entity, it is necessary to believe in to exist. If somebody doesn't believe in the band or its music, why should be here? Since the beginning I write the lion part of the music so I never let cause serious changes in the music if someone comes or goes.
I would like to clear up a misunderstanding, sometimes pagan black metal is associated with Satanism and worshipping the devil, of course it has nothing to do with that, but what is Pagan Black metal to you?
What people believe in is a not a musical style. You can express your thoughts, your opinion or your faith also through music. Journalist like to categorize the music, it is easier to write about a band if they belong to a genre etc. But it is artificial I think. The first is the music, and people can call it as they want. Look around in the world, is it sure that God is God and the devil is the devil? To doubt in everything is the way to knowledge. Atheism, of materialism is also just a religion... look, science today started to behave like a despotic religion. I say look for the truth inside of you, not outside. Do not kneel before anything. It is easier to exist in a system that was taught for you than to erase everything and build up something new, isn't it? There are god and devil inside, what I worship is deep behind the soul. To be pagan for me is to be independent. Not to believe what others say, doesn't matter how many of them doing that. A single truth is infinitely stronger than millions of lies, that is the reason that the biggest sin is not to believe. It doesn't matter, it is an organized religion, or an organized media, or rationalism, all is the same. Something you have to accept, but I don't. This is paganism. To walk your own way, alone. There's no god above you, and there's no fear of anything in front of you. Live in the world, not on the internet, believe your own eyes, not the media and act as you want not the way as others want. You are being responsible just for yourself. A pagan, always looking for the eternal and the permanent, don't want to go anywhere, doing what the ancestors did thousands of years ago. To know the world, not to change it. Who doesn't know believes that it can be changed. There is an order in the universe and you cannot replace the Sun to a planet.
Is there something like a typical Pagan Black metal scene in Hungary?
To be honest, I don't care other bands personally. We walk our own path and may bands formed and split up through the years, but that is not my business. We never had close friendship to other bands, and this is a lonely way. Black Metal attitude, you know. Better to separate from others. I think there are people who are listening to different types of metal music and there are musicians who play what they believe in. I always wanted to do my own music and not to belong to any scene or something like that.
We haven't talked about corona yet, what impact has this had on you as a band, or on you personally as a musician and human being?
Usually I don't talk about that, I have my own opinion. To be honest, absolutely nothing. It helped us to work calmly, gave time to think of us and the music we create but that's all. I do my work as before, I work at home 12 years ago... I'm doing my own business. I know it is trendy to worry about others and so on... but as I said, we are outsiders. If the world collapses, we create a new one for ourselves. There is the world of the masses who want to get back their old life, the problem is that I don't want to get back anything, because that world wasn't mine. That was the reason I started to play this kind of music, the philosophy of Black Metal rooted in somewhere elsewhere not in the modern ideologies. I see what was and also what comes. There is much more huge power behind it than any modern human being can imagine. This is a personal war, create and redeem yourself if you can and if you dare and step into a new age... or pass by with the old one.
What are the further plans for the end of the year and next year?
At first we want to relax a bit because there was extremely big work to create and to release the album, but of course we are preparing for the shows next year. We are planning a tour in March across Europe with two Norwegian bands and we would like to play on as many festivals as we can. In the autumn there is a South-American round... but the most of the things just turning out. We goanna be in the rehearsal room most of the time I think until then.
Will there be a tour that will take you to Belgium, among other places?
Yes as I mentioned there will be and it going to Belgium as well! We played there years go and it is a beautiful country!
Apart from the band, I read in an interview that you also have a neofolk/ambient/martial project called 'Invinctus'… can you tell us more about that?
Nothing, it was just an album and I wanted to try something else not metal. It was a trip to another style, and not as meaningful or professional. Just a play. I'm not planning to continue that, Bornholm is enough for me to express my musical ideas. Maybe a really dark, violent, extreme metal project could be interesting to do, but not in the near future.
After all these years, do you still have goals and ambitions?
Of course I always have. That is the meaning of life for me, to continue my way to further goals. But I like to think just about the next step. There is so much music inside and to live a creative life is the best of all. To be a better musician as I was yesterday, to get closer the ideas what I have in my mind is always ambition. Never going to be 100% anything but to try to do it is a great way of life. To do better what I like to do. And the years passing by, that is the time. What was and what's going to be, both of them are non-existent. The present is the most important.
With all your experience in those twenty years, what is your advice to beginning bands?
I don't like to give advice to anyone. You know, if you give advice to someone, the responsibility is yours... Do your will at all times!
‘Welkom terug’ leken de sleutelwoorden te zijn als samenvatting van de avond. Bij de eerste nummers stond een zichtbaar geëmotioneerde Max Colombie het applaus aan te nemen. De lichten van de zaal werden zelfs aan gezet zodat zowel publiek als zanger volop konden genieten van de hereniging.
In het begin liet de groep het applaus telkens lang duren alsof het telkens weer het laatste nummer van het concert was. Om maar te zeggen, het publiek en Max hadden elkaar gemist.
Het langverwachte nieuwe , ‘The shimmer’, derde nu, in een goed acht jaar tijd , verscheen in deze herfstperiode, en vier jaar na ‘Infinity’ . “James” , “Oliver”, “Livestream “ werden intussen gedropt, die de unieke, vertrouwde sensuele , dromerige , prikkelende sound ondersteept in een badje van van electropop , r&b, in zweverige melodieën, zalvende, pulserende, dansbare beats en zijn androgyne vocals . Een schemerzone waar het noch triest, noch vrolijk is , omschrijft hij zelf. Naast de sound , ervaren we in z’n bewegingen en de kledij de continue balansoverweging van drama, sensualiteit en verlangen.
Vanavond een voorproefje van wat we in april volgend jaar kunnen verwachten en een avond die de band en z’n het alter - ego van Max terug op het voorplan plaatst . Het materiaal en de singles van de drie platen werden mooi verdeeld in de set.
Het waren eerst enkel de voorste rijen parterre die van in het begin mee waren in de energie, die hij losliet met “The game”, “James” en het groovy , dreunende “You’re mine”, het nummer met Raving George. Op de balkons en de zitplaatsen bleef het rustig en zongen mensen enkel lippend mee. Het leek vanuit de band wel een bewuste keuze om daarna op te bouwen.
Vanaf “Your choice” en “Breathing” begonnen meer mensen wakker te worden tot bij “Fever” iedereen danste of zong. Ze konden moeilijk anders met hun heer en meester als voorbeeld. Die kleedde en danste zoals we van hem gewend zijn, zwoel en smachtend. Hij trok z’n publeik mee, porde hen aan , sprak de dansspieren aan, maakte pirouettes en ontroerde. Colombie weet zo heel goed hoe hij toeschouwers van alle leeftijden aan z’n lippen weet te hangen.
De dreampop overheerst en zit gegrift in ons geheugen, met die rits singles. Onhou zeerzeker het intrigerende, slepende “Nostalgic bitch”, het muzikaal addertje onder het gras van ‘The shimmer’, die op het eind van de set werd gespeeld.
Desondanks bleef het aanvoelen als een try-out waarbij we nog niet knock-out werden geslagen zoals op eerdere concerten. Het is nog een beetje ‘onder stoom komen’, had ik het gevoel. Misschien moeten we daarvoor wachten tot volgend jaar als hij terug in België is na zijn Europese tour, die show, kitsch en muziek nog meer met elkaar doen versmelten.
Maar tot dan zullen menig fans in hun hoofd alvast meezingen met “Princes” , “Joaquim” en “Strange entity’, want deze bleven het hoogtepunt van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Oscar & The Wolf
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/oscar-and-the-wolf-12-11-2021.html
David Numwami
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/david-numwami-12-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Someone - Een extra straaltje hoop in donkere tijden
Someone is het project van de Nederlands/Britse muzikant, producer en beeldend kunstenares Tessa Rose Jackson. Eerder bracht ze 'Orbit II' uit, een plaat die de twee vorige EP's omvatte met vier nieuwe tracks. De lockdown zorgde ervoor dat Tessa eigenlijk 'non-stop nieuwe muziek ging schrijven'. Op die manier kwam 'Shapeshifter' tot stand.
De recensie van deze knappe schijf kun je hier nog eens nalezen.
Ze kwam nu de plaat uiteindelijk, met voltallige band, voorstellen in de gezellige Witloof Bar van de Botanique, Brussel. Het zaaltje was goed gevuld. We genoten van de filmische, dromerige songs die Tessa en co op deze druilerige novemberavond speelden.
Een ingetogen “One by One” onderstreepte haar breekbare, indringende, krachtige stem. De muzikanten pikken in bij “Nothing Really Matters” en tonen hun belangvolle waarde in het concept. De backing vocals voelen de zangeres aan, bedwelmende keyboards (met prachtige soli), en de gitaar riedels zorgen voor innerlijk genot en welbehagen. En verder de baslijntjes en de zachte drums als satijn, die lekker aanstekelijk klinken en op de dansspieren inwerken. Het maakt de sound compleet en overtuigend. Elke schakel is even belangrijk. Een magisch sprookjesachtig geheel. En ja, hypnotiserend zelfs door haar fluwelen stem. Een sterke uitstraling.
“Blowin in The Wind” van Bob Dylan is erg innemend en ze geeft er een eigen draai aan. “Braver Times” is knap huiverend. De weemoed klinkt door in het materiaal; de boodschap die Tessa brengt is en blijft positief; in die donkere tunnel schijnt er een mooi lichtje van hoop. “Save Me” en het wondermooie “I'm not leaving” zijn de volgende voorbeelden. “Empathy” bevestigt dit aanvoelen.
Someone is Tessa Jackson en co; met haar stem en uitstraling weet ze het publiek te ontroeren en in te pakken. Met haar muzikanten brengt ze voldoende variaties aan.
De sound balanceert tussen ingetogenheid en extravertie, weemoed en hoop, met net dat fonkelend lichtje (in de verte) in deze donkere tijden…
Setlist: One By One // Nothing really matters//Strange world// Paris At Midnight // Take it // The Deep// Shapeshifter// Healt //Blowin in the wind (Bob Dylan cover)// Braver times//Save me//I'm not leaving
BIS: Empathy
Organisatie: Botanique, Brussel
Compact Disk Dummies - Een neonverlichte energiebom
De avond voor de start van het lichtfestival in Gent kregen we in de Handelsbeurs al een klein voorproefje. Een neon lichtshow begeleid door de energieke nummers van de gebroeders Coorevits ter gelegenheid van het 40-jarige bestaan van muziekclub Democrazy.
De set was nog maar geopend of Lennert, Janus en drummer Robin Wille waren al snel in hun matching shirts rondhuppelend op het podium te vinden. “Na 2 jaar terug in Gent, dat doet deugd” klonk het aan het einde van “On Repeat”. En Gent had er duidelijk zin in, het opzwepende “Matter of Time” veroorzaakte knikkende hoofden en de eerste danspasjes.
De futuristische, elektronische beats met passende verlichting van “Neon Fever Dream” vloeiden vlekkeloos over naar “Satellites” – “What’s up Gantoise”. Lennert nam een momentje om even uit te rusten op de rand van het podium, terwijl het hologram op de achtergrond voor het nodige entertainment zorgde. De frontman besloeg vervolgens de ritmische beats op de cowbell. Zijn nachtmerrie dat niemand aanwezig zou zijn door corona, maakte in de realiteit gelukkig plaats voor een erg uitgelaten Handelsbeurs.
Ook met “Drugs Don’t Work” en “Cry for Me” gunde de Compact Disk Dummies ons geen adempauze. Bij het laatste sprong Lennert voor de eerste keer het publiek even in. Stilstaan op deze aanstekelijke synths was geen optie. De broers verrasten ons met de cover van “Are “Friends Electric?”. Mogelijks een inspiratiebron voor het newwavegehalte van hun nieuwste album. Het publiek moest micro’s ontwijken tijdens “Easy Life”. Lennert en zijn spirit fingers maakten het publiek laaiend enthousiast. De trompettonen van “Holy Love” en het catchy “Girls Keep Drinking” deden er ons aan herinneren waarom het Desselgemse duo na Silver Souls zo succesvol is doorgebroken. Tussen deze twee nummers in deed ook publieksfavoriet “I Remember” de vloer daveren. “We komen terug maar jullie gaan f*cking hard je best moeten doen”.
En terugkomen deden ze. Met een nieuwe lading pakkende deuntjes en een ietwat eng poppenkoor op de videobeelden van “Remain in Light”. “The Reeling” werd dan weer ingezet met een old-school sit down en de Handelsbeurs knalde verder.
De Compact Disk Dummies hebben nog steeds de gave om zich volledig te smijten en hun enthousiasme in volle glorie over te brengen. “Gent, de beste stad van Vlaanderen” zeg dat Coorevits het gezegd heeft.
Setlist: On Repeat - Matter of Time - Neon Fever Dream - Satellites - The Drugs Don’t Work - Cry for Me - Are ‘Friends’ Electric? (cover) - Easy Life - Holy Love - I Remember - Girls Keep Drinking - Remain in Light - The Reeling
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/compact-disk-dummies-9-11-2021.html
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun derde cd nu . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . Dit resulteerde in 'terug naar het begin' fijngevoelige, stekelige als stevige Nederlandstalige pop, die charmeert door muzikale rijkdom en beheerste orkestratie.
2020 moest een druk jaar worden voor Geert Noppe, in zijn ontelbare projecten. Corona besliste anders. Geert bleef niet bij de pakken zitten, hij werkte noest verder aan een nieuwe plaat van Walrus. 'Tussen mijn oren' kwam uit in een productie van Alex Callier. Opnieuw een interessante parel van een man die op eenvoudig pakkende wijze vertelt en verhaalt uit het dagdagelijks leven.
“Zomer zonder klank” is een sterke opener. Walrus tekent meteen voor die troubadours , emotievol een verhaal vertellen, waarvan je stil wordt en/of lekker heupwiegt. Nergens klinkt het overdreven , integendeel Walrus neemt je in, luister maar naar “Held”, “Tussenin” of het opzwepende “Tussen mijn oren”. Walrus balanceert telkens tussen die innemendheid en extravertie.
Na vijf jaar brengt Walrus een radiovriendelijke schijf uit; staat open voor fijngevoeligheid en je zingt de songs prompt lekker mee. “Kauwen in de Kerselaar” en “Breek het maar af” overtuigen in dit sfeertje.
Afsluiten doet Walrus met het bijzonder gevoelig pakkende “Misschien ben ik al dood”.
Blijf gerust nog vele jaren leven, beste Walrus. We hebben bands en artiesten als jullie nodig, die op eenvoudige wijze ons hart ontroeren.
'Tussen Mijn Oren' zet zijn stempel op de kleinkunst waarbij een levensverhaal wordt verteld en ons inneemt. Sterk.
Tracklist: Zomer zonder klank - Held - Tussenin - Schets -Hier - Dansen uit de maat - Dit was ons huis - Breek het maar af - Kauwen in de Kerselaar - Tussen mijn oren - Misschien ben ik al dood
Kleinkunst
Tussen Mijn Oren
Eigen Beheer
Koala is een collectief aan getalenteerde muzikanten, die een brede, kleurrijke sound bieden.
Het project rond Carlos Dyckmans werd opgericht in 2003. De band bracht al drie studioalbums uit: 'Gravity' (2006), 'Central' (2008) en 'Tall Machines' (2012). Een perfect huwelijk tussen triphop en hiphop blijkt Koala te zijn ,eigenlijk wel meer een uniek concept .
Helaas werd het toen stil rond de band. Tot in 2019 Koala plots van zich liet horen met twee singles, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
En nu zijn ze er met 'Outlaw', de nieuwste release… Op “Passed Death” wordt hiphop gecombineerd met allerhande stijlen, gerugsteund door de uit Cleveland, USA afkomstige rapper Notizz. Een verrassend klinkend nummer.
Vaak wordt de lijn tussen triphop, hiphop en rock bewandeld. Er wordt geflirt met allerlei stijlen als new soul, urban, als global sounds, pop en jazz. “Je ne suis pas tout” is een mooi voorbeeld.
We menen zelfs een vleugje Franse chanson te herkennen in sommige poëtische songs. ‘Outlaw’ betekend letterlijk buitenbeentje, en dus wordt er ook een vocale aankleding toegevoegd, die je wegvoert naar een dromerige wereld dankzij de stem van Laura Vanden Heede op “Home”. Het poëtische talent van Gert Vandeberghe komt naar boven op bijvoorbeeld “Talk”. Of neem nu het mysterieus, donkere “I Remember you”( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective); de wendingen in het nummer bezorgen je rillingen. Of op “Snow” een song met Notizz en Daniela Fa, hoe alles samenvloeit.
Het zijn allemaal song hoe ingenieus en uiteenlopend Koala tewerk gaat en klinkt.
Wat een boeiende plaat is dit in z’n totaliteit door al die verrassingen, ontdekkingen, variaties en kleurrijke sounds. Knap allemaal. Koala is hoedanook een avontuurlijke band , die muzikaal veel te bieden heeft.
https://koalasounds.bandcamp.com/
Tracklist
Passed Death (feat Notizz)
Je ne suis pas tout (feat Kreshen)
Malecon (feat Daniela Fa)
Embassy (feat Notizz, Jonas Cozone)
Tsar (feat Marieke Lightband, Notizz)
Talk (feat Gert Vanlerberghe)
East (feat Dan-T, Jonas Cozone) Manenkroon (feat 'Hozo)
Trapped in covid (part 1) (feat Notizz)
Trapped in covid (part 2) (feat 72 Soul)
Home (feat Laura Vanden Heede)
Starlord (feat Notizz, Jana Nys, Jonas Cozone)
I remember you (pt.1)( feat Notizz, Marieke Lightband, The Black Lodge Collective)
Snow (feat Notizz, Daniela Fa)
Trip/Hiphop
Outlaw
Koala
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld, een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald, politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens; het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan.
Muzikaal combineren ze de elementen van klassieke progressieve en hedendaagse heavy experimentele muziek; het is een verkenning van vintage productie-ontwerpen, een post-modernistische tint in de teksten is aanwezig, en het is gemaakt als een naadloos stukje muziek, in de traditie van progressieve rock albums.
Transport Aerian is een band die van vele markten thuis is. Om een verhaal te vertellen moet je ervoor zorgen dat de luisteraar niet wordt afgeleid; het gezelschap dient meteen een mokerslag toe met het episch klinkende “At the cliff”, zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Transport Aerian verrast, intrigeert en is dus niet vies van experimentjes. De ballads met Rachel op zang en de akoestische gitaar mijmeringen zijn maar enkele hoogtepunten op deze knappe plaat. Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus , licht ingetogen, emotievol als gedreven , explosief , waarbij de registers kunnen worden opengetrokken. Luister maar eens naar “Fracture”, in zijn verschilllende lagen .
“Kutznetsov” legt de klamtoon op het experiment, deels verwijderd van de traditie van progressieve rock. Verder tasten ze de grenzen af met “Latgalian Gothic”, “Lunatic” en het afsluitende “Skywound”. Een epische afsluiter trouwens.
Het siert de band hoe ze te werk gaan. En de plaat klinkt anders dan het vroegere material, mooi, overtuigend.
Transport Aerian - Shall Not Be (live on Radio Benelux) - YouTube
Tracklist: 1. Shall Not Be (3:15) 2. At the Cliff (4:38) 3. Fracture I (0:40) 4. Lunatic (7:09) 5. Latgalian Gothic (4:21) 6. Falling 20 (3:11) 7. Fracture II (2:13) 8. Kuznetsov (3:53) 9. Fracture III (0:56) 10. The Effect (3:02) 11. Moses (3:49) 12. Fracture IV (1:10) 13. Skywound (5:14)
Van ’Reinhard & Reinhard' door Reinhard Vanbergen & Rheinhard Roelandt citeren we even de introductie op de bandcamp pagina: "Dit album is een samenwerking met... een andere Reinhard. Ze gingen samen naar de kleuterschool, en verloren elkaar daarna uit het oog. Via sociale media ontdekte Reinhard Vanbergen de muziek van Reinhard Roelandt toen die dagboekopnames postte van zijn zelfgebouwde modulaire synth, opgenomen op fladderende tapes en kleine vintage speakertjes. Het idee om tracks te bouwen bovenop de modulaire buitenaardse soundscape met akoestische instrumenten leek inspirerend en als een perfecte pasvorm’.
Na het beluisteren van de eerste nummers op het album, zul je blij zijn dat er nog meer komt. De soundscapes van Roelandt's modulaire synths geeft dit album een vreemde buitenaardse trip naar de ruimte. Terwijl de akoestische instrumenten, die we kennen van Vanbergen, je een thuisgevoel bieden. Dit is een album dat zich afspeelt in een kleuterspeelzaal tussen jazz, soundtrack en klassiek. “Verdwaal en vind je terug in deze one-of-a-kind ervaring”, horen we.
Beide componisten zijn van vele markten thuis . De plaat beluister je best in zijn geheel, omdat elke song perfect past op de volgende, als een puzzel; de schakels monden uit in een spookachtige totaalbeleving. Een parel van experimenteel vernuft, die tot de verbeelding spreekt door zijn talrijke variaties. “Rad Resistor”, “Tear Transformer” zorgen voor die verwondering die ze willen bieden, avontuurlijk en gevoelig .
De soundscapes zijn zalvend , strelend en werken verslavend. Wat een fijne beleving.
In hun klankentapijt zijn het twee grootmeesters in experiment, die een muzikaal kunstwerk verwezenlijken.
Tracklist: True Transistor 03:16 Moody Mosfet 03:41 Amber Amplifier 02:47 Rad Resistor 02:27 Rootsy Regulator 01:46 Tear Transformer 03:12 Smooth Sensor 04:42 Ready Rectifier 04:12 Cold Capacitor 04:43 Round Resonator 01:45 Indy Inductor 03:30 Fuzzy Fuse 04:00 Dreamy Diode 03:08
Experimenteel
Reinhard & Reinhard
Reinhard & Reinhard
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die bekend is als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met 'Standing in The Light of a Brand New Day' bracht hij zijn nieuwste solo plaat uit.
Wij hadden een fijn gesprek met Guy. Dit interview kun je hier nog eens nalezen.
De schijf start met een ingetogen intro, waarna een lekker aanstekelijke gitaarriedel de toon aangeeft. Guy heeft een warme stem, die onroert en ons doet wegdromen , o.m. op “Caroline Sings” en “Up on the Mountain”, eentje die je makkelijk kunt meezingen. Het onderstreept de veelzijdige, variërende aanpak van Guy Verlinde als muzikant en composer. De tempowissels zijn intrigerend en boeiend.
Weemoed en melancholie horen we op “The Unsung” , luchtiger klinkt “If I where your God” en “I'm Your Man” is een lekker aanstekelijke blues grass song. De blazersectie durft een prominente rol innemen. Strijkers horen we op “The way you are”, de mondharmonica zorgt dan weer een andere insteek.
De instrumentatie is magisch mooi; alsook de vertelkracht van Verlinde; zijn vocals raken hoedanook. Het avontuur in de nummers zal de doorsnee bluesliefhebber intrigeren. . “Both Sides of the Blues” zet het kracht bij. “In July” is een bluesy afsluiter, waarover Guy zegt '' Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos, zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen." Hij is er met met brio in geslaagd.
Besluit: Guy Verlinde heft met 'Standing in the Light of a brand new day' een afwisselend emotievol overtuigend Plaatje uit.
Tracklist: 01. Breaking Dawn 02. Up on the Mountain 03. Caroline Brings 04. The Unsung 05. I'm Your Man 06. If I Were Your God 07. No More 08. Both Sides of the Blues 09. Surrender to the Groove 10. Last Goodbye 11. The Way You Are 12. Karma's Gonna Kick Your Ass 13. In July
Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’
De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland. Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.
Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.
Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond. Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?
Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.
Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan. Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)
Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.
Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten. Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)
Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld. Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.
Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was. Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal : Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand. De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee. In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe.
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd. Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…
Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’, daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)
Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more. Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.
Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.
Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar. Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.
Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen
Wanthanee - Een nieuwe diamant op de Belgische bünhe
Dan win je in 2016 in de AB ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru. En kan je 2 richtingen uit. Je bestormt in euforie verscheidene podia in de roes van de overwinning, maar zonder veel bagage reis je niet ver, of… je neemt je tijd en werkt aan stevig , doordacht en goed materiaal.
Clever als ze is koos ze voor het 2e. Als je iemand als Orson Wouters aan je zijde hebt, is dit een evidente keuze. Hij vormde mee de sound van de plaat en mixte en producete alle nummers. In 2016 stond nog een ruwe diamant op de bünhe, nu blinkt Wanthanee bij de release van haar debuutalbum als geen ander.
Het voorprogramma werd verzorgd door Caspar Auwerkerken. Een 21-jarige Hasseltse singer-songwriter, en ook al een aanstormend talent. Past perfect in de stijl van Wanthanee. Met ook enkel en gitaar en cello brengt hij op een vertellende, soms fluisterend, soms met de nodige power, mooie ingetogen nummers. De manier waarop , z’n stem, de hoogtes, doen me denken aan een mixtuur van Tamino en The War On Drugs. Maar dan zonder de vele arrangementen. Ook de bindteksten zijn verrassend grappig… Zo’n ingetogen nummers brengen, en dan beginnen over stagediven, en een zwakke rug. Je moet het maar bedenken… Zonder twijfel op te volgen.
Bijgestaan door 6 muzikanten , 3 strijkers , een percussionist, een contrabassist en een toetsenist, wou Wanthanee haar debuurplaat lanceren, daar waar het allemaal begon. Het was dan wel in de AB Club, maar dat maakte de sfeer nog intiemer.
Ze had al aangegeven dat de focus op de nummers zelf moest liggen, en niet op de show er rond. Daar is het team rond Wanthanee wonderwel goed in geslaagd. Elke song werd zeer passelijk qua sfeer omringd en/of geaccentueerd.
Openen deed Wanthanee met “I would do it all for you” en “Cold summers”.Waardoor we direct in de dromerige sfeer van indiepop worden gedompeld. Na het wat donkere “Concrete” volgde gelukkig het iets meer uptempo “Mid day dream”, waarmee ze indertijd de releasealbum aankondigde.
“Bleeding” en “Once there was” waren een mooi intermezzo , maar staan niet op de releasealbum.
Met “Soon” komt het bijna breekbare in haar stem naar boven, en door “Painting satisfied” doet ze echt denken aan London Grammar. Vooral door de laagtes die ze haalt, om dan hier en daar een soort ‘doorstart’ te maken.
Het dak ging er, door de diehards, even af door “Only shadows remain”, hét lied welke voor de doorbraak zorgde.
Dat de ondersteuning van het sextet een perfecte symbiose vormt met Wanthanee is een understatement, maar voor “Taipei” werd er nog een Chineese viool aan toegevoegd via ‘Garageband’ ( software ). Een duidelijke meerwaarde en beklemtoont een beetje haar Oosterse afkomst. Om dan met een ongeziene power a capella af te ronden. Wat een mindblower! Overwhelmed!
Kippenvelmoment.
Voor “23” verwees ze naar de leeftijd van Orson, waarbij ze het belang van zijn input in haar carrière nog eens onderstreepte. Afgerond werd er met “Lightshow”, waarbij ook nog eens duidelijk werd dat het sextet niet alleen muzikaal sterk is, maar ook qua zang z’n mannetje staat.
Eén ding staat vast : dit is niet zomaar een ééndagsvlieg. Er STAAT iets op het podium. Brains, looks en voice. En wat voor stembereik! Er wordt vaak de link gelegd met London Grammar, Lana Del Rey, Aldous Harding. Ik voeg er graag Adele aan toe.
Ze is een beetje een melange van deze stijlen, kwaliteit en stembereik. Sommigen hanteren dezelfde indiestyle, de anderen gebruiken hun stembereik van high to bottom gecombineerd in hetzelfde lied.
Maar, Wanthanee heeft haar eigen sound gevonden. Net zoals ze haar eigen weg vindt. Sedert haar overwinning in 2016 is er veel aan slijpwerk en finetuning gedaan. En door al dat slijpwerk is ze al veel aan karaat gewonnen. Meer optredens kunnen haar alleen maar meer doen schitteren….
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/caspar-auwerkerken-09-11-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wanthanee-09-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Whispering Sons pakt de Vooruit helemaal in
Enkele Vlaamse concertzalen klagen dat de jongste maanden op concertavonden altijd wel een percentage van het publiek dat een ticket kocht alsnog afhaakt. Omdat ze schrik hebben besmet te worden in een volle zaal, of ook omdat ze soms net vastgesteld hebben dat ze besmet zijn, of omdat ze geen Covid Safe Ticket willen tonen, … Niets daarvan op de voorbije dinsdagavond in de Vooruit in Gent, waar Democrazy een Belgische halte van de Europese tournee van Whispering Sons had opgezet. Het concert was maanden vooraf uitverkocht en als er hiervoor al mensen thuisgebleven zijn, zal dat dan toch een wel heel klein percentage geweest zijn.
Voor Whispering Sons komt het Gentse concert na een week doorheen Frankrijk als support voor Balthazar, met een passage in de Olympia in Parijs als voorlopig orgelpunt. Ze volgen Balthazar -als alles goed gaat - nog naar Nederland en de UK, maar in Gent mocht Whispering Sons nog eens headlinen. Zie ook hun concert in Lille ikv Halloween
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre! (musiczine.net)).
De indiepoppers van Teen Creeps mochten openen en daarmee maakt Whispering Sons vooral duidelijk dat ze niet willen vastzitten aan het etiket van postpunkband. Postpunk is dan wel een belangrijk onderdeel van hun sound, ze gaan met plezier die genregrens over. Teen Creeps dus, ook al niet meteen voor één gat te vangen. Het trio mengt 90’s indiepop met wat grungy garage en wat jumpy slacker. De set bestond overwegend uit materiaal van het eerder dit jaar verschenen album ‘Forever’, aangevuld met een paar tracks uit ‘Birthmarks’ en eentje van hun split-EP met Mind Rays. Een paar keer wordt het Whispering Sons-publiek flink enthousiast. Een eerste keer als “Mercury” een lange, op een groovy baslijn pompende outro krijgt. Een tweede keer als de drummer tijdens “The Point” zo te keer gaat dat er een cimbaal naar beneden dondert en een derde keer bij setafsluiter “Crash/Land”, een midtempo-rocker die bij het oudste deel van het publek herinneringen aan Buffalo Tom zal oproepen.
Whispering Sons dan. Zangeres Fenne was een paar keer zichtbaar blij verrast door het overweldigende enthousiasme waarmee het publiek in Gent reageerde. De set werd minutieus opgebouwd met alle tracks van hun jongste album ‘Several Others’ (ook nog eens in de album-volgorde), doorspekt met ouder materiaal als “White Noise” of “Performance”. Zo werd de spanning opgedreven tot een eerste kookpunt dat bestond uit de singles “Surface”, één van de weinige echte meezingers uit hun oeuvre, en “Hollow”. Het vuur bij het publiek werd dan zacht gedoofd met een klein en intiem gebrachte “Aftermath” om dat smeulende vuur dan weer hard op te poken met “Satantango” (die vibrerende drumcomputer-achtige intro!) en na het helse “Surgery” nam het vijftal een eerste keer afscheid van het publiek. In de bisronde brachten ze nog het nieuwe “Tilt” (misschien niet meteen single-materiaal, maar wel een heel degelijke track), “Alone” (de tweede meezinger) en als allerlaatste “Waste”.
Live valt op wat een goed geoliede machine deze Whispering Sons zijn. De drummer en de man achter de toetsen vormen het kloppende hart. Dan heb je twee schaduwkopmannen op bas en gitaar die zonder haantjesgedrag hun plaats gevonden hebben net naast de spotlight. Die spotlight staat op zangeres Fenne. Zij weet het publiek te begeesteren zonder ook maar iemand rechtstreeks aan te spreken of op te hitsen. Ze gebruikt niet veel meer dan haar lyrics, een bik in het publiek en een paar rudimentaire danspassen om haar band, de muziek en het publiek naar een hogere dimensie te brengen. Het is een formule die absoluut werkt en we mogen er fier op zijn dat deze muziek ook tot ver in het buitenland gesmaakt wordt.
Kortom, Whispering Sons - Wereldklasse!
Organisatie: Democrazy, Gent
Thurston Moore Group - Masterclass in ontspoorde gitaren
In de post- Sonic Youth periode, die toch al meer dan 10 jaar aan de gang is, mogen we nu wel zeker stellen dat Thurston Moore het meeste van dat unieke Sonic Youth DNA in de genen heeft. Kim Gordon is immers alsmaar verder in de avant-garde en quasi ontoegankelijke underground verzeild geraakt en Lee Ranaldo verdiepte zich onverstoord in al dan niet experimentele poprock die mijlenver verwijderd is van de originele SY-sound. Het is hen van harte gegund, maar wij halen nog altijd het liefst een goeie ouwe krakende en scheurende Sonic Youth plaat uit het rek, dus zijn wij maar al te blij dat Thurston Moore grotendeels trouw gebleven is aan die unieke sound die hij voor een groot stuk zelf heeft uitgevonden, met uiteraard als belangrijkste inspiratiebronnen The Velvet Underground en de onvolprezen Glenn Branca. Vanavond bleek dat vooral die laatste meer en meer zijn stempel heeft gedrukt op de composities en songs van Moore, alsof Thurston hem sinds zijn dood in 2018 steeds meer wil eren. Check even Glenn Branca’s avant-garde meesterwerk ‘The Ascension’ uit 1981 en u zal weten waarover we het hebben.
De laatste plaat ‘By The Fire’, wederom een bijzonder sterk album met alle gekende ingrediënten, is de reden waarom Thurston Moore met zijn gevolg eindelijk nog eens de oversteek mocht maken. De hoofdmoot van de setlist kwam vanavond uit dat imponerende album, inclusief een paar ferme lappen van die o zo herkenbare noise met overstuurde gitaren die zonder pardon in de cirkelzaag-modus werden gezet. Zo ging het al meteen minutenlang van start scheuren in de intro van opener “Locomotives” en werd aan het einde van de set de noise-hendel nog eens volledig opengedraaid in een verstikkend “Venus”. Een ouwe vos verleert zijn kuren niet, Thurston Moore kleurt nog altijd het liefst buiten de lijntjes want daar ligt zijn universum.
Met “Cantaloupe” en “Hashish” mocht het iets bondiger, twee solide rockers die zowaar al eens een ‘cleane’ gitaarsolo in de aanbieding hadden. Hiervoor verantwoordelijk was de geweldige James Sedwards die samen met Moore een al even indrukwekkende gitaartandem vormt als destijds Moore-Ranaldo. “Siren” ontpopte zich als de ultieme Thurston Moore -of als u wil Sonic Youth- song met repetitieve gitaren die optrokken, gas gaven, terug afremden, piepten, kraakten, ontspoorden en vervolgens met horten en stoten terug op de rails belandden, een Sonic Youth masterclass zeg maar. Dat Thurston zijn klassiekers kent bleek uit de verrassende adaptatie van de VU song “Temptation Inside Your Heart” die hij sterk naar zijn hand zette zonder het respect voor het origineel te verliezen, met Lou Reeds’ songs wordt er immers niet geklooid.
Uit ‘The Best Day’ plukte Thurston Moore het voor zijn doen eerder afgelijnde maar wel fantastische “Speak To The Wild” en helemaal op het einde “Forevermore” dat, een beetje jammer misschien, een ferm ingekorte bewerking kreeg omdat de tijd er nagenoeg opzat.
Dit was anderhalf uur Thurston Moore zoals we hem het liefst hebben, knarsend, scheurend, bijtend, experimenteel, nonchalant, noisy en steeds met een gezonde hoek af. Iets anders hadden we ook niet verwacht, of we waren teleurgesteld afgedropen.
Op 15 november in de AB, Brussel (ism les Ateliers Claus)
Organisatie: Aéronef, Lille
De jonge artieste Justine Bourgeus, beter bekend als Tsar B, ooit violiste bij School is Cool , heeft een uniek muziekgenre op haar naam staan: dark-blue oriental R&B. Op haar debuut 'Indiequeen' (2016) hoorden we het al. Haar recente EP 'Unpaintable' zet het nog meer in de verf. Ken je het gevoel dat je gewoon sprakeloos een zaal verlaat na een bevreemdend mooie set, waarbij intimiteit en intensiteit zorgen voor magi , een warm deken tegen koude winterdagen, da’s wat we hier vanavond in de Club meemaakten! In de vrij korte set, liet Tsar B horen dat ze een veelzijdige artieste is .
Werden we sprakeloos in een magisch, intiem kader en houden we er een mooi, goed gevoel van over bij Tsar B, dan werden de dansspieren geprikkeld bij de support act. Dit bleek niet White Dress te zijn zoals in het programma aangegeven, maar het trio Monokimono (****). Een band die flirt tussen ingetogenheid en extravertie , een zachte wervelstorm in de kleine zaal, althans toch in het begin van de set. Plots trokken ze alle registers open en vlogen de beats in het rond. Monokimono bezorgde ons een eerste adrenalinestoot en liet ons verweesd achter; de emotie werd aangesproken en de gevoelige snaar geraakt.
Bij Tsar B (*****) wordt nog meer op emotie gespeeld. Zij aan zij met muzikante Trui Amerlinck (Rosa Butsi, Ivy Falls, Another String Quartet) op cello, gezeten achter een gedekte tafel, klaar voor het avondmaal.
Ze liet ons sprakeloos achter, in een intiem kader . We voelden een bevreemdende doch mooie magie aan . Een overweldigend gevoel van welbehagen overvalt ons als de strings onze oorschelpen doen trillen. Naast de viool-cello klank, heeft Justine trouwens een engelachtige, breekbare en indringende, krachtige stem. Sprookjesachtig klinkt het, dat je verder doet wegglijden naar verre oorden. Door de ingetogenheid worden echter geen geluidsmuren verpulverd , wel harten diep geraakt. Een gevoelig aanstekelijke sound die uit de viool, cello komt , ondersteund van unieke vocals.
We genoten ten volle van het muzikale schouwspel van twee muzikanten die perfect weten hoe ze die gevoelige snaar kunnen raken.
In de bis geeft Tsar B ons met haar fluwelen stem nog een laatste adrenalinestoot, waardoor we compleet zen de AB Club verlieten, sprakeloos in dat magisch, intiem kader die ze hadden gecreëerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tsar-b-07-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zingem Beeft 2021 - Een mooie dwarsdoorsnede van de beste Belgische metal
Zingem Beeft 2021
De Griffel
Kruisem
2021-11-06
Filip Van der Linden
Zingem Beeft is na vier edities gegroeid van een metalavond naar een metalfestival. Met nog steeds oog voor lokaal talent en met steeds meer en ‘grotere’ bands op de affiche en elke keer meer bezoekers. En ze hebben bovendien de ambitie om nog zeker een paar jaar die groei aan te houden. Dit jaar stonden voor het eerst zes bands op het podium van De Griffel in Ouwegem/Kruisem.
Op de affiche van de afgelaste editie van vorig jaar stond An Evening With Knives als eerste niet-Belgische band voor Zingem Beeft, maar die band moest alsnog verstek geven voor de eerste post-lockdown-editie. De Nederlanders werden vervangen door twee bands en dat was geen slechte zet. Zes van de betere Belgische bands voor een nog steeds correcte ticketprijs: niet moeilijk dat de organisatie het bordje met ‘Uitverkocht’ aan de ingang mocht ophangen.
De Gentse band Our Common Sense mocht de spits afbijten in De Griffel in Ouwegem met hun cocktail van postmetal met stoner, sludge en doom. Het vijftal bracht in 2018 de EP ‘Mankind’s Worst To Know’ uit en het debuutalbum volgt binnenkort bij WormHoleDeath. Dat zal bestaan uit de nummers van de EP, aangevuld met evenveel nieuwe tracks. Dat was ook ongeveer de setlist in Ouwegem: overwegend nieuw materiaal en een paar oudere tracks. Voor heel wat mensen in het publiek was dit een eerste kennismaking met Our Common Sense, maar dit smaakte zeker naar meer.
Temptations For The Weak werd aangekondigd als circlepit-materiaal en zanger Djoni nodigde het publiek al meteen uit om de stevigheid van de nadarafsluiting aan het podium even uit te testen. Het publiek reageerde enthousiast op de metalcore van deze Antwerpse band, maar over de nadarhekkens moest niemand zich zorgen maken. Temptations For The Weak bracht een helse set met slecht één ouder nummer, een raak gekozen cover van Gojira en veel nieuwe tracks van hun binnenkort uit te komen album ‘Fallen From The Stars’. Afgaand op de reacties in het publiek worden die nieuwe nummers best gewaardeerd, want in de eerste rijen voor het podium gingen de vuisten massaal de lucht in.
Splendidula is intussen al een household name in de wereld van doom, sludge, postmetal en stoner. Deze band krijgt al langer dan vandaag internationale erkenning voor zijn albums, al vertaalt zich dat niet meteen in concerten in het buitenland. Dat wordt dan wel de volgende stap voor deze band. Hun jongste album ‘Somnus’ werd opnieuw enthousiast onthaald in binnen- en buitenland en dat album kreeg het publiek in De Griffel integraal en in de juiste volgorde te horen. De podium-act van Splendidula is eerder statisch en dat vangen ze goed op met videos die voor elk nummer een beetje anders zijn. Splendidula bracht een sterk concert met gelaagde en intrigerende tracks.
De Waalse metalcoreband Komah was een beetje een verrassing op de affiche van Zingem Beeft. Deze band heeft een mooi curriculum opgebouwd, maar je kan moeilijk zeggen dat ze nog grote sprongen vooruit gaan maken. We wachten bv. al zes jaar op de opvolger van ‘Flashing Nightmare’ en in Ouwegem stond er nog steeds geen enkele nieuwe track op de setlist. Maar terugvallend op jaren ervaring en met een flinke portie doorzettingsvermogen kon de bende van Leny het publiek wel begeesteren. Er was zelfs een heuse moshpit voor het podium.
Fire Down Below is eerder stoner dan metal maar de brede programmatie van Zingem Beeft is eerder een voor- dan een nadeel. Nog maar een week eerder mocht deze Gentse band de Vulture-stage van de eerste Gentse editie van het Desertfest afsluiten. De fans kijken uit naar de opvolger van ‘Hymn Of The Cosmic Man’ uit 2018 maar daarvan was er in de set nog geen spoor te bekennen. Fire Down Below brengt soms lang uitgesponnen tracks met lange instrumentale stukken, die soms wat aan spacerock doen denken, maar er gebeurt altijd wel wat op het podium. Is het niet zanger-gitarist Jeroen die net niet het publiek induikt, dan wordt er wel een extra drum aangesleept. Het is mooi dat Fire Down Below nu op het podium van Zingem Beeft staat, want straks wordt deze band daar misschien te ‘groot’ voor.
Thurisaz staat voor een donkere mix van death metal met atmosferische blackmetal. Hun vijf studio-albums zijn top, maar live brengen ze hun tracks nog intenser. In Ouwegem vulden ze hun set met vier tracks uit hun jongste album ‘Re-Incentive’. Die vulden ze aan met ouder werk uit o.m. ‘The Pulse Of Mourning’ (2015) en ‘The Cimmerian Years’ (2011). Het publiek was intussen al goed uitgedund, maar voor de blijvers was dit zeker het hoogtepunt van de avond. Een knappe afsluiter.
Alweer een geslaagde editie van Zingem Beeft. We zijn nu al benieuwd naar de affiche van volgend jaar.
Organisatie: Agera Events vzw
HeavyLake Metal Festival 2021 - Variatie en Energiebommetjes!
HeavyLake Metal Festival 2021
Festivalhal Overmere Donk
Overmere (Berlare)
2021-11-06
Erik Vandamme
De omgeving van Overmere Donk is doorgaans een perfecte omgeving voor lange wandelingen langs de waterkant, om dan eens te vertoeven in één van de restaurants gespecialiseerd in visgerechten. Een rustige omgeving dus, die dit weekend ruw werd verstoord door hevige gitaarriedels , knallende drum salvo's en bulderende vocalen.
Voor het eerst ging er een metal festival door in de Festivalhal van Overmere Donk onder HeavyLake Metal Festival.
Organisatorisch zat alles perfect in elkaar, de affiche oogde gevarieerd met bands als FireForce, Cult of Scarecrow, Exoto, Reject the sickness, Iron Mask en Objector. Een Belgische affiche dus van getalenteerde bands in ons kleine landje. De publiek opkomst was wellicht mager, maar dat kon de pret niet drukken. Twaalf uur lang, genoten wij met volle teugen.
Hopelijk komt hier een vervolg op, want dit festival is alvast een fijne toevoeging aan het aanbod van indoor metal festivals, een aanrader voor de doorsnee metal liefhebber die houdt van variatie én… energiebommetjes.
Een festival openen is nooit een gemakkelijke opgave. Devonport Band (***1/2) is een uit Lede afkomstige rock formatie die grunge, garagerock en typische hardrock van de jaren '90 combineert. Het zorgt voor een episch stroom aan energieke bommetjes. Trekpleister zijn de heldere vocals, de lekkere riffs en de drums die zorgen voor adrenalinestoten.
De band speelde voor een handvol fans, maar speelde alsof ze voor een volle zaal stonden. Met dit soort enthousiasme zien we veel potentieel in de band, die overtuigde met hun toegankelijke garage-grunge en hardrock.
Worlds Beyond (****) tapt van een heel andere vaatje. Deze symfonische metal band heeft een paar gitaristen die sterk voor de dag kwamen. Ze hadden ook een klassiek geschoolde zangeres die met haar indringende stem nogal wat aankon. Een spooky, sprookjesachtige wereld opent zich; het materiaal heeft een hypnotiserende inwerking. In het begin van de set leek alles nogal statisch en stroef te verlopen, maar gaandeweg - mede door de enthousiaste respons van het publiek - werden de registers meer open getrokken. Worlds Beyond kon op die manier overtuigen.
If I May (*****) bracht onlangs nog een knappe schijf uit 'As Above//So Below’, hun tweede sinds de start in 2016; het laat een iets donkerder kantje horen van de uit Herzele afkomstige Post hardcore/metalcore formatie.
De band bestaat uit muzikanten die hemelse riffs uit hun instrumenten toveren. De zanger/frontman trekt de aandacht met z’n diverse vocals, van zalvend naar verschroeiend hard uithalen, en zorgt voor dat ietsje meer in de totaalsound. De band had het niet gemakkelijk om een statisch publiek voor zich te winnen, in normale omstandigheden zou door de energiebommen een moshpitje moeten ontstaan, maar ze lieten het niet aan hun hart komen; ze duwden het gaspedaal zelfs dieper in waardoor we compleet murw geslagen werden. De afwisseling in donkere intensiteit en lichtvoetigheid was een extra pluspunt. If I May werd één van de ontdekkingen.
Objector (*****) steekt duidelijk uit binnen de trashmetal in z’n muzikanten en het zangtalent. Bij elk optreden blazen ze ons compleet omver. Ze drukken hun stempel op het genre en moeten niet onderdoen op de groten als Kreator of Evil Invaders. Bovendien is frontman Bock niet alleen een begenadigd gitarist, maar ook een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend aanport te bewegen. Een kleine groep gaat over tot een moshpit en gaat gewillig in op zijn oproep. De band blijft ondanks de wat flauwe respons, toch dat gaspedaal verder indrukken, en dat zorgt ervoor dat de band ons ook nu weer sterk weet te overtuigen. Sjiek.
‘Rauwe, griezelige waanzin' schreven we over Exoto (****) . Net als de gruwelijke beelden op de achtergrond, met demonische wezens die mensenvlees eten, enz, gaat Exoto muzikaal bijzonder intens tewerk. Hard, ruw en meedogenloos, zonder opkijken drijft de band, vocaal als instrumentaal, het tempo op tot immense hoogte. Huiverend en angstaanjagend. Een strakke lijn weliswaar, maar wie zich - zoals wij - gewillig laat meedrijven in die fantasieprikkelende rauwheid, voelt de vuurtongen van de hel.
Exoto verstaat die kunst om z’n publiek te confronteren met zijn meest innerlijke demonen … met geen kans op terugkeer naar de realiteit. Zelfs in de meer ingetogen songs, is die dreiging nog steeds zo verbluffend, van pure angst en vertwijfeling.
Plots stond de zaal, voor het eerst op de dag, goed gevuld tot aan de PA voor Cult of Scarecrow (*****) . Niet zo verwonderlijk, de band bestaat uit muzikanten die al heel wat hebben uitgevoerd in succesvolle projecten in de jaren '90 als Dead Serious, in de regio Zele en omstreken, toen een grote naam binnen de speed/thrash.
Cult of Scarecrow dompelt je onder in een doomachtig sfeertje binnen het genre. De recente release 'Tales of the Sacrosanct Man' toont zijn veelzijdigheid. Live voegt de band er tonnen spelplezier aan toe, de kwinkslagen vliegen in het rond, waardoor een doom/thrash/heavy metal feest ontstaat. Het publiek reageert laaiend enthousiast. In het genre duidelijk energiek en open-minded in variatie.. Sterk.
Iron Mask (****) is een powermetal formatie die al actief is sinds 2002, en opgericht is door top gitarist Dushan Petrossi, ook bekend van de band Magic Kingdom. Iron Mask bracht al een hele rits platen uit, en nu verscheen 'Master of Masters'. De fantasieprikkelende powermetal van Iron Mask gaat erin als zoetekoek, ook al worden er epische clichés boven gehaald om het publiek te paaien; het publiek ondergaat letterlijk Iron Mask. Het spelplezier druipt er van af. Headbangen was hier de boodschap.
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness (*****) tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. Hun gretigheid kwam ook hier op HeavyLake Metal Festival naar boven. Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Zanger/frontman Guy werkt namelijk als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. De vertwijfeling, die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, voel je ook als een muur op jou afkomen tijdens een live optreden. De bijzonder intense manier waarop de band, vocaal en instrumentaal tekeer gaat , is zodanig confronterend dat je zelf tot een punt van waanzin wordt gedreven. Dat is de grote sterkte van deze band op plaat, maar ook live. Hun donkere mokerslagen zijn krachtig, een tsunami aan duistere gedachten. Compleet murw geslagen zijn we, en blijven we verweesd achter na zo’n set.
De onderwerpen van FireForce (****) zijn nu niet direct feestelijk om een festival af te sluiten, want het gaat over alles wat oorlogen aangaat. We zagen de band al diverse keren, en telkens werden we aangenaam verrast.
Momenteel is ieders inbreng binnen FireFoce van even groot belang, de snijdende gitaarriffs en de knallende mokerslagen op drums brengen een aardverschuiving teweeg. De adrenaline loeit door de boxen. De instrumentatie is intens sterk. De muzikale trillingen dreunen na door de riffs en de helse drumsalvo's.
Het meest opmerkelijke echter binnen FireForce anno 2021 is de vocale inbreng die enorm emotioneel beladen is en vaak rauwer klinkt dan ooit, perfect passend binnen het concept. 'FireForce blijft zijn roots trouw, maar kijkt ook vooruit. Ze tekenen zondermeer voor een fijne (metal) concertbeleving (die we eerlijkheidshalve toch nog liever live hadden meegemaakt , pint in de hand en headbangend) ' schreven we nog over de live streaming eerder dit jaar.
Oog in oog met een echt publiek, kenmerkt zich een verschroeiende aanpak, powermetal, knallend, op z’n best.
HeavyLake Metal Festival kon zich geen betere afsluitende act voorstellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics (bevriende website Musika @Andy Maelstaf
https://www.musika.be/2021/11/10/heavy-lake-metal-festival-6-november-2021/
Organisatie: HeavyLake Metal Festival
Millionaire ≠ Millionaire
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.
Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!
Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.
Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
