A Certain Ratio - De uit Manchester afkomstige band ontstond in volle postpunk hoogtij, eind jaren '70. Ze brachten dansbare postpunk met een pittig funk sausje. De band maakte deel uit van de Factory stal van o.m. Joy Division, OMD en New Order. Na het laatste album 'Mind Made Up' bleef het, ook na verschilende verzamelaars, stil rond A Certain Ratio. Nu verscheen er plots een nieuwe plaat 'ACR Loco'.
Het begint al lekker groovy met twee pareltjes “Friends Around Us” en “Bouncy bouncy”, een geflirt van postpunk en gepeperde funk. Ze houden dit tempo nog aan , maar naarmate het album vordert , verzandt het helaas een beetje in eentonigheid. Toch noteren we nog fijn materiaal als “Family”, gevolgd door het energieke, opzwepende “Get a Grip” … Songs die de geest van het verleden van A Certain Ratio naar boven halen en het linken aan ‘het nu’ . Het poppy klinkende “Berlin” kan ons, ondanks het aanstekelijk karakter, weer minder overtuigen. “What's wrong” klinkt ietwat gedateerd. De band sluit knap af met “Taxi Guy” .
Aan deze nieuwe schijf werkten originele leden als Jez Kerr (bass en vocals), Martin Moscrop (trompet en gitaar) en Donald Johnson op drums mee. Het trio werd aangevuld met de ACR live band met Tony Quigley op sax, de in juli overleden Denise Johnson en Matt Steele (The Brand New Heavies) op keyboards. Verder wordt A Certain Ratio aangevuld met een hele lading gastmuzikanten als Maria Uzor en Gemma Cullingford (Sink Ya Teeth), Gabe Gurnsey (Factrory Floor), Mike Joyce (The Smiths) en Eric Random (speelde onder meer samen met Nico, Cabaret Voltaire en Pete Shelley van The Buzzcocks). Een overtuigende samenwerking tussen al die personen!
Op de nieuwe schijf blijven ze niet teren op het oude succes ; de tijdsgeest van vroeger sluimert nog , maar ze kijken mee vooruit door hun muzikaal geflirt , wat ons voldoende overtuigt …
Tracklist: Friends around us 05:57 Bouncy Bouncy 04:19 Yo Yo Gi 05:12 Supafreak 05:17 Always in Love 03:51 Family 04:53 Get A Grip 04:54 Berlin 04:09 What's wrong 04:46 Taxi Guy 06:53
Postpunk
A Certain Ratio
ACR Loco
Kosmo Sound is het project rond Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas), Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt ‘zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip , die elke zaal in de fik zet’ . Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en worden verlegd binnen een zomerse, groovy aanvoelende sound.
Eerder hebben we aandacht besteed aan de single “Aunt Sister Lydia” - de recensie kun je hier eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79243-aunt-sister-lydia-single.html .
Het debuut 'Antenna' kwam nu uit via Zephyrus Records. De intro van “Aunt Sister Lydia” doet me, heel subtiel, denken aan de intro van “Avalon” van Roxy Music, door z’n toegankelijkheid waarbij de emoties van de luisteraar op een zeer frisse wijze worden aangesproken.
Er ontstaat een feestelijke stemming op het lekker up tempo nummer “Rank”; een versmelting van bas, drum, gitaar en een aanstekelijke saxofoon; je glijdt weg naar betere oorden op songs als “Teddy Dub” en “Yeasterday”. Of er is sprake van melancholie door het intens saxofoongeluid (dank aan de virtuositeit van Ambroos De Schepper), waarbij Kosmo Sound je kippenvelmomenten bezorgt op “Fortune”.
Dan hebben we het nog niet gehad over de bevreemdend aanvoelende inkleding, waarbij de drums van Marius Couvreur een voorname rol spelen, zoals op “Booh”. De band klinkt avontuurlijk en houdt van een potje experimenteren door de uiteenlopende stijlen. Luister maar eens naar “Yeasterdaydub” of “Footprints”, de keys van Bob Debusscher bieden een kleurrijk landschap . Virtuositeit ten top!
Iedereen is een even belangrijk element in de band. De versmelting van al die diverse muzikale toverkunsten, zorgt voor een feestelijke en weemoedige plaat,
Tracklist: Aunt Sister Lydia 06:14 Rank 05:16 Teddy Dub 03:44 Yeasterday 04:20 Fortune 05:59 Booh 04:41 Hofstr. 04:38 Yeasterdaydub 04:22 Footprints
Tuur Florizoone - Grensverleggende virtuositeit in tweevoud
Tuur Florizoone - Simon Segers
De Gentse muziekpartners Democrazy, Gent Festival van Vlaanderen, Handelsbeurs Concertzaal, MIRY Concertzaal en Kunstencentrum Vooruit bundelen de krachten met het nieuwe online concertplatform 'Sound of Ghent'. https://soundofghent.be/
Dit resulteert in een pak fijne concerten waarbij je , vanuit je luie zetel, toch een beetje de sfeer kunt opsnuiven alsof je zelf bij dit evenement aanwezig bent. Helemaal dezelfde totaalbeleving is het niet, maar door de technische snufjes , de knappe presentatie, de visuals en de mogelijkheid te applaudisseren en te chatten met de aanwezigen , leunt het er wel dicht tegenaan.
We waren al aanwezig op de streaming van de cd voorstelling van Nordmann 'In Velvet'. Nu was het de beurt aan een dubbel voorstelling van drumwonder Simon Segers die zijn bijzondere kunsten toont bij o.a. De Beren Gieren, Black Flower en MDCIII. En nu solo de mogelijkheden van zijn instrument uitput.
En dan is er accordeon virtuoos Tuur Florizoone. Tuur kwam zijn solo plaat 'Night Shift' voorstellen. De recensie kan je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80050-night-shift.html
Simon Segers (****) In eerste instantie krijg je een soort spoken word introductie, waarbij Simon Segers zijn drumstel aan het installeren is en ons al een kleine rondleiding geeft naar het podium toe, een kunstje dat ook Tuur Florizoone zou overdoen, voor hij zijn set inzet. Hij geeft ook op een gezapige wijze uitleg over het opstellen van dat drumstel en de combinatie met elektronica. Simon Segers maakt inderdaad niet alleen gebruik van uiteenlopende drumstokken, hij voegt daar elektronische klanken aan toe, haast onaards van oorsprong. Even de realiteit vergeten en je doen wegzweven naar verre oorden in diepzinnige gedachte is het uitgangspunt, of dat nu op een groovy wijze is, of eerder bedwelmend, ingetogen. Elke keer blijf je ademloos aan zijn lippen gekluisterd en geniet je van zoveel virtuositeit dat de man brengt. De grimassen in zijn gezicht verraden een intense concentratie om elk puzzelstuk perfect te laten passen binnen het geheel. Hij streelt, soms letterlijk, zijn drumvellen op een zachtaardige wijze, waardoor je oorschelpen trillen van innerlijk genot. Niet te lang echter, zodat je niet in slaap wordt gewiegd. Als een donderslag bij heldere hemel haalt hij langzaam alles uit de kast, trekt de registers open en ontketent een ware wervelstorm door uiteenlopende klanken die alle kanten van de zaal uitgaan. Het voortdurend schipperen tussen uitersten bewijst dat Simon Segers niet zomaar een drumwonder is; het instrument is als het ware een onderdeel van hem zelf geworden. Op zijn virtuositeit staan dan ook geen grenzen, hij houdt ook van de mogelijkheden om de drum tot het uiterste uit te spitten en er experimentele geluiden aan toe te voegen.
Een kers op de taart was dat je op het scherm achter de muzikant ook beelden kon zien; een visuele omkadering dus. Een extraatje dat ook Tuur ons zou brengen.
Tuur Florizoone (****) Na een rondleiding in de gangen van Handelsbeurs, waarbij hij zijn accordeon al wandelend speelt, gaat Tuur over tot het toveren van klanken uit zijn accordeon waarvan wij het bestaan niet kenden. Hij etaleert het ook op zijn nieuwste plaat 'Night Shift' dat live in de verf wordt gezet.
Ook bij Tuur is er het voortdurend combineren van visuele effecten op het scherm met het prachtige klankenbord. De magische kruisbestuiving tussen beeld en klank is echter nog maar een klein onderdeel van het totaalpakket. Tuur dompelt je onder in een badje van weemoed en melancholie, en hij gaat de folkloristische en feestelijke toer op. Een lach en een traan worden perfect met elkaar verbonden.. De man gaat bijzonder ingenieus te werk, en ook de grimassen in zijn gezicht verraden - net als bij zijn voorganger - dat hij zich zo perfect verbonden voelt met zijn accordeon , dat het wel een onderdeel van zijn lichaam en geest lijkt te zijn. Hij bezorgt ons ook in de huiskamer een kippenvelmoment of hij doet ons lekker meedeinen over weidse landschappen door de folkloresound.
De accordeon is sowieso een instrument dat bij de luisteraar uiteenlopende emoties aanspreekt, van vreugde tot ingetogen een traan wegpinken. Tuur Florizoone doet er gewoon nog enkele scheppen bovenop.
Op zijn virtuositeit staat geen grenzen . Tuur Florizoone zet het met brio op zijn solo plaat en op het podium in de verf.
Besluit: Net zoals die andere grootmeester Toots Thielemans op mondharmonica, zijn Simon Segers en Tuur Florizoone virtuozen die hun instrument op een unieke, levendige en verbluffende wijze beheersen. Maw een avondje grensverleggende virtuositeit in tweevoud.
Organisatie: Handelsbeurs ism Jazzlab
Sin Savage - Een gezamenlijke solidariteit van de fans naar organisaties toe kan de rock en metal zeker door deze crisis loodsen
Sin Savage, is een belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in vorige projecten maar wilden hogerop geraken, ‘they wanted to make Belgium great again!’. En zo werd Sin Savage geboren. Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single “Lost In The Dark”, vergezeld door een videoclip. De critici waren laaiend enthousiast over de ruwe maar hedendaagse sound die vaak vergeleken werd met een nieuwere versie van Motorhead of Judas Priest. Enkele maanden later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, ook genaamd ‘Lost In The Dark’.
Ondertussen heeft Sin Savage niet stil gezeten en liet live al van zich horen. In 2020 werden drie singles uitgebracht, waaronder de recente “Hearts Under Fire” - https://www.youtube.com/watch?v=ElqwJkDx0-8
We vonden het hoog tijd voor een interview met deze ambitieuze band die aan een opmars bezig is, en niet mag gestopt worden door welk virus ook. We hadden daarover een gezellige babbel met gitarist Jasper Vanderheyden.
Sin Savage ging eerder door het leven als Nightmare BE, hoe is dat in zijn werk gegaan? Waarom deze naamverandering?
Nightmare BE was eigenlijk de band van mij en onze zanger Zan Geeraerts. We hebben een vijftal jaar bestaan en een full cd uitgebracht, naar het einde begon het een beetje dood te lopen en besloten we het roer om te slaan. En ook, ik en onze drummer Vassili Golfidis hadden eigenlijk wel nood aan iets steviger. Daardoor klinkt onze nieuwe muziek bij Sin Savage iets steviger dan Nightmare zelf. Ondertussen moesten we o.a. op zoek naar een nieuwe bassist. Dit muzikaal talent vonden we al snel bij Andreas Timmerman. We hebben dus eigenlijk een beetje hetzelfde gedaan als Stake Number Eight die STAKE zijn geworden. Een zeer goede markering truc om onze band gewoon nieuw leven in te blazen.
De band brengt old school heavy metal die teruggrijpt naar de basis, ik hoor een link naar bijvoorbeeld Motorhead en dergelijke. Old School heavy metal blijft ook bij de jeugd aanslaan, waarom?
Ik kan alleen maar zeggen dat de jongeren die naar die muziek luisteren duidelijk een goede opvoeding hebben gehad, haha. We hebben gewoon die heavy metal uit de jaren ’80 met de paplepel ingekregen, eigenlijk. En ja dat heeft dus wel een zekere invloed gehad, noem het gerust een beetje nostalgie. Maar een echte verklaring? Dat zal zeker daar ergens liggen.
Vorig jaar bracht de band een schitterende EP uit ‘Lost in the Dark’ , een frisse wind door het heavy metal landschap, hoe waren de algemene reacties?
Eigenlijk zeer positief. We zijn direct met die EP afgekomen. Van Rock Tribune kregen we een 9/10 en daar waren we zeer blij mee, en ook een volledig artikel. Ook onze release show was direct uitverkocht, dus ja een super start voor de band met die EP.
Ik vind dat je binnen de heavy metal vaak de bomen door het bos niet meer ziet, er is een overaanbod. Maar jullie steken er wel bovenuit, naar mijn mening. Heb je er een verklaring voor?
Deels doordat we al een paar jaar speelden. Ook omdat we ook uiteenlopende invloeden hebben. Onze zanger valt eerder voor die jaren ’80 heavy metal. Bij mij mag het iets steviger en onze bassist en drummer gaan zelfs de nog stevigere weg op… Je creëert daardoor een mix van stijlen en invloeden. Ieders invloed zit ook verweven in de band en dat zorgt ervoor dat we toch een beetje meer uniek klinken binnen dat heavy metal wereldje.
De reden van dit interview is o.a. jullie wat beter te leren kennen, maar ook de release van een nieuwe single “Hearts under fire”. Je mening
We proberen toch iets meer melodieuzer en diepgaander te schrijven tegenwoordig. We hebben dus bewust gekozen om vooral in die single de invloed van ieder van ons in te steken. Waardoor sommige stukken zwaarder klinken en andere stukken meer melodieuzer. Een invloed van al onze invloeden hoor je in deze single dus zeker en vast terug.
Hoe waren de reacties tot nu toe
Heel goed, we hadden ook een video clip. We hebben niets dan positieve reacties over de diepgang en ook over de lyrics was men zeer te spreken. Dus ja, zeer positief. De clip werd trouwens in september opgenomen in de legendarische ‘La Rocca Club’. Niet direct onze scene but hey it works! Zeer blij met het resultaat.
Het is wellicht het onderwerp van het jaar, maar we moeten er helaas over hebben. Door deze Corona crisis vielen ook bij jullie heel wat plannen in het water? Vertel er wat meer over?
Ja, we hadden wel wat optredens gepland staan. Dat zorgt ervoor dat je als band heel wat inkomsten misloopt. We hebben wel een job, maar door niet te kunnen optreden, hadden we niet de financiële middelen om bijvoorbeeld nieuw materiaal op te nemen en zo. Dat kost allemaal veel geld, maar er kwam dus niets binnen. Voor de band viel er op dat vlak dus heel wat in het water.
Ik hoor dat ook bij andere bands, is dat de reden , denk jij , dat er meer singles worden gereleaset? Want dat valt me wel op tegenwoordig
Ja, dat kan goed zijn. Deels. Een full album opnemen kost tijd en geld, dus dat speelt wel een rol. Maar langs de andere kant probeer je een constante flow te creëren eigenlijk. Want na het uitbrengen van een EP en/of CD kun je die maar één keer promoten en zit er toch wat tijd tussen dat er niets wordt uitgebracht. Dan is zo van tijd tot tijd een single uitbrengen goed om de aandacht naar de band toe scherp te houden. Dat is ook wel een reden dat er zoveel singles op de markt worden gebracht. Bij ons in elk geval.
Jullie waren ook in de running om op Alcatraz Metal Fest te staan deze zomer, hoe hoog was de kans? En zal dat alsnog volgend jaar kunnen doorgaan?
We zaten in de halve finale. Alles wordt verzet naar 2021.. Indien we de finale bereiken hebben we 1 op 2 kans op een podiumplek op Alcatraz. Let’s hope! We hopen dus dat het wel doorgaat, en anders wordt het (hopelijk) 2022 zeker
Persoonlijk vrees ik dat volgende jaar nog geen festivals zullen kunnen doorgaan, misschien terug wat ‘coronaproof concerten’ zoals ik er al enkele heb gedaan. Wat denk je zelf?
We hebben deze zomer een show gedaan in Edingen helemaal corona proof op Rockelingen. Dat was met een zittend publiek voor circa 200 man. Het is anders, je mist het publiek dat er staat. .Sfeer maken wordt iets moeilijker maar we hebben er dubbel van genoten!. Een dikke pluim voor de organisatie!
Zou je eventueel overschakelen op streaming?
Dat zou wel leuk zijn, maar dan moet het echt goed georganiseerd zijn vind ik wel. Deze zomer was er bijvoorbeeld Hellgium georganiseerd door Fleddy Melculy, Off The Cross en King Hiss. Die hebben dat zeer goed georganiseerd. Je hebt bijvoorbeeld een goede mixer nodig en van die zaken, zoiets zou ik wel zien zitten.
Wat me opvalt, ik heb weinig metal of hardcore gerichte concerten gezien binnen dat corona proof concept, ik kan vermoeden waarom.. maar wat denk jij dat de reden zou zijn?
Ja, hoe het echt kom weet ik ook niet. Maar het verliest, wat die stijlen, toch veel van zijn charme. Omdat je op metal en dergelijke toch echt moet kunnen bewegen wat bij andere stijlen misschien niet nodig is. Wellicht daardoor?
COVID 19 overheerst ons leven, niet alleen voor een muzikant maar ook als mens is het streep door de rekening. Hoe heb je als muzikant, band en mens deze crisis voorlopig doorstaan?
Het is natuurlijk zeer vervelend omdat je niet echt kunt blijven doorwerken en zo. Als band zoek je automatisch naar manieren om toch actief te blijven, en dat kan perfect lukken zelfs. We hebben dat persoonlijk goed kunnen oplossen door verspreid al drie singles uit te brengen, zo blijf je als band zelf bezig en zo blijft het publiek ook feedback krijgen van jou. Het is een beetje meer interactief zijn, maar dat lukt dus perfect om deze tijden te overbruggen. En ondertussen schrijven we nog verder muziek, dus we blijven gewoon bezig.
Wat denk je dat de gevolgen zijn voor de muziekwereld en dan in het bijzonder die van de rock en metal?
Ik hoop dat er niet teveel gevolgen zijn. Ik hoop alleen dat de bands vrij vlug weer kunnen optreden. Natuurlijk als zou blijken dat bijvoorbeeld Alcatraz of Graspop volgend jaar nog niet kunnen doorgaan, dan wordt het een probleem. Ik vind ook dat, als het dan nog niet zou doorgaan, de fans een geste zouden mogen doen om de organisaties bij te treden. Zo heb ik mijn ticket voor Graspop behouden, moest nu blijken dat het volgend jaar weer niet doorgaat dan mogen ze voor mij part dat ticket houden. Als organisaties daardoor financieel gezond kunnen blijven en ons eventueel in 2022 iets kunnen bieden, heb ik dat er zeker voor over. Een solidariteit van fans naar de organisaties toe kan de rock en metal zeker door deze crisis loodsen. Maar dan moeten de fans echt hun hart tonen naar hun favoriete muziek toe. Als extra geste om dat te doen, een gratis optreden van Sin Savage op Graspop in 2022 mag altijd (haha).
Mogen we ons op basis van deze single en van de vorige binnenkort aan een full album verwachten? Met andere woorden wat zijn de verdere plannen?
Daar kunnen we zeker door deze periode, geen antwoord op geven. We hebben singles uitgebracht, we zijn volop nieuwe songs aan het schrijven. We blijven dus actief bezig met de band, de fans moeten geen schrik hebben. Maar nu plannen maken voor een full album gaan we niet direct doen, we kijken op dat vlak nog de kat uit de boom.
Staan er ook al concerten gepland?
Een deel is verzet naar volgende jaar. Er was normaal een optreden gepland op 22 november met een Zwitserse band SHAKRA in Kavka, dat gaat niet door. Er staat ook een concert op de plannen met Vicious Rumours in mei volgend jaar en dan is er nog een naar volgende zomer verschoven Rock Petrol met o.a. Tigers of Pan Tang. Dat is dus voor de zomer van 2021. En hopelijk komen daar een pak shows bij.
Moesten die niet doorgaan kan dat eventueel via streaming? Of ben je daar niet voor te vinden?
Dat is zeer moeilijk om zoiets zelf op te starten; maar moest een organisatie daar zelf mee afkomen en uiteraard op voorwaarde dat het dus – zoals hierboven al aangegeven – zeer goed georganiseerd is zien we dat zeker zitten.
Mijn laatste vraag Jasper. Wat zijn de ambities van de band? Of jouw persoonlijke ambities binnen de muziek?
Eerlijk gezegd is onze eigenlijke ambitie om ooit op Graspop te staan. Dat was ooit een jeugddroom, maar nu zijn we toch op weg om dat eventueel werkelijkheid te laten worden. Als alles goed verloopt, dat is ook afwachten, staan we misschien volgend jaar op Alcatraz en komt die droom toch dichterbij. We werken dus vooral op naar die doelstelling, ooit op Graspop staan. Dat is ons eerste groot doel. Wat daarna komt zien we dan wel.
Ik krijg wel de indruk dat in ons land het toch veel moeilijker is om op Graspop te geraken als Belgische band. Als jullie Duitsers waren dan stond je nu op Wacken Open Air
Er zijn wel bands die zijn doorgebroken zoals Evil Invaders of Carnation , bij die bands lukt het wel.
Is het misschien niet zo dat extreme metal bands wel meer kans krijgen om op Graspop te staan?
We merken wel wat dat betreft dat de tendens ligt op de zwaardere of extreme groepen. We gaan echter altijd blijven doen wat we graag doen, en dat is die old school metal brengen. Als dat een reden is om ons niet te boeken dan is dat gewoon zo, we gaan onze roots daarom niet verloochenen. Dat lijkt me logisch.
Is er ook zoiets als een einddoel? Misschien beroeps muzikant?
Eigenlijk na Graspop , zien we wel. Beroepsmuzikant? Als dat na een goed overwogen beslissing is wel, maar ik ga niet in een wild avontuur springen. We zijn allemaal op een leeftijd gekomen dat we toch al wat nadenken over ons privé leven financieel en dergelijke veilig te stellen. Dan is het goed een job achter de hand te hebben naast muziek spelen. Moest die gelegenheid zich voordoen en we daar echt kunnen van leven? Uiteraard wel, maar dat is nu niet echt een einddoel.
Bedankt, ik hoop dat we dit gesprek spoedig eens kunnen doen tussen pot en pint na een fijn optreden van jullie. Veel succes in alles wat jullie doen
Tom Kristiaan - Mensen hebben muziek en cultuur echt nodig en dat merk je wel
Al op negenjarige leeftijd zette pianovirtuoos Tom Kristiaan zijn eerste stappen in de muziek. In het Stedelijk Muziekconservatorium in Brugge volgde hij naast piano, solfège nog harmonie en kamermuziek (1984-1992). Later volgde hij lessen accordeon, jazzpiano en ensemble aan het Conservatorium aan Zee in Oostende (2012-2014) en vervolgens accordeon in het conservatorium in Kortrijk (Avelgem) en Brugge (2012-2019). Hij behaalde de graad van uitmuntendheid voor piano , en solfège met grote onderscheiding; hij bereikte de hogere graad accordeon met de grootste onderscheiding. Hij componeert voor piano en accordeon, als ondersteuning voor film, reclame, poëzie of solovoorstellingen. (Bron: https://vi.be/tomkristiaan ).
Met 'In Deep Woods' bracht Tom Kristiaan in 2019 een album uit boordevol knappe piano- en accordeoncomposities die recht door je hart boren. Tijdens de eerste lockdown bewerkte Tom de compositie van Erik Satie ‘Gymnopédies’ . Hij slaagde erin dat meesterwerk een hedendaags tintje te geven, zonder al te veel aan het origineel te raken. Heel recent sloot Tom zich aan bij het singer-songwriter fenomeen GRANT met wie hij samen het album ‘Real’ heruitbracht, met zijn piano. Over deze samenwerking, zijn solo werk en toekomstplannen hadden we een fijn gesprek.
Al op negenjarige leeftijd zette je je eerste stappen in de muziek. Was piano altijd het instrument dat je absoluut wilde spelen?
Vanaf kindsbeen af had ik een enorme adoratie voor dat instrument. Vraag me niet hoe dat komt, maar de piano sprak me toen al aan en nog steeds uiteraard
Hoe is de liefde ontstaan van accordeon?
Dat is pas later gekomen eigenlijk. Er zijn twee momenten die me hebben geïnspireerd om accordeon te leren spelen. In mijn studentenjaren heb ik op de Gentse Feesten 2 accordeon virtuozen zien spelen in de Baudelokapel en daar was ik compleet ‘weg’ van. Later, door in de muziek te duiken ben ik terecht gekomen bij Astor Piazzolla, de Argentijnse tangomuzikant op bandoneon. Die zalige, meeslepende klanken kon ik niet met piano brengen …
Die stap van piano naar accordeon is toch vrij groot?
Ja dat klopt, het ziet er hetzelfde uit , omdat je, zowel bij accordeon als bij piano met toetsen werkt. Maar eigenlijk is de accordeon eerder een blaasinstrument dat je dus heel anders bedient dan een piano. Door de balg in te drukken of uit te trekken worden de klanken gevormd.
Ik heb zowel je schijf ‘In Deep Woods’ als de recente ‘Tom’s Gymnopédies’ besproken. Bij de eerste viel me de intense samensmelting tussen die instrumenten op, wat je sound toch uniek maakt. Je mening graag
Piano is een fantastisch veelzijdig instrument, maar je zit beperkt qua toonvorming: je kan enkel relatief korte klanken genereren. En met accordeon kan je juist wel lange, zangerige lijnen creëren. Ik wilde wel eens zien wat de samensmelting tussen die 2 instrumenten zou geven.
'Gymnopédies' van Erik Satie, een klassieker uit de 19e eeuw … Dat zijn zo van die composities waarvan ik altijd denk ‘niet aanraken aub’ maar je maakt er een écht meesterwerk van. Hoe is het idee ontstaan om zo een icoon aan te pakken?
Het is inderdaad zo met een muzikant die tijdloos is; Hij heeft dit stuk geschreven in 1888, maar ik wilde het een hedendaags tintje geven. Zonder teveel aan het origineel te raken. Dat was een hele uitdaging maar is toch gelukt. Ik heb het vooral proberen vermengen met mijn eigen stijl, de new age. Mijn dromerige stijl was dan alweer een stuk aanwezig in het oorspronkelijke werk.
Wat waren de algemene reacties op de laatste plaat?
Heel goed, heel overweldigend. ‘Gymnopédies’ heb ik tijdens de eerste lockdown opgenomen in mijn home studio en ik heb twee live sessies gegeven via facebook. Wat ik hoorde , was dat de plaat, net als ‘In Deep Woods’ vele mensen tot rust leek te brengen.
Wat de omschrijving van je muziek betreft zie ik jazz, klassiek en avant-garde passeren; hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ik denk dat het dichtst bij New Age aanleunt, met een knipoog naar licht klassiek. De accordeon is eigenlijk een beetje apart binnen dat concept.
De combinatie tussen accordeon en piano vond ik persoonlijk, met alle respect, het meest interessant ; zijn er nog plannen in die richting?
Ik heb nog heel wat nieuwe nummers klaar liggen. Al zal dat meer in de richting van puur piano liggen. De combinatie tussen beide komt voorlopig nog niet aan bod, maar wat niet is, kan komen natuurlijk.
Tom, net zoals veel artiesten zijn er vermoedelijk ook bij jou veel plannen in het water gevallen, welke?
Absoluut. Ik had een mooi concert gepland op 25 maart, en net die week werd de lockdown aangekondigd en hebben we op het nippertje dat moeten stop zetten. Ook in de zomer en zo. Ook al zijn er in de zomer ook wat last minute concertjes gekomen; kleinere concertjes, in kleine bubbels. Dat heeft mijn zomer wel goed gemaakt. In het najaar valt alles nu weer stil.
Ik hoor je zeggen filmpjes op facebook. Ik doe de laatste tijd wel wat streaming concerten, het is niet hetzelfde uiteraard, maar schept dat online vertonen of streaming concerten geen mogelijkheden denk je?
Ik denk het eerder niet, het is niet dezelfde beleving zowel voor de muzikant als de fans. Muziekbeleving is samen komen met vrienden, een pintje drinken, genieten van het samenzijn, … Het is misschien wel leuk om op die manier je nieuwe plaat eenmalig voor te stellen aan een kijkend publiek vanuit hun huiskamer, maar het zal nooit die beleving vervangen van een echt concert.
Je bent echter niet bij de pakken blijven zitten. Want de reden van dit interview is niet alleen een terugblik op je laatste release maar ook op een nieuw project, de singer-songwritersband GRANT ; kan je daar iets meer over vertellen?
Eigenlijk bestaat die band al meer dan vijftien jaar, en is gebaseerd op zanger Dominiek De Groote. Het is een pure singer-songwriter band. Hij speelde samen met drummer Tony Somers en de Gentse bassist Rutger Moelaert en zij hebben de eerste plaat ‘Real’ uitgebracht in 2006. Ik ben er nadien bij gekomen, intussen meer dan tien jaar geleden. We hebben nu de eerste plaat ‘Real’ heruitgebracht met als surprise het nummer “Real” mét de piano inbreng erin. Via Spotify, Amazon, I-tunes of Google Play kun je zowel de heruitgebrachte versie van 2006 vinden (‘Real’) als de tweede CD ‘Untill Dawn’. Hierbij geven we nog even de link naar de 2 CD's van GRANT.
https://open.spotify.com/album/6cAXvVSD6MUtvQuzRNiLs4
https://open.spotify.com/album/2sD15G4Sp9LFsI6NXOZwC5
Live voorstelling lijkt moeilijk dit jaar, ik zie zelfs begin volgend jaar nog geen verbetering, maar wat zijn de verdere plannen bij zowel GRANT als solo (buiten releases)
Voorlopig niet, door de nieuwe lockdown is het weer onmogelijk om samen te komen. We hebben plannen om het voorjaar de studio in te duiken voor een gloednieuwe release. Dat was normaal vroeger gepland, maar door corona is dat dus niet door gegaan. We hopen daar dus volgend jaar werk van te kunnen maken.
Zijn er solo plannen?
Ja, ik heb een tiental nieuwe nummers die ik graag op plaat zou uitbrengen. Van zodra de situatie het toelaat, ga ik dat ook doen, en bovendien wat concerten brengen maar nu ligt dat allemaal in de koelkast te wachten.
In deze barre tijden is het voor een muzikant niet evident te leven van je muziek. Hoe ben je met deze periode al omgegaan?
De ene vindt dat het te streng is, de andere dat het nog strenger zou moeten zijn. Het beestje gaat ondertussen zijn gang. Bij de eerste lockdown is cultuur eigenlijk al heel streng aangepakt. Nochtans hebben heel wat organisatoren deze zomer door veilige coronaproof concerten te geven , bewezen dat het wel degelijk kan. Dus dat kan perfect, veilige concerten organiseren.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze periode zal overleven?
Voor kleinere groepen en organisaties en zo, is het sowieso al heel moeilijk, ik vrees dat die het niet allemaal zullen overleven. Daar vrees ik echt voor. Vroeger leefde de muzikant van de CD verkoop, dat viel weg en nu hangt men sterk af van concerten kunnen geven. Want op spotify krijg je amper een paar cent voor je streaming. Daardoor heb je amper inkomsten daarvan.
Nu ook dit geven van concerten weg valt, valt veel inkomsten weg en dat kan voor die kleinere nefast zijn. Langs de andere kant denk ik dat de vraag naar muziek nog nooit zo groot zal zijn geweest. Na de lockdown denk ik dat er enorme vraag zal zijn daarnaar, net door het gemis. Mensen hebben muziek en cultuur echt nodig en dat merk je wel. Dus daar kan voor sommigen eerder een reddingboei zijn. Door de vraag ernaar. Ik denk dus dat de mensen meer naar concerten en festivals zullen gaan, net omdat ze nu beseffen hoeveel ze eraan hebben.
Maar je bent wel voorstander van spotify en zo?
Het is een goede manier om jezelf bekend te maken naar een zeer ruim publiek toe, over de grenzen heen eigenlijk. Ik sta er dus zeker achter, maar het je krijgt er dus bijna geen geld voor en dat is jammer.
Staan er nog andere projecten op stapel naast GRANT en het solo werk; wat mogen we verwachten?
Wat me zeer integreert is de combinatie tussen muziek en tekst, maar ook muziek en beeld. Op YouTube heb ik enkele filmpjes waar ik samenwerk met de Nederlandse fotografe Iris Hartman. Ze heeft zeer mooie natuurbeelden gemaakt, waarop ik muziek heb gecomponeerd. In die richting wil ik zeker verder gaan.
(We geven hierbij nog even een recente link naar Tom Kristiaan zijn werk waarbij hij muziek en beeld combineert.
https://www.youtube.com/watch?v=OaHSDQKMUh4 )
Ik vind toch ook dat je muziek kan gebruikt worden voor films of tv series eventueel. Wat denk je zelf?
Er zijn al fragmenten die gebruikt geweest zijn voor een reeks op VTM. Ook daar wil ik dus meer mee doen. Gewoon combinatie tussen muziek en beeld. Dat is de volgende stap.
Om af te sluiten. Wat zijn de verdere ambities en is er ook een soort einddoel dat je jezelf stelt?
Ik vind dat moeilijk. Je vindt op je pad gewoon wat op je pad komt. Me blijven amuseren en componeren van muziek, een cd uitbrengen en zo… maar een einddoel hoop ik dat dit nog heel ver verwijderd mag zijn. Ik hoop dat er nog veel op mijn weg mag komen opdraven.
Muziek kan wel eens helpen om je demonen te verdrijven. Dat lijkt Jon Wolf op de nieuwste van YLOH te doen. Waren zijn voorganger al geen zon overgoten liedjes zoals een Milow ze maakt, dan is deze dit zeker niet. Maar muzikaal, dat moeten we toegeven, vinden we er ook enkele opzwepende tracks op terug zoals de opener “Anywhere out there” dat wat donker begint maar eenmaal dat de volledige band meespeelt , krijgen we een song dat met zijn speels gitaarspel vrij opzwepend en catchy klinkt. Dat vinden we ook terug in de tekst waar uitgekeken wordt om iemand terug te zien zoals een lichtje in het donker. Heel rake opener. Ook op “Nowhere Train” krijgen we een uptempo nummer met een donkere, heavy gitaar; een beetje zoals op “Vision Thing” van The Sisters of Mercy. Ook hier weerklinkt een sprankeltje hoop in een uitzichtloze situatie. Op “I Can Feel Every Part” wordt het tempo teruggeschroefd en krijgt het donkere de bovenhand. De vocals klinken diep en donker, de intro is een sfeer neergezet met synths. De zeven minuten durende track wordt opgebouwd naar een climax om dan uit te deinen in de outro. “Let’s Start a War” is van meet af aan knallen. Het klinkt haast als black metal of industrial.
Persoonlijk hoor ik Wolf liever iets cleaner zingen maar toch past het hier wel bij de muziek en de tekst. Met “Stuck in the Bardo” bezingt Wolf boeddhisten die tussen dood en reïncarnatie zweven. Seth Arthaud ( zanger van Merciful Nuns en hoofd van Solar Lodge) tekent hier present voor de vocals na een uitgestrekte intro dat sfeervolle synths en opvallend baswerk van Augustijn Vermandere bevat. Het nummer doet wel wat aan The Merciful Nuns denken vanwege Arthaud en de opbouw van het nummer maar het is wel een beregoed nummer. “Erase Me” gaat een beetje op dezelfde weg op zoals het vorig nummer. Lange intro, donkere zang, stevige uithalen en onderliggend gevuld met sfeervolle synth sounds. “Imprisoned” sluit muzikaal dan weer eerder aan met de twee openingsnummers. Iets lichter en radiovriendelijker, voor wat het waard is natuurlijk. Een meer klassiek goth rock nummer dus. Dat geldt eveneens voor “Save Me For The Void”. Het album eindigt met de meer dan acht minuten durende opus “Let’s Start A Fire”. Hier terug een heel mooie opbouw met fijn gitaarwerk en drumwerk. Werkelijk een fantastische song.
Op ‘Echoes From the Bardo’ horen we een band dat gegroeid is en heel volwassen klinkt. Naast de meer traditionele goth rock, zoals ze die in het begin maakten, krijgen we hier ook tracks die dieper gaan. Een geslaagde evolutie als je het mij vraagt.
Goth rock
Echoes From The Bardo
Your Life On Hold
Het verhaal van dirk. is stilaan wel bekend. Ze wonnen in 2016 de bronzen medaille van Humo’s Rock Rally. In 2018 brachten ze hun debuut uit genaamd ‘Album’ en ze zijn intussen ook bekend om hun goeie live reputatie. Gestaag bouwen ze aan hun weg omhoog.
Hun vooruitgeschoven singles “Hit”, “Artline” en “Stay Indoors” deden het goed in de Afrekening van StuBru. Die eerste twee, catchy en ad-rem, vinden we ook terug op hun tweede album. Maar er staan nog fijne en catchy nummers op zoals “Small Life” dat naast een goede tekst ook muzikaal goed in elkaar steekt en doet denken aan bands zoals Weezer, Nemo of Millionaire. Het bezit tevens een beetje gekte en daar houden we wel van. Ook “Golly” heeft ook een beetje gekte in zich en dat hoor je al meteen in de intro. Maar aanstekelijke zanglijnen zijn ook nooit ver weg zoals op “My Dog’s Dead”. Een nummer dat ook wel wat ‘Afrekening’-potentie heeft. “Come on Tv!” is meer een statement dan een song. “Komrad Shoes” heeft een mooie bridge dat het nummer naar een hoger niveau tilt. “Toulouse” is ook een heel sterke song geworden.
Het fijne aan dirk. is dat ze ferm rocken maar niet vergeten om dat in een nummer te gieten. Tevens weten ze ook wanneer ze moeten inhouden zodat we ook wel wat andere kanten van hen te zien krijgen. “Pastime” begint bijvoorbeeld vrij gevoelig en eindigt met een genadeloze noise-sound dat voortgetrokken wordt door de drums. Er wordt geëindigd met het “Mother”, een ingetogen liedje waarin iemand probeert de ander te overtuigen dat hij zijn moeder niet heeft vermoord. Het gaat ook over vertrouwen en geloof in iemand.
Na twaalf tracks en 33 minuten is de plaat ten einde. Dat heb je met songs die tussen de twee en drie minuten lang zijn. Is dat erg? Helemaal niet want ze weten het nodige te vertellen in die tijd. En dat is het voornaamste lijkt mij. Wie houdt van de laatste golf garage rock/indie rock (met bands als Sons, The Glücks, Equal Idiots…) zal deze schijf ongetwijfeld erg waarderen want ze rocken en zijn tevens catchy ook.
Bovendien zijn ze net iets subtieler dan de doorsnee bands uit het genre. Een goeie plaat waar alleen rake nummers op staan.
Een uitgebreide titel voor een dubbel album release. Album? Nouja een heruitgave van hun twee voormalige ‘best of’ albums die speciaal werden gemaakt op 1000 exemplaren om een aantal Russische performances te ondersteunen. Beide heren van Coil gaan deze re-issue niet meer meemaken. Balance (die ook lid van Psychic Tv was) stierf na een ongeval in 2004 en Kristofferson stierf in 2010. Beiden waren geen lang leven beschoren maar ze maakten toch indruk met hun muziek. O.a. Trent Reznor van NIN was een grote fan van hun werk en bood Kristofferson de video’s voor “Broken” en “Wish”. Coil herwerkte op zijn beurt drie songs van NIN die later terug te vinden waren op de ‘Recoil’ EP.
‘A Guide For Beginners’ is meer de zachtere kant van Coil met tracks die een mengeling van electrofolk en ambient bevatten. ‘A Guide For Finishers’ belicht dan meer de hardere kant van de band met meer industrial invloeden in de songs. Feit blijft dat ze indertijd vooruitstrevend waren en klonken. Begrijpelijk dat veel bands goed naar hen hebben geluisterd. Zo weet je waar sommigen de mosterd hebben gehaald. Een heel mooie collectie songs die de heren indertijd in 2001 zelf hadden uitgekozen om mee naar de Russische markt te gaan.
Alles is gehuld in een glanzende, 8-panel deluxe digipack met foto’s van de originele Russische en de latere Britse editie uitgegeven door o.a. Cold Spring Records. Om de Belgische markt wat zuurstof te geven moet je weten dat je hem ook bij de store van o.a. Consouling Sounds kan bestellen voor slechts 20 euro. Het is zijn geld meer dan waard.
Avantgarde
Electronic/industrial/experimental
A Guide For Beginners - The Voice of Silver/A Guide For Finishers - A Hair of Gold
Coil
Vorig jaar kwam de Frans-Belgische band toepasselijk af met hun debuut-EP ‘Francobelgica’. Die bevatte vier nummers die zowat overal goed onthaald werden. Hun muziek is een mix van gothrock, industrial en postpunk. Nu een jaar later hebben ze een 12inch klaar met op de A kant twee songs en op de B kant een mooie tekening. Uitgegeven op FX 7 Records; het (punk)label van zanger Hans Verbeke.
Voor dit EP-tje werd toch wat aan de sound gesleuteld. De stevige industrial rock elementen werden hier achterwege gelaten. Het toont ook aan dat ze meerdere facetten in hun muziek kunnen steken. Opener “Sister Glory” is een uptempo nummer dat qua sound en structuur wat aan The Mission doet denken. Goeie gothrock, catchy, radiovriendelijk en met fijne cleane vocals. Nummer twee is “Frozen in Time” en dat is een opmerkelijke en ook wel erg sterke song. Het is een donkere en trage track geworden waar geen drums in voorkomen. De sfeer wordt goed opgebouwd met de synths en andere sounds. Er gaat een soort van melancholie, tristesse en ook kilheid van uit. Het contrast tussen de donkere spoken words van Verbeke en de stem van Sandra Lillidolrage (zangeres van de Noord Franse band Lillidolrage en partner van drummer Serge Nowak) liften het nummer naar hogere regionen. Ook gitarist Dominiek de Candt verzorgt hier en daar de vocals. Het is een nummer geworden dat met elke luisterbeurt beter wordt en meer onder je huid kruipt.
“Sister Glory” zal de gothrockers plezieren en is een aandachtstrekker, terwijl “Frozen in Time” intens en puur is. Het is, wat mij betreft, de track van de EP en alleen al daarvoor het aanschaffen waard. Verkrijgbaar digitaal en op gekleurde vinyl.
Postpunk/gothrock
Sister Glory/Frozen in Time EP
The Mars Model
Tuur Florizoone - Ik voel dat, en zeker in deze tijden waarin we leven met eenzaamheid en weinig sociaal contact, muziek een uitweg is voor veel mensen. Muziek brengt ons ook samen
Tuur Florizoone is een veelzijdig muzikant. We leerden hem kennen via het project ‘Tricycle’ van vorig jaar . Via het streaming festival Bel Jazz Festival, dat plaats vond tijdens de eerste lockdown, zagen we hem solo aan het werk en genoten met volle teugen van een klankentapijt dat feestelijk harmonie en subtiele melancholie bevatte. In 2008 maakte Tuur trouwens de ontroerende filmmuziek van de film ‘Aanrijding In Moskou’, die werd genomineerd voor de European Film Awards. Een zeer veelzijdig top muzikant dus.
Tuur Florizoone bracht nu ook een solo schijf uit, 'Night Shift', die het gevarieerd klankentapijt onderstreept.
Ondertussen stelde hij ‘Night Shift’ voor in Handelsbeurs, Gent, wederom via streaming. Het verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80087-tuur-florizoone-grensverleggende-virtuositeit-in-tweevoud.html
We hadden naar aanleiding daarvan een fijn gesprek met Tuur Florizoone; maar uiteraard ook over verleden en toekomstplannen.
Tuur, laat ons even terugkeren in de tijd, hoe is alles begonnen? En vooral, waarom accordeon? Waar komt de liefde voor dat instrument vandaan?
Ik speelde al vrij jong muziek, eigenlijk piano. Toen ik bij vrienden of zo thuis kwam stond daar echter niet altijd een piano. Maar vooral is de interesse voor de accordeon voor het eerst gekomen toen ik een plaat zag staan van De Nieuwe Snaar met Jan De Smet op Accordeon, dat sprak me wel aan. Ik had later ook een optreden in Hongarije en daar heb ik een accordeon gekocht. En zo is het begonnen.
Ik las ergens: Zelf zeg je dat je instrumént anarchistische trekjes vertoont. Verklaar je nader?
Het is ook een instrument met een laat ons zeggen een eigen willetje. Het hangt soms af van de temperatuur in een kamer of zo, hoe het klinkt. In een stoffige omgeving of zo durft ie eens haperen of zo. Daardoor misschien die verwijzing daar naartoe.
Ik heb je pas dit jaar leren kennen op Bel Jazz Fest, en toen viel me al op hoe je een uitzonderlijk getalenteerd muzikant bent; het lijkt wel alsof die accordeon een onderdeel van jezelf is. Ik vergeleek je dan ook met een Toots Thielemans die ook zo een virtuoos was op zijn mondharmonica. Je mening over dit statement graag
Ik kan daar eigenlijk niet veel over zeggen. Het is gevaarlijk om mezelf als muzikant te analyseren. De essentie is gewoon muziek spelen, en daar het beste uithalen wat er uit te halen valt. Ik ben heel gepassioneerd uit mezelf, en dat verstop ik ook in mijn accordeon bespelen. Ik heb ook nooit les gevolgd, ik heb het mezelf geleerd eigenlijk. Ik kijk bewust ook niet naar hoe anderen dat doen, of naar bepaalde technieken van anderen. Ik doe het gewoon op mijn eigen manier. Niets meer of minder.
Ik heb je plaat beluisterd, en je ook twee keer live gezien , via streaming maar toch, ik vind dat er enorm veel emoties uitgaan van je muziek. Ik werd er diep door geraakt. Is dat een bewuste keuze op die manier te werk gaan? Of hoe zie je dat?
Nee, het is geen bewuste keuze. Ik doe het gewoon zo, het gaat zeer natuurlijk eigenlijk. Om maar een voorbeeld te geven. Van mijn 12ste tot mijn 18ste heb ik veel met circus en theater mee gespeeld. Soms kwamen artiesten of zo me zeggen dat ze er graag iets anders wilden in horen. Zoals een iets mysterieuze klank of zo. En dan zijn emoties gewoon belangrijk. Ik heb eigenlijk zo leren componeren. Ik voel trouwens vandaag, en zeker in deze tijden waarin we leven, met eenzaamheid en weinig sociaal contact muziek een uitweg is voor veel mensen. Muziek brengt ons ook samen. Wij kunnen daar als muzikant een belangrijke rol in spelen. Muziek is gewoon emotie, anders heeft het geen zin voor mij.
In 2008 mocht je de muziek verzorgen van ‘Aanrijding in Moskou’; hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dat was mijn eerste film, ik had dat nog nooit gedaan. Ik had een optreden in Bijloke in Gent. Daar zijn de regisseur Van Rompaey en de producent komen kijken. Ze hebben mij het script doorgestuurd. Ik heb de muziek zo dicht mogelijk proberen aanleunen bij dat script, er waren ook instructies aan verbonden. Zo mocht het niet te complex zijn of zo. Daar heb ik allemaal rekening mee gehouden.
Ik mocht dus ook niet experimenteren of zo, ik heb er dan ook iets proberen van te maken dat ik anders dan anders vond. Om het zo uit te drukken. Ik heb wel veel hulp gekregen van de regisseurs daarin, dat moet ook uiteraard. Meer sommige ideeën had ik misschien niet gedaan zonder hun aanwijzingen en steun.
Het was een hele uitdaging, zeker omdat ik dat nog nooit had gedaan voor een film iets componeren. Maar het is toch goed gelukt om de sfeer te benaderen bij al die scenes en zo, wat toch belangrijk is en ook niet altijd even simpel om te doen.
Om wat dat betreft terug te komen op die emoties in muziek stoppen. Ik kon daar ook iets meer hebben mee gedaan dat heel gemakkelijk in het gehoor ligt, of zo. Niets mis mee, maar ik heb dus bewust daar wel emoties in gestopt ook al waren er die beperktheden . Het was ook de bedoeling dat de mensen zich in die situatie zouden herkennen of zo.. En dat heeft die film toch beïnvloed vind ik.
Zijn er nog plannen in die richting want jouw muziek is wel zeer visueel moet ik zeggen?
Ik ben nu met een documentaire bezig. Binnen een paar maanden komt er een project uit in Nederland ‘Taste of Desire’. Dat is eigenlijk een documentaire over Oesters. Er zijn zo nog wel documentaires of zo waar ik muziek voor maak. Ik ben dus eigenlijk wel met een of ander project bezig. Maar zo een langspeelfilm voorlopig niet. Het is ook zo dat mensen uit de muziekwereld vaak niet zo goed weten waar ze me moeten plaatsen. En ook, mijn agenda laat dat ook niet altijd toe om van film project naar film project af te zakken, die staat eigenlijk heel goed vol.
Met andere woorden als ze me vragen wil ik dat wel eventueel doen, maar ik zit er niet per se op te wachten of heb geen ambities om bijvoorbeeld naar Hollywood te gaan of zo.
Ik denk ook dat het voor een beroepsmuzikant belangrijk is dat je iets achter de hand hebt. Hoe ga je als muzikant om met zo een crisis waarin we leven? Hoe ben je daarmee omgegaan?
Ik ben altijd wel zeer spaarzaam geweest, waardoor ik wel iets achter de hand heb moest het financieel minder gaan eigenlijk. Ik hoef niet in luxe te leven, maar ben daardoor blij met hoe ik nu leef. En door spaarzaam te zijn , lukt dat ook vrij goed. Dat is zo gegroeid zelfs, in oogpunt van mijn gezin. Toen de kinderen geboren werden, heb ik twee jaar bewust niet opgetreden of zo. Er zijn natuurlijk veel optredens niet doorgegaan, dat is natuurlijk een heel groot gat waarin je valt. Maar door een sobere levensstijl ben ik in staat geweest dat te overbruggen. Ik betaal ook mijn muzikanten die met mij samen werken, dat lukt ook. Bovendien ben ik altijd actief thuis muziek blijven componeren en zo.
Laten we het hebben over de nieuwe release ‘Night Shift’ die is letterlijk opgenomen tijdens de nachtelijke uren; Vertel er wat meer over
Ja, in de nacht en ochtend. Ik heb twee kinderen die aandacht nodig hebben, en dat ook krijgen. Met die lockdown waren die vier tot zes maanden thuis, dus ja. En in de vrije tijd dat ik had , heb ik dan aan de plaat bezig geweest. Maar niet alleen dat , ik heb ook andere projecten gedaan ondertussen. Er was ook een project met Harry Gruyaert ‘Irish Summer’ (https://www.youtube.com/watch?v=sP-rcJTJa7w ) Ik had het voordeel dat ik geen enkel moment onder druk stond.
Hoe waren de reacties tot nu toe?
Ik moet toegeven de reacties waren heel positief. En je moet weten, normaal spreekt men u onmiddellijk aan en is dat doorgaans altijd wel zo. Maar ik heb van alle hoeken en kanten eigenlijk positieve reacties gekregen op de plaat en dat is wel heel fijn.
Ik vond het zeer intens klinken. Ik vind toch dat je een uniek muzikant bent binnen dat wereldje
Ik wil ook de richting uitgaan van Melodie en Harmonie combineren, dat heb ik er zeker willen in stoppen. Daar hebben we het net ook over gehad. De lat ligt altijd zeer hoog, en ik wil bewust dat niet doen. Ik wil gewoon mijn eigen verhaal vertellen, niets meer en minder.
Ik heb je ook live gezien in de Handelsbeurs, het is te zeggen via streaming, ook daar valt op hoe je eigenlijk vergroeid bent met je instrument; die wandeling door de Handelsbeurs was ook magisch.
Hoe is dat bevallen zo optreden zonder publiek?
Ik moet toegeven dat ik er wat sceptisch tegenover stond, ik treed – net zoals elke muzikant – graag op voor een publiek. Ik vond het wel super van de Handelsbeurs en heel die organisatie daarrond, om toch een oplossing te proberen bieden aan zowel artiesten als publiek om toch nog wat muzikale beleving te bieden. Ze hebben ook alles in het werk gezet zodat elke artiest daar zijn eigen ding kon mee doen. En dat in toch moeilijke omstandigheden, want zonder publiek is er ook geen emotie van de zaal uit. Misschien mede dankzij mijn verleden in circus en theater ben ik wel gewoon van soms in de meest absurde situaties op te treden. Om maar te zeggen enerzijds optreden voor 20 000 man en soms maar voor drie.
Doordat er geen publiek zit, moet er van mijn kant nog een grotere inspanning geleverd worden om het er voor de mensen thuis te laten aanvoelen dat ze dit live zien. Die ervaring van vroeger heeft me daar wel in geholpen.
Het is natuurlijk niet hetzelfde als een gewoon optreden, maar het is beter dan niets
Het is lastig, de hele tournee is in het water gevallen. De situatie is gewoon zo, we kunnen niet anders nu. Uit minder goede tijden , groeit altijd wel iets positief. En eigenlijk zijn er mensen die het nog veel slechter hebben. Mensen die een geliefde verloren hebben. Of in onze branche technici en zo die leven daarvan, hebben het veel moeilijker. Ik kan nog bij wijze van spreken op straat gaan spelen. Maar voor sommigen is dat gewoon geen inkomsten meer, en dan heb ik het niet alleen over mensen binnen de muziek.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven, want alles is nog steeds op slot en het ziet er niet naar uit dat het snel weer open zal gaan
Tuurlijk. Ok er gaan zalen moeten sluiten, dat is onvermijdelijk vrees ik. Een ander minpunt is dat we een jaar verloren zijn aan spontane ontdekkingen. Er zijn wel uitzonderingen. Een muzikante als Naima Joris bijvoorbeeld, een top muzikante, heeft zich voor de lockdown in de picture kunnen spelen en daar nog kunnen verder mee doen. Maar dat is dan een van die weinige uitzonderingen, van ontdekkingen dit jaar die echt er iets hebben mee kunnen doen. Voor jonge muzikanten is het ontzettend moeilijk nu om zich in de schijnwerpers te spelen nu. Ze moeten ook andere manieren vinden om hun muziek aan de man te brengen, en dat is niet altijd even simpel. Maar overleven? Zeker op een of andere wijze.
Laten we nog even terug komen op uw solo plaat. Na zovele projecten , vaak voor anderen, nu een solo plaat uitbrengen, hoe ben je op dat idee gekomen ?
Ik had het in gepland eigenlijk deze solo plaat, en toch nog getwijfeld; Op een bepaald moment zet ik de radio aan na een optreden in Duitsland, ik denk een goede maand geleden of zo. Op radio KlARA hoor ik mijn muziek door een commercie, en de speaker zegt zo van ‘Naast de tour komt nu ook de nieuwe plaat van Tuur Florizoone uit’ Ik viel van mijn stoel, die plaat was nog lang niet af. Ik was er zelfs nog niet echt aan begonnen. Daarna heb ik twee dagen zitten luisteren naar de opnames die ik had gemaakt. En direct mixen, hoes van de schijf en het laten uitbrengen. De plaat is dus ook zeer akoestisch opgenomen.
Kriebelt het niet , na deze geslaagde solo uitstap, om daar toch terug iets mee te doen?
Dat kan nog altijd, zeker en vast. Nu ben ik wel met andere projecten bezig en zo. En ook mijn gezin is uiteraard zeer belangrijk. Maar ja, het is wel prettig als je iets kan uitbrengen dat enkel op jouw naam staat. Hoewel ik graag met anderen samenwerk. Dus dat kan er ooit nog wel van komen, maar niet direct.
Je hebt film muziek geschreven, veel optredens gedaan met top artiesten en nu die solo plaat. Is er nog iets dat je absoluut nog wil doen? Met andere woorden wat zijn de verdere ambities?
Ik zou nog zoveel willen doen. Ik zou bijvoorbeeld graag terug wat meer piano willen spelen. Dat was mijn eerste instrument, dat zal wellicht ook mijn laatste zijn. Maar ik wil niet te ver vooruit kijken. Maar ik bekijk het vooral stap voor stap. Misschien doe ik eens iets met strijkers of zo. Er is een heel lange lijst van ‘wat ik nog wel wil doen’ .
Je bent niet bezig met een soort einddoel?
Gelukkig zijn, en dat de mensen rondom mij gelukkig zijn dat is wellicht het grootste einddoel. Ik heb ook geen ambities om in de politiek te gaan of wat weet ik veel, misschien een café open houden of zo (haha)
Hopelijk wordt alles vlug een beetje meer ‘normaal’ en kunnen we gewone concerten volgen i.p.v. via streaming
‘Letter To You’ is de eerste nieuwe studio-opname van Bruce Springsteen met de E-Street-band. Op openingstrack “One Minut You’re Here” lijkt het nochtans een sober solo-album te zullen worden, maar bij de volgende song “Letter To You” is er dan toch die warme rocksound die we allemaal zou goed kennen en waar we van houden.
Dit album bevat nieuwe songs en herwerkte versies van oude songs die nog niet eerder werden uitgebracht. Springsteen is dan ook een zo goed als tijdloze componist van rocksongs die in elk decennium relevant is geweest. Misschien hebben die oude songs ermee te maken, maar het is lang geleden dat we Springsteen nog zo levendig hebben horen rocken. Alsof de brave man zichzelf even aan zijn roots moest herinneren.
Net als “Letter To You” had ook “Burnin’ Train” op ‘Born To Run’ of ‘Darkness On The Edge Of Town’ kunnen staan. Gouden mid-temporock. Daarna wordt evenwel gas teruggenomen. Op “Janey Needs A Shooter” overdrijven Springsteen en de E-Street’ers met een overdosis stroperig drama zonder vonken. “Last Man Standing” zit dan weer wel heel juist van toon, met net genoeg pathos en een paar mooie solomomenten voor de band. Hetzelfde voor “The Power Of The Prayer”: perfect gedoseerd om epische proporties te krijgen.
Bij een songtitel als “House Of A Thousand Guitars” begint ons rockhart al wat sneller te kloppen, maar dat valt tegen. Er zitten wel een paar gitaren in, maar niet genoeg om te verhullen dat deze song vooral drijft op een prachtige pianoriedel. “Rainmaker” en “If I Were The Priest” komen traag op gang en laten dan toch voorzichtig even wat tanden zien, maar de fans van de voluit rockende Boss blijven nu toch al een hele tijd op hun honger zitten. Maar hun gebeden worden verhoord op “Ghosts”. Lekker tempo, veel gitaar vooraan in de mix, catchy, veel passie en vakmanschap, … Niet te verwonderen dat dit een single is geworden.
Daarna gaat Springsteen nog een keer terug voor een lange, trage tocht door het tranendal met zijn “Song For Orphans”. De intenties waren vast goed, maar overdaad schaadt. Het beste wordt vaak opgespaard voor het einde en dat is hier niet anders. Het afsluitende “I’ll See You In My Dreams” is fenomenaal goed, zowel in vorm (muzikaal) als inhoud (kyrics).
We waren wat gaan twijfelen aan een instituut als Bruce Springsteen, na albums als ‘High Hopes’, ‘Springsteen On Broadway’ en ‘Western Stars’ die niet helemaal konden overtuigen, maar dit is opnieuw een album dat vlot overtuigt. Niet over de hele lijn, maar genoeg om het standbeeld voor The Boss nog wat meer glans te geven.
De ontstaansgeschiedenis van PESCH hebben we op deze site reeds uitgebreid uit de doeken gedaan. Ondertussen kunnen jullie reeds genieten van de eerste single. Voor zover er al strikte definities bestaan voor EBM, beantwoordt “Let’s Invade America” aan alle voorwaarden: pompende gothic beats en opruiende, korte lyrics. Muzikaal heeft deze track meer te bieden dan de gemiddelde EBM-track, met melodieën die heel organisch in elkaar overgaan. Dit kan zich meten met het beste dat dit genre in dit land voortgebracht heeft. Als er zo nog een paar volgend, wordt het een heel leuk feestje op de Sinner’s Day in Waregem.
Dance/Elektro
Let’s Invade America -single-
PESCH
https://pesch.bandcamp.com/releases
https://www.youtube.com/watch?v=eBRqv6FVV64
Handkerchief is een Antwerpse band met een zanger die raspt als de besten. Kapitein Christof Annaert heeft hetzelfde schuurpapier als Helno van Les Négresses Vertes, bromt als Tom Waits en lalt soms als Arno en weet tegelijk veel emotie mee te geven aan de lyrics. Dat komt goed uit want Handkerchief brengt op ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ een soort van zeemansblues. Maar in deze haven worden wel meer ladingen gelost dan enkel blues. Wij horen flink wat Belgicana, jazzy folkrock en calypso, rumba en misschien zelfs wat fado. Dit album biedt een blend van Vaya Con Dios, Charles & les Lulus en de bigband-vibe van El Tattoo Del Tigre. Niet op elke track, maar als het swingt, dan gaan ze er bij Handkerchief volledig voor, met soms veel en pittige blazers.
Zeemansblues dus, en dan wordt er veel afscheid genomen van geliefdes, waarna al eens een fles wordt geopend. Handkerchief laaft zich aan louterende verhalen waar niemand ongeschonden achterblijft en het zijn niet altijd zeemannen die een hoofd- of bijrol krijgen. “The Story Of Clarence Alexander” en het aansluitende “Dance Of The Rubber Man” gaan over een (rubberen) slangenman die als vooral als rariteit meereist in het circus. Ook hij heeft net als elk andere mens nood aan liefde, maar dat is niet zo eenvoudig als niemand voorbij je act kijkt. Als Annaert zingt ‘for his body couldn’t break’ hoeft hij daar niet meer letterlijk aan toe te voegen dat Clarence’s hart dat wel kan.
Het hoogtepunt van dit album is “A Ship Leaves A Harbor Every Day”. Niet enkel omdat hier de zuivere zeemansblues centraal staat, maar omdat deze track zo heel juist zit van toon. Die klagerige zang, die huilende accordeon, die schijnbaar rommelige percussie, die lyrics die het betere levenslied nog in drama overtreffen, …
“Mathilda” mag mee op het podium met “A Ship Leaves …”. Het had gekund, maar het nummer heeft niets te maken met de ‘waltzing Mathilda’ van Tom Waits. Een walsje is de “Mathilda” van Handkerchief niet, wel een exotisch rockende swing. Het brons is dan voor “Blues On Parade”, met de viool van Nele Paelinck in een Oscar-waardige hoofdrol. Handkerchief’s nieuwste album is zo divers als je van een band met een internationale haven mag verwachten. Hoeveel stijlen ze ook mengen, hoeveel instrumenten ze combineren, hoeveel onderwerpen ze aansnijden, toch klinkt elke song heel herkenbaar. Een bijzonder leuk album om bij weg te dromen, om je met gesloten ogen onder te dompelen in de trieste verhalen, … Ideaal voor lange winteravonden onder de lockdown.
Kosmo Sound - Item in deze tijden: 3 uur per dag praten met muzikanten over hun werk op de radio. Dat zou pas leuk zijn
Kosmo Sound is het project rond Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas), Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt “zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip die elke zaal in de fik zet” … Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een ware virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en verlegd worden binnen een zomerse , groovy aanvoelende sound. Deze zomer hebben we aandacht besteed aan de single “Aunt Sister Lydia” (De recensie kun je hier eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79243-aunt-sister-lydia-single.html ).
Het debuut ‘Antenna’ kwam op de markt via Zephyrus Records. Antenna vind je hier -> https://biglink.to/antenna
Wat aan die release vooral opvalt, is de kleurrijke trip en de virtuositeit van de band. We gingen met Mattias Geernaert er dieper op in, hadden het over het verleden, de toekomst en het ontstaan van de band. Uiteraard komen ook de invloeden uit de DUB aan bod.
Ik heb de band eigenlijk deze zomer leren kennen via de single ‘’Aunt Sister Lydia’’, daar zit een bijzonder verhaal achter? Het zou gaan om de tante van drummer Marius Couvreur? Het moet een bijzondere vrouw zijn!
Ja, dat klopt. Marius heeft dat nummer gemaakt als ode aan zijn ondertussen overleden tante, hij componeerde het op piano die hij van haar gekregen heeft. Dus RIP Lydia!
Ik had ook de indruk dat eigenlijk de sfeer binnen die single ook over de cd terug te vinden is (wat positief is hoor)
Dat is niet bewust zo gedaan. We gebruiken dus wel de ingrediënten die je terugvindt op die single en ook in alles wat we tot nu toe met Kosmo Sound gedaan hebben. “Aunt Sister Lydia” is zeker een van mijn favoriete songs op de plaat.
Vertel eens hoe het concept is ontstaan. Heeft de naam ‘Kosmo sound’ een bepaalde betekenis?
De band is ontstaan ongeveer vier jaar geleden, opgericht door Marius en mijzelf. We waren en zijn beide heel erg geboeid door de ‘Sound system’ cultuur of de genres die daaruit voort kwamen, wat kan gezien worden als een soort van meer met effecten bewerkt voortvloeisels van ‘dub’ en daarvoor ‘reggae’ en ‘Ska’. Soundsystem mag je ook letterlijk nemen. Het waren in het begin rondreizende crews en hun luidsprekers in Jamaica. Deze crews vochten dan met hun ‘Sound system’ een veldslag uit waar ze om ter ‘t luidste en om ter ‘t laagste tonen lieten horen aan elkaar. Deze Jamaicanen leven dan een generatie later in grote Engelse steden zoals Londen waar ze het genre verder laten evolueren. Het zijn dan ook mensen als Jah Shaka en Aba Shanti, die uit die steden komen, die een heel grote invloed uitoefenen op alles wat volgt in de UK en daarbuiten. Ze beïnvloeden de Soundsystem cultuur zelf maar later ook andere genres zoals Jungle, DnB, Dubstep, … etc. Uiteindelijk zelfs in popmuziek zoals bij The Police en Doe Maar. Het is dus ook deze ‘Soundsystem cultuur’ die een heel grote invloed heeft op Kosmo Sound. Vandaar ook de ‘SOUND’ in Kosmo Sound. De ‘KOSMO’ slaat op de Kosmos. Dat is een persoonlijke slag. Ik was in die tijd heel veel bezig met het bekijken van documentaires rond dit onderwerp van mensen zoals Carl Sagan en Neil Degrasse Tyson. Het zijn de eerste die dit onoverzichtelijke chaotische in een soort van mensentaal goten en dus ook voor mij iets of wat begrijpelijk maakten. Het heeft mij heel veel relativeringsvermogen bezorgd en mij uit een soort van mentale put geholpen
Vandaar KOSMO SOUND!
Er zitten heel uiteenlopende muzikanten binnen de band, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik en Marius hebben op een Soundsystem feestje van Live & Direct (bekende Gentse organisator van Soundsystem feestjes) ontdekt dat we door hetzelfde genre geboeid waren. Het was trouwens King Earthquake die toen draaide! Bos Debusscher was de volgende die erbij kwam. Als vriend van Marius en toetsenist van Pura Vida was hij een logische volgende stap. Toen het idee rond Kosmo Sound begon vorm te krijgen, hebben we verder bewust muzikanten gezocht die weinig of geen link hadden met het genre , zodat we een heel stevige andere invloed konden laten werken op de sfeer die Kosmo Sound zou worden. Ambroos, Cyriel en Edmund vonden we dan in de jazz scene die ons allemaal bindt.
En waar ligt de link tussen DUB en jazz dan?
Die is er omdat we allemaal voortvloeien uit de jazz scene. Een echte link met jazz in de oude betekenis van het woord is er ook niet helemaal meer vind ik. Ik heb het gevoel dat mensen vaak instrumentale muziek linken aan jazz. Ambroos zijn saxofoon is misschien ook een reden waarom mensen die link maken?
Ik heb ‘Antenna’ enkele keren beluisterd; het ligt in het verlengde van die single. Wat me voorheen niet was opgevallen, maar nu wel, de intro van “Aunt Sister Lydia” doet me subtiel denken aan de intro van “Avalon” van Roxy Music? Bewust of onbewust (check het gerust zelf eens uit)
Nu ik het zo hoor, ja. Maar het zeker niet bewust dat we daar een link mee hebben. Het zal dus louter toeval zijn.
Het mooiste vind ik de perfecte samensmelting tussen toegankelijkheid en experimentele jazz. Mee eens? Je mening
Dat is ook weer niet bewust maar valt inderdaad niet te ontkennen. Ik moet wel toegeven dat ik wel hou van dat experimenteren in een conventionele context!
Die kleurrijke inkleding, een woord dat verschillende keren voorkomt in mijn recensie. Was het de bedoeling iets feestelijks uit te brengen? Een bewuste keuze?
Dub is een danscultuur, dat is iets dat me aanspreekt en zal misschien daardoor kleurrijk over komen bij jou? We willen alleszins niet uitgesproken donker of licht klinken of kleurrijk of grijs. We gaan vrij impulsief te werk en zien wel waar we uitkomen.
Mensen aan het dansen brengen op jazz, lukt jullie zeer goed. Mis je daarom niet het feit dat jullie dit live kunnen voorstellen nu? Want dit is dus muziek die live nog beter tot zijn recht komt, vind ik. Hoe ga je om met deze periode dat dit niet kan?
Zoals ik hiervoor zei, vind ik niet dat wij echt jazz zijn, maar goed wie ben ik! Hoe ik daar persoonlijk mee omga met die periode, eigenlijk relativeer ik het enerzijds. Anderzijds mis ik wel het op tour gaan, niet alleen dat optreden maar ook alles errond. Het is altijd een groot avontuur met Kosmo Sound gaan spelen. Alle, voor mij toch! Ook lachen wij altijd van het begin tot het einde. De sfeer is enorm goed in ons groepje. Ik hoop dus dat er toch nog voor de zomer iets kan doorgaan, want we missen dus wel dat podium en elkaar.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze release?
We hopen vooral dat de mensen kunnen genieten van onze muziek, en de plaat dan ook kopen daarom. Veel meer kunnen we eigenlijk niet verwachten. Onze eerste 2 singles van de plaat “Rank” en “Aunt Sister Lydia” zijn op Studio Brussel en Radio 1 gedraaid geweest. Dat is wel leuk dat we met dit soort muziek ook daar een kansje krijgen.
Het is radio vriendelijke muziek, jullie horen te worden gespeeld op de radio?
Vind jij dat? Instrumentale muziek krijgt heel weinig kans op de radio , dus ook voor Kosmo Sound. Het is altijd leuk om te horen dat het toch soms lukt!
Vind je ook niet dat het een gemiste kans is van radio stations om nu Belgische muziek te draaien?
Er mogen van mijn part gewoon meer programma’s rond muziek en muzikanten komen. Zeker overdag. Het zou leuk zijn om zo eens iets te doen zoals nu op radio 1 rond de boekenbeurs die niet door kan gaan. 3 uur per dag een hele week tussen 9 en 12 praten met muzikanten over hun werk omdat alle Belgische festivals niet zijn doorgegaan en dat een week lang! Heel graag. Volgens mij een gemiste kans voor die radiomakers! Of eens een sportprogramma minder en in de plaats muziek en muzikanten programma. Misschien gemaakt door muzikanten zelf?
Hoe denk je dat cultuur (en ook horeca) deze crisis zullen overleven? Wordt die streaming de norm denk je? Of is het een reddingsmiddel?
Hoe? Door te doen wat we altijd doen. Met passie en liefde blijven dingen maken. Omdat dat is wat we doen. Dat stopt niet door een crisis. Dat is onze sterkte en onze zwakte. Het zorgt ervoor dat we nooit zullen stoppen om welke reden dan ook en heeft als nadeel dat we dan ook onze marktwaarde gezamenlijk veel te laag leggen en dus niet serieus genomen worden. Moest iedereen die muziek maakt nu eens niet onder een bepaalde prijs zijn muziek verkopen dan zou dat aanvaard worden maar nu is 10 euro voor een ticket of een maand streamen al te veel vaak. Ik vraag mij af of dit ooit zal veranderen. Het zou er alleszins voor zorgen dat we meer serieus worden genomen en zo kunnen we ook dan eindelijk een soort draagvlak voor die sector creëren ipv te zitten ploeteren met onze vzwtjes en kvr’s. Maar muzikanten houden zich daar niet graag mee bezig. Ze willen gewoon muziek maken!
Zijn er eigenlijk al plannen veranderd door die corona of in het water gevallen ondertussen?
We hadden heel veel wel plannen, ook naar het buitenland. Maar nu valt eigenlijk weer alles in het water. Onze streaming in de Handelsbeurs op 27 november gaan normaal wel door. Hiervoor kan je ook een ticketje kopen van 5 euro. Maar voor de rest is het koffiedik kijken.
Wat is eigenlijk je mening over die streaming?
Je kan maar een keer streamen he. Niet per week 2 keer want dan verliest het zijn waarde. Maar voor de rest we hebben al een jaar niet meer gespeeld, en dat is wel een gemis dus daarom gaan we het nu toch eens doen. Maar het is een goed initiatief uiteraard van de Handelsbeurs. Die vechten echt voor de muzikanten. dat is mooi om te zien. Meer informatie: https://soundofghent.be/democrazy/kosmo-sound
Je bent met verschillende andere projecten bezig, valt dat allemaal nog te combineren?
Ja en heel graag. SUMI is mijn (ons) laatste kindje. Dat is samen met Cyriel van Kosmo Sound en Elias van Nordmann. We releasten ons album op 1 mei 2020 online en konden uiteindelijk toch nog leuke optredens doen zoals op Gent Jazz, Amok, Trix, Copacobana, …
We zijn hier te vinden → https://streamlink.to/SUMI
Vorige week zat ik ook nog met Julien Firmin in de studio. Dat was heel leuk! Ik kijk echt uit naar het eindresultaat van die plaat.
Wat zijn de verdere toekomstplannen en eventuele ambities buiten sportpaleizen uitverkopen en world domination?
Gewoon muziek maken waar ik achter sta, op een hoog niveau (voor mijzelf dan). Met SUMI wil ik zeker ver vooruit gaan. Er is ook wel een plan om een solo album op te nemen of zo. Maar het lukt mij maar niet om mij daar aan te zetten. Sowieso muziek blijven brengen, is het belangrijkste doel wat mij betreft.
Bedankt voor dit fijne gesprek, we gaan het hier bij houden
Walter Verdin - Ik vrees dat deze crisis velen hun artistieke loopbaan een serieus hiaat bezorgt. Ik denk dat het verschil tussen de grote, meer bekende en de kleinere groepen nog groter zal worden
Het grote publiek kent Walter Verdin wellicht van Pas De Deux en het Eurovisiesongfestival. Of van die ene hit “Er is iets” uit zijn soloplaat ‘Cinema’. Maar Walter Verdin is veel meer dan dat. Hij is een theatermaker, kunstenaar, grafisch ontwerper en heeft dus niet alleen zijn stempel gedrukt op de Vlaamse en Belgische muziek maar ook op de hele Belgische cultuur. Na veertig jaar wordt “Er is iets” en “Storingen” heruitgebracht op vinyl. Via BLP records. Dit was een goede gelegenheid om Walter enkele vragen te stellen over zijn rijkelijk verleden maar ook over zijn toekomstplannen. Want de man zit nog boordevol plannen, zo zou uit dit gesprek blijken.
Het is 40 jaar geleden dat “Er is iets”, de single die nu werd heruitgebracht, op de markt kwam; toen was ik 15. Wat is de wellicht grootste verandering behalve digitalisering? Wat is een verandering? Heel de wereld is veranderd. Iedereen wordt ouder dus je ervaart dat anders. Ik was toen 26 of zo en dan ervaar je de wereld toch heel anders dan wanneer je 60 bent. Maar wat ik vind dat er dus veranderd is? Buiten de digitalisering is er niets veranderd, want die digitalisering heeft net alles doen veranderen. De manier waarop we voortbewegen op de sociale media, het gebruik van internet en zo is een grotere evolutie, de digitalisering is gewoon een oorzaak daarvan. De wereld als een 'global village'.
Om nog maar even terug te keren in de tijd, hoe is het allemaal begonnen Walter?
Ik heb mijn eerste gitaar gekregen toen ik een jaar of twaalf of dertien was, denk ik. Ik ben daar beginnen op spelen rond mijn vijftiende, ik heb er dan ook zelf onmiddellijk liedjes op gemaakt, maar buiten een optreden op de speelplaats van het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel heb ik daar niet echt iets mee gedaan... De ommekeer is gekomen toen we met de familie van Brussel naar Leuven zijn verhuisd - ik ben geboren in Anderlecht - toen ben ik meer in contact gekomen met mensen uit de muziekwereld. Ook mede doordat mijn broer Joris een klassiek muzikant is die ook jazz speelde. Hij heeft in die tijd Koen De Bruyne vervangen in de groep van Johan Verminnen. Die kwamen dan soms bij ons thuis repeteren. Daardoor is hij ook bij Kris De Bruyne terecht gekomen trouwens. Ik ben dan via een artiestenbureau, vzw SOFA, waar ook o.a. Rick Tubbax, Raymond van het Groenewoud, Luna Twist en TC Matic bij zaten ook in dat wereldje terecht gekomen. Ik was daar eigenlijk grafisch ontwerper, want dat deed ik vooral in die tijd. Via de platenhoezen en affiches die ik ontwierp , ben ik dus de muziekwereld ingerold eigenlijk. Ik maakte toen trouwens ook veel affiches voor evenementen die in Leuven doorgingen. En dus ook over concerten, theater, muziek en dergelijke meer. Zo maakte ik ook van de cultuuragenda elke week een affiche. Om maar een voorbeeld te geven.
Persoonlijk ken ik je eigenlijk via Pas De Deux, hoe is het avontuur Eurovisiesongfestival verlopen?
Toen ik stopte met de concerten van mijn album ‘Cinema’ heb ik een groep opgericht met de broers Karel en Pieter Vereertbrugghen. De Nota noemde die groep. We hebben nooit een plaat uitgebracht, maar wel wat optredens gedaan. Dat was in 1981. Bieke Daems was daar de zangeres en met die groep maakten we o.a. “Mani Meme”, de song die onlangs nog in het nieuws is geweest omdat Gucci het nu gebruikt in een campagne, maar dan dus in de versie van Pas De Deux. Wat Pas de Deux betreft, die band is dus niet speciaal gemaakt voor het Eurovisiesongfestival, wat sommige mensen wel denken. We hadden net twee platen uitgebracht en deden wat concerten, ook in Nederland. Maar het Songfestivalavontuur heeft ons eigenlijk in een wereld geplaatst waar we toen (nog) niet thuis hoorden. Feitelijk kwam dat festival voor ons te vroeg.
Er is inderdaad ook het nieuws dat modehuis Gucci het nummer “Mani Meme” van Pas De Deux gaat gebruiken voor de campagne van hun nieuwe Epilogue-collectie. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Ik kreeg in juni de vraag vanuit een agency in New York. Zij zoeken muziek voor reclamecampagnes van grote firma's. Eerst wisten we niet voor wie het was. De uitgeverij van de song, Universal Music Publishing, heeft dan de onderhandelingen gedaan.
Dus, niemand wist daar echt goed of Pas de Deux een popgroep was, een performance-collectief of een grap …
We waren eerder toch een popgroep, een grap was het zeker niet. We maakten gewoon plezante muziek die goed in de oren lag, en waar je lekker kunt op dansen. We hielden ons wel niet aan 'normale' songstructuren, maar daar waren we toch zeker niet alleen in toen.
Eigenlijk is het jammer dat jullie enkel maar worden beoordeeld op die ene song “Rendez-Vous” . Ik heb Pas De Deux in 2014 gezien in AB en vond toch dat daar enorm veel potentieel in zat
Zoals ik zei: we waren nog aan het groeien toen het songfestival daar plots tussenkwam. We zijn ook nooit de lieveling geweest van HUMO om het vriendelijk te zeggen, we zaten ook niet bij een grote platenfirma of zo. Onze platenfirma, Parsley, is een tijdje na het Songfestival ook failliet gegaan. Dat speelde toch allemaal een rol om ermee op te houden.
Is er op dat vlak nu niet meer veranderd dan vroeger?
Je bedoelt dat je vroeger al een grote platendeal moest hebben om aan de bak te komen? Dat klopt en dat koste ook allemaal veel meer. Nu zijn er allemaal kleine labels bij wie je eventueel terecht kan of in de media geraakt. Als je het goed aan boord legt tenminste. Ook al blijft de kracht van de grote platenmaatschappijen toch nog altijd vrij groot. Dat merk je ook als je naar een programma als Belpop kijkt op TV , je ziet daar doorgaans altijd dezelfde groepen die toen gesteund werden door die grote platenmaatschappijen, die komen dus ook nu nog het meest aan bod.
Met Specimen & the Rizikoos brachten jullie de single “Storingen” uit. Dat zorgde, las ik, voor een cultstatus. Hoe is het verder verlopen met dat project?
Het project was gewoon een single. Ik zat in Grasgroen, een soort theatergroep waarmee we o.a. optraden in de publieke ruimte. Voor het Festival van Vlaanderen en het eerste Klapstukfestival in Leuven, 1979, hebben we daar een hele week randanimatie gedaan samen met de groep Radeis. We sloten die week af met een bal (Rick Tubbax en Doctorandus P traden er toen ook op). Ik had net mijn plaat ‘Cinema’ gemaakt had zo het idee opgevat om een plaat te maken als inkomkaart. En zo is eigenlijk die single “Storingen” ontstaan, als een soort grap. Het was gewoon een eenmalig project. Doordat het o.a. ook op de verzamelaar ‘Get Sprouts’ is verschenen en regelmatig gedraaid is door Gust De Coster , heeft die single echter een soort cultstatus bereikt.
Over die twee songs, wat verwacht je dat de impact anno 2020 zal zijn? Even succesvol? Wat zijn je verwachtingen?
Ik denk dat deze release eerder bestemd is voor de verzamelaars van vinylplaten, daar kunnen natuurlijk ook wel jonge en nieuwe muziekliefhebbers bij zijn. Het komt alleen op vinyl uit via BLP records. Ik hoor dat de voorverkoop toch wel goed loopt. Daarnaast staan de songs ook op Spotify, Youtube en zo, maar nu wordt het dus 'eindelijk' heruitgebracht op vinyl.
(meer info: https://blprecords.be/products/walter-verdin-specimen-the-rizikoos-er-is-iets-storingen-12-maxi-rood-transparant-vinyl )
Staan er (ondanks die corona) ook optredens gepland rond dat 40 jaar?
Nee, dat is ook niet de bedoeling geweest. Het is nu sowieso onmogelijk door de corona-problematiek, maar ook zonder corona is het moeilijk om organisatoren te vinden voor een soort 'come back' van 'de Vlaamse zanger Walter Verdin'. Als ik het al zelf zou willen... We hebben wel geprobeerd om een videoconcert te verkopen in de herfst van 2019: na Pas De Deux ben ik in 1984 gestart met de creatie van videoconcerten. In 2019 hadden we mijn eerste videoconcert, Videorhythmics, in Leuven herwerkt naar de nieuwe technologieën. Een toernee daarvan stond op onze planning, maar we kregen dat dus moeilijk verkocht, en toen kwam corona...
Was je met die videoconcerten je tijd vooruit?
Voor mij was dat niet zo. Mijn eerste video maakte ik in 1978. Videoconcerten sinds 1984. Maar toeren was heel ingewikkeld, de videotechniek was helemaal nog onbekend bij de meeste organisatoren, tenzij op de gespecialiseerde internationale videokunstfestivals. Mijn video's hebben toen wel de wereld rondgereisd, maar reizen met de concerten was te ingewikkeld. In de loop der jaren is dat wel veranderd. Zo hebben we concerten kunnen doen in Spanje, Finland, Denemarken, Nederland... Ik heb in 1984 wel een tournee gedaan in de Vlaamse culturele centra, maar dat was een zeer arbeidsintensieve en verlieslatende bedrijvigheid. Was ik mijn tijd vooruit? Ik weet het niet.
En eventueel via streaming concerten geven?
Dat zie ik eventueel wel zitten maar je moet het georganiseerd krijgen natuurlijk. Met een goede ploeg en goede apparatuur. Daar komt dus heel wat bij kijken. Je hebt mensen die voor hun IPhone muziek spelen of zo, maar dat is niet echt mijn ding eerlijk gezegd.
Je bent ook niet alleen met muziek bezig. Schilderen, grafisch ontwerpen tot video’s? Je bent een bezige bij, nog steeds? En waar blijf je die energie vandaan halen?
Schilderen doe ik al lang niet meer. Grafische ontwerpen niet meer voor anderen, maar eerder voor mezelf als er een platenhoes is of zo. Zoals die hoes van BLP records, daar heb ik zelf het ontwerp voor gemaakt. Of affiches voor mijn eigen projecten maak ik ook altijd zelf.
Zijn er eigenlijk plannen in het water gevallen voor jou door deze corona?
Voor mij is die corona eigenlijk fel gekoppeld aan mijn verhuis. Ik moest mijn huis uit. Ik zat in een huurhuis waar ik uit moest tegen 1 oktober. En net op het moment dat ik naar een nieuwe stek aan het zoek was, kwamen we in deze crisis terecht. Ik ben eigenlijk nog altijd aan het zoeken naar een huis, doordat alles vertraging heeft opgelopen. Plus: ik heb een heel archief van videotapes en materiaal dat ik gebruikt heb door de jaren heen. Ik heb daar een andere plek moeten voor zoeken. Ik ben dus vooral zeer druk bezig geweest met verhuizen in de (eerste) coronaperiode. Ik heb nu wel een ruimte in een voormalig klooster van de paters van Scheut, een 'co-creatie-project' van de stad Leuven, waar ik nu vooral werk aan mijn archief. Ik ben ook altijd thuis bezig gebleven met het maken van muziek. De coronaperiode is op zich daarvoor eigenlijk prima, als je in je kot moet blijven, maar het feit dat ik moest verhuizen was een grotere streep door de rekening dan de lockdown...
Zijn er na al die jaren nog plannen voor eventuele andere projecten?
Na deze heruitgave van de twee Vlaamse singles bij BLP, gaan we “Mani Meme” van Pas De Deux op vinyl uitbrengen, via NEWS. Misschien worden er nog dingen heruitgebracht of geremixt, misschien in combinatie met nieuw werk, maar er zijn nog geen concrete plannen.
Om nog eens terug te komen op deze rare tijden waarin we leven. Hoe denk je persoonlijk dat de kunst, cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik weet het niet zo goed. Het is vooral voor de kleinere groepen moeilijker geworden denk ik, maar die konden er sowieso niet van leven. het is vooral moeilijk om iets op te starten nu. Eigenlijk, ze zeggen altijd dat de artiesten zich altijd wel aanpassen aan de situatie 'omdat ze artiest zijn en dus creatief'. Dat kan wel, maar het zal voor velen hun artistieke loopbaan echter zorgen voor een serieuze hiaat deze crisis vrees ik. Ik denk dat daardoor ook het verschil tussen de grote, meer bekende en de kleinere groepen nog groter zal worden.
Is er wat Belgische muziek betreft eigenlijk nog iets veranderd? Vaak hebben Belgische bands, ondanks talentvolle muzikanten, het moeilijk om echt door te breken, of zelfs op onze eigen radio te worden gedraaid. Terwijl ze in bijvoorbeeld in Amerika wereldberoemd zijn. Er is op dat vlak nog niet zoveel veranderd. Je mening
In Amerika wereldberoemd? Dat wil ik toch wat nuanceren. Sommige bands zijn wellicht wel belangrijk geweest, maar om te zeggen dat ze daar beroemd zijn? Ik heb ook contacten met het buitenland. Je komt daardoor niet op de belangrijkste populaire media of zo. Om maar een voorbeeld te geven, binnenkort komt er een boek uit over “Rendez Vous”. Die wordt uitgebracht door een Amerikaanse schrijver die deze song heeft ontleed. Dat boek gaat wereldwijd worden verspreid van Londen naar Amerika en hier, maar of ik daardoor wereldberoemd ga worden? Een beetje (h)erkenning wellicht wel. Ik heb trouwens zo verhalen gehoord van groepen die optreden in Amerika. Dat is allemaal niet zo glorieus of zo eigenlijk. Dus ja ik nuanceer dat toch allemaal een beetje.
Na meer dan veertig jaar heb je wel alles gezien, heb je nog ambities of dingen die je absoluut nog wil verwezenlijken. Of denk je eerder ik ga op mijn lauweren rusten?
Ik ga helemaal niet op mijn lauweren rusten. Op het ogenblik ben ik wel, zoals ik zei, vooral bezig met mijn archief. Video- en muziekopnames die ik gemaakt heb, van de jaren ’80 tot nu. Ik zou die graag herwerken, remixen laten maken en zo. Verder ben ik de laatste jaren heel intensief met Afrikanen gewerkt, zowel muziek als dans... .Daar zou ik ook allemaal wel iets willen mee doen, maar ik weet nog niet hoe of in welke vormen. Plannen zijn er dus genoeg.
Nordmann - Een wervelstorm aan uiteenlopende klanken in een filmisch kader
De Gentse formatie Nordmann (*****) is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in binnen- en buitenland. Sinds 2012 heeft de band op eigenzinnige wijze voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek, dit zowel op als naast het podium. Na een vrij lang pauze kwam recent een nieuwe schijf op de markt 'In Velvet'. ‘Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een bands die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen. Nordmann verrast op 'In Velvet' door het elektronisch vernuft te combineren met intens mooie sax, drums en gitaar. Nordmann verlegt z’n grens. Nordmann voegt er live altijd iets extra’s aan toe, wat een mystieke wereld biedt. Het is een plaat die dan ook bijzondere beelden oproept in ons onderbewustzijn’ , schreven we.
Oorspronkelijk zou Nordmann deze nieuw schijf komen voorstellen in de Handelsbeurs, Gent op 31 oktober. Een set om 19u en een 21u, helemaal coronaproof uiteraard. Na de verstrenging van de maatregelen had men daar een dag aan toegevoegd. Er werd door de organisatie het onderste uit de kan gehaald om dit alsnog te laten doorgaan. Helaas zijn we ondertussen in een nieuwe lockdown aanbeland, en kan geen enkel concert meer doorgaan. Handelsbeurs bleef niet bij te pakken zitten en organiseert streaming concerten, waardoor ‘In Velvet’ alsnog kon worden voorgesteld aan een enthousiast publiek, vanuit de huiskamer. Vanaf de eerste noot beland je, zoals was te verwachten, in een zeer filmisch, mystiek landschap, waar elke song telkens opnieuw een andere wending krijgt in het geheel. Daardoor krijg je een heel gevarieerde set.
Nordmann startte met een vervormde saxofoon klank, aangesterkt met verdovend en oorverdovend trommelgeroffel. Later werd het aangescherpt met elektronische soundscapes die alle kanten uitging. De verschroeiend intense gitaarriedels vormden de kers op de taart. Een kleurrijk geheel dus.
We werden al vrij snel omver geblazen; Nordmann deed er bij elke nieuwe song een paar scheppen bovenop. Ze improviseren, wat zorgde voor een uiteenlopende beeldvorming die de fantasie prikkelt. Een ingetogen sfeer enerzijds, anderzijds worden de registers compleet open getrokken en kun je bezwaarlijk moeilijk blijven stil zitten op je stoel.
Op een bepaald moment gaat het zelfs zo oorverdovend hard en snel aan toe, dat er als het ware een jazz moshpit ontstaat. In elk geval voel je de adrenaline opborrelen en dans je door de huiskamer. Wij schoven onze stoel opzij en zetten aan tot een potje headbangen en luchtgitaar spelen. En dat op een jazz gerelateerd concert … Aan de reacties te horen - je kon dus ook tijdens de set chatten met elkaar - waren we niet alleen.
Climaxen bouwden ze op tot een verschroeiende finale, waarbij het dak er gewoon afvloog. Het meest indrukwekkende is hoe deze band laagje per laagje opbouwt. De band verstaat bovendien de unieke kunst om je te hypnotiseren en mee te voeren naar hun bijzonder kleurrijke wereld. Ze zoeken de lijn van uitersten op. Je verveelt je geen seconde. Integendeel!
Compleet omver geblazen worden tijdens een live stream?! Het is eens iets anders maar Nordmann slaagt erin ons een bijzonder gevarieerd , filmisch en kleurrijk totaalspektakel aan te bieden, waardoor we compleet murw geslagen achterblijven. Diep onder de indruk waren we dus.
Organisatie: Handelsbeurs ism Democrazy, Gent
Sell Me Your Coat - Dat je op het einde van iemands carrière duidelijk kan zeggen, dit nummer stond op dit album en dat nummer is meer van dat tijdsperk van hen. Dat is het mooie aan muziek. En natuurlijk deed mijn grote voorbeeld David Bowie niet anders
Sell Me Your Coat (SMYC voor de vrienden) - begonnen als duo - is ondertussen uitgegroeid tot een vierkoppige pop rockband. De ambitieuze band uit Grimbergen hebben als grote voorbeeld bands als Weezer en dat is voldoende reden om de oren te spitsen. Hun naam hebben ze van de Bowie-song “Sell Me A Coat”. Wat mij, als grote Bowie fan, dan weer totaal over de streep trekt.
Met de eerder dit jaar uitgebrachte EP’s ‘KA’ en ‘RU’ drukt de band duidelijk zijn stempel op het alternatieve pop rock circuit. Hun materiaal klinkt energiek , aanstekelijk en bijzonder catchy. Ondertussen is een derde EP op de markt gebracht ‘MA’ . Dit vormt dus een trilogie ‘KA RU MA’.
We hadden een fijn interview met Toby Vanaecht over die release, de invloeden - waaronder dus David Bowie - en de verdere toekomstplannen.
Om met de deur in huis te vallen. Wie is Sell Me Your Coat? Hoe is alles begonnen?
Sell Me Your Coat is de bastaardzoon van alternatieve rock en pop-punk beïnvloed door nonkel Pop en tante Emo. We zijn een driekoppige band met invloeden die uiteenlopend zijn, maar toch mooi samenvloeien. Het is allemaal begonnen toen onze vorige bassist Sven, mij (Toby) contacteerde om te komen zingen en gitaar spelen in een project die hij en Michaël (onze gitarist) aan het opstarten waren. Ik had echter al songs geschreven en deze gaan opnemen in een studio en heb de jongens vrij snel kunnen overtuigen om verder te gaan als Sell Me Your Coat samen met mijn broer aan de drums.
De naam komt van een Bowie song ‘Sell me a coat’; vertel er wat meer over
David Bowie is een groot idool van mij, maar vooral van mijn vader. De liefde voor Bowie is wat geïndoctrineerd door hem. Toen ik op zoek ging naar een naam voor mijn startende project, liep ik al met de gedachten rond om een Bowie nummer te gebruiken als naam. Toen ik echter op Sell Me A Coat stuitte, klikte er iets met de song en de titel. Ik heb hem alleen nog iets persoonlijker gemaakt door er Your Coat van te maken.
Wie zijn jullie grote invloeden? Ik heb ergens gelezen Weezer.. maar zijn er meer
Weezer is inderdaad een grote. We zijn ook opgegroeid met de muziek van Fall Out Boy, Blink-182, Panic! At the Disco en Sum 41.De meest recentere invloeden komen van Waterparks, Point North, Hot Milk, DON BROCO, As It Is en Stand Atlantic, maar ook Machine Gun Kelly en Lil’ Peep.
Ik heb de EP ‘Ka’ beluisterd. Wat me vooral opvalt: de songs doen je lekker wegzweven naar een melancholisch landschap, of ze zijn bijzonder rockend, aanstekelijk en energiek. Het gaat vele kanten uit. Wil dat zeggen dat jullie nog zoekende zijn naar de juiste sound? Of zie ik dat verkeerd
Ik geloof dat je als band in het moderne muzieklandschap blijvende moet zoeken naar een zekere sound die mee evolueert met de markt. Al blijven de gitaren voor ons zeker een instrument dat niet naar de achtergrond zal verdwijnen. Rock ’n Roll zit in onze aderen, en dat krijg je er moeilijk uit. Maar het mooiste aan bands of artiesten vind ik toch dat je bij elk album een evolutie kan horen. En dat je op het einde van iemands carrière duidelijk kan zeggen, dit nummer stond op dit album en dat nummer is meer van dat tijdsperk van hen. Dat is het mooie aan muziek. En natuurlijk deed mijn grote voorbeeld David Bowie niet anders.
Dat brengt me naar de vraag, wat zijn de ambities van de band?
We speelden dit jaar Humo’s Rock Rally in het Depot van Leuven en zaten bij de laatste 100.
Volgende keer doen we graag beter door minstens door te stoten naar de volgende ronde. Ook het buitenland blijft een ambitie. Ik heb toch het gevoel dat er in het ‘Rock wereldje’ meer leeft. Netwerken wordt dus de uitdaging.
Om het ook over de corona crisis te hebben waar we in leven. Zijn er plannen in het water gevallen? Welke?
Ik denk dat iedereen die muziek maakt, kan meespreken over de optredens die zijn weggevallen. Daarnaast mikten wij ook op een nieuw album in november. Dit is nu uitgesteld naar de eerste helft van 2021.
Hoe ga je als muzikant maar ook als mens daar mee om?
Waar ik me voornamelijk mee heb bezig gehouden, is het heruitvinden van SMYC en werken en schrijven aan nieuwe nummers. Pas op, de sound gaat niet iets helemaal nieuws zijn dat je nog niet hebt gehoord, maar er komen nieuwe invloeden aan te pas die ons misschien iets volwassener gaan doen klinken. Met “End of an Era” op de laatste EP ‘MA’ nemen we ook afscheid van de oudere sound en de oudere nummers en alles dat ons wat heeft tegen gewerkt op ons pad.
Jullie brachten ook een EP uit met enkele covers van Bowie; erg mooi gedaan trouwens. Hoe is dat idee ontstaan?
Dat idee kwam er toen ik een origineel en persoonlijk idee zocht als cadeau voor mijn vader’s verjaardag. Ik heb toen 7 covers opgenomen, waarvan ik er 5 heb gereleaset. Mijn vader heeft ze wel alle 7 mogen horen. In de toekomst zou ik het graag nog eens doen. Ik heb veel opgestoken van het opnemen van Bowie songs en alle laagjes die er in verstopt zitten.
Ook tijdens deze corona tijden kwam een akoestische EP versie van enkele songs uit, een zeer gesmaakt pareltje dat weer een andere zijde van jullie laat zien. Ook nu weer, hoe is het idee ontstaan? Hoe zijn de reacties hierop
Voor de EP ‘RU’ speelden we al een tijdje met het idee om het een akoestische EP te maken.
Hiervoor hebben we dan onze 4 meest beluisterde en geliefkoosde nummers door fans in een akoestisch jasje of ‘coat’ gestopt . De reacties zijn positief. Persoonlijk vind ik het ook wel altijd fijn om een harder nummer eens in een ingetogen versie te horen.
Mogen we nog meer releases verwachten binnenkort?
De EP ‘MA’ in onze trilogie ‘KA-RU-MA’ (Japans voor Karma) is recent uitgekomen. Binnenkort volgt er de eerste single voor het album dat er aan zit te komen.
SHADOWS.
Hoe sta je tegenover het uitbrengen van filmpjes en live streaming zoals je vaak ziet tegenwoordig, ter vervanging van live concerten?
Het idee is zeer fijn en we hebben het er ook over gehad om het zelf te doen. Muziek blijft zo toch wat leven. Al is het natuurlijk niet hetzelfde en lijdt de muziek- en cultuursector er enorm onder. Van ons heb je jammer genoeg nog niet zoiets dergelijks mogen zien. Vooral door agenda’s die niet samenlopen. Maar zeg nooit, nooit.
Jullie maken ook gebruik van media als Spotify en dergelijke; voorstander? geef gerust de voor- en nadelen
Voorstander, ja. Voornamelijk ook weer om onze muziek dichter bij de fans te brengen en te kunnen inspelen om het veranderende landschap. De tijd dat mensen geld gaan geven aan een CD of LP is jammer genoeg voorbij. Al zie ik wel een heropleving in de Rock en Alternative scene. Echte fans komen normaliter dan naar je concert en kopen daar CD’s en merch na je optreden. Maar Corona he…
Deze crisis is nog niet voorbij, ook in het najaar dreigt er geen of bitter weinig live optredens plaats te vinden, de grote bron van inkomsten toch voor een band. Hoe denk je dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik weet het niet goed. Ik hoop dat iedereen er gezond uit komt. Ook de muziek- en cultuursector. Zowel grotere als kleinere bedrijven en veneus.
Betreft ‘de ambities van de band’ is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken met de band
Momenteel staat ons einddoel gericht op Japan. Daar kunnen spelen en een fanbase hebben, lijkt ons de max. Liever dan de VS. Japanse fans zijn echt zot! Op een goede manier.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie spoedig live en kunnen deze babbel face to face nog eens over doen
Graag gedaan! En hopelijk tot binnenkort.
Bandler Ching - Vertrouwen opbouwen binnen een bepaalde scene en vooral gewoon erkenning krijgen binnen die scene is wellicht de grote ambitie
Een deel van de nieuwe lichting bands , ontstaan in steden als Gent en Brussel, hebben jazz als uitgangsbord . Ze verleggen grenzen binnen het genre, elk op hun wijze, waardoor iets unieks ontstaat. Bandler Ching hoort hierbij, de Brusselse band rond saxofonist Ambroos De Schepper. Hij vond de bandleden via zijn studies aan het conservatorium. Ambroos is niet aan zijn proefstuk toe, hij speelde bij uiteenlopende bands als Kosmo Sound, Boogie Belgique en Mos Ensemble
Voor Bandler Ching gaat hij de samenwerking aan met Alan Van Rompuy (A Z E R T Y Klavierwerke) op keyboard, Olivier Penu (Kel Assouf) op drums Federico Pecoraro (ECHT!) op bas. Dit resulteert in een knappe EP ‘Sub Surface’.
Wij hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Ambroos. Uiteraard over deze plaat, maar ook over de verder toekomstplannen met Bandler Ching en eventuele andere projecten.
Om te starten een standaard vraagje …Wie is Bandler Ching? Jullie zijn al sinds 2017 actief bezig? In elk geval hoe is alles begonnen?
Een beetje later eigenlijk. We zijn pas in 2018 tijdens mijn studies aan het Conservatorium in Brussel begonnen met wat opnames te maken en een jaar later enkele nummers. Dus we zijn nog niet zo lang actief. We hebben onze eerste shows pas vorig jaar gespeeld. De EP die nu uitkwam (23oktober) is eigenlijk een samenvoeging van songs waar we o.a. twee jaar geleden al aan bezig waren.
Ik heb ‘Sub Surface’ ‘gemakshalve’ in dat hokje jazz geduwd; ik hoor toch veel uiteenlopende invloeden de revue passeren. Hoe zou je de muziek van Bandler Ching zelf omschrijven?
Als er een naam op te kleven is het sowieso jazz gerelateerd. Er zijn eigenlijk toch ook invloeden als hip hop en sub-genres als trap en dub. En elektronica maar ook pop. Het ook puur instrumentale muziek gebouwd rond de saxofoon. Eigenlijk is het een samensmelting van verschillende genres die rechtstreeks of onrechtstreeks aan jazz gelinkt zijn. Zo zou je de stijl nog het best kunnen omschrijven. Het is ook zo dat jazz in de huidige tijdsgeest langzaam toch een nieuwe en andere betekenis heeft. Waardoor jazz eerder een term is die te vrijheid omschrijft om voortdurende tot het oneindige te improviseren.
Jullie slaan ook tot het oneindige aan het improviseren heb ik de indruk. Alsof de saxofoon plots achter de keyboards verschijnt, of de bassist de solo speler is en dan plots ga je weer een andere kant uit. Zeer afwisselend. Je mening graag
Het was binnen de band vooral de bedoeling om elk instrument de kans te geven om naar voor te treden, om daar dus ook solo iets mee te doen. En daardoor toch iets anders te brengen, want vaak is het bijvoorbeeld onder begeleiding van de piano of zo dat nummers ontstaan. Wij wilden bewust aantonen dat elk instrument een even belangrijke plaats inneemt. Het idee was om dus de rollen om te draaien. Zo is er een song waarbij voorbeeld de sax de harmonie aangeeft, bij een ander is dat de bas en bij een ander dan weer de keyboard. En dat zorgt voor die enorme afwisseling.
Een heerlijke mix van uiteenlopende geluiden overspoelt je als het ware, jullie zetten me ook een beetje op het verkeerde been (dat vind ik uiterst positief daaraan); Is daar bewust voor gekozen voor die aanpak? Of onbewust?
Je kunt stellen, de EP geeft gewoon weer waar we de laatste twee jaar mee bezig zijn geweest. Meer nog. We zijn zelfs al bezig aan nieuwe nummers, waarvan we hopen dat we die volgend jaar kunnen uitbrengen. Het is ook niet per se de bedoeling de mensen daardoor op het verkeerde been te zetten. Eerder een soort frisheid brengen, iets dat je niet verwacht of zo. Er zit zelfs een eerder toegankelijk kantje aan als het ware. Het is allemaal zeer spontaan gegroeid eigenlijk.
Ook die intense gemoedsrust die over mij neerdaalt, zonder me in slaap te wiegen, is heel opvallend. Je mening
Dat is een leuke opmerking, al denk ik dat het voor iedereen wel iets persoonlijks is.
Er zijn wel nog andere muzikale ideeën waarbij we die sfeer wel willen, laat ons zeggen, uitbuiten. Bijvoorbeeld als je voor een rustige sfeer gaat , gaan we dat dus proberen uit te buiten. Maar niet op een clichématige manier. Eerder op een smaakvolle manier. Om nog eens terug te komen op welke muziekstijl we op onszelf zouden kleven. Sommige vergelijken ons met STUFF en aanverwant, toen ik die nummers schreef was dat niet direct met STUFF in het achterhoofd. Daarom ook de vraag is dat nodig om muziek in een hokje te zetten? Ik probeer net muziek te maken die je niet in zo een hokje kunt zetten.
De plaat kwam uit op 23 oktober. Al reacties gekregen ‘bij voorbaat’? Wat zijn je eigen verwachtingen?
Het is allemaal een beetje afwachten wat de reacties zullen zijn. In onze kringen. Er zijn al wat reacties gekomen, ik wacht een beetje op de kritische uitspraken. Maar voorlopig kregen we positieve reacties. We hebben trouwens enkele jaren geleden nooit direct de bedoeling gehad om iets uit te brengen, we waren nog niet zeker welke richting we echt wilden uitgaan. Dat moment is er nu wel. Er zijn mensen die ons daarin ondersteunen, Door die ondersteuning van diezelfde mensen hebben we besloten om het nu al uit te brengen, anders hadden we het dus misschien niet gedaan.
Staan er ook live voorstelling gepland?
We hebben tevergeefs zitten zoeken naar een plaats om onze cd voor te stellen. Het eerste concert dat we geven is ergens in december, als alles goed gaat tenminste. Normaal gesproken maken we deel uit van het 4stream festival in Bozar. En er staat ook een dubbel bill met Madame Blavatsky van Marius Couvreur op de planning. Maar het is gezien de huidige situatie eigenlijk allemaal afwachten eerlijk gezegd.
Nu we toch over ‘live optredens’ bezig zijn, zijn er door de corona eigenlijk plannen in het water gevallen?
Er zijn een paar optredens in maart en april die niet zijn doorgegaan. Maar eigenlijk viel dat wel mee. Los daarvan. Onrechtstreeks heeft die corona er wel voor gezorgd dat we bij Sdban records zijn terecht gekomen.
Hoe heb je deze corona tijden als mens en muzikant beleefd eigenlijk?
Financieel is dat niet gemakkelijk als muzikant. Ik geef echter ondertussen ook meer en meer les. Ik was eigenlijk maar pas afgestudeerd. Ik heb ook geluk gehad dat ik een interim job had toen de lockdown begon. Dus persoonlijk heb ik dat financieel wel kunnen redden. Ook misschien belangrijk, door die lockdown heb ik ook even kunnen genieten van de focus en de rust. Maar nu het begint aan te slepen , begint het toch allemaal wat zwaar te wegen, voor iedereen eigenlijk. Ik maak me ook zorgen in de soort permanente flow die er zal blijven hangen. Alles is en blijft ook zo onzeker, en dat knaagt wel. De sector - en niet alleen de onze - heeft het moeilijk, persoonlijk kunnen we nog wel blijven spelen en dingen releasen. Maar blijft dat? En hoe? Daar maak ik me wel zorgen over.
Een algemene vraag daaromtrent … Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur, horeca, … deze crisis zal overleven? Er staat een tweede lockdown voor de deur
Moeilijk om te zeggen, niemand weet dat echt. Ik hoop dat het beleid inziet dat het om de kleine spelers gaat die nu in de problemen zitten, meer dan de grote spelers. Dat voel ik zelf ook als die kleine spelers. Ik ben overtuigd dat we zullen blijven spelen, maar als er geen veld en mogelijkheden meer zijn voor ons, dan wordt het wel bijzonder moeilijk. Als de dynamiek die die kleine spelers teweeg brengen wegvalt, dan wordt het wel problematisch.
Je speelt al lang in verschillende, andere projecten. Soms gaat het ene project enorm goed, terwijl een ander ermee ophoudt? Vertel er eens wat meer over
Met Kosmo Sound releasen we in november ons debuut album. Er staan dus ook wel enkele release concerten gepland. Zoals in Handelsbeurs, Depot en zo. Er is ook nog Azmari, die brengen begin volgend jaar een album uit. Die band zit trouwens ook bij Sdban. En dan is er nog Mos Ensembler, waar Kobe Boon (van o.a. Steiger) ook bij speelt. Die nemen een plaat op in januari. Dan zijn er nog wat kleinere projecten waar ik aan meewerk. Sommige staan nu wel op een lager pitje.
Hoe blijf je dat combineren? Is Bandler Ching de prioriteit als het erop aankomt?
Er zijn periodes dat het heel druk is. Maar doorgaans ben je intensief bezig met een bepaald project zo zoals nu met Bandler Ching, ook later even met Kosmo Sound. Maar het blijft wel allemaal goed combineerbaar merk ik. Ook door daarin de juiste afspraken te maken. Bandler Ching is eigenlijk mijn eigen project dus dat is als het erop aan komt zeker prioriteit. Maar ik wil toch benadrukken dat mijn medemuzikanten even belangrijk zijn binnen die band. Die zitten ook in andere projecten, en zijn ook topmuzikanten. Dus ja…
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Is er ook zoiets als een einddoel dat je hebt gesteld? Of ben je daar niet mee bezig
Vertrouwen opbouwen binnen een bepaalde scene. En vooral, gewoon erkenning verkrijgen binnen die scene is wellicht een grote ambitie. En vooral dat ik die wisselwerking tussen mijn projecten, het publiek en wat ik graag doe zo lang mogelijk vol te houden eigenlijk. Dat is voor mij belangrijk.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie gauw op een of ander podium, en uiteraard veel succes met de release van jullie album
The Dirty Denims - Ik ben blij dat ik van nature uit een positief persoon ben en dus altijd die hoop voel en drang om er voor te blijven gaan. Als je dat niet hebt, dan wordt het een stuk lastiger
‘If You Want Rock-’n-roll’ , dan zijn er veel mogelijkheden. We leerden onlangs weer zo’n interessant bandje kennen. The Dirty Denims bestaat ondertussen 14 jaar. De band bracht een recent een nieuwe plaat uit ‘Ready Steady Go!’ , een schijfje dat de doorsnee rock fanaat een oorgasme moet bezorgen.
We hadden hier over een fijn gesprek met zangeres & gitarist Mirjam. Ook deze corona tijden en de toekomstplannen van de band kwamen aan bod. We gaven hen zelfs een tip om volgend jaar iets te doen naar aanleiding van hun 15 jarig bestaan.
Omdat veel lezers jullie misschien niet kennen, eerst deze standaard vraag. Wie zijn The Dirty Denims? Hoe en wanneer is de band ontstaan? Kortom , vertel eens wat meer over jezelf.
Wij maken ‘Happy Hardrock’. AC/DC meets Joan Jett zeg maar. Dus een mix van Hard Rock, Power Pop, Punk Rock en Zweedse en Australische Rock ’n Roll. We bestaan al 14 jaar, dus ik zal de ontstaansgeschiedenis je besparen, maar we hebben al bijna 3 jaar deze bezetting, met rockchick Suzanne op drums, Marc op bas, Jeroen op gitaar en mij (Mirjam) op zang. We proberen vooral veel positieve energie over te brengen. Liefhebbers van Airbourne en Thundermother zal het vast ook bekoren.
Als ik de omschrijving over jullie muziek lees, en ook bij enkele luisterbeurten, brengen jullie wat mij betreft gewoon pure rock zonder scrupules. Hoe zouden jullie de stijl zelf omschrijven?
Ow, haha, zie vorige vraag! Ondanks dat we ons dus behoorlijk laten inspireren door de 70’s/80’s, vind ik wel dat we er een redelijk unieke mix van maken. We worden er zelf heel blij van en zo te merken veel andere rockers ook!
Ondertussen zijn jullie dus al een 14 jaar bezig, wat waren de hoogte- en dieptepunten?
We hebben wat wisselingen gehad van bandleden, er is geen ruzie ofzo maar het is altijd wel een ‘dingetje’ om dan weer half opnieuw te moeten gaan beginnen. Dus iedere bandleden-wissel waren dieptepunten, maar die wel steeds minder diep waren , want we voelen wel echt een stijgende lijn in erkenning én kwaliteit van onze muziek. Hoogtepunten tot nu toe waren toch wel een aantal festivals zoals Lowlands, Zwarte Cross en Bospop en we hebben gave voor- en naprogramma’s gedaan voor Slash, Whitesnake, Steel Panther (3x), Golden Earring (5x), Extreme en Cheap Trick!
Volgend jaar bestaan jullie (als ik het niet mis heb) dus 15 jaar. Wordt daarrond iets speciaal gedaan?
Hmmm nog niet aan gedacht, nu je het zegt misschien wel een goed idee! Laten we hopen dat er in oktober 2021 meer mogelijk is dan op dit moment.
De band stond op vrij grote festivals als Lowlands, Zwarte Cross en Bospop. En ook als voorprogramma van toch vrij grote namen als Cheap Trick, Golden Earring en Slash. Welke ervaring is jullie het best bij gebleven?
Eigenlijk allemaal haha! Het ontmoeten en op de foto gaan met Slash is denk ik wel een van de meest bijzondere momenten. Maar alle shows op festivals en voorprogramma’s vinden we leuk, omdat je dan het publiek nog voor je moet winnen, en eigenlijk altijd lukt dat wel, we krijgen vaak achteraf goeie reacties.
Ook de single “24-7-365” heeft jullie veel airplay gegeven. Heeft dat ook bepaalde deuren geopend?
Ja toen mochten we in ‘De Wereld Draait Door’ spelen, en we hebben in dat jaar (2012) ook veel shows mogen spelen, vast en zeker daardoor. Ik zie dit liedje dan ook nog steeds wel als onze ‘hit’, maar ik moet zeggen dat onze fans meestal andere favoriete liedjes hebben, gelukkig ook bij ieder nieuw album komen er favoriete liedjes bij.
Onlangs kwam een nieuwe plaat uit ‘Ready steady go!’ Hoe waren de reacties tot nu toe?
Echt super goed, van de fans en van de pers. We hebben in het grote Duitse Rock Hard magazine echt een super goede review gekregen. En het andere grote magazine Classic Rock UK heeft er ook aandacht aan besteed. We zijn er zelf ook heel blij mee.
Ik veronderstel dat er door die corona ook veel plannen in het water gevallen zijn, welke?
Ja klopt, heel weinig shows dit jaar, maar iets van 5 in plaats van de 40-45 die we normaal doen. Onze release show hebben we maar vanuit de repetitieruimte tijdens een Facebook-live gedaan want die werd natuurlijk ook gecanceld.
Ik veronderstel dat jullie muziek live nog het best tot zijn recht komt? Wat is jullie mening hierover
Ondanks dat we steeds blijer zijn met onze nieuwe albums en we ons nieuwste album ook wel echt een luister-aanrader vinden, spelen we toch het allerliefst live, dan is de energie-uitwisseling ook een stuk hoger.
Deze corona crisis is een streep door de rekening van veel muzikanten, hoe ga je daar als band, maar ook als mens mee om?
Creatief en positief. Natuurlijk hebben we baalmomenten maar we proberen te kijken wat er wél kan. Zo vinden we het heel bijzonder dat we in september een membership zijn gestart en dat we al 15 members hebben die ons iedere maand supporten en waarvoor wij speciale content maken. Check dit maar eens: https://thedirtydenims.nl/pages/memberships
Hoe denk je persoonlijk dat de sector deze crisis zal overleven?
Ik durf er echt niets van te zeggen, ik weet dat het uiteindelijk wel weer goed komt, ben er alleen bang voor dat het nog even duurt. Ik ben blij dat ik van nature een positief persoon ben en dus altijd die hoop voel en drang om er voor te blijven gaan. Als je dat niet hebt, dan wordt het een stuk lastiger.
Door die crisis wordt er veel gestreamd, ook via filmpjes op sociale media. Hoe staan jullie daar tegenover.?
Ik vind het zelf heel leuk om simpele live streams te doen vanuit de repetitieruimte en dan tussen ieder nummer even te kijken wat de mensen zeggen, zo heb je toch live interactie. Ik vind het ook super fijn dat er partijen zijn die het mogelijk maken om professionele live streams te doen. Maar die interactie vind ik het echt het belangrijkste, het heeft weinig zin om ‘een gewoon optreden’ te vertalen naar een live stream, je moet er een heel andere beleving van maken. Zelf heb ik het geduld niet om lang naar streams te kijken als er weinig interactie is. Ik kijk er wel naar uit als AC/DC eens een stream bekend maakt, die zou ik zeker gaan kijken.
Laten we de lijn doortrekken naar Spotify en zo? Hoe staan jullie daar tegenover, heeft het nog zin om platen uit te brengen denk je?
Heeft nog ontzettend veel zin, we hebben van een nieuw album nog nooit zoveel verkocht rond de releaseperiode als in dit jaar, ondanks dat het dus allemaal online moest eigenlijk. Het is wel belangrijk om een goede webshop te hebben als band. Vinyl is erg in trek, dat was laatst ook in het nieuws, en dat merken wij ook. Mensen zoeken nu die beleving op een andere manier.
Er werd onlangs iets gepost op sociale media over ‘Band Not A Brand’. Berust dat op een persoonlijke ervaring of waren de Metallica-shirts bij de H&M een bron van inspiratie?’
Gitarist Jeroen z’n zus kwam met een Rolling Stones shirt aan en toen vroeg ie: ‘wat is je favoriete liedje?’ en toen wist ze die niet te noemen, dat wist hij ook wel. Dus dat was een inspiratie, maar het idee van het zinnetje ‘Band Not A Brand’ kwam eigenlijk gewoon tijdens een wandeling haha.
Er kwam ook veel reactie op, o.a. van Fleddy Melculy uit Belgie. Hoe waren de algemene reacties?
“Band Not A Brand” is momenteel , denk ik, de favoriet van de meeste van onze volgers. Er zijn duizend miljoen liefdesliedjes, dus een liedje over bandshirts… ik verwacht dat er vast nog veel meer zijn buiten die van Fleddy Melculy haha. Ik snap wel dat mensen de link leggen, maar verder is het een totaal ander liedje binnen een andere stijl én taal.
Laten we het ook eens over de toekomst hebben; wat zijn de verdere plannen?
Natuurlijk zodra het weer kan zoveel mogelijk optreden. Zelfs in deze gekke tijden hebben we aanvraag gekregen van het super gave No Playback festival in Duitsland. Daar spelen we (als het goed is) 30 april met Girlschool, Thundermother en Burning Witches! Verder nog veel shows staan die verzet zijn, dus we zullen het wel zien.
Hou onze agenda op de website maar in de gaten: https://thedirtydenims.nl/pages/shows en als je ons volgt op Facebook krijg je shows ook altijd wel mee: https://www.facebook.com/thedirtydenims/
Verder zullen we ons tot die tijd veel focussen op onze ‘members’ en we zijn zeer recent de studio in geweest voor het opnemen van 1 eigen nieuw nummer en een cover, voor een speciale single op het Amerikaanse labeltje Screaming Crow Records. Zo zullen we de tijd dus benutten voor nieuwe leuke projectjes, schrijven van nieuwe liedjes en we hebben ook een gave samenwerking met de Zweedse band Grande Royale in gedachte. We houden ons wel bezig!
Zijn er na al die jaren nog ambities of einddoelen die jullie willen bereiken?
Ja hoor, we willen graag deze lijn voortzetten, we merken juist in de afgelopen 2 à 3 jaar echt een stijgende lijn, meer mensen ontdekken ons, we merken dat we bekender worden in de juiste scene. Onze ambitie is toch wel eens een Europese tour te doen, het liefst als headliner natuurlijk!
Bedankt voor dit fijne gesprek. Waar kunnen mensen online merchandiser of zo aanschaffen? Zet gerust hieronder enkele links
Krijg hier 5 gratis liedjes in de Ready, Steady Go! Experience:
https://www.subscribepage.com/readysteadygoexperience
Krijg hier een gratis CD (betaal alleen voor de verzendkosten):
https://thedirtydenims.nl/products/ready-steady-go-part-1-free-cd-only-shipping-and-handling
Koop hier onze andere merchandise:
https://thedirtydenims.nl/collections/store-1
En word lid van ons membership hier:
https://thedirtydenims.nl/pages/memberships
Naked Giants - Just like life, music is all about the journey and the little pieces of perfection you find along the way
Naked Giants is a formation from Seattle that put themselves in the spotlight with their debut 'Sluff', 2018. The band manages to combine punk rock with infectious pop. A wide audience could be addressed, who like alternative rock and are not afraid of an accessible sound. It is also reflected on the latest disc 'The Shadow'. We had a nice conversation with the band about this release and the future plans and also talked about the life visions of the band.
For the readers who don’t know you … Who are Naked Giants, where does the name come from?
We’re a rock band from Seattle, Washington USA. We came together over a love of garage rock and jamming in small rooms, and grew with a love of touring, songwriting, and spreading joy through music. The name comes from a time when we were camping in the redwood forest of Northern California, and we shared a dream where the trees turned into these giants (the giants weren’t wearing any clothes) and they told us we had a responsibility to spread positivity and love by the power of rock and roll.
When we think of Seattle, we immediately think of grunge. What is it like growing up in an environment that has produced a style of music that has proven so progressive?
Grunge has definitely left a lasting influence on Seattle, but I would say the attitude and spirit of it are much more impactful than the music style. The grunge scene, as well as other hugely important scenes from this area like the Riot Grrrl scene in Olympia and the more recent indie music from all over the Northwest, these scenes were all rooted in a deep sense of honesty and DIY attitude. That’s the legacy that musicians from the Northwest inherit - just trying to make music with integrity that brings people together.
What I liked about the debut’ Stuff’ in 2018 is that you walk the thin line between alternative punk rock and accessible pop, agree? What is your opinion?
We do enjoy both punk-rock freakouts and classic pop hooks, so I think it’s natural that both styles make their way into our music. However, we’ve realized recently that pop has traveled so far from the pop music we idolized growing up, and I don’t think we could call our music “pop” while Ariana Grande or Shawn Mendes are around. Same thing goes for punk - I think punk has split off into a super-commodified accessible version and a truly experimental and abrasive version, and I don’t think ours really fits into either of those.
I have read you guys are also a big fan of Velvet Underground? Am I correct? tell more about it
Totally, they’re just one of those bands that set the template. I’m sure anyone who has heard the Velvet Underground has immediately thought, “I should start a band!” It’s just something about the bold simplicity with the fearless experimentalism that really makes them timeless and inspiring. And of course, without them we wouldn’t have many other idols like Talking Heads, The Raincoats, heck even David Bowie wouldn’t have become what he was without the Velvet Underground.
Where did the taste for punk rock come from? Any bands who have been a big influence on your music?
Our first exposure to punk was from very modern iterations of the punk ethos. Bands like Thee Oh Sees were hugely influential to us - I remember being a teenager at one of their shows and just losing my mind at how much energy they emitted off the stage. Henry was a big fan of Blink-182 and Green Day growing up, and I think that shows up a lot in his drumming style! But it wasn’t until recently that I started to understand the importance and influence of the original punk movement of the 70s and 80s, and that opened the doors to its related movements like New Wave and Hardcore, as well as pretty much any type of rock that came after it! Some more classic punk/punk-adjacent bands that have been influential are DEVO, The Raincoats, Meat Puppets, Siouxsie and the Banshees, etc...
How where the main reactions on this debut? Did it open any doors to success?
We were just so excited to have our own album! It was such a new experience for us - being on a label, going to a professional studio, going on tour - I don’t think we paid much attention to the reactions at the time. But looking back, we did start to play bigger shows after the album came out, and the biggest thing for me was seeing people in the audience singing along to the songs! That was so unexpected and it’s really special to bring people together over a love of music.
What do you think is the big difference between the debut and the new record?
The biggest difference is just the level of honesty. With SLUFF, we didn’t think too deeply about the music or the lyrics - it was mostly just whatever happened to come out of jams. But by the time we started putting The Shadow together, we had done some years of heavy touring and we had grown a lot as individuals, so we sat down and really thought about the kind of album we wanted to make. The lyrics got a lot more introspective and meaningful, and the musical arrangements were a bit more precise than the frenetic off-the-wall pacing of SLUFF.
I like the new record. 'The Shadow' is varied, colorful punk rock. You hear a band that has evolved enormously in a year, and still has energy left to push the boundaries. The end point has not yet been reached. What is your opinion about this statement?
I totally agree! The songs on The Shadow are already old to us - we started writing some of them even before SLUFF! We’re constantly growing and changing and finding new musical ideas that excited us (isn’t everybody?) and I think the next record is going to be much, much different. I’ll consider it the third of a trilogy - SLUFF was just three teenagers trying to fit as much energy into 12 songs as possible, The Shadow was a more honest take on rock and roll cliches, and the third album will be an experiment, an abandonment of everything we thought we knew and an embrace of the unknown.
Which I also liked so much about the new record. constantly adding spoons of melancholy to that particularly energetic, fuzzy punk. Your opinion on this statement?
That’s something we’ve noticed people like about the new album - the moments where it slows down and gets more moody. I think it has a lot to do with who have become as people - as we grow up our rosy world-view fades in favor of a more melancholy, yet more realistic one. Especially after this year, when a lot of us Americans are really starting to understand the legacy of racism and patriarchy in our country, and trying to unravel that within ourselves and in our communities. Sometimes you have to stop and acknowledge that pain.
How where the main reactions on the new record?
It’s been great - we’ve been doing more interviews like this one and everyone we’ve talked to seems to have found something they like about the album. Of course, it came out at a time when we aren’t able to play shows, so it’s hard to judge how much our friends and fans like it. But overall it seems like there’s a good amount of support for The Shadow.
Let’s talk about corona lol. I suppose your plans have also been canceled? Which?
We had some big things fall through - we were supposed to play at SXSW, which was cancelled just weeks before the event. And there were some other opportunities like being in a commercial for a local credit union that fell through, as well as just the loss of playing shows in general.
How you deal with this crisis as band, musician but also as human?
Luckily a lot of the music community has come together to get around the fact that we can’t play shows. We’ve been doing lots of livestream concerts with venues like the Nectar Lounge here in Seattle, and they’ve got it down really well to just have two or three people in the venue with us operating sound and cameras. In addition to that, most livestream shows have been partnered to benefit non-profit organizations who are doing important work - we’ve played some for Nurturing Roots Farm here in Seattle, The Bail Project, Noise For Now/Seeding Sovereignty, a get-out-the-vote campaign, and plenty of others. I think that helps deal with the crisis as a human, knowing that we can put our music to good use for the community.
In this days bands are artist are streaming there music? To show on social media? What is your opinion about that
It’s a completely different thing than playing a live show, and we’re just starting to figure out how to make it special. I don’t think our usual method of 100% rock all the time works so well on the livestream shows, and it’s tough not having that connection with the audience that we’ve come to have. But the livestream shows can access a certain level of intimacy that’s not available at a concert, so I think doing more small-scale, semi-acoustic sets is a good way to go.
What is your opinion about streaming anyway?
I do feel bad for people who love to go to concerts. There’s something special about being in a room with music being made live, that you just can’t get from a screen and speakers. But again, I think there’s room to experiment and provide something unique to the medium that will make it worth it for people to tune in.
Let’s talk about the future. What are the future plans after this crisis? Or are there ‘coronaproof’ concerts?
I really have given up on thinking about the future! Everything is so uncertain - not just for the pandemic but for our country as a whole, and the world really. We’re reaching a turning point in our society where we are either going to undo and rebuild everything we have, or it’s going to get a whole lot worse. And same thing for the world, I really worry about climate change as this huge existential threat to humanity. We might not even have a future to look forward to after the pandemic! But that’s all the more reason to act now, be kind, and use your skills to make sure others can live as comfortably as possible in this moment.
To elaborate on that a bit further, what are your actual ambitions?
I’m focusing on the near-future - I’d really like to make an album that finds its way deeper into my soul and incorporates the experimentalism that I love in music. Aside from that, I think we’ll continue on our current path of making our music to spread positivity in any way we can.
Is there such a thing as an end goal that you have in mind?
Definitely not. Every time we put out an album, I’m immediately ready to make something new and better. If we ever reached some sort of goal, I think that’s a sign of the end of things, as we wouldn’t have anything to look forward to! Just like life, music is all about the journey and the little pieces of perfection you find along the way.
Thanks for this interview. We hope to see you guys soon on stage and have this conversation face to face
All Them Witches - I think if we take this opportunity to recognize the positive output, we can create in dark times that we will learn and grow together and climb out of this depressing difficult shit
All Them Witches is a band you could never label. The Nashville-based formation has already delivered five albums in eight years, colorful pictures of all ingredients within ‘rock-country-alternative music’. All the more reason to take a closer look at this latest disc ‘Nothing As the ideal’. Since 2018, All Them Witches has become a trio after the departure of keyboardist Jonahtan Draper. Whether this affects the sound? The colorful remains, the furious too. This disc was recorded in the world famous Abbey Road Studio, so this is not a key to success. Yet. The combination of the band's versatile approach with the magical impact of that legendary studio creates a gem that exceeds perfection in many areas. We had a nice conversation about this release, and of course also about the further plans for the future, especially in these tough times.
Playing music is everything and nothing at the same time. Somedays it’s the last thing I want to do but often it’s the only thing I want to do. The end goal is to go as long as possible. Go until my body fails. Ambitious always. Change the world through music and create connections and compassion with our art.
Thanks for this interview, I hope we can see each other soon when you guys can go on stage and come to Belgium. Deep regards.
Echo Collective - Our end goal for Echo Collective is to continue creating. If we can continue to make a career that is full of creative opportunities, collaborations, and performing, that is the dream
Founded by Neil Leiter and Margaret Hermant, Echo Collective is a diverse group of classically trained musicians based in Brussels, Belgium. In addition to its own projects, the group collaborates with modern composers and bands on concerts, tours, film scores, recording sessions, and original compositions. They got list well know thanks to compose the music of Radiohead and Johan Johannson. The Band finally bring out there debut album ‘The See Within’ 30 October. They also play in Ancienne Belgique at 6 November. We had a nice talk with the band about the new record, the past and of course the future plans.
My first question … debut album of original material is coming out on October 30. ‘The See Within’ connects the past with the present, absorbing the experience of collaboration to feed their own inventive beauty. Can you tell something more about this?
We have had the good fortune to collaborate with some amazing artists. For example; A Winged Victory for the Sullen, Stars of the Lid, Johann Johannsson, Christina Vantzou, and Erasure. Those experiences where very impactful, and of course now that we have set out to record our own compositions, we cannot help but bring lessons along with us. Of course, as creators, we are trying to express our own feelings and experiences and create our own sound, but our past work is an important part of our artistic lives, and continues to feed the present.
Of course now is the most important. But I like to know more about the past. How did it all started?
In 2011, we were introduced to Adam Wiltze by Caroline Shaw, who is a fantastic artist by the way. Neil had known her growing up, and Caroline made our initial introduction into this world while working with A Winged Victory for the Sullen and ACME in the USA. In 2012 we put together a string trio consisting of Margaret Hermant, Neil Leiter, and Charlotte Danhier to tour with AWVFTS (A winged Victory for the Sullen). It was an awakening, musically, for all of us, and as we continued to work with Adam and Dustin on their various projects, Echo Collective was born. We were very fortunate to be introduced to such amazing people and subsequently to meet through them Johann Johannsson, Francesco Donadello, Pierre Dozin, Christina Vantzou, and so many more artists and industry leaders. It really was a magical door that opened. The music really spoke to us, and we have been riding the wave ever since.
You are in this music business for quite some time. But still this is your debut? Why it took so long?
It is true that we have been very active for a long period now, and even before Echo Collective, we have had very active careers. Coming from a classical background and professional life, and then transitioning into Echo Collective, we have passed through a lot of steps and roles. From being purely interpreters in the classical sense, to arranging, producing, recording, touring, and collaborating, we have built up a lot of ‘savoir faire’. Several years ago, it became apparent to us that we really wanted to compose our own music as well. And we have since set out to really transition to the creative side. So, yes, this is our ‘debut’. But only in name.
What are your personal expectations about this record anyway?
We hope that this record speaks to people. Allows them time to slow down, and step out of our hectic modern day world. A moment of peace and reflection. Beyond that, this record marks a new chapter for us. A creative beginning. We really aspire to stay in that direction going forward. Whether that is film and TV work, dance, theater, or creating new music in exciting new collaborations, we see this record as the declaration of a new phase in our career.
Echo Collective got maybe well know thanks to compose the music of Radiohead and Johan Johannsson? Where did the idea come from and did you get any reaction of them to?
Our Echo Collective plays ‘Amnesiac’ project was a commission from the Ancienne Belgique in Brussels. We were speaking to Kurt Overbergh about a possible residency at this iconic venue, and he suggested this project. Per his request, we chose between Kid A and Amnesiac, and spent a year at the AB in residence creating the arrangements, show and album. Their support continues to be invaluable for us. We are even premiering ‘The See Within’ there live on the 6th of November (with streaming worldwide) Of course, Radiohead is the most covered band in the world, and if they had to react to every group that was inspired by their music, it would be a full-time job. And so, unfortunately, we have not received any feedback from them. Though we would be especially interested to hear from Jonny Greenwood because we know that he is passionate about instrumental music!
You also make a bridge between classic music and pop/rock music. What is, you think, the biggest difference between classic and rock or pop?
I think that the real difference between classical music and more popular genres are the perceived differences in accessibility. There are so many things that are similar, and the underpinnings of the music share the same rules. For whatever reason, classical music is perceived to be difficult to listen to or connect to. And the codification of the classical experience is quite off putting to the general public. For that, this world of neo-classical or post-classical, really reaches across those barriers. The music is everywhere. In film, TV and advertising. So people are interacting already with it regularly. And then the concert experience is very immersive both sonically and visually. And these concerts take place in so many different kinds of places: classical halls, rock/pop venues and festivals, churches, museums, warehouses. In the end the differences are about access and approachability. The human emotions and connections are everywhere in all kinds of music.
This question I have read somewhere, I like to know to. Ten days before Jóhann Jóhannsson’s sudden death, you performed together onstage. How do you cope with that?
Losing Johann so suddenly and unexpectedly was very difficult. Though we are very lucky to have been able to finish and record his string quartet ’12 Conversations with Thilo Heinzmanns’ for Deutch Grammaphon. And we have been touring it since its release in September 2019. Every time we play it live, it is a moment to reconnect with Johann and to continue to share his music. That has been quite useful in dealing with his loss.
Last year there was also a collaboration with Joep Beving? How did you find each other? And did it open some doors in a way?
We were introduced to Joep by our mutual agent at the time Felix Grimm. And we met for the first time at the 30CC in Leuven co-billing a show together. The connection was quite strong, and he is a great guy. Fortunately we have similar taste and aesthetic musically. So it was a natural person for us to collaborate with. Unfortunately several of the ‘Henosis’ shows have been postponed due to COVID, but we plan on continuing to perform together in the future.
Joep became one of the most streamed pianists in the world thanks to popular Spotify playlists such as “Peaceful Piano”. How is that working with someone like Joep Beving anyway?
Working with Joep is amazing. He is a very direct person, and extremely down to earth. Maybe because of his past life leading teams in advertising, he really has a developed sense of the ‘whole’ art piece. And with his very clear point of view, it was extremely rewarding to bring both of those projects to fruition. Our past experiences both recording this kind of sound and then reproducing it live was very useful. It is a very symbiotic musical friendship.
Now we are at that point, what is your opinion about streaming at Spotify and things anyway?
That is a difficult question. For most musicians, Spotify etc, are a little like the American Dream. Big success is there for the taking, but it is mostly a mirage. On a positive note, people are listening to more music than ever, and it is easier than ever to reach all corners of the globe. In the end, we are very happy to share our music as widely as possible.
I Guess a lot of plans been postponed to this crisis? Or not?
Yes, we had a lot of concerts postponed or canceled because of the lock down. And things continue to be uneasy for planning to far in the future. So at least for now things are booking very late, and quite locally. We will just continue as allowed, and continue to prepare for a new and different future.
So how you survived this crisis as band, musician but also as human?
We have really taken the time to regroup at home. Be with our families and continue to be in the present. It is a very difficult time for everyone, so we are trying to stay as flexible as possible. At the same time, impossible to stop and wait for things to return to ‘normal’. We have to continue forward and shape our path. So as a band we are staying active as much as possible, continuing to create, and plan for the future.
What are the future plans of the band? Are there any concerts coming up?
Our goal is to continue touring the Johann Johannsson string quartet and our own album as much as possible in the upcoming season. Though that is hard to predict.
We do have several concerts planned coming up soon:
November 6: Ancienne Belgique premiere of our new album ‘The See Within’
November 26: Transmissions Festival in Ravena Italy also playing our new album
Hopefully, things will stay stable COVID wise and we will be able to continue booking and playing live shows this season.
My last question … You have seen a lot, play with so much magic artist, now there is your debut (finally) Is this the ‘end goal’? In other words what are the ambitions of Echo Collective? Are there any other so called end goals (to put it this way)
Our end goal for Echo Collective is to continue creating. If we can continue to make a career that is full of creative opportunities, collaborations, and performing, that is the dream. It really is an amazing life.
Thanks for this fine conversations, pity we could not do this “face to face’’ but we sure hope to see you on stage someday and hope to have this talk in real one day.
Een deel van de nieuwe lichting bands , ontstaan in steden als Gent en Brussel, hebben jazz als uitgangsbord . Ze verleggen grenzen binnen het genre, elk op hun wijze, waardoor iets unieks ontstaat. Bandler Ching hoort hierbij, de Brusselse band rond saxofonist Ambroos De Schepper. Hij vond de bandleden via zijn studies aan het conservatorium. Ambroos is niet aan zijn proefstuk toe, hij speelde bij uiteenlopende bands als Kosmo Sound, Boogie Belgique en Mos Ensemble.
Voor Bandler Ching gaat hij de samenwerking aan met Alan Van Rompuy (A Z E R T Y Klavierwerke) op keyboard, Olivier Penu (Kel Assouf) op drums en Federico Pecoraro (ECHT!) op bas. De knappe EP 'Sub Surface' is het resultaat.
De saxofoon vormt de rode draad op deze EP; het totaalpakket is dat je wegzweeft naar verre oorden. De bas, de zwevende keyboards en de aanstekelijke, virtuoze drums drums dekken de lading. Ambroos is duidelijk één van die uitzonderlijke saxvirtuozen die het instrument bespeelt en het echt doet leven. Luister maar eens naar het verdovend mooie “Soothing Female Voice”, de perfecte kruisbestuiving tussen jazz, improvisatie , noise en bedachtzame, subtiele elektronische effecten. Een sprookjesachtige aankleding wordt het, waarbij de geluidsnorm niet wordt overschreden. Je gemoed wordt tot een rustpunt gebracht; een soort gemoedsrust waaruit je niet meer wil ontwaken.
Je wordt echter niet in slaap gewiegd. De intense schoonheid is zo overweldigend, dat je onder hypnose gebracht. “Pousmousse”- de eerder uitgebrachte single - is het mooiste bewijs hoe de band tewerk gaat; een groovy samenspel van drum, baslijntjes en keys, die alle kleuren van de regenboog toont. En dan die verdomd lekkere sax, die je als luisteraar tot tranen van geluk brengt.
Het is een intense schoonheid waarmee Bandler Ching op uitgekiende, gevarieerde wijze ons hart raakt. “Bandler Ching” , “Pine Cres'' en “If You See Kay” zijn dromerig en grijpen bij de keel.
Het sprookjesachtige tafereel op de EP 'Sub Surface' doet een intense gemoedsrust neerdalen, die je in een diepe trance doet belanden. Ze drijven je weg uit de realiteit.
Toen we de EP door de koptelefoon beluisterden, voelden we een wondermooi paradijs; een roze wolk om even de zorgen en de harde realiteit om ons heen te vergeten.
Bandler Ching brengt het soort jazz die een genezende kracht heeft en je wordt er compleet ‘zen’ van om hoopvol het leven terug aan te vangen. Het is een mooie trip die de band je op kleurrijke wijze aanbiedt op dit pareltje.
Tracklist: 1. Soothing Female Voice 2. Pousmousse 3. Bandler Ching 4. Pine Crest 5. If You See Kay
KREGEL is een formatie die schatplichtig is aan de punk en postpunk van de jaren '80, het genre in een nieuw kleedje steekt en de muziekstijl zelfs heruitvindt. Met '#1' en '#2' liet de band al een tipje van de sluier zien en horen.
De reeks bestaat uit vier delen, die naadloos op elkaar aansluiten, maar toch ook - heel subtiel - heel verschillend zijn. De insteek is echter steeds hetzelfde. Heilige huisjes omver stampen op een uiteenlopende wijze, zonder op te kijken. Missie geslaagd. Ook uit het derde deel '#3' blijkt dit.
Het weerbarstige van de jaren '80 is te horen, die terugkeert naar bands als Arbeid Adelt; luister maar naar een song als “Et Alors” of het somber, dreigende “Jaloussia” , overgoten met voldoende dynamiek uit de glorie dagen van de punk, de rode draad op deze veelzijdige derde schijf.
De band blijft gewoon stevig om zich heen stampen zoals bij de eerste twee EP's , maar blijft dus keer op keer aangenaam verrassen, door een andere wending te geven aan het begrip 'heilige huisjes' omver duwen. Soms worden registers compleet open getrokken, en ergens zijn er toch ook eerder ingetogen momenten.
Deze’ #3’ is een vette knipoog naar de punk golf uit de jaren '80, zeker van de periode van Arbeid Adelt , met een Nederlandstalig punk inbreng. En dat is meteen een opvallend verschil met ‘#1’ en ‘#2’ dus, die verwijzing naar…
Het is een oerdegelijke EP die eindigt met “Safari”, dat gedreven klinkt als een wervelwind, je een krop in de keel bezorgt , en een terugblik is op de kindertijd.
Wie had gedacht dat KREGEL op dit derde deel geen inspiratie meer zou hebben voor een nieuwe insteek , zal verrassend opkijken. De insteek blijft hetzelfde, maar de derde EP is gewoon de plaat die een band als Arbeid Adelt nooit heeft gemaakt. Een trip naar die tijden wel , met voldoende eigentijdse inbreng, waardoor het niet gedateerd gaat klinken. Integendeel.
Een overzicht totnutoe
#1: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79207-1-ep.html
#2: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79343-2-ep.html
EP tracklist: niemand 03:28 jalousia 04:31 et alors? 03:52 safari 03:58
Gilby Clarke zal bij de fans van hardrock vooral herinnerd worden als lid van Guns ’n Roses, wat hij ook nog probeert in de rest van zijn leven. De Amerikaan bracht zopas een paar leuke singles uit als “Rock ’n Roll Is Getting Louder” en “The Gospel Truth”. Dat er met “Tughtwad” nu een derde single is, laat vermoeden dat er een album op komst is. Voor dit nummer krijgt hij de hulp van Nikki Sixx van Mötley Crüe op bas en Stephen Perkins van Jane’s Addiction op drums. Mooi voor de geschiedenisboeken, maar ook niet meteen een garantie op een fantastisch nummer.
“Tightwad” is geschreven rond een riff die Clarke ontdekte toen hij een nieuw gitaarpedaal aan het testen was. En zo klinkt deze single ook: coole riff waar je zeker iets mee moet doen, maar die riff zorgt er ook voor dat het nummer niet echt op snelheid raakt en wat verzandt in lauwe mid-tempo pubrock.
De vorige singles hadden meer catchyness. Bekende vrienden in de studio is inderdaad geen garantie op een fantastisch nummer als die bekende vrienden maar matig geïnspireerd zijn. Toch maken de singles mij benieuwd naar dat album van Gilby Clarke.
Krause, het klinkt een beetje Duits, maar het is de naam van een Griekse noiseband. Ze klinken nog een heel stuk zwaarder dan Sonic Youth, meer naar Mastodon en Brutus, en bouwen hoge volume-muren van overstuurde gitaren en fuzz. Deze Record Store Day-single van Krause is de voorbode van een album en dat wordt iets om naar uit te kijken. Het B-kantje, “The Fraternity of Lost Men-Children”, heeft vocaal iets meer te bieden en is heel interessant van opbouw en structuur. Veel minder vrijblijvend dan Cocaine Piss of It It Anita, eerder A Shape of Kapitan Korsakov.
Vlaanderen heeft een nieuwe soulpop-ster. Foxey brengt een eerste catchy en pittige single uit met aanstekelijke en tijdloze soulpop. Het klinkt wat retro, omdat Foxey de inspiratie vooral zoekt en gevonden heeft bij o.m. Bobbie Gentry, Dusty Springfield, Etta James en Amy Whinehouse. Deze debuutsingle werd opgenomen met producer Serge Ramaekers (Luke Walter Jr, Hadise, …) en met gitarist Jasper Morel (Black Box Revelation, Axelle Red). De lyrics zijn minstens zo belangrijk, met een niet mis te verstane boodschap over je grenzen stellen en geen bullshit meer pikken.
Een album volgt volgend jaar en als daar nog zo’n paar singles op staan als deze “Not Your Babe”, dan komt dat allemaal goed.
https://www.youtube.com/watch?v=K7lAwDM4uQ4
De Amerikaan Bradley Bills is een bezige bij. Hij was al de drummer bij o.m. KMFDM, het Belgisch-Amerikaanse Lords of Acid en My Life With The Thrill Kill Kult en hij zit in Pigface. Zijn soloproject heeft hij Chant gedoopt en daarmee brengt hij op ’Hydra’ een soort van repetitieve basic industrial elektro met primaire, ruwe ritmes en lyrics die de maatschappij op de korrel nemen. Liefhebbers van EBM zullen dit misschien wel kunnen smaken, al zit er bij momenten veel tekst en verhaal in de songs.
Bills schreef de songs zonder een groot concept in gedachten, maar verzameld als album, zit er toch grofweg de rode draad in van de opkomst en val van een demagoog en de verlossing die gebracht wordt door een onverwachte held.
Muzikaal en conceptueel is dit het meest ambitieuze album van Chant tot dusver. Persoonlijk zou ik Chant voor dit album laten vervellen van een eenmansproject naar een met gastbijdrages, zeker als je ziet welke vrienden Bills heeft. Eens halfweg heb je het wel ongeveer gehad met de zang van Bills, hoe goed de muziek ook is. De leukste tracks zijn de single “President God”, het dansbare “Love Sex & Revolution” en “Primetime Annihilation”. Andere, zoals “Uprising” en titeltrack “Hydra” smeken om een donkere, nog dansbaardere EBM-remix.
Dit is voer voor fans van Front 242, Nitzer Ebb, Nine Inch Nails en Marilyn Manson.
Dance/Elektro
Hydra
Chant
Het Duitse Digital Factor was één van de trendsetters in de elektro-scene van halfweg de jaren ’90. De band kende inmiddels een paar breaks, maar Digital Factor komt steeds sterk terug. De nieuwe single “Come With Me” hangt ergens tussen industrial elektro en EBM in en is catchy as hell.
Het nieuwe album van Digital Factor komt uit bij het Belgische label Alfa Matrix en daarom kreeg de single een hele reeks remixes door lui die goed bekend zijn bij dat label. De ArmageddonDildos-remix is één van de betere. De akoestische piano-versie van “Come With Me” is heel eerlijk en kwetsbaar, maar kreunt onder het gebrek aan lyrics, zonder echt te kraken.
De remixes van Heise en Ah Cama Sotz doen vooral denken aan foute discotheken. Dan zitten Margaret Street en zeker Damascus Knives op een beter spoor. Het B-kantje “I Am Dangerous” maakt na de tenenkrullende eerste seconden van de intro nog een redelijke comeback. Leuk, maar zeker geen onvergetelijke track.
Dance/Elektro
Come With Me -single-
Digital Factor
https://www.youtube.com/watch?v=FmL5G5o1ksI
Het is moeilijk om in een songtitel als “Breathtaking Beast” vandaag iets anders te ontwaren dan een verwijzing naar het coronavirus dat bij zijn zwaarste slachtoffers de adem afsnijdt. En die single wordt dan ook nog eens uitgebracht op het moment dat de tweede lockdown ingaat. We horen Enzo Kreft aan het ‘beest’ vragen of het hier zal blijven om mensen te blijven vermoorden. Laat ons hopen van niet, want we zouden graag nog eens live genieten van deze donkere wave, dansend en met een wrange glimlach terugdenkend aan deze ellendige periode. “Breathtaking Beast” vat heel minutieus de tijdsgeest. Het nummer heeft en geeft net voldoende warmte om ons te helpen vol te houden.
Volgend jaar (eind januari) volgt er het nieuwe album ‘Different World’ en ik vermoed dat de wereld er tegen dan inderdaad een klein beetje anders zal uitzien.
Dance/Elektro
Breathtaking Beast -single-
Enzo Kreft
Coldwave was in België populairder dan in Nederland, maar daar stoort het Nederlandse duo Lantre zich niet aan op hun EP ‘Mountainward’ (op cassette en Bandcamp). Het is coldwave volgens het boekje: sinister en minimal in de sound, donker en onheilspellend in de lyrics. Heel vernieuwend is het niet, maar het is leuk dat er nog mensen zijn die voor dit genre willen gaan.
Openingstrack “The Distance” is meteen één van de betere. En hij krijgt dan ook nog een leuke remix. Op “Under The Morning Sun” gebeurt muzikaal niet zo heel veel en dat past dan mooi bij de songtitel. Titeltrack “Mountainward” is dan wel een schot in de roos. Heel mooi hoe ze die contrasterende stemmen combineren en tegen elkaar uitspelen. Nadat ze lang heel goed met de spanningsboog gespeeld hebben, wordt het in de finale dan weer vooral rommelig. Zelfs naar coldwave-normen ligt het tempo op deze eerste helft van de EP laag.
“Queer Hybrid Witches” is voor het eerst op deze EP ronduit dansbaar, of toch voor vleermuizen, en die afwisseling in het ritme is welkom. Dit is een sublieme jaren ’80-track die misschien nog meer dan “The Distance” een remix verdient. En ze hebben nog meer van dat lekkers bij Lantre: “Sedation” opent met een diepe bas-groove en een pittig ritme dat een mooi contrast vormt met de trage, klagerige zang.
De Glass Coma-remix duwt “The Distance” naar de modernere synthwave. Een stuk toegankelijker, dat wel, maar misschien niet waar de echte coldwavefans op zitten te wachten.
Als we referenties moeten opnoemen, blijven we toch bij de bekendste uit de jaren ’80: Anne Clark, Siouxie, Siglo XX en Clan Of Xymox.
Dance/Elektro
Mountainward
Lantre
Nederlands 
Français 
