Eurosonic - Noorderslag 2021 - The European Music Conference and Showcase Festival - online editie 2021
Eurosonic - Noorderslag 2021
13-16 januari 2021
Diverse locaties
Gronigen
Erik Vandamme en Tijs Delacroix
Ook Eurosonic, het grootste ontdekkingsfestival van Europa moest plooien voor het vieze coronabeestje. Echter, daar waar heel wat organisaties besloten om een editie over te slaan, ging ESNS vol overtuiging voor een digitale variant. De conferentie, de panelgesprekken, de optredens, zelfs de bar,... alles werd in een digitaal bad ondergedompeld. Hierdoor moesten we ons niet van zaal naar zaal begeven in het noordelijke, gezellige Groningen en alsnog van véél muziek genieten. Dit bespaarde ons van vele kilometers in de benen, maar helaas ook van tal van eierballen en historische nachten die er bij een tripje Eurosonic komen kijken. Ook voor de muziekgroepen zat er een grens aan het amusement. Geselecteerde bands kregen de kans om hun publiek in een (vooraf opgenomen) set van (maximaal) een kwartier te overtuigen. Wat pakweg de helft is van een normale ESNS-set. Sommige acts waren daardoor genoodzaakt een ‘best of’ van hun ‘best of’ te brengen, daar waar andere bands net voor een korte, pittige rat-race opteerden.
Een overzicht
dag 1 - woensdag 13 januari 2021
Faux Real 20:40 - Zo één van die acts waarbij de vorm belangrijker lijkt, dan de inhoud. Over Faux Real (**) kunnen we kort zijn. Als je intro iets wegheeft van een mix van The Matrix en Flight Of The Conchords en je muzikaal ook wat in de pot van die laatste blijft roeren, dan wordt het resultaat niet veel soeps. De Fransmannen hebben muzikaal een tikkeltje weg van Her’s, maar kun je het best samenvatten als een extreme overdrijving van Alex Turner z’n persona op ‘Tranquility Base Hotel + Casino’, maar dan in tweevoud. Toffe footage van een foute karaoke avond, deze stream.
Holly Humberstone 20:45 - Geen dure productie bij Holly Humberstone (***), maar de dame doet het louter met haar iPhone stabiel gepositioneerd op haar piano. Een drietal nummers en wat generische bindteksten vormen de kapstokken van haar set. De eerste track kwam instrumentaal niet tot z’n recht, op het tweede nummer “Overkill” werd het wat charmanter en hoorden we wat Julian Baker-vibes (maar dan optimistischer). Afsluiten deed ze met “Vanilla”, waarbij we een goed uitgebalanceerde productie en mix toch best hebben gemist.
Benny Sings 21:25 - Het podium betreden met een ietwat onverzorgd uiterlijk en een honing-warme stem, dat moet Benny Sings (****) wel zijn. De act stond op ESNS met zijn zevenen op het podium en bracht er feel good music die ietwat weg had van Rex Orange County, zo ook set-opener “Sunny Afternoon”. Benny dompelde ons onder in een heel gezapige, zomerse sfeer. De ideale muziek om gepaard te gaan met een matige romantische komedie blockbuster. In tweede nummer “Nobody’s Fault” hoorden we zijn Nederlandse tongval iets te fel rollen, maar ontdeed de songs niet van zijn charmes. “In So Far So Good” en “Music” hield de gezellige sfeer stand, maar door het noodgedwongen format van livestreaming, begonnen we ons wel ietwat te vervelen.
Meetsysteem 22:05 - Meetsysteem (***½) , hun set was er eentje waar de aanhouder bij won. Doordat de band in het begin ietwat te lang in bepaalde jamvibes bleef plakken, kwam de set niet eenvoudig los. Voeg daaraan toe dat de zang, die zwemt tussen Nederhop en Spinvis, niet altijd even toonvast was. Hiierdoor begin je niet al te enthousiast te recenseren aan een beperkte set van louter een kwartier. In “Geduld” dook Meetsysteem de poëtische theaterhoek in, wat ons mede dankzij de minimalistische sound(scapes) ons al heel wat meer beviel. Eindigen deed het trio met iets wat op het Nederlandse antwoord op bands als HONNE kan lijken. De nadrukkelijke synths in “Sinaasappels” die zelfs wat space-y klonken, zorgden ervoor dat de set uiteindelijk voldoende, variërende aspecten van hun sound in de kijker zette.
YĪN YĪN 22:20 - Eén van de hoogtepunten van deze editie van ESNS werd aangeleverd door de band YĪN YĪN (*****). Met hun unieke mix van indie, Thaise funk, afrobeat en nog een hele resem genres, teleporteren ze je als luisteraar naar een andere dimensie. Gedragen door een héél straffe bandsound, zetten de heren een erg uitgekiende, krachtige set neer. De set bouwde stelselmatig op naar climax “One Inch Punch”, wat voor een erg dansbaar en opzwepend muzikaal exploot zorgde. De erg strakke drums en conga’s geven gedurende de volledige set een enorm stabiele ruggengraat aan de band. Een krachtige trip in exact een kwartier tijd neerzetten verdient meer dan een mooie pluim, vijf sterren bijvoorbeeld of een boeking op een groot Belgisch zomerfestival in 2021/2022?
Anna Keeneela 20:00 - Breekbaarheid binnen een dromerig en sprookjesachtig kader, dat is hoe je de set van Anna Keeneela (****) het best omschrijft. Niet alleen gooit deze artieste haar uiteenlopend stembereik in de strijd, ze straalt iets uit dat schippert tussen mysterieus en gracieus. De artieste is een parel is binnen een nieuwe lichting zangtalenten.
Aka neomi 20:10 - Ook breekbaarheid vind je terug bij Aka Neomi (****). Alleen wordt de muziek van deze artieste gedrenkt in een aanstekelijk elektronisch badje, dat op de dansspieren inwerkt. De hypnotiserende stem van de zangeres doet de rest. We krijgen een smaakvolle triphop wandeling. Aka Neomi brengt je in een trance. Dit was goed en smaakt naar meer …
Steiner & Madlaine 20:30 - Het duo Steiner & Madlaine (***1/2) doet een beetje denken aan duo’s als Simon & Garfunkel; binnen een min of meer folky sfeertje brengen ze het levenslied , die zeemzoeterigheid verbindt met een sound , die gevoelige snaren raakt. Wij konden ons vinden in de gezapige sfeer die het duo creëert. Ze keuvelen lekker met elkaar na elke song.
Knappe set van het duo als je net houdt van folk muziek. Steiner & Madlaine benaderen dus die unieke sfeer van Simon & Garfunkel . Een te ontdekken band …
Queen’s Pleasure 20:55 - De Nederlandse formatie Queen’s Pleasure (*****) maakte met enkele knappe singles en optredens een goede indruk. En bevestigen het zelfs via een korte live streaming. De gitaarriedels zorgen voor adrenalinestoten, de lekker knallend drumpartijen en de vocals zijn warm en aanstekelijk.
Binnen een catchy kader kregen we lekkere garagerock. Deze band heeft veel in zijn mars . Mooi!
NAVA 21:10 - Kate Bush anno 2021? Wie weet … NAVA (*****) beandert het icoon met haar danspassen, de uitstraling en haar stem akelig dicht, ook al liggen beiden puur muzikaal ver uit elkaar. NAVA dompelt je onder in een eerder donkere, mysterieuze wereld. Binnen een spooky kader bewandelt NAVA een dunne lijn tussen lekker op de dansspieren inwerken en je achterlaten met angstzweet. De Oosterse invloeden zijn een meerwaarde. Net dat laatste, samengevoegd met het mysterieuze en ongrijpbare zorgt ervoor dat NAVA een speciale parel is , net door dat mysterieuze en ongrijpbare …
Chibi Ichigo 22:20 - Tijd voor een Belgische parel die we vorig jaar hebben ontdekt, net voor het uitbarsten van de corona crisis die ons en heel de wereld nog steeds in zijn ban houdt. Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle , warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten.
We keren even terug in de tijd. Vorig jaar januari zagen we Chibi Ichigo, toen dat nog mocht, live aan het werk in de AB tijdens het festival ‘Sound of the Belgian underground’. We waren aangenaam verrast en schreven: ‘’ Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hiphop vanuit het hart van die stijl, en krijgt hierdoor een sterretje meer op haar plantsoen.”
Op ESNS zet ze die stelling nog meer in de verf en laat ze zich van haar meest sensuele, mysterieuze, intieme en aanstekelijke kant zien. Haar stem ontroert. Ze hypnotiseert je met haar uitzonderlijke vocals, en door haar opmerkelijke danspasjes.
In dat kwartier tijd bewijst Chibi een aparte artieste te zijn, die verschillende stijlen aftast, gelinkt aan hiphop en soul. Ze kleurt de sound en verlaat graag de comfortzone. Klasse artieste dus!
dag 2 - donderdag 14 januari 2021
Daði Freyr 22:15 - Hij had waarschijnlijk het Eurovisie Songfestival met de vingers in de neus gewonnen, maar een plekje op ESNS lijkt ons Daði Freyr (*****) toch een duurzamer pad als artiest te zullen opleveren.
Openend met “Where We Wanna Be” bewezen hij en zijn band dat gevoel ook meteen. Met een meer dan solide elektronische sound en zijn voortreffelijke stem pakte de IJslander ons binnen de eerste minuut helemaal in. Dat ze op hun eiland een ganse resem aan voortreffelijke warme stemmen hebben, weten we al langer, maar dat ze ook kunnen uitblinken in dansbaarheid, daar worden we nu ook overduidelijk van bewust gemaakt. Kronkelend en dansend rond zijn microfoon, maakt Daði het onmogelijk om te blijven stilzitten. Ook kon het nummer uit zijn Eurosong-deelname “Think about Things” niet ontbreken in zijn set. Op een stripped-back manier werd de intro ingezet om finaal helemaal te ontplooien tot de hit die het de afgelopen maanden was. In nauwelijks drie nummers tijd knalt de act zich naar de top van ‘ons willen-we-na-COVID-aan-het-werk-zien’ lijstje!
Blanks 22:10 - Nederland heeft heel wat acts die, mede dankzij de wonderen van Spotify, tot ver buiten de landsgrenzen bekend zijn. Zo ook Blanks (***), een jonge guitige kerel met nog wat rode jeugdbultjes rond de mond. Het zou ons niet verbazen dat hij heel wat tienermeisjes hun hart sneller doet slaan, want over de juiste hoeveelheid stage appearance beschikt hij zeker en vast. Muzikaal werden we echter minder warm van Blanks. Het klonk allemaal een beetje als een potpourri van succesformules van tal van post-milleniumovergangbands. “Favourite Nightmare” klonk als een mix van Owl City en The 1975, terwijl “Dance Alone” heel wat weg had van een mix van The Vaccines en The Kooks. Met ook nog een rustiger nummer dat in de verte leek op Goo Goo Dolls’ “Iris”. Afsluiten deden ze met “Waves” dat zowel One Direction als Foals-elementen bevatte. Nu, het inventief puzzelen met invloeden is een kunst op zich, maar we bespeuren nog niet echt een ‘eigen sound’ bij Blanks. Wat niet is, kan echter nog komen.
Katy J Pearson 21:30 - De Britse Katy J Pearson (***1/2) kenmerkt zichzelf met een wel héél bijzonder stemgeluid. Alsof iemand bij een rijpe Dolly Parton de pitch nog een stuk hoger heeft gezet. Het is wennen, maar gaandeweg konden we wel gewoon worden aan de stem. Samen met haar band brengt ze interessante, ietwat repetitieve, indie rock. Op “Take Back The Radio” klonk ze dan weer ietwat als een pittige Stevie Nicks en schuift er een trompet de band binnen. Het zou ons niet verbazen mochten de kleinere, meer eclectische Europese festivals, zoals bv. Leffingeleuren, in gezondere tijden aan haar mouw trekken. Na afloop van de stream waren we echter niet helemaal verkocht, daarvoor vielen er te weinig echte uitschietende hoogtepunten te noteren.
Meskerem Mees 20:00 - In den gevloerden bos in Eeklo zorgde Meskerem Mees (****) er vorige zomer voor, samen met Febe Lazou’s intens mooie cello, dat iedereen naar adem hapte. De versmelting tussen Meskerem Mees haar soulvolle, warme stem en de sprankelende cello van Febe onderstreept het talent hier, wat hen de meesters maakte van de Humo’s rock rally 2020. Op Eurosonic zetten ze het magisch mooi in de verf; in een kwartier tijd brengt dit duo je in beroering. Zonder zeemzoeterig te klinken, raakt Meskerem Mees de gevoelige snaar. Een gevarieerd setje en op het eind zelfs meer uptempo. Sjiek. En natuurlijk ontbrak het hitje “Hey Joe” niet …
Lor 20:15 - Lor (***1/2) zijn vier getalenteerde jonge Poolse muzikanten, een tip voor de toekomst. Het combo , aangevuld met percussie en gitaar , biedt een veelkleurige sound . Magie wat er tussen de violiste, pianiste en zangeres telkens gebeurt.
Een sprankelend bandje met tal van groeimogelijkheden. Afwachten hoe het zal evolueren …
Sofia Portanet 20:35 - Haar debuut ‘Freier Geist’ put duidelijk inspiratie uit de Neue Deutsche Welle van de jaren 80, maar voegt er psychedelische rock, Franse pop, post-punk en zelfs opera aan toe. Sofia Portanet (****) is een veelzijdige artieste. Tot de verbeelding spreekt de theatrale wijze waarop ze haar teksten zingt en danspasjes maakt. Mooi om de aandacht te trekken!
De talentvolle zangeres laat zich omringen door topmuzikanten die haar stem perfect aanvullen; magie hangt in de lucht, die het verleden - zeerzeker de jaren 80 - verbindt met het nu. Sofia Portanet doet die grens vervagen en brengt op die manier een fijne, boeiend setje!
Noémie Wolfs 21:00 – ‘Lonely Boy’s Paradise’, de dit jaar op de markt gebrachte tweede solo plaat van Noémie Wolfs (*****) is een zwoele popplaat geworden waarop Noémie haar krachtige stem en uitstraling in de strijd gooit. Noémie overstijgt zichzelf en laat het verleden definitief achter zich, ook live . Breekbaar, teder en catchy prikkelt ze de sound.
In deze korte set bewijst ze een getalenteerde , veelzijdige zangeres en performer te zijn, die over een dosis charisma beschikt en iedereen nauw betrekt bij de set. We werden ontroerd en lieten ons gewillig meeslepen in haar gevarieerde set van dansbaarheid en gevoeligheid .
The Cool Greenhouse 21:20 - Frank Zappa vroeg het zich al af …”Does humor belong to music?” The Cool Greenhouse (*****) geeft een eigenzinnig antwoord op de vraag. De post punk formatie kleurt graag buiten de lijntjes, stampt heilighuisjes omver en doet de wenkbrauwen fronsen , van wie houdt van een geordend leven. The Cool Greenhouse treedt in de voetsporen een The Fall en beschikt op energieke wijze over een eigen smoel.
Deze band zorgt voor vuurwerk. The Cool Greenhouse doet gewoonweg zijn eigen zin op het podium en stampt gezellig om zich heen. Waarover ze zingen weten we totaal niet.
Een aanstekelijke performance , knetterend vuurwerk, van een interessant bandje , het ontdekken waard!
Eefje de Visser 21:45 - De Nederlandse top singer-songwriter Eefje De Visser (*****) heeft in 2020 al ferm haar stempel gedrukt. In coronatijden speelde ze al overtuigende concerten, die een diepe indruk nalieten. Op ESNS hebben we van Eefje De Visser een intens , gevoelig , energiek setje. Het siert haar. ‘Bitterzoet’ is een plaat, die van begin tot einde aan de ribben kleeft en ook live weet te ontroeren. Muziaal een vat vol emoties van weemoed, melancholie en hoop . De bevallige danseressen en haar topmuzikanten bieden elan aan de sound. We zagen een knappe performance … De live ervaring snakt (opnieuw) …
dag 3 - vrijdag 15 januari 2021
Lous and the Yakuza 20:45 - Een Congolees importproduct dat momenteel als ons grootste exportproduct wordt beschouwd, dat kan momenteel niemand anders dan Lous and the Yakuza (*****) zijn. Marie-Pierra haar set duurde duurde maar een kleine zes minuten, nog niet de helft van de andere sets, maar ze palmde ons op een overtuigde, kleurrijke manier in een handomdraai in. “Dilemme” klinkt sexy, warm, duister en spontaan. De fijne samensmelting van Frans chanson, hiphop en r&b raakt en sleurde je mee in haar eigen wereldje. La nouvelle Stromae est arrivée. Tweede en laatste track van de sessie, “Amigo” was een pak dansbaarder en matcht tegelijkertijd perfect met onze eerdere bevindingen. Erg indrukwekkend, de lovende feedback van andere media blijkt erg terecht.
Tuys 20:25 - De mannen van Tuys brengen geen ‘in eenzaamheid opgenomen’ sessie, neen, ze stuurden een liveset mét publiek bij ESNS in. Gek om nog eens beelden van shows met publiek (met social distancing) te zien. De bizarre, coole intro liep in ieder geval vlotjes over in “Papaya”. De heel erg sexy openingstrack van de Luxemburgers van Tuys (****). Verder hoorden we in het nummer een heel erg soepele bridge en overheerlijke gitaarsolo. We zagen een band die stevig in hun schoenen staat en die weet waar ze mee bezig zijn. Het geheel van de bindteksten en nummers, vormden trouwens een muziektheaterstuk. Alsof de mooie, vrouwelijke stem van de frontman al geen attractie op zichzelf was. Tweede track “Saturday Night” werkte helaas minder aanstekelijk dan “Papaya”, maar ook hier zit het venijn in de staart. Een heroïsche outro die in stilte uitmondde, zorgde alsnog voor de benodigde dynamiek.
EUT 20:50 - Rockende vrouwen, dat horen we graag. Ook in het Amsterdamse EUT (**½) zijn er daar een aantal van te vinden. Ze putten duidelijk inspiratie uit jaren ‘90 bands. Getooid in lederen broek en gekke muts lijkt de frontvrouw ook even in die tijd te zijn blijven hangen. Helaas horen we tijdens de set van EUT weinig nummers die er echt bovenuit steken. Alles kabbelt wat verder en klinkt ietwat gewoontjes. Geen bijzondere stem, maar een set vol generisch klinkende songs. Slecht kunnen we het zeker ook niet noemen wat de Nederlanders ten gehore brachten, maar memorabel was het verre van. Alsof je een plaat van Hole of Weezer ontdoet van alle (semi-)hit(je)s en met de rest van de discografie een plaatje samenstelt.
Yellowstraps - Ze zijn in Vlaanderen niet zo bekend, maar zoals vaak vuurt het Franstalige gedeelte ook geregeld een talentvolle groep de ether in. Het zingende Murenzi broertje van Yellowstraps (**1/2) heeft niet de meest sterke stem, maar wel de groove in de benen en longen om een gezellige sfeer neer te zetten. Een nummer dat normaal op enkele minuten afgerond zou zijn, wist ie mede door zijn zelfvertrouwen om te buigen in een halve sing-a-long van ruim 6 minuten. Een gewaagde hoeveelheid aan zelfvertrouwen. Ook op “Lalala” en “A Colors Show” werden we muzikaal niet omver geblazen, daarvoor klonk het allemaal wat eentonig, repetitief.
Arja Zappa 20:00 - Aria Zappa (****) straalt iets van futurisme uit dat je niet elke dag tegen komt. Ze beschikt bovendien over een opmerkelijk donkere, haast mannelijke en zeer sensuele stem die wat doet denken aan bijvoorbeeld Grace Jones of Annie Lennox. Ook de vergelijking met Ziggy Stardust wordt gemaakt, maar dat is toch een beetje ver gezocht. De Berlijnse multidisciplinaire artieste is dan weer wel van veel markten thuis. Puur muzikaal kun je er, buiten elektronische muziek met een donker tintje, geen muziekstijl op kleven. Ook wat ze doet met haar stem is gehuld in mysterie. Verleidelijk en toch heel krachtig hypnotiseert ze je over de hele lijn, en doet je wegdromen naar verre oorden. . In die voornoemde walm van mysterie laat ze je uiteindelijk verweesd achter in een donker hoekje van de kamer. En dat in amper een kwartier tijd. Indrukwekkend!
Victoria Canal 20:15 - Geboren in München, met een Amerikaanse moeder en Spaanse vader, heeft ze overal gewoond, van Shanghai, Tokio en Amsterdam tot Londen en Dubai. Maar het was in New York waar de legendarische vocale coach Jan Smith (Drake, Usher) haar debuut maakte in 2016, en toen nodigde Beatnigs Michael Franti haar uit op tournee. Omdat ze met één arm geboren is als gevolg van het Amniotic Band Syndrome, put Canal uit een gepassioneerde positiviteit. Al deze energie straalt ook uit op haar EP die in 2020 op de markt kwam. Victoria Canal (***1/2) schippert voortdurend tussen op een pakkende, ingetogen wijze je hart te breken en lekker aanstekelijke de luisteraar doen zweven over de dansvloer. Dit binnen een weemoedige omkadering, die aanvoelt als een deken tegen koude winterdagen. Hoewel ze zich laat omringen door topmuzikanten en een backing vocale aankleding die een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel, trekt Victoria de aandacht naar zich toe op een eerder zeemzoet maar sprankelende mooie wijze, doordat het stil wordt in ons hart. Door iets te nadrukkelijke uit hetzelfde vaatje te blijven tappen begint na enkele songs helaas de aandacht een beetje te verslappen, maar door haar unieke stem die ons innerlijk diep ontroert , voert ze je weg naar een dromen dal wat ons tot slot voldoende overtuigt.
Tarta Relena 20:40 - Het mooiste muziekinstrument is en blijft nog steeds de menselijke stem, zeker de uiteenlopende wijze waarop een vocalist ons kan ontroeren. Het Spaanse duo Marta Torrela en Helena Ros zetten het met het project Tara Relena (****) mooi in de verf. Gedurende de volledige set komt het theatrale en opera achtige bovendrijven; deze twee sopranen weten heel goed hoe ze je emotioneel kunnen pakken. Net als de Sirene de zeeman tegen de klippen doet varen, hypnotiseren de vocalisten je op magische wijze, die je ziel in vuur en vlam zetten. De Spaanse en dus ook Zuiders inkleding, is een meerwaarde.
Hun uiteenlopend stembereik doet ons hart tegen de klippen varen, het wordt stil vanbinnen. Een weemoed die je niet in slaap wiegt maar je dus vooral in een trance brengt , met een Zuiders tintje.
Buzzard Buzzard Buzzard 21:05 - In de UK zijn ze ondertussen uitgegroeid tot een Hype. Ook wij wilden eens horen wat er zo bijzonder is aan hen (*****) . De band haalde de mosterd bij vintage rock groepen Thin Lizzy of T-Rex. De jaren ’70 sound loeit op hun EP ‘The Non Stop EP’ , … ook live. Buzzard Buzzard Buzzard speelde op dit retroniveau een rock show van hoog niveau. De vintage rock sound is energiek en heeft groovy refreinen ,wat het allemaal fris en monter doet klinken. De frontman hitst zijn publiek op, alsof het geen streaming showcase is. Een mooie toekomst kan weggelegd worden . De charismatische frontman en de muzikanten bewijzen dit. Grootse klasse van de Britten.
Nea 21:30 - Linnea Södahl , bekend onder haar artiestennaam Nea (***1/2) is een Zweedse singer-songwriter. Ze is geboren in Zuid-Afrika en verhuisde in haar kindertijd terug naar haar thuisland. Ze heeft in de beginjaren samengewerkt met artiesten als Zara Larson, Maggie Lindemann, Tove Stryrke, Timie Tempah , Grey en Axwell. Ze schreef onder andere mee aan Larsons nummer “Lush Life’, “Don’t worry bout me” en “IG4M”, en nu probeert ze het als solo artieste.
De ervaring die ze heeft opgedaan, neemt ze mee in haar solo project. De single “Some Say” werd alvast goed ontvangen, nu live nog. Ze slaagde met brio in haar opzet. Haar songs stralen een huiskamer sfeertje uit, het is een gezapige gezelligheid die niet al te kitsch klinkt. Haar doorleefde, warme stem brengt een punt van rust, zonder je in slaap te wiegen. Je wordt onder hypnose gebracht, en je wordt ondergedompeld in een deugddoend bad van melancholie en weemoed. Een zonnige, zomerse aanpak. Haar muziek floreert het best in een intieme omgeving; met haar stem en uitstraling omarmt ze je.
Jyellowl 21:45 - Doorsnee rap en hiphop met een boodschap vanuit het hart … Klop maar aan bij Jyellowl (****) . Deze klasbak presenteerde het een kwartier lang. Hij beschikt over topmuzikanten . Hij trekt evenwel de aandacht naar zich toe . Hij is zelfverzekerd , en grijpt ons vast met zijn verhaal. Kort en krachtig . Kortom , hij is een groot talent in spé.
Under the Reef Orchestra 22:25 - Under The Reefs Orchestra (*****) is een Brussels powertrio die , in de instrumentatie, de grenzen tussen jazz en alternatieve rock aftast. Gitarist en componist Clément Nourry, saxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard beheersen ongelofelijk hun instrument. Wat een magie. Ze improviseren en treden graag uit de comfortzone. Een verbazingswekkende , grenzeloze combinatie van experimentele jazz en alternatieve muziek.
EABS 22:40 - Electro-Acoustic Beat Sessions of kortweg EABS (*****) zijn niet gekoppeld aan enige muzikale orthodoxie. De Poolse formatie haalt inspiratie uit verschillende muziekstijlen als jazz, soul, funk, hiphop en elektronische muziek. De band verlegt, net als het Brusselse Under The Reefs Orchestra, z’n grens. De Poolse band weet de stijlen door de blender te jagen . EABS is kwaltatief sterk bezig en weet elkaar perfect aan te vullen. Wat een kijk naar de toekomst toe!
dag 4 - zaterdag 16 januari 2021
Banji 20:15- Voeg Julian Casablancas vocoder toe aan de set van dansbare Cage The Elephant en je krijgt Banji (****), Nederlands’ hipste indiepopsensatie. “Chills” klonk, ondanks de rommeligheid, erg fris en overtuigend. Als jonge band vier backing vocals bij je liveset betrekken, zonder er Nathalia-vibes bij te krijgen, je moet het durven! Het pakte in ieder geval erg goed uit. Meer van dat op “Dogbreath”, waar we ook wat Mac DeMarco-achtige klanken bespeuren. Daar waar “Benny Sings” te braafjes bleef, creëerde Banji een amusante, interessante sound waar we ons graag nog een aantal keren extra willen aan laven. Door topnummers “Chatterbox” en “Listen” tot het einde op te sparen, heerste er eveneens een gevoel van ‘verlangen’ tijdens de set. Beide nummers hielden méér dan stand in hun live-uitvoering, iets wat bij jonge bands toch altijd een vraagteken is. Banji, daar zullen we nog van horen.
Froukje 21:00 - Nu ze getekend heeft bij Top Notch, komt de ganse machine achter Froukje (***½) helemaal op gang. Boekers, promo, persaandacht. Fijn om een selfmade dame, die we afgelopen zomer al leerden kennen via Spotify, de stap naar het grote werk te zien zetten. Een sessie op ESNS kon dan uiteraard niet ontbreken. Na een epische intro , werd ingezet met “Groter Dan Ik”, haar doorbraaknummer. Zelfverzekerd raasde ze door de tekst, maar 100% zuiver klonk het niet altijd. Het zijn dan ook heel wat woorden dat Froukje aan elkaar moest rijgen. Muzikaal klonk het nummer anders dan op plaat, wat best verrassend is voor een band vol jonkies om die variaties te overwegen. Froukje straalde zelfvertrouwen uit, zo ook in “Ik Wil Dansen”. Ook hier hadden we indruk dat ze in de snellere nummers niet altijd haar eigen nummers kon bijbenen. Een gevoel dat volledig verdween bij “Licht en Donker”, waar ze vocaal wel helemaal in haar element zat. We zien Froukje, wanneer de wereld het toelaat, wel Lowlands en Pinkpop platspelen.
The Vices 21:00 - De meest gehypete band van Nederland? Dat moet The Vices (****) wel zijn. Met hun rebelse, theatrale en gevarieerde set, stond de band garant voor een dynamisch potje meeknikken op hun gitaarlawaai. Het refrein van “In and Out” had evengoed van een album van Miles Kane of The Strokes geplukt kunnen zijn. En zorgde voor een tijdloos kantje aan The Vices’ set. En God, wat missen we het: een zanger die zichzelf letterlijk in het zweet speelde, danst en in zijn microfoon roept, zelfs zonder fysiek publiek. The Vices lieten de omstandigheden niet aan hun hart komen en scheurden zich richting het einde van hun set. Wat een vet slotsalvo kregen we te verteren. Alles. kapot. Een mooie beoordeling is dan ook op zijn plaats.
Robin Kester 21:55 - Wat later op de avond kwam Robin Kester (***1/2) op de proppen. We ervoeren een dromerige, elektronische blend van scherpe en zachte klanken. Heel meeslepend allemaal. Ook “Leave Now” had een verrassend arrangement, we bemerkten zelfs een vleugje Massive Attack. Erg opvallen deed de act echter niet tussen de massa aan anderen op ESNS. Voortreffelijke uitvoering van de nummers, dat zeker, maar met nummers als “Sweat & Fright” beland je dan misschien wel in onze aan-het-werk-Spotify playlists, maar heel erg warm worden we er nu ook niet van.
Luwten 22:30 - Luwten (***) dan die haar set inzet met “Haircut”. Zelf getooid in een Noémie Wolfs-kortpittig kapsel, bewandelde ze met haar band voorzichtig wat Radiohead-achtige paden. Zo ook op “Element of Surprise” waar Thom Yorke plek heeft geruimd voor satijnen, vrouwelijke zachtheid. Soms zorgde die zachtheid er helaas wel voor dat de muziek ons niet helemaal bij ons nekvel nam. Op dat soort momenten klonk het gewoon te braafjes. Afsluitende track “Control” had dan weliswaar wat meer aanstekelijke toetsen, maar bleef ook wat te lang rond de pot draaien om onze aandacht op scherp te kunnen houden. Een set die heel sterk begon, baarde helaas een comateus muisje.
Organisatie: Eurosonic - Noorderslag 2021
BRUCE verrast met heruitgave van albums op vinyl
Geen nieuwe release voor BRUCE in 2020 en waarschijnlijk ook niet in 2021. Dan hebben we het natuurlijk over de Belgische punkrocktrio BRUCE en niet over Bruce Springsteen of nog een andere bekende Bruce. Geen nieuw werk dus, wel hebben ze vorig jaar hun twee meest recente albums op één vinyl geperst. De derde persing is inmiddels te koop. En dit jaar wordt nog meer oud werk van BRUCE heruitgebracht op vinyl.
Musiczine ging eens praten met de band over hun plannen.
Voor de trouwe volgers van Musiczine is BRUCE geen onbekende, maar voor wie niet opgelet heeft: wanneer en hoe is BRUCE begonnen?
BRUCE: Wij spelen al sinds 1990 met ons drieën samen in The Leftovers, waarvan de roots eerder in de garagerock lagen. Met die band brachten we een CD en wat singles uit via het - toch in België legendarische Boom! Records van wijlen JP Van. Toen onze toenmalige zanger de band in 1993 opdoekte, maakten we een doorstart onder de naam BRUCE. Daarbij zijn we teruggegaan naar onze punkroots. BRUCE speelt dus best al een hele tijd samen, met steeds dezelfde bandleden.
The Leftovers was al geen unieke bandnaam, maar BRUCE is dat zeker ook niet. De google-baarheid was in ’97 nog geen criterium?
BRUCE: Inderdaad, met de naam BRUCE hebben we het onszelf niet makkelijk gemaakt, want online kom je eerst terecht bij Bruce Springsteen, Bruce Willis en Bruce Lee. Ons vind je ergens terug op pagina 527 bij de zoekresultaten. Onze bandnaam heeft wel degelijk te maken met Bruce Springsteen. Met The Leftovers speelden we op de halve finale van de Rock Rally, gepresenteerd door toenmalig Humo-journalist Frank Vander Linden (van De Mens). Hij kondigde ons aan met de historische woorden “de volgende band heet Leftovers, maar dat had net zo goed Bruce kunnen zijn”, want onze zanger/gitarist leek (vooral toen) nogal op Springsteen, wat hem nog jaren achtervolgd heeft. Toen we in 1993 een doorstart maakten, moesten we dus niet lang nadenken over de bandnaam.
Als The Leftovers deden jullie supports voor Ed Kuepper van The Saints en de Cosmic Psychos. Is zo jullie liefde voor Australische punkrock ontstaan?
BRUCE: Die voorkeur was er al eerder. Wij luisterden veel naar Australische bands als The Saints, Radio Birdman, Celibate Rifles, Hard-Ons, New Christs, Cosmic Psychos, enz. We vonden dat goed en dat was hoe onze muziek moest worden.
Na de naamsverandering was er een lange pauze in de band. Wat is er toen gebeurd?
BRUCE: Na de doorstart als BRUCE in 1993 hebben we best wat opgetreden in België en Nederland. Ook hebben we in 1996 ons eerste album The Vaticano Trail opgenomen en een jaar later uitgebracht. Daarna hebben we nog een paar jaren opgetreden. Daarna zijn we wat blijven aanmodderden: vooral repeteren en nieuwe nummers maken, en dat was genoeg. Ons zal je nu eenmaal nooit kunnen verdenken van overdreven veel ambitie of motivatie. Tot de bevriende band Unwanted Tattoo ons in 2009 kon overtuigen om weer eens met hun samen op te gaan treden. Dat was dermate leuk dat we sindsdien muziek zijn blijven maken en blijven optreden.
Waarin verschilt de Aussie-punk van die van Belgische of Amerikaanse?
BRUCE: Australische punk is voor ons met de kenmerkende gitaar-riffs zoals The New Christs en The Eastern Dark, en uiteraard de door alles kervende wah-wah op de drie akkoorden bij Cosmic Psychos. Vandaar ook dat je veel wah-wah in BRUCE-nummers hoort. Wij hebben dus een heel ander geluid dan wat je meestal tegenkomt in subgenres als streetpunk, skatepunk of garagerock.
Waarover gaan de lyrics bij BRUCE
BRUCE: Onze teksten gaan gewoon nergens over. Alle BRUCE-nummers ontstaan met een vuil gitaarrifje en wat Engels gewauwel. Pas wanneer de hele groep de song ziet zitten, ontspinnen zich in Wim’s brein allerlei rare hersenspinsels die uiteindelijk leiden tot wat absurde teksten. Dus daar moet je vooral niets diepzinnigs achter gaan zoeken.
Live brengen jullie al eens een cover van Buzzcocks of Wipers, maar jullie versie van “Warsaw” van Joy Division springt uit de toon. Wat is het verhaal daarachter?
BRUCE: Als ik het me goed herinner spelen we “Warsaw” al van in de Leftovers-periode en zijn we het nummer tot vandaag altijd blijven spelen. Het staat zelfs op ons laatste album. Waarom we precies “Warsaw” zijn gaan coveren, kwam wellicht omdat het een heel mooi Joy Division-nummer is, maar vooral omdat het één van de weinige covers was die we foutloos konden spelen. En het nummer past bij ons BRUCE-geluid.
Het heeft lang geduurd vooraleer jullie die cover mochten uitbrengen. Wat was eigenlijk het probleem?
BRUCE: We hebben toestemming gevraagd aan Universal om het nummer op ons laatste album uit te brengen. Dat mocht mits we toestemming kregen van de rechthebbenden. Dat heeft liefst negen maanden geduurd omdat er nogal wat van die rechthebbenden zijn, naar verluidt tot de erfgenamen van David Bowie toe. En net toen we het opgenomen nummer dan toch niet op het album wilden zetten door de intussen opgelopen vertraging, kregen we alsnog groen licht.
Het valt mij op dat jullie nummers soms al heel lang spelen vooraleer jullie ze opnemen.
BRUCE: Dat komt vooral omdat we niet de ambitie hebben om veel op te nemen. Het is niet zo dat er één of ander uitgekiend plan achter BRUCE zit. Als DIY-band die van niemand afhankelijk is en wil zijn doen wij maar wat. En pas wanneer we vinden dat we voldoende albumwaardige tracks hebben, gaan we opnemen.
De heruitgave van jullie laatste twee albums op vinyl kwam een beetje als een verrassing
BRUCE: Met de covidcrisis heeft de evenementensector en sector van de livemuziek enorm te lijden onder de lockdowns. Van optreden is geen sprake en er is nog altijd heel weinig perspectief. Daarom kwam het idee om onze twee laatste albums, ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ (2019) en ‘My Latest Popstar Crush’ (2017), op één 12”gekleurd vinyl uit te brengen, elk op één zijde van de LP. Die vinyl is inderdaad goed ontvangen en ligt inmiddels in de betere platenzaken. De eerste persing op roze vinyl was op een paar weken de deur uit. De tweede persing is op groen vinyl en de derde persing is op paars vinyl.
Vorig jaar hebben jullie niet vaak kunnen optreden en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Gebruiken jullie die tijd dan om nieuwe nummers te schrijven?
BRUCE: Wij zijn de hele tijd in de weer geweest met het maken van de vinyl. Als DIY-band neemt dat enorm veel tijd in beslag. We krijgen gelukkig hulp van heel wat vrienden, die we niet genoeg kunnen bedanken. We hebben wel nog wat nummers liggen die we in de toekomst wellicht zullen opnemen, maar er zijn nog niet echt concrete plannen. Deze zomer willen we wel onze eerste CD, ‘The Vaticano Trail’, heruitbrengen op vinyl. Die tracks zijn we aan het remasteren. Het wordt opnieuw een DIY-release, dus we hebben nog wel een tijdje wat om handen.
Voor een diy-band zonder label of management worden jullie veel opgepikt wereldwijd door radiostations en voor reviews. Schuilt er een gewiekste marketingmanager in één van jullie?
BRUCE: Wij doen maar wat. We proberen wereldwijd contacten te leggen met radiostations die punk spelen. Een aantal radiostations in Europa, VS en Australië hebben ons al opgepikt en toegevoegd aan hun high rotation list, en daar zijn op regelmatige basis BRUCE-nummers te horen. In Australië kreeg ons vorige album een on air-review van tien minuten op een punkradio, waarbij men het grappig vond dat een Belgische punkband die pretendeert Australisch geïnspireerde punk te spelen op de Australische radio terechtkomt.
Bovenop concerten in België en Nederland hebben jullie ook al in Turkije gespeeld
BRUCE: De jongste jaren was het vooral België, maar vroeger deden we veel meer shows in Nederland. Die optredens in Turkije kwamen er op uitnodiging van de Turkse punkband Reptilians From Andromeda. We hadden samengespeeld in België en het klikte. Het optreden in Ankara werd in laatste instantie afgelast, maar de twee optredens in Istanbul waren heel leuk.
Is een punkrockshow in Istanbul te vergelijken met een punkrockshow in Aarschot of Kortrijk?
BRUCE: Turkije heeft een relatief kleine maar heel fanatieke punkscene met heel wat alternatieve clubs en heel veel optredens, waar heel vaak dezelfde namen opduiken. Het Turkije van Erdogan is niet alleen ver weg wanneer je in de alternatieve clubs bent, maar in de hippe suburbs (Kadiköy/Uskudar) aan de Aziatische zijde heerst er algemeen een alternatieve en meer vrijgevochten vibe, en Erdogan is daar niet erg geliefd om het zacht uit te drukken. Onze twee optredens daar waren bijzonder leuk. We mochten daar een Halloween-avond afsluiten en de sfeer was knotsgek. Het Belgische publiek kennen wij als braaf en terughoudend, terwijl de Turkse fans meteen bij het eerste nummer het podium bestormden.
Worden jullie wel vaker gevraagd voor concerten in het buitenland?
BRUCE: Op een bepaald moment zou er een tour in Duitsland opgezet worden, maar met onze drukke beroepsbezigheden is het niet makkelijk om dat allemaal te organiseren. Bovendien kost het enorm veel tijd om de juiste contacten op te bouwen. We bekijken alles wat ons aangeboden wordt. Momenteel zijn er in een aantal landen goede contacten, maar door de coronacrisis volgt daar nog niets concreets uit.
Wat was tot dusver het hoogtepunt met BRUCE?
BRUCE: Zonder twijfel ons optreden op Sjock Festival in 2017 (met Bad Religion, Zeke, New Bomb Turks, …). Optreden op je favoriete festival, waar je zelf al zo lang naartoe gaat, dat is gewoon de max, zeker wanneer je achteraf complimentjes krijgt. Voorts ook de support van TV Smith van The Adverts in Leuven, maar dan vooral voor de cover van “Voor De Dood”, die we diezelfde avond samen met Elvis Peeters, zanger van Aroma di Amore, in een uptempo BRUCE-versie gebracht hebben.
Welke ambities hebben jullie nog met BRUCE?
BRUCE: We willen het gewoon leuk houden en hopelijk dit of volgend jaar nog eens de studio induiken. En vooral hopen we dat de schade door de coronamaatregelen in de muzieksector wat meevalt, zodat we met z’n allen weer kunnen optreden en de scene meer bloeit dan ooit tevoren. Als er toch iets op onze bucket list staat, dan misschien een paar concerten in Australië.
https://brucepunk.bandcamp.com
SJ Hoffman & Clairval - Na elk album moet je een streep trekken onder het verleden
SJ Hoffman & Clairval hebben samen het heel interessante instrumentale album ‘Sweet Seclusion’ uitgebracht. We gingen eens te rade bij Steven Borgerhoff en Sam Pieter Janssens om meer te weten te komen over dat album.
Dit lijkt een vervolg op ‘Waves Holding Time’, het laatste album van SJ Hoffman waar Sam aan meegewerkt heeft. Is ‘Sweet Seclusion’ een verzameling tracks die al in aanmerking kwamen voor dat album?
Steven: Dit album staat helemaal los van die vorige plaat. We zijn voor ‘Sweet Seclusion’ gestart met een blanco pagina. Oude ideetjes die nog in de kast lagen, hebben we daar bewust laten liggen. Na elke plaat moet je een streep onder het verleden trekken en aan nieuw materiaal werken.
Was het van bij het begin duidelijk dat het een grotendeels instrumentaal album zou worden?
Steven: Er was niet echt een welomlijnd idee of concept toen we zijn gestart. Het was zelfs niet de bedoeling dat er enkele maanden later al een album zou gereleased worden. Het begon simpelweg met het over en weer mailen van ideetjes die we vervolgens langzamerhand hebben uitgewerkt. Het proces was dus heel intuïtief. Toen we na enkele maanden nog eens door al ons materiaal gingen, vonden we het te goed om er niet iets meer mee te doen.
Jullie spelen beiden verschillende instrumenten, was er een taakverdeling bij het componeren?
Sam: De afspraak was dat er geen afspraken waren. Deze plaat kon enkel tot stand komen omdat er geen grenzen werden opgelegd. We hebben de vrijheid die de lockdown ons paradoxaal genoeg gaf met beide handen gegrepen en al snel mailden we elkaar ideetjes door die ik dan in mijn homestudio finaliseerde.
Was de verleiding niet groot om toch lyrics toe te voegen?
Steven: Neen, eigenlijk niet. Het voelde heel natuurlijk aan om de muziek voor zich te laten spreken. Slechts op één track (“I Need More Space”) vonden we dat er nog vocalen moesten worden toegevoegd. En dan hebben we de tekst bewust minimalistisch gehouden. Echt héél minimalistisch eigenlijk. (lacht)
Hoe gaat deze samenwerking verder?
Sam: We bekijken nog of we met deze muziek misschien iets live kunnen doen. Ik heb al veel experimentelere muziek gezien op onze podia. Allemaal in de veronderstelling dat live spelen opnieuw mogelijk wordt, uiteraard.
Er spelen twee sleutelfiguren van And Then Came Fall mee en toch staat er Clairval als ‘nom de plume’.
Sam: Als Clairval heb in 2020 ook al een album uitgebracht met piano-soundscapes: ‘Ondulé’. Deze ‘Sweet Seclusion’ sluit daar naadloos op aan. Dat Annelies Tanghe van And Then Came Fall meedoet, is natuurlijk niet toevallig. Annelies is mijn bandmate bij ATCF en woont twee straten van me vandaan, maar het belangrijkste: ze is gewoon een steengoede vocaliste.
De cover van “Sky And Sand” van Paul Kalkbrenner springt er om verschillende redenen uit op het album. Wie is met dat idee afgekomen?
Steven: De originele song passeerde toevallig op de radio toen we wat ideetjes aan het uitwisselen waren. Ik vroeg Sam wat hij ervan vond als we de oorspronkelijke versie eens zouden uitbenen en hij zag dat meteen zitten. We hebben ook een versie met mijn stem opgenomen, maar na de sessie van Annelies wisten we onmiddellijk dat die versie er boenk op zat. Ik ken geen betere stem in Vlaanderen dan die van Annelies. Waanzin!
Sam: Annelies heeft om vocals op te nemen meestal maar enkele takes nodig. Zo ook voor “Sky And Sand”. We zijn heel blij dat ze heeft meegewerkt aan dit project.
Hoe zijn jullie bij Tom Barman uitgekomen voor de foto op de hoes?
Steven: We hebben met mijn uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts het fotoboek van Tom Barman uitgegeven. Ik zag zijn foto’s in die periode dus regelmatig langskomen. En de hoesfoto vond ik zo treffend passen bij de sfeer van de plaat en de lockdown.
Jullie zitten beiden bij het label Starman Records en toch komt ‘Sweet Seclusion’ uit bij Klankkast. Een bewuste keuze?
Sam: Gezien het huidige (muziek)klimaat vonden we het een rustgevend idee om dit kleinood op ons eigen ritme en op kleine schaal uit te brengen. Klankkast is het label waarop ik een aantal eigen producties release. Deze soundtrack is evenwel voor iedereen te beluisteren op alle streaming services. Na vier dagen hebben we op Spotify alleen al de kaap van 10.000 streams overschreden!
Steven: de plaat is op vinyl verkrijgbaar, maar ook daar hebben we het bewust ‘klein’ gehouden. Er zijn slechts 100 genummerde exemplaren geperst.
Als jullie tijdens de viruscrisis dit album konden maken en uitbrengen, dan komt er wellicht ook nog nieuw werk aan van SJ Hoffman en And Then Came Fall?
Steven: Ik werk altijd aan nieuw materiaal. Ik zit wel al met wat ideetjes in mijn hoofd over hoe het volgende album zou moeten klinken. Maar het zal alleszins wel weer een andere weg zijn die ik wil inslaan. Zo blijft het spannend. Niets zo erg als een doorslagje maken van je vorige plaat. Een leven zonder muziek, dat wil ik me zelfs niet voorstellen…
CD review
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80598-sweet-seclusion.html
Heathcliff is een skatepunkband uit München die ons in deze benarde tijden verblijdt met ongecompliceerde punk met een kleine injectie metal. Op de catchy single “Stay Posi” roepen ze ons op om het leven positief te blijven bekijken en de hele viruscrisis niet als een zombie te ondergaan. Dat ze hun boodschap met zoveel pit en lekker uptempo brengen, overtuigt de punkfans vast om deze single in hun digitale playlist op te nemen.
Deze zomer of anders in de herfst kunnen we hopelijk opnieuw met z’n allen naar concerten en festivals. Moshen of een beetje pogo op de tonen van Heathcliff mag er dan zeker bij zijn.
https://heathcliff.bandcamp.com/album/stay-posi
Moderne Duitstalige synthpop die soms overgaat in een loungy groove en daarna zin krijgt in experiment. Dat is kort samengevat ‘Der Große Preis’ van het duo Neuzeitliche Bodenbeläge. “Gelb’s Groove” is bij momenten heel urban catchy;, zoals Bazart, terwijl bv. “Haare” de eerste twee minuten niet zo heel ver af staat van EBM en “Maske” een overdaad aan experiment toont. “Marktplatz” heeft een intro die herinneringen oproept aan Doe Maar en is voor mij één van de hoogtepunten van dit album, net als “Rausfahr’n” met een vage echo van Falco met een upgrade naar het hier en nu.
Intrigerend, divers, modern en verrassend en meer moet dat soms niet zijn.
Electro/Dance
Der Große Preis EP
Neuzeitliche Bodenbeläge
Bureau B/Sonic Rendezvous
Hydrogen Sea - In deze tijden kan muziek meer dan ooit een verbindende rol spelen
Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat ‘In Dreams (2016)’ gooiden de twee voor de nieuwe plaat ‘Automata’ het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hesen ze drie absolute topmuzikanten aan boord en verlieten ze doelbewust het pad van digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band is niet bij de pakken blijven zitten en brengt eind januari een gloednieuwe EP op de markt ‘Symbiosis’. Ze staan ook in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie ‘Black Out’ , op VRT uitgezonden.
We hadden een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de verdere toekomstplannen van de band uit de doeken deden.
Mogen we even terugkeren in de tijd? De band bestaat ondertussen (dacht ik) sinds 2012. Ik heb jullie live gezien in 2015 op Rock Herk, een concert dat me is bijgebleven. Wat waren voor jullie de hoogtepunten voorlopig?
Pj Seaux: Dat is toch vooral in bepaalde periodes zo. In het begin voor onze eerste plaat was het leuk om samen met The Bony King of Nowhere op tour te gaan. Het was ook heel leuk om in Japan te mogen spelen. Dat was ook rond 2015, en dus zeker een mijlpaal. Ik heb ook genoten van het creatieproces met de band in De Singel in najaar van 2017. Dat zijn zo wat momenten die spontaan naar boven komen.
Jullie debuut ‘In Dreams’ uit 2016, was wat mij betreft een mijlpaal binnen de Belgische muziek. Hoe waren de reacties daarop? En heeft het deuren geopend?
PJ Seaux: De reacties op dat debuut waren heel goed. Daardoor kregen we toch meer kansen om in voorprogramma’s en zo te spelen. Dus op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend. We werden wel groter uiteindelijk , maar stelden toch vast dat we aan kwantiteit moesten inboeten na een tijdje, dat was op zich toch een grappige vaststelling ergens. Maar toch zijn we heel blij met die plaat, we werden op de radio gedraaid en zo, maar vonden het ook tijd worden voor iets anders en uitgebreider. Maar vooral hebben we dus dankzij dat debuut geleidelijk een publiek kunnen opbouwen.
Wat me vooral opvalt aan die eerste plaat, en ook de nieuwe EP is dat er iets van een donker melancholisch en weemoedige sfeer rond jullie muziek hangt. Is dat een bewuste keuze? Waar komt die ‘donkere’ sfeer vandaan, een soort duisternis dat als een warm deken je hart verwarmt. Ik voel me bijvoorbeeld gelukkig in die soort duisternis, is dat bij jullie ook zo?
Birsen Uçar. De fascinatie voor dat donker is gegroeid door een voorliefde voor het nachtleven eigenlijk. Als het dagelijkse leven stil ligt, kom je in een soort heel andere soort parallel universum terecht. Dat spreekt me enorm aan, vandaar dus …
Drie jaar later is er ‘Automata’ een plaat die, uiteraard door toevoeging van top muzikanten, een nog voller geluid kreeg. Hoe waren de reacties daarop?
PJ Seaux: ‘Automata’ was wellicht iets minder toegankelijk Door met meer muzikanten te spelen , hadden we een diepte die we vroeger niet hadden. Voor de fans van het eerste uur wel even schrikken, maar we kregen er toch positieve reacties op. We hebben daar een ander publiek mee bereikt dan de eerste omdat het een specifieker geluid is dan bij ons debuut. Nu zijn we - door omstandigheden weer met twee - maar het is ook gewoon leuk om de verschillende aspecten van onszelf te ontdekken en her te ontdekken.
Was het een bewuste keuze om jullie sound aan te passen of was het eerder toeval?
PJ Seaux: Dat was in die zin een bewuste keuze omdat we die laptop een beetje beu waren.
Is het niet zo dat jullie door met vijf te spelen, live ook meer interactie konden maken met het publiek? Ik heb ooit eens een review gelezen, toen jullie nog met twee waren, dat dit het enige kritieke punt was, de te weinige interactie? Je mening graag (mij stoorde het toen totaal niet , moet ik zeggen)
PJ Seaux: Het is een andere dynamiek als je met twee of met meerdere muzikanten op dat podium staat, sowieso. Als je met meer speelt , is er meer de mogelijkheid om die verbinding te maken met het publiek. Waar we met ons twee bezig waren om alles goed te krijgen, zijn we nu bezig met gewoon te spelen en kunnen we dus wel meer daarmee bezig zijn dan vroeger.
De reden van dit interview is ’Symbiosis’. Ik heb hem een keer beluisterd en de EP bevat een kleurrijk klankentapijt in een weemoedig kader. Wat is jullie mening? En is er bewust gekozen voor die weemoed?
Birgen Uçar: Die adoratie voor de nacht, waar ik het daarna over had, keert terug. Maar ik vind ook dat er een beetje een afwisseling moet kunnen zijn tussen dat licht en donker. Door middel van soms opgewekte songs, en soms meer sombere te combineren. En dat is er dus wel meer ingestopt in deze EP. Dat combineren van beide aspecten.
Jullie muziek is altijd zeer filmisch en fantasie prikkelend geweest, ook op deze EP; al is het deze keer binnen een wondermooie , sobere manier. Welk verhaal schuilt er achter deze EP?
Birgen Uçar: De titel is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben beide elkaar nodig om te groeien. Ik was daar eigenlijk, zeker door die corona, toch mee bezig ; die aspecten die botsen met elkaar, maar elkander dus ook nodig hebben. Dat vind je bijvoorbeeld ook terug in de natuur. En ook de vraag hoe we de wereld kunnen redden, door ons strikter te verbinden met die natuur.
De aanleiding voor die EP ‘Symbiosis’ was het nummer “End Up” (uit hun ‘Court The Dark’ EP) dat als titelsong gekozen werd voor de Eén serie, ‘Black-out’. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die serie nog andere deuren open laten gaan?
PJ Seaux: Dat is inderdaad gebruikt voor de serie ‘Black Out’. De regisseur is in 2012 naar ons concert komen kijken, en was nog steeds fan. Hij wilde met dat nummer dat hij graag hoorde ooit iets doen, als soundtrack. En het paste naar zijn mening perfect bij de serie waar hij mee bezig was. Het deed ons enorm veel plezier dat hij na al die jaren ons contacteerde daarvoor. Zo zie je maar, als je een concert speelt dat het zoveel jaren later nog steeds een invloed kan hebben op mensen, dat is prachtig. Het was voor ons dan ook de ideale moment om dat nummer heruit te brengen.
Wat die deuren openen betreft? Doordat die song elke zondagavond , als openingssong voor de serie, in vele woonkamers terecht komt , leren meer en meer mensen je op die manier beter kennen. Op dat vlak opent dat dus zeker deuren. We krijgen ook reacties van mensen die zeggen ‘’elke zondagavond hoor ik dat nummer en denk ik, ik ken dat van ergens’’ het is dus bijzonder leuk…
Zijn er nog verdere plannen om jullie muziek te gebruiken voor film of series in de nabije toekomst? Welke soort films spreken jullie aan? Of geen bepaalde voorkeur?
PJ Seaux: Maak dit maar de kop van het interview. Jazeker kom maar allemaal af. (haha) Maar goed, laat het me zo stellen. Specifieke plannen om muziek te schrijven voor serie of film? Kijk als zoiets op ons afkomt zoals nu bij ‘Black Out’, en het sluit aan bij de muziek die we willen brengen, dan willen we dat zeker doen. En ja, dan mag men ons altijd contacteren. We gaan dat echter niet teveel forceren, onze muziek maken is het belangrijkste. Als dat er als extra bij komt? Dat mag, en kan dus altijd.
Laten we het kort ook eens over de coronacrisis hebben. Hoe heb je als muzikant, band en mens die crisis voorlopig overleefd
Birsen Uçar: Wat vooral opvalt , er leeft enorm veel angst. Zowel om zelf ziek te worden, maar vooral om het door te geven aan iemand anders. Na een tijdje ging ik wel meer en meer bewust wandelingen maken in de natuur, om te kijken wat die natuur te bieden heeft.
PJ Seaux: In die periode kwamen we ook tot rust eigenlijk. Voordien was alles hectisch voor ons eigenlijk. Door die lockdown moest niets meer, de rush naar de klok viel stil. Dat bracht een gemoedsrust met zich mee. Het is zoals je even de stekker eruit trekt dus. Na een tijdje begint dat toch te kriebelen, en zijn we gaandeweg toch nieuwe muziek beginnen maken.
Missen jullie de live optredens niet?
PJ Seaux: We hebben de kans gekregen in september om bij mensen op te treden voor een soort huiskamer concertjes als het ware. En dat heeft ons wel in een versnelling gebracht om nog meer nummers af te werken. Maar voor de rest concerten? Ik ben daar niet echt mee bezig. Want eerst was het maart, dan april of mei tot juni enz... Ik heb dat uit mijn hoofd gezet, we zien wel als het terug mag, ik ben er dus niet bewust mee bezig nu. Daardoor mis ik het ook niet echt, maar als het terug mag , vliegen we er met plezier weer in.
Moesten optredens niet doorgaan, is er een mogelijkheid tot streaming concerten? Hoe sta je daar tegenover trouwens?
Dat concept zijn we aan het bekijken, om onze EP bijvoorbeeld voor te stellen via streaming. Het zou jammer zijn dat we een plaat uitbrengen, zonder te spelen. Dus we gaan dat sowieso bekijken of het dan op die manier kan. Via een streaming concert die EP voorstellen.
Moest die streaming nu de norm worden, zouden jullie dat zien zitten? Om daar beetje op door te gaan
PJ Seaux: Het is een tussenoplossing. Maar nee, het is zo bizar om een nummer te stoppen en dat publiek niet te horen. De interactie en wisselwerking is voor een band (en voor dat publiek zelf) gewoon veel te belangrijk om dit de norm te laten worden. Het publiek is gewoon belangrijk om muziek te maken. Laat het ons daar bij houden. Dus nee, mooie oplossing maar de norm? Liever niet.
Birsen Uçar: Wat de connectie tussen publiek en muzikanten betreft, er zijn onderzoeken over gedaan. En wat daar boven komt, is dat al die mensen op dat moment allemaal op dezelfde golflengte zitten als ze samen naar zo een concert staan te kijken en luisteren. En daardoor is dat ook belangrijk, die wisselwerking tussen publiek en muzikanten. Dat kan dus totaal niet of zeer moeilijk via streaming.
Wat is de rol van muziek in tijden van crisis?
Birsen Uçar: Muziek is terug, meer dan vroeger, nodig om al die dingen terug aan elkaar te lijmen als het ware. Om maar te zeggen, er is een schrik om te dicht bij anderen te komen, ook bij mij een beetje eigenlijk. En kan muziek daarin een verbindende rol spelen als het ware. Om toch verbonden te blijven met elkaar.
Hoe zal muziek, cultuur enz , die toch zwaar getroffen zijn tijdens deze crisis, deze overleven , denk je persoonlijk?
PJ Seaux: Het is moeilijk in te schatten, maar de muziek en cultuur heeft enorm veel veerkracht. Wat niet wil zeggen dat we ons plan trekken, maar het gaat afhangen van creatieve mensen binnen die sector om daar iets mee te doen. Maar er is een enorme veerkracht dus, en daar heb ik wel vertrouwen in dat het daardoor alsnog goed zal komen..
Iets heel anders. Jullie hebben ook samengewerkt met Geike . Hoe is die samenwerking ontstaan?
PJ Seaux: Birsen heeft teksten geschreven voor Geike. En ik ben bassist bij haar. En omdat onze genres een beetje samenvallen , konden we ook samen op tournee gaan eigenlijk.. De concertenreeks die ging doorgaan in oktober 2020, is ondertussen al enkele keren verplaatst en zal nu doorgaan in maart/april al zal het eerder april worden.. want ze zijn al bezig om die data van begin maar naar eind april te verschuiven, dus het is nog steeds koffiedik kijken.
Naast Geike , spelen jullie nog in andere projecten. Zoals girlband Oko Yono. Valt dit allemaal nog te combineren met Hydrogen Sea?
Birsen Uçar: Oko Yono ligt nu wat stil, we zijn allemaal een beetje met onze eigen projecten bezig. Het valt zeker te combineren, doordat als de ene groep iets minder is , zijn we wat meer met de andere bezig. En zo is er een vlotte wisselwerking tussen die verschillend projecten.
Waren die projecten ook inspirerend voor jullie werk bij Hydrogen Sea zelf?
Birsen Uçar: Voor mij wel eigenlijk. Wat we bij de andere projecten doen , sluit er eigenlijk wel op aan bij wat we doen met Hydrogen Sea, dus ja.
Jullie hebben ook een zeer brede interesse voor het heelal , heb ik ergens gelezen? Vertel er gerust wat meer over
Birsen Uçar: Die fascinatie voor het heelal komt eigenlijk uit ‘Automata’, waar elke song een beetje gaat over kijken naar het universum, de sterren en planeten. En gewoon even van onze planeet stappen en kijken naar dat immense heelal, dat was het concept. Het ongrijpbare daarvan fascineert me. En ook onze naam ‘Hydrogen Sea’ is een zee van waterstof, die je bijvoorbeeld vindt op Jupiter. Weer dus een verwijzing naar het Heelal. Ik haal dus eigenlijk mijn inspiratie uit het universum. Zowel qua teksten als sfeer .
Laten we het ook over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
PJ Seaux: Ik heb eigenlijk geleerd uit 2020 om eigenlijk niet teveel te plannen op voorhand. Het enige waar ik naar uitkijk , is het einde van de winter en genieten van de lente, voor de rest weten we niet wat er gaat gebeuren en ik ben er bewust ook niet mee bezig. Dat geeft ook een gemoedsrust, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is niet negatief bedoeld, ik ben gewoon heel blij dat we gezond zijn. Ik zal dus gewoon blij zijn als de lente er is.
Birsen Uçar: Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik weer iedereen kan vastpakken. Mijn ouders, de kinderen van mijn zus en zo. Dat mis ik eigenlijk wel nu.
Wat zijn de verdere ambities als muzikant en band na al die jaren?
Samen: Gewoon blijven doen wat we nu doen, en daardoor mensen blij maken of raken. Dat is ons belangrijkste doel voor de komende jaren. Als dat lukt zullen we als muzikant en mens zeer blij zijn.
Pics homepag @Alexander Popelier
Hartelijke dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot heel binnenkort ergens op een podium
The Bills - I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Bill Troiani AKA Billy T and Bill Booth form the duo The Bills. Despite their parallel careers - they played both in duo form and in bands with each other - they only met in Norway to release a record as a duo. 'Till the Blues have gone' was released on January 15. We had a nice conversation with the duo a few weeks ago about expectations, why it has taken so long. But also where the adoration for Blues and folk comes from and of course these corona times we still live in.
Who are The Bills and how did you find each other?
Bill Booth: The Bills are two musicians named Bill! One Bill Troiani AKA Billy T, from New York and Bill Booth from the State of Maine. Although we were performing at the same time in the same music circuit in New York, we only met after arriving in Oslo.
Billy T.: I met Bill Booth here, in Norway. I believe we met in the late ‘90s when we both joined “The Swinging Doors”; country-honky tonk band. I was running the house band at Muddy Waters in Oslo, and Bill had his own band. He asked me if I would like to play bass in his band and I said yes. At that time I was playing in quite a few bands. Mostly Blues.
You have been in the music business for many years. Apart from digitization, what is the biggest change over the years?
Billy Booth: Digitization is of course the biggest change and has affected most every aspect of the music business from fewer radio stations, live shows and broadcast royalties for artists and song writers.
Billy T: I got older.
Originally you are Americans, but moved to Norway I have read. Why the turnaround?
Billy Booth: Two slightly different stories but both of us came to Norway on tour with different bands. Bill Booth met some Norwegian musicians while touring and landed a gig with one of the biggest Norwegian Rock acts in the country at the time as well as sparking interest as a solo artist and studio musician. I'll let Billy T answer his own story…
Billy T: I first came to Norway with The Tom Russell Band in 1983, I believe. Every year we did 2 months at The Gamle Christiania in Oslo. 7 days a week, 4 sets a night, for 2 months. It was during one of those trips I met a Norwegian girl and we eventually got married. She moved to NYC and after 10 years we had twin girls. She became unhappy with life in the USA, came back to Norway with our daughters, and asked for a divorce. I moved here in1997 to be Poppa
Despite the fact that you have been playing together for many years in various projects, the debut 'Till the blues have gone' is only now coming out, why did it take so long?
Billy Booth: We both have extensive solo careers and timing was never right until now.
Billy T: Well, we both have our own bands. I have 4 albums out with “The Billy T Band”, and Bill Booth has at least that many with his band. That kept us busy, but we thought a smaller unit might be something we could offer to smaller venues. We started mainly as a duo, driving and playing all over Norway. It was sounding good. After a while we got tired of our repertoire and decided to write songs together and record them for a CD. Bill Booth has his own recording studio and he’s producing his own CDs for years.
I think it is a typical Blues record, warm and compelling as Blues should be. How have the reactions so far been? The record has yet to come out, but maybe you've already picked up bits and pieces?
Billy Booth: We have been getting good radio play and reviews, especially in the UK and Ireland as well as Norway.
Billy T:We’ve been getting some wonderful reviews and airplay. The last issue of BluesNews here in Norway, Has a 4 page spread about The Bills as well as a 5 “dice” review of the album.
It's also a very accessible record, you sing those songs right away... is that a conscious choice? or am I wrong?
Billy T: Of course we had that in mind. I wouldn’t have it any other way.
Where does the fondness for Blues come from?
Billy Booth: I, Bill Booth, grew up far from the typical blues areas in the US but Portland, Maine also had frequent visits from touring Blues greats like Muddy Waters and BB King, both of whom I saw in concert locally. . One of my first records was a live recording of Lightning Hopkins who had become popular playing on the US folk music circuit during the 1960's folk revival. All this is in addition to the so called British invasion with many rock bands from England playing blues such as Clapton, The Stones and Led Zeppelin and many more.
Billy T: I grew up in NYC. In the late 1950s and the early 1960s there were still independent radio stations, with their own DJs playing what they wanted, or so I believe. Ruth Brown, The Moonglows, Johnny Ace, Bo Diddley, Little Willie John; the list goes on and on. R&B back then was still heavy on the blues, so it was ingrained in me. My first band was the “Post War Baby Boom Blues Band”. I sang tunes from Lloyd Price, The Paul Butterfield Band, etc..
Besides blues there are also folk and country influences in your music, where do those influences come from?
Billy Booth: Folk music and country are one of the most popular genres in New England whether imported from Nashville or locally grown like Dick Curless and David Mallett. Fiddle festivals, contests and dances became very popular also during the folk music revival of this time
Billy T: Folk music was everywhere, from Woody Guthrie to Bob Dylan. I didn’t understand country right away, but now I love it. The Carter Family, (”My Dixie Darling”), Wynn Stewart, Jean Shepard, Webb Pierce, etc. etc.. if you asked me, I’d say Hank Williams was a blues singer.
Who are your great examples?
Billy Booth: Beside the afore mentioned blues, rock and folk artists would be Cajun music with the Balfa Brothers who I heard on folk radio as well as Doug Kershaw who I first saw on television during the Ed Sullivan show in the 1960's.
What are your personal expectations about this release?
Billy Booth: We hope for respectable reviews and radio play with a chance at further touring and live shows.
Billy T: I hope people like it.
You can't get past it this year, corona. Have you made plans that couldn't go ahead?
Billy Booth: In March all of the live shows we had booked were canceled. We have done a few live shows this autumn for limited audience but people are a little reluctant to attend gatherings and the increase in infections has closed most live venues now.
Billy T: Oh yeah.. we didn’t get the chance to go out and promote our new CD.
How did you as a musician (and human being) deal with this crisis?
Billy Booth: Personally I began going daily live streams in the morning featuring a song a day; The Morning Song as it was called. I did a show every day for three months with well over 100 of my songs reaching one to two thousand people daily and generated some income as well through donations.
Billy T: As carefully as possibly. Aside from gigs, I don’t go out very much anyway, so it’s been boring but tolerably. At 71 I’m in that “High Risk” category!
How do you think culture and music will survive this crisis?
Billy Booth: I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Billy T: Yes, of course. It always does.
What is your opinion about things like Spotify and social media?
Billy Booth: Spotify is great for the audience but terrible for songwriters and artists. A fair system needs to be developed for paying artists and writers. Social media is great for promoting music despite the loss of income.
Billy T: I don’t use Spotify because the regular musicians don’t get paid. I use social media all the time, no problem.
What are the further plans for the new year 2021?
Billy Booth: Live Shows if possible
Billy T: Survive until the gigs come back!
To go further. What are the ambitions after all these years?
Billy Booth: Continue writing, recording and performing as long as possible
Billy T: I’ve been writing songs by myself and with others, like Bill Booth. I really enjoy that. I think I’m getting good at it!
Absolutely. Thanks for this nice interview, I hope we can speak each other soon when you go on tour in my country ? Thank You!
Vijf jaar na de release van “T-shirt van Metallica” brengt de Vlaamse metalcoreband Fleddy Melculy een vervolg uit op die cultsingle. Op “T-shirt van Fleddy Melculy” vraagt Fleddy Metallica aan Metallica waar de return blijft voor alle reclame die de band de afgelopen jaren voor hen heeft gemaakt. Deze single past in de lange traditie van de band om bijtende humor en sarcasme te koppelen aan agressieve metalcore. Verrassen doen ze niet langer, entertainend is het wel nog steeds.
“T-shirt van Metallica” sloeg vijf jaar geleden in als een bom en katapulteerde de metalband van onbekend, naar één van de bekendste Belgische metalbands van de afgelopen tien jaar. Fleddy Melculy werd een hype maar wist ondertussen met drie succesvolle albums (en een live album) zowel live als op plaat te overtuigen en meer te zijn dan een hype.
Deze nieuwe single werd al meteen Catch of the Day bij StuBru en met een beetje goede wil van de fans zal hij ook wel De Afrekening halen.
https://www.youtube.com/watch?v=q0g2CRv-NZM
Sartramus is een nieuwe melodic deathmetalband uit West-Vlaanderen met bandleden die we reeds kennen van o.m. Aborted, Chalice, Liar, Firestone en All I Know. “Sudden Fear” is hun eerste single.
Dit klinkt alvast pittig en veelbelovend en mij doet het wat denken aan Dark Tranquility en At The Gates. Het spoken word-tussenstuk zorgt voor wat variatie in het razende gebeuk.
Als de rest van het materiaal net zo goed is, moet dat album niet te lang op zich laten wachten.
https://sartramus.bandcamp.com/releases
Bij Handkerchief zitten ze niet stil. We zijn nog maar pas bekomen van hun album ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ of daar zijn ze al met een nieuwe single die de aanloop is naar een volgend album. Deze “Never Get Used To This Town” begint wat als een Simon & Garfunkel-song met een zachte gitaarlick en zonnige, gefluisterde zang, maar gaandeweg transformeert Annaert naar een soundalike van Stef Kamil Carlens.
Handkerchief heeft eerder al verschillende gezichten laten zien. Wie voorbij het masker kijkt (luistert), vindt telkens een paar parels inzake songwriting en compositie.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Sly And The Good Guys is het soloproject van Tijl De Meulemeester, zanger-gitarist van Tien Ton Vuist, de band die net van duo naar trio promoveerde. Het verschil met Tien Ton Vuist is niet zo heel groot. Het is iets eenvoudiger, meer rechttoe-rechtaan rockend. Grungy op een catchy Nirvana/early Foo Fighters-achtige manier. Een lekker stuwend ritme en een direct meezingbaar refrein, wat wil een mens nog meer? Ideaal voor radio Willy of StuBru.
Er komen nog meer singles aan en als die hetzelfde niveau halen als deze, dan wordt 2021 een mooi jaar.
https://fanlink.to/SlatGG?fbclid=IwAR2WUoxszKryTbHZ3oLz9apB22FxoIeypuW_ORbAc0P4fkaqU1pr3NM_OA0
Het nieuwe album van de Antwerpse death/thrashband Incinerate had reeds vorig jaar uitgebracht moeten worden, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Nu we daarvan stilaan het einde in zicht hebben, komt die release er dan toch aan, op 6 maart. Op het volledige album is het nog even wachten, maar om het wachten wat te verzachten is er reeds de titeltrack als single. Hoewel ‘verzachten’ misschien niet de juiste term is. Deze single heeft een nerveus en pompend tempo en klinkt lekker agressief en tegelijk heel technisch. Als dit de maatstaf is voor het album, dan wordt dat album misschien wel één van de beste releases in death/thrash van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=wTQWFur59yY&feature=youtu.be
De dreampoppers van The Haunted Youth zitten met hun debuutsingle “Teen Rebel” in De Nieuwe Lichting van StuBru en dat is helemaal terecht. Dit heeft het zweverige, weidse en kabbelende van The War On Drugs, The Radar Station en Tame Impala. Voor het oudere publiek hebben ze nog een vage hint naar de shoegaze en wave van dinosaurussen als the Cure en Slowdive.
Prachtig en veelbelovend, meer kunnen we daar niet over zeggen.
Conny Frischauf is een Weense artieste die leuke dingen doet met synthpop. Ze combineert het etherische van Enya met het experimentele van Jane Weaver en knutselt soms met dezelfde geestdrift als de Neue Deutsche Welle en Brian Eno en de krautrock in de jaren ’80, waarbij ze vooral werkt met lange en vervreemdende intro’s. Ze slaagt er tegelijk in om haar Duitse lyrics heel lichtvoetig te laten klinken, waar andere Duitstalige bands en artiesten net de agressiviteit van hun taal inzetten.
Het helpt uiteraard als je een mondje Duits verstaat want de lyrics zijn zeker niet te verwaarlozen. Frischauf balanceert mooi op de scheidslijn tussen pop en experiment, tussen leuk en intrigerend.
Er staan een paar tracks op ‘Die Drift’ die niet zouden misstaan op de playlist van Radio 1 of zelfs Stubru. “Roulette”, “Fenster zur Strasse” of anders wel “Eingaben und Ausnahmen”.
Het is een album dat aan je groeit bij elke luisterbeurt, niet eentje dat je meteen helemaal kan doorgronden.
De Oostenrijkse verstopt haar earcandy onder een eindeloze reeks malle geluidjes, bliepjes en laagjes synths. Net als in het echte leven worden op ‘Die Drift’ geen cadeaus uitgedeeld: wie wil genieten, moet eerst wat moeite doen.
https://connyfrischauf.bandcamp.com/album/die-drift
De tweede release van de Belgische minimal-waveband Black Snow In Summer is de EP ‘Lost Feelings’ met vier tracks, die je digitaal en op vinyl kan kopen. Op heel wat punten heeft dit duo een mooie vooruitgang geboekt ten opzichte van het debuut ‘Shadows At Night’.
Op openings- en titeltrack “Lost Feelings” wordt knap gezongen door Corina (ook van Face Your Fears) over de mooie, compacte synth-melodielijnen en kale en koude drumcomputerbeats van Kurt. “Behind Closed Doors” kan door het ontbreken van lyrics net iets minder vlot overtuigen, al zitten de song knap in elkaar.
Op de B-kant gaat “Julia” meer naar de coldwave, met een leuke echo op de intens gebrachte en intrigerende spoken word. De afsluiter “Lust” heeft een pittig en dansbaar tempo en maakt zijn naam helemaal waar.
Met ‘Lost Feelings’ lost Black Snow in Summer de verwachtingen in.
Electro/Dance
Lost Feelings EP
Black Snow in Summer
Haze is in feite Mirabelle van de Put. Ze speelde bas en backing vocals bij o.a. Barbie Bangkok, Nightwitches, Crites…Ze wilde zelf iets beginnen maar door het verdomde virus was het niet mogelijk om zelf een groep rond zich te verzamelen. Dus heeft ze thuis dit album helemaal zelf gemaakt behalve de gitaarpartijen van Miquel Moors.
Opener “Effects” heeft een donkere sound openingsnummer, moderne zang melodieus met mooie drive. Mengeling van klassieke songstructuren en moderne Electro-sounds. “Comfort Zone” is een uptempo track met een rare synth-sound als intro en daarna met mooi gitaarspel. Het klinkt meteen vertrouwd. Voor het refrein gaat ze wat ingetogener zingen. Het gitaarspel blendt mooi met de eerder koele synthklanken. “Chromozone” doet mij onwilligkeurig meteen aan Portishead denken. Dat hoeft niet slecht te zijn maar de opbouw van de song bevat dezelfde bouwstenen.
Op “Flu” is de bas het instrument waar de rest rond draait. Ik vind haar stem hier erg prachtig klinken. Het doet bij momenten wat denken aan Hooverphonic in hun beginperiode. “Decay” opent terug met een dystopisch klinkende intro. Daarna volgt een zich herhalend gitaarriedeltje en een zachte stem. In de bridge krijgt de gitaar een overstuurde distortion en zet ze kracht op haar stem. Dit zijn van die dingen die een nummer naar een hoger level brengen. Een leuke ritmische baslijn opent “Fool in the World”. Een heerlijke gitaarlijn brengt de song definitief op gang. “Foul” begint met een basic gitaartokkel. Meestal wordt het niet te ver gezocht maar het is de manier van waar en waarop dat het verschil met vele liedjes van andere artiesten maakt. De slide breekt alles mooi open. “Alexis” sluit het album instrumentaal af.
Hou je van een kruising tussen Hooverphonic, Portishead en PJ Harvey? Dan moet je deze werkelijk fantastische debuutplaat van Haze zeker checken. Acht sfeervol en knap in elkaar gestoken songs waarbij een aanstekelijke stem en gitaar de rest doen. Telkens vind je in elk nummer wel een weerhaakje dat voor diepgang zorgt. Topplaatje.
De Belgische bands Cut Here en Furious hadden hun set al afgewerkt toen we vorige vrijdag door weer en wind rond 21h00 toch nog Antwerpen bereikt hadden op een stormachtige herfstavond. Bij navraag bleken beide bands niet onverdienstelijk. Aan de plakkerige biervloer in de Trix Bar te voelen, waren er al menige liters bier gevloeid tijdens het eerste uur van deze uitverkochte affiche.
Blunt Force Trauma uit Austin, Texas (USA) draaien al 10 jaar mee in het circuit en hebben sinds 2007 niemand minder dan ex-D.R.I. crossover drummer Felix Griffin in hun gelederen. En dat was eraan te horen. Eén brok energie op het podium met zanger Bobby Fuentes en gitarist Slaytoven (de oprichters van BFT) in een leidinggevende rol. De nieuwe bassist Craig Holloway die BFT vervoegde in december 2009, was ook verantwoordelijk voor de brutale cover art van hun laatst uitgebracht muzikaal wapenfeit ‘Hatred for the State’. Straight forward hardcore-metal die deed denken aan de hoogdagen van Sheer Terror. “Modes of Control”, “Revolution” en titelsong “Hatred for the State” werden keihard in het publiek gespuwd. Fuentes kreeg er dorst van en maakte een deal met het publiek: diegene die hem als eerste op een biertje trakteerde kreeg er in ieder geval 2 terug. Dit zorgde voor hilarische taferelen tijdens het daaropvolgende nummer. Van alle kanten werd er bier aangevoerd en op een bepaald moment stonden er zeker 10 pinten voor de zanger zijn voeten. Hij kon een big smile niet onderdrukken, maar kon niet direct repliceren daar hij het te druk had met zijn hate-lyrics. Na de song werd iedereen die hem een biertje aanbood uitgebreid bedankt. Na 30 minuten was het optreden, dat het publiek zéér wist te appreciëren, al terug afgelopen en werd het podium vrijgemaakt voor de volgende band op de affiche.
Na ook nog eens de vloer van de moshpit voor de zoveelste maal gedweild te hebben (een plakkerige bierlaag was de boosdoener van de avond) was het de beurt aan de zweden van AC4 en die gingen al direct los van bij de opener ‘Fuck the pigs’ een ode (J) aan de politie aller landen. Zanger Dennis Lyxzén sprong als een gek heen en weer om dan tijdens het refrein zijn middelvinger aan elke hoek van de zaal te tonen.
De met hanenkam getooide gitarist Karl Backman ramde zijn gitaar alsof hij er nog een eitje mee te pellen had. De kale bassist David Sandström was gehuld in een blauwe overal (cf. Munky van KoЯn) en plukte aan de bassnaren alsof hij in een overdrive modus zat. Drummer Jens Nordén deed denken aan Jack Black van Tenacious D. (zelfde haarsnit maar iets minder in omvang). Hij hield het na het tweede nummer echter al voor bekeken, duwde de helft van zijn drumstel weg en liep het podium af richting kleedkamer.
Daar stonden ze dan, de andere leden van de band, flabbergasted door deze hevige reactie van hun drummer. Maar het kwam toch nog goed en de woede van Nordén kwam alleen maar ten goede aan het verdere verloop van de set. Nog meer agressie was het gevolg in de daaropvolgende nummers "Let's Go To War", "This Is It" and "It's Over In A Second". Lyxzén vroeg daarna aan het publiek in het Engels wat het Vlaamse woord voor “No” was. Toen bleek dat “nee” ook hetzelfde werd uitgesproken in het Zweeds, nl. nej of neej kon de zanger zijn geluk niet op! Hij vond dit namelijk één van de mooiste woorden die er bestonden. Daarop werd het gelijknamige nummer ingezet en in een moordend tempo afgewerkt.
Na een halfuur kwam er ook aan dit energieke optreden een einde. Gezien en goedgekeurd. Het was tijd om het podium te ontruimen voor de hoofdact van de avond.
Wehrmacht - Fast As A Shark Attack- European Tour -
Het was natuurlijk voor het in 1985 (!) opgerichte Wehrmacht, gelegerd in Portland, Oregon in de VS, dat het overgrote deel van het talrijk opgekomen publiek was afgezakt naar Antwerpen. En dat het een grensoverschrijdend publiek was, konden we al opmerken aan de vele Nederlandse en Franse nummerplaten op de parking langs de Trix.
Voor de duidelijkheid: in tegenstelling tot wat de naam van de groep zou kunnen doen vermoeden, hebben de heren van Wehrmacht niets te maken met uiterst rechts en aanverwante sympathieën! Het werd hun eerste gig op het Europese vasteland na 20 jaar afwezigheid en dit in de originele bezetting, zijnde: Mezzi 'Tito' Matos – Vocals, Marco 'Sharko' Zorich – Guitar, John Duffy – Guitar, Shann Mortimer – Bass en Brian Lehfeldt – Drums.
Met hun combinatie van trash/speedcore/crossover/speedmetal en hardcore punk zijn ze dé grondleggers van dit melting-pot genre. Voor elk wat wils! Komt daar nog bij dat ze een leeftijdscategorie aanspreken van 15 tot 45 jaar (T-shirts rond zowel jonge als iets oudere lijven konden dit alleen maar bevestigen).
Klokslag 23h00 zette gitarist Zorich de overbekende tune van de thriller ‘Jaws’ in en kwamen de andere bandleden onder luid applaus het podium opgelopen om direct de klassieker “Shark Attack” uit de boxen te laten schallen.
Wat volgde was een gevarieerde set waar het publiek wel pap van lustte. Er werd gretig geput uit de enige twee (2) albums die ze ooit uitbrachten. De anthems “Drink beer Be free”, “You broke my heart (so I broke your face)” en “Biermacht” uit het gelijknamige album van 1988 werden luidkeels meegezongen.
De moshpit stond constant in rep en roer en op de eerste rij stonden langharige fans van het eerste uur hun kapsel in de monitors te headbangen. De eerste crowdsurfers werden gesignaleerd en de pret kon niet op. Zowel bij het publiek als bij de leden van de band niets dan lachende gezichten: wat Matos de woorden “we feel like we’re still 18 after all these years” ontlokte.
Uit hun debuut album ‘Shark Attack’ van 1987 speelden de ‘oude jongeren’ de klassiekers “United Shoebrothers”, “Jabberjaw” en “Barrage of Skankers” met dezelfde gretigheid als in de begindagen. Dit werkte aanstekelijk op de talrijke fans die dan ook geen moment verloren lieten gaan om zich volledig uit te leven in de vorm van het maken van circle pits, het onveilig maken van de moshpit en het van het podium afspringen om crowdsurfend ergens tussen de hevig headbangende menigte te belanden. De fans van het eerste uur werden slechts 45’ verwend.
Uitsmijter werd “Everb” uit de “Biermacht” album. Toen hield Wehrmacht het voor bekeken en ondanks de honger naar meer verkozen de pioneers van het genre zich in de kleedkamer tegoed te doen aan meerdere alcoholische dranken. Jammer, want het publiek bleef zo op zijn honger naar meer zitten.
We kunnen besluiten dat Wehrmacht na meer dan 20 jaar hun klassiekers nog altijd fris van de lever brengen en dit goedgemutst en met de nodige zin voor humor! Ondanks hun leeftijd gingen ze tekeer als een bende jonge wolven die voor het eerst werden losgelaten in een weide vol met schapen. Een schitterend concert dat in het geheugen gegroefd zal blijven. Leve Wehrmacht!
Setlist Wehrmacht:
[1] Shark Attack [2] You broke my heart (So I broke your face) [3] Drink beer, be free [4] The Wehrmacht [5] Drink Jack [6] Gore flix [7] Napalm shower [8] Barrage of skankers [9] Balance of opinion [10] Radical neck dissection [11] Jabberjaw [12] United shoebrothers [13] Biermacht // [14] Fast as a shark [15] Night of pain [16] Everb
Organisatie: Trix, Antwerpen (ism Heartbreaktunes)
De Belgische post-hardcoreband Killthelogo is de reïncarnatie van de crossover/hardcore/nu-metalband .Calibre. Die maakte in 2002 grote sier in België met singles die vlot opgepikt werden door StuBru en de toenmalige clipzender TMF. Er volgden concerten op alle grote Belgische festivals en een beetje in het buitenland. Er kwam één album, ‘Kill The Logo’, en daarna doofde de kaars van .Calibre traag uit tot de band werd opgeheven. Een deel van de fans bleef vragen naar een reünie.
Vandaag is deze band terug onder een nieuwe en toch vertrouwde naam. Het debuutalbum verschijnt deze zomer. De eerste single-video “Riot As One” heeft een aantal zaken gemeen met het vroegere werk. Er spreekt opnieuw een sense of urgency en boosheid uit die we al lang niet meer gehoord hebben in de Belgische rock en metal. Het maatschappelijk engagement zijn ze duidelijk nog niet kwijt. Toch benieuwd of ze in 2021 dezelfde impact kunnen hebben als in 2002.
https://www.youtube.com/watch?v=GsG1gmagyI4
Taurus Quartet - Een dunne lijn tussen vertwijfeling en hoop
We citeren even het bericht op de facebook pagina van het evenement 'Livestream Nieuwjaarconcert Taurus Quartet - Cultuur Centrum Lokeren' "Het nieuwjaarsconcert in het Cultuurcentrum is een jaarlijkse traditie. Die willen wij graag in ere houden. Op zondag 10 januari 2021 om 11u streamen we daarom vanuit onze Theaterzaal het concert van het Taurus Quartet’.
Het Taurus Quartet is een gerenommeerd kamermuziekensemble dat streeft naar diepgang, energie en raffinement in hun samenspel. Voor hun nieuwjaarsconcert starten ze met een werk van Hayden en eindigen ze met werk van Beethoven in al zijn glorie. "Na een korte toespraak van De Burgemeester van Stad Lokeren spreekt cello speler Martijn Vink het publiek aan; na de nieuwjaarwensen is het tijd voor een mooi combinatie uurtje Hayden en Beethoven. Het feit dat het publiek thuis wordt aangesproken alsof ze in de zaal zitten, is een pluim op de hoed voor dit Quartet. De streaming werd verzorgd door De Lokerse LJKE. https://ljke.be/ . Een visueel sober mooi gebracht beeld, maar ook doordacht en doorleefd.
https://www.youtube.com/watch?v=9KTu5ctA24g&feature=emb_logo
2020 was een rot jaar om snel te vergeten. Taurus Quartet weet dat gevoel in het eerste deel van de set perfect te omvatten, door een compositie van Hayden die een zekere tristesse uitstraalt. De man was echter ook een meester in experimenteren, en wordt gezien als de grootvader van het strijkerskwartet. Dat wordt dus mooi in de verf gezet door Taurus Quartet. Melancholie, weemoed en bedwelmende klankentapijtjes van viool en cello bezorgen je een krop in de keel, je pinkt een traantje weg , met echter ook een glimlach op de lippen. Want dit is de soort weemoed waar je niet droevig maar eerder gelaten door wordt, waardoor je die moeilijke tijden een plaats lijkt te kunnen geven. Een gegeven die Hayden ook in zijn stuk wilde uitdrukken. Verdriet en verlies doen altijd pijn, maar mag niet omslaan in vertwijfeling en te lang in die sfeer blijven hangen. Deze compositie straalt dit dus ook , en het wordt op magistrale wijze uit de doeken gedaan door een kwartet , die perfect op het gevoel van de luisteraar inspeelt. Tijdens de voorstelling zien we trouwens mooie winterbeelden van de Stad Lokeren . Een visueel pluspunt, om deze compositie elan te geven. In 2020 zou normaal gezien Beethoven, die 250 jaar geleden is geboren, uitgebreid gevierd worden. Taurus Quartet ging een tournee doen rond Beethoven. Dit kon spijtig genoeg niet doorgaan, maar speciaal voor het nieuwjaarsconcert spelen ze een eerder - we wikken onze woorden - vreugdevol stuk uit z’n omvangrijke oeuvre. Net de opzwepende aankleding van het stuk, door polka te verwerken , zo te horen in de bindteksten, biedt ook een vreugdevol gevoel vanbinnen en een teken van hoop. Hoop die we dus echt kunnen gebruiken.
Taurus Quartet biedt dus binnen de tijdsspanne van ruim een uur een mooi samenspel van wat leeft bij veel mensen in deze tijden; pijn, vertwijfeling en dat sprankeltje hoop , het lichtje aan het einde van de donkere tunnel …
Meer informatie over Taurus Quartet: http://www.taurus-quartet.be/
Organisatie: Stad Lokeren & Cultuur Centrum Lokeren
Epica - We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje gebleven, maar net dit is onze grote kracht gebleken
Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die sinds 2002 aan de weg timmert. De band heeft door de jaren heen een zeer succesvol parcours afgelegd, vooral in de periode 2005-2006 zorgde dit voor een doorbraak naar een breed publiek. Dat publiek is hen trouw gebleven, gezien ze altijd een beetje een buitenbeentje is gebleken in het genre. Epica brengt uitgesteld - release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020 - in februari dit jaar de nieuwe plaat ‘Omega’ uit.
Reden genoeg om met gitarist Mark Jansen een fijn gesprek te voeren over het verleden, de toekomstplannen en hoe je als muzikant omgaat met deze corona crisis. Meteen stelde Mark ons een gloednieuw Epica biertje voor, dat binnenkort op de markt wordt gebracht.. En hij vertelde ons nog veel meer.
EPICA is, dacht ik , sinds 2002 actief. Ik volg jullie al van het prille begin. Als je terugkijkt op al die jaren wat waren de hoogte- en eventuele dieptepunten?
Hoogtepunten zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Er zijn er ieder jaar wel. Maar als ik toch enkele mag opnoemen. Toen we ooit de eerste internationale metal band waren die in Tunesië mocht optreden, dat was toch een grote mijlpaal. Een zeer unieke ervaring, die je bijblijft. Een enthousiast publiek, mensen die huilen van vreugde. En ook onze eerste optreden in Brazilië waar mensen de tent bij wijze van spreken afbraken alsof we The Beatles waren of zo (haha). Echt van die toestanden die voor altijd in je geheugen gegrift staan. Een dieptepunt? Toch toen Simone haar vader een ongeluk had gehad, midden in een tour, en ze dringend naar huis moest; Het is gelukkig toen wel goed gekomen met hem. Verder de gewone tegenslagen die iedere band wel eens meemaakt.
In die periode kon je door het bos de bomen niet meer zien wat de ‘female voice metal’ betreft, maar jullie sound was toch eerder uniek. Waardoor jullie eigenlijk geen typische female voice metal kunnen en mogen genoemd worden vind ik - daardoor ben ik ook fan van jullie geworden - Wat is je mening hierover?
Ja, we hebben altijd een beetje onze eigen koers gevaren. We merkten wel dat er in die tijd veel bands in die richting van Within Temptation wilden uitgaan, in de hoop op succes. En toen zijn wij juist nog wat harder geworden, we kregen daarvoor zelfs het verwijt dat dit commerciële zelfmoord was. Maar als je daar nu op terugkijkt is dat juist onze grote kracht geweest , waardoor we dus uniek bleken voor de dag te komen binnen dat wereldje. We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje, maar daar hebben we bewust voor gekozen dus. En dat heeft ons geen windeieren gelegd, zoals nu blijkt na al die jaren.
Ik vind ook dat er steeds een verhalenlijn in jullie muziek zit, klopt dat? Of zie ik het verkeerd?
Ja, dat is uiteindelijk de bedoeling. Alsof je een film kijkt, zo willen we onze muziek – zelfs zonder de teksten – doen klinken. Dat is een bewuste keuze. Maar ook in de teksten zit er altijd een duidelijke boodschap of verhaal in.
Wat me ook altijd opvalt is dat beetje sprookjesachtige en het prikkelen van de fantasie, dat zo typisch is aan de muziek van EPICA. Graag je mening hierover?
Dat is ook de bedoeling dat de teksten de fantasie prikkelen, ook al lijken veel dingen een beetje ‘ver van mijn bed’ om het zo uit te drukken. Vooral de laatste platen zijn we de wetenschappelijke hoek ingedoken waar we voorheen al af en toe wat maatschappij kritische topics aan de kaak stelden. Het is leuk om in een vroeg stadium obscure theorieën aan te halen die later mainstream worden.
Opvallend, vind ik, is dat jullie ondanks jullie commercieel succes de scherpe kantjes van jullie muziek er niet afvijlen. Graag je mening over deze stelling?
Dat is ook zo , dat we die scherpe kantjes er niet hebben afgevijld. Sterker nog we hebben dat zelfs uitvergroot. Daardoor zijn we dus eigenlijk doorgebroken naar een ruim publiek. De sleutel tot succes is niet per se de grootte van de band, maar vaak heel andere factoren, die bij ons ook doorslaggevend zijn gebleken.
De reden van dit interview is de komende release in 2021 ‘Omega’; wat mogen we verwachten? Welke richting zal het uitgaan, in vergelijking met releases uit het verleden?
Als ik het moet plaatsen een beetje tussen ‘Design You Universe’ en ‘The Quantum Enigma’ inzit. We hebben geprobeerd de toegankelijkheid van die twee platen te combineren met toch wat verfrissende ideeën. We hebben bewust ervoor gekozen dat deze nieuwe plaat wat meer opener klinkt. Dat was bij onze laatste plaat ‘The Holographic Principle’ wat minder het geval. De nieuwe plaat ‘Omega’ ademt wat meer, als je dat zo kunt uitdrukken, we hebben er bewust voor gekozen om in de mix soms de gitaren voorrang te geven en soms het orkest ipv die altijd allemaal vol op de voorgrond te willen hebben
Ondertussen werd op 18 december al een bijzondere akoestische (folky-klassieke) versie van 'Abyss Of Time' online gezet. Hoe waren de reacties daarop?
Daarop kregen we positieve reacties. Het is natuurlijk een beetje een zijstap. Iets dat we doen om de fans iets extra te bieden. Die song komt niet op de plaat zelf. Het is wel leuk dat de mensen ook daar positief op reageren, want we proberen met een akoestisch nummer een compleet andere draai te geven aan onze sound. En dan is het fijn als men daar dus positief op reageert.
Zijn er geen plannen om , in die richting, eventueel nog een akoestische plaat uit te brengen?
Dat kan uiteraard nog wel eens gebeuren, al zal dat niet een normale release zijn maar eerder een tussendoortje voor de fans, zoals we nu met die song hebben gedaan.
Ook iets in die richting, is er nog interesse voor film muziek?
We hebben dat al eens gedaan, een keer voor een film (Joyride) en een keer voor een Japans filmmuziek project (Attack on Titan). Als er een aanbieding moest komen voor een film waarvoor Epica de muziek schrijft staan we daar zeker voor open. Tenminste als het een mooie aanbieding is die iets toevoegt aan wie we als band zijn.
Het was voor Epica niet evident om aan nummers te werken, met bandleden in vier landen. Maar in deze corona tijden was het zelfs nog minder evident. Hoe hebben jullie dat klaar gespeeld?
De plaat was eigenlijk al geschreven vooraleer die corona losbarstte. En ondanks het feit dat we in verschillende landen wonen, hebben we toch ook telkens een week kunnen samenkomen. Toen hebben we intensief aan elkaars nummers kunnen werken. En ondanks die afstand zijn we toch heel voortvarend tewerk kunnen gaan.
Ik veronderstel dat er door deze coronacrisis ook bij jullie veel plannen in het water gevallen zijn, of net niet?
Eigenlijk is elk plan in het water gevallen. De plaat moest eigenlijk in september 2020 worden uitgebracht, het zal dus 26 februari worden. Op dat vlak hebben we dus een achterstand opgelopen door die corona. We hadden uiteraard ook toerplannen en zouden toch op verschillende festivals staan. We hebben toch wat last van ondervonden, dat niets is kunnen doorgaan zoals gepland. Maar dingen gaan zoals ze gaan, we hebben ons daar vrij vlug bij neergelegd. Het heeft gewoon geen zin om daar te lang mee bezig te blijven. Op dat moment moet je gewoon de knop omschakelen en doorgaan.
Wat me bij de vele releases in 2020 opviel is dat de grotere bands redelijk stil zijn gebleven in deze periode? Is dat zo? Want ook rond EPICA bleef het redelijk stil? Of heb ik iets gemist?
Nightwish had nog net een cd uit, begin 2020. Ik denk ook dat veel bands gewoon hebben gezegd, dan brengen we het in begin 2021 en hopen dat er meteen ook op tournee kan worden gegaan. Dat blijkt dus echter niet het geval te zijn, want het is nog steeds afwachten. Langs de andere kant moet je er ook niet te lang mee wachten. Daarom heb ik ook gezegd tegen de andere bandleden om gewoon te releasen, want mensen hebben gewoon behoefte aan nieuwe muziek. Zeker in deze tijden. Daarom ben ik ook blij dat die plaat uitkomt, ondanks het feit dat we niet direct gaan kunnen toeren daarmee.
Er waren ook meer streaming concerten, die vervangen natuurlijk niet de ‘normale’ concert beleving. Maar hoe sta jij daar tegenover?
Als daar echt niets anders opzit ben ik daar wel voor te vinden. Beter iets dan niets, liever een streaming concert dan helemaal niets. Uiteraard vervangt dat nooit een echte concertbeleving waar je contact hebt met je publiek. Dus we moeten even bekijken hoe het zich verder ontwikkelt. Als het nog lang zal duren dat we geen concerten kunnen geven, zullen we deze optie dus zeker in overweging nemen.
Ik vrees er persoonlijk toch een beetje voor, als je de evolutie nu ziet, dat er echt festivals zullen kunnen doorgaan
Als je mijn persoonlijke mening vraag, vrees ik ook dat het vooral op de gewone wijze zeer moeilijk zal worden, gewoon omdat er geen toelating zal worden voor gegeven. En dan moet je je daarbij neerleggen, coronaproof gericht misschien wel… Kortom, het wordt moeilijk dus, maar binnen een bepaald concept zijn er misschien – hopelijk – toch mogelijkheden. Ik hoop dat ik het mis heb uiteraard, en dat alles gewoon kan doorgaan.
Dat hopen we allemaal. Maar goed.. Om beetje in die richting van digitaal en streaming verder te gaan, heeft het in tijden van streaming via spotify en sociale media nog zin om fysieke platen uit te brengen?
Vooral vinyl platen zitten toch weer vol in de lift. Persoonlijk ben ik nooit zo een fan geweest van CD’s, en je ziet toch dat nog veel mensen zo een vinyl plaat willen aanschaffen, zelfs nu in deze tijden. Dat heeft ooit wel in een dipje gezeten, maar lijkt nu dus toch weer in volle opmars en dat is wel mooi om te zien. En meteen toch een reden om het nog wel te doen in deze tijden.
Nog een vraagje over deze corona crisis. Hoe heb je deze crisis eigenlijk als muzikant, band maar ook als mens doorstaan?
Als muzikant ben ik daar eigenlijk vrij snel overheen gestapt moet ik toegeven, ik neem het leven zoals het komt. We hebben het voordeel dat we een buffer hebben opgebouwd ondertussen en nog even vooruit kunnen. Als mens val ik wel van de ene verbazing in de andere. Zowel geconfronteerd worden met mensen die uit panische angst toch heel rare dingen doen, en dan langs de andere kant die elk complot dat voorbij komt gelopen als waarheid aannemen, en daar dus bang van zijn. Die twee uitersten die angstig zijn, en voor mij is angst altijd een slechte raadpleger. Ik probeer op dat vlak altijd een beetje een middenweg te zoeken daartussen. Ik probeer dan een beetje de rust te bewaren, en dat is in deze tijden vaak een uitdaging op zich.
Om nog een beetje daarop verder op in te gaan. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur, muziek en kunst deze crisis zal overleven?
De wat grotere bands kunnen het wel een tijdje uitzingen, die hebben dus doorgaans wel een buffer. Voor de kleinere wordt het zeer moeilijk, laat ons hopen dat de muzikanten binnen die bands nog iets anders achter de hand hebben naast hun muziek. Waardoor ze later misschien terug op kunnen pikken. Maar de horeca? Daar heb ik echt mee te doen. Die mensen hebben vaak een huurcontract dat doorloopt en die zien hun inkomsten gewoon verdwijnen. Als ik daar aan denk draait mijn maag gewoon om. Zoveel jaren iets opgebouwd en dan zien ze vaak alles verdwijnen als sneeuw voor de zon, dat is gewoon verschrikkelijk.
Wat zijn de verdere plannen in 2021?
Er zijn al heel wat festivals geboekt, maar zoals we al eerder bespraken , is het allemaal koffiedik kijken. Er staat ook iets op de planning voor het einde van het jaar, maar ook dat is afwachten geblazen. En onze grote tour (met Apocalyptica) is al verplaatst naar begin 2022. En ook dat is allemaal afwachten, al onze toekomstplannen hangen dus af van hoe alles zich verder zal ontwikkelen de komende tijden. Of alles weer gaat worden zoals vroeger? Dat is zeker koffiedik kijken. Er zijn wel plannen over het ‘nieuwe normaal’ maar daar sta ik wat huiverig tegenover… We zullen vooral alles een beetje zelf moeten gaan sturen, in ieders belang. Dan moeten we zorgen dat de macht niet in een kleine groep terecht komt, dat we zelf nog kunnen beslissen. Maar het is afwachten hoe alles gaat ontwikkelen de komende jaren, laat het ons daarbij houden.
Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt als muzikant maar ook als band?
Laat het me zo stellen, als alles in het slechtste geval hierbij zou blijven ben ik nog steeds een gelukkig mens. Als we kunnen doorgaan, graag. Want er zijn plannen om een nog iets grotere show te gaan brengen, er zijn plannen voor nieuwe stage attributen te laten maken in die richting. Dus zodra dat licht terug op groen zou gaan, zijn we volledig klaar voor een volgende stap. Naar dus een grootschaligere show van Epica.
Over dat live optreden had ik nog een vraag. Wat me opvalt is dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Within Temptation, staat Epica - op enkele uitzondering na – doorgaans zelden op een ‘regulair festival’ maar eerder op een metal gericht. Heb je daar een verklaring voor?
Nee, eigenlijk niet. Er is een periode geweest tussen 2005/2006 dat we plots wel op enkele mainstream festivals konden spelen. En we hebben op Pinkpop en Lowlands gestaan bijvoorbeeld, ook vrij recentelijk nog een keer op Pinkpop. Daarna veranderde dat weer. Een echte verklaring heb ik er niet voor, misschien zijn we gewoon ‘te heftig’ voor die mainstream festivals? Maar ik ben blij met de festivals die we gedaan hebben en ik mis het niet of ben er ook niet bewust mee bezig. Maar als er plots een deur zou open gaan naar terug die mainstream festivals, zou ik daar ook niet treurig om zijn uiteraard. Maar we zullen zeker en vast steeds ons ding doen, dat is zeker.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit gesprek spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint, een Belgisch biertje uiteraard ?
Ja, maar ik drink zelf ook alleen maar Belgisch bier. Ik heb mijn koelkast vol staan met Leffe, dat is een van mijn favoriete bieren. Trouwens over bier gesproken, we zijn ook bezig met een eigen Epica biertje dat op de markt zal worden gebracht. En dat is trouwens via een Belgische brouwerij, we zijn daar maar net mee begonnen dus Maar dat komt er dus ook aan .. leuk nieuws om dit gesprek mee af te sluiten.
Pics homepag @Tim Tronckoe
Dat is dus inderdaad iets om naar uit te zien, bedankt voor dit heel fijne gesprek. We hopen jullie spoedig live te zien, en spreken zeker eens af om dat biertje te proeven
Cristiano Filippini - I would like to perform again in theatre, have a lot people interested in CF’s Flames Of Heaven - sell a lot of cds - health for me and my family and find a balance in everything
If you wait about ten years to finally release your debut, then you do it better in an epic way, Cristiano Filippini must have thought . The classically trained Italian composer does have a few instrumental albums to his name, and has gained a reputation in certain circles. So now he's releasing an album under the name Cristiano Filippini's Flames of Heaven in which elements of power symphonic metal are connected to that classical music. If you like a strikingly epic approach within the metal scene, you'll love this rather long album.
You can read the full review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80518-the-force-within.html
Also reason enough for us to ask Cristiano some questions about this project, the past and present and the plans for the future.
Let's start with a question that you've probably already got tired of hearing :) why did it take you so long to finally release this debut?
Well, first of all thank you for the interview! Basically because it took long time to find the right and perfect players and bandmates who could fit in the band. I was looking for great players and amazing persons and i found both…it was a very long and not easy research. Marco, the singer, contacted me in 2010 after my first epic symphonic solo album but I found the other guys just 3 or 4 years ago…
Of course you haven't been sitting still in the meantime, tell us something about yourself, your musical influences and so on?
Of course…I’ve been using composing music since I was 16 years old and almost every day I compose something…i have more than 4000 minutes of music to pick the right ideas for the albums aha…i knew that one day I would have found the right members for the band so I’ve never stopped to compose metal music. About my influences I can say all the best bands from AOR Hard Rock ’80, also pop and rock music from the eighties, and all the epic power metal from the early eighties till 2000 and few years later…but nothing more…for the symphonic parts…I can say the epic soundtracks from the ’80 epic movies and some romantic/opera/baroque/and contemporary music..
Over the years, what do you think is the big evolution next to digitization?
I think that the digitization was a big step. You can produce high level music with a great sound with a reasonable price. You can promote your music. You can sell online by yourself. From the other side music now is basically free and everybody think that you are a musician, composer, director, photographer just having a good pc with a decent software. There are a lot of people other interested in purchasing music but the offer is huge and quality is medium low…it is not easy for a buyer to find the right record to buy…so they have to spend hours and hours on spotify….
The reason for this interview is of course the record 'The force Within'. a very versatile record, you can't stick a musical style to what you're doing (that's what convinces me the most) how would you describe your own musical style?
Thank you, is a great compliment to me because I worked on every single details for a long time. My goal was to create a sound that could be a bridge between aor hard rock ’80 and power epic metal 95/2005…with a modern and powerful production. Also with a real orchestra. The second goal was to create a tracklist that could be able to keep the listener always focus on the music, without filler or boring, weak tracks. So I worked on the quality of the tracks but also composing in various style, from power to aor, from romantic ballads to epic suites etc…you can find everywhere my composing style but in different keys..
What were the contributions of Matias Kupiainen (Stratovarius) and Mika Jussila (Nightwish, Stratovarius) to the album?
I needed the best sound I could so it was not difficult to decide the mixing and mastering engineers…i grew up with that sound so clear and powerful so I contacted them. I worked with Matias online for few weeks and then I joined him in Helsinki for the second part of the mix. There he introduced me Mika Jussila and we joined him in Finnvox. After one year, this September, we improved the mix and the mastering to get the best results we could an I think we achieved our goal.
This is a true rock opera that never gets bored from start to finish. Is that how we may describe the record? A rock opera? Or am I wrong?
I can say that is a mix between concept album, rock opera etc…because there is in some songs a common topics like the Angels against Demons, or the force within that lies in all of us…not an easy question…I’d say a mix between all of them
How do you feel about recording 'The Force Within' and an opera like 'Sword and Flames'?
The Force Within was a first chapter of this new hard rock and metal path…it was a very difficult production, a huge productions, It took four years…in several studies with a lot of people working on it so…about Swords And Flames…just the final version of the Opera (2 hours of symphonic epic music) took 7 years…we recorded some parts live in the concerts…but I think that there are too many good music there…in some ways I will use it again in the future…
How are the general reactions to this release actually?
I got a huge amount of positive feedback from almost everybody, a lot of amazing reviews from all over the World…very good results about digital and physical sales…many interviews from all the most important magazines and websites in Europe and over…the most important power metal community on facebook put our debut as best debut 2020 and in the top 2, 12 or 14 power metal album 2020…so I am very glad to got this results…
I suppose your plans couldn't go ahead either? Feel free to tell us more about it
My plan now is to compose and produce a new CF’s Flames Of Heaven album to be released between late 2021 and late 2022..half of a tracklist is already at a good point…of course due to the Covid19 we are not able to play live for a while I guess…
In some interviews people tell me that these corona times were just a time to recharge? For you as well? How do you deal with it as a human being and as a musician?
Musically talking for me was a useful time because I had a chance to produce two video clips instead of one, we planned just “Far Away” before the Covid time and to work on the mix and the mastering again in order to improve it. Talking generally of course was and sadly is still a horrible page of the human history…
How do you personally think music and culture will survive this crisis?
Not easy questions…before the Covid the culture and the music business were already suffering….now everybody can make music but the quality is medium low level and it is not easy for a listener to focus on the high quality production and bands because maybe he needs, spends or waste time in the deep ocean of offers….30 years ago was almost impossible to produce music without spending a huge amount of money…we need a mid-way…and basically the music is free.. not easy at all…
Live performances aren't there yet, are there plans for streaming concerts? How do you feel about that?
No.. for the moment we didn’t plan such of this things.. honestly I don’t like that solution a lot....i prefer to focus on composition for the next album....when or if will be a chance to check any offers from live management will do it...until that moment is better to focus on other things...
To embroider a little on that. What is your opinion on spotify and social media?
Well as I told you before.. the music is now basically free…if we don’t find a new solution that can replace the cd selling the future will be just streaming etc…it is very easy to be known but at the end to produce a cd takes a lot of money, time and energy…and just few people seem understand it….i hope that somebody can think of something more that streaming or something like that….
What are the further plans for the new year 2021?
Musically talking I’ve already started to compose the new album…I don’t think I will be able to produce it within 2021 but never say never…within 2022 for sure…so I will focus on it…and on improving my skills in every field of music and music business…
After all these years, what are the further ambitions?
I’d like that everybody can give a chance of my solos orchestral epic compositions and the music of Flames Of Heaven…I would like to be performed again in theatres…have a lot people interested in CF’s Flames Of Heaven…sell a lot of cds…health for me and my family…and find a balance in everything…
And besides this project 'Flames of Heaven'?
FOH are my band and the only thing concerns heavy metal…in order to release every time a high quality album I cannot spend resources in other things…I would like to have a chance to be performed in theatres again because my solo epic symphonic opera “Swords and Flames” I think deserve it….
Thank you for this pleasant conversation, I hope we will soon be able to repeat this face to face between 'pot and pint' as we say at some concert or festival. Stay safe and happy new year!
It was a pleasure for me too Erik, thank you for the interview and Happy New Year to you and your family too!!!!
Tombstones In Their Eyes - We need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015. The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizards to Melvins. We even think we recognize Pink Floyd. Characteristic of the band is a sound that slowly but surely opens up to a heavenly climax. Tombstones In Their Eyes offers a multicolored palette. The combination of those psychedelic peculiar sounds, with post rock and others that go to a climax, put you in a deep trance, compelling and deafening; at the end of November a collection album came on the market , 'Collection'. Where this proposition was further highlighted. You can read the review of it here. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80515-collection.html Partly because of this collection album we thought it was time to interview the band. And had a nice conversation with singer and writer of the band , John Treanor who told us who this band is and was, but also the further plans for the future were rolled out.
The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizard to Melvins. Is this description correct? How do you see it yourself?
It is difficult to properly list influences for a band like this. As the songwriter, the influences really cover many years and bands, starting from childhood, with stuff like The Rolling Stones, The Beach Boys, Elton John. Then to the teens with Kiss, Aerosmith, Neil Young, followed shortly by my exposure to punk, independent/alternative music and stuff like Devo, The Germs, The Cramps, Gun Club, Black Flag, discovering the Stooges, etc. Then the 80’s with bands like the Butthole Surfers, Miracle Workers, Pussy Galore, Spacemen 3, Motorhead, Metallica and many more. Following that, the 90’s with bands like The Brian Jonestown Massacre, My Bloody Valentine, Melvins, Catherine Wheel, Ride, The Dandy Warhols, Elliott Smith, etc. Over the last 20 years, since 2000, there have been many other bands and that is where bands like Electric Wizard, Power Trip and some of the other stuff came in. Some of the newer bands I like are The Kundalini Genie, RevRevRev, The Vacant Lots and many more. And, of course, there was always going backward to the 60’s and 70’s, some of the better stuff from those years, I’ve left a lot out, obviously. So, there is a melding of all those influences, punk, noise, psych, heavy rock/metal, shoegaze and rock and roll. What comes out of that mix is Tombstones In Their Eyes.
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015, what were the highs and lows so far?
I would say one of the definite highs was being able to go on to KXLU, a great college radio station in Los Angeles, and do a combination interview and guest DJ set. That was big for me, as I’ve been listening that that station for many years.
One of the biggest highs was finding our producer, Paul Roessler, who is essentially a part of the band at this point. We found him when it came time to mix the Sleep Forever record and have been with him every since. Without him, I don’t think we would have realized our potential.
Another high was when a fan sent me a photo of a self-made tattoo reading “maybe someday”, the title of one of our songs/albums – that was humbling and meant a lot to touch someone in that way.
One more high point was signing up with Somewherecold Records. Jason Lamoreaux has been great to work with, and it was nice to have their backing and assistance with the releases.
One of the lows was losing our long-time bass player, Mike Mason, who moved out of state and hasn’t been in contact since. That doesn’t feel good.
I got to know you personally through Shauna , promoter of 'Shameless promotion PR' how important has this promoter been for a band like you?
Shauna has been our promoter for most of our releases and I wish I had found her when I first started out, but I didn’t realize the importance of having a press person to help get the music in front of people. I thought I could do it myself and made many mistakes. Shauna is fantastic and has really helped the band a lot.
The music of Tombstones In Their Eyes often contains an underlying message. What is/are the main personal, national, and/or international issue(s) concerning you the most these days?
In the beginning, the music centered around darkness, depression, anxiety, failure. The first demos were pretty dark. As the songwriter, I have used the songs as a release for those kinds of feelings, and as I got into a better space mentally, the darkness has receded a bit. I still like the dark side of things, lyrically, as I feel these things and music is a great way to get them out and connect with others that may feel the same feelings.
The music/lyrics have always been more personal and less about the outside world and the issues of the day. But, of course, you cannot remain unaffected by the things going on in the world, so those things may influence the feelings, but not so much the content.
‘Collection' your latest release, is a collection of songs that show and hear a period of five years, from 'Sleep Forever' (2015) to 'Maybe Someday' from 2019. How did you choose the songs? What did you base your choice on?
Collection is a compilation of almost all of our released music up until the Maybe Someday album in 2019. It contains every EP we released, one single, and 5 songs from our first album, Sleep Forever. I didn’t include everything from Sleep Forever for a couple of reasons. One is that on our first record we hadn’t totally found our sound yet, so there are songs that I don’t feel fit in the way I would like. And two, I wanted only 5 songs so that it would fit on one side of a vinyl LP, haha.
The primary reason for Collection is that I wanted everything in one place, as some of the early stuff had never been promoted and I wanted it to have that chance, and I wanted it on vinyl. Also, it gave us the chance to re-work and remix some of the earlier songs that I felt needed a little touching up, given our years of working with our producer, Paul Roessler, and using the knowledge we had gained working with him in the studio.
I mainly see a band that is evolving, exploring boundaries but also staying true to its roots, What is your opinion about this proposition?
I agree with this proposition. Our next album, coming out in early 2021 and called “Looking For A Light”, is the next step in that evolution. It is a little more stripped down, less layered, but is still TITE. I am very excited about it, and it definitely stays true to what we are.
In my opinion, isn't there some kind of common thread running through the different records? Tombstones In Their Eyes is a band that connects all kinds of music styles into an emotional whole, crossing the line between fear and joy every time. What is your opinion about this statement?
I love that statement and find it to be accurate. I would not have thought of that, but it is a great way to see the music/lyrics. I think the next record will continue with that thread, for sure, and there is also a little more light!
How were the general reactions to this compilation album?
So far it has been great, it has sold better than the ‘Maybe Someday’ album already. The only thing I care about is getting the music out there to people to hear and it seems this has been a good introduction for many to our songs and sound.
In these times, let's also talk about the corona crisis? I suppose your plans have also changed? Or just not? How did you deal with that as a musician, band and human being?
We played our ‘Maybe Someday’ vinyl release show on March 5th of this year. That was right before things were locked down in Los Angeles. The lockdown essentially derailed our live show activity, which was a shame, as we had practiced, learned the new songs and were ready to do more shows. We haven’t played out much in Los Angeles over the years we’ve been together and it was time for us to get more involved in the live scene.
As a musician, I dealt with it by writing songs for a new record. And then, as a band, we recorded 13 of those songs in the studio as things began to loosen in Los Angeles, eventually choosing 8 songs for the new LP and the remaining 5 for a possible EP release. We also spent time compiling, remixing, remastering and releasing the Collection LP, as well as a release of some of our favorite demos (Demos, Vol. 1). So we have been busy behind the scenes.
As a human being, I was fortunate to have a job that allowed me to work remotely (I am an IT consultant), so the lockdown did not affect me financially and I was already used to working from home a lot. The more difficult part was the political climate around the virus here in the US, with many stupid decisions, opinions and general noise. For my mental health, I had to work hard to maintain a positive attitude amongst such stupidity.
What do you personally think the consequences will be for culture and music? How do you think music will survive this crisis emotionally and economically?
That is a difficult question. The hope is that eventually things will return to some kind of normal. That is not guaranteed and the time frame is very cloudy. Culturally, I think here in the US we have some big problems, not just with Covid but politically. There is a great divide that has been revealed and I am hesitant to be too hopeful for the future.
Are there plans for 2021 in the direction of performances and the like? Because something still strikes me in those five years, it's very visual music that begs to be brought live
Once the door has been opened for live performance, we will need to reconvene as a band and, if necessary, find some more musicians to help bring the songs to life live. My ideal band would be similar to The Brian Jonestown Massacre, with at least 3 guitar players, a keyboard player, bass player and drummer. I would love to do more with the lighting, as well, to give it the full psychedelic effect.
Speaking of live performances, which countries do you have the best memories of?
TITE has not played outside of the US or even LA at this point. We had a tentative European tour scheduled for September of 2020 that was shut down by the virus.
Besides possible those live performances, are there any other plans?
In general, we love recording, so we will keep doing that as long as the songs keep coming. And I would like to do more videos, so we have something special planned for the new record, working with a video producer that I think is fantastic.
In these times, many bands resort to live streaming, sometimes of a very good quality but often rather undersized. Do you have plans for live streaming? And what is your opinion about this?
No plans for live streaming at this point. Things are very locked down in Los Angeles at the moment, and we would need a lot of band practice to do that properly. I personally have not watched any live streams, although I should!
To go further, including digitization, streaming via spotify has been booming in recent years. Does it still make sense to release physical records then?
Originally, I didn’t care much about the physical copy or artifact, but that has changed, especially in relation to vinyl. Even though it is expensive, it is really nice to have and there are people out there who also want the physical copy.
I make sure our music is available anywhere possible, so that we can reach people everywhere. That is what is good about the streaming platforms. The pay is not good, but for a band trying to get their music to (and make new) fans, it is essential.
After all these years, are there still ambitions or goals you absolutely want to achieve as a band but also personally as a musician?
My goals and our goals as a band were very humble when we first began and, to be honest, we have already achieved those goals. But each time you reach a new plateau, it makes sense to try to reach the next one. I would love to tour, and to do that properly, we need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there.
Adding one of my own questions! Who is (and was) the band?
Myself, John Treanor – I write and sing and play guitar, keyboards, bass.
Stephen Striegel – drums/percussion. Stephen was originally hired to play on the Bad Clouds EP, and then some of the songs on the Fear EP. He is a graduate of the Berklee College Of Music, a prestigious music school. After playing on those two EP’s, he said he loved the music and wanted to be a part of the band and has been with us ever since. He is both a great drummer and person, I’m very glad he is a part of TITE.
Josh Drew - Josh has been with the band since the beginning, alternating between bass originally, then switching to guitar, and now back to bass for the last recording. Josh is a good friend who agreed to help me record the first record and has been with us the whole way. He has contributed some great musical parts and is very talented. He is currently working on his own first EP, which I look forward to hearing when it is complete.
Mike Mason – our former bass player. Mike is a fantastic musician and contributed great parts to our songs, from the Fear EP through the Maybe Someday LP. When Covid hit, he and his family moved to Washington State and I have not heard from him since, which is a shame, but I am forever appreciative of his contributions and time spent with TITE. He has his own sort of desert rock project, which sounded great and I hope he will release it soon.
James Cooper – James and I started the band. James lives in NY and functions as my musical guide and producer. He hears things that I don’t, helps guide me with songwriting, sounds, and opinions. I trust him implicitly.
Paul Roessler – our producer. A long-time fixture of the music scene in Los Angeles. He plays keyboard and sings harmonies on a lot of our recordings and also helps guide and create the sound. He has been essential to our evolution as a band.
Paul Boutin – we brought Paul on to play as the 3rd guitar player for our last live show and he plays bass on a couple of tracks on the new record. A great guy, wonderful to work with and will hopefully remain with the band for live performances and more contributions to future recordings. He also does wonderful solo work as Paul Lovecraft, most of which can be found on Spotify.
Thanks for this pleasant conversation, in these times without concerts people are forced to order online merchandiser and so on, feel free to put some links below where they can find your merchandiser?
Thank you! Wonderful questions and I really appreciate your time.
Here are the main places to find our merchandise:
https://tombstonesswc.bandcamp.com
https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com
Twitter: @tombsinthreyes
Facebook: https://www.facebook.com/TombstonesInTheirEyes
Instagram: https://www.instagram.com/tombstonesintheireyes
I hope that in the near future you will also come and perform in our country, so that we can have this conversation face to face enjoying a fresh glass of Belgian beer :)
Would love to get over to Europe and meet in Belgium. Hopefully this year!
Orchestre Philharmonique Royal de Liège - Sound of Ghent - Oogstrelende taferelen die vreugde brengen in donkere tijden
We citeren: ''Beethoven's vierde symfonie werd door Schumann 'de slanke Griekse maagd tussen twee noordelijke reuzen' genoemd, waarmee hij op de monumentale derde en vijfde symfonie doelde. Het werk wordt in deze cyclus gespeeld door leden van het Orchestre Philharmonique Royal de Liège. Ze brengen de transcriptie voor septet mee van William Watts, altviolist en secretaris van de Royal Philharmonic Society uit Londen. '' Dit concert werd opgenomen op 27 september in het industriemuseum in Gent.
Ons verslag van de streaming nu : Als we naar de symfonieën van Beethoven luisteren, proberen we net dat puntje te ontdekken waardoor een bepaalde symfonie net iets anders klinkt dan de vorige. We gaan daarbij op ons buikgevoel af.
Bij de eerste symfonie met B'Rock Orchestra kregen we een magisch klankentapijt en overtuigde net die kruisbestuiving tussen viool, cello, contrabas en blaasinstrumenten.
Bij Beethoven symfonie 2 door solisten van Anima Eternal was het net dat aftasten van grenzen tussen geluidsmuren doen trillen, en de intense rust doen weerkeren.
Bij Beethoven Symfonie Nr. 3, bracht Casco Phil ons dan weer een kleurrijke totaalbeleving die je wegvoert naar een ver verleden, maar je met beide voeten in het heden houdt. Het bewijst dat deze symfonie vernieuwend en grensverleggend is.
Elk van de symfonieën bewijst dus eveneens de verscheidenheid van een componist als Beethoven zelf.
En dan zijn we bij deze voorstelling aanbeland. Orchestre Philharmonique Royal de Liège benadert de meer folkloristisch kant van Beethoven. Deze vierde symfonie zorgt namelijk voor een vreugdedansje; de bedwelmende combinatie van klarinet, knappe viool partijen en heldere cello zorgen voor een feestelijke stemming, binnen een melancholisch kader.
In het tweede deel gaat het plots de wat meer weemoedigere kant op, in schril contrast met het vaak feestelijke, om dan plots helemaal open te spatten in een harmonische wervelstorm die je weer - inderdaad - tot dansen aanzet. Om later weer over te stappen naar een punt van rust.
Al deze elementen bewijzen hoe een componist als Beethoven speelt met zoveel uiteenlopende emoties.
Elk van de muzikanten die de symfonieën voorstellen, brengen die op zo’n uitzonderlijk hoog niveau. Het is voortdurend schipperen tussen uitersten. Het is een collectief top muzikanten van vier uitzonderlijk getalenteerde violisten, twee virtuozen op cello en dubbel bas en een klarinet speelster. Op oogstrelende wijze verschijnen taferelen, die zorgen voor vreugde in donkere tijden.
Line up Orchestre Philharmonique Royal de Liège: Lieve Goossens - Klarinet // Alberto Menchen - viool //Virginie Petit - viool //Ralph Szigeti - viool //Violain Miller - viool //Paul Savridis - cello// Simon Verschraege - dubbel bas.
Eerdere live streams
B'Rock Orchestra 'Beethoven Symfonie 1'voorgesteld door B'Rock Orchestra
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
'Beethoven Symfonie nr. 2', voorgesteld door solisten van Anima Eternal: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
'Beethoven Symfonie nr. 3' voorgesteld door Casco Phil
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
Artiesten met een gouden hart. Ze bestaan nog deze dagen en zo kon de Gentse kunstvereniging De Verenigde Muze de legendarische Fischer-Z strikken voor de wereldpremière van hun nieuwe tournee die hun ongetwijfeld deze zomer op verschillende festivalpodia zal doen belanden. De opbrengst van deze avond ging dan ook volledig naar een project in Paraguay om kinderen te steunen die kunstonderwijs willen volgen. Een nobel doel waar we alleen maar kunnen achter staan.
De vereniging had voor het publiek echter nog een andere verassing in petto: Sarah Ferri.
Dit piepjonge talent won in 2008 het concours van de ‘Jonge Wolven’, dit is een initiatief om tijdens de Gentse Feesten lokaal talent van elke slag een kans te geven. En gisteren mocht, zoals aangekondigd door de altijd goedlachse Zaki, Sarah Ferri gedurende een uurtje bewijzen wat ze in haar mars had.
Sarah is een Gentse (dat kon je meer dan overduidelijk horen aan haar bindteksten) met Italiaanse roots en ze bewees gisteren dat ze een echte muzikale duizendpoot is, ook al zou het nog beter zijn moest de set wat meer opgebouwd worden rond haar zwoele bluesy jazzstem want dit is zonder twijfel haar sterkste wapen.
Ondanks de zenuwen die ze niet steeds ten volste kon beheersen bracht ze toch een geslaagde potpourri van klassieke pop (ja, af en toe dacht je aan Tori Amos), ingetogen jazz (The hungry vilain), ragtime, flamenco en vooral veel easy jazzpop.
Na afloop werd ik ontroerd door de eenvoud en de spontaniteit van deze jonge wolf want ooit in een of ander verleden stonden mensen als Norah Jones of zelfs Diana Krall op hetzelfde punt, barstend van het talent te wachten op die grote kans. Geef dit meisje de nodige kansen en ze komt er wel.
En in tijden dat Diana Krall voor de spiegel aan het repeteren was, verscheen in England één van de meest markante figuren uit de popgeschiedenis van de jaren ’80: John Watts.
Het is ondertussen al meer dan bekend dat je niks achter de betekenis van de groepsnaam moet zoeken, het is gewoon een term uit de statistiek. John Watts was en is altijd de spilfiguur geweest van Fischer Z.
Waarschijnlijk ook niet één van de gemakkelijkste soort want zo verliet keyboardspeler Steve Skolnik Fischer-Z in volle glorieperiode omdat hij de dominantie van Watts beu was en de leider zelf ontbond de groep op het hoogtepunt van het succes van ‘Red skies over paradise’. De grote toegewijde fans horen het niet graag maar na de split, en dus na de eerste drie lp’s, heeft John Watts nooit het vroegere niveau geëvenaard ook al moet er hier aan toegevoegd worden dat Watts nooit de makkelijkste weg gekozen heeft. Men zal hem gedurende zijn carrière wel verschillende keren op de term ‘commercial suicide’ gewezen hebben.
Maar blijkbaar komt ooit alles terug en zo besloot John Watts om een liveset voor te bereiden afkomstig uit de drie eerste platen: ‘Word Salad’, ‘Going deaf for a living’ en het meesterwerk bij uitstek ‘Red skies over paradise’. Een doordachte keuze of noodzaak, wie zal het zeggen?
In ieder geval kon Watts het zelf niet laten om midden in het concert te vertellen : “Ik heb een hele carrière achter de rug waarbij ik dingen deed wat het publiek niet wou en nu sta ik hier te doen wat jullie willen”.
En dat deze John Watts nog zeer kwiek is, zagen we meteen bij opener “Remember Russia”.
Door het strakke geluid en prima stem werd het publiek al meteen verzekerd dat dit geen afgang zou worden. Op het gelaat zijn de ouderdomsverschijnselen meer dan aanwezig, maar die speciale stem van Watts is er nog steeds evenals de geslaagde mix van postpunk, new wave en reggae.
De enige hit volgde de andere op terwijl je op een scherm allerlei cartoons zag die verwezen naar de politieke situatie uit de jaren ’80.
Toegegeven, de politiek geïnspireerde teksten van Watts zijn een beetje achterhaald want er is vandaag geen sprake meer van een Berlijnse muur en de Russen zijn al lang niet meer de gevreesde vijand die ons met kernbommen zullen bestoken, maar toch besef je als luisteraar dat dit een artiest was die net als tijdsgenoot Billy Bragg iets te zeggen had. En dat is misschien iets wat we in deze oppervlakkige tijden teveel missen.
Het sierde Fischer-Z dat ze hun geluid niet in een nieuw jasje wouden steken want hoe jammer het ook was dat “So long” een beetje de mist inging door Watts die niet goed bij keel was, waren nummers als “Wax Dolls”, “The worker”, “Room Service” meer dan perfect gebracht.
Persoonlijke favorieten waren hun grootste hit “Marliese” (en blijkbaar ook voor het publiek) of hun chef d’oeuvre “Batallions of strangers” dat gespeeld werd op een onnavolgbare, authentieke wijze.
Op het einde bracht Fischer-Z nog een nieuw nummer genaamd “Paraguay”, een overbodig reggae niemendalletje maar het bracht ons wel een stap dichter bij de waarheid : dit nostalgisch feestje was eigenlijk bedoeld voor kinderen die het minder goed hebben.
Gedurende anderhalf uur wist Fischer-Z een ruimgevulde Bijloke perfect te entertainen en ze moesten daar niet veel voor doen, gewoon de klok even terug draaien. Het is nu al uitkijken waar we Fischer-Z deze zomer nog eens kunnen terug zien maar de mensen van de Muze hebben er in ieder geval een memorabel feestje van gemaakt.
Organisatie: VZW De Muze (http://www.demuze.be)
Bendida is een fantasie/power metal act uit Bulgarije. De band zag het levenslicht in 2008 en bracht ondertussen een debuut op de markt 'Goddess of the moon' in 2017. De band wordt omschreven als fantasie en power metal, maar hen in een hokje duwen, is de band tekort doen. Vooral hoor je een formatie die van vele markten thuis is, en graag buiten de lijntjes van de muziekstijlen kleurt. Met 'First of the heroes' zet Bendida dat stevig in de verf.
We dienden de schijf eigenlijk in zijn geheel te beluisteren, omdat er - zoals dat vaak gaat met deze soort metal - een verhaallijn inzit. Het leest dan ook als een spannend boek, elke song ademt iets heroïsch uit, en dat prikkelt de fantasie van de luisteraar voortdurend. Opvallend is de kruisbestuiving tussen typische gitaar- en drum lijnen, met een streepje viool en een klassieke muziek touch die we wel kunnen appreciëren.
De kers op de taart wordt echter gevormd door een uiteenlopend stembereik , dat varieert tussen opera en klassieke muziek, gekruid met de nodige metal ingrediënten die de haren op je armen doen rechtkomen. Voor je het weet ben je aanbeland in een mythische wereld waar een voortdurende strijd wordt geleverd tussen wezens uit de onderwereld en het licht. De mythische verhalen van vampiers, weerwolven, heksen en andere wezens uit de diepste bossen halen we ons dan ook prompt voor de geest.
We schreven het al, deze schijf dien je echt te lezen als een spannend boek. Daarom is het ook onmogelijk om elke song apart te omschrijven, omdat elke song een andere bladzijde vormt binnen het sterke verhaal.
Besluit: Bendida is dus vooral een band die buiten zijn comfortzone durft te treden, en letterlijk op avontuur trekt. Een avontuur waarbij een sprookjeswereld voor je open gaat, die de fantasie prikkelt tot het oneindige. Van elke bladzijde die je omslaat word je geconfronteerd met een volgend spannend hoofdstuk, dat eindigt in een 'nieuwe wereld'. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, en de spanning is dan ook van begin tot einde te snijden. Dankzij het combineren van zoveel uiteenlopende vocale en instrumentale contrasten, blijf je dan ook geboeid luisteren en kan je op het puntje van je stoel genieten.
Het zorgt dan ook voor een kleurrijke en zeer gevarieerde schijf, die bovendien zo verslavend op je gemoed inwerkt, zodat je nooit genoeg krijgt van de film die voor je geest verschijnt en die je wil herbeleven tot het oneindige.
Tracklist: Enter the Sanctuary 02:08 Legend of Gilgamesh 05:37 Hunt the Hunter 03:55 Vampires' Ball 04:36 Beast and Man 06:27Desolated Sea 04:32 Music of the Spheres 04:34 The Fern Flower 05:22 Lady of Eternal Winter 04:01 Dawn of Man 01:12 Civilization 04:33 Middle Ages 02:59 Apogee 01:10 instrumental Demolition 02:31 The New World 03:06
Fantasie metal/power metal/folk metal
First Of The Heroes
Bendida
Psychosounds music/Metalmessage Global PR
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een muzikale veelvraat. In het project Wardrobe laat hij zich omringen door gedreven top muzikanten.
In 2017 bracht Wardrobe het debuut 'Crawling' uit. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de muzikale wereld van Wardrobe. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste hartenbreker van een schijf, een feit."
Dat zet Wardrobe verder in de verf op 'Giving Up A Ghost'. Wederom een parel, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen.
Ondertussen hadden we een interview met Johan die de verdere plannen van Wardrobe uit de doeken deed: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79149-wardrobe-in-de-eerste-plaats-is-het-belangrijk-om-voor-elkaar-te-zorgen-dat-komt-altijd-op-de-eerste-plaats-natuurlijk-maar-ik-zou-liegen-als-ik-zou-zeggen-dat-het-niet-kunnen-optreden-me-enorm-bevalt.html
Onlangs verscheen de nieuwe plaat 'Jason' . “Vaudeville” geeft de toon aan van een donker allegaartje. De song begint weemoedig, sober, en spat open op het einde; alle registers worden opengetrokken in een wervelstorm aan emoties.
Emoties zijn trouwens de rode draad. Niet dat het allemaal somber en tristesse is, maar we komen uit aan de meer donkere kant van Wardrobe op 'Jason'. Luister maar naar songs als “Don’t stop” of “Astral Sciene”; op weemoedige wijze wordt de gevoelige snaar van de luisteraar geraakt, zonder het feestelijke uit het oog te verliezen.
'Jason' laat algemeen dus een eerder melancholische kant zien van Wardobe . Ergens zien we de geest van Leonard Cohen passeren als we “Nail House” horen. Diezelfde intensiteit en warme uitstraling van een artiest als Cohen , kom je op veel songs tegen.
“Sugar Pyramids” en “Under the punches” gaan de up tempo toer op, zonder die melancholische ondertoon uit het oog te verliezen. “Cardboard City” beëindigt dan ook mooi de plaat.
Wat is het bijzondere aan deze band? Geen enkele plaat klinkt als de vorige. 'Jason' toont een veelzijdige band. Johan beklijft , bezorgt je een krop in de keel , maar dompelt je niet onder in al te depressieve gedachten, gezien de kleur in dit weemoedig materiaal .
‘Jason’ is een veelzijdig pareltje van Wardrobe, aanstekelijkheid en melancholie worden verbonden tot een kleurrijk geheel.
Tracklist: Vaudeville 03:29 Dead End Kids 03:36 Vexed Question 02:55 Walk Away 03:46 Goldilocks 02:34 Don't Stop 03:19 Astral Science 03:35 Nail House 03:54 Sugar Pyramids 05:26 Under the Punches 03:21 Cardboard City 03:55
alternatief/indie
Jason
Wardrobe
Dirk Ivens heeft binnen het wave/EBM wereldje een iconische reputatie opgebouwd. Niet enkel met Absolute Body Control, The Klinik, Sonar of Motor!k- ook met Dive timmert hij al dertig jaar aan de weg binnen de elektronica. 'Where do we go from here' is opnieuw een pareltje in het genre . Hij krijgt de medewerking van Jan Dewulf, de man achter o.a. Diskonnekted en Your Life On Hold. Een meerwaarde trouwens …
Op “Inside Your Head” - een song die in je hoofd blijft hangen - laat de grootmeester horen een dunne lijn te bewandelen tussen aanstekelijke wave en rauwe EBM. Donker is het in elk geval, al vanaf hun sprankelend debuut uit 1990. Er is niet zoveel veranderd, Dive slaagt er na al die jaren nog steeds in beats te creëren die aan je ribben blijven kleven. Stil zitten is onmogelijk. “Slave to Desire”, “Black Star” , “Dark place” en “Death Machine” hebben een hypnotiserende , bedwelmende, verslavende inwerking en weten de dansspieren aan te spreken. We hebben een meeslepend sfeertje; donkere walmen waaien over ons hoofd.
“Facing the moon” klinkt aanstekelijk dreigend en heeft enige lichtvoetigheid. “Invisible” en “Where do we go from here” nemen je verder mee ….
En surplus zijn er EP’s en remix versies van “Inside Your Head”, “Death machine” , “Black Star” en “Leave me be” (Suicide Commando Remix) . Dive tast zijn eigen grenzen af. Dive bewijst stevig op de troon te zitten in het Wave/EBM genre.
Klasse wat Dive al dertig jaar weet te doen …
Tracklist: Inside Your Head 04:26 Black Star 04:18 Slave To Desire 03:30 Leave Me Be 04:18 Facing The Moon 04:08 Dark Place 04:24 Death Machine 04:52 Invisible 03:26 Where Do We Go From Here 06:24
Inside Your Head (Ep Version) 03:50 Death Machine (Numb Remix) 06:18 Black Star (Ep Version) 04:00 Leave Me Be (Suicide Commando Remix) 04:24
Elektronische muziek/EBM
Where do we go from here
Dive
Als we iets horen van Consouling sound of Consouling Agency , dan zijn de oren gescherpt …Pothamus is een Mechelse band die met hun debuut 'Raya' ene bonte mengeling speelt van sludge, doom en sferische postrock. Het trio gaat intens en emotioneel te werk; beelden worden opgeroepen; een dunne lijn tussen licht en duisternis wordt bewandeld.
Opener “Orath” is een klepper van circa elf minuten, de luisteraar wordt meegesleurd naar een duistere en mysterieuze wereld, in een breed kader, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag en ingetogen sounds, die je hart een zekere gemoedsrust brengt, zonder de lichtjes dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
De golvende bewegingen houdt de aandacht scherp. Luister maar naar “Viso”, weer zo’n huzarenstuk van meer dan negen minuten. Die sfeer blijft Pothamus aanhouden, ook al gaat het er bij de kortere songs “Heravis I” en “Heravis II” iets losser aan toe. Zwaarmoedigheid en een deugddoende gemoedsrust daalt over jou neer.
De donkere kant van sludge, doom en postrock wordt aangesproken. Luister maar naar het ellenlange “Raya”, zestien minuten lang. De gitaarriedels geven de toon aan , maar er is ook voldoende ruimte voor percussie en drums. Een opbouw die naar een climax leidt, wat hen in dat sludge/doom wereldje uniek maakt .
In elk geval brengt het trio een emotioneel meesterwerk uit. Op de luidruchtige momenten voelen we angst, vertwijfeling en een gemoedsrust , drie belangvolle componenten .
Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden.
Orath 11:08 Viso 09:26 Heravis I 03:14 Heravis II 04:35 Raya 16:18 Varos 04:53
sludge/doom/postrock
Raya
Pothamus
De Duitse muzikant en componist Tim Linghaus is geen onbekende. In 2018 bespraken we reeds de knappe plaat 'Memory Sketches': ''Tim Linghaus slaagt er dus in ook je verhaal te vertellen, in zestien heel mooie songs. Intiem en intens gebracht, Tijdens dat verhaal van amper 33 minuten, sloten we de ogen. Met een lach en een traan” .
Nu verscheen 'Venus Years' met vocale bijdragen van grote artiesten als James Blake. Het is wederom een concept album, deze keer over hoe je als kind omgaat met een echtscheiding. Het is belangrijk deze schijf in zijn geheel te beluisteren …
Elke song duurt ongeveer drie minuten. Samen vormen ze dus het persoonlijk verhaal over omgaan met die scheiding, de aspecten worden op ingenieus, ingetogen wijze uit de doeken gedaan. Je pinkt een traan weg, of door de warme vocals krijg je een krop in de keel.
Het geheel is dus belangrijk. Het interessante is dat Tim geen standpunt inneemt, of een bepaalde mening door je strot ramt. Een zachtmoedige walm waait en prikkelt de fantasie. Op de vraag 'hoe ga je als kind om met een scheiding?' worden al de aspecten daaromtrent bekeken.
De filmische aanpak van Tim Linghaus raakt de gevoelige snaar. Tim Linghaus probeert je zeer bewust uit de comfortzone te halen omtrent de thema’s . Wie begrijpt echt wat een kind voelt in zo een situatie? Weinigen… Tim onderstreept het op subtiele wijze .
Aangrijpende schoonheid die je doet nadenken over zo’n onderwerpen, in een sober kader; eens je de trip aanvat, met een open geest, gaat een mooie wereld open, zoekend naar antwoorden op het onderwerp… Muzikaal is dit innig genot.
Tracklist: Biographical 02:15 Danger Zones 03:16 Love And Dust 02:38 Unfold 01:23 Warhorses 02:42 Roads 01:08 You Called It Love 03:21 Bonds 02:43 Rebuild 06:56 Tape From 1973, Pt. I (School Couples) 01:35 K In A Wafting Cape 00:56 Us In Your Rear-View Mirror 00:49 Bloodstained 03:34 Home For The Kids 03:40 Ghost 05:05
Electronica/ambient/piano
Venus Years
Tim Linghaus
Descend into Despair is een Roemeense Funeral Doom metal band, opgericht in 2010, die geleidelijk uitgroeide tot een van de meest opmerkelijke bands in de lokale scene - met een behoorlijke hoeveelheid internationale kritieken.
De versmelting van death metal, black metal, sludge, electronica en donkere ambient die de Funeral Doom foundation verder verfijnt, doet Descend into Despair creatieve grenzen verleggen en zijn ze er trots op zoveel mogelijk te experimenteren. De band ontwikkelde een muzikaal en lyrisch universum van een indringend gevoel van weltschmertz, een broeierig en altijd dreigend gevoel dat de fysieke werkelijkheid nooit volledig kan voldoen aan de eisen van de geest. Dat zet de band ook op in hun laatste release 'Opium' die in mei dit jaar op de markt kwam.
Sfeerschepping, binnen een experimenteel kader, wordt telkens gedrenkt in een bed van pure duisternis . Drie songs staan er op de plaat, telkens ongeveer 20 minuten. De zware riffs en intrigerende melodieën doorspekt van grauwe vocalen huiveren door je lijf waardoor je je geen seconde verveelt.
De band gaat ingenieus tewerk, elke song heeft verschillende lagen en stukjes die perfect in elkaar lijken te passen, binnen een meeslepend sfeertje. “'Ensh®ine” is er meteen een voorbeeld van. De muren trillen, niet van het oorverdovende geluid , maar door de intense sfeer die ontstaat in die 22 minuten; je wordt in de meest donkere gedachte van je onderbewustzijn geduwd. Het heeft een kalmerende invloed op ons gemoed, dan dat het angst inboezemt.
Descend into Despair is een originele band binnen de typische Funeral Doom; ze vermengen de stijl met Dark Ambient, sferische en progressieve metal, omgeven van een donkere walm. “Antumbra” onderstreept dit , een unieke versmelting van al die stijlen.
Er is aandacht voor dynamiek en melodie binnen elke song, dat het niet opvalt dat die songs steeds zolang duren; check het circa twintig minuten lange meesterwerk “dir(re)member”.
'Opium' zet de lijn verder van hun vroeger werk. De Funeral Doom liefhebber die houdt van experimentjes komt hier aan zijn trekken bijgevolg laten we ons gewillig meeslepen door deze Roemeense grootmeester .
Tracklist: ensh[r]ine 22:27 antumbra 17:08 dis[re]member 19:54
doom metal
Opium
Descend into Despair
Zwitserland vereenzelvigen we met berglandschappen, gezellige dorpjes, en niet meteen met donkere doom metal of duisternis van het grauw soort. Het is wat de Zwitser Bornyhake Ormenos (Borgne, Pure, Enoid, Ancient Moon, The Path of Memory, ...) ons met zijn solo project 'My Death Belongs to you' brengt. Het debuut 'The World Seems to be fading' bestaat uit vijf lange songs in een walm van intense duisternis die op filmische wijze de fantasie van de luisteraar prikkelt.
We citeren even: “MY DEATH BELONGS TO YOU is een project dat hem helpt om zijn innerlijke duisternis onder ogen te zien”. In zijn zoektocht vervagen de grenzen, Bornyhake gaat de confrontatie aan met zijn innerlijke demonen. Op trage, meesterlijke wijze drijft hij het tempo zodanig op dat van licht in de duisternis geen sprake meer is. Op het bijzonder spookachtige “The Morning After Death” wordt de toon gezet door sfeerschepping rond dood en verderf. Ook “Tomorrow is the last way”, “Mon Tombeau” zijn op het netvlies gebrand en doen een huivering door ons lijf lopen, badend in het angstzweet; ook een zekere gemoedsrust ervaren we. Maw net het balanceren tussen angst, gemoedsrust en schoonheid, zorgt voor een origineel concept in het genre . Bornvhake maakt het donker en grauw..
Het is een griezelige combinatie van grauwe vocalen, verschroeiende riffs, piano klanken uit de Hel en drumsalvo's als een sort hoefgetrappel van de vier ruiters van de Apocalyps. Een huiveringwekkende sound, het dertien minuten lange opus “The World seems to be fading”, weet het mooi te omvatten. Je wordt geconfronteerd met de eigen innerlijke demonen.
Voor wie houdt in het verkennen van zijn gruwelijke, donkerste gedachten, vindt hier zijn gading.
Tracklist: The Morning After Death (11:59) Tomorrow Is the Last Day (11:04) Mon Tombeau (10:59) Your Dark Embrace (9:30) The World Seems to Be Fading (12:59)
Funeral doom
The World Seems to be Fading
My Death Belongs to You
Nederlands 
Français 
