Mind The Mill - In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden
Jerney en Pieter Molenaar vormen samen het duo Mind The Mill.
De band ontsnapte niet aan onze aandacht en kreeg van onze Waalse collega al een mooie recensie die u hier eens kunt nalezen
http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/77106-september-flower.html
Terugkeren in de tijd doen we zelden, maar voor dit bijzondere project maakten we graag een uitzondering. 'September Flower' verscheen namelijk reeds eind vorig jaar, 2019, maar is een tijdloos pareltje.
De recensie kunt u hier eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77775-september-flower.html . We vonden het bovendien hoog tijd worden om met dit bijzonder duo eens een fijn gesprek te hebben over het ontstaan, het verleden en een toch de toekomst. Die er op het moment onzeker uitziet. Maar Mind the Mill blijft gelukkig niet bij de pakken zitten, zoals uit hun antwoorden blijkt.
Om met de deur in huis te vallen. Hoe is het project ontstaan, en wanneer?
Pieter: Nadat ik 4 jaar geleden het album ‘Zeitgeist’ van First E. had afgeleverd , was ik toe aan een rustgevende muzikale richting. Ik wilde iets gaan maken wat voor mij zelfsprekend zou zijn. Toen ik in een park Jerney hoorde zingen , moest ik denken aan Dusty Springfield. Een stem waar ik een vertrouwd gevoel bij krijg. Spannend maar berustend.
Jerney: Ik kreeg vervolgens een email van Pieter met de vraag of ik interesse had om samen te werken. Ik kende Pieter op dat moment alleen van naam. Onze opa’s waren broers dus we zijn achterneef en -nicht, maar we kenden elkaar op dat moment niet. Maar na een eerste ontmoeting was het net alsof we elkaar al jaren kenden en samen muziek maken bleek een heel natuurlijk proces.
Proficiat met jullie nieuwe plaat 'September Flower', ik vond het een zeer visuele plaat, maar dat is blijkbaar ook de bedoeling geweest?
Pieter: Sommige dingen groeien tijdens een proces. Jerney heeft een duidelijke melancholie in haar stem en ik zelf ben altijd op zoek naar spanning in muziek. Die elementen komen duidelijk naar voren.
Jerney: Pieter heeft tijdens het schrijfproces vaak een duidelijk beeld van de sfeer van een nummer. Het was wat betreft schrijven en sound heel leuk om daar op in te haken. Ik had van veel nummers vaak al een soort clip in mijn hoofd nog voordat we alle teksten en melodieën definitief hadden.
Jullie omschrijven jullie werk dan ook als filmische songs die trip-hop combineren met de sound van de sixties. hoe is dat idee ontstaan?
Pieter: Bij mij is dat niet een concept. Dat gaat op natuurlijke wijze. Ik hoor vaak dat sixties muziek aan mij kleeft. Persoonlijk hoor ik bijna in alle popmuziek wel elementen uit de sixties. Misschien zijn het wel die elementen die ik er onbewust uit haal. Als ik alleen maar blues zou spelen dan ben ik een blues-gitarist. Als ik alleen maar met beats zou werken dan maak ik electro-pop. Ik hou van alle mogelijkheden. Veel van de liedjes hebben in de basis een elektronische vibe maar eenmaal in de studio kunnen we het niet laten om akoestische instrumenten als drums/percussie, piano, contrabas enzv…. te gebruiken.
'September Flower' heeft trouwens een meditatieve inwerking op je gemoed, je komt tot een soort rust waaruit je niet meer wil en vooral kunt ontsnappen. Is voor deze aanpak bewust gekozen?
Pieter: Ik denk dat het in onze karakters zit. We schrijven liedjes aan de koffietafel met zijn tweeën. Dat is toch heel wat anders dan dat je met gillende gitaren in een oefenruimte staat.
Zonder meer vind ik zelfs dat jullie muziek perfect zou passen bij films. Moesten jullie een film genre kunnen kiezen, voor welke films zouden jullie je muziek ontleden?
Pieter: Een deel van mijn artistieke leven is gevormd door klassieke films als ‘Psycho’ en ‘The Birds’. De soundtrack van ‘Psycho’, de dialogen, de karakters, film noir. Het heeft mij altijd al beïnvloed. Hoe groot is het contrast met ‘The Birds’ waar helemaal geen soundtrack in zit. Alleen wat krijsende meeuwen. Isolatie. Dat contrast tussen die twee films is precies zoals ik muziek ervaar. Ik krijg geen ideeën met gitaren en drumstellen binnen handbereik. Een liedje krijgt bij mij muzikale vorm op het moment dat ik op mijn fiets rijd door een eenzame polder.
Jerney: Ik heb bij een aantal nummers de serie ‘Fargo’ in mijn hoofd gehad.
Sommige regisseurs die jullie voorkeur uitdragen?
Pieter: In mijn geval is dat duidelijk: Alfred Hitchcock
Vooral kun je op jullie muziek geen label kleven. Hoe zou je zelf (naast dat filmische) uw muziek omschrijven?
Pieter: Atmosferische popmuziek
Heeft de bandnaam trouwens een bepaalde betekenis?
Jerney: We heten allebei Molenaar, daar komt de ‘Mill’ dus van. Het woord Mind vond ik wel mooi bij de muziek passen. De hele zin kun je uitleggen als ‘Merk de molen op’ of ‘Pas op voor de molen’ Wanneer je spreekwoordelijk een ‘klap van de molen’ krijgt , ben je of niet goed bij je verstand.
Wie zijn jullie grootste invloeden eigenlijk?
Pieter: Voor Mind the Mill kies ik geen voorbeelden uit. Ik laat mij muzikaal leiden door alles wat ik vergaar aan beelden. Muziek die ik zelf beluister en welke ik wel terug hoor in Mind the Mill: Dusty Springfield, Francoise Hardy, Serge Gainsourg, Portishead, Hooverphonic, Melody’s Echo Chamber.
Jerney: Ik vind zoveel goed… Mijn all time helden zijn wel Eva Cassidy, Bonnie Raitt en Joni Mitchell. Maar misschien dat ik voor deze plaat wel meer geïnspireerd ben door artiesten als Kate Bush, Tori Amos en Heather Nova.
Ik vind het bijzonder jammer dat jullie dit niet live kunnen brengen, want deze muziek vraagt om op het podium te worden gebracht. Wat is jullie mening daarover?
Pieter: Wij treden zeker wel op. Als duo en begeleid door elektronica. Onze muziek is dan juist heel sfeervol en contrasterend. Of met een backing band waarbij het popmuziek gehalte juist meer naar voren komt.
Jerney: Ik denk ook zeker dat onze muziek goed zou kunnen werken op (alternatieve) festivals. Gek genoeg werkt het ook in intieme setting als duo.
In tijden van corona grijpen sommige terug naar visueel hun muziek aanbieden door filmpjes en zo, schuilen daar geen mogelijkheden?
Pieter: Ik heb daar nog niet zo over nagedacht. Het Corona virus is ons als band ook overvallen. We hadden net de plaat uit en het begon lekker te lopen en plotseling staat alles stil. Ik gebruik mijn tijd nu om nieuwe liedjes te schrijven en voor het uitzoeken van arrangementen voor de bandleden die ons gaan begeleiden voor een theater optreden. Hoe dat gaat verlopen is plotseling natuurlijk allemaal onzeker. Maar niets doen is geen optie want als alles wel doorgaat moet ik wel voorbereid zijn.
Jerney: Daar schuilen zeker mogelijkheden , alleen denk ik dat je er een beetje voor moet waken dat je niet mee gaat doen in een grote social media wedstrijd. Het was deze weken gewoon even alle zeilen bijstellen (ik ben door de weeks zangcoach) en nieuwe manieren vinden om mijn werk te kunnen blijven doen. Ik weet zeker dat er de komende tijd weer ruimte en energie komt voor muzikale plannen voor Mind the Mill.
Om daar een beetje op voort te borduren, wat is jullie mening over Spotify en de sociale media ? Een noodzakelijk kwaad, een vloek of een zegen?
Pieter: Overdaad is nooit goed. Door Spotify kan heel veel. Maar daardoor wordt alles ook heel vluchtig. Een positief punt van de huidige crisis is dat de tijd stil staat. Ik krijg bijna elke dag een persoonlijk bericht van iemand die door de plaat weer een pick-up van zolder heeft gehaald, iemand die de cd opzet tijdens yoga, iemand die het album draait omdat deze persoon nog even terug denkt aan de tijden dat er geen crisis was. Mooie reacties, ook weer mogelijk door juist de sociale media.
Jerney: Er zitten mooie en minder mooie kanten aan. Bijvoorbeeld Spotify maakt je als artiest heel onafhankelijk en geeft je de mogelijkheid om muziek de wereld in te sturen zonder dat er een label of een uitgever achter hoeft te zitten. Maar aan de andere kant; er is nu zoveel dat je ook makkelijk weer naar de achterkant doet verdwijnen. Social media is een mooi medium maar je moet je er niet op blind staren. Ik geloof ook zeker nog in flyers, posters, cd’s, vinyl en andere tastbare middelen om in het ‘echte’ leven letterlijk tastbaar te blijven.
De toekomst is op dit moment nog vrij onzeker. Maar zijn er al plannen voor die toekomst eigenlijk? Kijken jullie al vooruit naar andere projecten?
Pieter: Gezondheid en welzijn gaat voor alles. Vervolgens hoop ik dat onze projecten op het gebied van filmhuizen en theater weer gewoon doorgaan. Daar liggen veel mogelijkheden voor ons. Door de thuis situatie i.v.m. de crisis ben ik ook weer tunes gaan schrijven.
Jerney: Ik begin langzaam een nieuwe routine te vinden en daardoor ook weer een ruimte om te creëren. Het leven van een muzikant is altijd een beetje onzeker, dus we zien wel wat er op ons af komt en waar we zelf behoefte aan hebben. Maar ik wil uiteindelijk wel graag optreden met het materiaal wat we hebben en nieuwe muziek maken want dat geeft voldoening en energie.
Is er ook iets als een einddoel, iets dat je absoluut wil bereiken binnen dit project?
Pieter: Mooie muziek maken dat het gevoel van vrijheid geeft en mijzelf in een droom houdt, vind ik zelf heel belangrijk. Het stil krijgen van een zaal vind ik ook heel mooi. Dat is ons al aardig gelukt. Uiteindelijk wil je natuurlijk ook brede erkenning voor datgene wat je maakt. Waar ik wil eindigen met Mind the Mill? In het concert gebouw te Amsterdam!
Jerney: Ik hou niet zo van grote doelen stellen. Gewoon genieten van wat je doet, lijkt mij genoeg. Ik ben heel trots op de plaat en daar geniet ik even van. Maar als ik mag fantaseren dan droom ik van een optreden op een festival als Glastenbury of onze muziek als soundtrack van een spannende Scandinavische serie.
Zijn er nog essentiële ( woord van het jaar?) berichten naar onze lezers toe? Waar kunnen ze eventueel online cd's of ander merchandise aankopen van de band?
Pieter: In deze tijden is het goed om je door rust en schoonheid te laten leiden.
Check de website: www.mindthemill.com
Mind the Mill September Flower on Spotify
Voor platen en cd’s, stuur een mail naar de website of naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk komt alles snel goed en kunnen we jullie ook ergens live zien
Bruno Vansina - Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij
Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica.
Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We besteden ook aandacht aan deze knappe schijf. De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77850-12-12.html
De tournee rond dit project viel door de corona crisis in het water, maar we wilden Bruno toch even aan de tand voelen over dit project en de vele andere projecten waar hij aan bezig is.
Het werd helaas geen face to face gesprek, maar wel een fijn mail interview
Bruno Vasina je bent een artiest die van vele markten thuis is. Al die ontelbare projecten, hoe doe je dat toch?
Ik heb blijkbaar moeite om twee keer hetzelfde te doen. Het is alsof ik elke keer mezelf moet her uitvinden. Soms denk ik, laat ik dit nog eens proberen en dan komt er weer iets totaal anders dan ik op die moment van plan was. Als ik iets nieuws maak is dat steeds zonder plan. Ik denk dat ik wel goed ben in werken zonder plan, gewoon het gevoel achterna, intuïtie of zo iets. Zelf heb ik meestal het gevoel maar wat te zitten prutsen. Zo’n creatie proces gaat vaak ook gepaard met veel twijfel en frustratie, dat moet je maar eens aan mijn gezin vragen. Waar ik blijkbaar ook goed in ben, is dan toch af en toe door te zetten, tegen beter weten en alle logica in. Ik kan ook gewoon niet zitten niets doen. Als ik mijn energie niet kwijt kan in de muziek begin ik een boot te bouwen, te zeilen, boogschieten is nog zoiets dat ik graag doe. Er zijn periodes dat mijn focus dan ook totaal weg is en dan doe ik creatief niets zinnigs. Ik wou dat ik wat meer gericht en met wat meer focus kon werken.
Ook de artiesten die je rondom je verzamelt zijn al even talentvolle virtuozen als jij. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is vaak een aaneensluiting van toevalligheden. Het komt soms voor dat een bandlid niet vrij is in een bepaalde periode. Zo heb ik Benjamin Sauzereau leren kennen toen Bert Cools een hele tijd niet kon meespelen met mijn band. Falk Schrauwen kwam in de band omdat Kobe Proesmans plots niet vrij was … en ga zo maar door. Uiteraard vraag je leuke muzikanten volgend concert weer mee. Je wil vooral een band die samen een soort van magie heeft. Soms heb je dat tussen mensen, soms niet. Het hangt ook af van het soort muziek dat je wil spelen. Vaak is het ook gewoon weer veel toeval eigenlijk. Ik geloof niet erg in een soort van masterplan , als ik die en die vraag dan … Ik heb het al geprobeerd en dat werd helemaal niets.
Gemakshalve worden jullie vaak in de categorie jazz onderverdeeld, persoonlijk vind ik dat het niet echt jazz is maar veel meer dan dat, hoe zou je het zelf omschrijven?
Eigenlijk vraag je me om een definitie van Jazz te geven? Ik weet niet of dat deze dagen nog een relevante vraag is. Ik vind wel dat ik en mijn band met een jazz attitude speel. En nu moet ik dat ook weer uitleggen natuurlijk … gevaarlijk wat ik nu ga zeggen, hier gaan weer evenveel muzikanten niet mee eens zijn. Ik denk dat jazz voor mij nog steeds betekent dat er in ieder geval aardig wat improvisatie in de muziek aanwezig is. En improvisatie ligt niet vast. Er is vaak wel een omlijnd kader maar daarbinnen probeer je toch elke keer weer fris en innovatief voor de dag te komen. Je voelt het ook meteen aan je band als weer we hetzelfde parkoers zitten af te ratelen, nul magie.
Het nadeel van improvisatie is natuurlijk dat er soms dus ook geen magie is, dat sommige songs op een bepaalde avond niet van de grond komen, de volgende avond weer andere … bij het ene concert gaat het dak eraf en de volgende dag voelt het alsof we in een bak met klei staan. Dat is erg frustrerend maar eigenlijk toch wel vaak net het bewijs dat we met echte spannende muziek bezig zijn. Een vast sjabloon waar niet te veel kan fout gaan , is leuk en duidelijk voor een publiek maar vind ik zelf zeer snel erg benauwend. Er is ergens zo’n punt dat het plots ophoudt met jazz te zijn. Je voelt gewoon plotsklaps dat het niet vrij genoeg is. Een formule, een routine … Ik kan niet zeggen welke parameters het zijn, stijl of genre of zo iets dergelijks heeft er niet veel mee te maken denk ik. Ik wil een soort spanning van het moment voelen … het voelt alsof het allemaal hier en nu wordt geschreven en verzonnen. Je vergeet de compositie. Een waterval, een rivier die stroomt omdat hij niet anders kan, de berg af naar de zee. Zo moet goede jazz in elk geval voelen voor mij.
Voor het nieuwste project gingen jullie op toch wel heel bijzondere plaatsten muziek spelen, zoals een lunapark, een schaatsbaan en zo. Hoe is dat idee ontstaan?
We probeerden heel bewust het gevoel van een concert te vermijden. We speelden niet voor de mensen aanwezig op zo’n plek. We speelden gewoon op een plek zonder een directe duidelijke reden. Daardoor wordt spelen op een dergelijke plek een beetje oncomfortabel. Akoestisch staan spelen, midden op een ijsbaan bijvoorbeeld voelde erg vreemd. Als je op zo’n plek aankomt was er bij ons ook vaak het eerste uur een beetje een onwennige bijna gênante sfeer zo van … wat staan wij hier nu weer te doen. Als dat dan weer voorbij was, is het super leuk om te doen. Heel verrassend hoe mensen reageren op het gebeuren. Je voelt je wat als inbreker in de typische sfeer van zo’n plek. Met onze muziek leggen we die plek iets op wat daar niet thuis hoort. En dat idee leek me spannend als uitgangspunt.
Hoe waren de reacties over het algemeen als jullie daar onaangekondigd gingen soleren?
Ik moet zeggen dat ik niet veel voeling had met de kleine middenstand en de kleine ondernemer. Maar dit project heeft mijn ogen geopend. Ik had bij aanvang grootse plannen: iets met treinen, containers in de haven etc … Maar vanaf het wat grotere of overheidsgebonden plekken waren , was het meteen een gesprek over centen -die ik niet had- of gewoon eenvoudig … wat gaan jullie doen? Ik denk het niet! Maar kleinere plekken, vaak echte familie bedrijven waren meestal totaal onverwacht super enthousiast … oh super leuk idee, kom maar af! Dan denk ik aan de bowling, ijspiste, wassalon, botsauto’s …
Hoe zijn de reacties tot nu toe op deze plaat '12 12'?
Nog niet veel reacties gehad eigenlijk. We waren nog maar net aan de concertreeks begonnen toen de corona uitbraak de boel kwam verpesten. Ik zelf denk nu dat er wat afstand is , dat ik wat verkeerde keuzes heb gemaakt in de montage van de muziek. Het gevoel van al het plakken is misschien wat verloren gegaan op de cd. Ik werk momenteel aan een nieuwe montage die meer aansluit bij het uitgangspunt en wat we live doen. Misschien maak ik een vinyl of nieuwe cd voor de herneming van onze tour die er komt in 2021.
Heeft die titel trouwens een bepaalde betekenis?
No what so ever. Leek me gewoon leuk omdat één jaar te doen, elk maand eentje, twaalf maanden, twaalf locaties, twaalf songs.
Het is een zeer visuele plaat geworden, dat was wellicht de bedoeling. Of niet?
Ik heb inderdaad geprobeerd die visuele sfeer van al die locaties mee te geven in het art work. Ook de muziek vind ik heel visueel. Ik probeer altijd echt heel verschillende sferen op te zoeken. Ook in het verleden heb ik nogal vaak mensen die na een concert naar mij komen en zeggen dat ze van alles hebben gezien. Op één of andere manier vind ik dat steeds een heel leuk compliment. Zelf heb ik dat eigenlijk nooit als ik naar muziek luister. Voor mij zelf is het vaak het meer een gevoel of een emotie en niet zozeer een concreet beeld.
Zijn er eventuele plannen in die richting? Met je muziek iets doen met films?
Zoals ik al zei, ik heb geen concrete plannen. Op een gegeven moment komt er wel weer iets. Ik krijg al schrik bij de gedachte dat ik muziek zou moeten schrijven bij iets bepaalds. Ik werk echt niet goed op commando of in functie van iets bepaalds. Ik ben een complete amateur. Maar ik kan nog leren natuurlijk , als iemand wil dat ik muziek voor hem schrijf, laat maar komen, een uitdaging ga ik niet uit de weg.
Ik vind vooral dat de songs nog beter tot hun recht zullen komen op een podium. Wat is uw mening hierover?
Dat dan de cd niet helemaal geslaagd is. Een goede plaat kan op zichzelf bestaan. Ik werk eraan. Ik denk dat in het materiaal echt een betere plaat zit. Ik zat er wat te dicht op met mijn neus. Te veel getwijfeld.
Hoe zijn de live shows tot nu toe verlopen trouwens?
We deden vier concerten en die waren echt heel leuk. Ik had ook echt het gevoel dat we als maar beter en vrijer begonnen te spelen. Ik wist van te voren dat dit een project is dat wat moet groeien. De première stond er maar we waren echt nog op weg … de berg af, de zee was nog een eindje gaan !
Waar mogen we de band nog verwachten? En wat zijn de verdere plannen voor 2020 met dit project?
Door die corona uitbraak is dit een wel heel rare vraag. 2020 heeft plotsklaps niets in petto voor mij. Ik had geen B plan, ik zat midden in een project. Ik ben die corona blijven negeren tot het aller laatste moment. Toe het doordrong , ben ik van hoog naar beneden gevallen. Ik was al twee jaar bezig met dit project. Het voelt heel vreemd pas over anderhalf jaar terug te spelen met dit project. Ik bots plots op een stuwdam. Ik heb verder geen concerten staan met mijn eigen band en daar ben ik verdrietig over.
Ook op commercieel gebied ben ik nogal amateuristisch. Ik heb al geprobeerd met mensen samen te werken die al mijn activiteiten mee zouden plannen en aansturen maar dat werkte voor mij niet zo goed, ik werd er creatief dood van.
Ook bij een zakelijke samenwerking moet er een klik zijn, magie, en die was er voor mij niet. Maar ik hoop wel ooit iemand tegen te komen met wie het wel werkt. Ik heb zo iemand nodig. Ik heb te weinig concerten, ik speel te weinig. Ik voel me vaak niet eens muzikant.
Zitten andere projecten nu even in de koelkast? of zijn er ook daar al andere plannen?
Ik wil graag een vervolg maken op mijn groot orkest cd ‘Morning Forest’. Ik zou graag nog eens een schimmenspel met muziek maken, ik wil graag een ‘Coltrane Tribute’ cd maken, ik zou ook graag eens een echt ‘swing’ plaat maken (wat ik tot hiertoe uit schrik nog niet heb gedaan), ik heb nog een vervolg in de schuif liggen op mijn ‘Nirvana Bonus’ cd, ik heb nog een repertoire liggen dat wat weg heeft van David Lynch/Badalamenti/Zappa, ik heb nog een kleine trio opname liggen die ik samen met Teun en Pascale Niggnekemper maakte in New York die nog moet uitkomen , ik wil graag op tour naar Japan met de nieuwe band van Pierre Vervloesem die ik het afgelopen jaar veel te weinig zag, ik zou heel graag nog eens samenspelen met Magic Malik … nog even doorgaan ?
Wat zijn je uiteindelijk ambities? Heb je een soort 'einddoel' iets dat je absoluut wil bereiken?
Vrede vinden met mezelf. Aanvaarden dat ik ben wat ik maar ben, dat ik kan wat ik maar kan. Milder zijn voor mezelf en vooral ook voor anderen. Ik zou graag naar mezelf als muzikant kunnen kijken en tevreden zijn. Ik worstel nog steeds met zoiets doms als ego. Ik denk dat als ik eerlijk ben , ik nog steeds erkenning wil, veel spelen, op alle festivals staan, de publiekslieveling zijn … al dat soort van shit. Ik kom er stilaan achter dat dat niet echt het geval is. Ik probeer mezelf te overtuigen dat dat allemaal niet belangrijk is, en ik denk ook wel echt dat het ultiem niet belangrijk en zelfs irrelevant is. Niemand zit op mijn persoontje te wachten, de klimaatproblemen gaan we er niet mee oplossen, de wereld gaat gewoon door maar als ik echt eerlijk ben … ik wil graag veel spelen hé. Ik speel nu nauwelijks, minder dan ooit en dat is frustrerend. Ik zit met een ei dat overdragen is.
Is het in tijden van Spotify en zo nog nodig om nieuwe platen uit te brengen eigenlijk? Wat is eigenlijk uw mening over Spotify en dergelijke meer? (die vraag stel ik bijna iedereen)
Ik gebruik Spotify zelf. Het is gewoon zo gemakkelijk en er is zo veel goede muziek beschikbaar. Het is bijna gevaarlijk je daarin te verliezen maar met een beetje gezond verstand haal ik daar enorm veel uit. Het grote probleem is dat wij kleine muzikanten geen bal verdienen aan de hele online zwik. Wie die deal ooit heeft gesloten ? Of Cd’s maken , vinyls maken belangrijk is? Ik probeer het zelf nog uit te vinden. De tijd zal het uitwijzen.
Zijn er nog mededelingen naar onze lezers toe?
Blijf cd’s en vinyl kopen je steunt er ons muzikanten enorm mee !
“The Mermaids of Bergsjøn” is na “Melomania” de tweede single in de aanloop naar album ‘Coral Dusk’ van Sohnarr, de nieuwe nom de plume van Patricia Vanneste, de vroegere violiste van Balthazar.
Als violiste in een rockband ben je doorgaans veroordeeld tot een rol in de marge, met in het beste geval enkele waardevolle accenten en melodieën. In deze single staat de viool helemaal centraal, met slechts wat zuinige pianotoetsen en nog zuiniger productionele ingrepen erbij. Geen zang, geen drum, geen bas. Qua sfeer roept dit herinneringen op aan de instrumentale passages van Agnes Obel, James Blake, Usi ES en Madredeus. Meestal weemoedig, soms licht speels, maar altijd verhalend op een cinematografische manier, en overhellend naar het neoklassieke. Het is begeesterend en intrigerend. Deze meermin-pastorale is mooi in al zijn eenvoud, op een veel kwetsbaarder manier dan “Melomania”.
Mooi dat hiervoor nog tijd en budget wordt vrijgemaakt bij een label, want een groot publiek bereiken zal niet makkelijk zijn. Of het zou moeten via de soundtrack van een film of tv-serie. Met een speelduur van 6,5 minuten is zelfs Radio 1 geen garantie, maar al beter dan “Melomania” dat - voor een single - ruim 10 minuten vult, maar dan wel met zang en meer instrumenten. Benieuwd naar dat album.
Petit Jean is een Nederlandstalige rapper en slamdichter uit Brussel. Na twee albums uitgebracht te hebben met het hiphopcollectief Soundrascalz lanceert hij zijn eerste soloproject en dat is de EP ‘Emceeclopedie’. Deze EP bundelt doordachte rapteksten met oprechte slamgedichten. Het verschil tussen slam en rap is ruimer dan dat, maar hier is het opvallendste verschil dat slam rap is zonder beats of muziek.
Qua Nederlandstalige rap uit Brussel ligt de lat al een paar jaar hoog, dankzij o.m. Stikstof en Zwangere Guy. Op “Wie Ben Ik” krijgen we een prima introspectieve rap waarin de rapper toch wat in zijn ziel laat kijken en met een paar leuke woordspelingen, ergens tussen Brihang en Zwangere Guy in. “Altijd Beter” maakt minder slachtoffers, maar is best onderhoudend. “Simpel” is dan weer scherper van pen, in contrast met de smoothe pianosample. De slam-gedichten van “Oploskoffie” en “Ouder” vergen wat meer concentratie van de luisteraar, maar daar krijg je dan ook wel wat diepere gedachten en overpeinzingen voor terug.
Goed dat Petit Jean op deze EP mooi afwisselt tussen rap en slam. Hij excelleert eerder als slam-dichter, maar het is maar de vraag of Vlaanderen, Brussel, België, … klaar is voor een volledige EP of album met enkel slam.
Vorig jaar kregen we het debuut (‘The Tree Deep In The Forest’) van The Riddle, een onemanband, via het label Wool-E-Discs. We waren zeer gecharmeerd door dat plaatje dat de invloeden van de jaren ’80-wave in een modern jasje goot. Die plaat was eigenlijk al klaar van in 2017 vandaar dat er nu vrij snel een opvolger is: ‘The Moon Is Hollow’.
Op deze plaat gaat Kenneth De Bondt aka The Riddle verder op het ingeslagen pad. Dat vinden wij helemaal niet erg aangezien het hier om mooie muziekstukjes gaat die we op dat pad tegenkomen. Opener “Another Lovesong” doet gitaargewijs sterk aan The Cure denken. Maar de vibe in het nummer is luchtiger dan die van Robert Smith. Voor je denkt dat het hier allemaal Cure-klonen zijn , wil ik aanstippen dat dit zeker niet voor de rest van de nummers geldt. Soms doet de stem mij een beetje denken aan Joost Zweegers van Novastar. Hij heeft wat hetzelfde timbre en warmte in zijn stem. Je hoort hier wave-invloeden die door De Bondt opgehangen werden op een kader van indiepopsongs. “My Demons” heeft een aanwezige, pulserende bas en een wat zwaarder gemoed. Dat uit zich o.a. ook in de tekst. Tussendoor passeert een heerlijk breed waaierende slidegitaar. Een topnummertje. “I Won’t Remember Your Name” is een heel catchy liedje dat het goed zou kunnen doen in de zomer op de radio. Zo krijgen we hier maar liefst twaalf songs die allen mooi uitgewerkt werden en vrij toegankelijk klinken.
Als je weet dat hij alles zelf schreef, inspeelde en opnam , dan ben ik nog meer onder de indruk van dit schijfje. Hij bevestigt hier al het goede van zijn debuut.
Wie zich graag laat wegdromen met een plaatje op de achtergrond zal hiermee zijn hart kunnen ophalen. De songs bevatten genoeg variatie om te blijven boeien: soms is het wat donkerder of luchtiger, soms gaat het ritmisch wat sneller of trager en soms voegt hij er een piano aan toe alhoewel de gitaar wel prominent aanwezig blijft in de nummers.
Kortom check dit op zijn minst eens uit want het is de moeite waard.
‘Leaving Meaning’ is het eerste album dat Michael Gira uitbrengt sinds hij de line-up ontbond zoals die bestond tussen 2010 en 2017. Net zoals in het voetbal wordt er nu geroteerd tussen muzikanten. Een soort van open kunstcollectief waarvan Gira nu meer dan ooit de leider/vaste waarde is. Hij deed een beroep op o.a. Kristof Kahn (die hem ook bijstond in ‘Angels of Light’), drummer Larry Mullins (hij speelde o.a. in de jaren ‘90 bij Iggy Pop en later bij The Stooges), bassist en keyboardspeler Yoyo Röhm en de muzikanten van The Necks.
Daarnaast kwamen nog een tiental muzikanten een bijdrage leveren. Dat leverde genoeg stof op om net zoals bij de voorganger “The Glowing Man” er een dubbelaar van uit te brengen.
Ook ditmaal is het weer een eigenzinnig doch boeiende plaat geworden. “Annaline” bijvoorbeeld klinkt muzikaal heel ijl terwijl de zang diepgaand en indringend is. Een beetje zoals Nick Cave op “Skeleton Tree” deed. “The Hanging Man” drijft op een groove die ergens uit de bluesrock lijkt te komen. De vocals zijn bij momenten theatraal, bezwerend en beeldend. Ik zie het live zo al voor mij.
Op “Amnesia” begeleidt hij zich met een akoestische gitaar om dan een aanzet te geven alsof hij de boel groots wil opengooien. Dat doet hij dan verrassend telkens niet. Schitterend.
“Leaving Meaning” gaat een beetje verder in deze richting. “Sunfucker” is een song van een dikke tien minuten die in het begin wat aan The Virgin Prunes doet denken. Halfweg lijkt de track zich in een vroeg Pixies-nummer te ontwikkelen. Het zou Gira niet zijn om dan de song nog eens een andere richting uit te sturen. Ook “The Nub” is een beetje gelijkaardig en bevat diepgaande vocals van Baby Dee. We klokken na een dik anderhalf uur af.
‘Leaving Meaning’ is een album dat eigenzinnig in elkaar steekt, een vreemde soundervaring biedt en mijlenver van de hedendaagse pop/rockcultuur afstaat. Dat is goed want zo ontdekken we hier een origineel universum waar je echtheid, rauwheid en diepgang in terugvindt.
Het album is eigenlijk al uit van eind vorig jaar, maar we wilden er toch jullie de aandacht op vestigen want het is alweer een schitterende plaat van Swans geworden of moeten we zeggen Gira en co?
We maakten eerder al kennis met de single “Komt Er Een End” van deze troubadours. Op dit debuut krijgen we meer van dat. Gedurende elf liedjes waarvan, behalve enkel eigen composities, de meeste bewerkingen zijn van bestaande folkmuziek of oude traditionals. We moeten zeggen dat er niet zo veel bands meer zijn die dit genre nieuw leven willen en kunnen inblazen. We hebben Urban Trad, Blunt en Lais om maar enkele te noemen, maar deze draaien ook al een tijdje mee. Spilar vult dus in elk geval een leemte op.
De opening “Klacht” is nog een eerder afwachtende, neutrale song. Met een mooie samenzang van Eva en Maarten Decompel en een leuk muzikaal bruggetje. Maar “Myn Herte” is een stuk sterker: de weemoed en melancholie druipt van de zang en de instrumentaria. Het uitstapje dat de song afsluit is subliem in zijn eenvoud doch effectief. “Drie Landsheeren” is een oud middeleeuwse song uit 1544 en dat is te horen aan de tekst. “Pertank” is een track die er terug bovenuit steekt. Het is een bewerking van Jacques Brel zijn “Pourquoi Les Hommes S’Ennuient” die ze van een chanson goed weten te transformeren naar een folksong. Ze geven er hun eigen draai aan en het werkt. “Voor Marie-Louise” van Willem Vermandere ligt dicht bij het origineel alhoewel er andere instrumenten gebruikt worden. Er zit wat meer schwung in vanwege de percussie en het neigt naar folkpop (als dat al bestaat).
De Middeleeuwse bewerkingen klinken vrij traditioneel en de teksten onderstrepen dat ook. Maar bv. “Roosendaal” heeft wel in de groove een moderne touch meegekregen. Vandaar dat dit nummer dan ook wat meer opvalt. Ook “Sterre” is het vermelden waard vanwege het uitstekende ritmische thema in het nummer. Het nummer bloeit ook mooi open. Hierin hoor je wel duidelijk hun kunde. De eerste single “Komt Er Een End” is misschien al gekend en heeft een heel catchy melodielijntje naast de nodige melancholie. Er wordt in stijl afgesloten met een instrumentaaltje: “De Derde Man”.
Met de bewerkingen van de modernere songs en de eigen liedjes gaan ze volgens mij meer volk bereiken omdat de teksten een bredere betekenis uitdragen terwijl de Middeleeuwse teksten vooral het pure folkpubliek zullen aanspreken. Globaal staat dit debuut er en zit het met zijn herkenbare stijl geworteld in de Vlaamse roots en folk. Een sterk folkdebuut.
Folk/Roots
Stormweere
Spilar
Het blijft een raadsel waarom Tien Ton Vuist niet opgepikt wordt door een label of met lof overladen wordt op Humo’s Rock Rally of De Nieuwe Lichting. Als duo maakt deze band bijzonder radiovriendelijke singles en live breken ze elk podium af. Ook deze nieuwe “Friends To Lovers” over sociale isolatie is opnieuw heel rijk en raak geproduced en daardoor catchy as hell. Mocht deze single ooit op StuBru of Willy geraken , zal hij er niet meer weg te branden zijn. Mag deze single dan eindelijk de doorbraak betekenen? Het zou verdorie tijd worden!
“Polluted Thoughts” is de tweede single van Sleath in aanloop naar zijn volgende album. Het is opnieuw sloppy en het geeft nog maar eens een nieuwe dimensie aan het begrip lo-fi, maar hij grijpt wel ruim zes minuten je aandacht zonder zijn greep te lossen. Sleath zingt en rammelt op gitaar en hij wordt begeleid door een drummer op het A-kantje “Polluted Thoughts”. Geen idee waar hij het over heeft, maar de lange outro is bezwerend goed en - toch naar Sleath-normen - retestrak ingespeeld.
Het B-kantje is het korte “Dried Out Eyes”, waarin in de lyrics we voorzichtig toch een hoopje liefde en overgave ontwaren. Met in het begin opnieuw een weerbarstig ritme in de drums, maar in de (hier veel kortere) outro speelt Sleath misschien voor het eerst bijna foutloos gitaar en zelfs bijna zonder haperingen. Het valt zo op dat we het missen.
Inmiddels zijn we opgewarmd voor het album ‘Thoughts Too Thick To Think’. Verrassen zal Sleath waarschijnlijk niet meer lukken, maar we kijken er toch naar uit.
Exact 40 jaar na “I Can’t Live In A Living Room” (het B-kantje toen van “Innocent People”) brengt Red Zebra nog eens een single uit. Dankzij de coronacrisis is er helaas geen video bij, maar dat mag de pret niet drukken. “My Boss, The Robot” sluit veel beter aan op het oude en meest geliefde werk van de band, of toch beter dan vorige, vooral rockende singles als “Spit On The City”, “I Got The Microphone And You Don’t” en het inmiddels ook al bijna 20 jaar oude “Punks Don’t Have Barbecues”.
Deze “My Boss, The Robot” heeft een intro die bijzonder catchy is, met een retro en bijna rockabilly gitaartje en vooral een ritme dat voor vleermuizen en andere pogoënde medemensen heel dansbaar is. De lichtjes provocerende lyrics van Slabbinck maken het hier mooi af. Deze single is een mooi extraatje voor het verzamelalbum dat later dit jaar uitkomt (omdat alle vorige verzamelaars uitverkocht zijn).
Amper een jaar na ‘Eclipse’ komen de Denen van The Sonic Dawn alweer met een nieuwe plaat af. We waren onder de indruk van ‘Eclipse’ en zagen er voor de band veel potentie in. Ze toerden in het voorprogramma van o.a. Brant Bjork en kregen veel positieve aandacht. Op ‘Enter The Mirage’ gaan ze gewoon op hetzelfde elan verder. Ze houden het niveau van de vorige plaat aan en muzikaal borduren ze ook verder op die plaat. De jaren ‘70 klinken hier terug zwaar door, maar met hun eigen touch en de nodige frisheid geven ze het toch iets eigentijds. Je zou het niet zeggen als je luistert maar het gaat hier wel degelijk om een trio. De sitar en synths versterken het psychedelische karakter van de band. Het thema op dit album gaat over vrijheid en over het ontdekken en exploreren van je visioenen. Met dit album hebben ze geprobeerd om hun livesound te benaderen. De songs zijn in elk geval terug goed opgebouwd. Een song als “Hits Of Acid” klinkt als The Beatles die de psychedelische rock ontdekken. “Loose Ends” heeft naar het einde toe een klavecimbel of orgel dat naar “The End” van The Doors neigt. “Children Of The Night” is een fijn uptempo nummer terwijl “Shape Shifter” als een trip of langgerekte roes klinkt. Het titelnummer is zeker één van de betere uit het album. Met een mooie opbouw en een nice flow in de song. Ook “Sun Drifter” is een fijne track met onverwachte overgangen. Er wordt langzaam naar een climax toe gewerkt. Er wordt sterk afgesloten met “UFO”.
Met ‘Enter The Mirage’ bevestigen ze al het goede uit ‘Eclipse’. Ze hebben er goed, nieuw materiaal bij om mee op te treden. Als ze op hun volgende release nog een stapje hoger kunnen zetten, kunnen ze wel eens groot worden in het genre. Ik denk in elk geval dat ze het in zich hebben.
De titel van de EP van IDIOTS verwijst enerzijds naar het moment van uitbrengen en anderzijds naar het feit dat er twee EP’s uitgebracht zullen worden. In het najaar volgt ‘Chapter II Fall’. IDIOTS wordt ook niet meer geschreven met een uitroepteken in de naam. Voortaan is het gewoon IDIOTS en er is intussen ook een andere drummer ingelijfd: Minco de Bruin.
Vijf nummers sieren deze EP. Opener “Lipstick Glamgirl” is een catchy en strakke artrocksong. Ritmisch wat DNA van Franz Ferdinand in de genen. Heel fijne song. “Monkey In The Driver’s Seat” is een nummer dat sterk doet denken aan hun vorige album. Tekstueel draagt het duidelijk de stempel van Luc Dufourmont: serieus onder een op het eerste zicht gekke tekst. Diepgang noemt men dat zeker? “Lonewolf” is een instrumentale, maar heel boeiende song. Naar het einde toe komen er wat ‘woehoe’s’ in en wordt er muzikaal naar een soort climax toegewerkt. “Office” begint met een radiostem zoals Manu Chao ook pleegde te doen. De riff doet mij aan iets bekends denken maar ik kan niet vatten wat. Voor de rest is het een strakke rocksong met een punkattitude. “Bai Chang” klinkt iets luchtiger en is in het Frans gezongen. De gitaarklanken onderstrepen het luchtige in de song.
IDIOTS hebben een heel geslaagde EP gemaakt. Hij bevat hun punkattitude verpakt in clevere rocksongs die bij momenten ook catchy zijn. Alles klinkt gebald en haarscherp.
Met dit titelloze album brengt de koning van de desertrock zijn 15 e soloalbum uit in 20 jaar tijd. Je moet weten dat hij daarnaast ook flink wat albums heeft gemaakt met Fu Manchu, Kyuss, Mondo Generator en nog enkele andere projecten. Een heel bezige bij die vooral drummer en songschrijver is maar ook producer, zanger en tekstschrijver. Gelukkig raakt die hoge productiviteit niet aan de kwaliteit van diens muziek.
Ook dit album is terug een ferm album in de Palm Desert-scene. Niet teveel toeters en bellen maar vrij directe en laidback rocksongs. De essentie van de songs blijven zo over. Opener “Jungle In The Sound” was al een single. Het heeft een leuke ritmische riff en een aantrekkelijke zanglijn. “Mary (You’re Such A Lady)” heeft diezelfde drive als het vorige nummer. De zang in het refrein doet mij in de verte zelfs aan Lenny Kravitz denken. Nummer drie “Jesus Was A Bluesman” is een heerlijke track. De zang is net als de tekst om van te snoepen. De band ondersteunt het nummer haast onzichtbaar, maar het zit hem in details: een basloopje hier, een gitaarsolootje daar… “Cleaning Out The Ashtray” is met zijn zes minuten het langste nummer van het album en bevat een iets langer muzikaal intermezzo. Toch blijft alles goed gestructureerd en wordt alles goed opgebouwd. Een stevige drumslag leidt ons doorheen “Duke Of Dynamite”. “Shitkickin’ Now” drijft op een bluesgitaar zonder echt blues te spelen. Het is een echt uptempo liedje tussen al de midtempo songs. De zang heeft weer iets bezwerend. Een verrassend ritmisch thema begeleidt “Stardust & Diamond Eyes”. In het refrein wordt de boel opengegooid zonder het volume en de speciale effecten open te draaien. Telkens wordt terug naar het thema teruggekeerd. De zang heeft naar het einde toe iets mijmerends over zich. “Been So Long” ligt gitaargewijs heel dicht bij “Message In A Bottle” van The Police. Voor de rest geen gelijkenissen tussen de twee. Hij doet zijn eigen ding en de zang duwt het nummer een andere richting uit. Maar ergens mis ik wel iets dat het nummer naar een hoger level duwt.
Bjork’s laatste album is geen nieuwe ‘Jalamanta’ geworden, maar het komt wel aardig in de buurt. Het album moet het vooral hebben van de groove, de warme bastonen en de aangename zang. Zoals eerder gezegd drijft het album op groove en essentie. Geen onnodige fratsen en versieringen, maar direct en to the point. Een aangename plaat!
Vanuit Dranouter, het mekka van de folk in Vlaanderen, komt er een gloednieuwe folkband ons verleiden met mooie liedjes. In het sappige West-Vlaams zoals we dat gewoon zijn van Het Zesde Metaal en ’t Hof van Commerce. De band bestaat uit broer en zus Maarten en Eva Decompel die hun stemmen combineren of afwisselen. Ward Dhoore (Trio Dhoore) en Jeroen Geerinck (Snaarmaarwaar) staan in voor de keys en de snaren, terwijl Louis Favre het drumwerk voor zijn rekening neemt. Soms herwerken ze oude middeleeuwse stukken of liedjes van o.m. Wannes Cappelle maar ze maken ook eigen werk. Deze single komt uit hun langspeler ‘Stormweere’ die normaal volgende maand ging voorgesteld worden in het Dranouter Centrum. Waarschijnlijk zal dit door de intussen welbekende reden niet doorgaan, maar de release van de plaat is voor 17 april voorzien.
De single is een vrij rustig nummertje waarbij Maarten Decombel nadenkt over een mogelijk eindigende relatie. De gitaren brengen zwoele en warme klanken bij de zang. De zang blijft snel in het hoofd hangen. De percussie is goed geplaatst en staat ten dienste van de song. Het is folk of rootsmuziek, maar het klinkt wel hedendaags. Vergeet dus die oude gietenwollen sokken maar. Een leuk nummertje dat best wat aandacht mag krijgen. Misschien op Radio 1?
Pop/Folk
Komt Er Een End -single-
In maart 2016 ontstond de Filippijnse band Gapang, wat niets meer of minder betekent dan 'kruipen' in het Filippijns. Gapang profileert zich als sludge/doommetalband en bracht ondertussen twee zeer interessante EP’s uit: 'Mabagal, Mabigat At Madumi’(2018) en 'A Smirk To The Posturing'. Deze band omschreven we in het verleden als volgt: “Het meest opvallende is de combinatie tussen trage en donkere doom, met hartverscheurende en oorverdovende harde sludge-elementen. Deze kruisbestuiving zorgt ervoor dat je als luisteraar compleet murw geslagen in de touwen terecht komt." Honderden keren voorgedaan, maar als die muziek je vol in het gezicht raakt, dan werkt dat altijd. NU kwam een full album op de markt, 'Kontrasismo', waarbij dat allemaal nog eens in de verf wordt gezet. Wat sludge/doom betreft ? behoort Gapang nog steeds tot één van die onontgonnen parels die gerust waar meer aandacht mogen krijgen.
Dat laatste wordt bewezen met het ellenlange “Free”, een circa zeven minuten lange confrontatie met de meest donkere kant van je ziel en de ziel van Gapang zelf. Want met “Gin Bulag Swing” en “Signal To The Brain Dead” hoor je dat de band enorm veel frustratie en woede van zich wegwerpt, zowel vocaal als instrumentaal. Net door die wederom perfecte kruisbestuiving tussen zowel doom als sludge ? blijf je geboeid zitten luisteren en genieten. Van enig licht aan het eind van de tunnel is totaal geen sprake. Meerdere langdurige vuurpijlen die je hart vol raken zijn songs “Tulo”, “Neverhide” en “Wane”, een verschroeiende klepper van meer dan twaalf minuten. Ze doen een huivering over je rug ontstaan die uiteindelijk ervoor zal zorgen dat ook jij je demonen strak in de ogen kijkt. Ok, we vallen in herhaling, want hier wordt niets nieuws geproduceerd, zoveel is duidelijk. Maar kwalitatief is hier geen speld tussen te krijgen. Wie houdt van de betere doom en slugde zal dus in deze plaat zeker zijn gading vinden.
Wij volgen de Filippijnse sludge- en doomscene al een tijdje op de voet en ontdekken binnen die contreien vaak onwaarschijnlijk mooie parels. Gapang is er daar zeker eentje van en drukt met deze knappe 'Kontrasismo' meer dan ooit zijn stempel op deze muziekstijl. Temeer reden om hen ook in Europa en ver daarbuiten eindelijk in de schijnwerpers te zetten en de nodige speelkansen te gunnen. Promotors op zoek naar een nieuwe parel in sludge en doom mogen met een gerust hart deze band boeken. Want net door zo langzaam je hersenpan binnen te dringen, tot je ziel brandt in de Hel, zal het ook live zorgen voor een intense totaalbeleving die je donker hart verwarmt. Al sinds 2016 een aanrader, met dit full album zet de band dat nog maar eens in de verf.
Cathubodua - Hammerfest stond op ons droomlijstje
De Belgische epic symphonic metalband Cathubodua schoot vorig jaar fel uit de startblokken met de release van hun album ‘Continuum’ bij het Duitse Massacre Records. Daarna viel het wat stil, maar dit jaar was er al een leuke korte tournee met Dream Ocean en stond er een reeks leuke losse shows op het programma. De coronacrisis strooit nu echter roet in het eten, maar Cathubodua heeft nog wel een en ander op zijn agenda staan voor als het virus ons niet langer lastig valt.
Hoe beleven jullie als band de coronacrisis?
Cathubodua: Wij moeten gelukkig geen tournees afzeggen waarvoor we zware kosten gemaakt hebben, maar het coronavirus raakt ons als band natuurlijk ook. Niet alleen zijn er enkele leuke shows afgezegd, we weten ook absoluut niet wanneer we wél terug in actie kunnen schieten. En repeteren zit er voorlopig ook niet in. Kenny werkt als magazijnier voor een grote supermarktketen en moet nu vaak extra dagen en lange shiften draaien. Daan werkt als thuisverpleegkundige en moet nu ook in niet-ideale omstandigheden keihard doorwerken. Voor de meesten van ons betekent corona ook op het werk crisis, dus houden we jammerlijk genoeg nog minder tijd over dan anders voor de band. Voor drummer Ricardo komen er ook zure tijden aan, omdat hij als zelfstandig drumleraar de kost verdient.
Een aantal mensen zit nu thuis met teveel tijd. Zien jullie ondanks alle beperkingen door de coronacrisis, misschien ook een paar kleine voordelen?
Cathubodua: Ironisch genoeg gaat ook het nummers schrijven iets trager door de vermoeidheid en de chaos in onze levens, maar dat zal na een paar weken hopelijk wel gaan beteren. We kijken nu vooral naar andere manieren om ons te verbinden met ons publiek en we proberen ook al plannen te maken voor de toekomst. Met veel bands houden we ook naast het podium contact, dus we hoeven elkaar niet te missen.
Bandbattles zijn jullie ding. Maar ook daar stuurt het coronavirus alles in de war
Cathubodua: We zitten in de selectie voor de Alcatraz Bash, maar het is nog afwachten wat en hoe er uit de bus gaat komen nu twee van de voorrondes uitgesteld werden. Voor de bandbattle voor het Antwerp Metal Fest zijn we bij de twee winnaars, maar is het - samen met de organisatoren - afwachten hoe de toestand evolueert. We hopen hard dat dat festival - desnoods op een latere datum - nog kan doorgaan.
Jullie misten vorig jaar heel nipt de Wacken Battle in Zingem. Zou kunnen spelen op Wacken een verschil gemaakt hebben voor de band en het album?
Cathubodua: Primal Creation daarin laten voorgaan was nu ook geen schande. Die gasten hebben dat schitterend gedaan. Het nipte verlies was een moment van heel dubbele gevoelens: we verwachtten zelfs niet dat we maar een kans hadden op die eerste plaats en dan tweede eindigen is toch mooi. Het zou ons misschien internationaal wat nieuwe fans hebben opgeleverd die ons nu nog niet hebben ontdekt, maar daar blijven we voor werken.
Is Wacken voor jullie nog altijd een doel of eerder een pijnlijke herinnering?
Cathubodua: Op grote festivals kunnen spelen in het algemeen blijft een doel. Niets kan de extase evenaren van onze muziek te mogen spelen voor zo'n groot publiek! Slechte herinneringen houden we niet over aan die battles. Wij onthouden toch voornamelijk plezier (en een gezonde stress.)
Jullie hebben wel wat bandbattles gedaan en jullie wonnen die voor het Nederlandse Femme-festival. Er zijn bands die er bewust niet aan meedoen omdat ze vinden dat je genres en muziek moeilijk kan vergelijken
Cathubodua: Het is (en blijft) een moreel dilemma. Voor ons is het een kans om mensen te verbazen, om te laten zien dat symfonische metal óók in België leeft. Dus voor ons is het de uitgelezen kans om te spelen en te groeien: door terechte opmerkingen van organisatoren en jury zijn we de laatste twee jaar met rasse schreden vooruit gegaan, zowel technisch als performance-wise. Ook om een netwerk op te bouwen helpen dergelijke battles. Toen we begonnen met Cathubodua had niemand contacten in de scene, dus op dat vlak was het ook elke kans grijpen om die steile helling te beklimmen.
Voor het Hammerfest in de UK moesten jullie geen bandbattle doorstaan. Daar staan jullie samen met o.m. Unleashed, Lordi en Absolva. Hoe hebben die jullie opgepikt?
Cathubodua: We hebben zelf een klein ‘droomlijstje’ met leuke festivals. We hebben hen gemaild dat we wel eens graag wilden komen spelen. We kregen snel een mailtje terug dat zij dat helemaal zagen zitten. We grijpen die kans dan ook graag aan, want Hammerfest staat niet voor niets op dat lijstje. Ze hebben daar wel wat moeite met onze bandnaam. Die stond eerst verkeerd op de affiche.
Nog geen spijt gehad van jullie bandnaam? Hij valt op, maar het is ook een tongbreker
Cathubodua: Ja en nee. Als mensen de bandnaam eenmaal kennen vinden ze hem heel leuk. Hij is ook makkelijk terug te vinden op Google en Cathubodua heeft een interessante betekenis! Anderzijds zeulen we de hele tijd met stickers om uit te delen zodat mensen ons kunnen terugvinden. Het vergt wel een blijvende inspanning.
Welk van de andere bands op de affiche van Hammerfest spreekt jullie het meeste aan?
Cathubodua: Ik denk dat Lordi toch een guilty pleasure van velen zal zijn... We gaan er ieder geval een feestje bouwen als zij spelen.
Hoe verloopt de samenwerking met de mensen van Massacre Records?
Cathubodua: De mensen bij Massacre zijn top - snel bereikbaar en altijd klaar voor vragen - maar soms ook heel druk bezig met meerdere bands tegelijk. Ze hebben een mooie promotiecampagne opgezet samen met Willem van High Fidelity Marketing, maar zoals dat met marketing gaat weet je nooit goed waar je promotie terecht komt.
Is er een land waar ze sinds de release van ‘Continuum’ veel van de band houden waar jullie dat niet verwacht hadden?
Cathubodua: Zelf zijn we nog altijd overdonderd door het aantal views en listens dat we overal vergaren. Dat mensen onze muziek beluisteren of kopen is an sich al een hele eer en de verkoop is tot nu toe heel mooi gegaan. Heel onverwachts zien we dat er online toch veel in de VS naar ons album wordt geluisterd. Helaas zal een tournee daar iets te duur zijn.
Zijn jullie het soort band die alle reacties analyseert of gaat dat meteen het archief in?
Cathubodua: Natuurlijk zijn we ijdel genoeg om élke review te lezen die we in onze handen krijgen: goede én slechte. We proberen het allemaal niet te over-analyseren. Veel is afhankelijk van smaak en voorkeur, maar toch proberen we ook te extraheren wat we goed en slecht hebben uitgevoerd. Het is ons opgevallen dat we naast de (verwachte) female-fronted en powermetal vergelijkingen ook regelmatig de tag 'progressief' kregen toegewezen. Dat is iets wat we zelf niet verwacht hadden. In het algemeen denken we dat het album goed onthaald is. We zijn er zelf nog altijd blij mee.
Er wordt al eens gezegd dat er in België maar weinig publiek is voor eigen female-fronted metalbands
Cathubodua: Ik denk dat bijna alle subgenres te lijden hebben onder de huidige ik-blijf-thuis-cultuur, zelfs zonder coronacrisis. Dat is jammer, maar zeker niet beperkt tot symfonische en powermetal. Het genre lijkt inderdaad ook niet zo populair in België, ook als je de online streams vergelijkt. Festivals spelen misschien liever op safe door zich te focussen op bepaalde genres om een groot publiek aan te trekken en op zo'n momenten vallen wij al snel uit de boot.
Ik merk dat er een soort van community is van dames in Belgische metalbands
Cathubodua: Onze zangeres Sara vindt het schitterend dat er tussen bands zo vriendschappelijk met elkaar kan omgegaan worden. Er is enkel winst mee te halen als je goed met elkaar overweg kunt en let's face it: we doen het allemaal nog steeds voor de lol. Er is geen nood aan 'competitie', dus zijn we beter allemaal gewoon vrienden met een intense hobby.
Als jullie het voor het uitkiezen had, met welke band zou Cathubodua dan op tournee gaan?
Cathubodua: Rhapsody (eender welke), Eluveitie, Epica of Nightwish mag ons altijd meevragen! Als we met een unlimited budget een festival zouden mogen organiseren zouden we ook kleinere en bevriende bands willen uitnodigen. Bovendien is er ergens in Frankrijk een tweede band met de naam Catubodua. Dat roept om een festival!
Werken jullie al aan nieuw materiaal?
Cathubodua: We werken hard aan nieuwe muziek. Door de bezettingswissel komen er ook nieuwe invloeden bij, die interessante wendingen zullen geven... Voorts proberen we na de coronacrisis zoveel als mogelijk ergens op een podium te staan om zoveel mogelijk mensen te bereiken.
Hoe ver reiken de ambities voor de band?
Cathubodua: Wij denken dat 'fluide' ambities nog de beste zijn: we bekijken op korte termijn wat mogelijk is en we stellen onze doelen daar realistisch op in. Maar als we mogen dromen, dan is de main stage op een groot festival altijd dé ultieme droom.
De Gentse ska-band Proyecto Secreto is terug met het nieuwe album ‘Alto’. Deze band brengt instrumentale en soms jazzy ska, met uitstapjes naar latin en rock. Denk aan de Skatalites en het New York Ska-Jazz Ensemble, maar deze Belgische band heeft toch wel een eigen gezicht.
Op ‘Alto’ is het een voortdurend komen en gaan van klassieke ska, uit de oude doos zeg maar, en wat we misschien als ‘progressieve’ ska kunnen bestempelen. Jazz en exotica zijn zeker invloeden en vooral de blazers in de band krijgen tijd en plaats om op avontuur en ontdekking te gaan, een beetje te freestylen zoals hun stadsgenoten van Compro Oro. De ritmes van drum en gitaar zijn hier dan weer eerder strak en altijd herkenbaar.
Dave Hillyard en Vic Ruggiero van The Slackers doen mee op “Guilty”, dat zo de enige gezongen track is van het album. Een leuke afwisseling en als die mensen dat willen doen, neem je dat uiteraard met beide handen aan, maar de band kruipt hier wel in een dienende rol en laat vooral zanger Ruggiero vrijuit scoren. De mix was in handen van de legendarische Victor Rice, maar die benadrukte slechts het individuele talent van de band. De twee dub-versies, “Mike Tyson Dub” en “Green Cake Dub”, hebben moeite om meteen te overtuigen, maar na een paar luisterbeurten ben je wel hard mee.
Eén van de leukste tracks is het slome “Dance Obama”, met een intro die beelden oproept van een spaghettiwestern en een retro-orgeltje dat al een paar keer eerder opdook. “Mariskal” heeft dan weer een vibe die past bij een B-movie uit de jaren ’70 of ’80. Voorts is het moeilijk om uitblinkers aan te duiden. “Ethiopian Gypsy” of “Jamaica 69” zijn dan zeker grote kanshebbers, maar nog beter is om het album in zijn geheel en in de voorgestelde volgorde te consumeren.
“Serenity Now” is na “Let Go” de tweede single van Heisa als aanloop naar het full album ‘Joni’. De albumrelease is inmiddels uitgesteld vanwege de coronacrisis, maar de single is alvast een goede voorzet. Dit is trademark-Heisa, met een diepe, ronde baslijn die het volume beheerst zoals bij Tool en een lekkere opbouw naar noise-erupties, met meer ingehouden controle dan bij pakweg Brutus. Het nummer heeft een beetje de stil-luid-stil-aanpak die zo kenmerkend was voor de jaren ’90, maar dan met een serieuze update.
Heisa staat al een hele tijd op onze radar en met “Let Go” en “Serenity Now” stijgen de verwachtingen nog meer.
Toch al kort na het debuut is Augustijn al terug met ‘Gin Oge Toe’. Op deze opvolger toont de West-Vlaming zich net iets minder kwetsbaar dan op successingle “In De Schouwte” en debuutalbum ‘Echt’. Opener van dienst en eerste single “Deure” zet je wat op het verkeerde been. Het nummer duurt bijna zeven minuten en is rijkelijk geproduced en gearrangeerd, heel anders dan de minimale bezetting van op ‘Echt’. Thematisch borduurt dit nummer wel voort op het debuut, met de bedenkingen van een zanger die nog steeds twijfelt over het in de spotlights gaan staan. Met de conclusie kunnen we alleen maar blij zijn: Augustijn zet door (ie doe deure).
Op “Een Liedje”, het tweede nummer, zitten we muzikaal wel opnieuw op de lijn van het debuut, met opnieuw een heel beperkte bezetting en de doodeerlijke lyrics heel centraal in de mix. Augustijn heeft het hier over de vele goedbedoelde tips die hij krijgt nu hij plots als solo-artiest uit de schaduw is getreden. Dat tekst-thema is al eerder gebruikt in de popmuziek, maar in het Nederlands zullen toch meer mensen zich aangesproken voelen, reviewers incluis.
“Kan Beter” gaat over tegenvallende schoolresultaten en de toen daaraan gekoppelde toekomstvoorspellingen. Als het nummer autobiografisch is, zet Augustijn zijn vroegere leraren hier mooi een neus . Muzikaal zit hij hier, en op de meeste nummers, ergens tussen Het Zesde Metaal en Yevgueni in. “Klakke” herneemt de rijke productie van “Deure”, maar dan toch weer niet zo voluit, en is ook in lengte bijna zijn evenknie.
Van dit soort nummers hadden we er graag meer gezien of gehoord op ‘Gin Oge Toe’, omdat Augustijn hier zijn eigen speeltuin zoveel interessanter maakt. Hetzelfde geldt in grote lijnen voor “Sterker”, maar deze twee tracks hebben dan weer het nadeel dat de lyrics minder centraal staan. Op “Sterker” komt tekstueel ook weer die twijfel naar voren of hij wel goed bezig is. Het funky en grappige “Misschien” had van Ertebrekers kunnen zijn. “Nummertje” kabbelt op een loungy manier voorbij zonder veel slachtoffers te maken. “Gin Oge Toe” heeft een Elbow-intro en drijft voort op zuinige piano-toetsen. Van alle nummers op dit album heeft deze titeltrack het meeste hitpotentie. Het is fris en verrassend en catchy as hell. Na twee luisterbeurten ben je helemaal mee met het verhaal.
Augustijn moet op ‘Gin Oge Toe’ muzikaal al wat grootser uitpakken om ons na ‘Echt’ een tweede keer omver te blazen. Hij doet dat ook een paar keer en op de andere tracks bevestigt hij al het goede van zijn solo-debuut. Het mooie is dat de beste momenten van dit album die liedjes zijn waar de productie hem een beetje in de schaduw zet, waar dat bij het vorige album net omgekeerd was. Het moet zijn dat het de bedoeling was.
Hypochristmutreefuzz - Als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was
Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut EP uit die een mijlpaal bleek te zijn binnen het Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met een knetterend debuut full album. 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Als waanzin tot kunst kon worden verheven, dan deed Hypochristmutreefuzz zijn reputatie alle eer aan op dit knetterende debuut. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten, en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd. Hoog tijd om de band eens enkele prangende vragen te stellen over die nieuwe plaat, maar ook verleden en toekomst. Door de corona crisis is dit interview helaas niet face to face kunnen doorgaan. Gelukkig leven we in een digitaal tijdperk en vond Ramses de tijd om die vragen via mail te beantwoorden.
Die vraag is wellicht al honderd keer gesteld, ik stel hem voor de 101ste keer. Waarom zo een moeilijk uit te spreken band naam? Zit daar een betekenis achter?
De naam komt van een jazz standard geschreven door de Nederlands componist/pianist Misha Mengelberg. Het heeft iets speels en idioots en neemt vooral heel veel plaats in op affiches. Dat is de reden, maar je mag ons gerust ook ‘Hypo’ noemen. Dat doen we zelf ook.
Ik vind jullie vooral een band bent waarop je geen label kunt kleven, daarom hou ik al sinds het prille begin van jullie. De liefde is na het beluisteren van jullie nieuwste plaat nog steeds overeind gebleven trouwens. Maar hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Soms word je zelfs in de richting van jazz gedrumd? Of eerder noise rock?
Belgische noise rock is een term die via een artikel van The Guardian op heel wat bands is geplakt die misschien weinig met elkaar te maken hebben behalve dan dat ze zwaardere muziek maken. Wij luisteren zelf naar heel veel, van meer avant garde groepen als The Residents tot jazz, alternatieve gitaarmuziek, indie, hip hop en pop. We proberen, ipv naar de muzikale kenmerken van een bepaalde scene te schrijven, een eclectisch geheel te maken gevormd door hedendaagse tendensen en al naar wat we luisteren. Ik zeg gemakshalve eclectische muziek.
'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' was een ware noise rock mijlpaal, een uppercut op je bakkes waar je niet goed van was. HEERLIJK. Heeft die plaat deuren geopend? Wat waren de algemene reacties?
Dank u wel. Ik denk dat we, voor een alternatieve band te zijn, ons gelukkig mogen prijzen met alle pers die we daarmee hebben bereikt, die was ook over het algemeen heel positief. Onze single “The Spitter”' stond tot onze verbazing zelfs een paar weken in De Afrekening van Studio Brussel, daar hadden we niet meteen op gerekend en waren we heel dankbaar voor.
De nieuwe plaat 'Hypnos’ is een concept plaat geworden. Volgens ik gelezen heb, heeft de plaat iets te maken met 'het ouder worden' . Het kind in jou loslaten en met een zeker gevoel van heimwee achterom kijken? Klopt dit. Vertel ons gerust meer daarover.
Voor mij gaat het over van alles. We kunnen dat tot in de puntjes gaan proberen analyseren en uitleggen maar dan is het plezier er van af en iedereen mag er ook gewoon het zijne van denken. Sommige mensen luisteren niet naar tekst of hun betekenis maar enkel naar de muziek en de klanken terwijl andere net enkel naar tekst luisteren en betekenis zoeken. Ik wil geen bepaalde betekenis opleggen. Het volgt een verhaal van protagonist die enkel ’s nachts leeft en in plaats van te gaan slapen in gesprek gaat met zijn slaap. Dat is zowat een korte samenvatting, maar meer hoeft men eigenlijk niet te weten, de rest mag je zelf interpreteren.
Als ik naar jullie muziek luister, hoor ik nog steeds enorm veel verwijzingen naar Frank Zappa naar boven komen, of toch Zappa op speed. Wat is jullie mening hierover?
Dat wordt wel meer gezegd, dat we Zappa op speed zijn, terwijl onze muziek nochtans niet zo supersnel is en Zappa ook wel snel kan gaan. Nee, Zappa is goed, als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was.
Toen ik jullie voor het eerst live zag - op Dijlefeesten in 2013 - snapte ik het concept niet zo goed. In 2016, op Vredefeesten schreef ik, ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Wordt er bewust voor deze soort aanpak gekozen? Ook op de nieuwste schijf komt dat overweldigend gevoel boven drijven. Wat is uw mening hierover?
Dat vind ik een beetje een moeilijke vraag. Ik vind dat je ofwel muziek maakt met overtuiging en passie en dat kan op eender welke manier, ofwel maak je best geen muziek. Als het ons lukt om een publiek in te nemen en te hypnotiseren met onze muziek is dat een groot compliment.
Ik borduur daar even op voort. De waanzin van dat debuut is overeind gebleven, en toch is het een heel andere plaat volgens ik heb gelezen. Hoe bedoel je? We horen het niet, of merken het niet echt op. Wat ontgaat ons?
Ik denk dat de vorige net iets meer testosteron heeft. Deze plaat zoekt op een iets minder voor de hand liggende manier kracht op. De vorige was meer op riffs gebaseerd en een compilatie, een soort bloemlezing van al wat Hypo al had gemaakt en niet had opgenomen. Deze is meer text-driven, meer een mood board, naar mijn mening meer één geheel.
Iets anders. In tijden van Corona valt ook bij jullie wellicht veel in het water wat concerten betreft? Hoe vangt de band deze uiterst moeilijke periode op?
Alles is zeer onzeker momenteel. Wat gaat nog doorgaan en wat zal er verplaatst worden? Op dit moment hoor ik zelfs dat heel de zomer zal afgelast worden. Hoe vang je dat als band op? Geen idee, we hebben nog nooit eerder in zo’n situatie gezeten. Ik hoop dat mensen ons een beetje willen steunen door naar onze webshop te gaan, dat is de enige vorm van inkomen die we op dit moment nog hebben. (Meer informatie: https://www.raarshop.com/product-category/hypochristmutreefuzz/ )
Als alles doorgaat, wat zijn - naast de release op 11 april dacht ik? - de verdere toerplannen? Ook in het buitenland?
Ik kan hier dus weinig zinnigs op antwoorden spijtig genoeg.
Festivals?
En hier dus ook weinig zekerheden.
Begrijpelijk in deze rare tijden. Laten we naar de toekomst kijken. Hoe moet het na deze plaat nu verder, is er al inspiratie voor nieuwe muziek. Het antwoord zal wellicht zijn ''we zijn potverdorie pas bezig met onze nieuwe te promoten'' maar goed.
Ik heb een idee voor de volgende plaat, dat idee heb ik al langer en wil ik nu eindelijk eens uitvoeren. Die corona tijden geven wel al wat tijd om al te beginnen aan dat volgende album.
Met deze muziek Sportpaleizen uitverkopen is uiteraard niet zo simpel, ik veronderstel dat dit ook niet jullie ambitie is. En eigenlijk hebben jullie toch al fijn een stempel gedrukt op de noise rock , free jazz en nog veel meer, niet? Was is jullie ambitie eigenlijk precies?
Ik heb veel respect voor bands die muziek maken voor Sportpaleizen, dat is een metier op zich, maar inderdaad is onze muziek meer iets voor in kleinere clubs enz. Elke muziek heeft zijn podia waar het kan staan en zijn fans. Het zou leuk zijn moesten wij die plekken en mensen op Europees niveau weten te vinden. Ik heb niet echt de ambitie om in Amerika te geraken en eerlijk na die Brexit toestanden heb ik evenmin animo om in de toekomst moeite te steken een visum aan te vragen om naar de UK te gaan. Europa is boeiend en bloeiend.
Is er, daarop voortbordurend, ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt (buiten werelddominantie)?
Er eens een niet-terug-investerend-centje aan overhouden zou wel mooi zijn.
Voor meer informatie over de band bezoek gerust de website: https://www.hypochristmutreefuzz.com/
Ledfoot - Ledfoot aka Scott McConnel - the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night
"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerste song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77531-white-crow.html
We hadden een fijn gesprek met levende legende en bezieler van Ledfoot Scott McConnel over verleden, heden en toekomst
Congratulations on your newest pearl of a record. What most appealed to me was: Pinches of 70s psychedelic rock are spiced up with a dose of rock music referring to the 80s, Bruce Springsteen and enhanced with 90s rock. With both feet in the present. Class! More pure than gold. What is your opinion about this?
I’ve been a musician and songwriter for 45 years, in the course of which I’ve explored lots of musical genres...every one of which has expanded my musical vocabulary . Over time all these styles kind of mix together into one language, Ledfoot is so defined by the limitations of what I can do with a twelve string in open tunings, that I can go wherever I want musically and never lose sight of my identity....
Something else that I love about the record. As an artist and singer-songwriter and top musician, you have left your mark on the rock scene and related styles over many decades. But therefore do not rest on its laurels, on the contrary. Where does that inspiration continue to come from ?
Heh heh...desperation and the fact that nobody wants to hear the same story over and over again...so I try not to repeat myself..
Is there an artist who inspires you or who particularly interests you? Where does yourinspiration come from?
I’m pretty much inspired by anyone who tells the truth and knows who they are, I was born in the south so I grew up with Johnny cash and Hank Williams …those guys told it how it was...later when I got into different styles of music I gravitated towards artists who did the same thing in their own way....no bullshit.
In most of your songs, we can always feel a great pain when you sing about love. Canyou tell us how much does the word love mean to you in your life?
Probably the most complicated word to define ever written or spoken...the most difficult feeling to describe.... you could write about it forever and never get it right.
You've collaborated with an impressive arsenal of artists over the years. Who do you have the best memories of (let's keep it positive)?
Every single one has taught me something invaluable , that’s the beauty of collaboration..two people look at a rock...one of them sees it as a wonderful piece of natural sculpture...the other one picks it up and throws it through the nearest window... looking through someone else’s eyes in collaboration is always worth a lesson.
Bruce Springsteen even covered one of your songs. How did that work? How do you feel about this?
I found out he’d covered it when Rolling Stone called me for an interview. It’s an honor of course to have a respected artist cover one of your songs. I don’t really think about it beyond that...before Spotify and the digital age it might have meant some real money in the bank...those days are gone.
Know what you know now. Are there things you would do differently now?
Yes..always stick to your guns...
What are your main highs and lows in your career?
Heh heh..the highs are when you’re not worried about the near future and the lows are when you have doubt about surviving the night…it’s that simple. I`m not the kind of person who dwells on the past.
You have been working on the long road since the 1970s. You have seen a lot change, what do you think is the biggest change
I guess the biggest change is that younger artists look at being a musician as a career choice....when I started it was more a lifestyle...a home for misfits .
You can no longer ignore digitization and spotify, how do you feel about that and how do you deal with that?
Like most songwriters I guess... waiting to collect enough royalty checks not worth cashing to wallpaper the bathroom...
What are the future plans? For this year?
I’ll hopefully be releasing two more records this year, a new Ledfoot record and a collaboration with Ronni Le Tekro. I had planned on touring extensively but as of now everything is cancelled till at least September. I’m also acting and doing some music for the Norwegian tv series `Exit`.
How heavy is it for an artist in these harsh times with a corona virus?
Six months concerts cancelled in the last week ..it’s that kind of heavy.
Is there still some kind of 'end goal' after all these years? something you absolutely still want to achieve?
I’m a working class musician...no pension plan, no retirement... four kids....my goal is to be able to keep working till the day I die.
This was my last question. Are there any other announcements to our readers?
Yes, sooner or later this shit will pass and I’ll be on the road again... please come on down when you see I’m in town!
We sure will. Take good care of yourself and you loved ones. Thanks for this interview
The K. - Soms is het gewoon belangrijk het kind een naam te geven. Dus zeg maar gewoon Nirvana, dan is iedereen mee!
The K. brengt begin april hun nieuwe plaat ‘Amputate Corporate Art’ uit. Burroughs, Danger & von Landau staan klaar met een plaat vol aanstekelijke nummers. Je moet echt wel een volledig pak watten in je oren proppen om de 90’s indie-rock vibe niet te detecteren. Hun troef? De blend van noise rock met een uitstekende smaak voor pop-melodie. “Amputate Corporate Art’ staat vol sing - zeg gerust - schreeuw - along momenten", staat in het bijgaande nieuwsbericht, een stelling die niet uit de lucht is gegrepen, integendeel. Dit bijzonder project bestaat dan ook uit één voor één top muzikanten die al heel wat water hebben door zwommen. The K. is trouwens niet aan zijn proefstuk toe. De vorige plaat van The K. dateert al van 2015, namelijk 'Burning Pattern Etiquette'. Het is echter niet zo dat The K. ondertussen stil heeft gezeten. Genoeg voer voor een tof gesprek met Sigfried Burroughs, dat dus helaas wegens de corona crisis via mail moest doorgaan.
Om met de deur in huis te vallen, wat en wie is: 'The K.', maar vooral wat betekent de naam?
The K. is een rock band uit Luik, de klassieke bezetting: drummer, bassist en gitarist/zanger. Bestaat ondertussen al 10 jaar. The K. is eigenlijk een afkorting voor “The Kerbcrawlers” , maar dat werd vroeger in het Franstalige gedeelte van ons land regelmatig fout geschreven. Het is natuurlijk ook een beetje een tongbreker… Toen we in 2011 deelnamen aan Concours Circuit (de Waalse versie van HUMO’s Rock Rally) besloten we dan ook de naam af te korten, omdat dat gewoon makkelijker was.
Dit album is ondertussen de derde plaat, de vorige 'Burning Pattern Etiquette' dateert al van 2015? Waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Ik denk dat we ruw geschat toch echt een goede twee jaar intensief hebben getoerd met dat album. Intensief in de zin van - voor een Belgische DIY band - heel veel buitenland, vele weekends weg, en ‘weg’ betekent in deze zin heen en terug rijden. Na verloop van tijd werd dat dan Zuid-Frankrijk, Zwitserland. Dan beginnen de kilometers wel in de kleren te kruipen. Zeker als je daarnaast nog een baan hebt. De vorige bassist verwachtte bovendien zijn eerste kind. The K. kwam vanuit een jeugdig en onwetend enthousiasme, van een heel andere muzikale tijd dan waarin we nu leven, en we hebben er alles voor gegeven, maar na een tijd was het dus eigenlijk gewoon op. Het vat was af zoals ze zeggen, de onderlinge spanning was zeker te voelen. Onze vorige bassist had ook al aangekondigd dat hij er mee ging stoppen. Dus Sebastien en ikzelf besloten om in begin 2017 even alles ‘on hold’ te zetten, maar vooral te ontdekken of we hier zelf nog zin in hadden. We zouden op zoek moeten gaan naar een nieuwe bassist, iemand die bij de band past. Dat op zich is al een hele opgave op zich. En dan moeten we nog nummers schrijven, opnemen. Als je hier allemaal rekening mee houdt dan vliegt de tijd snel voorbij. Bovendien was er ook nog Wyatt E., Kapitan Korsakov, Onmens,... dus ja.
Als ik het zo eens goed bekijk , zijn jullie met verschillende projecten bezig, kunnen jullie het zelf nog bijhouden? Er nog eentje bij nu, hoe blijven jullie dat combineren?
Ik denk dat dit op zich nog wel mee valt, doorheen de jaren ben ik zelf vooral rustiger en hopelijk ook een pak efficiënter geworden dan voordien. Muziek is een levensweg die ik bewandel, maar evengoed een levensles. Planning is alles. Een band is eigenlijk een beetje zoals een bedrijf runnen. Zolang je daarnaast ook nog eens jezelf kan runnen komt alles wel in orde. We hadden voor alle duidelijkheid ook totaal geen druk. Er waren geen verplichtingen, en dat heeft ons misschien zelfs wat vlotter doen werken dan voordien. We waren beter voorbereid, en alle ervaring die we uit andere projecten haalden , versterken ons. Ik heb het gevoel dat Seb en ik veel meer op dezelfde golflengte zitten dan voordien, dat we geleerd hebben om duidelijk, eerlijk en vooral goed met elkaar te communiceren. Cut the crap. “Nog eentje bij” klinkt als een onbevlekte ontvangenis. We waren wel al sinds 2018 van plan om deze plaat te maken, dus daar werd rekening mee gehouden. Natuurlijk was er op dat moment nog geen sprake van ons werk bij PAARD. en Cocaine Piss. Maar that’s life!!
Om daar even op voort te borduren. Ook de andere projecten als 'Paard' beginnen goed te draaien. Lukt ook dat om te combineren met The K.? Maar ook Sebastian en Gregory zitten in andere projecten?
Het is wat voorbarig om hier nu al uitspraken rond te maken, maar het Corona virus zou hier en daar wel eens wat roet in het eten kunnen gooien. Wat de agenda, omdat er nu een heleboel werk naar het najaar zal schuiven. Dat geldt natuurlijk niet alleen maar voor mij, maar voor ons, voor iedereen die in de culturele sector werkt. Tot nu toe allemaal nog geen probleem. We zullen er allemaal samen mee moeten leren omgaan, maar ik denk dat we dat ook voor het virus al deden. Dat geldt voor al die fijne mensen die dag in dag uit voor ons en onze projecten werken, waarvoor toch even een enorme “merci” want zonder hen zou het leven véél moeilijker zijn. Projecten staan ook niet in de weg. Zo voelt dat voor mij niet aan. Er is geen rivaliteit, we proberen net alles zo aangenaam en constructief mogelijk te houden voor alle betrokkenen.
Waar mogen we ons puur muzikaal aan verwachten op de plaat 'Amputate Corporate Art’?
Een van de meest opvallende en voor mezelf persoonlijk leukste vernieuwing aan deze plaat is dat we allemaal zingen. Ik vond dat een belangrijk punt, en tot op vandaag ook nog steeds een verrijking. In onze vorige bezetting kon dat gewoon niet. Daarnaast zijn de nummers vaak 'verse-chorus-verse' structuur. Ik heb daar nog steeds een zwak voor, het geeft ze een groter ‘pop’ karakter. 'Amputate Corporate Art' leunt voor mij aan bij 90’s rock bands, de muziek waarmee ik ben opgegroeid. We hebben ‘liedjes’ geschreven zoals vele vrienden van mij zeggen. En ik hou van liedjes. Ze zijn eenvoudig en hebben iets catchy dat je niet moet zoeken in wilde moves, of gekke geluiden. Ze kunnen bestaan op zichzelf, bijna allemaal uitsluitend met een akoestische gitaar uitgevoerd worden en blijven - althans dat hoop ik toch - snel in je hoofd zitten.
Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over de nieuwe schijf eigenlijk?
We hebben nu twee singles online staan. Tot dusver overstijgen de reacties mijn verwachtingen volledig. Na zo een lange stilte zijn de mensen die ons al die jaren volgen nog steeds heel erg enthousiast. En ze vinden de muziek de max. Dat is fijn. Want ergens heb ik ook wel het gevoel dat we terug vanaf nul starten. Dat is ook wel een beetje het geval denk ik. Daarnaast laten we alles wat op ons afkomen. We hebben ons eerste album samen gemaakt, alles lijkt goed te verlopen, meer dan dat kunnen we eigenlijk niet wensen.
Waar staat de titel eigenlijk voor 'Amputate Coporate Art'?
Ik leerde The K. kennen via MySpace, heel erg lang geleden. En ik was een fervent MySpace gebruiker. In die tijd was er een hele community, die de taal en landsgrenzen ver overschreed. 'Amputate Corporate Art' was een soort van jeugdige en rebellerende slogan die ik in die tijd gebruikte om ons DIY werk een naam te geven. Ik speelde toen ook al in twee underground rock bands, daarnaast had je dan ook The Kerbcrawlers, Pandora, Vandal X, Hitch, White Circle Crime Club, Bismuth, The Hype, Penguins Know Why, Guernica, … en dat zijn alleen nog maar enkele Belgische bands waarvan de naam meteen in m'n hoofd springen. Ik had toen in die tijd ook veel contact met Europese bands die in hetzelfde schuitje zaten in Spanje, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, … en enkele heel coole Amerikaanse waarvan de namen me nu ontglippen. Eentje ken ik wel nog K.K. Rampage, die kan je nog wel terugvinden op YouTube. Het voelde toen zo fantastisch om connectie te kunnen maken met al die gelijkgestemde zielen, en toen ik 18 was gebruikte ik “Amputate Corporate Art” als een soort van digitale tag op het wereldwijde web. Omdat ik het gevoel had dat ik gesterkt door al die mensen m’n best deed om onze eigen kunst aan de wereld te tonen. Dat we samen de gevestigde waarde omver kunnen werpen. Toen we een titel voor de plaat zochten en Seb en ik herinneringen ophaalden aan ons gezamenlijk verleden kwam deze slogan dan ook weer naar boven. Het is iets dat we met elkaar delen. Van een periode lang voor ik ooit in de band zat.
Jullie halen je invloeden uit de jaren '90 indie lees ik ook op jullie facebook. Verklaar dat eens nader, wat is jullie grote invloed?
We zijn allemaal grote fan van Nirvana, Sonic Youth, Dinosaur Jr., de klassieke old school bands om ze maar even een naam te geven. Seb gaat dit minder graag horen, maar gezien Dave Grohl toch wel een van mijn grote inspiratiebronnen is , durf ik gerust te zeggen dat het eerste Foo Fighters werk daar ook bij hoort, maar evengoed Placebo, Deftones, en zelfs Limp Bizkit’s drummer John Otto heeft mij persoonlijk gevoed in mijn muzikale ontwikkeling. Iets breder gekeken The Jesus Lizard, Fugazi … Invloeden hoef je trouwens ook niet te letterlijk te nemen, ik voel me gezegend in een tijd als nu te leven en zoveel muziek te kunnen ontdekken, en als je aandachtig genoeg luistert kan je uit om het even welk genre waardevolle muzikale lessen trekken. Dit beïnvloedde mij allemaal op mijn muzikale weg. Soms is het gewoon belangrijk het kind een naam te geven. Dus zeg maar gewoon Nirvana, dan is iedereen mee!
Ondertussen is er een single uit 'The Future Is Bright', hoe zijn de reacties tot nu toe?
Allemaal enorm positief en dat doet voelt fantastisch. Hopelijk vinden jullie de andere nummers even goed!
Gaan jullie onder die naam 'The K.' ook op tournee, in corona tijden is de volledige agenda wel doorheen geschud, maar zijn er al plannen daaromtrent?
Het oorspronkelijk plan was om vanaf 4 april op een tweeweekse tournee doorheen Europa te trekken, samen met Cocaine Piss. Sinds deze week maandag is die volledige tournee jammer genoeg afgelast omwille van het Coronavirus. Heel erg jammer maar dit is nu eenmaal overmacht. We zijn al in volle onderhandeling om deze tour naar het najaar te verplaatsen. We spelen ook op DOUR en nog enkele andere festivals waar we momenteel nog niet al te veel over mogen lossen, maar gezien de huidige situatie zal het allemaal even afwachten worden. Niet alleen voor ons maar ook voor de organisatoren, programmatoren. Daarnaast is het fingers crossed of onze release show in Botanique op 7 mei zal kunnen doorgaan. De volgende dag (8/05) plannen we een feestje in de Luikse club La Zone, waar we onze plaat voorstellen aan het ‘thuispubliek’. Momenteel is alles niet zo concreet en wachten we af hoe alles evolueert.
Sébastien treedt op elk optreden in zijn boxershort op. Die eigenste boxershort is dan ook het artwork van deze plaat geworden , liet men me weten. Hoe ben je op dat schitterende en unieke idee gekomen van die platenhoes?
De hoes werd ontworpen door Thierry Tönnes. Seb belde hem op en tijdens dat eerste gesprek zei Thierry meteen: “ik vind jullie zo een coole band, maar jullie hebben qua artwork iets nodig dat echt bij jullie past, iets dat een weerspiegeling is van jullie performance en aansluit bij jullie muziek”. Meest voor de hand liggende was die boxershort, dus dat idee ontstond eigenlijk op minder dan vijf minuten. Seb heeft toen zijn boxershort via de post opgestuurd, die werd ingescand en om het iets of wat punky-er te maken op een roze achtergrond gekleefd. Klaar!
Wat zijn jullie uiteindelijke ambities? (van de band eigenlijk) gaan jullie weer 5 jaar wachten voor nieuw werk?
Neen. Dat denk ik niet. Had je mij dezelfde vraag een maand geleden gesteld dan had ik je meteen concreet van antwoord voorzien. Maar nu lijkt het mij het verstandigst om even af te wachten, en te zien waar we met z’n allen naartoe gaan. De hele wereld heeft nood aan een gezonde reboot. Dat is gewoon een prioriteit. Muziek komt daarna. Pas als iedereen gezond is - of we met zekerheid - het virus onder controle kunnen houden, is er weer ruimte om te denken over de muzikale toekomst. Het is geen tijd van eigen belang. Laat dit een les zijn om allemaal iets beter voor elkaar te zorgen, respect te hebben voor de mensen rondom ons, niet alleen de dichtstbijzijnde. We gaan er samen door moeten. En als we er samen door zijn , dan gaan wij zeker nieuwe muziek maken. Dat stond al in onze planning.
En ook, wat is eigenlijk uw persoonlijke ambitie? Om dit interview af te sluiten
Mijn persoonlijke ambities zijn groot. Ik ben iemand die erg graag en vrijwel non-stop werkt, liefst aan muziek dan, in om het even welke functie. Er staat nog steeds veel in mijn agenda. Ik heb altijd plannetjes op een vuurtje staan. Daarover uitweiden vind ik hier niet op zijn plaats. Mijn persoonlijk ambitie met The K. is echter live spelen, onszelf herontdekken in deze nieuwe bezetting, met de nieuwe plaat. Samen starten aan ons gezamenlijke verhaal. Daar kijk ik erg hard naar uit. Dit voelt goed aan en ik ben benieuwd welke avonturen we samen zullen beleven. We gaan er in ieder geval samen van genieten!
Bedankt voor dit fijne gesprek, zeer veel sterkte in deze moeilijke tijden. En dat we er allemaal sterker mogen uitkomen
The Pilgrims - Ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet
Een brok rock/pop geschiedenis. In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White man”, optredens op o.a. Paaspop tot Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd stil rond de band.
Na circa twintig jaar vond The Pilgrims terug nieuwe energie op de gitaren terug uit de kelder te halen, en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weg geweest. Uiteindelijk resulteerde dit in een album '6IX' dat begin maart op de markt kwam. Daaruit blijkt dat The Pilgrims niet doen aan een routineklus afwerken, maar een plaat afleveren waar het spelplezier en enthousiasme gewoon uit de boxen spat, alsof ze nog maar net zijn begonnen. Hoog tijd om bezieler en zanger Reniet Vrieze enkele prangende vragen te stellen over de heroprichting, het verleden en eigenlijk ook de toekomst.
The Pilgrims drukten in de jaren '90 hun stempel op het rock gebeuren in Nederland. Een hele rollercoaster, hoe hebben jullie dat toen beleefd?
Dat was natuurlijk een openbaring, ik was rond de 23 en zo groen als gras, dus dat was een te gekke tijd, en dat bleef het ook tot aan het einde, mijn vriendin en ik kreeg een kleine en nuchter als ik ben, trok ik gewoon de stekker eruit, The Pilgrims bestonden toen 8 jaar, met 4 albums en wat hitjes vond ik het toen welletjes.
De songs van Ottis Redding zijn een bijzonder mooie aanvulling aan deze plaat? Een van de vele invloeden van The Pilgrims veronderstel ik. Wie zijn je grootste invloeden eigenlijk?
haha, dat zijn er heeeeel veel, Bowie, Waits, Hendrix, Muddy Waters, Anthony and the Johnsons, Willy Deville, TC Matic, Nick Cave te veel om op te noemen, ik hou echt van zo’n beetje alle genres van snoeiharde verlaagde rock tot licht klassiek en van de jazz terug naar filmisch.
Het noodlot sloeg helaas toe na tien jaar, hoe gaat het ondertussen met de gezondheid?
Dit is niet helemaal juist, in 2000 heb ik bij Roadrunner getekend, om zo mijn eigen studio te realiseren, in die tijd zaten Persijn en Jasper veel bij me, om songs te schrijven en op te nemen, in 2006 kreeg Persijn een herseninfarct en toen had ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in, wel in het schrijven maar niet meer als uitvoerende.
Met mijn gezondheid gaat het goed, ik rook wel, maar dat dan ook het enige, geen drank of frisdranken, ik game wel veel!! hahahah
Als je naar het verleden kijkt, en vergelijkt met nu, wat is de grootste veranderingen tegenover toen? Buiten de opmars van het digitaal tijdperk?
Voor mij alleen de opname technieken, alles kan en gaat nu veel sneller, daardoor ben je veel productiever, persoonlijk vind ik dat fijn omdat ik met het schrijven toch echt een eenling ben.
Hadden jullie bij de heroprichting gedacht dat het dezelfde impact zou hebben als toen? Hoe waren de reacties eigenlijk?
Eerlijk gezegd had ik er helemaal niets van verwacht, maar ik wist niet dat we in de jaren 90 toch een hele goede indruk hadden achtergelaten, mensen zijn zeer enthousiast en zalen zijn zo goed als vol, schiet mij maar lek, ik doe het voor het plezier, ik behoef niet zo nodig op de voorgrond , en bekendheid is voor mij een grijs gebied, ik heb daar niets mee, maar het streelt wel je ego.
Hoe is die heroprichting eigenlijk in zijn werk gegaan, ik heb ergens gelezen dat je kinderen daarop een hoge impact hebben gehad?
Absoluut, het zijn zij die mij hebben aangezet met, hey pap we hebben je nooit live zien spelen!!? nou dat papa nog 1 rondje en dat rondje gaat nu alweer het 3e jaar in.
De schijf '6IX' luid een nieuw tijdperk in. Het lijkt wel alsof jullie nooit zijn weggeweest. Hoe zijn de reacties tot nu toe.
Overweldigend, af en toe denk ik, het mag wel even een graatje minder, maar beter zo dan anders.
Ik vond de bijzondere aanstekelijkheid waarbij enerzijds harten worden geraakt, anderzijds lekker groovy songs je tot dansen aanzetten het grote pluspunt aan de schijf. Wat is jullie mening hierover?
Ik wilde gewoon een diverse plaat, niet 1 sound maar van alles wat, zo kan iedereen een beetje meegenieten.
Hoe beleven jullie dat laatste, Spotify en zo, en hoe gaan jullie hier mee om?
Ik ga er prima mee om, het is wat nu speelt, ik heb er geen moeite mee.
Naast die groovy songs is er eentje dat ons binnen een intieme sfeer en tranen toe bedwingt. “Coffin for my daughter”. Zo een soulsong die recht door je hart klieft. Een song met een onderliggende betekenis?
Jazeker, het gaat over mijn hondje Sarah, nu 2 jaar geleden overleden, ze was echt mijn dochter, volgde mij overal, elke avond het zelfde ritueel, studio afsluiten en filmpje kijken op de bank, een zeer pijnlijke ervaring, voor mij en mijn gezin het was onze eerste hond.
Net dat schipperen tussen dansbaar en intiem is zo indrukwekkend aan deze plaat. Zit daar een bedoeling achter?
Nee, niet echt, ik ben van nature 99% een vrolijk persoon, maar als ik schrijf, zwaar mineur, bij de eerste luister sessie had ik ongeveer 15 songs geschreven, ze zeiden prachtig, maar het komt uit in het voorjaar dan is dit wel erg zwaar! Haha, ik ben geen ego en zei, dan probeer ik wat vrolijks. Van die serie en de zware serie is dit album tot stand gekomen.
Er zit ook een soort verhalen lijn in deze plaat verstopt dacht ik. Vertel er gerust meer over, of zie ik het verkeerd?
Zo zie je maar, iedereen kan zijn ei kwijt, hahaha
Hoe zien jullie de verdere toekomst eigenlijk? Gaan jullie nog verder op tournee?
Ik kijk nooit in de toekomst, touren gaan we zeker.
Zijn er eigenlijk nog verre toekomstplannen? Of zijn jullie daar niet mee bezig?
Haha, zelfde verhaal, ik leef bij de dag, daar word ik ontspannen van, te ver vooruit kijken doe ik niet, soms wel achter me, de herinneringen die ik koester omdat ik daar vrolijk of emotioneel door wordt en dat vind ik beide een mooi gevoel.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk wordt de situatie die we nu beleven weer 'normaal' en kunnen we jullie spoedig live zien in ons landje
Victories At Sea is een uit Birmingham afkomstige indie/postpunkband die na hun debuut ‘Everything Forever’ in 2015 zijn stempel leek te gaan drukken op de indie- en postpunk. Volgens onze bronnen ging de band op bezinning in Schotland om alles wat op een rijtje te zetten. Het resulteert in het tweede album 'Everybody's Lost And All I Want Is To Leave' uitgebracht via Gentlemen Recordings. Opvallend op deze schijf is de bijzonder weemoedige en melancholische ondertoon.
“When The Dark” doet je alvast vertoeven in een zweverige, eerder donkere omgeving. En geeft eigenlijk al perfect de toon van deze plaat aan. Geen duisternis die je verstikt of angst inboezemt, eerder van de soort die een deugddoende gemoedsrust op jou doet neerdalen, krijg je over de hele lijn voorgeschoteld. Songs als “Quiet House”, “Late” en “Breathe Slowly” ademen allen diezelfde sfeer uit. Je zou kunnen stellen dat daardoor alles diezelfde lijn uitgaat en dat daardoor de verveling snel optreedt, maar niets is minder waar. Je wordt gewoon meegezogen naar die kleurrijke wereld die Victories At Sea je aanbiedt.
Het grote pluspunt is daarbij de vocale inbreng. JP White’s bijzonder heldere en veelzijdige stem doet je namelijk wegdromen naar andere oorden. Dat trucje haalt hij dus ook boven bij “Dont’t Waste Your Life” en “Midnight Song”. Telkens op een weemoedige wijze die je een krop in de keel bezorgt of tot tranen toe dwingt. Die bijzondere hypnotiserende inwerking op je gemoed, is daardoor een meerwaarde binnen dit bijzonder concept dat ervoor zorgt dat je de greep niet verliest. En daardoor blijf je niet alleen geboeid luisteren, maar vooral intens genieten. Want inderdaad, door de wat monotone ondertoon dreig je met momenten toch even in slaap te worden gewiegd, daardoor helpt het dat die warme en heldere stem je uiteindelijk toch in trance brengt. Dat wordt verder in de verf gezet bij het meer dan zeven minuten lange “Exit”, een klepper van een song die aanstekelijkheid en melancholie perfect met elkaar verbindt.
Victories At Sea dobbert op zijn tweede schijf een beetje in het vaarwater van bands als White Lies en The National. Bands die op dezelfde weemoedige wijze zelfs grote festivalweides in vervoering weten te brengen. Of dat ook bij Victories At Sea zal lukken valt af te wachten, maar deze magisch, emotionele en melancholische trip verwarmt ons hart op diezelfde wijze zoals die andere bands dat doen. En dat is een referentiepunt dat ons hoopvol doet uitzien naar meer moois, binnen een sfeer die je in een diep tranendal doet belanden. Maar ook op die aanstekelijke wijze, je al zwevend doet dansen op de dansvloer.
Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut-EP uit , die een mijlpaal bleek te zijn binnen de Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met het knetterende full album 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia'. Daarop deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd.
Ook 'Hypnos' is een conceptplaat die te maken heeft met ouder worden en hoe je met een zekere weemoed achteromkijkt. Een les die we altijd heb geleerd: 'gooi het kind in jou nooit volledig weg'. Dat wordt op deze schijf dan ook uitgebreid tentoongespreid. De kinderlijke onschuld komt voortdurend bovendrijven, heel subtiel, en is zeker en vast aanwezig. Deze band bestaat uit topmuzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks de chaos die ze bewust creëren , hoor je riffs en klanken die doen denken aan de kunstwerken die Frank Zappa afleverde, soms op een speelse , zeer doordachte wijze.
Wie oppervlakkig luistert , hoort wellicht enkel een muur van lawaai die op je afkomt. Maar zij die deze ballon durven doorprikken ontdekken een Picasso-meesterwerk, waar kronkels en gebogen lijnen logisch met elkaar worden verbonden. Luister naar songs als “Ding Dong” en “Ode To The Night” en hoor duidelijk vervormde mokerslagen die als een staaf dynamiet in je gezicht tot ontploffing wordt gebracht. Telkens gevolgd door een - we wikken onze woorden - rustpunt in de vorm van een korte 'interlude'. Lekker botsende klanken, waarbij geluidsmuren voortdurend worden doorbroken, en ze verpulveren niet alleen je hersenpan en trommelvliezen. Eens gevangen in de maalstroom van chaos , die op je afkomt als een coronavirus, is een terugweg onmogelijk.
Hyprochristmutreefuzz deelt dan ook geen normale mokerslagen uit, je dient echt mee te zijn met het verhaal. Daarom raden we aan deze plaat in zijn geheel te bekijken en te beluisteren, want elke song sluit perfect aan op de andere. De interlude kondigt dan ook duidelijk een volgend hoofdstuk aan zoals dat bij “Use To Be” het geval is. Een korte en bondige song gevolgd door de volgende interlude die weer een nieuw hoofdstuk aanduidt. En zo blijft de band gewoon doorgaan met op die bijzonder doordachte en hypnotiserende wijze je bij de les te houden, maar ook telkens je op het verkeerde been te zetten. Dat is dus ook het geval bij de daaropvolgende songs “Terrified”, “Could It Be Worse” en andere “Nightcap”. De chaos eindigt pas als op het einde van deze plaat je tot waanzin bent gedreven op “Vampires”, waarna een outro je die definitieve doodsteek toedient.
Toen we in 2016 Hyprochristmutreefuzz live aan het werk zagen op de Vredefeesten in Sint-Niklaas schreven we daarover: ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Anno 2020 gaat de band met een veel te moeilijke naam, nog steeds op hetzelfde elan door. Met ‘Hypnos’ verlegt de band dus nog altijd een grens binnen de noiserock, waar geen grenzen zijn, dit allemaal op een vernuftige wijze zoals enkel een grootmeester als Frank Zappa, wiens geest voortdurend komt bovendrijven op deze plaat, dat ooit kon doen. Frank Zappa op speed wel te verstaan, snel, kort , bondig en bijzonder oorverdovend, zo klinkt deze plaat eveneens over de hele lijn. Dat we naderhand verweesd achterbleven in de hoek van de kamer, na dit chaotisch verhaal over ouder worden, hoeven we jullie niet te vertellen.
Hyprochristmutreefuzz is nog steeds een band die waanzin tot een ware kunstvorm verheft, zoveel is duidelijk.
Floating In Space is de band rond multi-instrumentalist Ruben Caballero. De man heeft een oog voor intense schoonheid en in de eenvoud rondom ons. Met zijn debuut ‘The Edge Of The Light' wist Floating In Space reeds in 2016 de harten diep te raken. In 2018 kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Dreamland', via Deep Elm Records. De titel dekte de lading. “‘Floating In Space’ doet ons van begin tot einde neerdalen in een dromerig landschap, boordevol immense schoonheid.", schreven we daarover. Nu, twee jaar later, doet hij dat trucje gewoon over met 'A New Dawn'.
Al vanaf de eerste song “Sunrise” dompelt Ruben je onder in een badje van intense schoonheid, binnen een intieme omkadering. Luister maar naar mooie instrumentale pareltjes als “Yes I Will”, “Where The Sun Remains” en “When The Night Comes” en je voelt een gemoedsrust over jou neerdalen waardoor elke haat en wrok in je hart verdwijnt. Vergelijkbaar met de intense schoonheid van de natuur, zo mooi voelt de muziek van Floating In Space ook nu weer aan. Dat was dus ook op het debuut het geval, dat is nu in 2020 nog onveranderd gebleven. Ruben Caballero doet daarbij nog steeds niet aan geluidsmuren optrekken en die afbreken in een oorverdovende climax. Eerder brengt hij je onder in een wonderschoon landschap, waar een gewone bloem of uitzicht op een bosrijk gebied je ademloos doet achterblijven in de hoek van je kamer.
De meest verrassende song op deze schijf komt er bij “Dusk”, waar een nachtegalenstem plots een andere wending geeft aan die intieme muziek van Floating In Space. Aniah Alves, die hier haar stem voor leent, voelt met haar breekbare en warme vocale inbreng de instrumentale inbreng perfect aan en zorgt voor een waar kippenvelmoment en een krop in de keel. Voor ons persoonlijk hadden er meer van die songs mogen op het album mogen staan, geven we eerlijk toe. Het feit dat de man niet echt op avontuur trekt , veilig binnen de lijntjes kleurt en dus feitelijk gewoon dezelfde paden bewandelt als voorheen, zou je kunnen zien als een minpunt. Maar door de zeer filmische manier waarop Floating In Space je wegvoert naar andere oorden, opnieuw en opnieuw, zorgt hij er echter voor dat we deze kritische benadering prompt mogen klasseren.
Die bijzonder intieme en magische manier waarop Floating In Space musiceert, komt trouwens verder tot uiting op de daaropvolgende songs “The Beauty Of”, “Alive”, “Overcome” en afsluiter “Eclipse”.
Song na song stellen we vast hoe Floating In Space ook nu op zijn zo gekende eenvoudige wijze die gevoelige snaar van de postrockliefhebber raakt. Nergens komen woede en donkere gedachten bovendrijven. Eerder een soort gemoedsrust die je doet terugkeren tot de essentie van het bestaan. De natuur, een onderwerp dat veel terugkomt in Ruben’s werk, is dus op deze plaat, door middel van songs die aan je ribben kleven en je fantasie prikkelen.
Beluister deze plaat trouwens het best in zijn geheel, want het is gewoon weer zo een langgerekte trip die je compleet tot rust brengt. In een wereld boordevol waanzin kunnen we dat gebruiken. Ga het ook niet te ver zoeken en verwacht je ook niet aan experimentele uitspattingen. Daar doet Floating In Space nog steeds niet aan mee. Zoek de eenvoud in je hart en je komt terecht bij de muziek van deze postrock-grootmeester die nog steeds filmische, visuele instrumentale muziek brengt , die je ontroert, je hart beroert en je ziel tot complete 'zen' brengt binnen een intieme omkadering.
Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”, geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke, zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.
Glass Museum ofwel Antoine Flipo (synths) en Martin Grégoire (drums) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. Ze stonden al vrij vlug op Dour, wonnen verschillende awards en mochten al in de Ancienne Belgique spelen. En ze mochten op gerenommeerde festivals in het buitenland optreden. In 2018 resulteerde dit in een zeer fijn debuut: 'Deux'. En toen was het duo pas echt vertrokken. Nu verschijnt een gloednieuwe schijf: 'Reykjavik'. We gaven de schijf enkele luisterbeurten.
Het perfecte huwelijk tussen jazz en elektronische muziek, dat is wat we horen en voelen opborrelen bij de eerste songs, “Reykjavik” en “Sirocco”. Er is echter veel meer aan de hand. Die kruisbestuiving tussen de piano/synthesizergeluiden van Flipo en de verdovende percussie van Martin zijn een voordurende streling voor het oor, maar ook voor het oog. Want met een beetje verbeelding haal je je prompt beelden voor het oog die al even gevarieerd zijn als de plaat zelf. Lieflijke klanken die je tot rust brengen , worden verstoord door opflakkerende wervelstormen die uitmondden in tsunami's van geluiden die dicht aanleunen bij een climax, die we doorgaans tegenkomen bij postrockacts. De golvende bewegingen, waarbij het trouwens telkens lijkt alsof de pianist een gevecht aangaat met de drummer, monden uit in magie , die alle kanten uitgaat. Een pluspunt aan deze knappe schijf.
Song na song merk je dat beide heren elkaar blindelings aanvullen, maar dat dit niet resulteert in een routineklusje afwerken. De spontaniteit en zin voor experimenteren en improviseren met piano en percussie, vloeit voortdurend uit de boxen , op songs als “Nimbus Part I” en “Nimbus Part II”. Nog maar eens, vaak rustgevend, soms ook dat je hierop niet kunt stil zitten. Zoveel puzzelstukjes worden er gelegd dat je in het doolhof van uiteenlopende klanken je weg niet meer vindt, tenzij je een avonturier bent die houdt van buiten de lijntjes kleuren, van jazz en elektronische muziek. Dan ben je bij Glass Museum aan het goede adres. Dat wordt in de verf gezet op afsluiter “IOTA”, weer een pareltje dat zoveel golvende bewegingen maakt. Laat het schijfje maar lekker uw fantasie prikkelen.
'Reykjavik' is niet alleen het perfecte huwelijk tussen elektronische muziek en jazz. Het is ook een zeer kleurrijke plaat die in golvende bewegingen je hart diep raakt. Feitelijk is deze schijf dus gewoon een zeer avontuurlijke trip geworden over hobbelige wegen. Gebracht door een duo topmuzikanten dat elkaar bovendien perfect vinden in die mengelmoes. Elkaar trouwens daarbij aanvullen en - bij wijze van spreken - bestrijden. Daardoor word je dan ook voortdurend op het verkeerde been gezet, of de band dit bewust doet, is vooralsnog een groot vraagteken.
Als klap op de vuurpijl dompelt Glass Museum je over de hele lijn onder in een intieme sfeer, en vaak wordt dat in de kiem gesmoord door een verschroeiende mokerslag die aanvoelt als een tsunami; het is een soort climax die je vaak tegenkomt in post rock en aansluitende stijlen, die komen bovendrijven.
Vooral, deze schijf is een gevarieerd allegaartje, waarbij een uitgebreid publiek aan instrumentale muziekliefhebbers, die zeer graag buiten alle lijntjes kleurt, aan zijn trekken komt.
De avonturier onder de jazz en elektronische muziek mag al beginnen naar de platenboer lopen om deze knappe schijf prompt aan te schaffen.
Bram de Looze (piano), Sylvian Debaisieuz (sax) en Samuel Ber (drums) - één voor één indrukwekkende muzikanten binnen de jazz - vormen samen de al even tot de verbeelding sprekende formatie Pentadox. Aangevuld met het Amerikaanse trio muzikanten Nick Dunston (contrabas), Weston Olencki (elektronica, trombone) en Lester St. Louis (cello). Muzikanten die net zo als de basismuzikanten van Pentadox houden van op avontuur trekken door het jazzlandschap.
Het basistrio zagen we recent aan het werk in De Casino in Sint-Niklaas. Het volledige verslag van die avond kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
Pentadox bracht eveneens een plaat uit: 'Fragments Of Expansion' via W.E.R.F. Een schijf die al even veel uiteenlopende kanten uitgaat en uiteenlopend klinkt als wat we de band op dat podium zagen doen.
Improvisatie wordt al vanaf de eerste song “In The Washing Machine” tot pure kunst verheven. Op datzelfde kunstzinnige elan blijft Pentadox gewoon doorgaan over de gehele lijn. Het is duidelijk de bedoeling de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten en verwarring in je hoofd te doen ontstaan.
Bovendien lijkt het alsof de heren elk afzonderlijk de andere aanstoken om ter plaatse te improviseren en te experimenteren met die klanken en geluiden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij “Eau En Poudre”, waar je fragment na fragment tevoorschijn hoort komen. Als een puzzel waarbij de stukken niet in elkaar lijken te passen maar eigenlijk door het doordachte karakter dat juist wel te doen. Zo voelt trouwens elke song aan, stellen we vast.
Om het nog wat ingewikkelder te maken, gaat Pentadox bewust het absurde binnen de jazz opzoeken. Bij “Steam Tubes”, “More Questions II” en “Erik’s Vibe” en “F#” gaat het dan ook alle kanten uit… zoveel chaos dat een mens er horendol van wordt. En toch is dit net het interessante en mooie aan deze 'Fragments Of Expansion'. Een klankentapijt uitspreiden dat zo veelzijdig is dat je er gewoon gek van wordt als je houdt van enige structuur in je leven. Daarom bestaat deze schijf eigenlijk niet uit afzonderlijke songs. Eerder zijn het puzzelstukken , van een zeer ingewikkelde puzzel dan toch, die je in elkaar moet passen door je fantasie te laten werken. Deze muzikanten hebben dat namelijk ook gedaan: lekker zitten experimenteren en elkaar toch aanvullen waardoor de puzzel uiteindelijk wel klopt eens je binnen het ingewikkelde kluwen van uiteenlopende klanken een lijn hebt gevonden.
'Fragments Of Expansion 'is een zoektocht voor avonturiers binnen de jazz, die nooit binnen de lijnen willen kleuren. Net zoals elk van de muzikanten binnen dit bijzondere project dit als solo-artiest doen, zorgt die samenwerking voor een magisch kluwen , waaruit je eens die ontward is , iets moois ontdekt dat je intens gelukkig maakt. Net zoals een avonturier houdt van het gevaar opzoeken, en eens hij de top van de berg heeft bereikt , vol bewondering het schouwspel , dat hij voor de ogen ziet met een glimlach van geluk, zo voelen wij een gelukzaligheid over ons neerdalen na de laatste song, “Calcifer”, want we hebben het wonderbaarlijke avontuur dat Pentadox ons aanbiedt met brio overleefd.
"De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazzwereld waar het altijd fijn vertoeven is", schreven we over dat optreden in De Casino. Deze stelling wordt dan ook op deze plaat in de verf gezet …
Eén van de meest getalenteerde artiesten van de nieuwe generatie, daartoe kunnen we pianist en veelvraat binnen het jazz en aanverwante stijlen Bram De Looze zeker en vast rekenen. De man is dus niet alleen van zeer veel markten thuis, hij bracht recent een soloplaat op de markt. 'Colour Talk ' is een titel die de lading dekt. Uit het album blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige pianist de man toch is. Hij bespeelt dat instrument niet, hij leeft het.
“Tu Vois” is een openingssong die je ademloos doet wegzweven. De bezwerend mooie pianoklanken ontroeren je en doen een gemoedsrust over jou neerdalen waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Niet dat we dat willen doen, want je hart wordt op een bijzondere kleurrijke wijze op zoveel plaatsen geraakt door Bram’s magische virtuositeit. Song na song trekt Bram De Looze een klankentapijt open dat zoveel kanten uitgaat, zonder geluidsmuren af te breken, maar wel door gevoelige snaren te raken op uiteenlopende plaatsen. “Obstacle” en “Dream Box” bevatten stukken van intimiteit, maar ook onderdelen waar echter wel degelijk wordt geflirt met geluidsmuren doorbreken. Dat laatste maakt deze schijf nog het meest bijzonder. Bram De Looze brengt je tot rust, maar doet ook je trommelvliezen trillen. Zo intensief gaat hij tewerk.
Die bijzonder hypnotiserende inwerking op ons gemoed wordt verdergezet bij “Dream Box” - wat een droom box gaat er hier weer open - “Dual Puzzle” en “Hypnosis”. Eén van die songs waarbij je inderdaad letterlijk wordt gehypnotiseerd en totaal verweesd achterblijft in de hoek van de kamer.
Bram straalt op een podium met een glimlach op de lippen zoveel spelplezier uit dat je er gelukkig van wordt. Op deze soloschijf 'Color Talk' doet hij echter net hetzelfde. Je zodanig gelukkig maken dat je als aanhoorder niet meer terug wil keren naar de harde realiteit. Elke song zit doordacht en met een zodanig vernuft in elkaar dat dit zelfs onmogelijk blijkt. Afsluiter “Circa” bezorgt je die laatste krop in de keel, waarna je een traan wegpinkt met een glimlach op je lippen. Zo intensief genoten wij van deze pianomagie die Bram De Looze op deze ‘Colour Talk’ tentoon spreidt.
Het is bijzonder intrigrerend hoe Bram De Looze als pianist voortdurend schippert tussen die dunne lijn van ingetogenheid en melodieus weerbarstig, zelfs ruw wakker schudden , op deze 'Colour Talk'. Je ziet en hoort op deze zeer visuele plaat dan ook alle kleuren van de regenboog. Enerzijds word je dus tot rust gebracht, anderzijds voel je een lava van geluiden opborrelen waardoor een vulkaanuitbarsting dreigt te ontstaan. Dreigt, want net op tijd brengt hij terug rust binnen die chaos.
Het voortdurende variëren tussen die uiteenlopende aspecten en emotionele gewaarwordingen is al vele jaren de reden waarom we vallen voor deze getalenteerde pianist en muzikant. Met deze 'Colour Talk' zet hij nog maar eens in de verf waarom. Een dikke tien op tien dus, en alvast een kandidaat voor schijf van het jaar in onze eindejaarlijst, ook al is het nog maar maart en zijn we nog niet halfweg …
Bij het genre grindcore/crust stellen we ons doorgaans een ondoordringbare brij aan chaos voor , die als een verschroeiende mokerslag in je gezicht tot ontploffing komt, telkens opnieuw en opnieuw. Doorgaans zit daar weinig melodie in, zo hoort het wel een beetje. Maar sommige bands durven ook buiten de lijntjes van de typische grind en crust te kleuren zonder gezichtsverlies te lijden. Eentje daarvan is Medium, een Argentijnse grind/crust coreband die me met hun titelloze debuut met verstomming slaan. Dit debuut kwam op de markt via Transcending Obscurity Records.
De eerste grens wordt al verlegd bij “Skullcomet Sorcery”. In een razendsnel tempo worden riffs en drumpartijen tot een oorverdovend hoogtepunt gedreven, en dan is er die bijzondere stem van Lucien die met zijn Goddelijke growls sterk aanleunt bij het deathmetalgenre. Waardoor weer eens een grens wordt verlegd. Nee, Medium is een grindcore/crust band die niet vies is van op avontuur te trekken door dat genre. De vaak melodieuze aankleding en verrassende wendingen binnen de songs doen je naar adem happen terwijl je in een woeste bui elk heilig huisje omver stampt tijdens een wilde moshpit. De vrij korte songs als “Maximum Rampage”, “El Gigante” en “Black Future Patrol” doen de aarde onder onze voeten letterlijk daveren. Dat wordt verder in de verf gezet op de laatste song “Radiation Huntress”. Een laatste doodsteek die smaakt naar meer.
Door de bijzonder verslavende wijze waarop deze band tekeer gaat, ga je prompt die schijf nog eens beluisteren, en nog eens, en nog eens. Dat is net het fijne aan deze band en plaat.
Compromissen sluiten, ook daar doet de band niet aan. Deze schijf duurt amper negentien minuten en is dus voorbij voor je het weet. Laat ons de luisteraar echter één advies geven, stop niet bij één luisterbeurt. Want het extra fijne aan Medium is dat je na meerdere luisterbeurten telkens nieuwe ontdekkingen doet die je voordien niet waren opgevallen.
'Medium' is te beluisteren en te koop via bandcamp. https://mediumgrind.bandcamp.com/
Kortom: De band en plaat zijn zonder meer een aanrader voor elke grindcore/crustliefhebber die houdt van buiten de lijntjes kleuren op dit debuut.
Nederlands 
Français 
