Jaguar Jaguar - De gestage groei naar de absolute top
Sinds hun debuut EP 'Montjoi' is Jaguar Jaguar aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Vorig jaar stond de band nog in AB Club en speelde daar de pannen van het dak. Nu mochten ze hun nieuwste EP voorstellen in de AB Box. 'Madelyn'. Een zeer filmische EP die bovendien vele kanten uitgaat, en dus niet enkele de zonnige zijde van op de eerste schijf laat zien en horen.
De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77528-madelyn .
Eerst was er nog een voorprogramma. Mooneye (**** 1/2) , het project rond Michiel Libberecht die op Leffingeleuren 2019 een diepe indruk naliet, en door ons werd omschreven als 'een in het oog te houden ontdekking van formaat'. Toen stond hij met een live band op het podium. Nu compleet op zijn eentje gewapend met een akoestische gitaar, terwijl de doeken achter hem nog naar beneden waren. Als een troubadour met een warme stem , kreeg hij het publiek wonder bij wonder zelfs redelijk stil. Meer nog, op zijn eentje zorgde dit voor een huiskamerconcert/atmosfeer in de AB. Deze intimiteit zorgde er niet voor dat je in slaap werd gewiegd.
Michel heeft best wat pakkende songs die de gevoelige snaar raken, maar trekt bovendien vaak al de registers open waardoor stil staan onmogelijk is. Bovendien is hij een charismatische persoonlijkheid die zijn publiek door kwinkslagen en grappige anekdotes te verbinden aan zijn bijzonder warme en zweverige muziek, iedereen moeiteloos uit zijn hand kan doen eten.
Besluit: Met live band speelde Mooneye in Leffingeleuren de pannen compleet van het dak, maar ook solo blijkt Mooneye brokken te maken en ons hart diep te raken. Een artiest om inderdaad in het oog te houden naar de toekomst toe, dat werd in een al goed gevulde AB nog maar eens bevestigd.
Een gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen. Toen de gordijnen omhoog waren stond Jaguar Jaguar (****) opgesteld achter een doorzichtige doek waarop beelden werden vertoond. Het liet een tip van de sluier zien van het filmische karakter van de set, want de visuele effecten zouden , gespreid over de hele avond, een belangrijke rol blijven spelen. Ook al was het een beetje jammer dat het doek na twee nummers al verdween, de lichtshow was er niet minder indrukwekkend om.
De bijzonder aanstekelijke muziek van Jaguar Jaguar werkt trouwens voortdurend op de dansheupen. De band beschikt echter ook over een eerder mysterieus en zelfs lichtjes duister kantje dat ons eveneens op plaat kon bekoren. Live schippert Jaguar Jaguar dan ook voortdurend tussen lichtvoetige pop muziek en experimenteren met die bevreemdend aanvoelende duisternis. Badende in een lichtshow die net als de muziek van de band eveneens vele kanten uitging, trekt de band een dik uur alle registers compleet open.
Er was trouwens heel wat te beleven in dat dik uur dat de band op het podium stond. Zo was Témé Tan naar de AB afgezakt om twee nummers mee te doen. “Out Of Sight” en de Témé Tan cover “Menteur”, in een aanstekelijk Jaguar Jaguar jasje gestoken. Témé is trouwens een klasse entertainer die over een stem beschikt waardoor hij iedereen uit zijn hand deed eten. Hij spreekt het publiek trouwens voortdurend aan, waardoor dat publiek moeiteloos over de streep werd getrokken. Niet dat de heren van Jaguar Jaguar voor hem moeten onderdoen.
Al liet Jaguar Jagurar vooral de muziek voor zich spreken. Bindteksten waren er nauwelijks. Een beetje meer spontaniteit naar het publiek toe had eigenlijk wel gemogen, maar goed.
Na een gevarieerde regulaire set wordt op een intieme de bisnummers ingezet met een wonderbaarlijk mooie “Midnight Blue”. Onder begeleiding van het zwevende geluid van de panfluit - deze panfluit speelster zorgde in het begin van de set eveneens voor een magisch mooi moment - werd het muisstil in de zaal. Daarna werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in een wervelende finale bij “Kind”. Een kers op de taart die smaakte naar meer …
Omstreeks tien voor tien was de regulaire set al voorbij, en na twee bisrondes gingen de lichten terug aan. En dat is wellicht een enig klein kritisch punt, de set was veel te kort. Voor de rest hoor je ons dus niet klagen.
Conclusie: Jaguar Jaguar kreeg door een meesterlijke aanpak , waarbij visuele effecten en muzikale huzarenstukken in dezelfde lijn liggen, de handen moeiteloos op elkaar. Enerzijds liet de band op een bijzonder funky wijze de AB eventjes op zijn grondvesten daveren. Anderzijds werd, door zweverige songs binnen een lichtjes donkere en intieme omkadering, net die harten diep geraakt. Dit alles werd steeds gebracht binnen een aanstekelijke aankleding die tot dansen aanzet. Daardoor kan de band, naar de toekomst toe, zeker een zeer ruim publiek aanspreken.
Kortom, Jaguar Jaguar is aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt, integendeel. Jaguar Jaguar is duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts, dat werd in de AB stevig in de verf gezet.
Setlist: Born in Blue - Weightless - Tricks - You Got Me - Out of Sight (ft. Témé Tan) - Menteur (cover Témé Tan, ft. Témé Tan) - White Sand - So Long - My Guess
BIS: Midnight Blue - Kind
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Van het platteland in Australië naar het platte Meetjesland, de Europese tour van Stonefield begon in de N9 in Eeklo. Deze vier Australische zusjes stonden al in het voorprogramma van Fleetwood Mac, Black Rebel Motor Cycle Club en King Gizzard, maar lieten de arena’s achter zich voor de kleine zaaltjes waar ze hun nieuwe plaat ‘Bent’ kwamen voorstellen die ze grotendeels op toernee geschreven hebben en die ze opnamen met Joe Walker en Stu Mackenzie van King Gizzard in Melbourne.
Amy Findlay is de frontvrouw en zingt en drumt, Hannah speelt gitaar, Holly bas en Sarah keyboards. De dames kozen voor de seventies-look, wijde broekspijpen dus, een beetje in de stijl van die andere neo-hardrock band met familieleden Greta Van Fleet. In tegenstelling tot die laatste band grossiert Stonefield niet in het hernemen van alle mogelijke hard-rock clichés.
Vanavond stond een ding voorop, en dat was een lange, hypnotiserende groove die vooral Sarah tot leven bracht op haar keyboard. Referentiepunten zijn dus eerder Black Mountain in hun nummer “Wucan” en Wooden Shjips: psychedelische, heavy en slepende rock.
Een vrouw die drumt en zingt, dan denk je onvermijdelijk ook aan het Belgische Brutus, al is Stonefield een stukje softer, maar toch is er die overeenkomst in de zanglijnen van Amy Findlay en Stefanie Mannaerts.
Echte uitschieters waren er niet, wel voldoende afwisseling in tempo en stijl, maar de sterkte van deze band ligt toch eerder in het bedwelmen van het publiek met geluidsgolven dan in de sterke melodieën.
Deze zusjes worden soms wel eens als stoner-rock gecatalogeerd, en dat moet je dan vooral gaan zoeken in het hypnotiserend geluid dat ze creëren, want zware metal-invloeden ontbreken.
Stonefield is eerder een band voor TW of Pukkelpop dan Graspop. De zusjes Findlay bezorgden ons een aangename avond, maar moeten nog met beter materiaal voor de dag komen om uit te breken naar een groter publiek.
Organisatie: N9, Eeklo
An Evening With Knives - Het is fijn om te merken dat er een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij An Evening With Knives aan het goede adres
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit in 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars bezig. Met ‘Serrated’ , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 , stelden we vast dat An Evening With Knives zelfs nog meer is gegroeid.
Was deze EP een emotionele rollercoaster waar opgekropte gevoelens van pijn en verdriet, Dan lijkt de nieuwste schijf 'Sense of Gravity' een positievere plaat, ondanks die sfeer van weemoedigheid die nog steeds komt boven drijven. De band is vooral klaar voor een nieuwe bladzijde in zijn carrière.
Hoog tijd om hen enkele prangende vragen te stellen over heden, verleden en toekomst
Om met de deur in huis te vallen, ik heb de nieuwste plaat 'Sense of Gravity'. Weer valt me op hoeveel emoties ervan uit gaan. Een brok weemoedigheid binnen een doom sfeertje dat aan de ribben kleeft. Zit er ook nu, net als op de EP een verhaal achter?
Muziek moet je voelen. We zijn niet het bandje die over koetjes en kalfjes staan te zingen. Alle nummers hebben betrekking op onderwerpen die in de eigen omgeving spelen of me raken.
Tijdens de opnames van de eerste plaat en EP ging ik door een periode waarin een aantal dingen in mijn leven niet liepen zoals je hoopt dat ze lopen. Het verliezen van mijn vader aan Alzheimer was een donkere wolk die je in veel in het dagelijks leven direct en indirect terug voelt.
In dezelfde periode raakte mijn vriendin door een enkelbreuk beperkt mobiel. Het nummer “Endless Night” op de nieuwe plaat gaat over deze gebeurtenis die op het eerste oog onschuldig leek, maar uiteindelijk heeft geleid tot circa 6 jaar onzekerheid en beperking.
Zo heeft ieder nummer zijn bittere smaak, waarbij gelukkig niet alles direct in mijn eigen leven te betrekken is. Het nummer “Sacrifice” gaat bijvoorbeeld over de absurde situatie in de Rooms-katholieke kerk. Hoe dat het kan dat de grote heren op handen gedragen worden door groepen volgelingen, maar dat een deel van deze zelfde heren zich schuldig maken aan sexueel misbruik is iets wat er bij mij niet ingaat. Ik denk dat de luisteraar als hij de teksten leest van alles kan ontdekken. Niet alles is even letterlijk benoemd, wat ook ruimte geeft voor eigen interpretatie.
Heeft de titel een bepaalde betekenis die daarop aansluit?
We vonden het een mooie passende titel voor de sound van AEWK en de nieuwe plaat. Het ruimtelijke geluid en de loodzware doom stukken die de luisteraar tegenkomt geven ons een ‘gevoel van zwaartekracht’. Als je daarnaast het gewicht van de teksten in de weegschaal legt heb je wat ons betreft met ‘Sense of Gravity’ de perfecte titel voor dit AEWK hoofdstuk.
'Sense of Gravity' klinkt zelfs opvallend meer positiever, ondanks de emotionele impact. Alsof je van een grote last verlost bent; Of toch het een plaats hebt kunnen geven, want de EP was best een moeizame trip door de omstandigheden die we kennen. Of zie ik het mis?
Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe plaat minder down is dan het eerdere werk. Afsluiten van hoofdstukken is zeker aan de hand. Om maar een voorbeeld te noemen, na een nieuwe therapie en veel hard trainen is de mobile situatie van mijn vriendin sterk verbeterd. Je zou haar genezen kunnen noemen wat iets is wat we de laatste jaren, ondanks 3 operaties, niet voor mogelijk gehouden hadden. “Endless Night” is geschreven voordat de vooruitgang in werking werd gezet en omschrijft de donkere kant van het verhaal. Tijdens de studio sessies werd er al een eerste vooruitgang geboekt waarna ik de laatste zin heb aangepast naar ‘Step by step’. Een lichtpuntje aan het eind van de tunnel was in zicht. Ondanks dat ‘Sense of Gravity’ nog steeds de duistere sfeer omvat mag het duidelijk zijn dat er inderdaad ook een wat optimistischere kant te ontdekken is.
Hoe waren de reacties op jullie vorige EP trouwens? Heeft het, bij wijze van spreken bepaalde deuren geopend? Naar buitenland toe? Meer erkenning?
‘Serrated’ en de ‘Fade Out’ EP ware onze eerste echte wapenfeiten. We hebben mooie shows mogen spelen in binnen en buitenland met als absoluut hoogte punt de show op Alcatraz en het spelen op Argonauta Fest in Milaan.
Er is op 'Sense of Gravity' ook zeer veel oog voor de gestroomlijnde riffs die aan diezelfde ribben kleven, de gitaarlijnen vloeien perfect samen in een vocale brok melancholie. Wat is jullie mening daarover? En is daar bewust voor gekozen?
Tja, we maken graag een mooi plaatje en dit is wat ons betreft de manier om het te doen.
Voordeel bij deze opnames is dat de studiosessies vlotter liepen van bij ‘Serrated’ wat automatisch betekent dat er meer tijd overblijft om verder te zoeken en ontwikkelen.
Zeker gitaar technisch is er achteraf in de studio veel geschaafd en toegevoegd wat uitpakt in een grote sfeervolle sound.
Wat me aan die EP het meest opviel is dat jullie steeds een grens verleggen, dat doen jullie weer. Jullie kiezen bewust voor nieuwe wendingen krijg ik het gevoel. Is dat bewust? Zijn jullie het daar mee eens?
Het is altijd goed om te blijven zoeken en groeien. Of ‘Sense of Gravity’ hoor je duidelijk meer afwisseling in tempo’s en toonsoorten. Dat is een bewuste overweging die je in je achterhoofd houdt als je gaat schrijven. We vinden het gaaf om te experimenteren. Als je buiten de lijntjes kleurt en het pakt mooi uit dan is het meteen een groot gewin. Natuurlijk valt een groot deel van de experimenten af, hoewel ze onbewust wellicht later in songs weer terugkomen.
In een vorig interview kreeg ik op de vraag 'hoe zouden jullie je muziek omschrijven ' als antwoord: '' Als omschrijving voor onze muziek gebruiken we ook wel eens de zin ‘where the wall of sound falls down in a sea of tranquility’. We vragen mensen vaak om onze muziek te labelen, maar blijkbaar is de sound te rijk om kleur te bekennen.'' Persoonlijk houd ik enorm van bands die je net niet kunt labelen, wat bij jullie het geval is. Zorgt dit echter niet voor problemen naar promotors en dergelijke toe, die dat net wel verwachten?
Ja, het werkt niet perse mee. Mensen zijn gewend om in hokjes te denken. Als je bijvoorbeeld een stoner festival hebt , worden we te metal bevonden, maar voor een metal festival zijn we weer te stoner en met vlagen te post-rock. Uiteindelijk maken we de muziek die we willen maken, de rest is bijzaak. Het is fijn om te merken dat er wel een steeds grotere groep mensen is die niet bang is om buiten de hokjes te gaan. Dan zit je bij AEWK wel aan het goede adres.
Wat zijn eigenlijk jullie persoonlijke verwachtingen over deze plaat?
Veel spelen en vooral genieten van wat we tegemoet gaan.
Ik heb in een interview ook gelezen dat jullie en crowdfunding hebben gedaan voor deze Cd? Hoe is dat in zijn werk gegaan? En met succes?
Je kunt dit zien als een pre-order. Opnemen en uitbrengen is een kostbare zaak. Doordat er al een groep mensen voor de release de plaat heeft besteld , kwam er budget beschikbaar om alles te financieren. Het fijne is dat daarmee de plaat veel vetter is geworden.
Laten we het ook over de toekomst hebben. Zijn er concerten gepland naar aanleiding van de release? Wat zijn de verdere plannen voor de nabije toekomst?
Check even www.aneveningwithknives.com. Op facebook zijn we zeer actief, dus dat is ook de plek om alle actuele informatie te vinden.
6 maart is de album release in de Effenaar in Eindhoven. Daarna volgen er enkele shows in Nederland, Duitsland en België met onder andere Stake en Insect Ark.
Aangezien we inmiddels in Belgie een aardige following hebben spelen we op 21 maart in Brugge in de Kelk een officieuze Belgische releaseshow.
Er staat redelijk wat in de planning, maar daar kunnen we op dit moment nog niets over vertellen.
Vorig jaar stonden jullie op Alcatraz Metal Fest hoe waren de reacties?
De show op Alcatraz behoort tot een van de hoogtepunten uit de geschiedenis van AEWK. Ondanks dat het in de tent 40 graden was , werd de tent enkel maar verder gevuld. De respons was enorm.
Zie ook:
https://www.youtube.com/watch?v=n32HbyFRoCU
Is het ook niet zo dat het Belgische publiek jullie iets meer omarmd dan het Nederlandse publiek? Zie ik het mis? En heb je daar een verklaring voor?
Gevoelsmatig leeft onze muziekstijl in België meer dan in Nederland. Ondanks dat gaan we ook zeer regelmatig ons kikkerlandje in.
Zijn er trouwens ook nu plannen voor een festival tour? Terug op Alcatraz zou leuk zijn?
Een tweede keer Alcatraz lijkt me niet waarschijnlijk, hoe leuk het ook zou zijn.
Helaas kan ik hier op het moment niet op antwoorden.
Als je naar de zeer verre toekomst kijkt, is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken? of ben je daar niet mee bezig?
Het gaat zoals het gaat. AEWK blijft onze kostwinning en is iets waar we veel tijd en liefde insteken. Mooie dingen maken en een goede tijd hebben is een einddoel op zich. Wat daaruit komt zien we vanzelf.
Mijn laatste vraag ondertussen, zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe? waar kunnen ze die plaat beluisteren en aankopen? enkele links of zo mag ook ;)
Tot dusver staat “Endless Night” op spotify en Youtube. Vanaf 6 maart is hij overal te vinden en beluisteren.
De plaat is te koop op CD en vinyl via www.aneveningwithknives.com
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop echt op een face to face gesprek, van een collega heb ik vernomen dat jullie een leuke bende zijn om te interviewen? Via mail is dat toch even anders
Face to face is altijd leuker. Voor een volgende zouden we eventueel ook een keer kunnen bellen
Een bijna ongelofelijke 21 weken stond Mabel met haar doorbraaksingle “Don’t Call Me Up” in de top tien van de Vlaamse Ultratop. Het was dan ook een grote verrassing toen de Britse popster aankondigde de Orangerie in te palmen voor haar eerste Belgische headline show. Net zoals Billie Eilish en Lewis Capaldi koos ze tactisch voor een kleinere zaal, zodat de hype rond het concert groter werd; en of dat werkte. 650 opgewekte tieners bouwden er een groot feestje van en vierden de toekomstige superster.
Het academisch kwartier was bijna verstreken toen de Zuid-Londense Kali Claire toch nog het podium opwandelde. Helemaal alleen probeerde ze een halfuur het publiek op te warmen en dat lukte behoorlijk. Een goede stem heeft ze absoluut, maar haar nummers klonken misschien iets te veel op elkaar. Zeker naar het einde toe was er niet al te veel variatie in haar set. Uiteindelijk vielen het onuitgebrachte “Easy” en haar radiohit “Fix My Lonely” het meest op en was het ook haar lieve uitstraling die we zullen onthouden. Iets te braaf om door te wegen, maar sympathiek op zijn minst.
Gegil en hysterie. Zo kunnen we het best beschrijven hoe het publiek op Mabels arrivée reageerde. Zeker toen ze na een korte intro met haar zomerhit “Mad Love” de show in gang zette. Het tempo was hoog en Mabel, die perfect opgemaakt op het podium stond, mikte meteen op een furieuze start. De choreo was aanstekelijk, de sound zat goed en ook het tieneridool was, ondanks een heel druk schema, behoorlijk goed bij stem in het begin van de show. Zelfs een intense Brit Award-week met veel repetities en een heuse aftershow party, lieten de Londense bijna onberoerd.
Mabel heeft ouders die hun strepen in de muziekwereld al hebben verdiend. Mama Neneh Cherry is dan ook Mabels grote voorbeeld en dat zie je ook aan de zelfzekerheid waarmee Mabel “Bad Behaviour” live brengt. De show gaat als een trein en voor je het weet , wikkelt ze je met “Selfish Love” helemaal rond haar vingers. De drie muzikanten zorgden voor een gepolijste muzikale omkadering, waardoor de hele live show meteen ook wat interessanter werd in vergelijking met haar vorige beurten. Een live band is en blijft een absolute toegevoegde waarde voor een popartiest, zo mocht ook uit het met vibes-doordrenkte “Finders Keepers” blijken.
In het middenstuk van het concert dreigde het wat flets te vallen door een iets te lang intermezzo, maar van zodra ze terug op het podium kwam, liet ze weten niet meteen een topdag achter de rug te hebben. Het gebeurt bij iedereen wel eens, maar de sfeer zakte achteraf toch een beetje in. Uiteraard kregen we met “OK (Anxiety Anthem)” het cliché ‘Je bent mooi zoals je bent’-moment, maar dat kwam door de tranen toch authentieker over dan verwacht. De vaart was toch even serieus uit de set, maar net voor het einde was “Trouble” de nodige reddingsboei.
Afsluiten deed ze dan uiteindelijk met haar Tiësto-samenwerking “God Is A Dancer”, waarmee de sfeer nog eens de hoogte in ging om uiteraard met haar megahit “Don’t Call Me Up” alles en iedereen aan het zingen te brengen.
Groots. Zo moest deze ‘High Expectations Tour’ volgens Mabel overkomen en daarom spaarde ze op geen enkel vlak. Een band en twee danseressen moesten de show verrijken, wat vanzelfsprekend voor een spetterende show zorgde, die aan niets te kort kwam. Toegegeven, de backing track liep af en toe mee, maar als je een show van dat kaliber brengt in zo een kleine zaal, kunnen we niet muggenziften.
Dat ze er een slechte dag op had zitten, merkte je aan haar steeds heser wordende stem, maar de finish haalde ze gelukkig wel. Zoals we al in onze recensie over haar degelijke debuutalbum schreven, solliciteert Mabel naar groter! Het bescheiden r&b-sterretje is een volwaardig popster geworden, die uit de schaduw van haar bekende ouders is getreden en volledig op eigen voeten staat.
Op donderdag 2 juli staat Mabel in de KluB C van Rock Werchter.
Setlist: High Expectations - Mad Love - Bad Behaviour - Finder Keepers - We Don’t Say - Selfish Love - OK (Anxiety Anthem) - Come Over - Thinking Of You - Stckhlm Syndrome – Trouble - Put Your Name On It - God Is A Dancer - Ring Ring - Don’t Call Me Up
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kali Claire
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/kali-claire-28-02-2020.html
Mabel
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/mabel-28-02-2020.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.
Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.
Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.
Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Mazzy Star van Hope Sandoval en David Roback was medio de jaren 90 goed voor een paar sterkhouders . Hun laatste plaat dateert al van 96 en door de jaren is hun stemmige, melancholische slowcore onder die gitaarslides van Roback en de bedwelmende vocals van Sandoval niet veel veranderd .
Een herfstig kleurenpalet krijgen we door allerhande aanvullingen van cello , mondharmonica, keys, xylofoon en spaarzame drums. Rustig voortkabbelende , slepende dromerige songs , die een zeker bluesy verlatings- en woestijn gevoel ademen . “Lay myself down” doet het stof opwaaien en we worden het zicht belemmerd door songs als “California” en “I’ve gotta stop” . Een Doors psychedelische tintje horen we op het mooi uitgewerkte “Spoon” . Verder intrigeren “Common burn” en het afsluitende “Flying low” , die fijn uitgediept zijn.
Tien innemende pakkende songs die de V.U indie doen opborrelen . Mazzy Star is back , da’s overduidelijk …
John Ghost - Explosions in the sky
De Casino
Sint-Niklaas
Eén van de ontdekkingen van 2019 … Het album 'Airships are Organism' eindigde in ondertekende zijn eindejaarslijst in de top tien.
In 2020 tekende John Ghost voor een 10/10 notering bij het optreden in N9.
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77093-john-ghost-improvisatie-tot-kunst-verheven.html ) . Om maar te zeggen, John Ghost (*****) heeft ons hart compleet veroverd. Zoveel is zeker. Op een vrij frisse donderdagavond zorgde John Ghost in een goed gevulde Concertzaal De Casino, Sint-Niklaas weer voor een hartverwarmende set van een klein uur en half, waardoor de temperatuur naar een kookpunt steeg. Binnen een intieme setting en voor een zittend publiek werd er niet echt gedanst deze keer, maar het intense gevoel dat ons toen in N9 overviel bleef stevig overeind.
De meesterlijke kruisbestuiving tussen drummer Elias Devoldere en vibrafoon, marimba en percussie grootmeester Wim Segers zijn een streling voor het oog en oor. De heren stralen even veel spelplezier uit als Lieven van Pee die zo spontaan en doorleeft op zijn basgitaar staat te tokkelen dat de haren op je armen recht komen. Aangevuld door de gitaarlijnen van frontman Jo De Geest, en verdovende piano en synthesizer klanken van Karel Ceulenaere ontstaat iets dat we enkel kunnen omschrijven als 'explosions in the sky'. Explosies die trouwens op een uitgekiende wijze aan de aanhoorder worden aangereikt, binnen een gevarieerde omkadering. Echter. John Ghost mag dan bestaan uit één voor één virtuozen in hun vak. Het is het totaalplaatje dat er uiteindelijk voor zorgt dat we compleet worden weggeblazen.
Variatie is binnen deze context de rode draad. Geen enkele song lijkt op de vorige, enkel als de instrumenten op het einde uitbarsten in een tsunami van percussie en gitaar/bas/piano klanken ontstaat een climax waardoor muren van de Casino op zijn grondvesten staat te daveren. Tijdens de set zelf worden puzzelstukken op een zeer verfijnde wijze in elkaar gepast, telkens met een grote zin voor improviseren. De heren amuseren zich kostelijk. Het lijkt vaak alsof ze ter plaatse iets nieuw toevoegen aan het geheel. De aanhoorder wordt daardoor heel bewust op het verkeerde been gezet, en bij sommige zal dat zorgen voor gefronste wenkbrauwen omdat John Ghost buiten elk lijntje kleurt. Zijn comfortzone verlaat, en op avontuur trekt doorheen het bos dat improviserende muziek tot het oneindige heet. Want inderdaad kun je op de muziekstijl van deze band totaal geen label kleven.
We krijgen streepjes jazz, overgoten met een fikse dosis rock muziek. Gekruid met de nodige elementen post-rock - zeker bij die climax op het einde van elke song. En een deftige knipoog naar zoveel muziekstijlen, die de band - zoals we aangaven - dus ter plaatse uitvinden.
John Ghost bespeeld zijn publiek over de hele lijn op een zodanig ingenieuze wijze dat je als aanhoorder niet alleen ogen en oren tekort komt maar bovendien ademloos zit te genieten bij intieme momenten, en door die enorme explosies aan klanken wordt omver geblazen tot je murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft, niet goed wetende wat je net hebt meegemaakt. Dat is de grote sterkte van een band als John Ghost. Eén voor één topmuzikanten in hun vak samenbrengen, en die gewoon lekker hun ding laten doen op en naast het podium. Als een kind in een speelgoedwinkel, zo staan de heren te soleren, zich amuserend met een klankentapijt uitspreiden en daarbij elkaar perfect aanvullen zonder die kinderlijke spontaniteit uit het oog te verliezen. Waardoor een magie ontstaat, die we zelden tegen komen in de jazz en improvisaties.
Conclusie: John Ghost bevestigt gewoon wat we over hen al wisten, dat ze wat de nieuwe generatie jazz en aanverwante stijlen tot de absolute top behoren. Dat stelden we eerder vast in Eeklo, N9, dat wordt in Concertzaal De Casino weer eens in de verf gezet.
De warme gloed die over ons heen viel, deed ons de koude nacht bij het terugkeren naar huis dan ook prompt vergeten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Matt Watts heeft wat van een crooner in een rockband. Hij hangt wat tussen zingen en fluisteren in, wat bijdraagt aan de emotie van zijn albums. De in Brussel aangespoelde Amerikaan heeft een opvolger klaar voor ‘How Different It Was When You Were Here’. Dat was een schilderij in dertien tinten grijs, terwijl hij voor ‘Queens’ het penseel ook in de lichtere, montere kleuren dopte.
Zoals schilder Adriaan Brouwer zich uitleefde in het schilderen van café-taferelen, zo schildert Matt Watts in elke song een personage uit zijn ontmoetingen in café Queens in Sint-Gillis. Net als Adriaan Brouwer beperkt hij zich niet tot het beschrijven van de café-gasten, maar geeft hij een soort van situatieschets. En net als Adriaan Brouwer neemt Watts gretig deel aan dat café-leven. De songs op ‘Queens’ zijn de op muziek gezette bedenkingen die Watts die maakte op de terugweg van het café naar huis. Dat gaat van medeleven en goede raad tot virtueel nog wat verder flirten. Alles wat je bij nacht en ontij op café kan verwachten. Het is ook in die context dat je de cover van Michael Jackson’s “Billie Jean” moet zien: discussies over vermeend vaderschap zijn één van de vaste ingrediënten in de nachtelijke gesprekken op café.
Muzikaal gaat het alle kanten uit, van smoothe rock tot trage folk en americana. Van catchy tot meeslepend. “Sha La La La Jim” heeft nauwelijks een shalalala in de lyrics en heeft dat ook niet nodig om je mee te nemen op zijn easy-rock-fluister-trip. “Lula” is een bezwerende popsong , die wat doet denken aan de eerste tracks van Zita Swoon (toen nog als Moondog Jr). “Smoke All Around My Brain” is kampvuur-americana-folk die zelfs fans van The War On Drugs zal kunnen bekoren.
Op de trage pianoballad “With Every Heating Mile” wandelt Matt Watts met een ongepast enthousiasme door een diepdonker tranendal. Deze song sluit nog het beste aan op die van ‘How Different …’ en toont nogmaals dat deze Amerikaan een meester is in het vangen van verdriet en ontgoocheling. De vrouwenstemmen die Watts hier van repliek dienen, snijden door merg en been. Zo pijnlijk eerlijk kom je de lyrics zelden tegen, of het zou bij Guido Belcanto moeten zijn. Van hem heeft Watts zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” vertaald en als bonustrack toegevoegd.
“Lay Your Years” heeft een murderballad-sfeer met daarover wat heerlijke, zwevende psychedelica in de synths en de gitaren. Daarna klaart de hemel op bij “Waking Up” of is het maar schijn? Het lijkt een naïef en onschuldig verhaaltje en de muziek stuurt deze track nog wat dieper die richting uit, maar Watts legt er altijd een paar dubbele bodems onder, zodat zelfs een ‘ooh-ooh’ plots een betekenis krijgt. Hetzelfde verhaal ongeveer bij “There I Have Come For You”, een catchy en vrolijke riedel met veel venijnige doornen onder de roos. “Penniless Carpenter” flirt met americana en country en straalt wat dreiging uit. De finale van deze track heeft een Stef Kamiel Carlens-stempel. Samen met “Lay Your Years” en “With Every Heating Mile” behoort dit tot het mooiste drieluik van dit album.
Het is verbazend hoe Matt Watts zijn schilderijtjes kan verpakken in popmuziek van drie minuten, met telkens de treffende kleuren en de juiste accenten. Dat kunnen alleen de groten.
Het Londense duo van Jadu Heart zakte voor het eerst af naar België om er hun psychedelische pop debuutplaat ‘Melt Away’ voor te stellen. Hoewel ze een mengelmoes van zoveel verschillende genres brengen, was het live toch een samenhangend dansbaar geheel.
Becky and The Birds, het prille selfmade project van de Zweedse Thea Gustafsson, moest het publiek in de AB Club opwarmen. Gewaad in een soort huwelijkssluier (of was het een lampenkap?) met dito kleed, probeerde ze haar obscure met soul en electro doorspekte r&b aan de man en vrouw te brengen.
Hoewel ze met haar eerste EP een duidelijk statement maakte tegen de muziekindustrie en ook zichzelf uitdrukt hoe ze met een depressie worstelt, kwam dit live helemaal niet tot zijn recht. Het geheel kwam net iets te geheimzinnig over om het echt te snappen. Dat ze wat te bieden had, was wel duidelijk door haar vernufte elektronische toetsen met samples en haar sterke zangskill. Toch doorbreekte ze af en toe de mystiek en bedankte ze het publiek uitvoerig waardoor we toch sympathie kunnen opbrengen.
Ook gewaad in enige mystiek was Jadu Heart, maar op die geheimzinnigheid waren we wel op voorbereid. Alex Headford en Diva Jeffery hebben namelijk een eigen universum gecreëerd - à la Empire of the Sun of zelfs nog Daft Punk - waar gemaskerde alter ego’s Faro en Dina bezweringen ondergaan en als personages evolueren. Live waren de maskers op lichtzuilen aangebracht, waardoor de performance meer direct en persoonlijk was en waar je eigen verbeelding ook deel uitmaakte van Jadu Heart’s wereld.
Qua muziekgenres namen ze ook een avontuurlijke tocht van jewelste. Na EP’s ‘Wanderflower’ en ‘Ezra’s Garden’ waar ze niet enkel hun stijl maar ook hun personages vormgeven, zijn ze vorige zomer met debuutplaat ‘Melt Away’ op de proppen gekomen. Allereerst hebben ze veel weg van trip-hop/chillwave als Bonobo of Tycho. In bijvoorbeeld live opener “The Cure” was de exotische ritme stevig ondersteund door zweverige lyrics en beukende samples en beats die je niet onberoerd lieten. Naadloos daarop aansluitend was “Ocra”, waar ze verder gingen naar glitch met toetsen van trap, soul en r&b. Net die genres kwamen ook uitdrukkelijk naar voren in “U Never Call Me”, waaraan Mura Masa meeschreef en ook zijn accenten duidelijk aanwezig zijn. Dit sterke nummer was trouwens een eerste hoogtepunt halfweg de set.
Ze gingen weinig genres en risico’s uit de weg, want niet alleen brachten ze nieuwe nummers zoals “Metal Violets” , maar ze speelden ook veel nummers van vóór hun debuutplaat. “Galaxy Surfing” klinkt live zo smooth alsof dat broodje nog maar net gebakken was. Als de muzikale mengelmoes nog niet genoeg was dan was daar “Purity” ofwel The XX met enkele versnellingen hoger. Of nog “Dead, Again” dat veel mee had van shoegaze à la Ride of DIIV. Eerste bisnummer “Another Life” geleek dan sterk op Tame Impala’s “Let It Happen”.
Ondanks de veel vaatjes waar ze uit tappen, klinkt Jadu Heart toch zeer verfrissend en origineel. De uitgebalanceerde zanglijnen van Alex’s ruwe en Diva’s honingzoete stemmen en het gewillig dansbare publiek, waar Alex tot tweemaal toe ook deel van uitmaakte, zorgden voor een geslaagd totaalplaatje.
Setlist: Intro, The Cure, Ocra, Meeting Faro, Metal Violets, U Never Call, Galaxy Surfing, Purity, Druns, The Love, Whitefang, Dead Again, Another Life, I’m a Kid
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op negentienjarige leeftijd doet Arlo Parks momenteel iets wat maar weinig leeftijdsgenoten voor elkaar krijgen. De Londense heeft er al een mooi jaar opzitten, want in januari zat ze in de shortlist van de toonaangevende BBC's Sound Of 2020-lijst. Niet slecht voor een artiest die nog maar twee EPs uitgebracht heeft en nog geen enkele headlineshow gegeven had op dat moment. Ondertussen is dat laatste verleden tijd, want Parks is momenteel bezig aan haar eerste tour, waarmee ze dus ook halt hield in een uitverkochte Witloof Bar.
Geloof het of niet, maar Arlo speelde nog maar tweede headlineshow ooit. Gelukkig stond ze er niet alleen voor, want een driekoppige band vervoegde haar op het knusse podium in de kelder van de Botanique. Door een geluidsprobleem begon de show twintig minuten later en moest de band onder geroezemoes beginnen aan de intro, die naadloos overging in "Paperbacks". Van zodra Arlo Parks op podium stond, werd het stil in de zaal en werd er roerloos geluisterd naar het opkomend talent. Backing vocals had ze niet en zo viel al snel op dat er gretig met effecten werd gespeeld om de vocals wat aan te dikken. Geheel overbodig als je het ons vraagt, want Arlo's stem zou ook zonder prima overeind blijven.
Parks haalt haar invloeden uit verhalen uit haar leven en dat van haar vrienden. Zo is het onuitgebrachte "Black Dog" een nummer dat ze schreef ter nagedachtenis van een overleden vriendin. Uiteraard bracht dit de nodige emotionaliteit met zich mee en bleven we niet onberoerd. Eerder in de set liet ze dan vallen dat ze voor "Punk Rock Eyes", een ander nummer dat nog moet verschijnen, geïnspireerd werd door Janis Joplin en The Sex Pistols. Jammer genoeg overheerste de backing track er net iets te veel en kwam het zo niet helemaal uit de verf. Spijtig, want we zien veel in de track en vermoeden dat we helemaal in de ban zullen zijn van de studioversie.
De geluidsproblemen die de show al met vertraging van start lieten gaan, gooiden in het midden van de set nog eens roet in het eten. "Romantic Garbage" liep al snel mis, waardoor Parks besloot het nummer stil te leggen en een voor en over Brussel geschreven gedicht voor te lezen, terwijl de problemen werden verholpen. Het gedicht maakte nog maar eens duidelijk hoe mooi ze met woorden kan spelen en werd dan ook op groot applaus onthaald. Eenmaal de technische problemen van de baan waren, hervatte Arlo "Romantic Garbage" nog eens. Ondanks dat de instrumenten iets te veel de bovenhand namen, was dit een zeer goede live-uitvoering.
“It's 3am and I'm craving waffles - just one or two crystals of sugar, of peace. We're burning through Brussels and my eyelids drop easy - nothing is ugly, my world is a gorgeously soft sea foam green, stomach stuffed with chicken gyoza from Kokuban, thinking of the dreams that came true when I blinked, of Rene Magritte and the Jacques Brel my grandmother used to cook to: I'm wondering if anyone really can be in love with the way words settle like, too much chocolate, under the tongue of a kid like me. I woke up feeling like an alien, legs sore, eyes full. Now the muscles in my back slip loose and I feel my heart shift to hints of lavender and longing and moules frites. Someone laughs out of the window. The day feels wide open - like there are things yet to happen, split second before a kiss, page fresh and white - I don't feel like that often so I find myself grinning until my teeth sting. Thank you Brussels - for making me remember the things to come - for the coffee and the rain and the plants.”
Dat dit de tweede show van de tour was, merkte je bij Arlo en haar band hier en daar nog aan wat kleine timingfouten en de zoekende blikken naar elkaar, maar toch voelde je ook dat er een organische dynamiek voor je tot stand gekomen was, waarbij ieder zijn ruimte kreeg om eens zot te doen. "Eugene" en "Super Sad Generation" eindigden in interessante orgelpunten, waarbij je het gevoel had dat je getuige was van een geslaagde jamsessie. Dankzij de band kreeg elk nummer ook wat meer body en zo vielen de riffjes in "george" of de reggae-invloeden van "Cola" live des te meer op.
Er zaten wat schoonheidsfoutjes in Arlo Parks' tweede Belgische show, maar eens die van de baan zijn, zien we haar als een van de muzikale boegbeelden van generatie Z. Vooral in nummers als "Angel's Song", dat ze akoestisch bracht, kwam haar hele potentieel naar voor en zagen we een hedendaagse popartieste aan het werk die haar ziel in haar muziek giet. Arlo Parks was op momenten nog zoekende, en op andere momenten genoot ze met volle overgave van de show. Volgende zomer staat ze wellicht op een Belgisch en ze vertelde ons dat haar debuutalbum tegen het einde van het jaar verwacht kan worden. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd!
Setlist: Intro - Paperbacks - Cola - George - Punk Rock Eyes (onuitgebracht) - Poem - Romantic Garbage - Black Dog (onuitgebracht) - Angel’s Song - Eugene - Second Guessing - Super Sad Generation - Sophie
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
We hebben het al aangehaald, er bloeit de laatste jaren iets moois in het moderne jazzgebeuren. Jonge muzikanten die het genre omarmen en het genre zelfs heruitvinden tot een vorm van 'improvisatie tot het oneindige' , schieten als wortels uit de grond. Eén daarvan is SCHNTZL die in 2016 een succesvol debuut uitbracht. Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde zijn ondertussen veelgevraagde gastmuzikanten bij uiteenlopende projecten. Zo zijn ze te vinden bij edgy electropopbands als Bombataz of verlenen ze hun medewerking aan jazz/not jazz-formaties als Donder en Warm Bad. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé voor het An Pierlé Quartet. Hiermee deden ze in 2018 een internationale theatertour. Ondanks die goedgevulde agenda vond de band toch de tijd een nieuwe plaat op de markt te brengen. Met 'Catwalk' zet SCHNTZL zijn weg naar dat improviseren tot kunst verheffen gewoon verder. Het album werd vastgelegd in de studio van Koen Gisen (ook bekend als de derde SCHNTZL of het hoedje van de gelijkbenige driehoek) en verscheen op W.E.R.F. Records.
Dat experimenteren met geluiden, zowel piano klanken als drumpartijen, komt al bovendrijven bij “Otis”, “Lovers” en Natalia”. Binnen een minimalistische omkadering, er worden geen geluidsmuren gesloopt, kom je binnen in een bijzonder filmische en kleurrijke wereld die SCHNTZL je aanbiedt. De band houdt ervan de aanhoorder daarbij telkens op het verkeerde been te zetten, waardoor de aandacht ondanks die eerder intieme sfeer geen enkel moment verslapt. Dat was eigenlijk al de reden waarom we in 2016 vielen voor de band en dat sprankelende en grensverleggende titelloze debuut.
Anno 2020 is SCHNTZL echter volledig volwassen geworden. Mede door de niet afhoudende werkkracht, straalt deze plaat dan ook een enorme perfectie uit zonder het spelplezier echter uit het oog te verliezen. Gelukkig maar. Fladderend als een vlinder vliegt het duo van de ene bloem naar de andere en doet je vol bewondering naar adem happen. Want eigenlijk zijn het niet afzonderlijke songs als “Sunshine Baby”, “Thin Boy” of andere “Sumi” of afsluiter “Tujiko” die ons over de streep trekken, het is het totaalplaatje dat klopt bij SCHNTZL. Die fantasieprikkelende lijnen die je boordevol vragen achterlaten in de hoek van de kamer, waardoor je na enkele nieuwe luisterbeurten terug ontdekkingen doet. Dat keert over de hele lijn terug op deze 'Catwalk'. Elke song is eigenlijk een nieuwe bladzijde in het boek dat de naam 'Catwalk' draagt.
Je beluistert deze zeer visuele plaat dan ook best als het lezen van een boek. Elke pagina doet je weer voor een andere verrassende wending te staan en bij het slot blijf je nog met veel vragen zitten. Dat is het soort boeken - of films- waar ik het meest van hou.
SCHNTZL wandelt, gracieus als een kat, doorheen deze plaat. Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, dat is dan ook de ultieme rode draad op deze parel van een jazzschijf , die geen jazzschijf meer is, net door dat avontuurlijke karakter waardoor grenzen worden verlegd, en waar grenzen vervagen. Daarom is deze 'Catwalk' een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , een jazzliefhebber die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen.
Blues/Jazz
Catwalk
SCHNTZL
W.E.R.F Records/Gentlepromotion
Binnen het deathcore-gebeuren is Suicide Silence uitgegroeid tot een begrip. De band had de laatste jaren echter af te rekenen met zware verliezen. Het overlijden van voormalige frontman/zanger Mitch Lucker bij een jammerlijk ongeval , is een mokerslag die een schokgolf deed ontstaan doorheen het deathcore-gebeuren. De band kroop langzaam recht en stelt nu zijn nieuwste album voor. Na enkele minder sterke platen , slaat de band eindelijk die zwarte bladzijde volledig om.
Met “Meltdown” voel je al koude rillingen over je rug lopen en dan zijn we vertrokken voor de ene na de andere energieke uitspatting die als een uppercut in je gezicht terecht komt. Het is alsof de band zowel instrumentaal als vocaal zijn frustraties uitschreeuwt, binnen een razende omkadering die geen rekening houdt met eender welk heilig huisje. Het geduw en getrek dat je hoort en voelt bij “Two Steps”, “Feel Alive”' - een titel die de lading dekt trouwens - en “In Hiding” voelt aan alsof het vuur eindelijk terug brandt bij deze band, en daar zijn we heel blij om. Anno 2020 krabbelt de band duidelijk terug recht en gaat in een rechte lijn, die als een mes door je metal hart boort, van bij “Love Me To Death” tot de afsluiters “Serene Obscene” en “Become The Hunter”. Soms is het gestroomlijnd, om daarna in een razend tempo zodanig verschroeiend hard uit te halen , dat je het aanvoelt alsof je door elkaar wordt geschud tot je niet meer recht kunt staan.
Als fan die de band al jaren volgt mogen we anno 2020 terug opgelucht ademhalen. Na enkele luisterbeurten en zoveel haren die op onze armen rechtkomen van innerlijk genot , stellen we namelijk vast dat Suicide Silence uit de doden is opgestaan, en hoe. 'Become The Hunter' is een opgestoken middelvinger naar de dood, die ons allen treft. Vernieuwen doet de band niet meer, in het recente verleden zorgde dit dus zelfs voor die minder sterke platen van de band. En ook daar zijn we eerlijk gezegd blij om. Suicide Silence brengt terug die lekker old school deathcore uit hun beginjaren en drijft het tempo zodanig op dat je haast voortdurend naar adem moet happen bij zoveel verschroeiende mokerslagen die als een granaat in je gezicht tot ontploffing komen. Zo eten wij onzen boterham met deathcore nog steeds het liefst.
Ook al zijn we eerder voorstander van bands die zichzelf vernieuwen, in het geval van Suicide Silence zijn we dus eerder blij dat deze band teruggrijpt naar hun oorspronkelijke sound. 'Become The Hunter' is dan ook een plaat om te koesteren als liefhebber van het genre, en elke fan van deze top band staat op vrijdag 19 juni op Graspop Metal Meeting, en dat is op basis van deze knallende en knetterende deathcore schijf een aanrader van formaat.
De Noorse formatie Ruphus is een legendarische progressieve rockband die enige furore maakte in de jaren '70. Op eerdere albums maakte de band muziek in de stijl van Jethro Tull en Uriah Heep. Nadat de toetsenist inspiratie haalde bij de jazzformatie Moos Loose waar hij deel van uitmaakte, werd er een meer jazzy sound gebracht binnen de plaat 'Let Your Light Shine'. Een schijf die in 1975 op de markt werd gebracht. In 2019 volgde de heruitgave.
De quasi instrumentale aanpak heeft een psychedelische inwerking op je gemoed, op een wijze zoals enkel die typische jaren '70 bands dat konden. Dat komt al naar voren bij het eerste “Sha Ba Wah”, een klepper van circa zeven minuten lang. Je kunt inderdaad niet voorbij aan invloeden van die jaren '70 bands, maar Ruphus klinkt ook opvallend hedendaags. Alsof ze hun tijd ver vooruit waren. Dat laatste keert ook terug op het korte “Nordlys” en wordt verder in de verf gezet op “Second Corner” tot het lange “Let Your Light Shine”. Prompt voel je je wegdrijven naar hogere sferen wanneer de lekkere gitaarriffs en drumsalvo's op ingenieuze wijze met elkaar worden verbonden. Het soort magie dat je doet terugdenken aan die gouden tijden van toen dus. Ruphus bewijst hiermee hoe ze meesters waren in hun vak. Na het korte “Grass” zijn we weer vertrokken voor een bijzonder gevarieerde trip van circa negen minuten lang. Waarbij de band de stelling nog maar eens in de psychedelisch aanvoelende verf zet. Het extra leuke is dus het vermengen van typische progressieve rock met jazzy invloeden, dat telkens terugkeert op deze plaat. Door deze gevarieerde aanpak blijf je ook geboeid luisteren en genieten van deze schijf. De sobere vocale inbreng, o.a. bij de titelsong, is een kleine meerwaarde, maar geen must.
Wat ons bij 'Let Your Light Shine” het meest aanspreekt is dat etaleren van een instrumentaal enorm veelkleurig klankentapijt. Ook anno 2020 klinkt dat nog steeds opvallend fris en monter. Meer nog , het lijkt wel alsof Ruphus niet alleen zichzelf heruitvindt, maar ook een muziekstijl die teruggrijpt naar het verleden. En dat is misschien nog de voornaamste reden om deze plaat in huis te halen. Als je liefhebber bent van die typische jaren '70 progressieve/jazzy muziek, met een experimentele inbreng , dan zult u zeker niet van een kale reis thuis komen. Ruphus haalt hier namelijk alles uit de kast om meerder muziekstijlen perfect met elkaar te verbinden, door middel van een gevarieerd allegaartje waarbij het aanvoelt alsof diezelfde jaren '70 opnieuw zijn begonnen. Sterk, zeer sterk water daar in Noorwegen. Een aanrader.
In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!
Ondertussen is het al sedert 2011 geleden dat ik nog eens de eer kreeg om Dallas Green (zanger/singer-songwriter) aan het werk te zien met zijn camaraderie: City and Colour. Ik herinner mij deze avond nog levendig in de Trix (Antwerpen). Ik was toen al een hele poos fan van zijn punk-/hardcoreband Alexisonfire en wist niet wat te verwachten. Van zodra hij toen het podium opkwam, blies hij mij omver met zijn loepzuivere stem en uiterst unieke charisma. Ik zie zo nog die ene gouden spot op hem branden, toen hij compleet solo “Coming Home” bracht. Je leest het juist… Mijn verwachtingen voor vanavond waren echt hoog gespannen.
Eerst was het de beurt aan de Britse jongedame, Bess Hildick-Smith, om ons op te warmen met haar solo-project Bess Atwell***1/2. Haar stijl kenmerkt zich door een combinatie van folk met rustige pop die doet mij ook wel doet denken aan Agnes Obel en Sharon van Etten. Ze speelde warme songs, ondersteund door haar akoestisch gitaarspel en een tweede gitarist. Haar stem heeft een breekbaar timbre, maar klinkt toch ook vol op datzelfde moment. Hierdoor boeide ze mij spontaan en ik was al vrij snel ‘mee’ in haar muziek. Ook het grotere publiek luisterde aandachtig, stil en gaf de indruk al te genieten. Haar eerste EP ‘Chemicals’ dateert al van 2011, ze heeft al een full op haar palmares onder de naam ‘Bessie’ en onlangs bracht ze de nieuwe EP ‘Big Blue’ uit. Bessie wordt ondertussen alom geprezen en kreeg zeer positieve recensies door The Guardian en The Independent. Het is misschien nog maar een jonge vrouw, maar op talent staat duidelijk geen leeftijd. We hebben nog lang niet alles gehoord van haar en volgens mij staat ze binnenkort ook zelf op de planken als headliner in de Stadsschouwburg van Gent!
Na het fantastisch mooie voorprogramma dimden alle lichten. De zaal is volledig donker. Iets later werd het podium bescheiden belicht en kwam Dallas Green het podium op. Hij kreeg een akoestische gitaar van z’n roadie en begon te zingen:
“I’d rather walk alone
Than stand in a row
I’d line up everything I Own
Decide what should stay and should go.”
De eerste zinnen van zijn nieuwe song “Living in the Lightning” kwamen bij mij meteen emotioneel binnen en ik werd opgeslokt IN zijn manier van spelen, het fragiele timbre van zijn stem, de oprechtheid waarmee hij zijn muziek zingt, brengt,… en de levenservaring die hij uitstraalt.
Jammer genoeg moet ik notie maken van het feit dat deze tour geen klassieke promotietour van zijn laatste plaat ‘A Pill for Loneliness’ werd. Één week voor het verschijnen van deze plaat, overleed echter Dallas’ zijn kameraad Karl ‘Horse’ Bareham. Karl was langdurig producer, engineer en vooral ‘all-round’ beste vriend van City and Colour (Bron: thestar.com). Dit maakte het echter voor Dallas onmogelijk om een grootse tour met veel triomfantie te spelen. Na grondig overleg met zijn bandleden, besliste hij om een intieme tour te doen, samen met zijn goede vriend en multi-instrumentalist Matt Kelly. Dit gegeven wetende, maakte het geheel voor mij net nog die grote tikkel intenser.
De eerste songs speelde Dallas volledig solo. En meteen bewees hij voor mij dat hij nog een uitmuntend muzikant is, om niet te zeggen minstens even goed als toen in 2011. Vanaf het nummer “Against the Grain” kwam Matt Kelly er dan ook bij. Ik hoopte vooral op een subtiele begeleiding, en dit deed Matt ook. Muzikaal zat alles perfect en beide muzikanten waren perfect op elkaar ingespeeld. Zowel veel oudere -soms nooit eerder gespeelde songs-, als nieuwe songs werden gebracht als intieme versie. Alle stukken van de puzzel vielen perfect in elkaar, het werd een optreden waar ik met open mond naar keek en mij alle besef van tijd en zorgen deden vergeten.
De absolute hoogtepunten waren voor mij de songs “What Makes A Man?”, “We Found Each Other in the Dark” en “Day Old Hate”. Dit laatste nummer kan je hier live opnieuw bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=1RnqXYQK_fU
Zo verliep de avond op briljante wijze, en eindigde die veel te snel.
Dallas Green is één van de beste, meest charismatische muzikanten die ik ken en ik ben gelukkig dat ik deel kon uitmaken van dit unieke concert in intiemere setting.
Kortom, City and Colour was Briljant … Uitermate b-r-i-l-j-a-n-t!
Setlist: Living in Lightning - Northern Wind - Against the Grain - What Makes A Man? - Difficult Love - Waiting… - We Found Each Other in the Dark - Body in a Box - Friends - Young Lovers - The Girl - Day Old Hate - Hello, I’m In Delaware - Coming Home - Blood - Sleeping Sickness - Lay Me Down
Organisatie: Democrazy, Gent
Bruno Vansina is een artiest die van vele markten thuis is. Het meest bekend is hij door zijn werk in de blazerssectie van Flat Earth Society. Afgelopen jaren organiseerde hij bovendien bijzonder tot de verbeelding sprekende projecten. Zoals het 16-koppige Vansina Orchestra 'Maité Het Meisje En De Vogel' en Orchestra Exotica. Nu is er het Bruno Vansina Quintet met een straffe line-up. We citeren: "Benjamin Sauzereau is één van de meest originele gitaristen van het moment. Ook de sterke jonge bassist Cyrille Obermüller (HAST) is in geen tijd uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische jazzlandschap. Percussionist Falk Schrauwen (Echoes of Zoo), nog zo’n aanstormend talent en een wereldmuziek-expert, zorgt voor extra ritme en kleur, en met de alomtegenwoordige Teun Verbruggen als ritmische motor van het kwintet kan deze samenwerking alleen maar leiden tot een bruisende creatieve weelde". Met '12/12' brengt dit gezelschap een zeer visuele plaat uit, die de fantasie van de aanhoorder prikkelt.
We citeren verder: 'In 2018 trok de band een heel jaar op muzikaal avontuur. Elke maand namen de muzikanten hun instrumenten mee naar een bijzondere plek: een schaatsbaan, autosnelweg, velodroom of kermis. De uitdaging: musiceren en reageren op de muziek die een plek van nature maakt. De band speelde op die plekken onaangekondigd en zonder publiek. De mensen die erbij aanwezig waren hoorden bij de plekken of kwamen er toevallig langs. De camera registreerde de muziek, de geluiden, de gebeurtenissen. Elke maand leverde een kortfilm op, met als optelsom een muzikaal beeldverhaal in twaalf hoofdstukken."
Tot daar de verklaring van de titel van de schijf. Elke song ademt iets heel naturel uit, alsof de heren ter plaatste iets nieuws uit hun mouw schudden, geïnspireerd door de omgeving waar ze zich bevinden. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken, maar bij titels als “Scooters”, “Boat”, “Wassalon” en “Bowling” kun je , mits een beetje je fantasie te laten werken, je daar al iets bij voorstellen, door op een lekker aanstekelijke wijze te improviseren en op avontuur te trekken door de jazz . In deze muzikale landschappen spreiden de topmuzikanten niet alleen hun intense virtuositeit tentoon, bovendien word je inderdaad meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld die de band je aanbiedt.
Ondanks dat de songs ons op deze plaat wel degelijk raken in ons jazz-hart, krijgen we echter het gevoel dat ze nog beter tot hun recht gaan komen, eens op het podium gebracht. De visuele elementen worden geprikkeld, want naast het strelen van de oorschelpen op een intieme en gevarieerde wijze, wil het oog ook wat. De fantasie wordt echter wel degelijk verder geprikkeld bij songs omgeven door walmen van intense stilte die je niet in slaap wiegen maar vol bewondering een goed gevoel van binnen geven.
Ga om bovenstaande reden deze band dus zeker live zien. Want eens op dat podium komt uw fantasie letterlijk tot leven dankzij de impact die de band nu al op ons heeft dankzij deze sprankelende, avontuurlijke jazzplaat waar geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten zeker diep worden geraakt.
Blues/Jazz
12/12
Bruno Vansina Quintet
RAT Records/Jazzlab
Sam Fender is op wereldveroveringstocht. Na gekroond te worden tot laureaat van de begeerde BRIT’s Critics Choise Award (tot spijt van Lewis Capaldi) staat zijn carrière in een stroomversnelling. Debuutalbum ‘Hypersonic Missiles’ werd lovend ontvangen en de zalen blijven alsmaar groeien. Zo ook in ons Belgenland. Een dik jaar geleden was hij nog aan het werk te zien in de piepkleine Witloof Bar, amper vier maanden geleden passeerde hij La Madeleine en gisteren moest de Ancienne Belgique eraan geloven. Aaneensluitend uitverkochte zalen.
Met een 'Good evening, how is it going' , kwamen de bescheiden gasten van indierockgroep The Pale White het podium op. Ze warmden ons ook al op bij Fenders show in de Botanique, een half jaar geleden. Vanaf het eerste nummer zag de drummer het al volledig zitten. De gekke smoelen die hij trok , konden ons vermaken, alsook het feit dat een ventilator zijn lange lokken uit zijn gezicht waaide. De propere zang in combinatie met de ruigere gitaren konden smaken, net als de leuke breaks in de nummers; maar toch werd hun set vooral gedragen door de rollende drums. Wat later vroegen ze het ietwat stijve publiek om mee te klappen. Dat draaide goed uit want vanaf toen ging het energiegehalte sterk omhoog. De meeklapmomenten bleven maar komen en gejoel kon niet worden onderdrukt. The Pale White heeft zeker nieuwe fans verworven.
Maar uiteindelijk zagen we The Pale White maar al te graag vertrekken om plaats te maken voor de geliefde Sam Fender. De Brit werd met enorm veel getier ontvangen op de eerste tonen van zijn radiohitje “Will We Talk?”. Fender en kompanen brachten het met volle overtuiging en wisten zo het publiek vanaf het eerste nummer mee te trekken in hun avontuur. Al snel kwam nieuwe single “Hold Out” aan bod en deze werd al meegezongen door de eerste rijen. De weemoedige sax-outro van Johnny ‘Bluehat’ was net dat extraatje.
De nummers werden live versierd met melodieuze intro’s maar voor de rest bleef de band (iets te) flink trouw aan de plaat. Fender kampte de afgelopen maanden met ernstige stemproblemen , maar hij bleek er weer helemaal bovenop te zijn. Zijn prachtstem kon opnieuw bekoren. Daarnaast mag zijn deftig gitaarspel niet worden vergeten maar toch berust de focus op de melodie en tekst.
De setlist verschilde opnieuw niet veel van de vorige passage aan ons land. Wel bevatte het een gevarieerd energieniveau. Naast enkele pieken bij “Hypersonic Missiles” en “The Borders”, die luidkeels werden meegezongen, waren er ook genoeg rustpunten ingepland. Alvorens “Poundshop Kardashians” in te zetten, draagde hij het op aan Caroline Flack; de recent overleden celebrity aan zelfmoord. Bij “White Privilege” werd het eventjes erg emotioneel toen iedereen herhalend het cynische zinnetje ‘Their evil is still not gone’ meezong. Sam onderbrak het nummer - dat bol staat van maatschappijkritiek - om zijn bevindingen over de Brexit te delen. ‘I’m sorry. I didn’t want to leave you.’ klonk het.
Ondanks de roem die hij heeft te danken aan zijn indrukwekkend parcours, bleef de jongeman erg symphatiek in omgang met het publiek. Zijn bindteksten waren zeer ludiek en hebben sommige harten doen smelten.
Fender was verrast door het timide Belgisch publiek; naar eigen zeggen is hij wat uitbundiger gewoon. Toch barstte er na elk nummer een immens applaus los, alsook nagenoeg elk woord dat de Brit uitsprak. Het liet hem allerminst gecharmeerd achter. Al lachend vroeg hij zich af waar de applausmeester verscholen zat. Er was veel interactie met het publiek. Drumstokken en een geplastificeerde Lewis Capaldi werden uitgewisseld, maar voor een selfie paste de Engelsman beleefd.
Afsluiten werd gedaan met een cover van Fenders grote held, Bruce Springsteens "Dancing In The Dark". Ondanks dat deze goed werd ontvangen, hadden wij de Brit liever zien eindigen met een eigen nummer.
Vastberaden overwon Sam Fender ieders hart in de Ancienne Belgique. Hij kon jong én oud bekoren maar ook doen losgaan op zijn muziek. Het alsmaar opstijgend getier kon enkel worden gestopt door een nieuw nummer te beginnen.
Ondanks dat het een gewonnen slag was in zijn tournee, hadden we graag iets minder gelijkenissen met zijn vorige passages gezien. Desalniettemin zijn we benieuwd of ‘the skies zijn limits’ gaat hebben voor deze knappe jongeman.
Setlist: Will We Talk?-Millennial - Greasy Spoon - Hold Out - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys-Spice - Play God - Hypersonic Missiles - White Privilege - Poundshop Kardashians - Saturday - That Sound - Dancing In The Dark (cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/sam-fender-25-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Mono Inc. is een Duitse alternatieve rock/gothicband die sinds 2000 aan de weg timmert. Hun laatste plaat dateert van 2018: 'Welcome To Hell' . Met hun nieuwste plaat, 'The Book Of Fire', grijpt de band terug naar de donkere middeleeuwen. Een tijd van inquisitie en dergelijke meer. Allemaal mooi uitgebeeld in dit conceptalbum dat ons doet terugkeren naar die tijden, op een intense en zodanige wijze dat je je die beelden voor de ogen haalt. Waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
De toon wordt al aangegeven bij “The Book Of Fire”, “Louder Than Hell” en “Warriors”. Indrukwekkende verhalen over een ver en vooral donker verleden, worden uit de doeken gedaan op een zeer filmische wijze. Het meest opvallende is de verschillende stemmen die zorgen voor een gevarieerde sfeer, die uiteenlopende kanten uitgaat. Duisternis is het sleutelwoord bij Mono Inc. binnen een mysterieuze en mystieke omkadering die je tot een zekere waanzin drijft, zonder die geluidsmuur af te breken. Maar wel door je te confronteren met datzelfde verleden.
Bij “Shining List” krijgt Mono Inc. hulp van Tilo Wolff (Lacrimosa) en dat blijkt een extra meerwaarde binnen het geheel. De sfeer wordt steeds grauwer en doet een huivering door je lijf lopen die je onderdompelt in donkere gedachten. Door zo confronterend tewerk te gaan, slaagt de band in zijn opzet die middeleeuwen terug tot leven te brengen, wat dus ook de onderliggende bedoeling was van dit concept. Een verhaal vertellen, op een zodanige wijze dat je met de ogen gesloten je die beelden voor de ogen haalt. Alsof die tijden zijn teruggekeerd.
Mono Inc. blijft trouwens begane wegen verder bewandelen op de daarop volgende songs als “Death Or Life”, ”Nemesis” en “Right For The Devil” met Tanzwut die de groep versterkt. Afsluiter “Run For You Life” zet bovenstaande stellingen nog maar eens in de verf.
De vervolging, het verdriet en het lijden wat door die bloeddorstige inquisitie ervoor zorgde dat die Middeleeuwen worden gezien als één van de donkerste tijden ooit , worden op een ingenieuze wijze uit de doeken gedaan door deze geweldige muzikanten ; ze doen je dan ook letterlijk reizen in de tijd, en je dat beklemmende gevoel bezorgen van innerlijke pijn en smart binnen een mystieke omkadering die je dan weer doet baden in het angstzweet.
Missie geslaagd, over de gehele lijn.
“Moeie gieder morgen nie werken Sint Niklaas?” - Met deze heerlijke woorden trappen de vijf van Het Zesde Metaal af …Eigenlijk bestond de eerste bezetting van de groep uit vijf kerels uit het zesde Latijn en waren zo ‘de saaien van de school’, daarom hebben ze de groep maar Zesde Metaal genoemd dat klonk cooler, dixit frontman Wannes Cappelle.
Vandaag staan we hier om vooral hun nieuwste album te ontdekken, ‘Skepsels’ van november 2019.
De prachtige zaal van de Casino doet dienst als mooi kader voor een (West-)Vlaamse topgroep die inzet met “A je mie mist” en “Houd mie dichte”, de klank staat een beetje bizar waardoor de gitaren luider klinken dan de leuke stem van Wannes, maar daar komt gelukkig verandering in … De bindteksten zijn altijd iets om naar uit te kijken, die Wannes is een schitterende enthousiaste kerel die zomaar om de hoek kan wonen. Ik zie toch steeds politieagent Wantje uit Bevergem als ik Wannes zie en hoor, de politieman die de ‘verkeerde stiel gekozen had’… Geschiedenis en politiek, natuur en weetjes worden tussen de nummers afgewisseld.
Wannes geeft ons mee dat 1830 ‘ééndracht maakt macht’ bracht en dat Vlaanderen ondertussen alles voor mij is en niets voor een ander ! Ook nog horen we dat we ‘allemaal’ in het prachtige Casino door één deur zijn binnengekomen en ‘allemaal’ weer door één deur naar buiten zullen gaan, we kunnen dus ‘allemaal’ door 1 deur ! Hij voelt zich ondertussen een Pastoor en zegt dat normaal gezien dan de vredeswens komt in de kerk, dan moet je elkaar de hand geven, maar gezien het Coronavirus , is ‘t beter een ‘vusje’ (een vuistje) nu. “Ander mens” komt voor “Tid van Ton”, met gepast applaus want deze kennen we, hoor ik hier en daar !
We beleven de première in Sint Niklaas van hun Vlaamse toer, in Nederland waren ze beetje gaan oefenen zegt Wannes, ze werden aangekondigd als Vlaamse Dialectrockgroep met verhalen, sagen en verwondering, ‘misère’, ach misère bestaat niet, slecht gekleed zijn bestaat niet, slecht weer bestaat niet …. enkel slechte lucht !
Wannes geeft ons nog mee dat ze dus in Nederland geoefend hebben om hier perfect te zijn, … Ik vind dat ze beter wat meer hadden geoefend en straks bij het buitenwandelen zal ik dit nog een paar keer horen van verschillende Sint-Niklazenaars… een beetje warrig hoorde ik, we hebben liever Wannes aan de micro met zijn gitaar alleen, het was soms echt wel luid … “Jèn”, “Slaven van het leven”, “Calais” en “Levensgevaarlijk gewond”… en dan “Stempel”, ’Tis niet alles wat et likt”, “We zien alfwege en spelen nu voor Katleen en Griet die zonder het te weten van elkaar voor hetzelfde vechten” , dat zijn momenten dat we kippenvel krijgen, prachtig ! Niets doen is geen optie volgt.
De nummers “Kom bie mie”, “De onvolledigen”, “Gie, den otto en ik” volgen elkaar schoon op. Eindelijk kunnen we weer lachen want alles is nog niet “Naar de wuppe”, zoals mijn gemengde gevoelens bij het concert, “Benauwd” erna , en dan 3 heel goeie ‘encores’… Een andere, nieuwere geslaagde versie van “Ploegsteert” komt op ons af, niet voor niets één van de beste nummers van de Nederlanden, “Ier bie oes” en “Ouder komen” want in West Vlaanderen 'kommen' we ouder, we worden het niet … Op “Dag zonder schoenen” blijf ik wachten tot de lichten van de zaal al lang aan zijn, ach een groep als Zesde Metaal kan na vijf albums natuurlijk niet meer alle nummers spelen.
Dankuwel, respect en tot de volgende keer Filip Wauters, Robin Aerts, Tim Van Oosten, Tom Pintens en Wannes Capelle.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/het-zesde-metaal-24-02-2020.html
Pics optreden, Kreun, Kortrijk op 28 februari 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/het-zesde-metaal-28-2-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wie Jack Black en zijn bro Kyle Gass kent , weet al bij voorbaat dat het een special concert gaat worden en de heren onder Tenacious D stelden duidelijk niet teleur.
De show gaat van start met een afwisseling tussen slecht getekende strip-film en absurde nummers bij wijze van referentie naar hun youtube reeks ‘Post Apocalypto’. Voor de generatie die opgegroeid is met absurde humor van youtube, ‘vines en tiktoks’ is het een heerlijke steek naar opgeblazen filmmusicals. Met tekeningen die uit de hand van een zevenjarige zouden kunnen komen, maakten de heren een verhaal rond een queeste gevuld met ruimtetuigen, seks en Donald Trump.
Ondanks de tekenstijl was het een leuk concept waarbij Jack en Kyle achter een semi-doorschijnend doek stonden waar dan op geprojecteerd kon worden. Ondanks dat het een leuke vorm was van projection mapping en humor , duurde het net iets te lang voor het publiek.
Die hadden na een halfuur duidelijk nood aan stevige metal op akoestische gitaren, een plastic saxofon en blokfluit. Het werd een feestje zonder enige vorm van pretentie waarbij er twee mannen op het podium stonden die gewoon plezier hadden en toevallig veel geld in een show kunnen steken o.m. zoals bij de tussentijdse blokfluitsolo’s. Dat de rockster-allures niet aan hen besteed waren , werd duidelijk wanneer zej de roadies en techniekers individueel bij naam bedankten, iets wat andere sterren niet eens zouden kunnen.
Tegelijk bleef de kwaliteit van het concert wel wisselend hoog. “Master Exploder” bijvoorbeeld was een nummer waar de fans duidelijk op hadden gewacht waarna de hele zaal voor het eerst meebrult. Ook andere meezingers als “Kickapoo” werken duidelijk nog na , na al die jaren, waarop een paar moshpits ontstaan.
Jack Black en Kyle Gass hebben het unieke talent om obscene liedjes, waarvoor anderen als ‘#metoo’ zouden aangeklaagd worden, te laten klinken als mierzoete liefdesliedjes met pit. Ook voor satires met een cover van ‘Frozen’ kan je enkel hier horen. Gelukkig is er ook ruimte voor hun ondertussen legendarisch liedje “Best Song In The World” en kunnen ze ook niveau halen door tweestemmig metal te zingen.
Conclusie: Tenacious D - twee mannen met geld die nooit echt zijn opgegroeid , een hekel hebben aan pretetie en doen wat ze willen. Twee shows in één boxen met hoogtes en laagtes kunnen ze.
Voor een topconcert op het hoogste niveau moet je hier niet zijn, om te lachen, mee te brullen en u te amuseren des te meer.
Organisatie: Live Nation
Tales is het gevarieerde blues rock project rond Roeland Smeyers. De man is al sinds zijn 15de met muziek bezig. Door een samenloop van omstandigheden bracht hij pas nu zijn debuut uit 'Light Trip'.
We vroegen het hem zelf: Ondanks het debuut ben je toch al veel jaren bezig in de muziek. Waarom heeft het zolang geduurd eer dit debuut er kwam? "Ik ben eigenlijk al sinds mijn15 jaar met muziek bezig. Door een baan waarin ik enorm veel tijd in stak en ook omdat ik financieel niet echt kon verdienen met muziek, heb ik zeven jaar niets meer gedaan met muziek. Ondertussen heb ik een andere baan waarbij ik plots wel meer tijd daarvoor heb, dus vond ik het de ideale moment om een solo plaat te maken."
We schreven over 'Light Trip 'het volgende: ‘Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die een knipoog uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.’
Roeland zegt daar het volgende over: ''Klopt ook. Het moet niet altijd zwaarmoedige zijn. In de toekomst wil ik wel wat richting stevigere rock uitgaan. Maar mijn bedoeling is met mijn muziek vooral mensen te entertainen, en daarom mag het gerust wat luchtiger zijn”.
De volledige recensie van 'Light Trip' kunt u trouwens hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76881-light-trip.html
We polsten ook bij Roeland zelf naar de reacties: "Opvallend positief eigenlijk. Niet alleen op de cd maar ook live krijgen we enorm veel positieve reacties. En dat doet deugd. We spelen trouwens nu in een uitverkochte zaal terwijl Hooverphonic hiernaast speelt dat is toch iets."
Na enkele try outs kwam Tales dit debuut inderdaad voorstellen in een volgelopen CC Zwaneberg. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch voor de zeer relax solerende Roeland, zo blijkt, die ons op voorhand al liet weten er zeer gerust in te zijn. " Niet echt, ik ben zeer kalm daarin en zie het zeker zitten. Het loopt allemaal wel los." zegt hij hierover.
We vonden ook dat er duchtig werd geïmproviseerd met meerdere muziekstijlen? Wat is uw mening hierover? Ondanks het feit dat die 'blues' zeker naar voor komt binnen jullie muziek is het niet volledig Blues. Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
“Het is niet mijn bedoeling om een label te kleven op mijn muziek, dat is voor mij belangrijk. Het blijft echter blues rock, maar er zit ook wat jazz in. We hebben hier op het podium een saxofoon, dan gaat het een heel andere kant uit. Dire Straits is wat mijn muziek betreft een eventuele referentie. Maar het gaat dus veel verder.”
Je hebt ook een song gecoverd van Dire Straits “Six Blade Knive”. Hoe ging dit in zijn werk? En heb je hierop al reactie gekregen van Mark Knopfler? “Ik had eigenlijk nooit echt gezongen, ik speelde in het verleden bas. Toen ik een stukje inzong werd me erop gewezen dat mijn stem zeer veel gelijkt op deze van Mark Knopfler; Bij het beluisteren van die song “Six Blade Knive” viel me dat ook op. Van het één kwam het andere. Men is die versie gaan afgeven aan Knopfler zelf en die heeft via mail laten weten dat hij het een goede versie vond en was akkoord er iets mee te doen. Zo is de bal aan het rollen gegaan.”
Het concert verslag: Schipperend tussen gezapige blues, lekker aanstekelijke rock en een stevige knipoog naar jazz krijgen we - net als op plaat - ook live een gevarieerde set voorgeschoteld die vele kanten uitgaat. Hoewel de sfeer al goed zat van in het begin, was het pas toen de twee bevallige danseressen hun kunsten kwamen vertonen dat het concert echt in gang werd getrokken. Deze professionele danseressen hebben bij 'The Voice' en 'So You Think You Can Dance' hun kunnen ruimschoots bewezen en bleken dus een enorme meerwaarde binnen het geheel te zijn.
Uiteraard trekt Roeland door zijn al even veelzijdig stembereik, die inderdaad bij momenten deze van Mark Knopfler zeer dicht benadert. En bijzonder warme uitstraling zowel op als naast het podium, die de aandacht over heel de avond naar zich toe trekt. Maar toch kun je niet voorbij aan de puike prestatie van de muzikanten waarmee hij zich laat omringen. Hoewel sommige eerder statisch hun ding staan te doen, stralen ze één voor één professionaliteit en virtuositeit uit van een uitzonderlijk kaliber. De betoverende drumpartijen, de aanstekelijke baslijnen en de magische gitaarklanken die de gitaristen uit hun instrument toveren , bleken van een even grote meerwaarde te zijn. Het meest onder de indruk waren we echter van die groovy klinkende saxofoon, die door middel van sublieme solo's meermaals de haren op onze armen deed recht komen. Was dit in de gehele set het geval, dan bleek dat nog het meest bij de bisnummers toen hij samen met Roeland “Picture in a Frame” bracht en beide ons vol bewondering ademloos achter liet in de hoek van de kamer.
Het publiek bleef er, ondanks het feit dat Roeland en de danseressen hen wat aansporen, opvallend kalm bij. Echter zagen we veel mensen in stilte genieten, knikkebollen en zelfs meeklappen. Wat toch aangeeft dat het publiek even veel genoot als wij van deze bijzonder gevarieerde cd voorstelling.
We herhalen dat even …Enerzijds weet Tales de gevoelige snaar te raken, zonder je in een tranendal te doen vertoeven, anderzijds worden teugels gevierd en registers open getrokken wat zorgt voor een lekker Blues en puur rock-'n-roll gevoel met daarbovenop vele adrenalinestoten van jewelste. Over de hele lijn gaat de muziek zoveel kanten uit dat je bovendien het gevoel krijgt dat er nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, en dat trok ons gisteren nog het meest over de streep.
Besluit: Tales liet een sterke indruk achter, en zou in die Blues rock en aanverwante stijlen, waar bewust buiten de lijntjes daarvan wordt gekleurd, wel eens meerder potten kunnen breken. Wij waren dus alvast onder de indruk, ook al was dat niet over de hele lijn het geval, geven we ruiterlijk toe. Vaak dreigde alles wat de al te gezapige kant uit te gaan, waardoor de aandacht verslapte. Tot je weer zo een lekkere adrenalinestoot voorgeschoteld krijgt, doordat de muzikanten een indrukwekkende solo boven halen of Roeland met zijn warme stem je ontroert of een stevig mokerslag uitdeelt en je net lekker met het hoofd doet schudden. Of wanneer de danseressen zorgen voor het visueel oogstrelend spektakel dat perfect aansluit bij de gebrachte song. Allemaal superlatieven waardoor we dat kleine minpuntje gauw zijn vergeten en vergeven.
Setlist: The Seeds - There's that sound - Blueberry pancakes - Movin' up the Cattle - We found our love-the core of Emotion - Six Blade Knife - Little man stan – Believe - Scarlet Flowers - It’s Ok -You Can Bring me flowers - In A Trance - Low Rider - The Rope between us - The Rythm of time - Celebrate
ENCORE: Picture in a Frame - Behind the moon
Over de muzikanten zegt Roeland trouwens het volgende: “In de eerste plaats heb ik met studio muzikanten gewerkt, later ben ik op zoek gegaan naar muzikanten om die muziek ook op het podium te brengen. Hoewel Tales een band is, is het mijn persoonlijke project maar de muzikanten die ik heb verzameld zijn daarin wel belangrijk uiteraard.”
De toekomst: Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Zijn er tourplannen voor het buitenland?
"Voorlopig nog niet zoveel. Er zijn links en rechts wel enkele optredens. Het is beetje afwachten hoe de reacties zijn op de plaat en zo. Maar we werken eraan."
Misschien eens in het voorprogramma van Mark Knopfler. Over Knofler gesproken is Dire Straits uw inspiratiebron?
"Niet direct, er zijn nog vele andere. Ik houd wel van gevarieerde rock en blues en aanverwante stijlen. "
En wat de verdere toekomst betreft, is er iets als een einddoel (om het zo uit te drukken)?
"Het is mooi een doel voor ogen te hebben maar we moeten ook realistisch zijn, het is niet gemakkelijk om op de juiste plaatsen te kunnen spelen. Het aanbod van goede bands is redelijk groot in België. Maar als ik even mag dromen , zou ik heel graag gaan toeren en de cd gaan voorstellen in binnen- en buitenland, om dan later weer aan nieuwe nummers te gaan werken en een volgende cd uit te brengen"
Voor meer informatie over Tales verwijzen we jullie graag door naar de website van de band: https://www.tales-band.com/
Organisatie Tales ism Starman records + CC Zwaneberg, Heist-Op-Den-Berg
We keren even terug in de tijd. Namelijk naar de zomer van 2018. Rock Herk. Eén van de absolute hoogtepunten van dit tweedaagse festival was de Gentse formatie Raketkanon . We schreven daarover: 'Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat , breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.'
Ook in het verdere verleden zagen we de band meermaals festivals als Pukkelpop in vuur en vlam zetten. In 2020 trekt Raketkanon er de stekker uit, maar niet zonder nog één keer de clubs, concertzalen en dergelijke plat te spelen. De band hield ook halt in Brussel. AB Box was voor deze gelegenheid compleet uitverkocht. Zo verwonderlijk is dit niet, want Raketkanon stopt op zijn hoogtepunt. Of dit een goede of slechte beslissing is laten we in het midden, maar is het niet beter te stoppen als je nog steeds scherp staat? Vooraleer een parodie van jezelf te worden?
In AB Box bewees Raketkanon in elk geval nog steeds te kunnen knallen als voorheen, zodat de gensters er langs alle hoeken en kanten letterlijk af vliegen. Van enige metaalmoeheid is dus totaal geen sprake. Meer nog. Ondanks de fijne platen die de band heeft uitgebracht, is Raketkanon nog steeds een band die live nog het best tot zijn recht komt, en ook dat werd in AB Box nog maar eens in de verf gezet.
De potentiële opvolging is trouwens verzekerd, zo bleek gisterenavond. WHORSES (****) is een vrij jonge noiserock band die sinds 2017 aan de deur staat te bonken. Toen we de band live aan het werk zagen op Sonic City Festival 2018, in hun thuishaven Kortrijk, viel ons dat reeds op. Vooral een soort intimiteit combineren, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal, met het afvuren van verschroeiende hete vuurbollen die als een uppercut van jewelste in je gezicht tot ontploffing worden gebracht, is de grote sterkte van deze jonge band. WHORSES gaat in AB Box razend tekeer en weet in een half uur tijd ook op de fans van Raketkanon een goede indruk na te laten. Daar waar andere voorprogramma's eerder door de mand vallen kreeg WHORSES de handen dan ook moeiteloos op elkaar. Deze band bestaat dan ook uit één voor één top muzikanten die duivels ontbinden eens ze hun instrumenten laten spreken. Dit allemaal aangevoerd door een zeer beweeglijke frontman Harry Descamps. De man beschikt niet alleen over een uiteenlopend stembereik, zijn charismatische uitstraling op dat podium werkt enorm aanstekelijk.
Besluit: We zagen met WHORSES vooral een band met enorm veel potentieel om nu en in de toekomst menig potten te gaan breken. Uiteraard zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden, maar als er een band is die in de voetsporen kan treden van Raketkanon dan is het WHORSES wel.
Raketkanon (*****) trekt vanaf de eerste noot de registers wagenwijd open, alsof het hun eerste en niet één van hun laatste concerten is. Daarvoor krijgen ze van ons alvast een extra pluim op hun hoed. We hadden echter ook niets anders verwacht, want de band is nog niet over zijn hoogtepunt heen. Integendeel. Ook Raketkanon is zo een band die graag flirt met geluidsmuren afbreken en zeer intiem je hart raken. Dat is de reden waarom ook wij zoveel jaren vallen voor deze band.
Elk van de bandleden beweegt zich op dat podium nog steeds voort als een op hol geslagen meute olifanten in een porselein winkel, opgeladen met Duracell batterijen. En dus niet te stoppen.
Pieter-Paul Devos is niet alleen een begenadigde zanger, ook hij stormt waanzinnig over het podium, en duikt meermaals in het publiek. De band heeft het aanvankelijk een beetje moeilijk om iedereen in beweging te brengen, maar door een niet afhoudend geraas duurt het niet lang of ook de aanwezigen gaan volledig uit de bol.
Op het einde van de set doet de band iedereen gehurkt neerzitten, en maant hen aan recht te springen. Een cliché weliswaar, maar eentje dat altijd werkt. Want in de finale gaat het dak er voor een laatste keer compleet af en pinken we een traantje weg, want ze zullen worden gemist
Besluit: Raketkanon neemt in AB Box op een knallende wijze afscheid langs de grote poort, zoveel is zeker. Raketkanon heeft veel aanstekelijke songs waarop stilstaan onmogelijk is. Je moet ze natuurlijk ook brengen met die nodige dosis energie, om ervoor te zorgen dat een zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Laat dit nu het sterke punt zijn van een band als Raketkanon. Geen enkele zaal, festivalweide of dergelijke meer is veilig als de Gentse tornado door de kamer raast. Ook anno 2020, na circa tien jaar ononderbroken als een raket kanon heilig huisjes omver blazen, blijft de band slagen in zijn opzet.
Op woensdag 26 en donderdag 27 februari speelt Raketkanon in eigen huis. Een bij voorbaat gewonnen thuismatch? Die moet nog altijd worden gespeeld uiteraard, maar op basis van wat we hier te zien en horen kregen in Ancienne Belgique is deze opdracht voor Raketkanon gewoon een peulschil…
Neem gerust een kijkje naar de pics - set op Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/raketkanon-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Elpee Deinze - 9 jaar Elpee - interview met Kat
Kat (ELPEE Deinze) over 9 jaar ELPEE - 24 t-m 26 april 2020
Kat - 9 jaar ELPEE (Deinze) - Gezelligheid en gastvrijheid doet veel maar je hebt meer nodig dan dat alleen. Zonder doorzetten en passie geraak je er niet
Al negen jaar is ELPEE in Deinze een begrip binnen alles wat ruik naar metal, rock en aanverwante stijlen. Niet alleen zijn er fijne concerten in het gezellige café, dankzij de bijzonder sympathieke uitbaatster Katelijne en haar gevolg is café ELPEE uitgegroeid tot een ontmoetingsplaats voor iedereen met een rock hart, eigenlijk is gewoon iedereen er van harte welkom. Eén keer in het jaar zwaaien de deuren open voor een driedaagse. Dit jaar is dat onder de noemer '9 jaar ELPEE'. Dit gaat door op 24, 25 en 26 april. Naar goede gewoonte hadden we hierover een fijn gesprek met Katelijne. Met o.a. de nodige informatie over dit evenement.
Kat, om met de deur in huis te vallen. De affiche van 9 jaar ELPEE is bekend. Kun je in het kort eens zeggen waar we ons aan kunnen verwachten?
Bij elke editie houden we het klein en gezellig, dat zal nu niet anders zijn. Op de eerste dag 24-4-2020 zetten we een band minder . Omdat de werkende mens hier op tijd kan geraken zonder al te veel stress. In ruil geven we ons volk wel hun wekelijkse afterwork . Voor de rest blijft alles bij het oude. We zetten de helft van de straat af, tenten met de buitenbar, merchandise , wat zitplaatsen en de optredens gaan binnen door .
Leuk King Hiss nog eens op de affiche te zien staan. De band staat ook op Alcatraz en is geen kleintje meer in onze omstreken. Waren ze gemakkelijk te strikken?
King Hiss was hier op 5 Jaar Elpee en op het heropeningsweekend na de renovaties. King Hiss is van bij ons , van een hoog niveau , ze hebben een nieuw album en zijn live heel sterk! Alles klopt bij King Hiss. Altijd fijn als bands die bekender worden toch nog op een klein podium willen spelen, dat zegt veel over de goesting om te spelen. Op vrijdag 24-4-2020 komen ze de boel omver blazen !
Absolva komt ook een nieuwe plaat voorstellen? Eveneens een blij weerzien.
Altijd een blij weerzien !‘ Weeral Absolva ? ‘ , ze stonden nog nooit op het feestweekend.
Absolva heeft een liefde voor Elpee en dat is wederzijds. Wizz (Rip) stelde ons jaren geleden aan elkaar voor en daar begon het verhaal met buitenlandse bands . Wizz was mijn eerste mentor/vriend , iemand die leefde voor de muziek. Een heel groot gemis, ook voor Chris , Luke en Mark Appleton, hun familie en Martin en Karl.
Absolva, de Appletons & Co en Elpee, het is gewoon een match. Los daarvan , fans van heavy metal en het betere gitaarwerk komen beter kijken, ze sluiten het weekend af met een show van maar liefst 2 uren.
Zaterdag is er plaats voor de meer extreme metal bands zoals Bodyfarm. In het verleden was die extreme metal dag de drukste. Wat zijn de verwachtingen dit jaar?
Opkomst kan je nooit voorspellen maar underground doet het hier altijd goed. De zaterdag is opnieuw de dag van death- black en thrash metal .
Ook de rest van de affiche ziet er heel gevarieerd uit. Waar blijf je toch die inspiratie vandaan halen?
Een jaar volsteken met shows is minder moeilijk. Het over-over-aanbod is er nog steeds.
Het feestweekend is anders. Het moet een feest zijn voor iedereen die hier over de vloer komt. Mensen die geen fan zijn van extreem metal verdienen ook een dag. Een affiche zit dikwijls al lang in mijn hoofd maar het draait meestal anders uit . Bands zijn niet vrij enz…
Het programma is grotendeels een herhaling van bands waarover iedereen enthousiast was tijdens een vorig optreden hier. Het andere deel zijn bands die indruk maakten op een festival of een andere locatie . Met dit beroep geraak je niet altijd weg tijdens het weekend, maar toch doen we ons best om andere te steunen. Na bijna elke uitstap kom ik met een Elpee-show naar huis. Ook niet onbelangrijk, ons kent ons ! Het belangrijkste is dat iedereen aan zijn trekken komt en dat is soms ferm puzzelen na 9 jaren.
Wat zijn de ticket prijzen dit jaar?Gaat ook nu weer alles gewoon in de café door?
Ja, dit doen we sinds de renovaties en bevalt iedereen wel . Heel wat mensen kopen een ticket uit sympathie . Wie wat rust wil kan aan de buitenbar terecht .
De optredens gaan binnen door.
Vrijdag €22 / Zaterdag €25 / Zondag €23 / Weekend €62
Te koop in Elpee of stuur een bericht naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
We antwoorden binnen de 5 dagen .
Voorverkoop is altijd verstandig !
Vrijdag 24 april
Pre-party 18 :00
Growing Horns 20:00 – 20:45
Toxic Shock 21:30 – 22:15
King Hiss 23:00 –
Zaterdag 25 april
Pre-party 16:00
Sepulchral Voices 17:00 - 17:30
Allöchtöön 18:00 -18:45
Skelethal 19:15 -20:00
Bodyfarm 20:45 - 21:45
Dawn Of Disease 22:30 –
Zondag 26 april
Pre-party 15:00
Vice 16:00 -16:30
Thorium 17:00 – 17:45
Night Demon 18:30 – 19:30
Absolva 20:15 -22:15
Naar goede gewoonte is zondag gebouwd rond een bepaalde band, in dit geval Absolva? of zie ik het mis? Want met Thorium strik je toch ook een klepper. Zijn er ook artiesten die je graag had gehad, maar die door omstandigheden niet konden komen?
Een band die opent of een band die afsluit, iedereen is hier gelijk en even belangrijk. Die zijn er altijd Erik en onthouden we voor de volgende keer.
Zijn er enkele bands op de affiche die je absoluut wil aanraden aan ons? (Allemaal zei je vorig jaar)?
Ja natuurlijk allemaal . Ik kijk wel uit naar Toxic Shock. Jaren lukte het niet met onze agenda’s , nu dus wel. Wie ze niet kent : thrash- hardcore- crossover uit Antwerpen !
Dawn Of Disease die de zaterdag afsluit , niet te onderschatten !
Night Demon maakt de zondag zeker compleet . Alleen maar goede herinneringen aan Bodyfarm, Skelethal , Growing Horns, Vice, Thorium , King Hiss en Absolva , dan vragen we ze terug. Ook heel benieuwd naar Allöchtöön en Sepulchral Voices.
Om daarop voort te borduren, zijn er feitelijk nog bands die je absoluut eens wil boeken? Een soort 'droom affiche'?
Ja, dat heb ik , en de klanten zeker ! Niet alles kan , we zijn geen grote concertzaal dan heb je beperkingen . Bovendien willen we het betaalbaar houden voor iedereen.
Wat is een droomaffiche ? Muzieksmaken zullen altijd verschillen, wat voor de ene machtig is zal voor de andere niks zijn. Verrassend doet de dag waarover we soms twijfelen het dikwijls heel goed en dagen waarvan we zeer overtuigd zijn het net iets minder.
Vorig jaar op 8 Jaar Elpee, was iedereen moe-gefeest-gedronken , vrijwilligers werden moe, ik ook, en toen kwamen The Kids als laatste op het podium na drie zware dagen. Bij het eerste nummer was iedereen de vermoeidheid vergeten. Het was 100% genieten , iedereen stond hier te springen en mee te zingen. Dat is toch fantastisch en meer moet dat niet zijn.
Het moeten niet altijd grotere buitenlandse namen zijn. Als het goede muzikanten zijn die graag spelen veroveren ze hier veel harten, eender in welk (harder) genre.
Is er, naar aanleiding de tiende verjaardag volgend jaar, eigenlijk nog plaats voor uitbreiding?
Er zijn genoeg grotere festivals , elk jaar komen er bij en elk jaar verdwijnen er. Dit driedaagse hebben we nooit als een festival gezien maar gewoon drie dagen feest met veel live muziek. Het blijft het verjaardagsfeest van Elpee en dan moet het hier doorgaan en niet in een andere zaal. Elpee zal altijd één van de kleinste blijven, maar zo hebben we het graag. Nog meer uitbreiden zal niet meer gebeuren. Er zijn drie buitenmuren blijven staan tijdens de verbouwingen, het hele gebouw werd gestript en heropgebouwd . Het is goed zoals het is en ik kan geen stof meer zien !
Het is ver vooruit kijken, maar staat er iets extra gepland voor die tiende verjaardag? of ben je daar nog niet mee bezig
2021 Zal zeker een feestjaar worden vol evenementen want we hebben nog dingen die een feest waardig zijn. Het weekend van 10 Jaar Elpee zal gewoon in Elpee-stijl zijn met wat speciallekes. (knipoog). Laten we maar eerst genieten van 9 Jaar Elpee.
Zijn er nog evenementen gepland naast 9 jaar ELPEE? Enkele aanraders (ik kan het antwoord al raden 'allemaal Erik) :)
Natuurlijk allemaal ! De volledige kalender staat op de site www.muziekcafeelpee.be of kan gevolgd worden op de Facebookpagina https://www.facebook.com/elpeedeinze/
De agenda wordt constant aangevuld.
Het blijft toch opmerkelijk hoe je er elke week in slaagt om toppers naar ELPEE te halen, komen bands zo graag bij u spelen? Ik vind het er zeer gezellig, trekt die gezelligheid hen aan?
Jij gaat toch ook liever naar een gezellig restaurant en bij de vriendelijke bakker ?
Gezelligheid en gastvrijheid doet veel maar je hebt meer nodig dan dat alleen. Zonder doorzetten en passie geraak je er niet. Dat is met alles zo in het leven. Klanten hebben veel inspraak, luisteren naar wat ze belangrijk vinden. Alles wat haalbaar is passen we aan. Voor veel klanten is Elpee echt hun 2de thuis dan is het een logisch gevolg dat ze ergens betrokken zijn . Op den duur weet je wat er werkt en wat niet, dat is een buikgevoel.
Elpee klanten, allemaal zo verschillend maar het is het één grote familie. Wie geen respect toont , vliegt eruit, iedereen trekt hier op dat vlak aan hetzelfde zeel. Tijdens optredens is dat ook zo en ik denk dat die familiale sfeer overslaat op de muzikanten . Het hangt hier in de lucht Erik !
Uiteindelijk blijft het hier een cafétje waar iedereen zich goed moet voelen en het leven niet al te moeilijk moet zijn. Aan wat het ligt dat bands hier zo graag komen? Dat zou je eigenlijk aan hen moeten vragen. Muzikanten , publiek en klanten zie ik nog altijd als gasten die op bezoek komen in mijn huis. Een persoonlijk onthaal, iets om te drinken , vers eten, een propere douche en een deftig bed is echt een kleine moeite.
Sommige muzikanten zijn nogal sceptisch als ze aankomen , en voor de renovaties hoorde ik dat bijna wekelijks. Als ik terug denk aan de eerste 4 jaren was dat eigenlijk veel te zot. Bands zoals bv Incantation en Vital Remains of een tourpakket met 4 bands, die alles op een mini-mini-podium moesten krijgen en klanten die over het podium moesten kruipen om naar het toilet te gaan. Nu moeten we daar dikwijls om lachen maar had toch ongelooflijk veel charme en het werd ons precies altijd vergeven. Die sfeer hing toen al in de lucht.
Je kan zo je best doen om goed voor te bereiden, het publiek maakt het toch af. Hier vliegen ze nog altijd in de lucht en kennen ze hun muziek.
Muzikanten die een kleiner maar zo enthousiast publiek kunnen appreciëren gaan zich hier goed voelen. Complimenten naar de geluidsmannen Bart en Bob.
Bart een ervaren rot in het vak en heeft werkelijk voor alles een oplossing.
Bob vol passie en kennis en altijd klaar om te antwoorden op mijn domme vragen . Twee fantastische lieve mensen !
Het maakt niet uit dat het hier kleiner is, geluid moet goed zitten. Na al die tijd ben ik nog altijd opgelucht als ze de deur openzwieren en weet dat alles goed komt.
Goed geluid = tevreden muzikanten = tevreden publiek = tevreden bazin ( Lacht)
De mensen waar ik mee samenwerk zijn van hetzelfde kaliber . Alles voor de muziek, alles voor Elpee ! Als iedereen een beetje zorg draagt voor elkaar kom je al heel ver .
Elpee is gevormd en nu mogen we niet in slaap vallen, gewoon doorgaan en verbeteren waar nodig. . Dat is misschien nog het moeilijkste, het zo houden.
Zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe?
Ik vraag me nog altijd af waar die duizenden festivalgangers zitten tijdens het jaar. Ik zal blijven pleiten voor de cafés en de horeca . Kom uit jullie luie zetel, bezoek ook eens een kleiner concert, ga met vrienden op café . Het maakt niet uit in welk genre of type café.
Als ik hier rondkijk zijn er echte vriendschappen, van alle leeftijden, mannen en vrouwen en de meeste zijn ontstaan aan de toog. Die maten gaan uit, gaan naar concerten, sporten, eten , reizen , zitten samen in verenigingen, babbelen over de voetbal , een nieuw album of een paar nieuwe schoenen, halen toeren uit, delen lief en leed .
Regelmatig stranden hier eenzame zielen na een relatiebreuk of andere problemen en die vangen we met plezier op. Dan denk ik altijd ‘ wat ben ik een gelukzak met mijn vrienden ‘ na al die jaren bestaan we nog steeds , gewoon omdat we buitenkomen en elkaar live ontmoeten.
Een echt sociaal leven, het is zo belangrijk ! Cafés zullen altijd een sociaal vangnet zijn en muziek zal altijd mensen samenbrengen maar heel wat mensen zijn de weg een beetje kwijt.
Tickets voor 9 jaar Elpee
Dezelfde regel als bij populaire shows , wacht niet te lang, dit weekend verkoopt meestal uit. Vol is vol ! Stuur een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of kom eens langs !
Let op ! Iedereen die voorbij de ingang van de buitentent wil heeft een ticket nodig.
Het NoordIerse Ash is 25 jaar bezig. Een muzikale terugblik van een carrière met ups en downs . Muzikaal prikken ze tijdens de tour op de platen ‘1977’ en ‘Free all angels’, trouwens de twee sterkste platen . We kregen fris, snedig en aanstekelijk materiaal, dat kan gieren, ontploffen, en in ‘de fond’ een ontspannende , tropische, melodieuze touch hebben .
De amicale Tim Wheeler en z’n hyperkinetische kompaan Mark Hamilton prikkelden het rockminnende publiek , die hoofdzakelijk uit veertigplussers bestond . Een klein anderhalf uur lang hadden we een ‘Rewind’, en enkele licht-/raakpunten aan de laatste vijf jaar .
In de eerste tien jaar hadden we vier platen, een geweldige tien jaar van de band, daarna werd het beduidend stiller en werd Ash even een duo rond Wheeler-Hamilton. De dame in de band, Charlotte Heatherley, legde zich toe op een solocarrière , achterna viel deze magertjes uit. In 2005 herrees de band , en intussen zijn er nu een paar platen uit , en raar, ze geraken niet buiten het Verenigd Koninkrijk. Nieuw werk verschijnt , liet Wheeler weten , eentje “Darkest hour of the night” klonk fel, verbeten en liet horen dat het rockende vuur nog niet is uitgedoofd. Inderdaad Ash rockt , ‘Brit-rockt’ zelfs en zat vroeger op dezelfde lijn van Supergrass (ook aan een reünietoer begonnen!) en Manic Street Preachers. De songs hebben kracht en intensiteit en refereren aan de periode van Buzzcocks , Undertones in een Beatlesque melodie.
Er werd meteen raak geschoten met “Buzzkill”, een van hun betere van de laatste vijf jaar. Een overtuigende opener , opwarmer die nauw aansloot op hun vroeger materiaal; een broeierige opbouw, puike melodie, gekenmerkt van smaakvolle variaties en tempowissels. Al snel dreef de ‘oldkool Britrock’ boven met het gedreven “Angel interceptor” uit het succesvolle debuut ‘1977’, “A life less ordinary”, uit de gelijknamige soundtrack met Cameron Diaz en Ewan McGregor , en het fijne, geraffineerde, dromerige “Shining light”.
Ash heeft eigenlijk een resem verborgen rockende parels van hitjes uit van die twee cd’s … “Goldfinger” , “Kung fu” , “Girl from Mars” , “Sometimes” en in de bis de apotheose met het bruisende , dynamische “Walking barefoot” en “Burn baby burn”, die mooi uitgesponnen werden, durfden te gieren en te ontploffen . Mooi! Ze werden sterk onthaald , deden ons heupwiegen, huppelen of luchtgitaar spelen. Met een knipoog naar de scene van Weezer en Nada Surf.
De zomerse touch kwam er door het dromerige, sprankelende ‘Oh yeah’ , een weergaloze kraker, 25 jaar terug , die me deed mijmeren van m’n vakantie in hun thuisland toen; de song was niet af te slaan van de UK radio; het leuke refreintje werd dan ook luidkeels meegezongen . Sjiek en aangenaam dus.
Wheeler , mooi gecoiffeerd , hield de snaren strak gespannen en genoot van de respons , de bassist was een showbeest , had Duracell tabletten in z’n biertje en werd zelfs gedragen in de zaal door één van de fans; tot slot de drummer was er eentje uit de gelijknamige 90s stonerperiode en mepte er gretig, ontspannen op los .
Ash heeft niet die 90s bekendheid meer; koffiedik kijken wordt het naar de toekomst toe of het nieuwe werk hen kan doen aansluiten bij de huidige Britrockscene; in dit klein anderhalf uur speelden ze verdomd een rits verborgen pareltjes. Het trio stond op scherp in hun nostalgische trip en selecteerde de juiste vroegere nummers , gelinkt aan het betere, recentere werk.
Een van de support acts was Social Animals , die hun eerste overzeese kennismaking hadden. Het combo klonk uiterst gezwind , smaakvol , overtuigend en kreeg de verdiende respons op hun broeierige , intense , aanstekelijke Britrock , die een melancholisch kantje had, en de indiescene een warm hart toebedeelde. Deze band kunnen we maar even in het oog houden, na vanavond …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/ash-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/social-animals-21-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/aeronef-lille/esplanades-21-02-2020.html
Organisatie Aéronef, Lille
'It's Electric', het debuut van de Belgische indieslackerpopformatie Orange Black werd medio 1997 op de markt gebracht en bleek toen een mijlpaal. In oktober dit jaar kwam de schijf opnieuw op de markt in vorm van vinyl via dear.deer.records. Of deze plaat na circa twintig jaar nog steeds even baanbrekend klinkt? Dat was de centrale vraag die we ons stelden.
Nu het antwoord komt als een vuurbal in je gezicht terecht door middel van het bijzonder energieke “Alaska”. Een mokerslag die blijft aanhouden over de gehele plaat zo zal later blijken. Want inderdaad klinken songs als “Lesbian Girls”, “Summer Quest For Summer Rest” en “Rio” vandaag nog verre van gedateerd. Integendeel, de energie die uit de boxen spat, telkens opnieuw en opnieuw bezorgen ons opvallende boosts en adrenalinestoten. Ook bij op een eerder ingetogen en intiem openende song als “Ship Ahead” is dat het geval. Een song die telkens openbarst in een verschroeiende etterbuil die je hersenpan tot moes slaat. De band blijft binnen die song tempo's afwisselen tot in het oneindige. Dit is een song die eigenlijk verbindt waar het echt om draait bij Orange Black.
Dat voortdurende schipperen tussen zachtmoedig de snaar raken en de duivels ontbinden tot er een aardverschuiving plaats heeft in je ziel, keert over de hele lijn terug op deze 'It's Electric' . Het bewijst nog maar eens hoe grensverleggend Orange Black twintig jaar geleden was en hoe ze dat na al die jaren nog steeds zijn. Een debuut waarmee de band bewijst niet te moeten onderdoen voor grote acts in het genre. Ook het aanbieden van enorm veel diversiteiten in muziekstijlen is een extra pluspunt dat ons toen over de streep trok en nog steeds uit de doeken wordt gedaan. En dat is de lijn die trouwens verder wordt doorgetrokken tot het einde van deze knappe plaat met het verschroeiende mooie “Skip Stem 1”.
In de interviews liet Dieter Sermeurs al weten dat er geen Orange Black 2.0 komt, er zou ook maar één optreden doorgaan in Het Bos. Het zijn er al enkele meer geworden ondertussen. In stilte hopen we dat Orange Black alsnog van idee verandert. Want dit is geen nostalgietrip naar die jaren '90. Deze heruitgave van een sprankelend en grensverleggend debuut smaakt gewoon naar meer. 'It's Electric' was dus niet alleen in 1997 een mijlpaal van een plaat, het is dat vandaag nog steeds.
Mikal Cronin is eén van die artiesten van de Californische psych/fuzz-rock-scene met bands als Ty Segall, The Oh Sees, Wand en White Fence. Naast zijn solo-werk duikt hij net als die andere artiesten op , op de platen van die andere bands, of in de live bezettingen van die bands. Zo maakte hij dikwijls deel uit van Ty Segall’s live band, of die nu The Muggers, The Freedom Band of the Ty Segall Band heette.
Cronin is van alle markten thuis, en speelt zowel bas, gitaar, keyboards, saxofoon en drums. In de Botanique kwam hij zijn vorig jaar verschenen plaat ‘Seeker’ voorstellen, en dit in een driemansbezetting. Die plaat is rijkelijk georkestreerde powerpop, met psychedelische strijkers en zoemende keyboards.
In de Rotonde was dit tot de naakte versie teruggebracht, met bas, drums en gitaar. In die triobezetting, kwam de heldere stem van Cronin heel erg naar voren, zodat opener “Shelter” zijn psychedelische jasje afgeworpen had en klonk alsof Death Cab for Cutie hier op het podium stond. Dit eerste nummer zette ons echter op het verkeerde been, want na die opener werd het gaspedaal serieus ingedrukt en vlogen de gitaarsolo’s ons rond de oren. Ook de drummer gaf stevig van jetje, met een aan gort geslagen drumstok als gevolg.
Zo smerig en overstuurd als bij Ty Segall werd het echter niet, en dat was op zich niet slecht: Ty Segall zoekt dikwijls de uitersten op en ontspoort soms in doodlopende straatjes. Cronin bleef melodieus, dit was echte powerpop in de traditie van Big Star en The Posies, gelardeerd met gitaarsolo’s en distortie. Heel genietbaar dus, als we dan toch enig puntje van kritiek mogen opwerpen is dit het volgende: echte oorwormen heeft Cronin vooralsnog niet in de aanbieding.
Voorprogramma Shannon Lay mocht even komen meezingen op “Sold”, er passeerde ook een powerballade, en voorts volgden de stijlrichtingen zich in een verschroeiend tempo op: countryrock, jengelende gitaren, sixtiespop en oosterse gitaarstemmingen die transformeerden in metalklanken. Na een klein uur was het afgelopen, bissen dit Cronin nog met “Change”.
Set: Shelter-Show me-Apathy-Get along-Say-Sold(met Shannon Lay)-Fire-I’ve got reason-Caravan-Guardian well-Weight-ii) Gold
Bis: Change
Organisatie: Botanique, Brussel
SCHNTZL - Met twee praten is intiem, maar er kan ook gelachen worden, of gehuild, of geroepen. Maar dat laatste ga je ook geen uur lang doen in een gesprek … Vandaar intimiteit!
Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde hebben samen én apart de afgelopen jaren zwaar aan de weg getimmerd en zijn op hun jonge leeftijd reeds uitgegroeid tot vaste waarden in de wereld van creatieve hedendaagse muziek. Hun muzikale honger lijkt ontembaar en je kan hen zowel terugvinden in edgy electropopbands als Bombataz of In Een Discotheek als dromerige en minimalistische jazz/not jazz formaties als Warm Bad of Donder. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé en muzikant/producer Koen Gisen voor het An Pierlé Quartet, met wie ze in 2018 een internationale theatertour afwerkten.
Hun eerste en voornaamste gezamenlijke wapenfeit blijft SCHNTZL. Na hun succesvolle titelloze debuut uit 2016 en de tussentijdse EP ‘Paper, Wind’ uit 2018 pakken ze in 2020 uit met het nieuw album ‘Catwalk’. Dat nieuwe album verscheen begin februari op W.E.R.F. Records.
We kregen ook de gelegenheid de band enkele vragen te stellen over verleden, heden en toekomst van jazz en SCHNTZL
In 2016 had ik een interview met jullie naar aanleiding van jullie debuut plaat, ondertussen is veel gebeurd. Vertel eens wat meer over de hoogte en diepte punten?
Toen we ons laatste gesprek hadden waren wij volop bezig met de voorstellingstour van ons eerste album. Wij hebben toen enorm veel concerten gespeeld en zijn muzikaal en persoonlijk dicht naar elkaar toe gegroeid. De fijnste momenten zijn als we naar het buitenland kunnen, dan zijn we met twee op pad en voelt het aan alsof we op avontuur vertrekken. We hebben twee jaar samen gewoond maar zijn nu verhuisd. Het kan verwarrend worden als ‘werk’ en ‘privé’ voortdurend in elkaar overlopen. Soms is een beetje afstand goed om weer dichter bij elkaar te komen.
Ook valt jullie muziek onder de noemer 'Jazz' , de laatste tijd vind ik het genre eerder 'improvisatie tot het oneindige', waarvan Jazz een onderdeel is. Hoe zien jullie dat?Wat vinden jullie zo top aan jazz? waarom geen rock-'n-roll? hoewel jazz ook een beetje rock is
Jazz is een noemer geworden voor muziek waarin een improvisatie element aan te pas komt. Maar het is heel moeilijk om er een duidelijke sound bij in te beelden, net omdat de term zo’n breed spectrum dekt. Je kan er over tobben of discussiëren, maar uiteindelijk zijn het vooral de mensen die affiches maken en evenementen organiseren die namen en termen verzinnen. Laat alles maar in elkaar overvloeien. Jazz is top. Rock-’n-roll is top.
Heeft dat debuut deuren geopend? Zo ja, welke? Toen werden jullie ook genoemd als 'de grote belofte van Jazz' ... Legde dat niet teveel druk op jullie schouders? Hebben jullie ondertussen bereikt wat jullie wilden bereiken?
Ons eerste album is heel goed onthaald geweest in België, de tijd zat een beetje mee voor ons. Dat we die plaat op zo’n manier hebben kunnen maken en voorstellen hebben we te danken aan KAAP en Jazzlab, die ons daarmee een enorm vertrouwen gaven. We waren wel heel jong en deden gewoon wat goed voelde, misschien is het die onbevangenheid die aansloeg bij mensen. Sindsdien zijn we wel veel gegroeid, hebben we meer ervaring en visie in wat we willen creëren.
Het is leuk om een draagvlak te hebben in België en te weten dat onze muziek hier opgepikt wordt, maar voorlopig doen we gewoon wat we willen.
Wat zijn de verwachtingen van de nieuwe plaat? En gaat die dezelfde richting uit als het debuut? Om daar op voort te borduren, we kunnen het opzoeken, maar waar en wanneer wordt die nieuwe plaat voorgesteld?
De muziek die hier op staat is iets energieker, maar even speels en dromerig. De verhouding tussen piano, percussie, synths zit meer in balans. Ieder nummer heeft een duidelijk karakter, spontaan en gedecideerd tegelijk. Ondertussen hebben we reeds een concert gespeeld in Nijmegen met onze nieuwe muziek, het eerstvolgende wordt op 22/03 op Leuven Jazz Festival. Daarna in de AB op 09/04.
Het valt me op dat jullie blijven experimenteren, maar wel binnen een meestal eerder intieme sfeer blijven soleren? Geen probleem daarmee, wordt hier bewust voor gekozen? De sfeer is zeer intensief en doet je tot gemoedsrust komen. Maar ergens wordt ook een beetje geflirt met de geluidsmuur afbreken vind ik. Wat is jullie mening daarover?
Wat je soleren noemt zien wij eerder als converseren, we communiceren met elkaar door onze instrumenten. Met twee praten is intiem, maar er kan ook gelachen worden, of gehuild, of geroepen. Maar dat laatste ga je ook geen uur lang doen in een gesprek. Vandaar, intimiteit.
Iets anders. Naast SCHNTZL zitten jullie ook in andere projecten. Valt dit allemaal wel te combineren?
Agenda-beheer is inderdaad dé uitdaging. We zitten in zoveel projecten omdat we dat uiteraard graag doen, muziek maken is ook een heel sociale activiteit, het is een manier om met mensen tijd te spenderen. Ik denk dat we dat allebei nodig hebben. Maar anderzijds is het ook niet gemakkelijk als muzikant rond te komen, en vele projecten lopende hebben, zorgt voor enige financiële ‘stabiliteit’. Niet zo poëtisch maar wel waar.
Wat zijn de verdere plannen voor 2020? Ook op tournee in het buitenland? Met andere woorden waar kunnen we jullie live zien? Als we naar de toekomst kijken, is er ook een soort einddoel?
In april en mei spelen we concerten in de Brussel, Antwerpen, Oostende, Gent, Leuven, … Kortom in België. Nadien proberen we weer wat grenzen te breken.
Een einddoel stellen we niet, wellicht komt er meer muziek en misschien maken we wel eens een cabaretshow. Of een poppentheater. We laten het min of meer organisch lopen.
Om af te sluiten, is het in tijden van streaming eigenlijk nog accuraat om iets op plaat uit te brengen?
Moeilijke vraag op het einde. Het artefact die een plaat is , krijgt een andere waarde doordat ze minder relevant is als muziekdrager. Maar mensen zijn sentimenteel, en de gevoelswaarde van zo’n object is ook heel belangrijk. Een fysiek voorwerp, kunstwerk, zorgt dat je meer belang hecht aan iets waar zorgvuldig werk in is gestoken. Streaming en platen kunnen perfect naast elkaar bestaan.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Fabulae Dramatis - De mensen meekrijgen in ons verhaal, was en is ons belangrijkste doel, dus ook naar de toekomst toe
Laten we even terugkeren in de tijd, we schrijven oktober 2017. Fabulae Dramatis had net een nieuwe schijf uit 'Solar Time's Fables'. Diep onder de indruk schreven we daar het volgende over: ‘Fabulae Dramatis creëert vooral een sprookjesachtige wereld, waarbij het de bedoeling is om de fantasie van de luisteraar te prikkelen. Telkens worden we bedwelmd, onder hypnose gebracht en drijven we weg naar een onaards aanvoelende wereld. Het extra mooie is dat mijn fantasie, over bossen, elfen en mystieke wezens, niet dezelfde zal zijn als deze van gelijk welke luisteraar van deze plaat.
Fabulae Dramatis slaagt er dan ook in de weg naar uw eigen ultieme fantasiewereld wijd open te zetten op deze plaat.''
Begin dit jaar zagen we de band eindelijk live aan het werk in Jeugdhuis Asgaard, Sint-Amandsberg (Gent). Daaruit bleek dat Fabulae Dramtatis die grenzen zelfs overschrijdt.
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76973-grimm-gent-2020-splendidula-fabulae-dramatis-left-eye-perspective-turpentine-valley-een-ontdekkingsreis-in-duistere-fantasie-prikkelende-paden.html
Hoog tijd om deze bijzonder tot de verbeelding sprekende band eens te interviewen. Meteen werden we in Trix uitgenodigd om een deel van de repetitie mee te maken. Niet alleen kregen we enkele nieuwe songs te horen, ook de inbreng van accordeon voor een akoestische set deed ons naar adem happen. Hoog tijd voor een nieuwe plaat? Het antwoord op deze en veel andere vragen leest u nu
Misschien voor de mensen die jullie niet moesten kennen, hoe is de band ontstaan? Heeft de naam 'Fabulae Dramatis' een bepaalde betekenis?
Isabel: Eigenlijk is dat letterlijk in het Latijns 'Fabels van het drama'. Dit met de bedoeling het concept theaterzaal verhalen vertellen, in de verf te zetten. Wat het ontstaan betreft? Ik heb Hamlet en Daniel 10 jaar geleden via Myspace leren kennen. Toen had ik het plan om eigen muziek op te nemen. We hebben drie eerste nummers opgenomen, het was niet direct de bedoeling meer te componeren. Het is spontaan ontstaan met die drie nummers. Het is dus een heel proces dat nog steeds groeit.
Als ik de omschrijving van jullie muziek opzoek kom ik volgende tegen: Progressive/Avant-garde Metal , Lyrical themes: Multicultural fables, Spirituality. Wat is jullie mening, hoe zouden jullie zelf je muziek omschrijven?
Dan zouden we eerder zeggen 'progressieve metal' ook al is het materiaal niet enkel progressieve metal. Het is inderdaad voor bepaalde labels en promotors nodig om een label te kleven, en dan kiezen we progressieve- EN Avant-garde metal. Maar vooral. Het gaat feitelijk om de muziek en niet om de labels.
Naast Fabulae Dramatis zitten jullie - zover ik weet, ik kan het ook mis voorhebben - ook in andere projecten, is dat goed combineerbaar?
Isabel: Ik heb geen ander project, ik fungeer soms wel eens als gastzangeres hier en daar maar dat is af en toe.
Daniel: Ik heb geen ander project buiten Fabulae Dramatis.
Teo Dimitrov en Kris Depuydt: We zitten beiden in een soort improvisatie project, doordat het 'improviseren' is, is repeteren niet echt nodig. We treden daarmee wel geregeld op en zo.
Conclusie: het gaat dus, logischerwijs, gewoon om de goede en juiste afspraken maken daarin. Fabulae Dramatis is voor ons daarbij allemaal de prioriteit.
Als je terugkijkt op de vorige jaren, waarvan hebben jullie spijt, wat zou je weten wat je nu weet anders aanpakken? Ook de hoogtepunten mogen worden vernoemd (we houden het positief)
Daniel: Het enige dat ik wat spijtig vind, is dat we vroeger niet hebben gedaan wat we nu aan het doen zijn. Namelijk, als een band samenkomen om te componeren en repeteren. Vroeger waren er verschillende muziekstukken die samen in een album door ons apart individueel werden geschreven en daarna toegevoegd. Dat is feitelijk het enige. Voor de rest ben ik zeer tevreden over het proces.
Isabel: Je moet rekening houden, het is eigenlijk begonnen als een studioproject. Nooit met de bedoeling daarmee op te treden. Net doordat de band zeer spontaan is ontstaan. Vooral omdat we zo complex zijn , was optreden geen optie. Ik heb echter persoonlijk geen spijt van iets, ik begrijp Daniel wel, maar het is een onderdeel van de evolutie.
Jullie hebben ook heel wat personeelswissels doorgemaakt, mijn goede vriend Hamlet heeft nog bij de band gespeeld. Hoe hebben jullie dat opgevangen telkens opnieuw? En heb je daar een verklaring voor? Is het de complexiteit die sommige doet afhaken?
Isabel: We zijn dus begonnen als studioproject en daardoor werkten we met sessiemuzikanten, die werden betaald. Daarna wilden we dus wel beginnen optreden als band. Daardoor vielen er muzikanten af omdat ze in andere band(s) speelden. Dat was dus hun prioriteit. Elk album heeft een werkwijze of concept. Hamlet’s visie paste niet meer in onze nieuwe werkwijze en concept. Namelijk als muzikanten samenkomen en gezamenlijk componeren. Er zijn geen individuele muzieknummers meer. En nu zijn we wel voor het eerst een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt. Net doordat iedereen zo goed als 100% voor dit project kan gaan.
Toen ik de band begin dit jaar live zag , was ik zeer onder de indruk van het visuele aspect. Volgens ik heb vernomen gaat het in jullie shows over de natuurelementen? Hoe is dat idee eigenlijk ontstaan?
Dat is spontaan ontstaan door de muziek die we brengen. Met de ogen gesloten wordt zowel onze als de fantasie van de luisteraar geprikkeld, dat is de bedoeling. Zo ontstaan zeer spontaan die ideeën dus.
Wat me vooral opvalt, is de uiteenlopende stem en uitstraling van Isabel. Met mijn excuses aan de topmuzikanten binnen de band. Je verandert zowel vocaal als visueel met die maskers en zo van een - laat maar stellen - demonisch wezen uit het sprookjesbos, in een engelachtige verschijning. Hoe doe je dat toch? theaterschool gevolgd?
Isabel: Er zit veel dubbelzijdigheid in mijn persoonlijkheid. Bijna een gesplitste persoonlijkheid. Dat sublimeer ik graag op een artistieke manier. Voor de grunts van het album “Solar Time’s Fables”, hadden we Wesley Beernaert (Ex-Lemuria) uitgenodigd maar hij moest afhaken wegens persoonlijke omstandigheden, daardoor heb ik het zelf moeten doen. Ik heb daarvoor veel steun van de band gekregen. Hamlet kwam eerst met het voorstel om zelf de ‘growlings’ te zingen.. We hebben één jaar gerepeteerd om de release van het album voor te bereiden. Ik heb daar een heel jaar enorm, onder andere, aan mijn stem gewerkt, totdat het me gelukt is om ook te grunten. Ik heb tot nu toe alle andere stemmen live overgenomen, zowel van Isadora Cortina, Wesley Beernaert als van Hamlet. Maar ik wil toch zeggen, het is de combinatie van zeer goede muzikanten EN een veelzijdige ‘front voice’ dat ons sterk maakt.
Het resultaat, zowel instrumentaal als vocaal is verbluffend. Over iets anders. Ik was op de repetitie aanwezig, er was ook een setje met een accordeonspeler. Is het de bedoeling daar iets mee te doen?
Ja, we zijn bezig met een akoestische set voor te bereiden. De bedoeling om wat akoestische optredens te gaan doen, en daar past die accordeon dus perfect in. We zijn een eclectische metal band, we willen op die wijze dus een nog breder publiek aanspreken.
De laatste plaat 'Solar time's Fables' dateert al van 2017 (tenzij me iets is ontgaan ondertussen) heeft die schijf bepaalde deuren geopend? Hoe waren de reacties?
Uiteenlopend! Zowel zeer positief als zeer negatief. En ook zeer interessant. We wilden vooral niet klinken als 'weer een zoveelste metal band'. Dat is ons gelukt. We wilden iets anders doen. We hebben een breed beeld over muziek, we gaan nu ook naar het progressieve uit.
Willen jullie eigenlijk een breed muziek bereiken hiermee?
Teo Dimitrov: Als muziek iemand zodanig persoonlijk raakt, dat die persoon daardoor een beetje een ander mens kan worden zijn we in onze opzet geslaagd. Dus dat publiek, die door onze muziek diep worden geraakt, willen we vooral bereiken.
Creativiteit en durf zijn twee kernwoorden die bij het beluisteren van de plaat in me op komen, hoe zien jullie dit?
Isabel: Ik mis creativiteit , vooral in de metal, tegenwoordig. Als je echt wil verkopen , moet je meegaan met de kudde. Maar we willen vooral dat net niet doen. Daarom zijn creativiteit en durf voor ons ook zeer normaal.
Zijn er eigenlijk plannen voor nieuw werk? Wanneer, en welke richting?
Dus meer progressieve metal, er komt een nieuwe single uit dit jaar nog. In aanloop van ons derde album. Dat in 2021 op de markt zou komen. We zijn dus nu vooral noest bezig met repeteren (op de repetitie vandaag hebben we er enkele gespeeld trouwens). Twee muzieknummers zijn er klaar en in totaal al 5 met een structuur.
De accordeon komt op de nieuwe plaat?
Nee, maar wel een akoestisch concert en misschien een album op basis van die akoestische set. De datum hiervoor ligt nog niet vast.
En de plannen voor dit jaar? Op tournee? Binnen of buitenland? Festivals?
Als er optredens komen , zullen we die niet negeren. Er zijn wel enkele die ons vragen. Maar voorlopig concentreren we ons op componeren van nieuwe nummers. De rest zien we wel. Het is misschien wel jammer, maar goed het is wat het is. Componeren van nieuwe nummers is nu het belangrijkste.
Is er iets als een ultieme droom? Iets wat je absoluut nog eens wil bereiken?
Muziek kunnen blijven maken waardoor mensen in een soort trance geraken, dat is al gezegd. De mensen dus letterlijk mee krijgen in ons verhaal, is eigenlijk en is ons belangrijkste doel. Ook wat de toekomst betreft dus.
Isabel: Ik wil toch eens op tour gaan, mag of kan in Europa zijn wat mij betreft. Maar dat zou ik nog willen bereiken. Maar ik sluit me hierbij aan.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen in de nabije en verre toekomst. We blijven de band uiteraard op de voet volgen.
Sleater-Kinney’s passage in de Botanique was een verwennerij voor zowel nieuwe als oude fans. Als er twijfel was over welke weg Sleater-Kinney was ingeslagen, dan is dat na dit optreden wel duidelijk waar ze met deze band verder willen gaan.
De support van vanavond was niemand minder dan Harkin het soloproject van Sky Larkin’s Katie Harkin uit Leeds. Als dat niet meteen een belletje doet rinkelen, dan zul je Katie Harkin vast aan het werk gezien hebben samen met Kurt Vile, Waxachatee of Courtney Barnett. Niet enkel moest ze het publiek opwarmen maar ook haarzelf aangezien ze één van de drie backing muzikanten is van Sleater-Kinney.
Nog net konden we het powerpoppy “Nothing the Night Can Change” en beukende afsluiter “Dial it Up” meepikken. Hier en daar zijn de invloeden van eerder vermelde bands herkenbaar maar anderzijds heeft ze wel een persoonlijkheid en mooie zangstem die Harkin dan toch wel uniek maken.
De Orangerie was al duidelijk goed gevuld maar uiteraard is iedereen er afgezakt voor Sleater-Kinney. De powerpunkduo van Carrie Brownstein en Corin Tucker dat vorig jaar nog een trio vormde met Janet Weiss, kwam voort uit de Riot Grrl-beweging die begin de jaren ‘90 is ontstaan. Sinds de band een comeback maakte in 2014 is er echter al veel veranderd. De laatste plaat ‘The Center of the World’ werd geproducet door St. Vincent waardoor de band een andere sonische pad inging waardoor drumster Weiss eraan moest geloven...
Door de vele licht- en podiumelementen was het op voorhand al duidelijk dat het optreden in teken stond van het laatste album. Op één nummer na werd die trouwens volledig gespeeld. En die nieuwe lading tracks moest niet onderdoen voor wat Sleater-Kinney nog voor de break-up ineen heeft gebokst. Zo zette opener “The Center Won’t Hold” meteen de thematische toon van de onzekere turbulente tijden waarin we nu leven. Zelfde verhaal in “Hurry on Home” en “The Future is Here” die al vroeg in de set kwamen.
Dan was er nog de back catalogue waaruit ze gretig konden puren. Fans van de eerste uren werden ook op hun wenken bediend. “Jumpers” weekte de eerste vreugdekreten los bij het publiek. Straf trouwens dat een single over de akelige eenzaamheid van Golden Gate Bridge-springers zo goed werkt. Ook het bijna 20 jaar oude “Start Together” en al zeker “ What’s Mine is Yours” waar Tucker de longen uit haar lijf zong, zorgde voor heel wat enthousiasme.
Er was al veel te beleven maar het duurde toch een halve set eer het duo (gesterkt door drummer en twee achtergrondmuzikanten) volledig opgewarmd was en het geheel ook minder ingestuurd overkwam.
“One More Hour”, het Sleater-Kinney-nummer bij uitstek, was een keerpunt waardoor ze naar het einde toe een hoog niveau aanhielden. Brownstein die al de hele tijd haar scherpste gitaar hooks uit haar mouw schudde, liet vanaf dan ook al haar energie de vrije loop. Nog een hoogtepunt was het nieuwe “LOVE”, over hoop en oprechte vriendschap, dat in vergelijking met het ander recent werk wat minder zwaar aanvoelt.
Met “Entertain” gingen ze voor de eerste maar niet voor de laatste keer de scène af. Ons geduld werd beloond voor wat het beste van de avond zou zijn: vijf afsluiters waaronder een “Angst in My Pants” (cover van Sparks); “Broken”, “Modern Girl”, “Words and Guitar” en “Dig Me Out”.
Zo werd iedereen vermaakt en kregen we een duidelijk beeld van welke weg Sleater-Kinney ofte Brownstein-Tucker wil verderzetten.
Organisatie: Botanique, Brussel
Herman van Veen - Deze man is met een kleine 200 verschillende platen, een kleine honderd boeken en vijfhonderd schilderijen van alle markten thuis. Samen met hem en met zijn hoofdzakelijk vrouwelijke band kijken we terug op een mooie carrière in de mooie en qua klank ook heel voortreffelijke en afgeladen volle Kursaal in Oostende.
Starten doet hij met te zeggen dat er zowaar 17 miljoen Nederlanders met hun caravans en bladblazers naar de Belgische Ardennen trekken als de dijken breken in Nederland, mooi om dan in te zetten met “Onderaan de dijk”...
"Schrijf me" wordt gevolgd door “Mazzel", waar hij als echt oud mannetje kromgebogen naar zijn micro wordt gebracht, ludiek, zelfspottend, gelukzalig is die man.
We horen een afwisseling van bekendere en andere nummers, “Ik ben vandaag zo vrolijk”, “Brand in Mokum”… Het moment dat hij het nummer “Anne” inzet, krijg ik spontaan kippenvel, is het de nostalgie, is het de zoetgevooisde stem, is het nog iets anders, ik weet het niet … over de tijd van zijn ouders : “in die tijd was de lucht nog schoon en seks vies; nu is het andersom".
Herman vertelde toen ook nog mooi dat zijn dochter Anne ondertussen trouwde met een vrouw - dik … in de 50 - en ze een kind willen bestellen … Herman is heerlijk, Herman is zachtaardig, leuk én lief, gek, zelfs helemaal gek.
Met een schoentrekker van 1 meter: “zodat ik me niet zo diep hoef te bukken” doet hij tot 4 maal toe zijn schoen weer aan, die deed hij ervoor uit om op zijn traditionele rode kousen te dansen, te huppelen, te springen, te wiegen, … 75 ? ik geloof er niets van … 55 is meer zijn echte leeftijd denk ik … Peter Koelewijn’s "Kom van dat dak af” volgt niet veel later.
Maar Herman van Veen speelt in België dus niet enkel zijn eigen enorm oeuvre, maar ook Belgische muziek, de Afrikaanse versie van "Ne me quite pas” van Jacques Brel komt voorbij: “Moenie weggaan nie” en ook het prachtige gebrachte “Mijn vlakke land”, het is een eerbetoon.
Eerbetonen zijn een deel van zijn liefde voor de collega’s, “Suzanne” in de bekende Nederlandstalige versie van Leonard Cohen klinkt ook prachtig nadat hij eerst lachend een beetje opera bracht, zong hij ook een sopraan- en tenorstem na elkaar .
Tevens is de gitariste , die al jaren met Herman toert , een dame die zo met Leonard Cohen op het podium kon staan, na de pauze krijgen alle bandleden de mogelijkheid om hun kunnen te tonen, niet alleen in zang maar ook op hun instrument, stuk voor stuk topartiesten. Herman zelf speelt viool en piano, ook de oudpianist wordt in de bloemetjes gezet, Erik van der Wurff en dit met het nummer “Anders anders”. “Eigenlijk treed ik nog verder op maar is er niemand meer over van de band van vroeger”, laat Herman ons ook nog weten. Vooral zijn vaste gitariste Edith Leerkes mocht het horen, veel applaus vooral !
Afsluiten bij van Veen is altijd in stukjes, bij het derde nummer zegt hij “hier dan onze eerste toegift” en toegiften daar kent hij iets van … er kwamen er warempel 5 en hij speelde zo tot bijna 3 uur lang. Iedereen veert recht en de lichten blijven branden , maar hij komt terug en terug, en gooit zijn tekstbladen de zaal in, stuurt zijn band naar achteren met een scheidsrechterfluitje , én ons naar huis.
Het meer dan 50 jaar oude nummer “Liefde van later” klinkt als allerlaatste van de avond nog als nieuw en is nog steeds actueel volgens hem, echter zingt hij het niet meer voor diezelfde vrouw hoogstwaarschijnlijk. Zijn laatste woorden zijn : “kom allemaal veilig thuis, blijf gezond en tot binnen 2 jaar” … Kortom, Meneer Herman van Veen, we zien U binnen 2 jaar graag terug ! Ik kijk er alvast naar uit.
Organisatie: Kursaal, Oostende
De immer sympathieke en vrouwelijke Peter Pan Els Pynoo en eeuwige steun en toeverlaat Danny Mommens gaven een gewoonweg wervelend voorsmaakje voor wat we komend seizoen mogen verwachten. Danny lijkt als Dwayne Hoover rechtstreeks uit ‘Little Miss Sunshine’ op het podium gestapt en geeft met zijn guitar licks een serieuze rockinjectie aan hun typerende dansbare synthetische popmuziek . Els dartelt het podium op als een kalfje dat voor de eerste keer op de weide wordt losgelaten en pakt in een mum van tijd de uitverkochte tent in. Met de spreekwoordelijke vingers in de neus en op één been, maar vooral met Helvetische precisie weet Pynootje de zaal naar het kookpunt te brengen en na anderhalf uur ontploft achter te laten.
Oud en nieuw ( In 2020 pakt het duo uit met een nieuwe ‘EP 2.2’ met daarop hun bewerkingen van nummers uit de pop & wave-periode) worden heerlijk door elkaar gehaspeld met pure klasbakken.
Live worden Mommens en Pynoo ondersteund door toetsenist Roel Van Espen , bassist Ben Brunin en drummer Gino Geudens . Voeg daarbij nog eens ronduit fantastische visuals en een perfect uitgebalanceerd geluid toe , en je weet dat ze het gewoon hebben met hun fantastische recyclage van de jaren tachtig Punt.
Het collectief geheugen wordt ook danig geprikkeld met onder meer ”Touche Pas”,”Schwarzkopf”,”La Verité”,”Noir Désir”, … C’est la dance, la decadance. That’s entertainment, “ne touche pas”. Vive La Fête heeft de lat duidelijk hoog gelegd en is duidelijk klaar voor een fantastisch festivalseizoen. Hun feest duurt al zo goed als een kwart eeuw en is precies nog maar net begonnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/vive-la-fete-20-02-2020.html
Org: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
