Strand of Oaks trapte zijn Europese tournee af in Diksmuide of all places. Timothy Showalter werd hier vroeg in zijn carrière goed ontvangen en was dit niet vergeten, een select publiek kreeg dan ook de kans om de man met zijn band in een intieme omgeving aan het werk te zien voor deze try-out die hem deze week ook naar de AB bracht. Showalter’s laatste plaat ‘Eraserland’, is nogal zwaar op de hand en klinkt door de mix van keyboards en gitaar best wel donker. Hoewel hij die plaat op nam met leden van My Morning Jacket, is Strand of Oaks eigenlijk een eenmansband.
Voor het Europese deel van tour doet Showalter een beroep op de Nederlands blues- en hardrock-band RUV, vandaar ook deze try-out om goed ingespeeld te raken. Die band deed dit ook al eens in 2018, waarbij ze onder meer op het Cactusfestival stonden.
Wie hardrock zegt, zegt gitaren, de depressieve synths van ‘Eraserland’ waren dus volledig afwezig. In de plaats kregen we een gloedvolle countryrock-klank volledig in de geest van Neil Young, met pedalsteel gitaren, en af en toe stevige hardrock gitaarsolo’s. Showalter bracht een ‘best of’ uit zijn laatste drie platen, was goed bij stem, en de band weefde een gloedvol dekentje om zijn donkere teksten die daardoor toch weer iets hoopvol kregen.
De opbouw van de set stak goed in elkaar, met de deur in huis vallen met “Radio kids”,oudere en nieuwe nummers afwisselen, met in het midden een solomoment voor Showalter, waarin hij bewees dat ook enkel met een electrische gitaar hij het publiek in zijn greep kan houden. Hij bracht een nieuw nummer dat het onder meer had over het laatste concert van Jimi Hendrix in Duitsland in 1970. Bij een ander artiest zou het ten toon spreiden van rauwe emotie als ongemakkelijk overkomen, maar de eerlijkheid van Showalter wordt nooit pijnlijk, ook al maakt hij nogal gechargeerde statements zoals dat het publiek zijn leven gered heeft. “Shut in” kreeg in de solo-bewerking een trager tempo, maar bleef staan als een huis, ook zonder piano of uitgebreide gitaarsolo’s.
Hierna kwam de band terug met ”Forever chords” ,een uitgerekte slowburner die op het einde losbarst die Neil Young tot zijn handelsmerk gemaakt heeft: de piano van de plaatversie werd hier ingeruild voor de slepende steelpedal, en zangeres Ella O’Connor Williams van voorprogramma Squirrel Flower tilde het nummer naar een hoger plan met haar samenzang met Showalter.
Met “Weird ways” sloeg de vonk over op het publiek, dat enthousiast meeklapte. We hadden al gezegd dat de set heel slim in elkaar zat, van hier af ging het zonder inzakker naar de finale in de bis, via “Goshen 97” dat nu een nieuwe gitaarsolo kreeg.
Die bis kon natuurlijk niets anders zijn dan Showalter’s eigen “Cortez the killer”, namelijk “JM” het magnus opus over Jason Molina, dat iedere live-uitvoering anders is maar steeds verpletterend binnenkomt.
Setlist: Radio Kids-Same emotions-Final fires-Keys-Ruby-Eraserland- Nieuw nummer-Shut in-Forever chords-Weird ways-Goshen '97-Rest of it-
Bis:JM
Organisatie: 4ad, Diksmuide
John Blek is een Ierse folkartiest en singer-songwriter die al menig jaren zijn sporen heeft verdiend binnen deze muziekstijl. In 2018 werd hij zelfs genomineerd voor de beste song op de Internationale Folk Music Awards voor “Salt In The Water”. Het betekende zijn doorbraak in 2019. Dit dankzij het album 'Thistle & Thorn'. Met 'The Embers' brengt John Blek zijn ondertussen vijfde plaat uit. Boeiende songs, waar de man zich profileert als een troubadour en klasseverteller.
Breekbare songs verpakt in een sound die je naar adem doet happen, worden door die bijzonder warme stem van John toegedekt met een deken tegen koude nachten. Dat is de rode draad op deze gezapige plaat, die eigenlijk wat diezelfde lijn uitgaat maar geen seconde verveelt doordat John Blek je hart vanaf de eerste tot de laatste noot letterlijk omarmt. Vanaf “Empty Pockets” voel je dan ook een intense gloed over jou neerdalen. Met de ogen gesloten wanen we ons in een toestand van complete 'zen' even weg van de harde realiteit rondom ons. Nee, de man doet niet aan scherp uithalen of geluidsmuren omver werpen., noch meningen door de strot rammen of heilige huisjes omver stampen. Maar op een eenvoudige en sobere wijze die gevoelige snaar raken. Telkens opnieuw en opnieuw. Dat doet John Blek wel keer op keer. In die lijn gaat het dus ook uit bij “Death & His Daughter”, “Ciara Waiting” en andere “Old Hand”. Elke song opnieuw doet hij je naar adem happen, waardoor de pijn in je hart verzacht. Een opvallend mooi moment krijgen we bij “Revived”. De Ierse singer-songwriter Mick Flannery zingt met Blek een mooi duet. Flannery zijn diepe stem past perfect bij de zachte stem van John. Het zorgt voor nog een magie die de haren op je armen doet rechtkomen. Die bedwelmende sfeer keert terug tot het einde met een kers op de taart in de vorm van “Walls”.
John Blek doet je op deze 'The Embers' voortdurend naar adem happen met zijn toch wel zeer bijzondere warme stem. De dromerige en bedwelmend mooie songs op deze plaat zijn één voor één verslavend. Eens onder hypnose gebracht, pink je een traan weg door de emotionele impact van dat wondermooie en het zeer unieke stembereik dat John Blek tentoon spreidt. Het mooiste echter is dat de klasseverteller in alle eenvoud je hart doet bloeden, zonder je pijn te doen. Eerder doet hij een warme gloed over jou neerdalen, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
De ‘moeilijke tweede plaat’ wordt weleens beweerd maar dat lijkt niet op te gaan voor Gauss. Het helpt misschien wel als je weet wat je wil en je je daar door niets rondom je heen laat vanaf brengen. Het feit dat bands dezer dagen veel meer in eigen handen hebben in vergelijking met vroeger waar de grote platenlabels beslisten welke producer en songs er moesten komen op je album zal er ook wel voor iets tussen zitten.
In elk geval gaat het duo van Gauss gewoon verder van waar ze stopten met hun eerste album: het maken van elektronisch sfeervolle maar alternatieve muziek. Muziek met meerdere lagen en met een heel eigen smoel. Getuige van de eenheidsworst die radiostations dezer dagen uitzenden , zijn we dan ook blij met een streepje originele muziek. En dat is bij Gauss wel het geval. De stem van Mati Le Dee is begeesterend en feeëriek.
Het doet mij soms een beetje aan SX denken. De synths van Emile Sertyn zijn groots, tegendraads, sfeerrijk… Je hoort heel veel variatie en toch vormt het geheel een mooie homogene sound. Opener “Dance” trapt Portishead-gewijs af (vooral inzake ritmiek) en is vrij introvert. De vervormde mannenstem past heel goed tussen dit grootstad geluid. “Heartbeat” drijft op een sound dat aan een hartslag/monitor refereert. Een song als “A Walk” klinkt de eerste maal wat gek en moeilijk maar zit heel clever in elkaar. De bas, de percussie en de eigenzinnige zang (Björk?!) geven een vreemde sfeer aan de song. Maar wel een topnummertje.
Tien van deze eigengereide nummers staan er op “Heartbeat”. Heerlijke songs die de middelmaat met gemak overstijgen. Ik was al mee met hun debuut en met deze tweede lijken ze nog beter geworden te zijn. In plaats van Hooverphonic naar Eurosong te sturen met een vrij onopvallend liedje hadden ze beter Gauss gestuurd. Ze zouden zeker opvallen en een resem verschillende meningen oproepen. In elk geval klinkt alles goed en zal je met elke beluistering nog nieuwe dingen ontdekken. Super plaatje!
De band Freak Injection doet in Vlaanderen nog niet meteen een belletje rinkelen. Daar zou verandering in kunnen komen met ‘Daddy Is The Devil’, het eerste album van deze Franse bende elektrorockers. Er zijn heel wat gelijkenissen met populaire Belgische bands als Lords Of Acid en Vive La Fête, terwijl ze zelf zeggen dat ze de mosterd haalden bij o.m. David Bowie, the Prodigy, Nine Inch Nails, Nina Hagen, Madonna, Die Antwoord en Marilyn Manson. Dan zit je met Lords Of Acid, Vive La Fête, Diane Grace, Misery Loves Co-meets-No Doubt en nog Army Of Lovers juister.
Net als Lords Of Acid en Army Of Lovers flirt Freak Injection met alles wat kinky is, zowel in de look van de band als in de lyrics. Toch blijft het allemaal heel braaf, toch in vergelijking met de band van Maurice Engelen. Songtitels als “Sex Me” en “Sex Voodoo” laten uiteraard weinig aan de verbeelding over, maar dat wordt gecompenseerd door het ontbreken van vlot meezingbare refreinen en door lyrics die niet altijd vlot te volgen zijn (en die steevast eindigen in een langgerekt ‘ooohohoooh’). Dat de onderwerpen een beetje stereotiep zijn voor dit soort bands nemen we deze Fransen niet eens kwalijk. De elektrorock van Freak Injection is niet meteen de meest originele. In de jaren ’90 zouden ze hier vet mee scoren, vandaag klinken sommige beats en melodielijnen toch wat gedateerd en doorsnee.
De beste songs op ‘Daddy Is The Devil’ zijn “Evil Raccoon Party” en “Sex Me”. Live zal deze Freak Injection vast vlotter kunnen overtuigen dan op dit album, misschien in het voorprogramma van Vive La Fête of Lords Of Acid.
Dance/Elektro
Daddy Is The Devil
Je zou het niet zeggen maar het is intussen bijna drie jaar dat het debuut van Equal Idiots uitkwam. Het is sindsdien hard gegaan en het is ook nooit gestopt. Ze vulden de AB, zanger Thibault zat in allerlei tv-programma’s en presenteert momenteel op StuBru een radioprogramma op zondagavond. Toch was er gelukkig nog tijd voor muziek. Op hun tweede album wilden ze zichzelf niet heruitvinden maar wel een andere kant tonen. Benieuwd of die andere kant veel verschilt met vroeger.
De opener “Run” (en het was tevens hun eerste single) is meteen raak en klinkt helemaal Equal Idiots: puntig, een catchy refrein en met veel bravoure gespeeld. Anders? Nee, maar wel goed. Ook de productie is af. Alles klinkt haarfijn. Veel songs zitten in dit straatje en ik denk dan aan o.m. “Comfortable Home” of “Alphabet Aerobics”, maar we horen ook enkele minder energieke maar daarom niet minder intense songs zoals “Dogs”. Een song die ergens naar Iggy Pop in zijn vroege jaren ruikt. Interessante track.
Als we over een andere kant van Equal Idiots willen spreken dan is dat het geval met “Cowboy Mambo’s Desert Dream”. Het begint met een countryachtig gitaartje en neigt verder in de song soms naar rock and roll en garagerock uit de sixties. Heel geslaagd uitstapje zonder al te ver van hun geluid weg te gaan. “Knife & Gun” heeft met zijn strak gitaartje wat gelijkenissen met The Hives. “16” kennen we al van op de radio. Het klinkt iets minder fris en wat voorspelbaarder dan “Run”, maar het blijft wel een degelijke song. “Wrong” mist wat inventiviteit en is eerder heel premature punkrock met veel herhaling in de lyrics. Op “Time” gaan ze de melancholische toer op. Het blijkt te werken want het is een warm liedje geworden. Afsluiter “Adolescence Blues” is ook de moeite waard en steekt slim in elkaar.
Zeggen dat we een heel andere kant van de band horen is zeker niet waar. Maar ze hebben wel hier en daar andere elementen verwerkt in hun muziek zonder hun typische spirit te verliezen. Dat zoeken naar andere kanten in enkele songs werkt overigens goed want die behoren bij hun betere songs van dit album. Een heel fijne opvolger van hun debuut.
We schreven al over de eerste single (“All Is Said”) van het binnenkort te verschijnen album ‘Oceaned’; een samenwerking tussen Dirk Da Davo en Jean Marie Aerts. Nu laten ze een tweede single op ons los om ons warm te maken voor het album: “Pray For The Rain”. Hier krijgen we een pulserende beat en bass met een catchy ‘Na, na, na…’ erbovenop. De bass van JMX is samen met de elektronische beats en klanken van Da Davo de basis waarop JMX wat gitaarklanken en DDD zijn meezingbare vocals plaatst. Samen met de eerste single “All Is Said” kunnen we nu al stellen dat het terug een aangenaam, dansbaar en modern underground album lijkt te worden.
Alles werd opgenomen in de Fuerte Sound Station. In april wordt ‘Oceaned’ uitgebracht.
Dance/Elektro
Pray For The Rain -single-
Toen Schoolboy Q in 2009 bij Top Dawg Entertainment (TDE) tekende , kwam hij met het idee om een hip hop groep te vormen met enkele artiesten binnen datzelfde label. Black Hippy was geboren en moest de horizonten van de man zijn mogelijkheden verder exploreren. “The new N.W.A.” zoals sommigen het noemen wordt naast Schoolboy Q nog altijd bezet door Jay Rock, Ab-Soul en Kendrick Lamar himself. Dat grote geweld resulteerde nog niet in een album, maar het viertal was doorheen de jaren nooit te beroerd om vooral elkaars solo carrière tot een hoger niveau te tillen.
In dat opzicht was het niet meer dan logisch dat Schoolboy Q één van die homies meenam naar Brussel. Met een klepper als Jay Rock mochten de hiphop fans zich dan ook meermaals in de handen wrijven en dus was je er maar beter vroeg bij in een uitverkochte Ancienne Belgique.
Al na één nummer werd duidelijk dat er van een voorprogramma eigenlijk geen sprake was. Met "Knock It Off" zette Jay Rock de tent meteen in lichterlaaie en dat hield hij meer dan een dozijn aan nummers vol. Qua show gehalte hield de man het dan weer kurkdroog, want met enkel een licht bezopen beatmaker achter zich moest het publiek het vooral hebben van Jay Rock's vuur en dat was er gelukkig in overvloed. Nummers als "The Bloodiest", "Tap Out", "King's Dead" of"Vice City" deden de tongen twisten en de heupen dansen en dat op een maandagavond nog wel. Het boefje uit L.A. is uitgegroeid tot een graadmeter als we het hebben over hiphop en met die status mocht de man al eens een kleine speech houden over het alom gekende cliché dat je je dromen moet volgen. Voor één keer namen we het er bij. Jay Rock in één woord beschrijven wordt moeilijk, maar in drie woorden lukt nog net 'WIN WIN WIN'.
Een ander straatboefje kreeg de eer om zijn voorganger te overtreffen. Op papier misschien een lastige klus, maar daar trok Schoolboy Q zich maar weinig van aan. Wat in de man zijn voordeel speelde was dat Jay Rock het publiek meer dan alleen ontdooide en daar kon zijn maatje de vruchten van plukken. Een opener als "Gang Gang" deed wat we hadden verwacht, want die schijf hitste het publiek alleen maar meer op. Het gevolg was dat Q's hiphop en stevige trap beats voor een kolkende massa zorgden die we vroeger al eens tegenkwamen bij een stevige hardcoreshow. De grote kracht die van Schoolboy Q een straf artiest maakt was zijn overtuiging en onvermoeibaarheid, waarmee hij zelf de zitplaatsen omtoverde tot een swingende staantribune. En wanneer het bij bijvoorbeeld "CHopstix" al eens wankelde, wel dan was het diezelfde overtuiging die ons een oogje deed dichtknijpen. Nummers als "Floathing", That Part", "Man of the Year"" en "5200" kwamen wel heel stevig binnen, waarbij het publiek tussendoor wat ademruimte nodig had en kreeg in de vorm van "Dangerous" en een acapella versie van "Numb Numb Juice".
Schoolboy Q stak net als Jay Rock de keet moeiteloos in brand en deed daar een schepje bovenop wanneer hij ons nog dit jaar een nieuwe plaat beloofde. Hoera, Schoolboy Q is nog lang niet uitgezongen en dat werd ook in de Ancienne Belgique duidelijk. Wie fan is van
steengoeie hiphop moest in de Ancienne Belgique zijn en wie de trein had gemist zal hem in de nabije toekomst nog wel ergens tegenkomen op één of ander belangrijk festival. En zo werd het vanavond een Top Dawg Entertainment (TDE) feest, die we met veel plezier nog eens willen over doen, maar dan in het weekend a.u.b.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Schoolboy Q
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/schoolboy-q-03-02-2020.html
Jay Rock
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jay-rock-03-02-2020.html
Organisatie: Greenhouse Talent ism Ancienne Belgique, Brussel
And Then Came Fall was op hun debuutalbum nog wat moeilijk te plaatsen. We bleven toen wat hangen in termen als ‘loungy’ en ‘herfstig’. Op hun nieuwe single “Should We” is hun bandgeluid nog wat puurder, maar zeker niet makkelijker te definiëren. Ergens tussen Blue Blot en SX in op deze track, beetje dansbare blues, beetje introspectieve singer-songwriter, … De urban-feel is deze keer wat verder weg dan op het vorige album en ingeruild voor een sound waarin de hele band aanwezig is. De lyrics en emoties staan iets meer centraal. Puike single. Misschien toch eerder Radio 1 dan Radio 2.
https://www.youtube.com/watch?v=NIjF9aNbmvg
Hoewel de jongens van Sabaton quasi ieder jaar wel ergens op een Belgisch podium te vinden zijn, is de band populairder dan ooit. Bewijs hiervan is het feit dat het concert dat eerst in de Lotto Arena geprogrammeerd stond al snel verplaatst werd naar grotere broer het Sportpaleis. Met een tourtitel als ‘The Great Tour’ (n.a.v. het kakelverse album ‘The Great War’ (2019)) en een resem bombastische shows op het palmares waren de verwachtingen hoog. Opwarmers van dienst waren Amaranthe en Apocalyptica.
Toen we een gezellig gevuld Sportpaleis betraden had Amaranthe net zijn set afgewerkt. De landgenoten van Sabaton deden klaarblijkelijk wat van hen verwacht werd want de sfeer bij het publiek zat er al aardig in.
Apocalyptica mocht verder het vuur aan de lont steken. De band die bestaat uit 3 cellospelers en een drummer, kennen we als gevestigde ambassadeurs van de ‘classical metal’. De Finnen brachten een korte, doch gevarieerde set waarbij Elize Ryd van Amaranthe enkele nummers van zang mocht voorzien. Hoewel Apocalyptica over een lijvig repertoire eigen nummers beschikt, waren het toch vooral de coverversies van Metallica die het meeste bijval oogstten. Niet moeilijk als je weet dat hun eerste album ‘Plays Metallica By Four Cellos’ (1996) zorgde voor hun grote doorbraak.
Omstreeks twintig na negen werd de aandacht van het publiek getrokken door de tonen van ‘In Flanders Fields’. Geen koor deze keer, enkel een zwart doek met het logo van Sabaton. De klassieke opener was ook nu weer “Ghost Division” waarbij de pyrotechnische kraan onmiddellijk aardig opengedraaid werd. Langs alle kanten ontplofte wel iets toen het Zweedse metalcommando na het vallen van het doek tevoorschijn kwam. In een artificieel geschapen niemandsland vol prikkeldraad en zandzakken overzag drummer Hannes van Dahl vanop zijn tank het geheel en liet zanger en volksmenner Joakim Brodén begaan. Laatstgenoemde, zoals steeds gehuld in gemetalliseerde debardeur en met typerende zonnebril, had er klaarblijkelijk zin in en liet het publiek al snel uit zijn hand eten.
Ook nu weer kregen we een show te zien waarbij kosten noch moeite gespaard werden. Zo leek tijdens “Great War” de zaal haast letterlijk in vuur en vlam te staan, vuurde Brodén een bazooka af op de tank, waren er kostuumwissels en kregen we uiteraard begeleidende projecties op de reusachtige ledwand te zien. Hoewel al deze elementen zeker extra smaak gaven aan het optreden, was hoegenaamd niet alles even geslaagd te noemen. Zo werd er voor de start van “The Red Baron” een Hammondorgeltje in de vorm van de gekende rode tweedekker op het podium gerold en kon Brodén het niet laten om wat introdeuntjes van bekende klassiekers (“Jump” van Van Halen en “Thunderstruck” van AC/DC) te spelen. Deze goedkope zet werd gelukkig snel vergeten toen enkele nummers later de vrienden van Apocalyptica op het podium verschenen om een stuk van de set te begeleiden. De synergie die hierbij ontstond was een streling voor het oog en oor.
Op de setlist stonden uiteraard veel nummers uit ‘The Great War’ (2019) waarbij vooral “Great War” en “The Attack of the Dead Men” bijbleven, maar het waren toch vooral de afsluiters “Primo Victoria”, “Swedish Pagans” en “To Hell and Back” die enige seismologische activiteit veroorzaakten.
Sabaton imponeerde met de welgekende formule en bewees wederom dat het thema oorlog paradoxaal genoeg ook voor vreugde en verbondenheid zorgt. Tot deze zomer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/sabaton-02-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/apocalyptica-02-02-2020.html
Organisatie: Biebob
Eind vorig jaar bracht Editors ‘Black Gold’ uit, een best of album met hits uit hun zes studioplaten, voor koopgrage fans aangevuld met een drietal nieuwe nummers. Lag dit album onder jouw kerstboom, dan is de kans groot dat je er gisteravond ook bij was in Antwerpen. De band kwam er hun ‘best of’ live brengen in een ruim op voorhand uitverkocht Sportpaleis. Zeker in België en Nederland zijn de Britten uitgegroeid tot een stadionband met een hele schare trouwe fans. Een status die ze in eigen land nooit hebben verworven.
Wie die status in eigen land wel aan het verwerven is, is het Limburgse vijftal van Whispering Sons. Toch wel dé Belgische postpunkband van het moment. Dat zij door Editors zijn uitverkoren tot voorprogramma voor de volledige ‘Black Gold’ tour spreekt boekdelen. Een naar eigen zeggen zeer vereerde Fenne Kuppens gooide zich dan ook voluit. Wie denkt dat het Sportpaleis enkele maatjes te groot was voor de jonge Vlamingen, had het mis.
Whispering Sons bedwong moeiteloos de Antwerpse evenemententempel met hun onheilspellende, aan The Sisters of Mercy schatplichtige sound. De diepdonkergevooisde frontvrouw, opvallend gekleed in lang wit, flaneerde onbevreesd over het grote podium terwijl de rest van de band, onopvallend gekleed in bescheiden zwart, eventjes liet horen waaraan ze die stevige livereputatie danken. Vooral met snedige versies van “Alone” en “Hollow” toonden ze zichzelf een meer dan waardige opener voor Editors. Kuppens’ oerkreet aan het einde van “Waste” ging door merg en been en was voor Tom Smith, Russell Leetch, Ed Lay, Justin Lockey en Elliot Williams zelfs het signaal dat ze dadelijk uit hun pijp zouden mogen komen.
Dat liep niet meteen van een leien dakje. Editors opende met “An End Has A Start”, maar het bleek een beetje een valse start. Het geluid zat niet onmiddellijk goed, en dat lag niet alleen aan de legendarische slechte akoestiek van het Sportpaleis.
Het duurde toch een liedje of vier vooraleer de band de juiste sound te pakken kreeg. Dat vonden we jammer, want zo passeerden een aantal zwakke versies van sterke nummers uit hun eerste twee platen. Maar niet getreurd. Vanaf “Magazine” gingen de rode podiumlichtjes aan en daarmee vond de band precies ook de schakelaar van de goeie klank. Qua intensiteit ging het concert nu in stijgende lijn, met frontman Tom Smith die zich bijna letterlijk als een showrunner in het zweet liep en van de ene naar de andere kant van het podium sprong, sloop en kroop. Zijn handdoekje was al snel uitwringbaar.
Helaas zat het met de intensiteit nu en dan beter dan met de kwaliteit van de songs. Zoals te verwachten viel, zagen we twee gezichten van Editors: enerzijds de spannende band die samen met The Killers en Interpol rond 2005 de postpunkrevival inluidde en anderzijds de bij momenten nogal flauwe band die na het vertrek van gitarist Chris Urbanowicz in 2012 een richting insloeg waarin we ze met de beste wil van de wereld niet helemaal konden volgen. Getuige het nummer “Violence”. Met hoeveel overtuiging ze het ook brachten, geweldig is het geenszins. Het blijft een op flauwe beats getrokken stukje pathetiek voor huismoeders en -vaders. Of de nieuwe single “Frankenstein”: een makkelijke meestamper met veel ‘oe-oe’ maar geen aha-erlebnis.
Op zich getuigt het van moed en innovatiedrang dat de band omstreeks 2012 een meer dansbare elektronische weg insloeg. Alleen postpunkpuristen houden wél van Joy Division en niét van New Order. Maar Editors is New Order niet. De band slaagt er niet in om met elektronica dezelfde spanning op te wekken als met snerpende gitaren. De elektronica komt helaas te dikwijls uit dezelfde synthesizerklankenwinkel waar ook David Guetta en co klant zijn. Nu, een groot deel van het Sportpaleis was gekomen om ook die liedjes te horen en ze kregen waar voor hun geld. “Papillon”, de op een Tiësto-remix geënte megahit van de band, kon wel bekoren. Het nummer blijft aanstekelijk als een malariamug. Het kreeg de zaal voor het eerst van voor tot achter aan het dansen.
Met een akoestische versie van “The Weight Of The World” deed Tom Smith, helemaal in zijn eentje midden op het podium, het gestamp even vergeten. Verademend. Het vormde een mooi opstapje naar “Spiders”, dat met hetzelfde akoestische gitaartje aanving om vervolgens uit te groeien tot een klein meesterwerkje van ingetogen melancholie. Waarna de band weer alle registers opentrok met “A Ton Of Love”, maar dan wel die registers die we ze graag zien opentrekken: die van gejaagde gitaren en loeiende lyrics. Lockey die zijn snaren geselt en Smith die half over het podium kruipend de woorden van diep uit zijn onderbuik uit zijn strot perst: ‘Desire! Desire!’ Het zal wel zijn.
Met “Eat Raw Meat = Blood Drool” wist de band de teneur van het concert in één strofe te vatten: ‘I give a little to you, I give a little to him, I give a little to her’. Voor elk wat wils dus. Voor de fans van de matige meestampers, de fans van de melancholische meezingers en zeker ook de fans van het prille postpunkwerk. De Britten waren gekomen om werkelijk iedereen tevreden te stellen. Ze gooiden er als tegengewicht voor de commerciële krakers een handvol songs ‘from the early days’ tegenaan en bedankten het publiek met een wellicht op de Brexit alluderende ‘Thanks for spending your Saturday night with us British bastards’.
Het hoogtepunt van de avond bewaarden ze voor een straffe bisronde met magistrale versies van “Munich” en “Smokers Outside The Hospital Doors”. Dat laatste nummer leek alles van een finale te hebben. We konden ons niet voorstellen dat het erna nog meer crescendo kon gaan. Dat deed het ook niet, maar terwijl de rest van de band triomfantelijk het podium verliet, gordde Smith toch de akoestische gitaar weer om. En wel om in zijn eentje het tot gevaarlijke temperaturen verhitte volk even opnieuw af te koelen met een liedje dat hij naar eigen zeggen speciaal had bewaard voor het Belgische publiek: “No Sound But The Wind”, of wat dacht je? ‘Our little secret’, noemde Smith het. Het werd een magisch Mia-moment, compleet met smartphonelichtjes.
Our little secret… Wat een sympathieke frontman, toch. Je vergeeft ‘m met plezier de valse start en ook de stinkers in de set van een over het algemeen sterk concert vol fun en hits voor iedereen. Ook voor kniesoren zoals ondergetekende. Live staat de band nog altijd als een huis. Dat er enkele lelijke bakstenen in de muren zitten, nemen we er dan maar bij.
Setlist: An End Has A Start - Bullets - Bones - Escape The Nest - Magazine - Sugar - Upside Down - Violence - Frankenstein - Papillon - Ocean of Night - The Weight Of The World - Spiders - A Ton Of Love - Formaldehyde - Eat Raw Meat = Blood Drool - Blood - Fingers In The Factories - Walk The Fleet Road - You Are Fading - Distance - The Racing Rats - Munich - Smokers Outside The Hospital Doors - No Sound But The Wind
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/editors-01-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/whispering-sons-01-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Jack Cullen is de eer te beurt om het publiek in de stemming te brengen en dat doet hij met verve. De jonge blonde god met Brits-Ierse roots is een voormalig rugbyspeler, zijn professionele sportcarrière kon hij wel vergeten na teveel blessureleed & toen hij tevens zijn 'girlfriend' aan den einder zag verdwijnen, was dat reden te over om zijn verdriet in muziek om te zetten. Hij vult het podium in zijn ééntje samen met zijn 2 gitaren en het publiek geniet van de songs en de enthousiaste zanger. Bij “I don't know much better” maakt hij nog een leuk zijsprongetje naar “Get down on it” en na nog wat promo voor zijn merchandising verdwijnt hij na een 7-tal songs achter de coulissen.
Dat de Orangerie te klein zou zijn wisten we wel, het concert was al zo goed als uitverkocht van bij zijn aankondiging en vélen zochten tevergeefs nog naar tickets, althans volgens de berichtgevingen op TicketSwap. Wij waren erbij en maar goed ook ! Op de klanken van de cello en wat licht gedrum wisten we dat het startsein gegeven was. En zowaar daar was ze Freya Ridings, in een ietwat bombastische met gouddraad doorstikte gobelin minijurk, ze gleed achter de piano en stak van wal.
Van de eerste noot zat het raak en bracht ze de zaal in vervoering samen met haar muzikanten. Wat een dijk van een stem, een tril, bibber of timbre, noem het zoals je wilt, het geeft emotie en power aan haar songs. “You mean the world to me”, we geloven het graag. Haar foute keuze in mannen resulteert in de 'gebroken/verbroken' liefdesballads die ze aan mekaar rijgt en welke ze ons onder begeleiding van de piano één na één voorschotelt. Halfweg de set krijgen we het wondermooie “Castles” , ‘I'm gonna build castles from the rubble of your love' hoeveel hartzeer kan een vrouw hebben vraag je je af, maar we moeten toegeven dat de muziek gebouwd op het puin van Freya's woelige liefdesleven opmerkelijke songs teweeg brengt. De vergelijking met Adele en ook met Florence Welch , die lazen we wel al vaker, maar in mijn ogen is Freya gewoon Freya.
Samen met haar band brengt ze steengoede muziek met een hoog rockgehalte. Aangezien ze al 10 jaar dagelijks een dagboek bijhoudt, een geheim welk ze ons verklapte, zal ze nog niet gauw zonder onderwerp vallen. “Unconditional” is één van de weinige happy love songs die ze brengt en naast de piano is Freya ook de gitaar meester, geleerd van papa Ridings.
Het einde nadert en als toemaatje krijgen we nog “Lost without you” en vervolgens een streepje gospel met “Holly Water”. Dat laatste maakt dat we met een goed gevoel de zaal verlaten.
In 2017 maakte Freya een passage in de Rotonde, nu is het de Orangerie, waar ze de volgende keer haar tenten optrekt zal geheid nog een maatje groter zijn van locatie. Maar misschien eerst heel even van Tinder af, Freya ? We houden de concertagenda in de gaten en zien je graag snel weer terug. Thank you for the music !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/freya-ridings-01-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/jack-cullen-01-02-2020.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Toen Yevgueni in 2000 van zich liet horen was dat binnen de kleinkunst een mijlpaal. Het was een periode waarin Nederlandstalige muziek eigenlijk een beetje 'not done' was. Yevgueni was toen één van die bands die de Nederlandstalige muziek terug op kaart wist te zetten. In 2020 bestaat de band twintig jaar en brengt een schijf uit 'Yevgueni 2000 - 2020: zo ver, zo goed', een plaat dat een mooi overzicht geeft van twintig jaar kleinkunst, maar ook een plaat waar vooruit wordt gekeken en met enkele verrassende wendingen.
Net door dat laatste is deze prachtige verzamelaar niet alleen een must have voor de fans, die vermoedelijk alle platen al in hun bezit hebben. De songs met strijkers zijn uitzonderlijke parels die een andere onontgonnen kant laten zien en horen van Yevgueni. Bovendien staan er twee onuitgebrachte songs op de plaat ''Een lied over onszelf. Over onze beginperiode en waar we nu staan. Maar ook een lied met universele zeggingskracht. Over en voor iedereen die durft te dromen en die dromen vervolgens ook gewoon waarmaakt of dat ten minste blijft proberen. Over het zoeken naar de muze, in de nacht. En het vinden van inspiratie en decompressie.” Zegt de band daarover. Het laat horen dat Yevgueni na twintig jaar nog steeds relevant blijkt te zijn. In grote mate is dat te danken aan de vriendschapband die ijzersterk is binnen de band. Dat kwam al tot uiting in een interview dat we hadden met de band, dat hoor je ook telkens terugkomen in knappe songs als “Als Ze Lacht”, “Adem”, “Manzijn” en “Propere Ruiten”.
Doorheen twintig jaar allemaal dezelfde kant uitkijken en dat tot op heden nog blijven doen? Het zorgt ervoor dat Yevgueni een uitzonderlijke parel en blijvertje is gebleven binnen de - laat het ons zo maar stellen - moderne kleinkunst. Dat komt dus voortdurend tot uiting op deze mooie verzamelaar en is bovendien eigenlijk de rode draad doorheen twintig jaar Yevgueni. Deze verzamelaar is dus ook een ontdekkingreis voor mensen die de band nog moeten leren kennen. Wat ons ergens verwondert, maar het kan altijd uiteraard. De kleinkunstliefhebber die op zoek is of was naar een band die grenzen verlegd heeft en dat nog doet binnen die muziekstijl zal bij elke song weer een traan wegpinken of net een glimlach niet kunnen onderdrukken zoals bij het aanstekelijke “Nieuwe Meisjes”. "Ik zat in Leuven op kantoor wat door het raam te staren in het begin van de lente en zag de eerste meisjes in jurkjes voorbij fietsen. Dat is een fantastisch fenomeen dat zich elk jaar opnieuw afspeelt bij de allereerste zonnestralen in Leuven of elke studentenstad. De ommekeer is soms zo extreem dat het bijna nieuwe meisjes lijken ipv dezelfde meisjes in andere kleren. Dat leek me dus de ideale aanleiding voor een song met “Nieuwe Meisjes” als titel." Zegt Klaas daarover in het interview dat we met Yevgueni hadden. Het is maar één van de vele voorbeelden hoe Yevgueni de vinger aan de pols houdt van het dagelijkse leven, met een lach en een traan daarbovenop.
Uit dat interview, maar ook dus uit deze verzamelaar zelf blijkt meermaals hoe toonaangevend Yevgueni de laatste twintig jaar was wat kleinkunst betreft. Dat de band nog niet aan het einde zijn kunnen is, blijkt dus ook uit die nieuwe song. Dat de band durft andere lijnen aanboren, blijkt uit die strijkers. Al deze elementen zorgen ervoor dat deze verzamelaar niet alleen voer is voor de fans van Yevgueni zelf, maar voor elk beetje liefhebber van kleinkunst in de ruime zin van het woord.
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europe en de UK en bracht dit jaar twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt.
Met ''Gotta Go” drukt de band duidelijk zijn stempel op de toch eerder toegankelijke rockmuziek die heden den dage de kop op steekt. Daar is niets mis mee, integendeel. Door de riffs met enorm veel vuurkracht, een zeer catchy aankleding en een bijzonder herkenbaar stemgeluid krijg je een adrenalinestoot te verwerken, waardoor je onmogelijk hierop kunt stilstaan. Bovendien voel je de neiging deze song uit volle borst mee te brullen. Het kan alleen maar zorgen voor een al even herkenbaar rockfeest op de festivals. Want deze band is met deze aanpak inderdaad in staat gelijk welke grote of kleine club in vuur en vlam te zetten. "Gotta Go'' is zo een song die vanaf de eerste seconde tot de laatste minuut lekker aan je ribben kleeft, waardoor je nooit genoeg krijgt van deze knappe songs.
Dat de band ook de eerder emotionele en lichtjes ingetogen weg kan opgaan en daardoor eerder gevoelige snaren kan raken bewijzen ze met “Few To Stew”. Ook al zit de rock binnen deze song niet ver weg, het is niet dat we in slaap worden gewiegd. Maar deze song laat dus duidelijk zien dat The Otherness ook op het gevoel van de mens kan inspelen. Waardoor weer een stap wordt gezet naar eeuwige roem, binnen een zeer brede omkadering. Bovendien, en dat is bij beide songs zo, hoor je ook die typische Argentijnse invloeden naar boven komen. Wat ervoor zorgt dat deze band een unieke parel is in een bos waar je de bomen niet meer ziet, en ook dat speelt weer in het voordeel van een band als The Otherness.
Met deze beide singles bewijst The Otherness een band te zijn die net door uniek Latijns-Amerikaanse invloeden te vermengen met pure rock in staat moet zijn om ruim publiek aan rockliefhebbers over de streep te trekken. Net door aanstekelijkheid, een catchy geluid voldoende te overgieten met typische Zuiderse emoties voorspellen we deze unieke band binnen het huidige rockmilieu dan ook een gouden toekomst.
We schrijven 1985. Bij het horen van de single “Money's To Tight (To Mention)” op de radio werden we van onze sokken geblazen. De soulvolle stem van Mick Hucknall in combinatie met aanstekelijke soulvolle muziek bleef aan de ribben kleven het hele jaar door. Het optreden van Simply Red op Torhout/Werchter 1986 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. En de eerste platen 'Picture Book' - wat een knaller van een debuut - en daarop volgend ‘Men And Woman' zijn nog steeds platen die ik koester als kostbare parels. In 2009 leek er een einde te komen aan het verhaal. Maar nu staat Simply Red er terug met 'Blue Eyed Soul'.
Zo goed als dat debuut wordt het nooit meer. Laat dit duidelijk zijn. Met “Thinking of You” horen we echter wel dat Mick nog steeds zeer goed bij stem is. En dat is al een goed begin. Het soulvolle waardoor we ooit fan zijn geworden van de band komt ook terug op deze schijf, luister maar naar het aanstekelijke “Ring That Bell”. Ook de gevoelige kant van Simply Red hoor je regelmatig terug. Luister maar naar het wondermooie “Sweet Child”. Wie doorheen die ballon van het verleden durft prikken hoort een band die een gevarieerde soulvolle schijf uitbrengt, die enerzijds op de dansspieren werkt - bewijs daarvan het lekker up tempo nummer “BadBootz” - een hoogvlieger op deze schijf, en anderzijds je kippenvel bezorgt. Uiteraard zitten er songs tussen die we snel zijn vergeten. Maar over het algemeen zitten we op het puntje van onze stoel mee te genieten, het zorgt voor een sterretje extra. Vooral hoor je een band die na een pauze van enkele jaren weer met volle goesting staat te soleren. Het spelplezier loeit door de boxen bij het bijzonder energieke “Don't Do Down”, met bijzonder aanstekelijke blazers om de temperatuur naar het kookpunt te doen stijgen. Dat wordt op een gezapige wijze verder in de verf gezet bij “Chula” en “Tonight”.
Simply Red brengen geen nieuw 'Picture Book' uit, dat kan ook niet meer. Maar vandaag hoor je wel een band die een bladzijde heeft omgedraaid en op een bijzonder aanstekelijke en soulvolle wijze klaar is voor het volgende hoofdstuk in hun carrière. Vergeet dus het verleden even en kijk naar wat een bont allegaartje de band hier op je boterham smeert.
Een best aardige plaat van een band die na al die jaren nog steeds relevant blijkt te zijn en zichzelf op een bepaalde wijze heruitvindt.
De uit Mol afkomstige metalcore/hardcoreformatie Our Hate timmert sinds medio 2014 aan de weg. Dit resulteerde in het verleden in een knappe plaat: 'Hate Will Prevail' (2017). Toen al bleek dat deze band niet moet onderdoen voor zijn voorbeelden als Sepultura, Hatebreed of Pro-Pain. Integendeel zelfs, de energie die uit de boxen loeide deed de haren op onze armen prompt rechtkomen. Ondertussen heeft Our Hate niet stilgezeten en al verschillende podia platgespeeld. Nu wordt het dus tijd voor een nieuwe metalcore/hardcoreparel in de vorm van 'Defiled By Evil'. Een EP die aanvoelt als een horde bulldozers die over de hoofden denderen tot iedereen is platgewalst.
Die eerste mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “Speak To Me”. Hieruit blijkt al dat binnen de rauwe en oorverdovende metalcore van Our Hate voldoende melodie zit, om doorheen die aangeboden chaos heen te prikken. Eens vertrokken op de rollercoaster die de band je aanbiedt bij ‘Defiled By Evil’ is er geen weg meer terug. We laten ons met plezier meedrijven op de volgende pletwals “Together As One”, om niet meer recht te krabbelen bij de volgende uppercut in de vorm van “Remorse Of A Serial Killer”. Nee, Our Hate maakt er bitter weinig woorden aan vuil en blijft tot het einde op dit elan doorgaan. Rauwer dan een biefstuk waar het bloed nog uitstroomt, zo smaakt niet alleen afsluiter “Punisher”. Het is ook de verschroeiend hete rode draad opde volledige EP.
''In Amerika hebben ze de orkaan Irma die alles om zich heen verplettert aan een snelheid van 300 km per uur. In de Kempen raast een andere orkaan over de velden en laat eveneens geen spaander geheel van de omgeving.'' schreven we over het debuut 'Hate Will Prevail' van Our Hate. Nu die orkaan is nog steeds zeer actief. Want ook op deze korte en bondige EP blijft Our Hate doorrazen tot geen enkel heilig huisje meer overeind staat. Dat verschroeiende snelle en verpulverend tempo houdt deze band aan vanaf de eerste tot de laatste seconde, waardoor ze bewijzen in metalcore en hardcore grenzen te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Dat was in 2017 al het geval, twee jaar later zet Our Hate dit met een bijzonder harde en meedogenloze EP nog maar eens in de verf.
De Leuvense band My Dog Is Radioactive werd opgericht door de broers Mats (zang, gitaar), Jasper (bas, synths, backing vox) en Vincent Mulier (drums). In 2014 trok de band Motormusic studio in, waar ze drie tracks opnamen. Dit resulteerde in een tal van speelkansen.
Twee jaar later volgde de release van twee singles (“Break These Walls” en “Wake Up Call”). Deze sterke tracks brachten hen op verschillende podia van onder meer Jospop, Gentse Feesten, Marktrock Leuven, Genk On Stage, Vestrock (NL), ...waar hun krachtige liveshow in combinatie met de verrassend frisse solide sound van het trio voor veel bezoekers dé ontdekking van de dag was.
Na deze periode trok het drietal zich terug om te schrijven aan een nieuw hoofdstuk genaamd: ‘More Than This’. Door de mix van alternatieve indierock, synths en catchiness kan u zich verwachten aan een totaal nieuwe sound. Voor de EP werd samengewerkt met niemand minder dan Tim Toegaert (Janez Detd, Fleddy Melculy, De Fanfaar) en producer Stef Exelmans (Atmospheres). (Bron: vi.be pagina My Dog is Radioactive)
Tot daar de introductie. Deze Leuvense band doet de studentenstad op zijn grondvesten daveren met deze EP waarop elke song wel aan je ribben blijft kleven, en waarop stil zitten onmogelijk is. De eerste deftige mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “More”, een korte, bondige uppercut die gevolgd wordt door de volgende adrenalinestoten: “Chase”, “Stay” en “Home”. Waarop de band nog maar eens alle registers compleet opengooit. Het meest opvallende echter aan deze EP is de bijzonder radiovriendelijke aanpak. Dit zijn songs die je na enkele luisterbeurten prompt zit mee te brullen. De toegankelijkheid zorgt ervoor dat hier een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Wij bleven ook bij “Run” lekker meebrullen en compleet uit de bol gaan. Want die adrenaline die door je adders stroomt, bij elke aanstekelijke riff en drum partij, daar kun je gewoon niet op stil blijven zitten.
De zanglijnen vullen die stevige aanpak trouwens perfect aan, waardoor je kunt stellen dat My Dog Is Radioactive vooral een goed geoliede machine blijkt te zijn waar iedereen dezelfde kant uitkijkt, het spelplezier loeit namelijk voortdurend uit de boxen. Die feestelijke stemming zorgt voor een rockfeestje in je hoofd. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste seconde de neiging voelt opkomen om gewoon uit de bol te gaan tot de vroege uurtjes. Het zorgt ervoor dat deze EP een bijzonder aantrekkelijk pareltje is geworden, waar we vooral een band horen die klaar is om de alternatieve rockwereld snel te gaan veroveren. In de festivalzomer volgend jaar of in vele clubs en concertzalen, zal dat alvast zorgen voor daken die eraf vliegen. Want deze band is dus vooral een band die muziek speel die nog het best tot zijn recht komt op een podium waar die tonnen energie kunnen worden omgezet in een wervelend rockfeest, waar maar geen einde aan komt.
My Dog Is Radioactive is duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, dat wordt in de vorm van deze fijne EP stevig in de verf gezet. Een band om in het oog te houden, deze radioactieve honden.
Teach Me -single-
Lizzy
Wij leerden Lizzy ofwel Lise Reyners, kennen via het project Feliz. Daaraan besteden we via onze website al de nodige aandacht.
In 2018 verraste Feliz met een niet onaardige EP.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70751-feliz-ep.html .
Lise is echter van veel markten thuis. Onlangs verscheen nog de single “Zoveel Te Geven”.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76115-zoveel-te-geven-single.html
Ook met haar soloproject Lizzy bracht ze een zeer gesmaakte single uit: “We Can Make This Beautiful”. Recent werd daar een vervolg aan gebreid in de vorm van “Teach Me”. Een smeekbede van Lizzy aan haar moeder, om haar alles te leren, zo lezen we in de biografie. Dit allemaal verpakt in een emotioneel beladen song, waar Lizzy het midden houdt tussen breekbaar je tot tranen dwingen en aanstekelijk op de dansheupen inwerken. Uiteraard werpt Lizzy ook hier haar veelzijdige stem in de strijd. Waardoor je wordt ondergedompeld in een weemoedige atmosfeer, zonder echter al teveel in een tranendal terecht te komen. Het feit dat ze met die stem zoveel emoties naar boven kan brengen bij ons, zorgde in het verleden er al voor dat we compleet overslag gingen voor deze top zangeres/artieste. Ook nu is het net die veelzijdigheid, dat ons het meest over de streep trekt.
Breekbaar maar ook ijzersterk. Zo klinkt Lizzy op “Teach Me”. ''Fragiel en breekbaar als porselein, maar sterk genoeg om de grootste stormen in het leven te doorstaan." Het was onze conclusie over de titelloze EP van Feliz in 2018. Met deze single zet Lizzy dat nog maar eens op een zeer gevarieerde wijze in de verf. Want ook als solo artieste slaagt ze er dus in bij ons datzelfde gevoel naar boven te brengen, dat ze deed bij de band Feliz. Uiteenlopende emoties, van weemoed, melancholie en vreugde. Allemaal mooi verpakt in een frêle aankleding die je hart verblijdt.
Le Corbeau is een uit Noorwegen afkomstige noir-indierockband die sinds 2006 ervoor zorgt dat de wereld donker kleurt, op een bevreemdend aanvoelende wijze. De band bracht al enkele experimentele meesterwerken uit, wij wierpen ons licht over de drie recente. Een drieluik dat zodanig perfect op elkaar aansluit dat we ze niet afzonderlijk kunnen bespreken en dat dus in één artikel doen. 'IV Spider Bridge' , 'V C's Theme' en 'VI Sun Creeps Up The Wall' kwamen eigenlijk al in 2018 op de markt, maar verdienen toch onze aandacht.
De band is ontsproten uit de geest van Oystein Sandsdalen, in Noorwegen bekend als de gitarist van Serana Maneehs. Muzikaal worden ze sinds hun debuut in 2008 omschreven als een wilde combinatie tussen Velvet Underground, Sonic Youth en Nick Cave met David Lynchiaanse invloeden. Spookachtige garagerock, omgeven door drone en doom tot lo-fi-atmosferen is wat we op deze trilogie ook terugvinden.
Op 'IV - Spider Brigde' hoor je een noise- en punkinvloed die je bij elke song weer als een spookachtig puzzelstuk op het verkeerde been zet. Een sound die ook op 'V-C's Theme' boven de oppervlakte komt drijven, maar hier zijn de lo-fi-aspecten toch iets meer overheersend. Om af te sluiten dompelt 'VI - Sun Creeps Up The Wall' je eerder onder in indierock.
Le Corbeau is duidelijk van vele markten thuis en dat wordt op dit drieluik meer dan ooit uit de doeken gedaan. De donkere vocale aankleding en die uiterst dreigende atmosfeer wordt over de drie platen uitgesmeerd. Maar het is vooral de zin om met alle bovengenoemde muziekstijlen tot het uiterste te improviseren dat ons het meest over de streep trekt.
Le Corbeau blijkt met deze trilogie dus vooral een soort overzicht te geven van hun kunnen. De aanhoorder wordt over alle schijven voortdurend op dat verkeerde been gezet en dat zorgt ervoor dat deze Noorse formatie een te ontdekken parel is als je houdt van voornoemde artiesten en zeker die platen waarbij diezelfde buiten hun comfortzone traden. Want dat is ook wat Le Corbeau op deze trilogie compleet doet. Daarom steekt ook geen song boven de andere uit, maar is elke schijf een ander puzzelstuk dat perfect aansluit op het vorige.
Artifacts From The Tangent Universe 2020 - Wiegedood + The Fifth Alliance + Splendidula + Onrust - Een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit
Artifacts From The Tangent Universe 2020
JH Splinter
Strijtem
rating: 9
2020-02-01
Erik Vandamme
Artifacts From The Tangent Universe is een organisatie die met de regelmaat van de klok zeer donkere evenementen op poten zet op locaties binnen een doorgaans intieme omkadering. Obscure zaaltjes, of jeugdhuizen gelegen in 'the middle of nowhere' bijvoorbeeld. Deze keer was het in Strijtem te doen, in JH Splinter. Deze avond was trouwens compleet uitverkocht, en dat is niet zo verwonderlijk met zo een top affiche.
Zeg nu zelf? Kleppers als The Fifth Alliance, Wiegedood, Onrust en Splendidula aan een zeer democratische prijs en binnen een gezellig en intieme omgeving … Dat kom je niet elke dag tegen. Het bewijst bovendien nog maar dat er in de 'underground' nog steeds veel beweegt. Elk van de bands zorgde dan ook voor een avond boordevol walmen van oorverdovende intensiviteit. Een woord dat je trouwens vaak zult tegen komen in dit verslag, je bent gewaarschuwd.
Van Onrust (***1/2) weten we dat ze de aanhoorder graag confronteren met zijn of haar innerlijke demonen. Dit door bijzonder verschroeiend hard uit te halen, op een monotone maar vooral zeer intensieve wijze. De band trok de registers vanaf de eerste noot open, instrumentaal wil dat zeggen dat riffs letterlijk door je vege lijf klieven en verschillende drumsalvo’s ervoor zorgt dat je oren beginnen te suizen. Meer van innerlijk genot, dan van pijn. De beweeglijke frontman staart zijn publiek aan met een blik vol waanzin en brult de frustratie en woede uit zijn longen, die als uitwerking heeft dat je inderdaad ook je eigen demonen vlak in de ogen kijkt. Ruben komt zijn publiek zelfs letterlijk opzoeken, sommige fans nog strakker in de ogen kijkende. Schreeuwend en stampend doet Onrust de eerste poort van de Hel openzwaaien. Helaas had de band af te rekenen met enkele kleine technische euvels die de drive wat uit het concert haalden. Maar eens die opgelost, trekt Onrust weer al die registers open in een razendsnelle finale, waarbij ook de gitarist een solo brengt tussen het publiek. Bindteksten? Daar doet Onrust niet aan, maar de muziek voor zich laten spreken - die als een pletwals je met de angst in de ogen doet achterblijven? Dat dan weer wel.
Wie had gedacht dat daarmee het toppunt van de avond was bereikt, zou nog raar opkijken. Want jawel, Splendidula (****) die al een tijdje aan een stevige opmars naar boven toe bezig is, deed er na een wat moeizame start gewoon een paar scheppen bovenop. De band is volop bezig aan een nieuwe plaat, er werden dus ook wat nieuwe songs gebracht. Tijdens een vorige passage van de band gaven we aan dat die nieuwe songs wat stroef overkwamen wegens nog wat weinig live gespeeld. Dit was deze keer niet het geval, integendeel zelfs. De haartjes op onze armen gingen al vanaf de eerste song omhoog, mede dankzij muzikanten die striemend uithalen en je de ene na de andere mokerslag bezorgen. De grootste verandering binnen de band is dat zangeres Kristien haar stem wordt gecombineerd met deze van Pieter. Het zorgt voor een enorme meerwaarde, en zo kan Kristien haar stem wat sparen. Want eerlijk, Kristien beschikt over een zeer bijzonder vocale capaciteit die gaat van kristalhelder een gemoedsrust over jou doen neerdalen, en eerder op dreigende wijze je angstaanvallen bezorgen. Als beide vrouwelijk en mannelijke stemmen echter samensmelten wordt de lijn tussen duisternis en licht toch uiterst dun. Bij elke song opnieuw wordt dat spel tussen licht en donker trouwens verder uitgespeeld, waardoor je met uiteenlopende emoties wordt geconfronteerd. Bij de laatste song vloeit die stem van Kristien nog een laatste keer samen met een indrukwekkende gitaar solo van David die ons daardoor de ultieme doodsteek toedient. Het bewijst nog maar eens dat Splendidula meer dan ooit een band is waarbinnen iedereen dezelfde kant uitkijkt, dat was in het verleden niet altijd het geval. Anno 2019 was dit echter de grote reden waarom we geloofden in deze band, zeker na twee vorige passages. Dat het eindpunt nog niet is bereikt, wordt in JH Splinter op een bijzonder intense en verschroeiende wijze nog maar eens in de dikke zwarte verf gezet. Want ook nu weer merkten we een opgang naar omhoog toe, tussen Hemel en Hel. Die smaakt naar meer.
The Fifth Alliance (*****) - zes sterren worden namelijk niet gegeven - behaalde een eerste plaats in ondertekende zijn eindejaarslijst 'top tien albums 2019' met het album 'The Depth Of The Darkness'. We schreven daarover: ''Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs. De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt." De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75876-the-depth-of-the-darkness.html
Wij vroegen ons vooral af of de band live diezelfde impact op ons zou kunnen hebben als op plaat? Het antwoord kwam al vrij snel. Werden poorten van de hel bij de vorige concerten op een kier gezet, dan zwaaien ze nu op een bijzonder occulte , spirituele tot zelfs folkloristische wijze compleet op. Instrumentaal kun je stellen dat oorverdovende knallen uit die hel niet enkel je trommelvliezen doen barsten, je geraakt in een diepe trance waaruit je niet wil en kunt ontsnappen. Als Silvia echter haar stem en uitstraling in de strijd gooit, zijn we volledig van de kaart. We voelen ons letterlijk wegglijden naar andere donkere en mysterieuze oorden van verderf, maar telkens schijnt een klein lichtje aan het einde van de tunnel.
The Fifth Alliance slaagt er zelfs in ons het gevoel te geven dat we compleet alleen in de zaal staan, midden tussen enkele honderd anderen, totaal verweesd en met angst in de ogen gekluisterd aan de lippen van hogepriesteres Silvia die je letterlijk hypnotiseert en tot waanzin drijft, gerugsteund door haar muzikanten die al hun demonen op een verschroeiende wijze op jou los laten. Zodat het aanvoelt als een pletwals die alles om zich heen verplettert. Zo intensief dat we niet alleen koude rillingen voelen lopen over onze rug, maar letterlijk verstard staan te beven op onze voeten en ons voelen wegglijden naar die mythische wereld die de band ons aanbiedt. Indrukwekkend? Dat is zelfs een understatement. Op het einde van de set happen we naar adem, en worden wakker in een harde realiteit waarbij we die rillingen nog steeds voelen doorheen ons vege lijf.
Wiegedood (*****) doet feitelijk een beetje hetzelfde als zijn voorganger, maar op een heel andere wijze. Toen we de band ooit zagen optreden op Rock Herk stelden we na het optreden vast dat de zon pijn deed aan onze ogen. Zo intens voelde die duistere trip aan bij het verlaten van de tent. Binnen de intieme omgeving van JH Splinter, voelde die duistere omkadering aan als voortdurende mokerslagen in het gezicht. Wiegedood doet niet aan bindteksten, geen enkele band op de affiche trouwens, maar gaat zeer ingenieus te werk. Starten op een eerder stille, ongedwongen wijze en zelfs binnen een intimistisch maar daarom niet minder dreigende omkadering, grijpt de band je bij de strot om dan - plots uit het niets - verschroeiend hard, oorverdovend en snel uit te halen en alle registers in één keer compleet open te gooien. Alsof je plots in een oorlogszone bent beland zonder het zelf te beseffen. De band haalt gedurende de volledige set eigenlijk telkens opnieuw datzelfde trucje uit, maar komt daar gewoon mee weg. Net doordat de intensiviteit - jawel weer dat woord - zo hoog is dat je aanhoorder letterlijk wordt meegesleurd in een wervelstorm die je met vol geweld tegen de ene na de andere geluidsmuur te pletter doet slaan. Je hebt gewoon geen tijd om recht te komen, want daar is de volgende muur al waar je wordt tegen gekwakt.
Wiegedood blijft trouwens dat van begin tot einde dat verpulverende tempo aanhouden, en doet hierbij niet aan compromissen. Deze trip stopt pas als je trommelvliezen barsten dankzij zoveel oorverdovende donderslagen in je gezicht waarbij de geluidsnormen over de gehele lijn bewust worden overschreden. Het enige verschil met hun voorganger is wellicht het gemis van die vrouwelijke inbreng, maar de vocalist van dienst doet met zijn screams eveneens die haren op je armen recht komen. Van innerlijk genot of angst? Dat laten we in het midden. Gelukkig was het deze keer al donker buiten, of het licht in de ogen had weer pijn gedaan na zoveel duistere intensiviteit van eigen bodem.
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe
Nick Cave - Conversations with Nick Cave - Een surrealistische, emotionele avond
Drie maanden vóór zijn gepland en al volgeboekt bezoek in het Sportpaleis met de Bad Seeds gaf Nick Cave ons ‘zijn Conversations’ twee intieme avonden in de Bozar. Een concept dat de Australiër eind mei 2019 al in ons land in de Roma had gepresenteerd. Een soloconcert, afgewisseld met vraag- en antwoordsessies (soms excentriek), evenals een signeersessie, dat in totaal meer dan drie uur duurde. We verdiepen ons in deze surrealistische, emotionele avond.
Het was belangrijk om op tijd te komen en je een weg te banen door de gangen van de Bozar. Een zaal met een capaciteit van 2.000 zitplaatsen , verdeeld over de verschillende balkons, twee bloembedden (enigszins bovenop) en een groot podium waarop tafels werden opgesteld (waar honderd bevoorrechte mensen konden zitten).
Na een opgenomen intro komt Nick Cave sober het podium op en gaat naar z’n piano om "Papa Won't Leave You, Henry" te spelen, uiterst origineel en in z’n meest pure vorm.
Als een ceremonieleider zal de ‘grootmeester’ de regels van de avond uitleggen. Hij geeft aan dat dit de allerlaatste avond zal zijn van de ‘Conversations’, die gelanceerd werden na de tragische gebeurtenis, het ongeval van zijn 15-jarige zoon met de dood als gevolg; deze avonden zijn een katharsis , een therapie. En zijn de mogelijkheid voor de fans om hun medeleven, hun support te uiten en te tonen op de blog ‘The red hand files’.
Vanavond werden de vragen doorgegeven via een handvol stewards verspreid over de zaal, uitgerust met lichte stokjes. De steward wees in de richting en Nick Cave kon dan de toeschouwer (incluis de vraag) kiezen.
Hij houdt een bepaalde afstand met de groupies, door te specificeren dat hij aanvragen voor foto's zal weigeren, maar aan het einde van z’n Conversations tijd reserveert voor z’n publiek en handtekeningen zal uitdelen.
Een eerste vraag van een toeschouwer , die direct vroeg om met hem op het podium te gaan, werd nuchter op een ‘Nee’ beantwoord. Of een uitnodiging van een dame , die hem wou vergezellen naar de piano, werd geweigerd. Kort daarna stond een andere toeschouwer erop hem bloemen te brengen, die hij accepteerde , maar de bijbehorende kus weigerde. Even later vraagt nog een andere toeschouwer een handtekening. Nick accepteert, maar geeft aan dat het ‘de laatste’ zal zijn.
Na de doorsnee eenvoudige, kwamen de diepere vragen met inhoud, o.m. een fan die duidt dat hij tijdens zijn ziekteperiode naar zijn muziek luisterde en vraagt of het ook een manier is voor de auteur om zijn verdriet te vullen . “Mijn muziek brengt me naar een hoger level. Ik geef vaak een plaats aan mijn gevoelens. En ik werk elke ochtend veel om het beste uit mijn gevoelens te halen” antwoordt Cave.
Een onvoorzien intermezzo komt dan, met een huwelijksaanzoek op het podium, goedgekeurd door de grootmeester hemzelf. Hij geeft aan dat de toekomstige bruidegom zijn bruid in zijn armen moet brengen, wat onder een fors applaus werd uitgevoerd.
Er is nauwelijks tijd om je te vervelen; de composities zijn gekoppeld aan het gesprek o.a. "Into my arms" en het nogal zeldzame "Where's the Playground Susie? ".
Een toeschouwer verrast vervolgens het publiek (die niet direct weet te reageren) door te beweren Jezus te hebben gezien en zich in een andere dimensie te hebben gevoeld. Ze vraagt of Nick dit soort getuigenis ooit heeft ontvangen. In het begin maakt onze man er grapjes over en geniet het publiek ervan. Maar deze toeschouwer blijft serieus en beweert dat hij het echt gezien heeft en nu … een beetje verkouden is. Nick wordt dan flegmatiek en verwijst naar het belang van overtuigingen; het publiek is en blijft beleefd.
Een ander uniek moment is de getuigenis van een weduwe die haar echtgenoot begeleidde in z’n laatste momenten (met de song "The ship song"). Waarna de zanger veel medeleven en support toont door te praten over de afwezigheid van een geliefde. En hij gaat direct verder met "The Ship Song", ondersteund van een enthousiast publiek.
Andere meer klassieke vragen maken de avond als inspiratie van zijn nieuwste album, een logische verderzetting in "Waiting for you" als tijdens een religieuze ceremonie.
Een persoon met een beperking in het publiek, die moeilijk kan spreken, roept naar hem. Hij vertelt dat hij op dezelfde dag is geboren als Nick, en biedt hem aan om iets te drinken na het concert. Weer een ontroerend moment van de avond vanwege de spontaniteit van de twee speakers.
Tijdens de avond komen duidelijk verlieservaringen en zich gedeprimeerd kunnen voelen aan bod ; er wordt ook veel gepraat van liedjes die voor huwelijken zijn gebruikt. En in deze context: “Are you the one I’ve been waiting for ?” wordt logisch naar boven gehaald.
Cave brengt ook hulde aan de Griekse schilder Stefanos Rokos, die 17 jaar geleden niet minder dan 14 schilderijen maakte die gekoppeld waren aan het album "Nooit meer afscheid nemen". Een tentoonstelling over dit onderwerp is nog open in Antwerpen (Bernaerts Gallery) tot 9 februari. Terloops opgemerkt dat deze composities kunnen groeien; elke luisteraar interpreteert het op zijn eigen manier.
De timing van de Conversations lijkt te worden bepaald door de manager (bodyguard) aan de zijkant van het podium. De laatste aarzelt niet om de leider mee te geven aan zijn songs te beginnen of de encores te beginnen. Soms jammer toch, ervaarde ik, want zonder dat , had onze grootmeester de hersenspinsels en de nummers wat meer vrije loop kunnen laten gaan.
De encores bevat enkele prachtige improvisaties, als "Palaces of Montezuma" (Grinderman) en zelfs "Shivers" (van zijn jonge jaren met Boys next door).
Met bijna 3 uren hebben de toeschouwers waar voor hun geld gekregen. De tickets waren soms erg duur , afhankelijk waar je zat. Een onderwerp dat Cave zelf aan het begin van de set aansneed. Hij zei dat hij hier geschokt van was.
Een signeersessie volgde, een goed kwartier lang, na het einde van de show.
Setlist : « Papa Won't Leave You, Henry », « God Is in the House», «The Mercy Seat », « Avalanche », « Into My Arms », «Where's the Playground Susie? », « The Ship Song », « Waiting for You »,« Jubilee Street », « (Are You) The One That I've Been Waiting For? », « Sad Waters », «Love Letter ».
Encore: « Fifteen Feet of Pure White Snow», « Palaces of Montezuma », « Shivers », « Stranger Than Kindness », « Skeleton Tree ».
Vertaling Sébastien Leclercq - Johan Meurisse
Organisatie : Bozar, Brussel
Herman van Veen - Een oude schuur brandt het best
75 … Dat kun je wel zien dat is hij … En je zal het geweten hebben, want van Veen viert zijn 75ste op geheel eigen wijze met een tournee doorheen de lage landen. Nog tot eind dit jaar kan je hem samen met zijn virtuoos genootschap bijna elke avond ergens op een podium bewonderen en geloof ons als we u zeggen dat u dit voor geen geld ter wereld mag missen!
Voor alle duidelijkheid: dit is geen afscheidstournee, maar een jubileumtournee. Na 55 jaar op de planken, heeft van Veen heel wat om op terug te blikken. De rode draad is het ouder worden, waarvan hij zegt: “dat gaat vanzelf … en dat gaat vanzelf weer over”. In een soort van dagboekformule laat hij je meanderen doorheen zijn leven en dat begint bij zijn vader en moeder die de 6de juni 1944 “op zijn idee kwamen en de spons eruit mocht”. Op zulke toon vertelt hij over zijn liedjes, waar ze vandaan komen en wat ze vandaag voor hem betekenen. Hij is een meester verteller die de zelfspot niet schuwt en bij momenten verrassend intiem wordt, met zoveel overtuiging dat hij je lach in luttele seconden weet om te toveren tot een traan.
Verwacht je niet aan de frivole greatest hits, die heeft van Veen trouwens amper. We kregen veel onbekend werk, maar toch ook enkele klassiekers zoals “Anne”, “Anders”, “Suzanne” dat hij ooit zong toen hij verliefd wilde worden op de oma van zijn kleinkinderen en dan nog dat nummer dat vroeger “Later” heette. Daarnaast passeerde ook Willem Vermandere de revue met “De vaders” en meermaals Jacques Brel met “Ik hou van jou” (Les vieux amants) en “Moenie weggaan nie” (Ne me quitte pas). Van Veen had zich duidelijk aangepast aan zijn Belgisch publiek.
Tussendoor dreef hij de spot met het Eurosongfestival en veel te theatrale operazangers en concertpianisten: een persiflist pur sang. Dit alles, vernuftig aan elkaar verweven door ontroerende anekdotes en surreële beschouwingen. Zo kwamen we te weten dat een politicus iemand is die het tegendeel bedoelt van wat hij/zij ten onrechte heeft willen ontkennen en dan toch maar bevestigt, weliswaar onder voorbehoud. En dat als je jezelf wil voortplanten, je iemand moet zoeken die over het aan jou ontbrekende geslachtsdeel beschikt en dat best ook even aan je wil uitlenen. De harlekijn in hem was nooit ver weg.
Wat misschien nog het meest verbaasde, is dat de tand des tijds zijn muzikaliteit onbevlekt heeft gelaten. Hij klinkt nog altijd even warm van stem en swingt op piano, viool en mondharmonica. Een brok energie, werkelijk indrukwekkend, waar de levensvreugde van af spat. Samen met zijn vaste muzikanten, ook stuk voor stuk multi-getalenteerd, geeft dat vuurwerk. Ieder kreeg even de spotlight en ze zongen en speelden met hun solo’s werkelijk de pannen van het dak.
Het was 2,5 uur een en al beleving. Onvoorstelbaar hoe al die generaties in het publiek gekluisterd aan de lippen hingen van een zeventiger met peper in zijn gat. Wie die avond maar als een half mens de AB betrad, ging na het zien van zoveel moois en liefs, als een compleet mens weer naar buiten.
Muzikanten:
Herman van Veen: zanger/violist/pianist
Jannemien Cnossen: violiste/zangeres
Wieke Garcia: harpiste/percussioniste/zangeres
Edith Leerkes: componist/gitariste/zangeres
Kees Dijkstra: bassist/toetsenist
Pics homepag @Markus van Offern
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Black Rabbit is een nog jonge Nederlandse band die zich vastbijt in death en thrash, met misschien een overwicht aan death, al zit er misschien vaag ook wat Aborted in. Op hun EP ‘Warren Of Necrosis’ staan vier heel genietbare tracks. Die zijn prima voor een debuut, maar de band heeft duidelijk nog wat groeimarge. Op een reeks passages in de tracks hebben ze al eens de gemakkelijkste of de meest voor de had liggende oplossing gekozen. Het klinkt daardoor een beetje voorspelbaar, maar het wordt wel allemaal met veel branie en veel overtuiging gebracht. Vooral de gitaristen leveren een uitmuntende bijdrage. De vocalen zitten wat te veel in dezelfde dimensie en ook in de lyrics blazen ze ons niet meteen van onze sokken.
De beste composities van de vier zijn “La Bestia” en “A Path Profound”. ‘Warren Of Necrosis’ laat een band horen met veel potentie, maar het komt er nu nog niet helemaal uit. Laat dit Zwart Konijn nog wat groeien in het clubcircuit en dan wordt het wel wat.
Tindersticks heeft niets met de oppervlakkige datingapp Tinder te maken, maar zoekt daarentegen diepgang in delicate songs die je humeur van de dag in een vingerknip kunnen bepalen. De Britten draaien al mee sinds begin jaren negentig, maar aan relevantie hebben ze duidelijk nog niet ingeboet. Naar aanleiding van hun nieuwste studioalbum ‘No Treasure But Hope’ werd NTGent in - waar anders - Gent deze week tweemaal aangedaan. Ook wij zakten weg in de fluweelzachte, rode stoeltjes van de mooie concertzaal om de ervaren softies aan het werk te zien. Dat hun tijdloze hartenbrekerij zalen weet uit te verkopen, sprak meteen voor zich, al hadden we hen met iets meer schwung verwacht.
Zonder voorprogramma, allures of echte begroeting kwam Tindersticks het podium op dat al bezaaid lag met instrumenten. De klaarblijkelijke Voxaanbidders waren goed voorzien van materiaal en met minstens drie multi-instrumentalisten konden ze in elke song dat exacte toetsje en klankje voorzien - als er zo nu en dan aangeduid werd hoe dat pianogeluid veranderd moest worden dan toch. Het was bijna aandoenlijk hoe elk bandlid daar stond om zijn rol binnen het nummer te vervullen. De focus lag op finesse en een wonderlijke timing om het geheel tot z’n etherische statuut te tillen en het beheer over onze traanklieren over te nemen. Als kameleons speelden de bandleden telkens niets meer en niets minder dan wat van hen verwacht werd. Nederig, en vooral de houding van muzikanten met een passie voor het vak.
Door die focus op het creëren van een lieflijke sfeer vol subtiliteiten duurde het welgeteld een uur en veertig minuten vooraleer we meer dan een korte, geroutineerde ‘thank you’ te horen kregen tussen de nummers door. Tindersticks gaf de voorkeur aan het onderhouden van de dynamiek van de set; elke zet leek dan ook nauwgezet gewikt en gewogen. Alles vloeide voort uit elkaar en maakte het ganse concert een geslaagde balansoefening. Tegelijk vormde dat duidelijk overpeinsde aspect onze grootste bezorgdheid. Er resteerde weinig tot geen ruimte voor spontaniteit, en ook al zijn de stukken an sich simpelweg schoon, toch voelde het af en toe allemaal als een mechanische, wak geworden versie van iets wat vele jaren terug had kunnen inslaan als een bom.
Het feit dat zanger Stuart Staples daarentegen de pathetiek zelve leek en zich zonder onderbreking in zijn emotionele toestand wentelde, hielp niet om ons mee te krijgen. Integendeel, het maakte het contrast tussen opgeblonken routine en gevoelsmatig subtiliteiten-Stratego enkel zichtbaarder. Daarenboven viel de artistieke vrijheid om er soms zomaar wat op los te zingen niet altijd in goede aarde. Het is onbetwistbaar dat dit rauwe stemgeluid deel uitmaakt van Tindersticks’ algehele sfeerbad en bijzondere troeven uitspeelt, maar dat nam niet weg dat gefronste wenkbrauwen een keer of vier onafwendbaar waren.
Nu eens te slordig en dan weer te afgelikt; misschien zijn we te streng voor deze oude rotten.
Want hoe dan ook, Tindersticks’ set was verschrikkelijk genietbaar en dat was tenslotte waar iedereen voor gekomen was. De band benutte hun jarenlange ervaring in het vinden van onze gevoelige snaar en als je je gewoon liet meeslepen, smolten alle zorgen, mogelijkheden tot kritiek en efficiëntie voor de rest van de avond als sneeuw voor de zon.
We glimlachten onszelf murw met de heerlijke muziek die alle aanwezigen zonder uitzondering de stempel van softie opdrukte. Het was allemaal zo zacht, zelfs wanneer er tempo of een kleine stijlbreuk bij kwamen kijken. De lieflijke toon, de vele instrumentenwissels ten voordele van de telkens lichtjes andere sfeer van iedere song, het leukste gebruik van een triangel sinds lang en de totale afwezigheid van pretentie of sterallures zorgden er samen voor dat Tindersticks de NTGent terecht voor zich won.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Steven De Bruyn - Zelf houd ik enorm van de klank van een gitaar, maar de mondharmonica heeft mij gekozen en daarmee zal ik mijn pad verder proberen te zetten
Als mondharmonica virtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante stijlen. Dit door van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama , Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonica kunsten. Hij speelde op nationale en internationale podia die virtuositeit en zin voor experimenteren voldoende uiten .
De man is uitgegroeid tot één van de grootste mondharmonica talenten die ons land rijk is. Steven De Bruyn vond het nu tijd worden om een solo plaat uit te brengen. 'The Eternal Perhaps' werd op 10 januari voorgesteld in een goed vol gelopen AB Club.
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/76961-steven-de-bruyn-de-magie-van-de-mondharmonica-tot-het-oneindige-uit-de-doeken-gedaan.html
We hadden in Koffiehuis 'Het Moment' in Gent reeds een fijn gesprek met Steven over o.a. dat bijzondere instrument de mondharmonica, zijn solo plaat, de ontmoeting met Toots Thielemans en het leven in de Stad als inspiratiebron voor zijn solo plaat.
Steven, om met de deur in huis te vallen, wat is er zo bijzonder aan de mondharmonica? Wat spreekt u aan, aan dat instrument?
Mondharmonica is één van de instrumenten die het dichtst aanleunen bij de stem. Het is ook een ontwapenend instrument, het is niet zo groot en je kunt het in uw binnenzak steken. En toch kun je er een hele wereld uit toveren, dat is zo fascinerend aan de mondharmonica.
Op een YouTube filmpje leg je de mogelijkheden ervan uit, die zijn eindeloos? Ik zag zelfs iets van Spaanse manier van spelen? Vertel er eens iets meer over
Op een bepaald moment had ik een hele reeks mondharmonica’s stuk gespeeld en was daarna op zoek naar mogelijkheden om ze te herstellen. Heb toen een foutje gemaakt bij het herstellen waardoor de mondharmonica plots andere klankcombinaties gaf. Dit bleek eerder een meerwaarde waar ik verder op doorgezocht heb. Je kunt harmonica’s bvb gaan stemmen en daardoor nieuwe akkoorden spelen die er standaard niet opstaan.
Wat is zo schitterend aan je manier van spelen, je bespeelt geen mondharmonica, je leeft dat instrument. Waar komt die passie vandaan?
Toen ik het instrument begon te spelen , heeft dit mijn leven drastisch en in goede zin veranderd, ik deed het heel graag. Ik heb ook geluk gehad om de juiste muzikanten te ontmoeten. Het zorgt voor een kruisbestuiving die ook in mijn geval goed is uitgedraaid. Dat heeft die passie nog versterkt.
Het valt me toch op, de meeste mensen kiezen voor gitaar jij voor mondharmonica. Waarom?
Uit een gitaar kun je veel meer halen, je bent ook een essentieel onderdeel van een band. Dat is de reden waarom velen daarvoor kiezen. Bij mondharmonica ben je vaak de versiering van de groep, of het meest misbare deel. Niet als je op je eentje je ding doet, maar wel binnen een band. En ja misschien is dat de reden waarom men dan misschien eerder kiest voor gitaar. Tenzij je een groep rond je instrument bouwt. Zelf houd ik enorm van de klank van een gitaar, maar de mondharmonica heeft mij gekozen en daarmee zal ik mijn pad verder proberen te zetten.
Bots je niet op grenzen wat het instrument betreft? Of zijn de mogelijkheden echt zo eindeloos?
Ik denk dat er altijd wel iets is dat je kunt bijleren. Ik heb ooit het geluk gehad om Toots Thielemans te ontmoeten. Ik was op dat moment met die speciale tunings bezig en heb hem dat toen voorgelegd. Hij heeft me bij elke ontmoeting wat bijgebracht. Hij was toen al circa veertig jaar bezig en absolute wereldtop wat de mondharmonica betreft. Ik was alternatieve harmonica’s aan het bouwen, maar toen ik Toots ontmoette, heb ik besloten om gewoon de standaard tuning ook meer te gaan onderzoeken en het qua speciale tunings minder ver te gaan zoeken. Een beetje vanuit het motto, “if it’s good enough for Toots Thielemans, it should be good for me too”.
Ik veronderstel dat je wel meermaals met hem wordt vergeleken?
Al heel mijn leven. Nu Toots Thielemans is ook, zoals ik zei, een planeet op zich. Niemand heeft hem ooit geëvenaard of toch nooit dat niveau. Iemand als Toots zal er wellicht nooit meer komen, ik ken mondharmonica spelers die beter Toots benaderen dan ik, maar tegelijkertijd ook helemaal niet zoals hem kunnen freewheelen. Hij is ook in een heel ander tijdperk opgegroeid. Wat ik denk dat we vooral gemeen hebben, is de durf om met dit instrument een nieuw verhaal te vertellen.
Laten we het eens over de cd hebben. 'The Eternal Perhaps' is pas je eerste solo album na toch circa twintig jaar? Waarom heeft het zo lang geduurd?
De reden is vooral omdat ik veel bezig was met de groep 'The Rhythm Junks’ en daarvoor met ‘El Fish’. Ik ben daarin altijd nogal arbeidsintensief geweest. Als je met de groep iets goed wil maken, moet je daar allemaal 100% voor gaan. Het is een organisch proces, we hebben ook veel getoerd. Het is pas vorig jaar dat er toevallig de ruimte kwam om eens alleen te werken.
Heeft de titel een bepaalde betekenis?
Het is een soort 'inside joke' Ik zou mezelf kunnen omschrijven als een beetje een twijfelaar en op levensbeschouwelijk vlak als een agnost. Ik probeer om over niemand te oordelen of niemand te veroordelen en voel me ook te klein als mens om te denken alles te kunnen weten. Dat houdt je constant verwonderd. Las ooit een filosofisch grapje “Waar ga je als je agnost naartoe als je sterft? Waarschijnlijk naar de ‘Eternal perhaps’ en toen ik dat las dacht ik meteen, goede titel voor mijn solo album.
Wat stijl betreft komt blues uiteraard boven drijven, maar ook folk muziek en andere geluiden kijken om de hoek, vind ik. Wat is uw mening erover, hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
Het rare is, er zit zeker elementen van blues in, van folk en van jazz maar mijn soort blues is eerder wereldse blues. Invloeden uit balkan blues, tango en vrije improvisatie. Ik hoor eigenlijk liever in het vak goede muziek thuis, dan een label te willen kleven op de muziek die ik speel.
Je had de verkeerde tram genomen toen je naar de AB moest gaan, hebben we vernomen op de release in AB? Vertel onze lezers er eens wat meer over
Wel een grappig verhaal was dat op de dag van ons AB-concert, ik de metro in de verkeerde richting had genomen toen ik van de VRT naar de AB moest gaan. De metro op de terugweg stond plots vast en toen heb ik besloten om in plaats van met openbaar vervoer op mijn gemak naar de AB te wandelen, op een klein uurtje ben je daar en ondertussen zie je enorm veel van Brussel. Eigenlijk zouden we dat met z’n allen vaker moeten doen om de stad te kunnen ontdekken met een open geest. Helemaal anders dan met de wagen.
Ik las ergens dat je je inspiratie haalt uit het leven in de Stad, zoals bij het liedje “BXL Midi”?
Het stadsleven fascineert me in ieder geval maar om naar de studio te gaan voor de opname van dit album, passeerde ik telkens het station van BXL Midi en toen heb ik de sfeer en de personages in dat station in een nummer proberen te verklanken.
Je hebt ook een verleden in Afrika?
Mijn vader werkte in Afrika en we zijn er als gezin ook ooit een aantal maanden verbleven en ik heb daar enkele van mijn prilste herinneringen aan. Nadien ben ik als muzikant een aantal keer mogen terug gaan. Wat me opvalt is de positieve energie daar. Als ik terugkom , probeer ik steeds zo goed mogelijk op te houden om nog ergens over te zagen. De mensen staan daar, ondanks een aantal duidelijke problemen zoals zichtbare armoede of gebrekkige infrastructuur, over het algemeen veel positiever in het leven. Dat contrast is groot als je dan terugkomt.
In AB laat je je bijstaan door Jasper Hautekiet. Ik vond zijn inbreng indrukwekkend. Hoe is die samenwerking ontstaan? Het lijkt wel of jullie elkaar al heel je leven kennen?
Jasper staat bijzonder in het leven. Hij heeft een soort natuurlijke 'Zen' over zich. Hij straalt meestal een rust uit die je zelden terugvind. Ik zeg soms grappend dat hij een boeddhist is zonder dat hij er moeite voor moet doen. Hij is, net als vele muzikanten waar ik mee speel, iemand waarbij het aangenaam vertoeven is. We spelen intussen al 15 jaar samen.
Dat heeft hij vermoedelijk niet van zijn vader?
Ik zeg hem altijd dat hij qua karakter eerder op zijn moeder trekt hoewel Jan ook genetisch het een en ander heeft meegegeven.
In tegenstelling tot je werk bij o.a. 'The Rhythm Junks' zing je nu in het Nederlands? Waarom die ommezwaai (ik kan het wel waarderen geef ik toe)
Wanneer we vroeger ergens in Duitsland of Zwitserland speelden dacht ik weleens, hoe cool zou het nu zijn om een nummer in het Nederlands te brengen zodat de mensen daar het niet helemaal begrijpen maar toch voelen? Het is echter moeilijk om, als je zoveel en zolang in het Engels zingt en schrijft plots naar het Nederlands te switchen. Engels is een muzikale taal, Italiaans ook. Op een Nederlandse tekst moet je toch meer wroeten vind ik. Ik ben bijvoorbeeld een fan van Raymond van het Groenewoud en Henny Vrienten en waarschijnlijk ga ik het in de toekomst nog doen.
De teksten zijn vaak zeer poëtisch, sommige songs zijn ook van artiesten die poëzie uitademen, is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Zelf lees ik graag poëzie en vind dat van alle kunstvormen zowat het meest weerloze métier, vandaar misschien.
Naast je prachtige vocale inbreng, waren we ook onder de indruk van de stem van Annelies Van Dinter. Hoe is die samenwerking ontstaan en verlopen?
Ik heb in mijn straat veel in ENTR opgetreden. Heb daar 21 impro-optredens gedaan, telkens met iemand anders maar zonder echt te repeteren, muzikale ontmoetingen als het ware. Bij Annelies was dat aanvankelijk een moeilijke bevalling, maar op het moment dat we samen iets zongen , gebeurde er iets magisch en toen dacht ik, hier is ze, de stem die de mijne beter doet klinken.
Wat zijn de verdere plannen voor 2020?
We zijn nu aan het boeken in Nederland. We gaan ook op een harmonicafestival in Berlijn spelen. Dat is in september, naar aanleiding daarvan gaan we in Duitsland proberen nog enkele extra concerten te geven. En ook weer aan nieuwe muziek beginnen werken.
Zijn er plaatsen waar je absoluut eens wil spelen?
Van zodra er een andere president is, graag in Noord-Amerika. Er is daar zeker een scene wat mondharmonica betreft. Niet alleen binnen blues, ook binnen jazz. Daar eens optreden zou prachtig zijn. Een aantal van mijn vrienden zoals William Galison en Bill Barrett hebben me al uitgenodigd.
Komt er ook nog werk met 'Rhythm Junks' of toch een nieuwe solo plaat?
Dat gaat blijken uit het materiaal dat de komende maanden gaat opborrelen en welke bezetting daar het best bij past.
Om af te sluiten, is er ook een soort einddoel? Iets wat je absoluut nog wil bereiken?
Wat ik nu doe , voelt eigenlijk eerder aan als een nieuw begin. Ik hoop nog veel muziek te mogen blijven spelen met fijne mensen. Daarnaast is er wat interesse om filmmuziek te maken, die hopelijk past in de drukke agenda. Maar vooral hoop dat ik gewoon rustig mag blijven verder doen waar we mee bezig zijn.
Bedankt voor dit fijne gesprek, zeer veel succes met de solo plaat en andere projecten, we blijven die allemaal verder op de voet volgen …
Instriumae - Onze sterkte: we brengen iets dat muziek liefhebbers aanspreekt die bewust op zoek zijn naar iets nieuws
Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit heel verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste in ondermeer Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms en zoveel meer. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig uit Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als Dit is Belgisch, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'. Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; merken we in het interview dat we hadden met de band.
Het trio heeft ondertussen maar één single uit ''Spes Bona' - zie ook:
https://www.youtube.com/watch?v=4e3VDB2aVws&list=OLAK5uy_kwRK-PY7A0PM4g_P-rn5ulBjSRym6YNZM
Hoe is de band ontstaan? Wat betekent de naam 'Instriumae' (we kunnen dat al raden) En vooral, waarom instrumentaal, wilden we graag weten
Marty en Franki zegt erover ''Ik moest optreden en daar kwam Franki met zijn ENGL. Later contacteerde Franki mij om samen een groepje te starten. Het klikte vrij snel en zo zijn we begonnen. In eerste instantie met twee - toen was N'lLie nog niet geboren (lachen) - we bespraken dat verder en vonden dat toch interessant om daar een klassiek instrument bij te plaatsen, zo kwamen we bij N'Lie terecht''
N'lie dacht ''oei een rock band wat nu''?
N'Ilie: ''Nee helemaal niet (haha), door mijn werk bij Night of the Proms kende ik dat rock wereldje wel een beetje, geen drugs te bespeuren dus. En ik vond dit trouwens een zeer leuke en mooie uitdaging''
Uiteraard verwijst de naam naar het feit dat jullie een instrumentale band zijn. De bedoeling van dit project is eveneens dat net iedereen in de schijnwerpers wordt geplaatst. Op de vraag waarom een instrumentale band?
"Waarom niet. Er zijn er al genoeg met zang. (lach). " Franki: '' We wilden een project maken waarbinnen iedere muzikant even veel aandacht krijgt. Als we optreden staan we daarom in één lijn naast elkaar, dat is voor ons belangrijk. En zo is onze akoestiek ook opgesteld. Daarom hebben we ook gekozen voor instrumentaal, om de aandacht daar naartoe te brengen. Om een voorbeeld te geven in een interview met de zanger van Amenra waarom hij met de rug naar het publiek staat: omdat hij bewust de aandacht niet alleen naar zich wil toetrekken'' Marty: ''En ook met hoe meer je bent binnen een band, hoe moeilijker het wordt. In het verleden heb ik al meermaals moeten afhaken doordat niet iedereen even gemotiveerd was. Nu merk ik dat dit wel het geval is. Mede doordat we maar met drie zijn, en drie muzikanten die elkaar dus aanvullen. Dat zijn ook mensen die er willen voor gaan, je maakt een afspraak en ze zijn er. Je gaat er voor, of je gaat er niet voor''
Zelf merkte ik in de single “Spes Bona” enkele folk elementen op, verwijzende naar zigeuner muziek
Marty zegt erover ''Ik ken mensen die het wat vergelijken met Nightwish. Iedereen geeft er zijn eigen interpretatie aan." Franki pikt daarop in '' We creëren bewust een soort chaos, waardoor de aanhoorder zelf kan invullen wat hij ervan vindt. Onze muziek moet iets zijn om te ontdekken, muziekliefhebbers die daarvan houden, zullen zeker hun gading vinden bij ons. We komen trouwens uit allemaal heel uiteenlopende werelden. Zo ontstaat er bijvoorbeeld een botsing tussen metal en klassiek wat er doorgaans zal voor zorgen dat die elkaar nooit meer willen terugzien. Hier gebeurt echter het omgekeerde, het zorgt voor een grote meerwaarde langs drie kanten. Doen we dat expres? Nee, eigenlijk niet. We laten het gewoon gebeuren. En dat maakt een project als Instriumae iets bijzonder om te koesteren. ''Ook bij “Spes Bona” is dat allemaal zeer spontaan gegaan eigenlijk en hoe de muziekliefhebber dat invult, zal voor iedereen persoonlijk dus heel anders. En dat is bedoeling. We hebben ondertussen trouwens nog verschillende andere songs klaar, en dat draait ook om diezelfde spontaniteit. De aanhoorder aanspreken die dus iets nieuw wil ontdekken''
Zorg je er dan niet voor dat het minder radio vriendelijk wordt? Waar het belangrijk is er wel een label op te kleven?
''Er zijn zeker wel contacten hoor, niet direct Qmusic of zo, maar er is zeker interesse. "
Is het eigenlijk nog nodig die radio, met Spotify en zo? Wat is feitelijk jullie mening over Spotify?
"Het heeft zijn voor- en nadeel, Spotify is een medium dat leuk is om iets te ontdekken. Trouwens hebben we van de mogelijkheden van digitaal muziek beluisteren het einde nog niet gezien, er is een enorme evolutie of eerder revolutie bezig''
De muziekwereld zou daar misschien eens wat beter gebruik moeten van maken, zowel naar de muzikant die er te weinig aan verdient als naar iedereen toe.
"Dat laatste is in ons land wellicht het grootste probleem. Muziek wordt in ons land altijd een beetje stiefmoederlijk behandeld. In vergelijking met andere landen is het hier altijd een beetje een struggle geweest voor bands en artiesten, en het ziet er met de huidige besparingen op subsidies naar uit dat het er niet beter op wordt. Zeker niet voor de kleinere bands of organisaties.''
Enkel misschien artiesten die een ruim publiek aanspreken dus? Maar is dat ook niet het gevaar bij Instriumae? Dat het geen muziek is voor een ruim publiek?
Franki: ''We hebben wel degelijk songs klaar die bestemd zijn voor een iets ruimer publiek, zonder onze ziel of achtergrond te verloochenen uiteraard laat dat duidelijk zijn. Maar er zitten enkele songs tussen die een groter publiek zou moeten kunnen aanspreken, zeker en vast. Dat is ook de bedoeling, een heel ruim publiek over de streep proberen trekken via ons project''
Maar goed. Mijn volgende vraag: Welke richting wil je als band feitelijk uitgaan? Om er een label op te kleven (niet dat dit hoeft voor mij hoor)
"Zo breed mogelijk''
Ik denk dat jullie met jullie muziek een publiek kunnen aanspreken die open staat voor een experimenteel metal of alternatief tot klassiek, zoals fans van laat ons stellen Dream Theater? Om maar een voorbeeld te geven
"Dat is zeker de bedoeling, dat ruim publiek aanspreken die houden van avontuurlijke en experimentele samensmelting tussen uiteenlopende stijlen''
Een heel andere vraag. Wie zijn jullie grootste (persoonlijke) invloeden wat jullie muziek betreft?
Franki: ''Laat me stellen het melodieuze van Sabaton (trouwens live gezien op 2 februari) de agressiviteit van Amon Amarth en de echte gitaar riffs, de basic, van Arch Enemy. Dat zijn de grootste invloeden wat mijn muziek betreft''
N'lie: "Bij mij toch Epica. Ik heb daar mee samen gewerkt. Je moet begrijpen als klassiek geschoold, zit je in een ongelooflijk eng wereldje opgevoed. Zo was er een bassist die op het matje werd geroepen omdat hij ergens jazz ging gaan spelen, dat gaat zeer ver binnen dat wereldje. Toen ik dus met Epica mocht samen werken ging er een heel andere wereld open. Tenslotte heeft de zangeres een stem die aanleunt bij opera''
Marty: "Metallica, en ander invloeden zoals dus ook Arch Enemy of dergelijke meer''
Laten we het ook eens over de toekomst hebben. Zijn er reeds plannen voor een EP of zo? Zo ja, wanneer en waar?
Franki: ''We kunnen nog geen namen noemen, we hebben twee labels die interesse hebben. Er zit een redelijk grote bij. Binnen dit en veertien dagen tekenen we een contract. We hebben tien nummers klaar en de cd zal normaal gezien voorzien zijn voor het einde van het jaar. ''
Kunnen we de band ook live zien ergens? Geef gerust enkele tips?
"Er is zeker interesse. het is allemaal beetje afwachten. De organisators vragen: hebben jullie nummers, want jullie hebben maar één nummer? Dat is natuurlijk een probleem als je een set wil doen van drie kwartier (haha). Maar goed. Er is zeker interesse. Eén heel grote zelfs, maar voorlopig kunnen we daar nog niet over uitweiden. Zolang er niets getekend is. Dus binnen veertien dagen komen we met meer nieuws daarover, ook over die CD en live optredens''
Wat is de uiteindelijke ambitie van deze band?
Marty '' Je moet vooral met twee voeten op de grond blijven. We willen dus vooral vooruit gaan met de band. En zien wel waar we uitkomen''
Tijdens het gesprek hadden we het ook over het feit hoe ieder van ons in de muziekwereld is gerold. Bij mij is de microbe gekomen door een nonkel die trompet speelt, en uiteindelijk ben ik er beginnen over schrijven. Franki mocht eigenlijk geen gitaar spelen, maar dankzij zijn moeder kon het wel. Zijn grootvader was ook muzikant en dat sprak hem aan. Marty mocht met zijn nonkel die muzikant was mee naar de Moulin Rouge, en werd aangetrokken door Cabaret. Terwijl N'Lie werd aangetrokken als driejarige door Beethoven, en bleef zeuren om viool te mogen spelen.
Kortom kun je stellen dat iedereen die met muziek bezig is ergens een invloed heeft gehad, rechtstreeks of onrechtstreeks om ook met muziek bezig te zijn. Samen komen we tot de conclusie: "Het is daarom niet goed om kinderen te pushen in een richting, het komt er wel vanzelf uit als het zover is. Spontaniteit, wat wij dus ook doen, is dus al van kindsbeen af zeer belangrijk'
Zijn jullie nog met andere projecten bezig? Zo ja, hoe valt dit te combineren (zeker gezien het feit dat jullie toch uit verschillende landen komen en wonen?)
"De juiste afspraken maken. Maar Instriumae is nu het belangrijkste, het gaat dus vooral - wat die andere projecten betreft - de juiste afspraken maken. Sommige dingen zijn gepland tot na de zomer of zo. De contracten nakomen is natuurlijk zeer belangrijk. De eerste afspraak is prioriteit. N'Lie zegt daarover ook ''als ik gevraagd word om ergens te spelen, en dat is toegezegd heeft dat prioriteit. Maar het gaat vooral op alle vlakken een agenda bijhouden''.
We gingen daar nog verder op in. Waarom kies je eigenlijk viool en geen zang, want als violiste sta je niet constant in de schijnwerpers?
N'Lie: '' Het is niet de bedoeling om in de schijnwerper te staan. Ik speel gewoon zeer graag viool"
Ik geef toe, als ik naar een optreden ga, kijk ik eerder naar wat er speciaal of uniek is aan die band. Een viool of saxofoon solo doet me eerder opkijken
"Het valt op dat de jeugd meer te vinden is voor 'iets nieuw' binnen een optreden of 'op zoek naar'. Dat is misschien een onderscheid met vorige generatie. We merken dat bij 20 tot zelfs 15 jarigen, die trekken naar 'rare muziek'. Met andere woorden. Ontdekken is weer zeer belangrijk geworden, en dat publiek willen we dus vooral aantrekken met Instriumae."
Daar is dus zeker een publiek voor, en dat vind ik net zo aantrekkelijk en interessant aan deze band. We kijken al uit naar meer nieuws …
Absolva - We are an extremely energetic live band with a lot of experience. We do not take any prisoners
Absolva is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton & Martin McNee, beide afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje 'Never a good day to die' was een schot in de roos. De band heeft ondertussen een sterke live reputatie opgebouwd, en bestaat uit muzikanten die heel wat waters hebben doorzwommen. Uit hun nieuwste plaat 'Side By Side' blijkt die virtuositeit meermaals. Een nieuwe bladzijde, en plaat, om te koesteren als typische heavy metal fan. We hadden ondertussen een gesprek met Chris over die nieuwe plaat, hoe het blijven combineren met andere projecten, Wizz en 9 jaar ELPEE.
First off congratz with the new album, which I personally think combines all influences from all previous Absolva albums, agreed?
Chris : Yes I agree. The new album ‘Side By Side’ combines the elements of all the past Absolva albums into one glorious masterpiece. We are very proud of this album.
Since the album 'Never a good day to die' - the album that made me into you guys music - much happened?
What where the ups and downs?
Chris : A lot has happened. The ‘Never a good day to die’ album & tour cemented the steady Absolva line up, myself & my brother Luke Appleton. Plus Martin McNee & Karl Schramm. It saw us break into many new countries and establish new fan bases. We then released the album ‘Defiance’, which again was equally well received with the fans and pushed us into the longest European tour we had done. And really expanded our abilities.
I know in Absolva, it's you and Luke that write most of the stuff, so is it you who has the final word there what gets on the record or not?
Chris : Yes, Absolva is my baby. I am the Steve Harris band leader of Absolva. What I say is the way. End of.
Let's talk about the new record 'Side By Side'. I love how you guys keep the 'pure heavy metal spirit' alive. But you also did two wonderful covers? How did you come to the idea, and did you had contact with black sabbath and Iron Maiden?
Chris : ‘Side By Side’ I do believe is our finest work. The songwriting has matured and the production is brilliant. The 2 covers, we have been playing for many many years live. And we thought we would include them as bonus tracks to this album.
I especially like how your voice can handle many keys? How do you keep doing that?
Chris : My honest answer? I have no idea. My voice has developed a hell of alot over the years. When I made the first Absolva album I thought, wow, my voice sounds great…..what happened??? And it gets stronger & stronger… I’ve never had singing lessons, or techniques, I have just worked on it and improved. I year hundreds and hundreds of gigs over the years helps.
Is there a release concert and tour associated with that new album?
Chris : ‘’Side By Side’’ World Tour 2020- https://www.absolva.com/tour-dates
We started in Brazil in January, the European Tour starts soon taking us back to France, Belgium, Germany, Netherlands, Denmark. And of course not forgetting our fans in the UK. The official album release for ‘Side By Side’ is 17 April 2020.
I think the songs, as usual, beg to be brought live. I think you are mostly a live band, do you agree?
Chris : Yes, when we write songs, we always write the song with a view to doing it live.
We are an extremely energetic live band with a lot of experience. We do not take any prisoners. ;)
What are your personal expectations regarding the new album?
Chris : I knew our loyal fanbase would like it straight away. They were so hungry for a new album, we have kept them waiting a long time this time. My personal expectations are to guide us through new territories in Europe and South America. And I would like one day to tour Japan.
You come to 9 years in April ELPEE is that a CD show or do you bring a best of show?
Chris : The ‘Side By Side’ tour of course will include at least 4-5 songs from the new album.
But we will also play songs from our back catalogue also. Its a full Absolva show.
(Meer informatie: https://www.facebook.com/events/391391231783840/?event_time_id=391391238450506 )
Don't you have a special relationship with ELPEE in Deinze? Tell something more about it.
Chris : Elpee, Deinze. Holds many special memories for me. We first played there with Fury UK and acoustic. When it was just a very small cafe. They then extended the building and stage and sound system. Kat Coddens the owner, is a very dear friend of mine. She has been incredibly loyal to me. So I am in turn, incredibly loyal to her. Which I think a lot of bands and venue owners & promoters should cherish inthis era. I certainly cherish it.
I think the Belgian fans love you the most of the entire world? Agree?
Chris: We play small shows and big shows in Belgium, guaranteed they will be full.
The Belgium fans are very loyal to us, and Belgium will be forever a special place in my heart.
We lost a great musician and friend couple years ago to 'Wizz Wizzard'
How important was Wizz for Absolva?
Chris : Wizz was our best friend. Nobody helped us more than Wizz. Not just as someone helping the band, but a friend who was just as important as family.
He was family. He is family. He first brought our previous band ‘Fury UK’ to Belgium many many years ago. To his festival. And that is where our close relationship started. When he died, I did not really accept it properly. I still do not think I really have now. I visit his resting place still, he was our Belgian dad. He taught us about Jupiler, Wizz Chicken, chocolate & schuttle-vudda. Rest well mate.
Next to the new album there is still a tour with Blaze Bayley
Chris : Yes, Blaze Bayley Tenth Dimension Tour 2020. Europe in September/October. UK in November.
There is also Iced earth and a solo album of Luke? How you keep combination all this things?
Chris : With great planning and great organisation. haha. Its alot and we are always busy.
Talking about Blaze. How do you work on music with Blaze on tour or in the studio and is it Blaze that gets the final say?
Chris : I write the songs with Blaze. Similar to the way myself & Luke write. When I write with Blaze though, that is his baby. I’m Zakk Wylde working with Ozzy… Or Vivian Campbell working for Dio…
What are the future plans next to promoting the record? And also with other projects?
Chris: More Blaze albums, more Absolva albums, more solo albums. There always something. ;)
Is there also something like an 'end goal'?
Chris: Yeah, continue being a professional full time musician.
I’m out of my questions. If there is anything important you want to say to our readers, go ahead.
Chris: Number 1, thankyou to all of our fans out there. You give us the energy and strength to keep us going and continue to love what we do.
Photo homepag @Hughes Vanhoucke
More information about Absolva: https://www.absolva.com/home
Izakaya Heartbeat - There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do
Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’.
Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’. Met 'Subterranean Sunset' zet de band in 2019 een nieuwe mijlpaal in hun geschiedenis neer, de recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76885-subterranean-sunset.html
We vonden het echter tijd worden om deze band eens aan de tand te voelen, vooral dan over hun tour en andere plannen voor het nieuwe jaar.
I have reviewed your album 'Subterranean sunset' and what I noticed is that you do not continue topin down to a music style, I personally like that the most. Where does that inspiration come from?
Thanks! We listen to and are inspired by a lot of different styles of music, and try not to repeat ourselves. Variation is gold! We want our music to express the things we are into, what we experience in life and what we feel, and that’s a lot of different things so the variation within our albums reflect this. Within the band it is important with freedom of expression, and that expression varies and gets manifested in whatever we want to do at any given time.
One of the descriptions of your music is: '' drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’ How do you feel about that description?
Sounds good! Guess we’re into all those categories in one way or the other.
With regard to the new album, it is especially recommended for every little fan of shoegaze to psychedelic rock. On this condition. That you like bands that color outside the lines in a quirkyway. What is your opinion about this?
That’s nice, thanks! Yeah, we like a lot of bands that are quirky, stand out from the crowd and do their own thing, and we draw inspiration from shoegaze and see ourselves as a psychedelic rock band, so all good there!
How were the reactions to that new album by the way?
The reactions and reviews have been very good both in Norway and in the rest of Europe, so we are very happy about that.
Are you going in a different direction on a possible new album? or there are no concrete plans yet
We are just in the starting process of planning a new album so not sure what direction it will take us . Hopefully we have evolved to some place that can bring something new to our musical palette. We generally enjoy the process of experimenting and making new songs, trying to find sounds that excite us. Hopefully the new stuff will excite the listeners as well.
A lot has changed compared to the early years. What is the biggest change you have made?
I’m not sure. We never sat down to deliberately pinpoint a new specific direction. We try to play with every idea that excites us regardless of genre or our own history I think. Every day is different though so naturally our music will mirror some changes over time. While we work on our music, play shows, make albums, the changes are also sometimes very subtle to us. Our band has had many members in and out through the years though, 11 people all in all, and every one that has played in the band has contributed in one way or another.
What were and are the highs and lows so far?
Hmm.. They’re both in there for sure..repeatedly. It all levels out in the equation somehow I guess.
You have been touring a lot in Europe lately. I don't remember if you performed in Belgium? How did you like Europe?
In September, on our latest tour, we went to Denmark, Germany, Czech Republic, and Poland, which was great. Always a blast playing in cities and venues we haven’t played before and meeting a lot of nice and interesting people on the way. We are planning a tour for Belgium, Netherlands, and Luxembourg this year, and maybe other countries in the EU also, we’ll see.
From which country does the best audience come to act, who are more difficult to relent?
We haven’t really mapped out those differences, but individually everyone has their own way of enjoying shows. It’s not necessarily a bad crowd if they are more introverted. Generally I remember a lot more of those moshpits from the 90ies. Those were good fun tho! And we of course love our audience however they choose to get into it.
Where do you prefer to perform, small locations or large festival meadows?
We enjoy both! With the smaller venues it’s a different intimate energy I guess, which is thrilling. And often, the audience has come there to check out your band, so they are somewhat aware of what they are in for. Playing festivals is a good, but different thrill, and with bigger crowds, people there who haven’t heard our music before might be tempted to check out our band further. It’s a great way to get exposed to a bigger audience.
About Norway. a lot is brewing in the Scandinavian countries, especially when it comes to metal. Isthere also something like a shoegaze scene? Feel free to give some tips to check out
There are a few bands that come to mind that could be referred to as Shoegaze. Here in Oslo Serena Maneesh, Porto Gees, and maybe Curvs. In Bergen Megaphonic Thrift.
Many shoegaze acts do not last long, but you keep going. What is the key to your success?
Well, we’re not shoegaze, haha!
True that :) . Anyway. What are the future plans for 2020? Going back on tour?
Yeah! Planning to tour Be-Ne-Lux this year, maybe some other countries within the EU as well. And gigs in Norway of course. Hopefully also record some new material for our next album.
In the distant future, are there still things that you absolutely want to achieve? A kind of 'end goal'?
There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do. To create and play more music, put out more albums and play more shows. Would be fun to score music for a film sometime maybe.
My last question is one that i ask every artist, believe me the reactions are different. How do you view streaming sites such as Spotify personally? Is it a bless or a curse?
Well, we have always been attracted to the LP format. Growing up, we all spent our allowances in obscure record stores in Oslo. You’d really have to thoughtfully choose, and then back home we’d sit for hours listening to that new record over and over. Without any distractions of the world popping into your phone or computer by the second. I consider it a privilege to have been able to discover a lot of music that way. To give it some time to sink in and really listen to it. Maybe some of that is lost today with everything readily available at any moment. We love the idea of potentially interacting with everyone directly from your home computer tho, and myspace in its hay day was a very useful tool for us. But I’d say if you really love an album, go buy it to support the artist. That way they eventually can afford to make another one :)
Thanks for answer this interview, good luck in 2020 and hope to see u guys in my country this year …
August Kann - I think the next album will be a little less melancholic and sad, cause I've written a lot of happy and brighter songs as well
August Kann is een Noorse singer-songwriter. Met ‘How Did All These People Get Into My Room’ stelde hij vorig jaar zijn debuut album voor. Begeleid door gitaar, piano, percussie en viool hoor je 9 poppy klinkende folksongs die je nog het best kunt omschrijven als 'comfortable easy-listening', met muzikale referenties naar o.a. Paul Simon, Nick Drake, Leonard Cohen, Bon Iver, Jack Johnson en Thomas Dybdahl.
Wij namen dit album ' How to get all these people into my room' onder de loep. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76775-how-did-all-these-people-get-into-my-room.html
Hoog tijd om de man ook eens enkele vragen te stellen over deze schijf, zijn inspiratiebronnen, het verleden en de toekomst.
I have written a review about your record 'How did all these people get into my room' . I really liked your review of the album. I especially liked how you compared my music to get "...carried over that pink cloud". Nice!
Where does that title come from? does it have a certain meaning?
I just really like the sound of that sentence/question. I actually stole it from Frank Sinatra. On one of his live shows, he walks out on the stage after a long introduction from the conferencier, and the audience go crazy and gives him a great applause. He enters the stage as if the stage is his living room, and looks at the audience and say: "How did all these people get into my room". In my song I give the question a whole meaning, though.
The title is therefore not really a reference to the number of people who work on the album
I haven't thought of that reference, haha, but it is a lot of musicians playing on this album! When I released my first single I actually had a release concert in my living room. So at one point there was a lot of musicians in my room. But I know how they got into my room.
I read in many descriptions about your music "comfortable easy-listening", with musical references to Paul Simon, Nick Drake, Leonard Cohen, Bon Iver, Jack Johnson and Thomas Dybdahl. Do you agree and tell us why
I have taken a lot of inspiration from the legends of Simon, Drake, and Cohen, their music and their lyrics! I'm glad people think it's comfortable and easy-listening. I don't have a good answer why it is. But when I write songs i just try to tell a story as simple as possible.
I especially liked the fact that the music caused a kind of peace to come over me. I also wrote sparkle in simplicity. What is your opinion about that?
I'm glad to hear that you felt that way when listening to my music! I would also describe the music as simple. Both the music, singing and lyrics!
I like to compare you to an artist like Paul Simon, an artist who has had to grow with me, I admit, but once you puncture the bubble you hear a singer-songwriter piercing your heart with his music. I also notice the latter in you
Paul Simon has pierced my heart as well!
What were the general reactions to the record anyway?
It was good! I have gotten a lot of good reviews, both here in Norway, but also a lot of reviews in Netherlands and Belgium. I'm glad someone noticed my record outside Norway as well. Two of the songs was listed on "New music friday" on Spotify. And the album became "album of the week" on NPS Music
Can I describe you as a kind of Norwegian troubadour? Or is that far-fetched?
"Troubadour" sounds a bit middle age, haha. But I guess you can!
Speaking of Norway, raw black metal and so on usually come over there. The contrast with your gentle music is great, or are there any artists in your style that we miss here? Give some restful tips about Norwegian artists that we should check out
There is a lot of good artists from Norway. You should check Konradsen, Emilie Nicolas, Thomas Dybdahl, and Fieh, among many others!
Let's talk about the future. What are the plans for the new year?
I'm gonna play a lot of concerts and festival, both in and outside Norway. I will try to book a tour in Netherlands and Belgium as well. I've also written music for a new album, so I will record my second album in 2020. I think the next album will be a little less melancholic and sad, cause I've written a lot of happy and brighter songs as well. Not the whole album though. I still write melancholic as well
In addition to your solo career, you are also part of a few bands. Are those plans with the bands in the fridge for now? Or can we expect something new from there?
I'm still working on my other projects as well, although this (August Kann) is the main project. I have one band called "Kløversvingen", which is also a folk-pop band, but with norwegian lyrics. We're gonna release our debut EP in 2020.
Something that I ask every artist. What is your opinion about Spotify? and other streaming sites
I haven't thought too much about whether I like Spotify or not. There are some good things and some bad things with it. The good thing is the availability: you can listen to whatever you like whenever and wherever you like. I have some fans in Brazil and Malaysia because of Spotify! The bad thing is that it is hard to earn money from it.
My last question. Is there something like a 'end goal'. Where do you see yourself in let's say 10 years?
I don't think there is. I think my everlasting goal is to develop and make new music. In 10 years I hope I'm still making music, and still having fun with it.
Sunn O))) - bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal
Sunn O))) & Kaspar Brötzmann
Kreun
Kortrijk
Eenmaal toegekomen in de Kreun wordt mij meteen duidelijk dat vanavond geen ‘lachtertje’ wordt. De zaal, bar en de terras lopen al over van het volk en de merch tent wordt nu al niet meer gespaard. De ‘achtergrond’-muziek (lees tussen haakjes), wordt gedraaid door niemand minder dan Levy Seynaeve (Amenra, Wiegedood, Oathbreaker, etc.). De bijzondere sfeer die er hangt zorgt ervoor dat mijn avond nu al geslaagd is. Zoals in oudere punk-termen wordt uitgedrukt voel ik mij enorm ‘siked’ worden (ofwel gewoon het synoniem van uiterst extreem enthousiast).
Iets later gaan de grote lichten uit. De Duitser Caspar Brötzmann**** stapt alleen het podium op, neemt zijn enige instrument van de set in handen: zijn basgitaar en veel rook omhult het podium. Inzetten doet Caspar met het titel- en intronummer van de plaat ‘Mute Massaker’, uit 1999. Je leest het goed, Caspar gaat al een hele poos mee in het alternatieve, experimentelere metalciruit. Het geluid is nagenoeg perfect geregeld. Caspar gebruikt misschien maar één bas amp, maar hoeveel noise en dreun hieruit komt voelen we allemaal aan onze borstkas. De verdere set typeert zich door veel experimenteel gitaarspel, zware drones, het harde trekken aan zijn bassnaren en een daverend geluid.
Ik ben volledig mee en laart mij meevoeren binnen de explosiviteit en obstructiviteit van zijn muziek. Hoe lang zijn set duurde kan ik mij niet meer herinneren, ik was compleet in extase en ben dankbaar voor deze fantastische show. Dit was niet zomaar een voorprogramma, maar wel een volwaardig concert.
Na een pauze waarin tientallen liters bier door de tap gingen en vele sigaretten (ook aanverwanten…) werden gerookt stond de concertzaal plots goed vol. De grote lichten zijn nog aan. Toch staat iedereen al op elkaar geperst. De backline op het podium is goed zichtbaar en getuigt van complete audiofiele krankzinnigheid: tientallen amps staan per gitarist/bassist op elkaar gestapeld, in verschillende kolommen. Ik ben nu al blij dat ik de zwaarste filters in mijn oordoppen heb zitten en toch kan het mij geen ruk schelen, moest ik vanavond met oorpijn naar huis gaan. Sunn O)))***** is niet zomaar een band, maar een fenomeen.
En toen ook nu de lichten doofden, bewees het gehele concert de voorgaand aangegeven statement.
Sunn))) speelde misschien ‘slechts’ drie nummers, maar die allen samen wel goed waren voor een totaal aan 50 à 60 minuten van oorverdovende, psychedelische, verpletterende drones. Ik kon m’n ogen sluiten, en voelde gewoon de geluidsgolven op mijn lijf duwen. Een buitenaardse ervaring. De riffs klonken loodzwaar, heel somber en mijn favoriet van de avond “Candle Goat” klonkt zo ongelooflijk destructief. Het geluid was ook nu opnieuw piekfijn geregeld en Sunn O))) stond er gewoon als een huis, de perfectie nabij.
Wat de setlist betreft valt mij wel op dat er geen nieuw nummer vanop hun laatste plaat ‘Pyroclasts’ gespeeld werd. Maar wat mij betrof, hoe hard ik ook fan ben van hun laatste schijf, vond ik dit allesbehalve jammer.
Sunn O))) bewezen zich opnieuw als de keizers van de drone-metal. Life-Metal.
Setlist: Novae / Troubled Air / Candle Goat
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ride, een van dé nineties shoegazebands, verdween na het afleveren van enkele - onder liefhebbers van het genre - klassiek geworden albums ruim twintig jaar van de radar. Zanger-gitarist Andy Bell had in tussentijd de handen vol als bassist bij een ‘klein zijprojectje’ genaamd Oasis. Omstreeks 2015 kwam het Britse viertal terug boven water. Eerst met een reünietour en dan met ‘Weather Diaries’, hun eerste nieuwe album sinds 1996. Eind vorig jaar voegden ze daar ‘This Is Not a Safe Place’ aan toe. Die nieuwe plaat kwam de band gisteravond voorstellen in Trix. En hoe!
De onder een flinke laag uitwaaierende gitaareffecten bedolven weemoed van weleer, ruimde op de twee recentste albums plaats voor een iets compacter geluid dat op sommige nummers een beetje aan Klaxons of LCD Soundsystem doet denken. Dat beide platen zijn geproducet door elektrogrootheid Erol Alkan zal daar zeker voor iets tussen zitten. De nieuwe wind liet zich ook live horen. Al van bij opener “Jump Jet” werd duidelijk dat de band niet enkel op onze eeuwige tienerziel, maar ook op onze springbenen zou mikken. De ritmesectie demonstreerde meteen dat ze tegenwoordig strak staat als een sixpack. De heren hadden er duidelijk zin in, want wat volgde, was een even lange als spannende set waarin vooral werd geplukt uit zowel het laatste als het allereerste album (‘Nowhere’ uit 1990).
Ride deed daarbij de term shoegaze vergeten. Moet het nog gezegd dat het muziekgenre door een NME-journalist werd vernoemd naar gitaristen als Kevin Shields van My Bloody Valentine die op het podium meer naar hun effectpedaaltjes dan in de zaal keken? Niks van dat gisteravond. Frontmannen Andy Bell en Mark Gardener bleken in hun sas en interageerden voor hun doen uitgebreid met het publiek. Zelfs een woordje Vlaams kon ervanaf: ‘Lieve mensen’, sprak Gardener de zaal toe.
Leuk, maar de band was op zijn best wanneer de gitaren spraken. Een eerste hoogtepunt in de set kwam er met een heerlijk lang uitgesponnen versie van “Leave Them All Behind”, uit hun tweede plaat ‘Going Blank Again’. Wat gitaarklank betreft, liet de band inderdaad velen achter zich: de overweldigende, maar niettemin met ragfijne details behangen wall of sound was werkelijk om duimen en vingers bij af te likken. Om die machtig mooie muur neer te zetten , had de band een halve gitaarwinkel meegebracht: genoeg Rickenbackers en Gretschen om vijf bands mee uit te rusten. Na zowat elk nummer wisselden Bell en Gardener van instrument. Zouden hun roadies op Strava zitten?
Wanneer Bell een Jazzmaster liet aanrukken, was het tijd om “Fifteen Minutes” in te zetten, een nieuwe song die klinkt alsof hij geschreven werd door Thurston Moore ten tijde van ‘Goo’. Een lekker rammelend Sonic Youth-gitaartje en een heerlijk monotoon gezongen ‘This was your fifteen minutes / Hope you had fun now / Have a nice life yeah / You’re basically done now’. Geen bijster originele lyrics misschien, maar voor ons kon de pret niet op.
Met het nogal kleffe “Shadows Behind the Sun” laste de band een akoestisch rustpuntje in. Dat had voor ons niet gehoeven: deze cheesy ballad vormde het enige minpuntje in de set. Gelukkig vergaten we dat meteen dankzij het heel dansbare “Repetition”. ‘They just want you to repeat and stay the same / Even though repetition is a form of change’, klonk het. Die ene strofe van deze nagelnieuwe single vat veel samen. Hun vorige plaat werd door de Britse pers maar lauw onthaald, maar daar trekken de heren zich weinig van aan. Ride mag dan een geweldige gitaarband gebleven zijn, ze zijn duidelijk niet van plan hun oude formule nog eens klakkeloos te herhalen. Met nieuwe nummers als “Repetition” en “Kill Switch” (waarvan we geweldig opzwepende versies hoorden) blijft de band inzetten op verandering, en dat sijpelt ook door in de manier waarop ze hun oude nummers live spelen.
Zo kregen we gisteravond the best of both worlds: een flinke greep uit nieuw en oud materiaal, allemaal gebracht met een vernieuwde dynamiek, maar nog steeds overgoten met de afwisselend scheurende en sprankelende gitaar van Bell. Als je ziet wat die man allemaal uit zes snaren tovert, vraag je je af waarom de broertjes Gallagher hem destijds inlijfden om slechts vier snaren te beroeren. Hoe ongelooflijk vurig klonk het dertig jaar oude “Dreams Burn Down”, met erupties van distortion en fuzz die niet zozeer onze dromen, maar wel de hele zaal in lichterlaaie zetten. En hoe verkwikkend fris klonk dan weer “Vapour Trail”. De magische melancholie katapulteerde ons helemaal terug naar onze puisterige jeugd.
De band besloot onder luid applaus met een nieuw en een oud toemaatje: respectievelijk het The Cure-achtige “In This Room” en de oerclassic “Seagull”.
Met die laatste dosis melodieuze nineties noise stuurde Ride ons de nacht in, nagenietend van een concert dat we niet gauw zullen vergeten.
Het doet ons al uitkijken naar The Jesus and Mary Chain, die op 30 maart het kanaal oversteken richting de AB. Die mannen komen uit Glasgow. Dat ligt ruim 500 kilometer noordelijker dan Oxford, de thuisbasis van Ride. Het zal nodig zijn, want om het optreden van Ride te evenaren, gaan ze van ver moeten komen.
Setlist: Jump Jet - Future Love - Leave Them All Behind - Charm Assault - Chrome Waves - Fifteen Minutes - Shadows Behind the Sun - Repetition - Lannoy Point - End Game - All I Want - OX4 - Taste - Kill Switch - Dreams Burn Down - In a Different Place - Vapour Trail - In This Room - Seagull
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/ride-29-01-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/crushed-beaks-29-01-2020.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Als we spreken over The Rescue, dan spreken we niet over de door God geïnspireerde, Amerikaanse band maar over het gelijknamige Belgische project dat door keyboardspeler Philippe Gunst werd opgericht. Nog nooit van gehoord? Dat zou best kunnen maar de naam Philippe Gunst zal je misschien wel kennen als de bassist van de Joy Division-tribute band Curtis. Daarnaast zat hij reeds tweemaal in de Rock Rally-finale: een keer met Shangai en een keer met Always Loved You.
Met dit project wil hij vooral eigen nummers brengen. Hij begon alleen aan dit project, maar wordt intussen bijgestaan door bassist Manu Terneus. Recentelijk werd ook zangeres en synthspeelster Sophie Peperstraete aangetrokken. Wat kunnen we muzikaal verwachten van dit trio? Warme instrumentale muziek dat qua inkleuring elektronisch gericht is. Het doet wat aan een minimalistische versie van Orbital denken of aan Johan Troch. Wat zweverig bij momenten, maar toch haast dansbaar en melodieus.
Met dit zal The Rescue geen Rock Rally-finale halen, maar het is muziek waar ze een aantal kanten mee uitkunnen. ‘Inhale’ kan tot een clubtrack gemixt worden. En als je wil kan je het ook ombouwen richting ambient.
Elektro/Dance
Inhale
The Rescue
Nederlands 
Français 
