Na het uitbrengen van vierde langspeler ‘Fever’ blijft Balthazar de sterkste Belgische liveband van het moment. Bewijzen? Ze spelen zowel Werchter als de Lotto Arena plat. Ze brengen intieme songs die ook krachtig kunnen zijn. Melodieus maar met genoeg hoeken af. Nooit een scheve noot te horen, en een publiek dat àltijd mee is, al brullend, heupwiegend of bewonderend. Een set die af is en over nagedacht wordt. Kortom: je krijgt altijd waar je op hoopt, en meer.
Dat was afgelopen week niet anders. De band stond drie dagen op rij in een uitverkocht Koninklijk Circus. Wij konden erbij zijn op de tweede dag van de reeks:
Bij het opkomen hoorden we de Morricone-versie van “Fever”. Merci Lennert Coorevits. ’t Ging vlotjes over in “Do Not Claim Them Anymore”, gevolgd door “Boatman” en “Wrong Vibration”. De toon was gezet. Klop erop, de grooves aanwezig en Maarten Devoldere haalde zijn meest lijzige stem boven. Mama en papa Devoldere zagen dat het goed was.
En uiteraard zijn ook de nummers van de nieuwste plaat gezellig om te horen. “Whatchu Doin’” en “Phone Number” haalden de set. Dus dan wijken songs als “Fifteen Floors” en “Then What”. Dat is natuurlijk spijtig, maar ondertussen kan Balthazar zich dat perfect permitteren. Bij “Phone Number” zagen we trouwens een schreeuwende Devoldere bij de outro. Zo werden zelfs de metalheads even gepleased.
Tijd voor Tijs Delbeke, Simon Casier en Jinte Deprez om hun aandeel in de verf te zetten. Met een betoverend “The Oldest of Sisters” nam Deprez het voortouw, gesterkt door de blazers van de twee andere. En met “Blood Like Wine” kregen ze uiteraard weer alle bekers in de lucht met de klassieke ‘raise your glass’-lyrics.
“Normaal spelen we nu Changes”, zei Devoldere na het spelen van “Halfway”. “Maar heeft er iemand een verzoeknummer?” Iemand op de eerste rij wilde wel graag eens “Leipzig” horen. Maarten stemde gretig in, waarna ze doodleuk “Changes” inleidden. Het soort arrogantie dat zalig binnenkomt en alleen de groten mee wegkomen. Voor “Fever” ging bassist Simon Casier even in de spotlights staan. Op de boxen dropte hij de baslijn, zo smooth dat George Clooney er niets bij is. En we mochten uiteraard meezingen na een langgerekte opbouw. Tussen de zinnen in hoorde je een stilte waarbij je een speld kon horen vallen. Pracht van een nummer, een eerlijk gezegd was de rest van de set één grote mooie outro van “Fever”.
Tijdens bisnummer “You’re So Real” mochten we genieten van de saxofoonsolo van Michiel Balcaen, normaal gezien drummer van dienst. “Grapefruit” was lekker herhalend, en de kopjes gingen nogmaals omhoog en omlaag. Op de aanstekelijke klanken van “Bunker” zond de band ons terug huiswaarts. Wij kijken alvast uit naar de festivals deze zomer.
Setlist: Do Not Claim Them Anymore - The Boatman - Wrong Vibration - Watchu Doin’ - Phone Number - The Oldest of Sisters - Blood Like Wine - I’m Never Gonna Let You Down Again - Halfway - Changes - Fever - I Looked For You - Entertainment
You’re So Real - Grapefruit – Bunker
Neem gerust een kijje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cirque-royal-brussel/balthazar-18-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Digitalism gaat al lang mee. Hun debuutplaat ‘Idealism’ dateert uit 2007 en is nog steeds legendarisch in de hoofden van vele elektronicafans. Sindsdien vormen de twee heren uit Hamburg een vaste waarde in de elektronische muziekwereld. Vorig jaar brachten ze hun geprezen album ‘JPEG’ uit: een mix van French touch, elektro en indierock. Die merkwaardige combinatie brachten ze ook mee naar een uitverkochte Botanique.
Het voorprogramma was tot op de avond zelf een verrassing. Om half acht kropen de heren Michael Karkousse, Tom Coghe en Bert Libeert achter een van de draaitafels. De meeste concertgangers herkenden hen meteen. Drie vierde van Goose was opgedaagd om onze dansbenen op te warmen. Anderhalf uur lang werden we bestookt met knallers van formaat; met eigen werk, klassiekers en obscure pareltjes. Wat een mooie verrassing! Eindigen deden ze met hun “Bring It On”. Als dit kan dienen als voorproefje op ‘Goose All Night Long’, kunnen we niet anders voorspellen dan dat het een broeiende eerste lentedag gaat worden in de Kompass.
Na een verrassing van formaat was het tijd voor de hoofdact. Op onheilspellende elektronicatonen kwam als eerste İsmail Tüfekçi het podium op. Met een eenvoudige druk op de play-knop was het feest ingezet. Niet veel later werd hij vergezeld door zijn kompaan Jens Moelle, die een andere draaitafel en de micro bediende tegenover Isi. Achter hen stond een stelling van kubussen waarvan de randen waren voorzien van LED-lampen en stroboscopen. Wanneer de eerste bassen doorheen de zaal werden geblazen, in combinatie met de bezwerende belichting, hield (bijna) niemand het stil.
De nummers waarop Jence meezong, waren wat minder hard, maar de scandeerbaarheid maakte dat ruimschoots goed. “Glow” en vooral “Battlecry” deden de meesten meebrullen. Doorheen de set was er geen moment voor rust, want alles werd aan elkaar gemixt door de bekwame Isi, die niet van zijn tafel afweek. De enige keren dat hij dat wel deed, was het om ons minzaam toe te lachen of ons te verleiden tot meeklappen of -dansen. Vriendelijke heren, die Duitsers.
Doorheen de set werden allerlei hints naar andere muziek gegeven. Zo werd de drumbeat van “Song 2” in de mix gesmeten. Even later hoorden we ook die van “Blue Monday” passeren en merkten we daar al wat noten van hun clubhit uit 2007 “Zdarlight”?
De heren plaagden ons een beetje, want eerst werd “Circles” gebracht. Ook hier zong Jence ons weer toe en we moeten toegeven dat dit soms niet even toonvast was als zou moeten. Gelukkig draait het bij Digitalism niet allemaal om de zang. Het blijft een gewaagde keuze: elektro met livezang, en Digitalism zou Digitalism niet zijn zonder dit live-element. De bekende basdrum van New Order knalde weer door de boxen en hierover kwamen de eerste tonen van “Zdarlight” tevoorschijn. Dertien jaar oud en nog zo een knaller van formaat, de Orangerie was even euforisch.
Terwijl de bassen door ons lichaam dreunden en de stroboscopen onze netvliezen bestookten, werd elke opbouw en elke drop intenser. Zelfs het meisje dat overduidelijk enkel mee was voor haar lief begon schoorvoetend te dansen. Niemand was immuun. “Infinity” kwam binnen als een logge trein, dreunende bassen namen ons mee.
Het laatste kwartier werd ingezet. Alles was opgebouwd naar dit moment, het leek allemaal goed te komen. Tot de mannen beslisten Snoop Dogg’s “Drop It Like It’s Hot” op te zetten. Ineens was de zorgvuldig opgebouwde elektrosfeer weg. Enkel een dreuner van formaat kon de sfeer nog redden. Gelukkig beslisten Isi en Jence terug de trein op te springen met “Miami Showdon”.
De laatste vijf minuten werd het bpm heus opgetrokken en veranderde de logge trein in een hogesnelheidstrein. De laatste energie die het publiek nog had werd eruit gewrongen. En zo snel de muziek ineens ging, zo snel waren ze van het podium verdwenen.
Terwijl de muziek bleef nazinderen, werd er toch gevraagd om een ‘encore’. De heren kwamen maar al te graag terug. Hun grootste hit “Pogo” diende als afsluiter, die net als “Zdarlight” al dertien jaar oud is. Maar de mannen van Digitalism zijn allesbehalve passé. ‘JPEG’ is het beluisteren waard en kwam live goed tot zijn recht, alleen jammer van die ene verdwaalde hond.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Eerder wat onverwacht, kreeg Cesar Quinn geen plekje in de halve finales van Humo’s Rock Rally toebedeeld door de jury. De band staat nochtans te boek als een van de sluimerede sensaties in muzikaal Vlaanderen. Wat beter dan dit door te spoelen met een krakend verse singlerelease?
Op “Turqoise” horen we zweverige, kleurijke vocals sensueel paren met jazzy, gedempte drums. In haar geheel horen we een onvoorspelbare track die als een satijnen kleed over muzikale vrouwenheupen wiegt. The War On Drugs met een miniscuul tikkeltje groteske vocaliteit. Vergelijken met Muse is misschien te veel van het goede, maar wat Cesar Quinn op de wereld afvuurt, hebben we zelden door zo’n jonge snaken weten doen.
https://soundcloud.com/cesarquinn/turquoise-clean-mix-one/s-xSwDG?fbclid=IwAR3PYohf3onk80G3-EVLgYOvnPobUQUIqltFxY7xh02lSK21X7UkWajIXwg
De kempenzonen van Equal Idiots namen de AB over voor een avond plezante garage-punk. Aanleiding hiervan was de release van hun nieuwe plaat ‘Adolescene Blues Community’, die vannacht de wereld werd ingestuurd. Vier jaar geleden stonden ze al is in de grote zaal, toen als finalist van De Nieuwe Lichting, terwijl ze de zaal nu met gemak zelf konden vullen. De nieuwe nummers stonden in de spotlights en overtuigden grotendeels, maar de sfeer kwam pas echt aan een kookpunt bij de oude kanjers.
Ze zijn het niet gewend om in grote zalen te spelen, maar dat was er niet aan te merken. De Crackups hadden een stevige set voorzien en toverden de AB om tot een smerige punkbunker. Soms hard en furieus en dat zorgde voor een dreigende sfeer die in de lucht hing. Voor de zaal klaarblijkelijk iets te hard, want behalve enkelingen bleef het grote deel heel statisch staan. Jammer, want de Crackups haalden alles uit de kast en verkochten hun huid duur. Hopelijk krijgen ze de volgende keer een iets enthousiaster publiek en dan komt de show nog veel meer tot zijn recht.
Op de tonen van ABBA’s überhit “Gimme Gimme Gimme” bestegen Pieter en Thibault met veel goesting het grote podium van de Ancienne Belgique en daalde de gloednieuwe backdrop naar beneden. De nieuwe Equal Idiots era begonnen ze met “Knife & Gun”. De nervositeit zat nog wat in de vingers aan de kleine foutjes te horen, maar de zaal stond hoe dan ook in vuur en vlam. Het duurde ook niet lang voordat de eerste crowdsurfers de lucht ingingen op de noten van “What You Gonna Say”, terwijl de stagedivers pas echt bij “Alphabet Aerobics” begonnen.
Dat de focus op het nieuwe werk ging liggen, merkten we al vroeg in de set. Zo lag het kort maar krachtige “Wrong” mooi in het verlengde van meezinger “Hippie Man”, al waren we toch vooral weg van “Dogs”. De formule van het nummer is zoals steeds heel eenvoudig, maar toch klonk de band er veel volwassener en doordachter op. De remmen los gooien kon het middenplein ook op radiohit “Run”, dat live lekker vinnig en smerig gebracht werd. Versterkt met een fraaie lichtshow was ook “Comfortable Home” een nummer dat we noteerden als een van de hoogtepunten.
Thibault Christiaensen is de afgelopen jaren een illuster mediafiguur geworden en dat lokte ook heel wat jonge meisjes naar de Ancienne Belgique. Voor de sfeer zorgden echter de echte garage-punkfans die hun energie niet spaarden aan de lopende band moshpits openden tot groot jolijt van de band. Met hun doorbraaksingle “Salmon Pink”, liet Equal Idiots er ook geen gras over groeien dat ze gekomen waren om de AB af te breken. Dat lieten ze ook meermaals vallen in hun bindteksten.
Ondanks de vele try-outs die ze in de aanloop naar hun releaseshow speelden, merkten we op dat er soms nog een aantal kleine speelfoutjes opdoken. Dat nemen we er graag bij, want dat brengt net zijn charmes mee. In de laatste rechte lijn werden nog eens alles uit de kast gehaald en kregen we strakke versies van “16” en “Butter (Up Down)”. Bij dat laatste dook Thibault traditiegetrouw het publiek in en maakte hij een kleine ronde door de zaal. Het blijft plezant om ze bezig te zien en net dat maakt hen ook echte publiekliefhebbers. Als laatste nummer van de reguliere set speelden de twee “Adolescence Blues”, een nummer dat de komende maanden zeker zal uitgroeien tot een radiohit. Als kers op de taart toverden ze een schattig meisjeskoor op het podium, dat het laatste refrein ten beste mocht brengen. Leuk idee en prachtig omgezet!
De show was in de stijgende lijn, maar de bis kon ons minder boeien. Tijdens “Time” werden ze op de backingvocals begeleid door Sarah Green van Portland, maar echt aanslaan deed het nummer niet. Ook het western-nummer “Cowboy Mambo's Desert Dream” haalde de vaart uit het optreden en dat merkte je ook aan het geroezemoes in de zaal. Het was wachten op “Put My Head In The Ground” om je laatste resten energie kwijt te kunnen en luidop mee te brullen. De zaal veranderde een laatste maal in een kolkende massa van hooligans en bezorgde ons het einde dat we verwacht hadden.
Equal Idiots kwam voor een feestje en deed wat er van hun verwacht werd. De meeste nummers van de tweede plaat ‘Adolescene Blues Community’ vielen live in de smaak, terwijl de sfeer nog meer de hoogtes in schoot bij de nummers van hun debuut. De kleine foutjes en slordigheden slopen hier en daar in de set, maar dat maakten ze goed met hun aanstekelijk enthousiasme. Het duo is in ieder geval klaar om de festivals deze zomer plat te spelen en dat zullen ze zeker en vast ook weer doen!
Setlist: Knife & Gun - What You Gonna Say - Alphabet Aerobics - Hippie Man - Wrong - Dogs - Run - Comfortable Home - Salmon Pink - Money Man Midas - Toothpaste Jacky - 16 - Butter (Up Down) (met Crackups) - Adolescence Blues
Time (met Sarah Green) - Cowboy Mambo's Désert Dream - Put My Head In The Ground
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Black Lilium is een progressieve melodieuze metalband die sinds 2014 noest aan de weg timmert, ondertussen heeft de band dus vooral gewerkt aan het opbouwen van een livereputatie. Op zich geen slechte zet, want daardoor heeft Black Lilium een manier gevonden om een parel van een debuut uit te brengen.
Het meest opvallende? Dit debuut is een bijzonder emotionele schijf geworden, die bovendien zeer toegankelijk klinkt., waardoor een ruim publiek kan aangesproken worden. De band doet dus niet aan hoge woorden gebruiken of al te intensief de geluidsnormen overschrijden. Met een eenvoudige aanpak raakt Black Lilium echter wel de gevoelige snaar van iedere liefhebber van melodieuze rock en metal. Echter blijft deze band wel angstvallig binnen de lijntjes kleuren en dat vinden we op zich wel jammer. Vanaf “Beast In The Backseat” hoor je dan ook dat Black Lilium vooral de harten wil raken van iedereen die het niet al te ver gaat zoeken. Buiten enige comfortzone treden of experimentele uitspattingen zijn er ook niet bij tijdens “Paragon Of Imperfection”, “Demon In Disguise” en “Walls Around My Soul”. Die opvallende, herkenbare lijn vinden we ook terug bij de overige songs op deze schijf. Song na song valt ons echter ook op dat de muzikanten en vocalist zeker niet aan hun proefstuk toe zijn, de perfectie in bespelen van instrumenten en heldere stem brengen je naar de zevende hemel. Wie het dus echt niet te ver wil gaan zoeken, zal in deze band en plaat dus zeker zijn gading vinden. Voor zij die houden van een wat meer avontuurlijke aanpak, ligt het wel anders. Doordat alles teveel die gezapige lijn opgaat zal die laatste categorie van metalliefhebbers wat op zijn honger blijven zitten. En toch werken parels van songs als “My Purpose”, “Dead Mans' Diary” en afsluiter “Ghosts Without A Voice” op de nekspieren. Je begint hierop prompt te headbangen.
Het enige advies dat we willen en kunnen geven bij het beluisteren van dit debuut van Black Lilium: ga het als progressieve metalliefhebber niet te ver zoeken. Deze band schittert met 'Dead Man's Diary' vooral in eenvoud en komt er daar gewoon mee weg. Kwalitatief en puur technisch bekeken valt er namelijk geen speld tussen te krijgen. Wij behoren echter tot de categorie van avonturiers en blijven dus een klein beetje op onze honger zitten. De luisteraar heeft echter altijd het laatste woord.
Er was eens… een singer-songwriter uit Philadelphia die DIY-gewijs een enorme creatieve drang had om muziek uit te brengen. (Sandy) Alex G bracht in de Orangerie allesbehalve een sereen concert, maar toch waanden we ons vaak in de living van zijn sprookjeshuis.
Pet Shimmers bestaat uit - volgens overkanaalse bronnen - zowat het sterkste wat Bristol voortbrengt op muzikaal vlak, zoals Oliver Wilde. Intussen hebben ze in Engeland al een aanzienlijke reputatie opgebouwd en kwamen begin dit jaar met een eerste langspeler op de proppen. Toegegeven: de leuke melodieën, de snedige slidepartijen van de perfect synchrone gitaristen en luchtige lyrics smaakten alvast naar meer. Een simpele “Fuck England” als afluister levert hen alvast de prijs voor de kortste Brexit-standpunt op.
Na meerdere releases in bandcamp en uiteindelijk enkele onder verschillende labels, heeft (Sandy) Alex G met 8 platen in bijna evenveel jaar zich een weg gebaand naar een groter publiek. Zijn laatste ‘House of Sugar’ blinkt (net als de vinylhoes, trouwens) uit op meerdere vlakken en was een hoogtepunt van het afgelopen jaar.
“Gretel” legde, na op-tape-gespeelde opener “Project 2”, meteen bloot waar (Sandy) Alex G voor staat: beukende noise rock afgewisseld met eenvoudige maar doordachte melodieën en nog eens meezingbare lyrics. Het nummer met sprookjesachtige (Hans en Grietje) insteek deed ons al vroeg zweven van bittere ernst naar kinderlijke onschuld. In het americana-beladen “Southern Sky” en “Hope” waren de op plaat subtiele franjes door de ogenschijnlijk gedownstripte band anders, maar toch meesterlijk geïnterpreteerd.
Alex’s song sieren ook in bondige doeltreffendheid. Neem nu “Taking”, die zodanig live gebracht werd dat de rauwe emoties van vraatzuchtigheid en verslaving voelbaar waren. Zelfde indruk tijdens “Kicker” van album “Beach Music” die het heeft over de ‘s levens nietigheid.
Na het ogenschijnlijke liefelijke “Bug” en “Into My Arms” maakte Alex en Co ons warm voor een zogenaamd Belgische cover van achter zijn piano. Hij had ons goed liggen met de ruwe bolsters “Brick” en “Horse”.
Ondanks deze zware-op-de-maag-liggende songs, was de setlist toch mooi uitgebalanceerd qua intensiteit. Naar het einde toe greep hij terug naar zijn laatste plaat om er nog enkele pareltjes uit voor te dragen zoals “Walk Away” en “Crime” die gaan over emotionele lafheid (of is het verlatingsangst?).
Eens de mooi uitgebalanceerde set afgerond werd met bisnummer “Fell” stond de band open om vijftal verzoeknummertjes te spelen. De dankbaarheid voor en van (Sandy) Alex G was hartelijk en aanstekelijk. Met “Brite Boy” stuurde de band, bijgestaan door Lexi Jennings van Pet Shimmers, ons het beloofd land in waar we nog lang en gelukkig mogen leven.
Organisatie: Botanique, Brussel
We geven het toe, we zijn al een tijdje fan van Nico Kennes en al de projecten waar hij aan deelneemt. Neem nu Bareley Autumn. Drie jaar geleden bracht de band zijn debuut uit en bezorgden we, zeer goed bedoeld, hen de stempel 'Het Belgisch antwoord op Eels'. Net omdat de muziek van Bareley Autumn diezelfde emoties uitstralen, die je ook bij die laatste terugvindt. Ondertussen heeft de band bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken. Bareley Autumn bracht een gloednieuwe schijf op de markt 'Day Trip To The Petting Zoo', waarop deze stelling nog meer in de verf wordt gezet.
Opener “Alix” is al zo een song boordevol emoties. Nico heeft nu eenmaal een stem en uitstraling die je kippenvel bezorgt. Een uitzonderlijk talent dat je zelden tegenkomt. Die stem is zijn grootste wapen in de strijd en dat wordt uitvoerig tentoongespreid op deze plaat. Is die eerste song nog eerder een sobere en intieme trip waarbij Bareley Autumnn harten raakt, dan durft de band echter deze keer ook de registers opentrekken. De muzikanten mogen vaak lekker loos gaan, telkens aangevuld door Nico zijn stem die blijkbaar veel meer toonaarden aankan dan ingetogen die snaren raken. Luister maar naar een “Crucified”, een song boordevol verrassende wendingen die we nog niet waren tegengekomen bij Bareley Autumnn. Met een meer elektronische inbreng, die ons zeker bevalt, verlegt de band hier zijn eigen grenzen. Prachtig. Bij “Grown” en “Abortion Coffee” blijkt dat de inbreng van een extra gitarist geen verkeerde keuze was. Integendeel. Daardoor klinkt het geluid veel voller, zelfs een beetje rauwer en meer 'rock'-getint. Dat de muzikanten de registers compleet kunnen opentrekken en zo het tempo de hoogte induwen, is trouwens een enorm pluspunt aan deze knappe plaat. Het plaatje wordt telkens opnieuw perfect ingekleurd door Nico zijn bijzonder melancholisch stembereik, door enerzijds ingetogen die harten te verwarmen als bij “Dream Vaporizer” en anderzijds weer eens lekker verschroeiend het tempo tot een hoogtepunt te drijven zoals bij “Abortion Coffee” .
Dit is een zeer gevarieerde schijf geworden die vele andere kanten laat zien en horen van Bareley Autumn. Het mag duidelijk zijn, deze band is niet gewoon volwassen geworden. Deze band vindt zichzelf opnieuw uit op deze schijf, en daarvoor krijgen ze toch een extra pluim op hun hoed.
Het extra fijne aan 'Day Trip To The Petting Zoo' is dat de band je voortdurend op het verkeerde been zet, alsof er bewust geen lijn zit in deze plaat. Het keert terug in het onheilspellende “Out Of Love And Out Of Shape”, een instrumentaal eindpunt waaruit nogmaals blijkt dat het niet meer puur en alleen draait rond de stem van Nico. De muzikanten krijgen voldoende vrijheid om zich volledig te laten gaan op deze knappe plaat. Ook al is een song als “All There Is” en het wonderbaarlijke “Tinder” een rustpunt dat ons naar adem doet happen doordat Nico ons weet te betoveren op een zeer bijzondere wijze.
Bareley Autumn is anno 2020 vooral een band die evolueert en blijft evolueren in zijn kunnen. Dat laatste trekt ons op deze bijzonder veelzijdige plaat het meest over de streep.
De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt al vele jaren het soort meditatieve ambient met een klassieke en theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' brengt Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' een album uit opgebouwd als een klassiek requiem. ‘Burial Songs’ is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema omgaan met verlies, dood en verdriet. Je hoort en ziet veel lichtjes verschijnen aan het einde van die donkere tunnel.
Na het bijzonder aangrijpende instrumentale “Igarka” keert Ansatz Der Maschine terug naar de essentie van hoe om te gaan met dat verdriet. Zo draagt Mathijs Bertel de song “Untold” - met inbreng van Will Samson - op aan het kind dat hij en zijn vriendin verloren. Mathijs wist ook enkele toppers te strikken die aan dit project willen meewerken. Bij “Invisible” is er de inbreng van Colin H. Van Eeckout (Amenra) die als geen ander weet hoe je muziek kunt brengen waarbij wordt omgegaan met het aspect van de dood. Zijn spoken word-inbreng is dan ook indrukwekkend. De inbreng van de Gentse zangeres/componiste Sophia Ammann (van onder andere Little Dots) bij afsluiter “Igarka” (nu met vocalen) is al even bewonderend te noemen. Vaak knetteren de songs als een haardvuur, zoals bij “Deerhunter”, vaak gaat het de eerder intieme en bezwerende kant uit. Zoals bij het wondermooie “Eagle” of “Agnus” het geval is. Instrumentaal en vocaal weet Ansatz Der Maschine telkens die gevoelige snaar te raken. Soms zelfs op een springerige en lichtjes knetterende wijze, waarbij het lijkt alsof klanken naar elke hoek van de kamer uitgaan. Anderzijds op een eerder sobere maar daarom niet minder pakkende wijze. Daardoor worden de emoties van de aanhoorder telkens tot het diepste van zijn genen aangesproken, op een zeer uiteenlopende wijze.
Ansatz Der Maschine doet meermaals je hart bloeden door songs te brengen die één voor één een verhaallijn vormen, en die leest als een boek. Het zorgt voor een eerder filmische aankleding die elk van je zintuigen prikkelt. Je komt werkelijk ogen en oren tekort bij wat op jou afkomt gedurende deze trip die je in een soort diepe trance doet belanden waar een tranendal en een glimlach op de lippen als een dunne lijn met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi geheel.
Op een doodgewone maandag slaagde The Growlers om een zomers microklimaat te ontwikkelen in Leuven. Fans van het eerst uur werden verwend en nieuwkomers werden meer dan overtuigd.
De hoofdact nam als support Hot Flash Heat Wave mee uit het zonnige California. De zaal was nog maar amper gevuld waardoor de vier Wave’rs eerder ongeïnteresseerd hun set aanvatten. Gelukkig bouwden ze de spanning goed op om met opener “Hesitation” of het dansbare droevige “Lonely Times” waardoor de zaal zich met mondjesmaat vulde. Het surferpunk “Gutter Girl” en het funky Tame Impala-achtige “Head in the Clouds” wekten heel wat enthousiasme los.
Hot Flash Heat Wave is geslaagd in hun opdracht om niet alleen het publiek op te warmen maar om meer punten te scoren bij muziekfans.
Talrijk waren de muziekfans naar Leuven afgezakt om het eigengemaakte beach goth van The Growlers te bewonderen. Na de zesde plaat ‘Natural Affairs’ dat meer van hetzelfde bevat maar toch iets meer gepolijst is, willen Brooks Nielsen en Co niet anders dan hun muziek met plezier delen.
En of ze er zin in hadden! Beginnen met “Problems III” en overgaan tot “Night Ride” was niet alleen gewaagd maar ook zeer efficiënt. Frontman Nielsen had wellicht zijn stembanden met de nodige nicotine en alcohol ingesmeerd want de typerende korreligheid was ook van het begin on point. Zijn statige houding verhinderde enkele uitzinnige fans er niet van om letterlijk aan zijn voeten te liggen.
The Growlers slagen erin om surf met psychedelische toetsen van de jaren ‘60 te doen herleven. Zo herken je vleugjes van The Doors of Beach Boys in “One Million Lovers” of “Empty Bones”. Maar oubollig klinken ze allesbehalve want “When You Were Made” of “Social Made” klinken thematische als muzikaal fris en hedendaags. En toch is elk nummer zowat omzoomt met een duister randje over nietigheid, de zin van het leven of de twijfels die daarmee gepaard gaan...
Ondanks die donkere ondertoon groeide het enthousiasme van de fans van het eerste uur en deze in wording nummer na nummer. Af en toe trekkende aan een sigaret, wierp Nielsen soms onverstaanbare bindteksten het publiek in. Toch was de voldoening duidelijk zichtbaar wat voor tweede gitarist even te veel was… Hij verliet het podium halfweg de set naar verluidt omdat hij “te veel drinkt en feest en dat iedere nacht opnieuw”. Een ludieke opmerking dat de sfeer alleen versterkte.
Dat ze graag muziek maken en plezier hebben in wat ze doen, is een understatement want na liefst dik anderhalf uur, kwamen ze even terug om zomers toetjes “Shadow Woman”, “I’ll Be Around” en “Going Gets Tuff” te serveren aan een publiek dat intussen snakt naar de bruisende zomer.
Organisatie: Depot, Leuven
'12 Bombazos Bailables’ is een verzamelalbum met de populairste tracks die ooit uitgekomen zijn op het Colombiaanse platenlabel Disco Fuentes dat al 85 jaar bestaat. Het Colombiaanse label blinkt uit in genres als cumbia, boogaloo, hard salsa, descarga, cumbelé en bomba. Vampisoul brengt sinds 2017 heel wat albums van Disco Fuentes opnieuw uit op vinyl en CD en dit verzamelalbum noemen ze zelf een ‘budget’ of instap-album voor beginners, DJ’s en al wie op zoek is naar een sample of inspiratie wil halen uit het meest dansbare uit Zuid-Amerika. Deze collectie zal het ook goed doen als achtergrond voor zomerse feestavonden. Every Track Is A Winner!
MNNQNS timmert al een tijdje aan enige faam, maar met de debuutplaat ‘Body Negative’ zijn ze een stabiele en goede weg ingeslagen. Ze mogen alle vier dan wel van Frankrijk zijn, toch heeft frontman Adrian D’Epinay voor de MNNQNS de boter gehaald bij de lokale muziekscene in Cardiff toen hij er voor een periode verbleef. Een mengelmoes van pulserende postpunk à la Television of Gang of Four, noestige noise à la Nirvana of Sonic Youth of zelfs een vleugje New Wave à la Talking Heads of Devo. Laat ons vooral niet te veel aan hokjesdenken doen, want naar het schijnt hebben ze er zelf een hekel aan!
UItstel is geen afstel want initieel gepland voor eind oktober moest de band noodgedwongen het concert uitstellen. Gelukkig kwam MNNQNS op Valentijnsdag om er tal van harten te veroveren en evenveel liefde terug te geven.
“Op veilig spelen” stond niet in hun woordenboek want de avond werd ingezet met een verrassende cover van Madonna’s “Material Girl”. Een bijkomend bewijs dat ze niet zomaar in een hokje willen geduwd worden. De lol was nog maar amper achter de rug en al meteen kwam daar het eerste hoogtepunt met “If Only They Could”. Een track waar het viertal het kenmerkende vraag-antwoordspel tussen vocalen maar ook tussen gitaren demonstreerden. Meer van datzelfde in het daaropvolgende “Fall Down” dat strak gebracht werd.
De energetische Fransen waren allesbehalve statige paspoppen want ze hadden er duidelijk zin. Na enkele verkennende starende blikken zochten zowel de D’Epinay als tweede gitarist Marc Lebreuilly nog meer contact op met het publiek. In het dreigende “Drinking from the Pond” sneed Lebreuilly als het ware dwars door de frontrow. Ook een fijne toevoeging waren de stroboscopen die D’Epinay via een schakelaar tijdens o.a. “Limits of Town” bediende om de hartslagen nog verder de hoogte in te jagen.
De mondige drummer Grégoire Mainot nodige de goed gevulde Witloof Bar uit om te dansen en het publiek, met fans van het eerste uur, had de boodschap duidelijk begrepen. De sfeer was te voelen tijdens “Wire (Down to the)” - eerbetoon aan Wire - en “Desperation Moon”. Tijdens “Urinals” werd de sfeer des te heviger nadat D’Epinay zijn gitaar fixeerde aan de lichtbar en wanneer Lebreuilly nog wat dichter onder het volk wou staan.
Het hoopje ongeregeld sprintte naar het einde van de set met maar liefst drie nieuwe tracks die ook zeer makkelijk bij de gegadigden binnengingen. MNNQNS had liefde in overvloed en bedankte het publiek uitvoerig. De liefde was uiteraard wederzijds na deze zinderende show.
Setlist: Material (cover - Madonna-) , If Only They Could, Fall Down, Double Visions, Drinking from the Pond,Limits of Town, Stagnant Pools, Notwhatyouthoughtyouknew, Wire (Down to the), Desperation moon , Urinals,Ttape Counter Idol Threat, Glory Paul
Organisatie: Botanique, Brussel
OMD kwam vrijdag naar de uitverkochte AB met de ‘Souvenir’ tour- 40 years OMD. Eigenlijk zijn ze al 42 jaar bezig, maar hun eerste elpee kwam uit in 1980, dus 40 jaar Orchestral Manoeuvres in the Dark is eigenlijk wel accuraat. Andy McCluskey is zestig, een jaar ouder dan bandmaat Paul Humphreys, maar ziet er een stuk jonger uit.
De laatste 10 jaar krijgt de band volop erkenning voor de pioniersrol die ze in de eerste helft van de jaren tachtig speelden in het ontwikkelen van de electro-pop en zijn ze op hun nieuwe platen terug die electro-richting uitgegaan, zij het met een moderne twist. Zo hebben ze hun geloofwaardigheid teruggevonden, die ze in de tweede helft van de jaren tachtig wat kwijt gespeeld hadden toen ze er voor kozen de commerciële synth-pop toer op te gaan, zodat hun hitjes toen wel heel erg in Stock, Aitken & Waterman vaarwater terecht kwamen.
De band had een mooie lichtshow meegebracht, een reeks lichtpanelen van wisselende hoogte die het electronisch karakter van de band benadrukte. OMD begon heel sterk, oudjes zoals “Stanlow” en “Messages”, afgewisseld met een recenter nummer als “Isotype”, en toonde zo aan dat ze een enorm belang hadden in de ontwikkeling van de elektronische muziek: je kon zo de lijn trekken van hun voorgangers Kraftwerk, over Depeche Mode, de elektronische vervreemding van de samples bij Radiohead die hier ook aanwezig was tot en met de dansmuziek van nu. McCluskey klonk op zijn zestigste nog altijd glashelder.
Na dit eerste kwartier, ging het een beetje meer de synthpop kant op in “Tesla girls” met gesamplede geluiden en de typische drumcomputersound van de tweede helft van de jaren tachtig. Mister Humphries bleek “Are you being served” gewijs vrij te zijn om de zang op zich te nemen in “Forever live and die”, en had toch wel wat roest op de stembanden. Hij mocht nog een tweede maal terugkomen om te zingen, maar liet de rest toch wijselijk over aan McCluskey. Die had veel zin om te dansen, en kreeg de volle AB moeiteloos mee in zijn enthousiasme. Dat enthousiasme ging nog de hoogte in toen OMD voorstelde om een aantal nummers uit ‘Architecture and Morality’ te spelen: “Souvenir”, “Joan of Arc” en “Maid of Orleans” konden op veel goedkeuring rekenen. De sprekende klok is iets uit vervlogen tijden, maar in “Time zones” werd ze nog eens uit de kast gehaald.
Het tweede deel van de set schipperde tussen cheesy pop inclusief saxsolo’s (“Locomotion”, “Sailing on the seven seas”, “Dreaming”) en meer geloofwaardige stukken die niet zouden misstaan bij New Order of Depeche Mode en werd natuurlijk afgesloten met “Enola Gay” waarin de outro bleef nazinderen.
OMD nam ruim de tijd voor de bis, smeet er nog een extra nummer in met “Secret” en stuurde iedereen voldaan naar huis met, hoe kon het ook anders, “Electricity”.
Na veertig jaar blijven deze Engelse oude knakkers nog steeds relevant, op 22 mei staan ze op het W-Festival in Waregem en kan je je er nog eens van vergewissen dat dit geen nostalgie-act is.
Setlist: Souvenir Tour Intro - Stanlow - Isotype - Messages - Tesla Girls - History of modern (Part 1) - (Forever) live and die - Souvenir - Joan of Arc - Joan of Arc (Maid of Orleans) - Time zones - Statues -Almost - Don't go - So in love - Dreaming - The punishment of luxury - Locomotion - Sailing on the seven seas - Enola Gay
Bis: If You Leave - Secret-Pandora's box - Electricity
Organisatie: Live Nation
Natashia Kelly Group + Pentadox - Magie en virtuositeit in twee keer het drievoud
Er bloeit al veel jaren iets binnen jazz en aanverwante stijlen. Jonge, talentvolle muzikanten en bands schieten als wortels uit de grond. Een organisatie die de vinger op de pols houdt wat ontdekken van deze talenten betreft is JazzLab al enkele jaren. Neem nu Pentadox , een trio rond piano virtuoos Bram De Looze die zowel solo als bij zoveel andere projecten zijn stempel heeft gedrukt op de jongste lichting jazz en aanverwante parels. Met Pentadox brengt hij twee al even grote jazz muzikanten met zich mee , met drummer Samuel Ber en saxofonist Sylvain Debaisieux.
Ook Natashia Kelly is een bijzonder tot de verbeelding sprekende zangers die we aan dat rijtje mogen toevoegen. Met Natashia Kelly Group kwam ze haar kersverse album 'Inside The Wave' voorstellen. Natashia staat daar niet alleen, ook zij brengt toppers mee als Jan Ghesquière (elektrische gitaar) en Brice Soniano (contrabas). Ook Pentadox bracht trouwens een nieuwe schijf uit 'Fragments of Expansion' en kwam die eveneens voorstellen in De Casino.
Uit verschillende interviews die ondertekende ondertussen had met sommige jonge jazz talenten, blijkt dat het element jazz meer een meer aan het evolueren is naar 'improviserende muziek tot het oneindige'. Dat laatste draagt Pentadox (*****) toevallig zeer hoog in het vaandel. Aangevuurd door het gevarieerde drumwerk van topdrummer Samuel Ber, die zijn drumvellen op een zodanige manier bedient dat hij je letterlijk op het verkeerde been zet. En je daardoor naar alle kanten van de muur doorstuurt. Tovert Sylvain Debasieux al even magistrale klanken uit zijn saxofoon, hij bespeelt dat instrument trouwens niet, hij leeft dat gewoon. Van Bram De Looze weten we ondertussen dat ook hij verbonden is met zijn piano, alsof dat een onderdeel van zijn lichaam is. Dat laatste spreidt hij met een brede glimlach op de lippen ook nu weer tentoon. Wat ons echter nog het meest opviel is de opstelling op het podium. De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit die elk van hen uitstraalt, is het net die samensmelting tussen elk van bovenstaande elementen, dat zorgt voor een uur pure magie van de zuiverste soort. De heren stralen bovendien enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend en vinden als klap op de vuurpijl ter plaatse nieuwe klankentapijten uit. Waardoor je wordt meegezogen naar een al even kleurrijke jazz wereld waar het altijd fijn vertoeven is. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak trekt Pentadox ons dan ook compleet over de streep. Het daverende applaus na de set, is het bewijs dat we niet alleen waren met die mening.
Wat opstelling betreft stonden ook bij Natashia Kelly Group (****) alle muzikanten in een rij naast elkaar opgesteld. Natashia trekt met haar bijzonder warme en kristalheldere stem de meeste aandacht naar zich toe. Ze hypnotiseert de aanhoorder namelijk op een intimistische en zeer zachtmoedige wijze waardoor we met de glimlach op de lippen ons prompt in de zevende hemel wanen. Echter kun je niet voorbij aan de contrabas inbreng van Brice Soniano wiens baslijnen als een deken tegen koude winterdagen je hart verwarmen. Het meest onder de indruk waren we echter van de gevarieerde gitaar lijnen van Jan Ghesquière, die door zijn inbreng meermaals de haren op onze armen deed recht komen van diep innerlijk geluk. Natashia Kelly Group moet het niet hebben van grote gebaren, ze straalt vooral in eenvoud. En dat laatste is wellicht het enige kleine minpunt aan dit concert. Na een tijdje verzandt het optreden in een al te gezapige atmosfeer, waardoor de aandacht lichtjes verslapt en men wat dreigt in te dommelen. Echter neemt ook hier die hemelse virtuositeit en kruisbestuiving in drievoud uiteindelijk de bovenhand, waardoor we alsnog wegdrijven naar verre jazz/folk oorden.
Het mooiste moment kwam op het einde van de set als Natashia, enkel begeleid door de verdovende gitaarlijnen van Jan, die zelfs trouwens even zorgen voor een opstuw van energie, een zeer gevoelige snaar raakt. Dat iets meer variëren zoals op dat moment , had er eigenlijk iets meer mogen hebben ingezeten. Maar vooral is Natashia Kelly Group duidelijk een trio dat schitteren in eenvoud hoog in het vaandel draagt, en daar kan nooit iets mis mee zijn.
Conclusie: We kregen in een zeer goed vol gelopen Concertzaal De Casino een portie magie en virtuositeit in twee keer het drievoud voorgeschoteld. Waardoor we met een brede glimlach en goed gevoel vanbinnen , de zaal verlaten, na wederom twee fijne ontdekkingen binnen het aspect jazz, improviseren tot het oneindige in de aanverwante stijlen.
Organisatie: JazzLab + CC Sint-Niklaas + De Casino, Sint-Niklaas
Algiers is als Amerikaans-Britse protest punkband nog steeds relevant. Dezelfde ingrediënten zoals soul, gospel, industrial, punk en whatnot komen terug op hun laatste plaat ‘There Is No Year’. Helaas liet de band na de passage in de Botanique ons ongeïnspireerd achter.
Maar eerst was het de beurt aan Esya. Als zeer bedrijvige bassiste in Savages en tal van andere zijprojecten, heeft Ayşe Hassan het afgelopen jaar niet stilgezeten. Zo bleek ze ook voldoende solomateriaal te hebben om een halfuur te vullen. Met een beperkt arsenaal bestaande uit drum sequencer, synthesizers, bass en vocals, bracht ze een volle live sound van electro doorspekt met dark wave en punk. Ze stond er alles behalve statig bij, waardoor het geheel des te overtuigender bij ons binnenkwam. Met hoogtepunt “Everything” - over eeuwige en voortdurende keuzestress - pakte ze het publiek helemaal in. Een artieste om in de gaten te houden!
Zo gelaagd de muziek van Algiers wel is, zo talrijk was ook de instrumentatie op het podium van het vijftal - extra achtergrondzanger incluis. Lee Tesche baande zich een weg naar zijn gitaar- en saxofoonpost waar hij het startschot gaf. Een voor een kwamen ook Ryan Mahan (bas, synthesizers en loopers), Matt Tong (drums) en uiteindelijk Franklin James Fisher het podium op om verschroeiend “There is no Year” te brengen, de titeltrack van hun laatste langspeler.
Zo verschroeiend dat de soundmix volledig de mist in ging. Iets wat doorheen de set amper werd rechtgetrokken… Het gedrum van Tong (ex Bloc Party) leek soms van kilometers ver af te komen en Tesche had niet eens een micro nodig om zijn kreten hoorbaar te maken.
Gelukkig bracht de band ook minder overladen nummers.“Dispossession” was zo het eerste lichtpuntje van de set. In “We Can’t be Found” hoorden we Fisher eindelijk vol overgave zingen zoals we hem herkennen op de platen. Of nog het op plaat ijzersterke en swingende “The Underside of Power” dat het enig hoogtepunt was van de avond.
Ook op présence en overgave was er initieel niets op aan te merken, want het duurde niet lang eer Mahan zijn excentrieke en energetische moves bovenhaalde. Helaas voelde diezelfde energie op de duur als overdadig aan. In schril contrast stond daar tegenover Tesche die zich leek te verliezen in zijn eigen focus. Als er al een opgebouwde spanningsboog was, viel die uiteen door de onherkenbare cover van Outkast’s “Liberation” of het eerste chaotische bisnummer “Irony. Utility. Pretext.”...
Een gemiste kans dus! Algiers is en blijft relevant en heeft genoeg diepgang, creativiteit en brute eerlijkheid om een publiek van gelijkgestemden te overrompelen. Jammer genoeg ontbrak er deze avond aan finesse en vlotheid qua klank en overgave. Benieuwd hoe ze het de volgende keer er van af brengen!
Organisatie: Botanique, Brussel
De Britse zangeres Georgia is ervan overtuigd dat muziek mensen samenbrengt en dat kwam ze gisteren in de AB bewijzen. Heel wat mensen waren opgedaagd om de albumvoorstelling van de dertigjarige artieste in levende lijve mee te maken. Afgelopen zomer opende ze Rock Werchter helemaal in haar eentje en met een iets uitgebreidere onewomanshow trekt ze nu door Europa. Op haar nieuwe album ‘Seeking Thrills’ zoekt ze naar sensatie, en net dat sensatiemoment overheerste ook op het dansbare feestje waarvoor Georgia zorgde.
De jonge Brusselse zanger BRYN zag gisteren een droom in vervulling gaan, want naar eigen zeggen stond hij zelf al ettelijke keren in de zaal om naar zijn favoriete artiesten te kijken. Het was dus een grote avond voor het jonge talent, dat nog maar twee singles uitbracht. De productie van zijn nummers is zeker niet slecht, maar zijn vocale capaciteiten laten het soms afweten, waardoor het geheel iets te vaak off key overkomt. In tragere nummers zoals "Prettiest Boy" was het zoeken naar de goede noten, maar in de uptempo nummers stond hij al sterker in zijn schoenen. Er is nog wat werk aan de winkel, maar net dat maakt het ook charmant. Sympathiek
Sympathiek is hij in ieder geval en charisma heeft hij ook in overvloed. Het compacte podium van de AB Club was goed gevuld met Georgia's opstelling van instrumenten, en zo was er haast geen plek voor andere muzikanten naast haar. Dat heeft ze ook niet nodig, want buiten bassen en een simpele backingtrack, zorgt ze helemaal in haar eentje voor de rest. Met "24 Hours" drumde ze er al snel op los en zorgden de stevige bassen voor een extra boost. Niet veel later volgde "Never Let You Go", een nummer dat alle ingrediënten bevat om een echte dansklassieker te worden. Het pittige nummer was ook live spicy genoeg om voor een intens warm gevoel te zorgen.
Georgia is wat ons betreft op haar best als ze ietwat meer punk in haar nummers steekt. "Ray Guns" of "Feel It" hebben dat speciale ruwere kantje, wat in de AB nog meer tot zijn recht kwam door ietwat spannendere zanglijnen dan in de oorspronkelijke studioversie. Het moet niet altijd perfect en uitgebalanceerd zijn om binnen te komen en dat weet Georgia ook. Zij zocht meermaals het contact met de aanwezigen en gebruikte elke gelegenheid om het overwegend volwassen publiek aan te sporen om wat meer te bewegen en de dansbenen ten strijde te sturen.
Tijdens het maken van het nieuwe album was de Britse ontzettend geïnspireerd door de Berlijnse clubscene, wat ze in haar nummers ook probeert te weerspiegelen. "The Thrill" had duidelijke invloeden uit techno en ook de extra lange versie van "Started Out" liet het energiepeil aanzienlijk stijgen. Uiteraard had haar grootste hit "About Work The Dancefloor" het minst aansporing tot dansen nodig, maar de afsluitende Kate Bush-cover van "Running Up That Hill (A Deal With God)" was toch wel een van de beste momenten van Georgia's eerste Belgische headlineshow.
Na een bondige vijfenvijftig minuten op het podium, trok de Britse multi-instrumentaliste de coulissen weer in. Ondanks dat ze al twee albums heeft uitgebracht, waarvan we uit haar debuut enkel "Nothing Solution" kregen, was het dus eerder een korte beurt die absoluut naar meer smaakte.
Georgia's hoofddoel tijdens concerten is mensen samenbrengen en gezamenlijk laten dansen. In dat opzet is ze dan ook meer dan geslaagd, want gedanst werd er. De set zat goed in elkaar met op de juiste momenten een uitspatting of een rustiger moment. Een onewomanshow om naar op te kijken!
Setlist: 24 Hours - Ray Guns - Never Let You Go - Feel It - Nothing Solutions - The Thrill - About To Work The Dancefloor - Started Out - Ultimate Sailor - Running Up That Hill (A Deal With God)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
BRYN
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bryn-12-02-2020.html
Georgia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/georgia-12-02-220.html
Organisatie Liveurope ism Ancienne Belgique, Brussel
Lil Delle en Exo zijn te jong om de hoogdagen van ’t Hof van Commerce meegemaakt te hebben, toch waagt dit nieuwe Izegemse duo zich meer dan 20 jaar na ‘Dommestik & Levrancier’ met meer branie dan talent aan rap en hiphop in hun eigen dialect. Officieel gaat deze ‘Delle’ over frikandellen, maar je moet niet van Izegem zijn om daar ook andere toespelingen achter te zoeken. Grappig is het al zeker, als het al niet gewoon voor de grap is dat dit werd uitgebracht.
Er moet nog flink wat geschaafd worden aan de rhymes en vooral aan de beats, maar als twee tieners dit met niet veel meer dan een laptop voor elkaar krijgen, zit er misschien wel meer in. Lil Delle als de nieuw Kowlier?
https://www.youtube.com/watch?v=mZJSUhmlPvg
Een kinderplaat met progressieve invloeden? Dat krijgen we niet elke dag voorgeschoteld. ‘Leker Bor Barn, Ritualer For Voksne’ is vertaald ‘Spellen voor kinderen, rituelen voor volwassenen’. De inspiratie voor deze plaat vond de Noorse band Tusmorke dan ook in kinderliedjes. Dat laatste komt zeker naar boven bij elke song hierop. Waarom het album naar voren wordt geschoven als een progressieve folk schijf, is ons echter een raadsel. De band is echter niet aan zijn proefstuk toe, en gebruikte deze gedoodverfde formule ook in het verleden en kwam daar steeds mee weg.
Vanaf het springerige “Bro Bro Brille” voelen we ons terug een jonge snaak die de sprookjes van Grimm en dergelijke verslond. Tusmorke doet op een folkloristische wijze zeker een sprookjeswereld opengaan, waar het er niet altijd even gezellig aan toegaat. Niet dat we dit uit de teksten kunnen opmaken, daarvoor reikt ons Noors niet ver genoeg. Het is vooral een lichtjes grimmige sfeer, die je dus ook terugvindt bij sprookjes van Grimm die terugkeert bij songs als “Kjerringa Med Staven”, “Pa Tornersoses Slott” en ander “Den Tolvte Baal”.
De zeer catchy aankleding van de songs prikkelt de fantasie van het kind in ons, de folkse sfeer voert je weg naar die oorden waar je als kind vertoefde en waarvan je naderhand soms wel eens een nachtmerrie kreeg. In diezelfde lijn blijft Tusmorke verder de sprookjeswereld uit uw jeugd bewandelen of toch deze van de Noorse.
Als volwassenen echter ontgaat ons de bedoeling van zulke platen een beetje. De Noorse taal is ons ook vreemd, waardoor we de teksten niet goed begrijpen.
Het lijkt dus eerder een schijf die puur voor kinderen is gemaakt, aan de biografie te lezen is dat echter niet het geval. Vooral zij die houden van springerige folkplaten, met een progressieve tongval en het bij voorkeur dus niet te ver gaan zoeken, zullen zeker hun gading hierin vinden. Wijzelf vonden het vooral leuk dat het kind in ons even terug werd aangesproken, en wilden ons verdiepen in de Noorse sprookjeswereld. Als we daar eens wat meer tijd voor hebben , zullen we dat zeker eens doen.
Tusmorke brengt dus een plaat uit die lekker aanstekelijk op de zenuwen werkt. En daardoor komen ze met dat kinderachtige binnen de folk zonder problemen weg. Laat dus dat kind in je gewoon los als je deze fantasie-prikkelende schijf beluistert.
Stereoseat werd in 2013 opgericht als een studioproject door songwriter Tom van Dorp, die bekend werd met de band Chrome Yellow, en geluidstechnicus Sergej ‘soundwizard’ van Bouwel (Absynthe Mind). Aanvankelijk vulden gitarist David van Glabeke (Kenji Minogue) en drummer David van Belleghem (Delavega) de bezetting aan. Zij zijn ook te horen op het debuut ‘Safety Car Crash’ uit 2015. In 2018 maakten zij plaats voor toetsenist Maarten de Meyer (Vive La Fête) en drummer Jelle Lefebvre (Pink Room, Celestial Wolves). Met 'Heavenly Creatures' slaat Stereoseat vooral een nieuwe bladzijde om in zijn carrière, is onze eerste vaststelling.
'Nine Inch Nails meets Queens of the Stone Age en Tool' is de eerste gedachte die door ons hoofd schiet bij songs als “Arcade”, “Coda” en “Landskin”. Bij “November” neigt het zelfs eerder naar die eerste. Meer nog, deze songs zouden gewoon door bovengenoemde bands kunnen geschreven zijn, maar dit is een project rond jongens uit Gent. Het extra interessante is de gevarieerde aanpak. Vaak binnen een eerder intieme maar daarom niet minder dreigende start, wordt telkens verschroeiend rauw en hard uitgehaald waardoor het aanvoelt als een mokerslag die in je gezicht terecht komt , is iets wat als een rode lijn door de plaat loopt. Luister maar naar het gestroomlijnd startende “Out Of Tune” of “Retard” dat telkens begint met een verdovende intro. Waarna alle registers worden open gegooid en de aanhoorder tegen de geluidsmuur wordt verpletterd. Klasse! Ondanks het feit dat die vergelijking er zeker is, weigeren we categoriek de band met eender welke band te vergelijken. Net omdat Stereoseat over een eigen smoel beschikt en niet moet onderdoen voor die voorbeelden die zijn aangehaald. Luister maar naar het perfect in elkaar geknutselde “Secret Hell” en “Shiver”. En voel die rillingen over je rug lopen, van angst of innerlijk genot laten we in het midden. In elk geval doet deze band op een uiteenlopende wijze een huivering ontstaan die door heel ons lijf loopt. Een chaotische brij die je tot waanzin drijft, dat schotelt Stereoseat je verder voor bij songs als “Sluthead”, “Waltz” tot het al even kokende hete “Whigs”. Het zijn allemaal songs die zorgen voor een aardverschuiving in ons hoofd, die ons hart doormidden doet scheuren. Een aanpak waardoor we niet zomaar over de streep worden getrokken. Hier wordt geschiedenis geschreven, wat ons betreft.
Vergeet Tool, NiN of Queens Of The Stone Age. Allemaal bands waar ik enorme fan van ben, laat dit duidelijk zijn. We stellen u voor Stereoseat, een band die deze bands zelfs lichtjes doet verbleken door een duivels verschroeiende, grensverleggende aanpak, die diep door je lijf snijdt tot er geen spaander geheel blijft. Dit allemaal binnen een bijzonder gevarieerde omkadering, die telkens tot een kookpunt stijgt, waaruit je niet meer kunt en wil ontsnappen. En vooral dit is potverdorie puur Belgisch!
Dat Stef Bos een poëet is, een klasseverteller die op zijn gezapig en meesterlijke wijze de snaar raakt van zijn aanhoorder op een bijzondere wijze, bleek toen we de man vorig jaar zagen aantreden in OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Het verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/75911-stef-bos-als-je-ruimte-zoekt-zoek-ze-dan-van-binnen-uit.html .
Met 'TIJD om te gaan leven' slaat Stef Bos een andere bladzijde om en komt die verteller in zichzelf voortdurend bovendrijven, in een zeer positieve omkadering. De songs stralen meer dan ooit hoop uit. Hoop op betere tijden. Tijd is uiteraard de rode draad op deze plaat. Alle aspecten daarvan worden uitvoerig uit de doeken gedaan.
Na het instrumentaal “Voor De Tijd” laat Stef Bos al een tipje van de sluier horen en zien bij “Ruimte”. Hierbij geeft hij al een duidelijke boodschap mee die als volgende klinkt: '' Hoe kleiner je bent, Hoe groter de ruimte Hoe verder je gaat, Hoe dichter je komt Hoe meer dat je verzwijgt, Hoe sterker de woorden Hoe meer dat je loslaat, Hoe lichter je wordt". Een levensles die kan tellen en zoveel waarheid bevat. Of toch een soort 'waarheid' waar ik me goed kan in vinden. En we zijn er zeker van dat velen het met ons eens zullen zijn.
Stef Bos doet niet aan intensief hartenbreken, maar wel op een bijzonder ingetogen wijze snaren raken. Luister maar naar “Ons Hoofd Is Een Huis”, een duet met Diggydex, waarbij Stef verder jou, mijn en zijn verhaal vertelt op zodanige wijze dat je voortdurend zit mee te knikken, met een traan in je ogen. Het is vooral die bijzonder intieme en ingetogen wijze waarop hij het doet dat ons daarbij het meest over de streep trekt. Song na song vertelt hij een ander verhaal, zonder hoge woorden door de strot te rammen, maar wel vaak een boodschap mee te geven die je diep raakt. ''Reisde verder en verder. Volgde alleen nog een droom. Lag onder een hemel vol sterren. Maar leefde teveel in mijn hoofd. Je bent nergens geweest. Als je niemand hebt gemist". Het gaat over hoe we worden ingehaald door de tijd, door voorbij te gaan aan wat echt telt. Vaak onbewust en soms als het te laat is. Ook daar zal wellicht iemand die naar de teksten luistert zichzelf herkennen.
We kunnen nog zoveel voorbeelden geven. Het is iets wat bij elke song terugkeert. Van “Lorrlei” over 'alles wat onhaalbaar lijkt' tot “Tijd Om Te Gaan Leven”. " Op een dag dan ben je grijs En je wordt wat je verzwijgt Ik heb lang genoeg gewacht Was verdwaald in dat wat was Tijd om te gaan leven" … is niet alleen de tekst van “Tijd Om Te Gaan Leven” maar de ultieme rode draad op een plaat die ondanks alles zeer veel positiviteit uitstraalt.
'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin. Elke dag opnieuw en opnieuw. Stef Bos veroordeelt trouwens ook niets of niemand. Hij houdt je enkel een spiegel voor en wil er alleen voor zorgen dat je als mens even nadenkt en tijd maakt om terug te gaan leven, maar echt leven. Een boodschap die hij dus schrijft voor zichzelf, maar dus ook voor jou en mij.
Steven Borgerhoff debuteerde begin 2019 met het album ‘The Long Now’ dat op heel wat bijval van de pers en muziekliefhebbers kon rekenen. Ook op deze site overigens. Binnen enkele maanden verschijnt zijn tweede album ‘Waves Holding Time’. Als aperitiefje is er nu al de uiterst sfeervolle single “Alright”. De bijna Lou Reed-achtige stem van SJ Hoffman herken je meteen. De sound voorbij de intro is nieuw. Die komt deze keer van Pieter Van Dessel van Marble Sounds. Denk dan eerder aan “The Time To Sleep” dan aan het bekendere “Leave A Light On”. De match tussen Hoffman en Van Dessel werkt hier wonderwel. Daar willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=Z4y0snRNFXg
Ik leerde Partisan kennen toen ze in het voorprogramma van Maudlin speelden in De Grote Post in Oostende. Ze hadden toen een EP uit ‘We Have Been So Terrible Betrayed’. Daar was ik onder de indruk van het openingsnummer “No Last Surrender”. Een catchy en gedreven nummertje. Nu is er hun eerste full album dat uitgebracht wordt door het Berlijnse label Isolation Records en de promo komt in de handen van Consouling Agency. Het betekent dat ze het iets ernstiger willen aanpakken met dit album. Niet dat ze het daarvoor niet deden, maar het is een kwestie van de juiste kanalen te vinden.
Bon, muzikaal dan… We krijgen acht tracks op ‘Savage Peace’. Allen in de stijl die we kennen van op hun vorige release: uitwaaierend gitaarwerk, heel degelijk bas- (Thijs Goethals) en drumwerk ( Ivo Debrabandere) dat de gitaar en zang ondersteunt en voortstuwt.
We kunnen na enkele beluisteringen al stellen dat alles op dit album beter uit de verf komt en consistenter klinkt. Welke tracks springen eruit? Eerst en vooral “Patience” omdat de zang van Cédric Goetgebuer hier iets anders klinkt dan we gewoon zijn van hem. Het past goed bij de song en de sfeer. De opbouw van de song zit knap in elkaar. De gitaarvervorming is hier iets minder aanwezig waardoor de song mooi kan groeien. Very nice. Ook “Heaven” drijft op een knappe ritmesectie. De zang en de gitaar heeft de handen vrij om er een galmtapijtje over heen te strooien. Ook “Without A Word” rockt op deze wijze met een nadrukkelijk aanwezige bas en drum waarover de rest dan gestrooid wordt. “Shame” is een volgend hoofdpuntje: alle Partisan-elementen komen hier goed uit de verf. Ook het gitaarwerk is hier goed gelukt. Het titelnummer sluit het album af. We krijgen hier een mooi uitgesponnen intro die de song traag op gang trekt. Opener “I Believe In You” is, net als “Fear”, een nummer dat wat tussen postpunk en shoegaze in zweeft en zo op hun vorige EP had kunnen staan. Heel degelijke nummers maar voor mij zijn al de nummers die erna komen iets sterker qua sound en mix. Maar da’s persoonlijk natuurlijk.
Partisan is met dit album ongetwijfeld gegroeid ten opzichte van hun vroeger werk. Het klinkt beter en de nummers zijn iets sterker dan op ‘We Have Been…’ uit 2017. Vooral “Patience”, “Shame” en “Heaven” zijn prijsbeestjes. Ik ben heel benieuwd om hen met dit werk live aan het werk te zien.
Je kan wel stellen na het horen van hun nieuwste release dat het Hamburgse Noseholes een band is in ontwikkeling. De vorige, ‘Danger Dance’ uit 2017, klonk al coherenter en gestroomlijnder dan hun debuutEP. De gekte was gelukkig gebleven. Op ‘Ant And End’ gaan ze verder in die richting. Ze laten ditmaal negen songs op ons los. Je vindt er elementen uit de wave terug waarbij ik denk aan B52’s, The Selecter of The Go Go’s. Maar ook gelijkenissen met The Rapture of The Ting Tings. Daarmee maken ze songs die bondig, fris en puntig zijn. De opener “Snowsuit Ranger” is een uptempo nummer dat je wel tot dansen moet aanzetten. De muziek illustreert bij momenten mooi de lyrics. Op “IQ Model” weten ze een space-sfeertje neer te zetten.
Het titelnummer “Ant And End” vertoont wat gelijkenissen met het openingsnummer: het off beat-gitaartje, de wat absurd klinkende tekst… Het is eveneens ook vrij catchy. “Vacuüm Flies” is een traag nummer met een sax die een vlieg imiteert. Een goede variatie op een bestaand thema in de muziek. Denk even aan The Cramps met “The Human Fly” of “I’m Nature’s Mosquito” van Jonathan Richman and the Modern Lovers. Het is meteen, met zijn vijf minuten, het langste nummer.
De meeste songs draaien immers rond de twee minuten. De uptempo tracks zijn catchy en liggen meestal makkelijk in het gehoor. De iets tragere nummers zijn meestal iets ingenieuzer van makelij en hebben wat meer tijd nodig. Ik hoor veel fijn baswerk passeren (zoals op “Casino E Vino” of “Jackson 4”). Nu en dan hoor je waar ze hun inspiratie gehaald hebben, maar ze weten er hun eigen draai aan te geven.
Op ‘Danger Dance’ vond ik ze al amusant en gegroeid, maar met ‘Ant And End’ zijn ze volwassen geworden. En dat doet niets af van hun gekte en puntigheid. Integendeel, nu dat is gegoten in sterke en goed uitgewerkte songs komt alles nog sterker over. Heel sterke postpunkrelease!
Jerney en Pieter Molenaar vormen samen het duo Mind The Mill.
De band ontsnapte niet aan onze aandacht en kreeg van onze Waalse collega al een mooie recensie die u hier eens kunt nalezen : http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/77106-september-flower.html Terugkeren in de tijd doen we zelden, maar voor dit bijzondere project maken we graag een uitzondering. 'September Flower' verscheen namelijk reeds eind vorig jaar, 2019, maar is een tijdloos pareltje.
In een mail die we te lezen krijgen, gaf Pieter aan het leuk te vinden dat er een Franstalige recensie verschijnt wegens zijn liefde voor Franse chanson en o.a. Serge Gainsbourg . Wat blijkt? Je hoort inderdaad wel een streepje Franse chanson weekeren in de kristalheldere en warme stem van Jerney, toegedekt met een warm deken van gitaarklanken die harten sneller doen slaan en zielen verwarmen. Daardoor is deze 'September Flower' een bijzonder zachtmoedige schijf geworden, die je echter niet in slaap wiegt. Integendeel zelfs. Vanaf opener “Comfort Zone” zijn we vertrokken voor een trip waar sprankelende klanken en verdovende vocalen elkaar perfect aanvullen. Een rode draad dat ook terugkeert bij songs als “Summer Is Over”, “Broke My Promise” en andere parels als “North”, “Parallel” tot afsluiter “One More Kiss”. Weemoedige songs gedrenkt in vele badjes melancholie, die echter zoveel schoonheid uitstralen waardoor je niet in een tranendal terechtkomt, maar eerder met een glimlach op de lippen ontwaakt.
Zelf omschrijven zij hun werk als filmische songs die trip-hop combineren met de sound van de sixties. Dit duo brengt echter zoveel muziekstijlen samen waardoor het onmogelijk is een label te kleven op de muziek die ze brengen. Weer een extra pluim op de hoed. Die filmische omkadering komt echter wel bovendrijven op deze plaat, song na song worden zoals we reeds aangaven, meerdere gevoelige snaren geraakt waardoor je zicht prompt beelden voor de ogen haalt. Mooie beelden trouwens, geen stormtroepen die heilige huisjes omverstampen. Maar een zonneschijn op een zondagochtend die je slaapkamer binnenwaait, na een lange werkweek en je gezicht streelt. Dat gevoel van welbehagen dat je dan overvalt, overviel ons ook bij een eerste tot meerdere luisterbeurten van deze plaat. 'September Flower' heeft daardoor een meditatieve inwerking op je gemoed, je komt tot een soort rust waaruit je niet meer wil en vooral kunt ontsnappen.
De New Yorkse, in Amsterdam wonende zangeres Michelle David bracht zopas ‘The Gospel Sessions Volume 4’ uit met gospel, soul en blues. Michelle David volgde les aan de befaamde Fame School (die van de films en tv-serie), maakte deel uit van verschillende Broadway-producties en verzorgde de backing vocals bij o.m. Diana Ross. Samen met Onno Smit en Paul Willemsen maakt ze vanuit Nederland een reeks albums onder de noemer The Gospel Sessions.
In dat rijtje hoort ook ‘Volume 4’ thuis, met behalve uiteraard gospel nog hoofdrollen voor soul, blues en funk. Soms een beetje retro, soms net heel modern. Mij doet dit album - op de gospel na dan - hard denken aan Sound & Color, het tweede, nogal experimentele album van Alabama Shakes. Dat had ook een krachtige, heldere stem als vertrekpunt en een uitstekende band die heel nederig alle lege vlakken daarrond inkleurt. Van dat gospel-aspect moet je overigens niet te veel schrik hebben: de typische massakoren die wij ons daar bij voorstellen, vind je hier niet. Wel zit de gospel in de typische melodielijnen en soms in de lyrics. De Heer wordt al eens rechtstreeks of onrechtstreeks vermeld en een centrale zin als ‘Am I my brother’s keeper’ kan je moeilijk anders interpreteren dan in een religieuze context. Toch is het niet zo dat je op dit album elke vijf seconden struikelt over een geloofsbelijdenis. De lyrics zijn net zo gevarieerd als het rijke buffet aan genres van waaruit Michelle de mooiste stukken op haar bord schept.
Voor fans van Aretha Franklin, Sharon Jones, Charles Bradley en het tweede album van Alabama Shakes.
Vorig jaar bracht The Murder Capital een van de strafste debuutplaten van het jaar uit, maar op de eerste eigen zaalshow bleef het lange tijd wachten. Het vijftal uit Ierland wist bij hun vorige passage in ons land, op Sonic City, indruk te maken en kon bijgevolg op een uitverkochte Orangerie rekenen. In een vijftig minuten durende set losten ze de verwachtingen in, niet meer en niet minder!
The Murder Capital heeft voor hun gehele Europese tour de nog redelijk onbekende Junior Brother meegenomen. Een verrassende keuze, want de Ier is een singer-songwriter in hart en nier. In zijn eentje besteeg hij dan ook het podium en kreeg meer dan dertig minuten de kans om zich in de kijker te spelen. Slecht was het allesbehalve, maar toch hadden we het na een tijdje zo wel al gehoord. Technisch was er niet veel op aan te merken op de set van de Ier, al vonden we het jammer dat zijn zang soms onverstaanbaar en niet altijd even clean was. Zijn humor en het laatste nummer zullen bij ons in herinnering blijven!
Om klokslag negen uur dimden de lichten, maar van The Murder Capital was er nog geen spoor. Na twee nummers en een spanningsopbouw van jewelste, dan toch eindelijk een teken van leven. Met hun arrogante uitstraling kwamen ze op het podium gewandeld en begonnen ze er met "More is Less" meteen stevig aan. Het bier vlieg door de lucht, de pit werd geopend en voor we het goed en wel beseften stond James McGovern voor ons en jutte hij iedereen op. De gemoederen bedaarden bij "Green & Blue" en was het vooral genieten in een post-punk trip. Ogen sluiten en genieten, dat was ook de boodschap bij "Slowdance I & II". Tussendoor stook James McGovern zoals gewoonlijk een sigaret op om dan al rokend met zijn ijskoude blik in het niets te staren.
Gisteren bleek nog maar eens hoe respectvol en aandachtig het Belgisch publiek kan zijn. Bij het beklijvende "On Twisted Ground" was het muisstil en hing iedereen aan de lippen van de frontzanger. Het geroezemoes bleef gelukkig uit. De rest van de band hield zich in de achtergrond en maakten dit nummer live nog een stuk pakkender. Als volgende op de setlist prijkte "Love, Love, Love", waarbij de zaal toepasselijk helemaal rood kleurde en terug energie loswerkte bij band en publiek. Het werd zelfs nog woeliger bij het meeslepende "For Everything". De opbouw van het nummer was gisteren uiterst strak, de blik van James McGovern weer heerlijk ijzig en de gitaren van Damien Tuit en Cathal Roper scherp.
Het was de laatste avond van de Europese tour van en de routine was er hier en daar wel duidelijk aan te merken. Jammer, want spontaniteit had het optreden nog dat tikkeltje beter gemaakt. Aan intensiteit ontbrak het gisteren niet. “Don’t Cling To Life” was het nummer waar alle remmen los werden gegooid en er voorin de zaal een uitzinnige pit ontstond inclusief crowdsurfers.
Het publiek induiken deed James McGovern dan ook zelf op slotnummer “Feeling Fades” met een gigantische sprong. Een furieus slot waarmee de show na iets meer dan vijftig minuten werd afgesloten.
The Murder Capital deed hun live reputatie gisteren alle eer aan in de Botanique. De balans tussen furiositeit en intensiteit zorgde ook live voor een evenwichtig geheel. Jammer dat het optreden aan de korte kant was en de band soms iets te routineus te werk ging, maar dat heeft allemaal te maken met het feit dat de band nog maar een album heeft uitgebracht. Met meer nummers zien we de band gestaag verder groeien naar de post-punktop!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het gebeurt wel vaker dat er in de Ancienne Belqique artiesten passeren, die later uitgroeien tot muzikale monsters. Denk maar aan Adele in 2008 of aan Coldplay in 2000, maar toen Stormzy de Ancienne Belgique in 2017 bestormde, hadden we nooit durven denken dat de 'King of Grime' het genre naar een ongekend hoog niveau zou trappen. Zo hoog zelf dat hij de eerste zwarte Britse artiest werd die Glastonbury mocht headlinen. Een terugkeer naar de Ancienne Belgique voelde dan ook als een onverhoopt geschenk, waarbij de man zijn tweede plaat ‘Heavy Is the Head’ kwam voorstellen in tweemaal een uitverkochte zaal, gisteren en vandaag.
Als opwarmer kreeg de Ancienne Belgique de jonge rapper Jaykae voor de kiezen. Een jonge kerel die vooral in Engeland zijn strepen verdiende met een genre die de avond zal domineren en dat is Grime natuurlijk. De Brit betrad het podium alsof hij net zijn kantoor job had verlaten, maar aan energie ontbrak het hem niet na de zware werkdag. Een halfvolle zaal zag een vloed aan woorden, die nooit echt struikelden en dat maakte de zaal al snel los. Bij momenten waren de stembanden onstabiel, maar dat belette hem niet om ons enkele heerlijke clubschijven voor te schotelen. Het publiek dankte met een eerste moshpit en dat zou niet de laatste zijn deze avond. Jaykae was een leuke opener, maar op het podium fungeerde hij nog teveel als een dienaar van de beat, waardoor hijzelf bij momenten wat op de achtergrond van het toneel verdween. Desalniettemin maakte hij wat los bij het publiek en dat kon Stormzy alleen maar ten goede komen.
Stormzy begon zijn set oogverblindend en dat mag je haast letterlijk nemen vanwege zijn epilepsie uitlokkend lichtfestival. Hier en daar zag je al een mond openvallen en dan hadden we de protagonist nog niet eens gezien. Wanneer Stormzy effectief verscheen, aanschouwden we een wervelstorm, die zich vertaalde in ondermeer "Audacity", "Cold" en "First Things First". De zogenaamde 'Energy Crew' maakte zijn naam waar, want springen, moshpits en bakken zweet waren al na vijf nummers afgevinkt.
Er werd dus niet gekeken naar een calorie meer of minder verschieten. Stormzy zag zijn tijd dan ook mooi om een rustpauze in te lassen, die de beter getrainde stembanden dan weer wel aan het werk zette. "Do Better" en vooral "Crown" bleken andermaal een schot in de roos en met die laatste toonde de Brit hoe hij Grime verteerbaar maakte voor een enorm breed publiek. Na het knuffelmoment brak Stormzy de Ancienne Belgique gewoon verder af en daar had hij nummers als "Handsome" en "Pop Boy" voor meegebracht.
Dat de man een bijna sterrenstatus heeft bereikt , hoeft geen discussie meer, maar de gemeende bescheidenheid die Stormzy telkens toonde, was iets wat we niet meteen hadden verwacht voor een man van zijn kaliber. Zo was hij vrij open over het feit dat hij niet de beste zanger blijkt te zijn, maar we hadden hem gerust willen vertellen dat dat heus wel meevalt. Bij "Lessons" bleek hij dan nog eens zo eerlijk te zijn door te zeggen dat hij zijn tekst niet altijd juist heeft. Ook daar hoefde hij zich achteraf zeker niet over te generen. Zijn oprechtheid werkte ontwapenend en riep alleen maar meer respect op. En als we dan toch zo eerlijk mogen zijn, dan wilden we zeggen dat we eigenlijk geen enkel minpunt zagen tijdens de set en dat was enkel en alleen de verdienste van de grootmeester zelf.
De Ancienne Belgique zag een overwinningsmars van een man die na twee platen op de prime van zijn kunnen lijkt te zweven. En ook al had Stormzy een op papier visueel saaie opstelling mee, het kwam binnen als een bom. DJ Tiny, maar vooral Stormzy , palmden de zaal moeiteloos in met bakken energie, een torenhoog charisma en een présence om 'u' tegen te zeggen. De apotheose was dan ook volledig in lijn met hetgeen we al mochten aanschouwen, want iets anders zou niet op zijn plaats zijn na zo'n intense rit. "Know Me From", "Big For Your Boots" en het onvermijdelijke "Vossi Bop" deden de zaal uit zijn voegen barsten. Een ongezien energieke bedoening, waarna Stormzy zijn appreciatie niet kon verbergen.
De uitverkochte Ancienne Belgique zag een show om te koesteren en die show telde om en bij de twintig nummers. Wie er bij was mocht zich gelukkig prijzen, want iets zegt ons dat deze jonge man op weg is om iets veel groter te worden dan hij nu al is.
Neem gerust een kijkje naar de pics (set van 10 februari 2020)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/stormzy-10-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jaykae-10-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
We Are Open 2020 - Showcasefestival Trix - Een ontdekkingsreis langs Belgische omwegen
Sinds jaar en dag is het begin februari verzamelen geblazen voor de fijnproevers tussen de muziekliefhebber op We Are Open , die op zoek is naar nieuwe onontgonnen Belgische parels. De editie van 2020 ging door op 6, 7 & 8 februari.
Op zes februari stond er namelijk een 'secret gig' van STAKE op de planning. Deze editie was trouwens compleet uitverkocht en dat is niet enkel de verdienste van ronkende namen op de affiche. Een hele generatie jongeren is dezer dagen bovendien op zoek naar dat iets nieuw, iets uniek of dat bijzondere dat niet alleen boven de middelmaat uitsteekt, maar ook de verbeelding prikkelt. En dat vind je dus al vele jaren op We Are Open. Ook in 2020. Ook wij gingen ook op ontdekking door Belgische omwegen, en stellen weer eens vast wat voor bijzonder getalenteerde muzikanten, bands en artiesten in ons landje toch rondlopen. Artiesten die wellicht niet zullen worden genomineerd voor MIA's of dergelijke, maar zeker tot de crème de la crème van de Belgische muziekwereld behoren. Niet minder dan veertig bands stonden er verspreid over de twee dagen op uiteenlopende podia in de TRIX. Een hele opgave om daar je weg in te vinden, ook wij zullen wellicht enkele onvergetelijke optredens niet hebben gezien doordat we nu eenmaal verscheurende keuzes dienen te maken.
Een overzicht
dag 1 - vrijdag 7 februari 2020
Ratmosphere (***1/2) is een duo die zijn bandnaam niet heeft gestolen. Door uit te pakken met lekker catchy refreinen, en voortdurend te schipperen tussen zeemzoetigheid en verschroeiend uitpakken, zorgt Ratmosphere inderdaad voor een sfeervol concert dat mikt op de onderbuik van de luisteraar. Dit duo doet een beetje denken aan bands als Black Box Revelation, met een klein beetje minder oorverdovende pit maar genoeg energieke aanpak om toch al te flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Om ervoor te zorgen dat je lekker staat te headbangen, met een krop in de keel. De nog niet zo vol gelopen Bar genoot met volle teugen. En ook wij kregen al een eerste kleine adrenalinestoot, die ons met een glimlach op de lippen de zaal liet verlaten op naar een volgende ontdekking.
In zaal 'Kelder', werd je letterlijk naar beneden gezogen in de underground van de Belgische muziek. Mono-Mono (****) is een duo bevallige dames die zich niet alleen ontpoppen tot multi-instrumentalisten, er kwam zelfs een streepje viool boven drijven. Getooid in opvallend kledij, die wat deed denken aan een sciencefiction serie, strooide Mono-Mono psychedelische klanken doorheen de etter die de muren lichtjes deden daveren. Vooral zorgde het voor een bedwelmende gewaarwording waarop je niet kan stil staan. Zwevende doorheen de kelder werd je bovendien geconfronteerd met verschillende areas binnen de muziek. Een futuristisch allegaartje dus, met een knipoog naar een psychedelisch verleden. Met beide voeten in het heden, lonkt Mono-Mono echter ook naar de toekomst van elektronische muziek met een experimentele twist. Wat hen een bijzonder pareltje maakt om te koesteren, we zouden er nog tegen komen op deze eerste avond.
Mirek Coutigny (****) bracht in 2018 zijn sprankelend mooi debuut uit 'Revisions #1' en is al bezig aan een nieuwe plaat. Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden. Oorden die helaas teveel werden verstoord door het teveel geroezemoes in de zaal, waardoor de magie niet compleet zijn werk kon doen. Het is een euvel waarover al veel inkt is gevloeid, een pratend publiek dat van een zaal een praat café maakt waar ze tussen pot en pint de nieuwste weetjes aan elkaar vertellen na een lange werkweek. Niets op tegen uiteraard, maar het is heel storend. In zaal 'Café' bleek dat over de gehele avond zelfs nog het meest het geval te zijn, de gezellige bar vlak naast het podium is uiteraard zeer uitnodigend om even te tot bezinning te komen. Jammer. Maar daarom zijn we zeker niet minder overtuigd van het kunnen van deze top muzikant en zijn bandleden. Integendeel zelfs.
Hip Hop is hot, ook in ons land. Uiteraard kom je in dat vaarwater veel bands en artiesten tegen die ons een soort dertien en dozijn gevoel geven. Sommige steken er echter met kop en staart bovenuit en doen iets uniek met die muziek, waardoor je met open mond vol bewondering staat te genieten tot in de toppen van je tenen. Glauque (****) staat voor een zeer goed gevulde bar het beste van zichzelf te geven, en legt binnen die hip hop gerelateerde wegen dan ook de lat enorm, maar dan ook enorm hoog. Naast de aanstekelijke muzikale aankleding bestaat de band uit twee beweeglijke zangers, die elkaar niet alleen perfect aanvullen, maar eveneens een spervuur van teksten op het publiek afvuren, waarbij heilige huisjes prompt sneuvelen. En op deze wijze op ingenieuze wijze iedereen een spiegel voorhoudt.
Kortom, op het kruispunt van rap, electro, pop, rock en het spoken word verlegt deze jonge Waalse band grenzen binnen dat genre, en daarvoor krijgen ze zeker een sterretje meer op hun plantsoen. Het lange en welgemeend applaus op het einde van de set, was dan ook gemeend en oprecht.
Ondertussen was er geen doorkomen meer aan in de Kelder. We bleven dan maar op de bovenverdieping staan kijken naar wat er beneden allemaal gebeurde. Niet dat we nog veel konden zien eigenlijk, maar wat we hoorden en voelden was voldoende om ons te overtuigen. Want het knettergekke gezelschap PAARD (*****) dreef het tempo zodanig hoog op dat er barsten ontstonden in de muur van de Trix. Door middel van een geschifte drum en percussie, lekker energieke riffs en beats werd op een intensieve wijze een oorverdovend klankentapijt uitgespreid in de kelder. Mokerslag na uppercut uitdelende, ging er een schokgolf doorheen de Trix, vergelijkbaar met een tsunami of vulkaanuitbarsting. Even tot bezinning komen is er trouwens niet bij, want PAARD blijft op dat verschroeiende tempo gewoon tot het einde van de set doorgaan. Tot daadwerkelijk niemand meer stil staat.
Toen we in september 2019 Martha Da'Ro (****) aan het werk zagen op Leffingeleuren waren we danig onder de indruk van de soulvolle, vaak breekbare stem van deze artieste. En bovendien de Afrikaanse roots die als een warme wolk een gevoelige snaar raakte. Op intieme momenten, waarop ze bijna in spoken word haar publiek aansprak, kon je bijna een speld horen vallen in de Club. En dat is een prestatie op zich. Maar eveneens werden de teugels gevierd, waarbij ze die roots eveneens niet kon verstoppen. Met als gevolg dat we een Afrikaans getint feestje voorgeschoteld krijgen, waar ook een traan wordt weggepinkt met een glimlach op je lippen. Martha Da'Ro is vooral een soul artieste die de ziel doet bloeden van innerlijk genot, dat bewees ze eerder op Leffingeleuren uitvoerig en zet ze op We Are Open in Trix nogmaals in de verf.
Roedel (***) mocht in de bar een rap/hip hop feestje bouwen. Dit collectief heeft goed gekeken en geluisterd naar acts als Zwangere Guy en weet dus hoe ze hun publiek gemakkelijk kunnen inpakken. De aanwezigen smullen ervan en gaan vanaf de eerste noot compleet uit de bol, tot het dak er bijna afvliegt. Wijzelf bleven echter niet enkel op onze honger zitten, een 'dertien-in-dozijn' gevoel overviel ons eveneens. Maar binnen die typische hip hop en rap, is Roedel zeker een collectief die potten zullen breken. Met het grootste gemak deden ze de aanwezigen uit hun hand eten. En het publiek heeft altijd gelijk. Toch?
Kwam het door de toch wel experimentele aanpak die tot de verbeelding van de aanhoorder sprak? Of doordat Susobrino (*****) een zodanig gevarieerd klankenbord voorlegde? Deze multi-instrumentalist en klanken virtuoos kreeg wonder bij wonder de zaal Café wel stil. Nochtans is zijn muziek vaak breekbaar, maar word je bovendien van je sokken geblazen op zeer onverwachte momenten. De Belgisch- Boliviaanse producer haalt zijn inspiratie uit die Boliviaanse roots, en etaleert in Trix café zijn passie voor exotische klanken en Zuid-Amerikaanse traditionele percussie. Waardoor hij tot de verbeelding van de aanhoorder spreekt, binnen een bijzonder filmische omkadering. Bij het sluiten van de ogen komen er beelden boven die al even vreemd aanvoelen als wat de man uit die instrumenten tovert. Een tovenaar met klanken die niet alleen een zaal compleet stil kan krijgen maar ook kan aanzetten tot zweven over de dansvloer? Dat is Susobrino ten voeten uit, en daarvoor trekken we graag onze dansschoenen aan terwijl kippenvelmomenten ons deel zijn.
Een meesteres in hypnotiseren , dat is Sylvie Kreusch (*****) door haar stem en bijzondere uitstraling zeker en vast. Dat bewees ze in het verleden zowel bij de bands waarmee ze aantrad, als solo, voldoende. We schreven in onze notities: “Sylvie, wat doet je toch met mijn gevoelig hart''. Eens onder invloed van Sylvie haar heldere stem, drijf je namelijk letterlijk weg naar zeer, zeer verre oorden. Als ze bovendien haar sensuele danspassen boven haalt, brengt Sylvie je in een trance waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Eveneens schippert Sylvie Kreusch tussen breekbaarheid als porselein, en op de dansspieren werken waardoor je onmogelijk kan stil blijven staan. Dat voortdurende flirten met grenzen, zorgt ervoor dat je aan haar lippen gekluisterd, blijft staan luisteren, genieten en zachtjes meedeinen in de zaal. Sylvie blijkt eveneens een entertainer te zijn die haar publiek wellicht niet veel aanspreekt, ze laat gerugsteund door haar topmuzikanten, vooral de muziek voor zich spreken.
Bij de laatste song demonstreert ze echter hoe ze als een ware hogepriesteres haar publiek rond haar vingers draait. De fan mag meedansen op het podium en ze maant iedereen aan om neer te zitten. Het trukendoosje werkt, want plots gaat dat dak er in een wervelende finale compleet af. Een kers op de taart van wederom een magisch concert, waar Sylvie Kreusch een sprookjeswereld open doet, die je enerzijds bedwelmt en anderzijds doet dansen, dansen en dansen tot het einde van de rit.
Over dansen gesproken, Raveyards (*****) sluit het feest in de Trix bar af op een oorverdovende wijze, waardoor een rave feest ontstaat in je hoofd maar dus ook op de dansvloer zelf. Ook al sijpelt het publiek wat weg, het is ondertussen na middernacht, wie blijft staan, wordt door een uiterst beweeglijke Brent en de zijnen getrakteerd op een daverend elektronisch feest, zoals je dat zelden tegen komt. Brent spring niet alleen als een waanzinnige rond, hij sleurt bijna de boxen boven het podium eraf, stampt zijn microfoon omver en gaat de confrontatie met zijn publiek letterlijk aan. Als je een beetje stoom afblaast na een lange werkweek, dan is Raveyard de juiste remedie. Zo blijkt. Want prompt staat niemand meer stil, en daarom legt de band de lat nog een beetje hoger om in een wervelende finale dat dak er finaal te laten afgaan in Trix.
dag 2 - zaterdag 8 februari 2020
In de bar mocht Glass Museum (***1/2) de tweede avond openen met een jazzy/elektronisch gevecht tussen percussie en keyboard/piano klanken. Niet dat de heren elkaar in de haren vliegen. Het duo Antoine Flipo (synthesizer) en Martin Grégoire (drums) zat echter tegenover elkaar opgesteld. Door elkaar op deze wijze aan te sporen en aan te vullen spreidt Glass Museum als het ware een improviserend klankenbord in de zaal, waardoor een magie ontstaat die naar elke hoek van de zaal uit gaat. Helaas blijft Glass Museum dat trucje over de hele set herhalen, waardoor de aandacht wat verslapt naar het einde toe. Maar binnen de jazzy/elektronische muziek zien we dit duo nog potten breken. Band om in het oog te houden dus, deze Glass Museum.
Enkele jaren geleden hield The Hickey Underworld er vroegtijdig mee op. Het bleef een beetje stil rond de bandleden, maar nu is een zeer interessant nieuw project op poten gezet rond frontman Younes Faltakh. Binnen Arabnormal (****) verwerkt de man klanken uit zijn Maghrebijnse roots. Samen met zijn kompaan Niek Meul (Das Pop) trok hij de studio in en stelde ondertussen een mooi debuut album samen. Live laat het duo zich omringen door al even sterke muzikanten als ex-Hickey Underworld gitarist Jonas Govaerts (bas), Michael Beniest (Deadsets) op toetsen en Millionaire leden Sjoerd Bruil (gitaar) en Damien Vanderhasselt (drums).
In de grote zaal kregen we met deze magistrale line-up boordevol top muzikanten dan ook een bijzonder energiek optreden voorgeschoteld. De heren amuseren zich kostelijk op dat podium, wat uiteindelijk zijn uitstraling heeft op het toch al goed opgekomen publiek in die grote zaal. Waardoor het dak er vrij vlug afgaat, mede door instrumentaal vakmanschap, dat wordt tentoon gespreid. Younes beschikt bovendien over een stem en charisma waardoor hij met het grootste gemak iedereen uit zijn hand doet eten.
Kortom, Arabnormal is geen Hickey Underworld, laat dit duidelijk zijn, maar is wel klaar om op een bijzonder gedreven en bijzonder gevarieerde wijze zijn stempel te drukken op het Belgische muziekgebeuren.
Oordopjes zijn geen overbodige luxe tijdens een optreden van YOUFF (****) . Toen we de band zagen optreden op The Sound of the Belgian Underground in de Ancienne Belgique medio 2016 schreven we daarover: ''Youff , ontstaan in 2013, brengt een potje noiserock in zijn meest pure vorm. Oorverdovende, snoeiharde tonen doen onze oren piepen waardoor we in diepe trance belanden.'' Dat is wat YOUFF ook doet in de Club op We Are Open. Alle registers vanaf de eerst tot de laatste noot op een chaotische en oorverdovende wijze open trekken, en niet ophouden tot iedereen potdoof en compleet dooreen geschud verweesd achter blijft. Instrumentaal valt er geen speld tussen te krijgen, wat de zang betreft , vragen we ons wel af wat de man daar staat te doen buiten enkele onverstaanbare teksten schreeuwen en al waanzinnig geworden voortbewegen op dat podium. Maar ook dat is dus een belangrijk onderdeel van de act die de band opvoert. YOUFF moet het namelijk hebben van net die waanzin, letterlijk, tot een soort kunstvorm verheffen. En dit door je strot rammen tot je als aanhoorder daar zelf waanzinnig van wordt. Een opzet waar YOUFF met brio in slaagt als we op het einde van de set met tuitende oren de zaal verlaten.
Tijd voor een rustpunt in de Kelder? Min of meer dan toch. Met Nordmann, MDC III heeft Mattias De Craene voldoende zijn stempel gedrukt op het, laat ons maar stellen, free jazz en aanverwante stijlen. Ook zijn medewerking met o.a. Sylvie Kreusch is zonder meer magistraal te noemen. In de Kelder stelt hij zijn solo project voor onder de noemer Mattiasdecraene (*****). 'Onverwachts, eigen en avontuurlijk' , is hoe Mattiasdecreane wordt omschreven in de biografie op de website van We Are Open. En dat is absoluut niet ver gezocht. Wat de man doet met zijn saxofoon alleen al, is dat instrument ontleden en er klanken uit voortbrengen waarvan we het bestaan nog niet wisten. Mattias trekt dus op avontuur door het jazz landschap, en improviseert daarmee tot het oneindige. Het doet sommige wat wenkbrauwen fronsen, want men verlaat vrij vlug de kelder. Maar zij die bleven staan - waaronder wij - voelden de intensiviteit langzaam in zijn of haar kleren kruipen, tot de ziel wordt geraakt op meerdere bijzondere plaatsen.
Mattiasdecraene flirt eveneens voortdurend met oorverdovend hard uithalen, en zachtjes strelen binnen een intieme en magische omkadering. Dit optreden van Mattiasdecraene blijft daardoor aan onze ribben kleven, de rest van de avond lang.
Dat laatste kan ook gezegd worden van The Guru Guru (*****).We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noise rock plaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot het oneindige was toen al de rode draad. Op de nieuwste plaat 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde weg verder bewandelen, en daar zijn wij niet treurig om.
Ook live blijkt dit dus het geval te zijn. Puur muzikaal gaat het er wellicht iets minder luidruchtig aan toe dan bij YOUFF, maar flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag is er zeker bij met The Guru Guru. De band haalt vanaf de eerste noot verpulverend hard uit. En laat daarbij geen spaander geheel van je vege lijf en hersenpan. Echter is het vooral de charismatische frontman die tot de verbeelding spreekt. Hij beschikt over een zeer emotioneel en uiteenlopend stembereik, dat door merg en been gaat, en beweegt op dat podium molenwiekend voort als waanzinnig geworden en blijft daarbij het publiek aansporen. Tot niemand meer stil staat. The Guru Guru doet het dan ook letterlijk aanvoelen alsof je op een achtbaan bent terecht gekomen, waarbij je niet weet hoe en waar je gaat uitkomen. Op een razend tempo word je naar alle kanten van de muur gestuurd door dit bonte gezelschap ongeregeld, die elke regel aan hun laars lapt. Dat beetje waanzin in de ogen van de frontman, drijft uiteindelijk ook de aanhoorder tot die waanzin waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. Indrukwekkend!
Doordat het een nodeloos geloop zou gaan worden, en we toch de magistrale band Wallace Vanborn (****) nog eens live wilden zien, hebben we helaas Vieze Meisje, Skemer en Crackups gelaten voor wat het was. Ondanks deze verscheurende keuze, is dit gelukkig geen verkeerde beoordeling gebleken. Wat strakheid en energieke aanpak betreft, hoeft Wallace Vaborn namelijk niets meer te bewijzen, elk van hun optredens zorgde in het verleden voor bommetjes energie die voortdurend in je gezicht tot ontploffing werden gebracht. Dat is anno 2020 gelukkig nog steeds het geval. Vanaf die eerste noot legt de band de lat dan ook torenhoog en doet de zaal lekker op zijn grondvesten daveren. Er ontstaat op deze wijze een daverend rock feest waardoor de band in het verleden de festivalweide in vuur en vlam wist te zetten. Ook Trix ging volledig uit zijn dak dankzij een band die ook nu, na al die jaren, nog steeds op het scherp van de snee staat te soleren.
Onverwacht hoogtepunt in Club? Ja en Nee. Want wij kennen de top muzikant en percussie tovenaar Wim Segers al van bijvoorbeeld John Ghost en andere vele projecten en zijn danig onder de indruk van de man zijn kunnen. Binnen dit project Compro Oro (*****) worden psycho ethnojazz paden en improvisatie wegen verder verkend. Dit allemaal gekruid met een sterke dosis Afro-Latijns, Amerikaanse invloeden. Bart Vervaeck is op gitaar een grootmeester die de ene onverwachte solo na de ander uit zijn mouw schudt, daarbij op een magistrale wijze aangevuld door Matthias De Busschere , die door middel van verdovende baslijnen de haren op je armen doet recht komen. De strijd tussen vibraphone meesterschap van Wim Segers met de percussie virtuositeit van Falk Schrauwen en de drum schoonheid van Frederik Van Den Berghe , is uiteindelijk meer dan een kers op de taart.
Samengevoegd is Compro Oro een concept waar grenzen vervagen, worden verlegd en nieuwe grenzen worden gemaakt waar er geen zijn. Zonder oponthoud worden we geconfronteerd met de ene na de andere verrassende wending die ons met verstomming slaat. Nergens valt er een speld tussen te krijgen, want deze heren trekken dus over de hele set op avontuur door het landschap dat improvisatie heet, en verheffen dit zelfs tot een ware kunstvorm. Magistraal is dan ook een understatement, met wat deze heren binnen dit concept doen. Deze Compro Oro laat in elk geval een diepe , onuitwisbare indruk op ons na die we niet gauw zullen vergeten.
Crowd Of Chairs (****) zagen we enkele jaren geleden optreden op het evenement The Sound of the Belgian Underground in de Ancienne Belgique. We schreven daarover: ''Het leek wel alsof de heren hun demonen de vrije loop lieten, zo wild om zich heen slaande. En daarbij zijn publiek letterlijk meetrekt in die draaikolk van chaotische riffs, drumsalvo's en geluiden die de trommelvliezen deden barsten. Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd Of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft." Het interessante aan Crowd Of Chairs is dat ze bovendien putten uit uiteenlopende muziekstijlen. Noiserock tot streepjes krautrock passeerden in de Trix bar de revue, tot de aanhoorder er dol van werd.
Crowd Of Chairs trad ongeveer op hetzelfde moment van Peuk die in zaal café het beste van zichzelf stond te geven; velen stonden trouwens te wachten op de ultieme headliner van We Are Open Gruppo Di Pawlowski. Wie echter bleef staan, voelde de energie opborrelen die uitmondde op een vulkaan uitbarsting en je van je sokken blies.
Het was ondertussen al na middernacht, maar tijdens Gruppo Di Pawlowski (*****) stond de grote zaal voor een laatste keer zo goed als compleet vol. Niet zo verwonderlijk, want al jaren weet Pawlowski en zijn geschift gezelschap grenzen te verleggen qua absurditeit. De man zelf laat zich molenwiekend volledig gaan, en port zijn publiek aan hetzelfde te doen. Gerugsteund door één voor één klasse muzikanten die binnen die omkadering hun eigen grenzen, en eveneens deze van het publiek aftasten tot niemand meer stil staat. Schreeuwend en stampend, én zowel zijn muzikanten als de fans aansporen , legt Pawlowski de lat van absurditeit steeds hoger en hoger, tot het dak er compleet afgaat. Wie het al eerder heeft meegemaakt, weet het.
Een optreden van Gruppo Di Pawlowski is niet zomaar een concert. Het is een onaards aanvoelende totaalbeleving die je als aanhoorder vooral moet ondergaan. Binnen de wereld van Pawlowski zijn er namelijk geen grenzen, of ze vervagen en veranderen in een chaotische ongestructureerde brij die je nogmaals tot waanzin drijft.
Een beter einde van een bijzondere tweedaagse showcase langs Belgische omwegen konden we ons dan ook niet dromen …
Organisatie: Trix, Antwerpen
Het moest eigenlijk al een half jaar eerder gebeuren, maar eindelijk stond Liam Gallagher nog eens in België en wel in een nagenoeg volgepakt Vorst Nationaal. De man kwam er zijn nieuw album ‘Why Me? Why Not.’ voorstellen, al waren het vooral de klassiekers van zijn band Oasis die de zaal in vuur en vlam zetten. Van Brexit was er allesbehalve sprake, want Britten en Belgen brulden samen de stembanden aan gort en er vloog meer bier in de lucht dan er in de kelen werd gegoten. Qua sfeer neigde dit optreden dan ook naar een Oasisshow en ook muzikaal kon de band overtuigen.
Twisted Wheel deed in het verleden nog het voorprogramma van Oasis en ondertussen zijn ze nog steeds bezig, niet doorgebroken en het voorprogramma van een van de broertjes. Dat de band de status van support niet ontgroeid is, toont aan dat het er niet echt inzit en dat hoorden we ook. Er zaten wel enkele leuke liedjes bij die bepaalde mensen aan het zingen kregen, maar over het algemeen klonk het te generisch Britpop om ons over de streep te trekken. Fijn voorprogramma met punch dus, maar een eigen identiteit vonden we niet.
De laatste keer dat Liam Gallagher in België speelde, was dat in de AB. Ook toen was de zaal volgepakt en kreeg je te maken met uitbundige taferelen. In Vorst Nationaal waren die meer dan verdubbeld, alleen al door de nummers die tussen de optredens door werden gespeeld. Zo kregen The Jam en natuurlijk The Stone Roses iedereen warm voor ‘the man of the hour’. Met een gigantische ledwall achter hem verklaarde Liam meteen wat we konden verwachten: een rasechte “Rock ‘N’ Roll Star”.
In zijn gekende stijl toonde hij meteen aan dat hij er geen gras over zou laten groeien en inderdaad, de ene na de andere song volgde elkaar in sneltempo op. Aanvankelijk passeerden er vooral solonummers, die iets minder tot de verbeelding spreken dan een Oasissong. Toch konden “Shockwave” en “Once” het publiek laten meezingen. Vooral die laatste leek een heus anthem te zijn dat evengoed van Oasis’ makelij had kunnen zijn, want de emoties laaiden hoog op.
Toch waren het nummers als een “Morning Glory” die helemaal de vlam in de pan staken. Dat kan best letterlijk genomen worden, want ondanks de strenge controle op pyro, kregen we toch wat Bengaals vuur te zien. Het was niet het enige dat ons aan een voetbalmatch deed denken; ook de zangstondes en natuurlijk minder frisse mannen hadden hun aandeel in die vergelijking. En als het gisterenavond een voetbalmatch geweest zou zijn, dan had Gallagher met gemak heel wat gescoord.
Een hattrick in de bisronde bijvoorbeeld, waarbij de grootste klassiekers van Oasis bovengehaald werden. Hoewel, het waren vooral de meest rock ‘n’ roll classics die we mochten aanschouwen en zo bleven de melige nummers achterwege, wat ook wel eens leuk is. Ook koos Gallagher ervoor om enkele minder voor de hand liggende Oasissongs te spelen. Zo kregen we met “Columbia” een van de eerste Oasisnummers ooit en ook dat klonk heerlijk strak. Petje af dus voor de band die ieder nummer nauwkeurig en glad naar voor bracht.
Gallagher had dan ook heel wat muzikanten mee: zo waren er drie achtergrondzangeressen en meerdere gitaristen. ‘Als mijn broer dat doet, dan ik ook,’ moet hij waarschijnlijk gedacht hebben. Maar ook voorts waren er leuke extra’s te vinden. Zo mocht zijn zoon meedrummen op “The River” en kregen we bij iedere Oasissong Bonehead op het podium. Die legende zorgde onder meer in “Supersonic” voor verfijnd en strak gitaarwerk. Meer hebben we soms niet nodig om helemaal omver geblazen te worden.
‘Are there any Brits here?’ riep Liam bij het begin van zijn eerste bisronde. Het applaus was zeker luider dan toen hij vroeg of er Belgen waren, en dus kunnen we zeggen dat zijn populariteit geen grenzen kent. ‘Guess we’re still in Europe then,’ was zijn kwieke opmerking. Hij hield de bindteksten beperkt en liet de muziek spreken, al mocht het publiek ook eens een karaokemoment krijgen bij “Acquiesce”. Liam kan de hoge noten van Noel duidelijk niet aan en dus moest het publiek dat maar doen. Slim gezien, en gelukkig slechts beperkt tot één keer. Ook voor de critici op zijn hoge noten had de man nog een opmerking: ‘Fokkin’ wankers’. Typisch Liam en net omwille van zijn rechtdoor attitude is hij zo geliefd.
Door “Champagne Supernova” in een eerder stripped back versie te spelen in een eerste bis, leek de set op een zachte manier te eindigen. Maar Liam wilde nog eens knallen en dus mocht “Cigarettes and Alcohol” de zaal een laatste keer in brand steken. Het werkte en met een knallende solo en meebrullende zaal verliet Liam, ondertussen met een kap op zijn hoofd, de zaal.
De zanger had duidelijk geen last meer van zijn stem die het enkele dagen begaf en bracht een erg strakke set, die de Oasisvibes van de hoogdagen terug opwekte. Ook zijn eigen nummers pasten perfect in het geheel, en dus kunnen we zeggen dat Liam het qua populariteit zeker haalt van zijn broer.
Een reünie was nog nooit zo dichtbij als nu en we hopen dat het er binnenkort van komt. Wie alvast dichtbij een Oasisconcert wilt komen, sleept best zijn ticket voor Werchter in de wacht. Want daar speelt Liam Gallagher ook en we stellen voor dat je je stembanden daarvoor goed insmeert.
Setlist: Rock ‘n’ Roll Star (Oasis) – Halo – Shockwave - Wall of Glass - Come Back to Me - For What It’s Worth - Morning Glory (Oasis nummer) - Columbia (Oasis nummer) - Stand by Me (Oasis nummer) – Once - Why Me? Why Not. - The River - Gas Panic! (Oasis nummer) - Live Forever (Oasis nummer) - Acquiesce (Oasis nummer) - Roll With It (Oasis nummer) - Supersonic (Oasis nummer) - Champagne Supernova (Oasis nummer) - Cigarettes & Alcohol (Oasis nummer)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/liam-gallagher-08-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/twisted-wheel-08-02-2020.html
Organisatie: Live Nation
Als klein kind groeide Angel Olsen op bij haar pleegouders terwijl ze ervan droomde om popster te worden. Kleine Angel werd ouder en begon meer interesse te krijgen in noise muziek en punk. Vooral van de noise is er vandaag nog veel te merken. In oktober bracht de Amerikaanse haar vierde album ‘All Mirrors’ uit en daarop speelde ze met contrasten. De muziek ging van stil naar luid, van licht naar duister en dat met herkenbare eightiessynths en strijkers. Er ontstond een unieke sound die bij haar speciale stem paste en beide leken met elkaar te dansen. Hoewel het album veel sterke nummers kende, waren singles “Lark” en “All Mirrors” misschien wel de twee meesterwerken waar we dan ook ongelofelijk naar uit keken om deze live te horen.
Een vrouw met jongensachtig haar, een gitaar en twee muzikanten kwamen ons opwarmen met muziek in zijn puurste vorm. Hand Habits creëerde een sfeertje dat deed denken aan Amerika uit de oude films waar een bandje rustige muziek speelt in een oud café. Zo nu en dan doorbraken de gitaarsolo’s die illusie en dat zorgde voor een mooie afwisseling met de ingetogen zang. Hoewel we genoten van de muziek, hadden we er vrede mee dat de band na een halfuurtje het podium verliet. Hand Habits maakt mooi muziek en speelt live verre van slecht, maar het is misschien wat eentonig na verloop van tijd.
Angel Olsen begon meteen met “All Mirrors” en dat met een goeie bas. Toch wist het nummer niet helemaal te overtuigen. Het leek alsof Olsen en band zich om de een of andere reden aan het inhouden waren, waardoor we pas aan het einde van “Lark” voor het eerst echt overtuigd waren. Olsen grapte dat ze op het einde van dat nummer graag iets met raven zou doen en dat had wel bij de ietwat duistere setting gepast. Achter de band hing een gigantische momentopname van een barok traphal en afhankelijk van de belichting kwam deze anders over. Zo hing er tijdens “Impasse” onder andere door de belichting een dreigende sfeer in de zaal. Gedurende het eerste deel van de set hadden we het gevoel dat de zangeres zich niet volledig liet gaan, dus deed het deugd toen ze solo aan “Summer” begon en haar stem door de prachtige Roma galmde. Voor het tweede deel van het nummer kwam de band erbij en waren we verkocht.
Verrassend vroeg in de set hoorden we “Shut Up Kiss Me” en dat was een van de weinige hoogtepunten in het optreden. Met een goeie gitaar die gerust nog wat steviger had gemogen, kreeg ze toch een groot deel van de zaal aan het bewegen. Na dit nummer passeerden opnieuw een reeks rustige nummers die meer wisten te overtuigen op de plaat dan op het optreden. Nummers als “Forgiven/Forgotten” en “Endgame” konden ons niet echt meer te boeien doordat ze langdradig en eentonig overkwamen. De liedjes kwamen niet genoeg over om ons mee te nemen in de wereld van Angel Olsen en haar raven leken terug vermist. Muziekstukjes die ons thuis tijdens verscheidene luisterbeurten wisten te fascineren, leken hier te lang gerekt.
De ludieke babbeltjes tussendoor waren aangenaam en deden ons zo nu en dan wat gniffelen, maar opnieuw niet genoeg om te zeggen dat we ervan genoten. De vriendelijke dame leek zich veel te veel in te houden en dat was jammer. De strijkers en bassiste leken veel meer te genieten en zich te smijten dan Olsen. Met momenten hadden we dan ook het gevoel dat er meer energie rond de frontvrouw heen vloog dan ze zelf uitstraalde. Olsen had geen energieke dansmoves moeten bovenhalen, maar we hadden graag meer passie gezien.
Angel Olsen stond afgelopen avond in een sfeervolle zaal met muziek die thuis zeker en vast een unieke sfeer wist neer te zetten dankzij de herkenbare strijkers, synths en stem, maar wist live jammer genoeg niet echt te overtuigen. Olsen heeft een sterke stem die we slechts enkele keren te horen kregen. De zangeres leek niet al haar capaciteiten te tonen en ook de passie leek vaak zoek te zijn. Tijdens sommige nummers waren we helemaal mee in Olsens verhaal en zagen we zwarte raven vliegen, maar tijdens de meerderheid van de nummers leek het alsof de vogels op trektocht naar warmere oorden waren.
Setlist: All Mirrors - Spring - Impasse - Lark - Summer - Tonight - Acrobat - Shut Up And Kiss Me - Forgiven/forgotten - Sweet Dreams - Windows - Endgame - Chance
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Strand of Oaks - Vorig jaar stonden ze op de zaterdag van Rock Werchter en waren we al laaiend enthousiast. Kort daarna kondigden ze hun concert in de AB, Brussel aan. Wij niet getalmd en daar met héél veel goesting naar toe. Een beetje vreemd was dat dit niet uitverkocht was. Wat hadden de afwezigen ongelijk en misten ze zo één van de concerten van het jaar . Ok …we zijn nog vroeg op het jaar , maar om beter te doen dan Showalter en C° zal je verdomd goed voor de dag moeten komen. De lat werd zeer hoog gelegd door z’n Strand of Oaks!
Maar eerst kregen we Squirrel Flower te verwerken. Deze jonge Amerikaanse dame , genaamd Ella O’Connor, stond moederziel alleen, enkel gewapend met een elektrische gitaar. Maar ze kweet zich fantastisch van haar taak. Meestal zong ze mooi intiem en ingetogen, maar ook als het volume van haar stem de hoogte injoeg, bleef het verassend goed klinken. Ze kreeg ook bij twee nummers de hulp van de steelgitaarspeler van Strand of Oaks. Dat het niet zomaar over een zangeresje gaat, merkten we later op de avond waar ze de helft van de nummers van de main-act kwam versterken met haar stem.
Stipt om 21u verschenen eerst de drummer, basgitarist en gitarist op de buhne van de Nederlandse blues- en hardrockband RUV. Deze kregen al een héél warm onthaal. Maar toen Timothy Showalter, de bezieler van Strand of Oaks, verscheen, was het meteen duidelijk waarom iedereen hier was. Minutenlang kreeg hij een overweldigend welkomstapplaus. Timothy zelf was de vriendelijkheid zelve, hij groette het publiek uitgebreid en nam verschillende keren zijn hoed af. De goesting om hier te spelen droop er vanaf , wat hij meerdere malen tijdens de avond liet ontvallen.
Anderhalf uur lang konden we genieten van z’n superieure muzikanten en de fantastische licht galmende zang van het opperhoofd. Soms neigend naar de War on Drugs, Bruce Springsteen en zelfs Neil Young-achtig in de nummers. Mooi. Het getuigt van klasse, inventiviteit en muzikale genialiteit.
Zonder enig probleem kreeg Tim het publiek op zijn hand . Bij de ruigere, rockende nummers klapte en schreeuwde iedereen luid enthousiast mee; bij de gevoelige, intieme , melancholische en Tim’s solo-nummers kon je een speld horen vallen. Beklijvend en pakkend telkenmale.
Waarvoor iedereen een eerste maal compleet uit de bol ging, was bij het nummer “Weird ways”, uit de nieuwste, zesde plaat ‘Eraserland’ . Dit nummer stond weken op nummer 1 in de StuBru’s Afrekening. Timothy kondigde het aan als “This is especially for you” en de muzikale trein richting eerste hoogtepunt was vertrokken. Een geweldig nummer , maar wat een explosie live. De groep gaf zich ten volle en kreeg de op één na hoogste waardering terug.
De hoogste waardering was immers voor het laatste nummer …Na ruim een uur nam de groep een korte pauze om daarna eentje uit de kast te halen, een erg lange , aldus Tim . Zijn hoed ging eraf , zijn hemd uit en zodoende was hij klaar voor de finale. Het werd het ruim tien minuten “JM” die geen seconde verveelde. Nog maar eens liet hij zijn geweldige stem galmen door de zaal , versterkt met drums en gitaren die in crescendo gingen tot bijna oorverdovend, maar het klonk allemaal zo bijzonder goed dat het einde er veel te vlug was.
Een minutenlange staande ovatie viel hun dan ook ten deel.
Onze eindconclusie : soms dramatisch melancholisch, soms ruig schurend en rockend - wat houden wij van deze band! Graag veel meer van dit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Supergrass wordt traditioneel gecatalogiseerd als Britpop, en dat klopt natuurlijk wel voor een stuk, in die zin dat het een ontegensprekelijk een Britse band is uit midden jaren ’90 die ook popachtige muziek maakt. Maar binnen het hele Britpopgebeuren lijkt Supergrass toch vooral the odd one out. Terwijl Blur en Oasis - de voortrekkers van het genre - in 1995 een heuse Britpop Battle uitvochten met op voetbalstadions gerichte anthems voor Cool Britannia, kwam Supergrass in hun schaduw met ‘I Should Coco’ op de proppen. Die debuutplaat staat boordevol humoristische songs schatplichtig aan bands als Squeeze, Madness en Half Man Half Biscuit en ademt de jeugdige branie die je ook vindt bij The Buzzcocks en The Undertones. “Alright” werd tegen wil en dank wel zo’n (Britpop-)anthem, al bewees het nummer en de bijhorende absurde videoclip vooral dat Supergrass zichzelf niet al te serieus neemt. Vandaar dat ze er ook lachend mee dwepen everyone’s second favourite band te zijn, Supergrass zal je leven niet veranderen, maar je zal er altijd wel een hoop plezier mee beleven.
De band verdween na zes albums en dik vijftien jaar op de planken eerder geruisloos in 2010, en stellen dat er in het vorige decennium massaal gesnakt werd naar een Supergrass-reünie is waarheid oneer aandoen. Naar amusement en afleiding van de penibele politieke situatie snakken doen ze in thuishaven Groot-Brittannië dezer dagen wel, en dan is Supergrass met hun “laten-we-ons-bovenal-gewoon-amuseren”-ingesteldheid het perfecte tegengif voor de globale maatschappelijke tendens naar verruwing.
Ook België kan dergelijk tegengif best gebruiken, en dus hield de reünietour op 5 februari ook halt in de Ancienne Belgique.
Wie zich aan een reünietour waagt zal steevast het etiket van poenpakker opgekleefd krijgen. Supergrass beseft dat maar al te goed, en opende daarom met “In It For The Money”, in de jaren ’90 een aanklacht tegen groepen die zichzelf verloochenen in een zoektocht naar commercieel succes, anno 2020 vooral een vette knipoog naar henzelf. “We’re in it for the money, we’re in it for the money!” Op papier een grappige keuze dus, ware het niet dat het als opener vreemd genoeg niet direct binnenkwam. Ook “I’d Like To Know” werd nogal vlot afgehaspeld, van de subtiliteit op de albumversie bleef weinig over. “Diamond Hoo Ha Man” van hun gelijknamig laatste album uit 2008 klonk dan weer strakker, al leek vooral het een glamrockpastiche van The White Stripes waarin zanger Gaz Coombes z’n rockstarmoves en gitaartechnische capaciteiten mocht etaleren, en dat kan hij allemaal wel, maar het zit ‘m toch een pak minder gegoten dan het recreëren van het jeugdig enthousiasme dat de band in hun begindagen kenmerkte. Dat laatste kwam mooi tot uiting in het energiek yeah-yeah-yeah-refrein van “Mary”, het vierde nummer. Gevolgd door een op gejuich onthaald “Moving”, leek dit het echte startschot van de set, waarvan een slepend “Time” het eerste hoogtepunt was. Het nummer werd in ’94 geschreven door de piepjonge Coombes die tijdens z’n studentenjob als afwasser verlangde naar het vrijer leven van de volwassene, vijfentwintig jaar later doet het ironisch genoeg dienst als nostalgische terugblik naar diezelfde ‘onbezonnen’ jeugd. Ach, - komt-ie! - ook ‘supergras’ is altijd groener aan de overkant. De powerpop van “Mansize Rooster” ging door op datzelfde euforische elan dat na afloop wat onbegrijpelijk verstoord werd door een eerste intermezzo waarin de lichten doofden en muziek op tape afspeelde door de boxen. Verwarring: de band was amper een halfuur bezig. Het bleek niet het einde van de set maar louter een instrumentenwissel. Wat volgde was dat “Fin”, “Low C” en “Late In The Day”, nochtans allesbehalve slechte songs, de net ontwikkelde vaart uit de set haalden. De vinnigheid maakte plaats voor een traag voortkabbelend middenstuk, waarin halverwege gelukkig een verpletterend “Richard III” ervoor zorgde dat het publiek niet in slaap gewiegd werd.
Het tweede intermezzo verliep volgens hetzelfde stramien (lichten uit, muziek op tape door de boxen, instrumentenwissel) en was ditmaal het signaal om een versnelling hoger te schakelen. Al snel werd duidelijk dat vooral de up tempo powerpopsongs van Supergrass zich in het collectieve Belgische geheugen genesteld hebben.
Het leeuwendeel van het publiek was naar de AB getrokken om met jeugdvrienden mee te brullen op de tonen van “Lose It”, “Lenny”, en “She’s So Loose”, armen en bekers bier in de lucht houdend. Een eervolle vermelding voor “Grace” ook, het nummer uit de wat vergeten plaat ‘Life On Other Planets’ (2002) wist goed stand te houden tussen deze ninetiesklassiekers. Het trio dat op de grootste respons kon rekenen hoeft niet te verbazen: “Alright” was een drie minuten lange uitbarsting van joie de vivre, dankzij het opwindende “Sun Hits The Sky” leek het alsof Gaz I’ll be your doctor Coombes alle ziektes de wereld had uitgeholpen, en wie z’n ogen sloot tijdens “Pumping Up Your Stereo” hoorde The Rolling Stones spelen.
Voor afsluiter “Strange Ones” zei Coombes: “Thank you Brussels, we were The Strange Ones.” Dit brengt ons weer bij het begin: Supergrass als de vreemde eend in de bijt, de rare kwieten van de Britpop. Everyone’s second favourite band omdat ze zichzelf niet al te serieus nemen en ook nooit je leven zullen veranderen, maar waar je wel verdomd veel plezier kan aan beleven. En daar slaagden ze anno 2020 in de AB ook in, weliswaar na een lange aanloop. Echt memorabel werd het daardoor niet, maar het was wel meer dan zomaar alright.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/supergrass-05-02-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
