Wie Australië zegt, zegt - na kangoeroe’s en koala’s - Flume. De dj en producer is sinds 2019 weer helemaal terug van weggeweest. Begin dit jaar kwam er al een mixtape ‘Hi, This is Flume’ uit en daarna volgden er nog enkele dikke hits zoals “Let You Know” en “Friends”. Het was dan ook al enkele jaren geleden dat Harley Streten in ons land stond, maar met al die hits van afgelopen jaar kon een tour niet uitblijven. De laatste keer dat de jongeman in ons land stond, sloot hij de Main Stage van Pukkelpop af. Wij herinneren ons toch vooral dat de weide relatief leeg was en ook in de Lotto Arena was de opkomst niet gigantisch. Hier en daar waren er nog wat lege zitjes en de bovenste ring werd zelfs gesloten. Aan Flume om het tegendeel te bewijzen dus!

De eer om de eerste beats de zaal in te knallen, was weggelegd voor Ross From Friends. De nieuwste wonderboy van de electro Felix Weatherall - want nee, het was niet echt het personage uit Friends dat in de Lotto Arena stond - staat voor liveshows niet alleen achter de knoppen, maar had z’n bandje meegebracht. Begeleid door een live saxofoon en basgitaar kwamen de eerste beats door de boksen en werd de zaal langzaam een discotheek. De eerder donkere sound van de Brit werd ondersteund door vage visuals en chaotische spots. Ondanks dat er de mogelijkheid was om te bewegen, bleven de jongens statisch achter de draaitafel staan, waardoor de interactie met het publiek niet optimaal was. Toch kon Ross From Friends 45 minuten boeien en waren de dansbenen opgewarmd voor de komst van Flume.

Met de nodige vertraging kwam Flume het podium opgewandeld om met graffiti ‘Hi, this is Flume’ op de grond te spuiten. De toon werd dus gezet en met “Helix” zat de sfeer er meteen dik in. Doordat de decks over het hele podium verspreid stonden, huppelde Flume permanent heen en weer. Eentje stond zelfs bijna in het publiek, waardoor de interactie al meteen pakken beter was dan bij het voorprogramma

Flume zou natuurlijk Flume niet zijn als hij niet heel wat gastzangers bij zich zou hebben. Met een mooie overgang kwam de set toe tot een eerste hit met “Never Be Like You”. Vera Blue danste als een elfje over het podium, terwijl Harley zich op de achtergrond bezighield met een bloemstukje. Op “Friends” kwam Reo Cragun dan weer het podium opgelopen. Ook hier was het visuele plaatje indrukwekkend toen de gigantische spiegels en lasers voor een groot spektakel zorgde. Het werd het begin van een vage avond, want wie had verwacht dat Flume gewoon zijn setje kwam spelen, kwam bedrogen uit. Het werd een show waarin we op elk mogelijk vlak van onze sokken werden geblazen.
Flume kreeg veel liefde van het publiek en die werd nog groter toen de Australiër de lyrics van monsterhit “Let You Know” de zaal in te gooien. Even later bewees de man nog eens hoe goed hij wel kon gooien, toen er een aantal gekleurde rookbommen aan stukken vlogen op “Is It Cold In The Water?”. Over elk klein detail in de show was nagedacht en dat is wat we hadden verwacht van Flume, want de man dirigeert als geen ander de chaos. Op “Smoke & Retribution” gebruikte Flume live een slijpschijf om in grote letters ANTWERP in een plaatje te graveren. Daarna gooide de man zich op de grond, waardoor zijn witte overal alle kleuren van de regenboog kreeg (door de rookbommen) en stelde hij zich voor. Hij vroeg dan ook ludiek om zijn (extreem dure) merch te kopen na het concert en terwijl Flume op de grond lag, kwamen er een aantal dansers het podium opgewandeld en kregen we een chaotische choreografie te zien.
Met een knal (en wat vuurwerk) schakelde Flume nog een versnelling hoger met een mooie mix van Lorde’s “Tennis Court”, “On Top” en “Holdin On”. En terwijl de hoekige beats op “Wall Fuck” tekeer gingen, besloot de man om een aantal pc’s in stukken te slaan op het podium, om zo de set naadloos over te laten vloeien in “Hyperreal” waarop het publiek tekeer ging. Flume bleef maar van de ene naar de andere kant van het podium lopen, wat uiteindelijk in zowel een muzikaal als visueel hoogtepunt uitmondde. “MUD”, “HyperParadise” en “Free” zorgden voor gespring, geklap en vooral opengevallen monden, want wat de Lotto Arena hier te zien kreeg, was gewoonweg indrukwekkend.
Met “Say It” begon Flume dan aan zijn slotoffensief. Het vuurwerk schoot met elke beat de lucht in en Reo Cragun, die nog was blijven hangen na “Quits“, jutte het publiek nog wat meer op. Toen dan ook nog eens Vera Blue over het podium kwam gedarteld en de begintonen van “You and Me” weerklonken, werd de zaal gek. De drie doken het publiek in om iedereen uitgebreid te bedanken, terwijl op het podium een lasershow van jewelste werd gegeven, mét het nodige vuurwerk. Afsluiten deed Flume met “Drop the Game” en “Tiny Cities”. Het publiek kon nog een laatste keer genieten van het visuele spektakel en de geweldige manier waarop de man alles aan elkaar mixt.

Waarom de Lotto Arena niet vol was gelopen voor Flume, blijft voor ons een raadsel. Alles wat er in de show gebeurde, leek één grote chaos te zijn, maar wees maar zeker dat die chaos tot in de puntjes was geregeld. Samen met Vera Blue en Reo Cragun zorgde de Australiër voor een avond die vol zat met visueel spektakel en vooral hele goeie muziek. We waren zelfs een beetje vergeten hoeveel hits de man wel niet heeft gescoord, terwijl de hoogtepunten van de show misschien wel net de minder bekende nummers waren.
Wij hopen vooral dat we Flume volgende zomer terugzien op één of ander festival en dat hij dit trucje nog eens overdoet, want wij gisteren zagen liet ons verbijsterd achter.

Setlist: Hi This Is Flume Helix - High Beams - Never Be Like You (ft. Vera Blue) - Spring - Friends (ft. Reo Cragun) - Jewel - Let You Know - Is It Cold In The Water? - Smoke & Retribution - Insane - Tennis Court (Lorde Cover) - On Top - Holdin On - How To Build A Relationship - Wall Fuck - Hyperreal - Amber - Rushing Back (ft. Vera Blue) - MUD - HyperParadise - Free - Quits (ft. Reo Cragun) - Say It - You And Me (Disclosure Cover) - Ecdysis - Drop the Game - Tiny Cities

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/flume-07-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/ross-from-friends-07-11-2019.html

Organisatie: Live Nation

Een klein jaar geleden kon je Sam Fender nog aan het werk zien in de knusse Witloof Bar, maar wie fan van zijn muziek is, moest gisteren in de vele malen grotere La Madeleine zijn. De twintiger uit het Noorden van Engeland scoorde het afgelopen jaar heel wat radiohits met “That Sound”, “Hypersonic Missiles” en “Will We Talk?” wat natuurlijk resulteert in een stijgende populariteit. Ook in zijn thuisland doet de Brit het goed, want zijn debuutalbum kwam meteen op de eerste plek binnen en Sam werd gelauwerd met een BRIT Award als meest veelbelovende nieuwkomer van 2019.
Sam Fender mocht dan nog maar eens spelen in een uitverkochte zaal in ons land en ook wist hij ons te overtuigen.

A Blaze Of Feather kennen we nog als het nevenproject van de begeleidingsband van Ben Howard, maar gisteren moest frontman Mickey Smith in zijn eentje proberen de zaal te boeien. Met een vertraging van welgeteld tien minuten begon hij aan zijn kort optreden. Muzikaal paste A Blaze Of Feather niet echt samen met Sam Fender en dat merkte je ook aan het vele geroezemoes in de zaal tijdens het optreden. De hybride set waarbij Mickey, naast het bedienen van knoppen, ook geregeld zijn gitaar bovenhaalde, was iets te experimenteel en ontoegankelijk voor het publiek. De setting was niet de beste voor A Blaze Of Feather en echt klaarstomen kon hij ons voor Sam Fender niet.

Sam Fender - Een opwarming hadden we eigenlijk niet echt nodig, want de show begon meteen heel strak met “Millennial”. Het nummer is al sinds zijn begindagen op het podium het vaste openingsnummer van zijn set en dat ook geheel terecht. De bombast en energie vliegen je rond de oren en dat mag ook gezegd worden van “Will We Talk?”. Het radiohitje werd meteen met veel gejuich onthaald en de stembanden van het publiek werden voor het eerst in actie gebracht. Het was wel allemaal heel braafjes gebracht zonder al te veel af te wijken van de studioversie en had gerust wat gedurfder gemogen. “All Is On My Side” was daar het passende antwoord op, want de band werd hiervoor vergezeld door een saxofonist. Met “The Borders”, zijn favoriet nummer van het album, werd de opening van de show passend afgesloten met muzikaal vuurwerk. Het solootje van Sam op het einde was de kers op de taart van de feilloze uitvoering van de vijf op het podium.
Wat ons opviel was dat Sam Fender zowel jong als oud wist te verzamelen in La Madeleine, iets wat op de dag van vandaag niet meer vanzelfsprekend is in de muziekindustrie. Fijn dat hij zijn podium dat hij krijgt ook gebruikt om problemen in de maatschappij aan te kaarten en taboes te doorprikken zoals hij dat op “Dead Boys” doet.
De zaal kreeg hij met zijn belangrijkste nummer dat hij tot op heden schreef eerst heel stil, om het even later helemaal los te laten gaan. De band was op dreef en duidelijk op elkaar ingespeeld. “Spice” is trouwens zo’n voorbeeld van een nummer dat over de maanden heen live veel aan kracht heeft gewonnen en dat is allemaal terug te horen op de vele optredens die ze ondertussen hebben gespeeld. Die ervaring merk je ook in de bindteksten, want deze komen nu heel spontaan en (soms) ook heel humoristisch over. Zo vertelde Sam ons dat het publiek hem een beetje deed denken aan het publiek in Japan, omdat we zo timide waren tussen de nummers door. Een leuke anekdote, die de rest van de band de kans gaf om even op het gemak hun gitaar te stemmen.
De show in La Madeleine toonde overigens heel wat gelijkenissen met die van op Les Nuits in april. Zowel de nummers als de volgorde was haast hetzelfde, wat we op zich wel jammer vonden. Dat zorgde soms wel voor een déjà-vu moment, maar nam niets van de magie van een nummer als “Play God” weg. Zijn debuutsingle klonk weer heel groots en majestueus, al had de saxofoon gerust wat luider in de mix mogen steken. “Hypersonic Missiles” moest zelfs even herstart worden. Een snaar op de gitaar van Fender zelf was niet goed gestemd, maar net dat kleine schoonheidsfoutje zorgde voor een extra enthousiast publiek. Daarna was het echter tijd om afscheid te nemen van band, want Sam Fender wou ook nog een aantal nummers solo brengen.
“Leave Fast” is een nummer dat je op een album snel even over het hoofd zou kunnen zien, maar live is dit iedere keer weer een hoogtepunt van de show. De eenvoud en de souplesse maken het nummer zo beklijvend schoon en tonen dat je het soms niet groots moet aanpakken. Het innemende stemgeluid van Sam kwam hier nog dat tikkeltje beter over met kippenvel als logisch gevolg. Het stukje waarbij zijn beste vriend en gitarist Dean Thompson er nog even bij kwam, was daarbovenop gewoon puur genieten. Sam Fender kreeg met “White Privilege” de hele zaal muisstil en zo breide de Brit een prachtig vervolg aan “Leave Fast”. Het publiek was duidelijk in de wolken en daar bleven ze ook. Het door een man in het publiek aangevraagde “Saturday” werd een onverwacht pareltje, dat normaal gezien helemaal niet gepland stond in de setlist. Toch verwonderlijk dat dit nummer niet vaker zijn weg in de set vind. Voor het slotnummer “That Sound” werd de band nog eens op het podium besteld en een laatste keer kon er duchtig meegezongen worden.
Na iets minder dan een uur zat de show er al op en dat vond niet alleen het publiek heel jammer. Sam Fender en zijn bandgenoten zijn immers een strakke en goed ingespeelde liveformatie geworden. Dat de set grotendeels dezelfde was als een aantal maanden geleden, verwonderde ons wel en nog wat meer nummers hadden zeker ook geen kwaad gekund. Hoe dan ook was dit  weer een geslaagd optreden dat smaakte naar meer.
De volgende stap in Sam Fender’s Belgische veroveringstocht is trouwens ook al gepland, want op dinsdag 25 februari komt hij spelen in de Ancienne Belgique. Benieuwd of hij tegen dan iets langer zal spelen!

Setlist: Millennial - Will We Talk? - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys - Spice - Play God - Hypersonic Missiles - Leave Fast (solo) - White Privilege (solo) - Saturday (solo) - That Sound

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be  

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens ‘Les Nuits Bota 2019’ http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sam-fender-28-04-2019.html

Organisatie: Live Nation

De IJslandse band Of Monsters And Men kwam met een bom op de wereld. Ze veroverden in 2012 alle radiozenders en muziekharten met hun debuutalbum ‘My Head Is An Animal’ en wereldhit “Little Talks”. De start van een grote carrière zou je denken, maar de band wist dat niveau niet meer te halen. Opvolger ‘Beneath The Skin’ ging onopgemerkt voorbij, net als nieuwe plaat ‘Fever Dream’, die eind juli verscheen. Toch was De Roma lang op voorhand uitverkocht voor de band uit IJsland. We waren dan ook erg benieuwd wat de band te bieden heeft buiten dat debuut.

Maar eerst kregen we de Britten van Black Honey als opwarmer. We zagen de groep al enkele keren aan het werk, en ook nu konden ze maar matig overtuigen. Hun mix van pop en rock slaat de bal soms heel verkeerd, maar kan bij momenten ook hard binnenkomen, zoals bij een “Hello Today”. Het charisma van de frontvrouw was vandaag iets te onverschillig en ook de rest van de band speelde gewoon hun setje. Het publiek babbelde dan ook lekker door de show heen, een vergeetbaar optreden dus.

Of Monsters And Men had wat sterallures en kwam een tiental minuten te laat op het podium, of het moet zijn omdat hun set dan net de voorziene eindtijd zou halen. Hoe het ook mag zijn, met “Alligator” had de groep alvast een sterke opener in het arsenaal. Een stevige gitaar, wat opvallende synths en een aanstekelijk refrein wisten onze aandacht meteen op te eisen. Ook de bombastische drums kwamen hier voor het eerst opvallend naar voor, maar dit keer stoorde het niet.
Die bombast kwam helaas in de rest van de set tot vervelens toe terug. Grootse drums, grootse synths en elektrische gitaren die een soort van stadionsound van de muziek van Of Monsters And Men maakten. Het kwam de unieke sound van de band niet ten goede. Een nummer als “Empire” kon nog het perfecte evenwicht tussen magie en bombast vinden, maar “Ahay” waren we vergeten nog voor het goed en wel gedaan was.
Gelukkig wist de band ook dat ze vooral op dat debuut moesten teren, en zo kregen we met “King And Lionheart” meteen een breekbaar momentje en kon het publiek met “Mountain Sound” aan het dansen slaan. De prachtige samenzang tussen alle bandleden en de interactie tussen frontvrouw Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en frontman Ragnar Þórhallsson maakten de sterkte van de band. De sfeer zat goed, het publiek was volledig mee. Of Monsters And Men dacht waarschijnlijk dat de sfeer iets te goed was, want daarna werd ons een serietje slaapverwekkende nummers voorgeschoteld.
“Sleepwalker” was trager en donkerder, “Human” bevatte een overvloed aan drama en bombast en “Wild Roses” was een traag, dynamisch en vooral voorspelbaar popliedje. Voor de echte fans was dit leuk, en die waren er talrijk aan het gekrijs te horen, maar de rest van de zaal was niet echt geïnteresseerd in dit soort inspiratieloze muziek. Vooral “Wars” vonden we vreselijk. Het nummer werd als iets dansbaar aangekondigd, maar het leek een flauw afkooksel van de hippe funkpopbands van het moment. Het vleugje magie van bij het begin van de set verdween als sneeuw voor de zon en de band nam het woord ‘monster’ in hun naam iets te letterlijk.
Een saai middendeel is niet meteen een garantie voor een slecht concert en dat is ook iets wat Of Monsters and Men weet. Zo spaarden ze maar liefst vijf nummers van het debuut op voor op het eind te spelen, en toen kwam er weer ambiance en plezier in de show. “Lakehouse” bouwde op naar een episch einde, waarbij iedereen in het rond sprong en werd aangemoedigd om mee te zingen, en bij “Little Talks” was het kot natuurlijk te klein. En hoewel de band dit tamelijk routineus leek te spelen, kregen we er toch weer een warm gevoel van. Natuurlijk was ook “Dirty Paws” het meest magische bisnummer en met het openbloeiende “Yellow Light” kregen we nog een eerlijk folkpopliedje, waarbij zangeres Nanna Bryndís Hilmarsdóttir het publiek in dook. De fans omarmen deed de band dus op het eind.

Het valt dus op dat het debuut nog steeds het sterkste werk van Of Monsters and Men bevat. Daar zijn de hoopvolle, hartverwarmende en magische nummers die niemand in de zaal onberoerd laten, en zelfs zeven jaar later klinken ze nog even magisch als toen. De nieuwe nummers van Of Monsters And Men zijn op zich niet super slecht, maar ze zijn voorspelbaar en klinken vooral heel inspiratieloos. En dat vertaalt zich ook op het optreden, waardoor die nummers er dan ook helemaal niet uitschieten. Teren op oud werk, dat is wat Of Monsters and Men nog steeds doet. We zijn benieuwd hoe ze zich in de toekomst nog verder zullen ontwikkelen.

Setlist: Alligator – Empire – Ahay - King and Lionheart - Mountain Sound – Sleepwalker – Human - Wild Roses - Stuck In Gravity - I of the Storm – Wars – Crystals – Lakehouse - Little Talks - Six Weeks - Waiting for the Snow - Dirty Paws - Yellow Light

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/of-monsters-and-men-05-11-2019.html

Organisatie: Live Nation ism De Roma, Antwerpen

Spinvis + Jan Verstraeten - Nosta holdup! Op stap met een koffer vol poëzie!
Spinvis
CC Strombeek
Strombeek
2019-11-02
Jérôme Bertrem

Na twee succesvolle edities (Amenra en Hydrogen Sea) nam Nosta Opwijk dit jaar opnieuw CC Strombeek voor een avond over om er een hold-up te plegen. Met deze keer op het programma een double bill met Jan Verstraeten en Spinvis. 

Zomaar een opwarmertje was het niet wat Jan Vestraeten bracht. De graficus van opleiding gooide tijdens het maken van een film het over een andere boeg. Hij zorgde met uitgepuurde filmische muziek op zijn debuutEP ‘Cheap Dreams’ voor één van de revelaties van dit jaar. 
Moeiteloos swingde Jan van bossanova tot jazz tot pop waarbij een zevenkoppige band de finesse van zijn muziek extra in de verf zette. Het visuele ontbrak ook niet, want tijdens een bevreemdend interlude waren ze allen gemaskerd en zorgde een opname op een speelgoedrecorder voor de lyrische invulling. Jan waagde zich ook een cover van Destiny’s Child “Survivor” en Iggy Pop’s “I don’t wanna be a dog”. Een flinke pluim op de hoed voor de klankman die het plaatje van Jan Verstraeten perfect deed kloppen. Leuk detail wat Jan’s revelatie alleen maar benadrukt: hij staat geprogrammeerd op de showcasefestivals Eurosonic en SXSW. 

Na de korte koffie- en/of plaspauze was het de beurt aan Spinvis, de geliefde Nederlandstalige down-to-earth poëtische muzikant die zich omringt door topmuzikanten. Vergelijk een concert van Spinvis als een reis waar je onderweg geluk en ongeluk tegenkomt, nieuwe boeiende ontmoetingen doet terwijl je als toeschouwer je bagage aan eigen beleving meedraagt. Deze avond was het dan ook niet anders. 

Na een oprecht en terecht compliment voor Jan Verstraeten nam Spinvis ons mee op pad met de openers “De grote zon”, “Oostende” en “het voordeel van video”. In “Hallo Maandag” kwam het muzikaal vernuft van de band tot zijn recht dat bleef vanaf dan boeien. Na omwegen met “Artis” en “Herfst en Nieuwegein” maakten “Stefaan en Lisette” hun blijde doch sombere intrede. Dit weemoedig portret over een noodlottige non-relatie bezorgt je zowel een lach als en een traan, een tweeledigheid dat we vaak tegenkomen bij Spinvis. 
De band won aan charme wanneer Erik de nummers ludiek inleidde en soms ook wat - maar ook niet te veel - uit de doeken deed. Net daar schuilt ook de luisterplezier voor Spinvis: je breidt er aan wat je er persoonlijk aan wilt haken. Dit kon je naar hartenlust doen tijdens “Aan de Oevers van de Tijd” of zelfs nog met meezinger “Bagagedrager”. Met “Kom terug” kwamen we terug van een deugddoende en hartverwarmende reis. Maar eer we afscheid namen , werden we nog even verwend met “Ik wil maar alleen zwemmen” en “Wespen op de appeltaart”. 

Hoewel het een fijn optreden was, bleven we toch op onze honger aangezien er geen nieuw materiaal gebracht werd. Vol ongeduld blijven we dus uitkijken naar volgend jaar wanneer Spinvis, al zeggen ze het zelf, klaar is voor iets nieuws. Dat het maar snel al volgend jaar is!  

Setlist Spinvis: (niet in juiste volgorde): De grote zon - Oostende - Het Voordeel van video - Hallo maandag  - Artis - Herfst en Nieuwegein - Dageraadplein - Loop der dingen - Een kindje van God - Stefaan en Lisette  - Tienduizend zwaluwen - Ronnie knipt zijn haar - Astronaut - Aan de oevers van de tijd - Club Insomnia (melodica) - Bagagedrager - Kom terug - Ik wil alleen maar zwemmen - Wespen op de appeltaart

Organisatie: Nijdrop - Nosta, Opwijk ism CC Strombeek, Strombeek