Niemand die beter begrijpt dan Chan Marshall hoe minder meer kan zijn. Ze is op haar best wanneer haar stem onbevangen en zuiver je oren bereikt. Met het 10de Cat Power album ‘Wanderer’ - meteen ook het eerste sinds ze haar label Matador verliet - is ze opnieuw op tour. Na Parijs was het de beurt aan Brussel, waar ze in een uitverkochte Ancienne Belgique haar nieuwe album ‘Wanderer’ kwam voorstellen (label: Domino - release date: 05/10/2018).
Na het relatief klankvolle Sun keert Cat Power 6 jaar later terug naar haar vertrouwd minimalisme. Vorige succesplaten zoals ‘Moon Pix’ en ‘The Greatest’ werden gekenmerkt door een perfecte balans tussen een uitstekende band enerzijds en een ongestoorde, karaktervolle zang anderzijds. Ditmaal tilt Cat Power dat minimalisme echter tot een nieuw niveau, want de kracht van ‘Wanderer’ zit in zijn schaarsheid. De muziek wordt in dit album uitgekleed tot slechts enkele metronomische en repetitieve piano of gitaarakkoorden, met af en toe misschien nog wat occasioneel gedrum. In de plaats krijg je sterke lyrics, vol emotie en kwetsbaarheid, die de bijzondere kwaliteit van Cat Power majestueus belichten: het hese timbre van Marshall’s betoverende stem.
Die avond in de AB gaf Chan Marshall zelf ook een ‘zwervende’ indruk. Hoewel ze erom gekend is onvoorspelbaar te zijn, had ze er dit keer wel duidelijk zin in, ook al was er nauwelijks interactie met het publiek. Introvert en zweverig ging ze helemaal op in haar eigen performance volgens een toewijding die charmeerde. Dat resulteerde wel in een enigszins onverdienstelijke rol voor haar drieledige band - met drumster Alianna Kalaba, gitariste en bassiste Adeline Jason en Erik Paparazzi op de toetsen - die gerust wat meer op de voorgrond had mogen treden. Om de een of andere reden was Marshall ook continu in conflict met de geluidstechnicus en naar mijn indruk onterecht. Doorheen de hele set had ze een sterke stem, krachtig maar tegelijk fragiel en rustgevend, waarmee ze moeiteloos de hoge noten nam.
We kregen ongeveer de helft van de nummers uit ‘Wanderer’ te horen, met onder meer “Horizon”, “Robin Hood”, “Woman” en “Me Voy” (het had gerust wat meer mogen zijn). Daarnaast zong ze enkele covers zoals “Into My Arms” van Nick Cave en ook een knappe versie van “These Days”, een Jackson Brown-nummer op Nico’s debuut solo-album ‘Chelsea Girl’.
Met “Cross Bones Styles” and “Good Woman” greep Marshall terug naar haar oudere werk. Haar sets zijn dan ook steeds een verrassing. Als afsluiter kregen we een gestripte versie van “The Moon” die recht door het hart ging. Ook al was de uitvoering zo basic als het maar kon, het klonk heerlijk warm en paste zo perfect in de intimiteit als rode draad doorheen het hele optreden. Marshall is een gevoelsmens. Het zal daarom uit eigen ervaring en nog niet volledig verwerkte issues zijn dat ze Brussel ten slotte moed insprak met de woorden “For everyone trying to love those that don’t love you back, I wish you strenght in letting go”.
Cat Power heeft er nooit voor teruggedeinsd om te ontleden wat rommelig, emotioneel of kwetsbaar is. ‘Wanderer’ mist de gepolijste fijnheid van een popalbum, maar weerspiegelt Marshall’s vermogen om te confronteren en kritisch te kijken op een manier die haar muziek vereeuwigt als een weerspiegeling van het leven en de realiteit. Daarom kregen we dit keer niet die extraverte soulzangeres te zien. Wel een fragiele singer-songwriter die je raakte met haar intieme simpliciteit. Maar wat ze ook brengt, vanaf het moment Marshall haar robuuste stem op je loslaat, begint de epifanie en is dat het enige wat je nog wil horen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Greenhouse Talent
Frankrijk heeft er een nieuw exportproduct bij onder de vorm van Hyphen Hyphen. Het Franse trio verwerft sinds 2015 faam in ons buurland met hun oppeppende elektro-pop en deze golf is nu ook in België toegekomen. In een uitverkochte AB kwam de band hun nieuw album ‘HH’ voorstellen.
Sonnfjord heeft het geluk om te mogen openen en dat doen ze goed. Met hun indie- elektrosound kon de band rond frontvrouw Maria-Laetitia een nu al zo goed als volgelopen AB netjes inpakken en afleveren een half uurtje later. De set is kort, maar krachtig. In amper een half uur weet Sonnfjord zelf bij de stijfste hark een kniezwengel of ritmisch knikje met het hoofd te weeg te brengen.
Het publiek heeft al even kunnen snoepen, maar het is duidelijk waarvoor iedereen hier is vanavond. Met luid geroep, gestamp en geklap wordt Hyphen Hyphen vriendelijk verzocht om het podium te bestormen. En dat doen ze! Vergezeld van pompende bas en lichtelijk epilepsie-veroorzakende stroboscopen bestormt het Franse vijftal het podium.
Openen doen ze met “Take my hand”, wat tevens ook de opener is van hun nieuwe album. Het is duidelijk vanaf het begin, het wordt een topavond. En dat weet ook Santa, frontvrouw van dienst.
Na het eerste nummer maakt ze de toeschouwers nog gekker door volgende gevleugelde woorden de zaal in te sturen: ‘ca sera extraordinair, ils sont fous les Belges’.
Wie de band volgt op sociale media weet dat de vijf leden in het dagelijkse leven ook beste vrienden zijn, en dat weerspiegelt zich op het podium. Het lijkt alsof ze evenveel plezier hebben als toen ze voor de eerste keer op het podium stonden, wat absoluut niet zo is, want wat een showbeest is de first lady van Hyphen Hyphen. De afwisseling tussen hyperactief rondspringen en lichtelijk geile dansjes brengt iedereen in vervoering.
Het is wachten tot het derde nummer “Cause I got a chance”, voor een ontploffing in het publiek en bij het bekendere “Like boys” worden alle kelen opengezet en komen er kleine scheurtjes in het dak van de Ancienne Belgique.
Opvallend zijn de verschillende stijlen die de band naar voor brengt. Een nummer zoals “Take my hand” heeft duidelijk iets weg van hiphop, maar met “The way you stay” bewijst Hyphen Hyphen dat een meer ingetogen nummer ook zijn plaats heeft tussen de energiebom van een set.
De balans van de set gaat meer in de richting van het nieuwe album met af en toe een oud nummertje er tussen. Het is waarlijk een plezier om de band bezig te zien. Bassiste Line is monsterlijk en ook gitarist Adam geeft zichzelf voor 137 procent.
Ook was er sprake van, vermoed ik toch, een primeur. Wanneer het publiek het eeuwenoude ‘Waar is dat feestje’ scandeert, kan de drumster Zac niet anders dan hieraan meedoen, en voor we het wisten werd er een nieuw nummer van gemaakt en stond Santa mee te brullen met, iets wat fonetisch toch leek, ‘Waar is dat feestje’.
Als kers op de taart krijgen we als encore “Be high with me” en “Just need your love” heeft de eer om deze prachtige set af te sluiten. Zelfs na het laatste nummer wil de band duidelijk nog even doordoen en dat doet de frontvrouw ook. Ze duikt het publiek in en speelt een spelletje verstoppertje met het publiek. Ze verdwijnt in de massa in het staande gedeelte en 20 seconden later staat ze op het balkon. Een kat- en muisspel dat het publiek duidelijk kan smaken.
Met pijn in het hart, en eigenlijk iets te vroeg, neemt de AB afscheid van het Franse vijftal, want de set mocht wel nog iets langer duren. Alles zat goed die avond, een ongelofelijk sterke zangeres, energieke bandleden, prachtige belichting. Het enige minpuntje is de cameraman die als een gek over het podium liep. Leuk voor achteraf, maar tijdens de show zorgde dit voor een paar rollende ogen.
Een nakend stroomtekort dreigt deze winter België plat te leggen. Vanavond werd de oplossing zomaar gratis aangeboden: haal er een beetje bij een Hyphen Hyphen, want deze ADHD’ers hebben een ton of 34 energie over. Een optreden voor jong en oud, hiphopper of rocker, iedereen wordt verliefd op Hyphen Hyphen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hyphen Hyphen - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/146
Sonnfjord - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/145
Organisatie: Progress Booking + Ancienne Belgique, Brussel
Opnieuw grijpt de Britse gitaarvirtuoze Anna Calvi ons bij het nekvel met een adembenemende , bezwerende trip. Niet in een hokje te duwen , scherp , dreigend , onheilspellend, donker, spannend , grimmig en hijgend halen we de eindstreep!
Ze is toe aan haar derde plaat ‘Hunter’, een doorbijtertje ! In een huiverachtig decor en sfeerschepping , een weekje voor Halloween , voelen we een unieke , mystieke , mysterieuze spanning, een soundtrackgevoel van een western noir van Q Tarentino , E Morricone of de paden van A Badalamenti en D Lynch. Stoere songs in een hobbelig parcours, die de instrumentatie ruimte biedt en de klemtoon legt op haar stem- en gitaarvariaties. Met z’n drie zijn ze sterk op elkaar ingespeeld , de toetseniste en de drummer volgen de bewegingen van hun gitaargodin, die als een duivelse zeemeermin haar prooi tegen de klippen aan jaagt. Een ‘femme fatale’ kan je wel zeggen, door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
Een rode gloed schittert over het podium als opener “Rider to the sea” wordt ingezet met het galmend gitaargetokkel . Solo en instrumentaal gaat ze aan de slag in een even rood pakje, de lippen gerood, met zwart lonkende gekrulde haren en in zwarte broek. Alsof het podium plots een rots wordt, waar ze bovenuit steekt en ze ons overspoelt met haar klanken. De nummers palmen ons in en laten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos. “Indies of paradise” barst open door verbeten gitaarerupties, die gedoseerd sfeer creëren door de keys en het drumspel. En verder krijgt het nummer vorm door haar indringende, demonische blik.
Er is ruimte voor meeslepend, sfeervoller werk op de titelsong van de nieuwe plaat . Cinematografisch, filmisch waar zachtheid en subtiliteit de rusteloosheid verdringen op een “Swimming pool” en het sobere “Away” , die ze goed als opnieuw solo verzorgt . De andere songs zijn nighttime killers , die aan Wovenhand , Cohen , Cave , Soap & Skin ‘(Anja Plaschg), Nico , Patti Smith , Siouxie Sioux of Polly Harvey kunnen gelinkt worden .
In haar gitaarspel, de effects , haar vocals en het samenspel worden ‘Emotie’ en ‘Dramatiek’ uitgedrukt. “As a man” brengt ons in die stemming , op het bevreemdende “I’ll be the man” gaat ze lekker Wagneriaans tekeer , het recente “Alpha” , met z’n tempowissels, raast over ons heen en apocalyptisch gaan we ten onder op “Wish” . Het oudje “Desire” , haar doorbraak btw , is fijn, grillig en doortastend . “Don’t beat the girl out of my boy” onderstreept het kluwen van de genderneutraliteit en het vinden van seksuele vrijheid.
Wat een boeiende afwisseling in het genre. Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; de onwennigheid van vroeger is verdwenen , ze is een hongerige wolf(in) die het publiek als prooi heeft . Niet in schaapskleren dus.
De stroomstoten die ze toediende, bieden dynamiek, levendigheid , scherpte en emotionaliteit! In de bis blijft het even pittig, broeierig, huiverend , energiek met terug eentje van haar debuut, “Suzanne & I” . In die onheilspellende sounds gaan we tot slot volledig ten onder op Suicide’s “Ghost rider” , sterk uitgediept door repetitief dreunende, opbouwende, pulserende beats en galmende gitaarklanken . Een katharsis op z’n Alan Vega’s … Even doorspoelen dus!
Anna Calvi - Spektakeltheater waar stem en muziek prachtig samenvloeien . Ze verdient meer airplay , dit muzikaal talent, die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt! Wat een présence.
Organisatie: Botanique, Brussel
Whispering Sons heeft een full album uit en stond in het voorprogramma van Gang of Four. Helaas enkele dagen voor het optreden moesten ze wegens familiale omstandigheden het concert afzeggen. Het vrij onbekende West-Vlaamse trio Vaal kwam hen vervangen.
Was het daardoor dat Vaal praktisch geen volk in de zaal had staan toen ze eraan begonnen? In elk geval trokken ze er zich niets van aan. Ze brachten een eigenzinnig mix van elektro met een wave gitaar en gedeclameerde teksten (denk aan een mannelijke versie van Anne Clark). De lange intro’s waren haast soundscapes. Apart was het en wanneer de song goed was dan was het echt geslaagd. Helaas zaten er wat mindere stukken tussen maar de goede tracks doen het beste vermoeden voor de toekomst.
Gang of Four is een Britse band (Leeds) die al bestaat sinds 1977. Ze waren met hun muziek een scharnierpunt tussen de punk en wave. De band kende geen groot commercieel succes maar ze beïnvloedden wel veel andere bands. Deze avond waren ze afgezakt naar Kortrijk voor hun tournee doorheen Europa. Ze kenden verschillende line-ups en een hiatus. Momenteel is enkel gitarist Andy Gill nog als origineel lid aanwezig in de band. De rest zijn drie jonge snaken die nog niet geboren was toen ze hun beste platen maakten. Ze brachten ook dit jaar een nieuwe EP uit .
Andy Gill kwam op en misbruikte zijn gitaar gedurende enkele minuten zodat deze schreeuwde en jankte. Daarna vlogen ze erin. Het geluid stond loeihard. De gitaar kraste en snerpte in de oren. De drum en de bas droegen het optreden. Vooral de bass vond ik indrukwekkend. Telkens werd er zo een snedige en heerlijke groove gelegd. Daarop kwam de zang van John Sterry en de mishandelde gitaarklanken van Gill. Het concept werkte voor een half uur perfect maar gebrek aan melodie en een stereotiepe opbouw van de nummers zorgden ervoor dat het ook wat inzakte. “I Love A Man in a Uniform” kon dit amper veranderen. Het was trouwens geen al te schitterende versie. Ze brachten ander oud materiaal veel beter dan dit.
De setlist zat goed in elkaar met natuurlijk nogal wat nummers uit hun debuut ‘Entertainment’. De nummers die niet mochten ontbreken werden gespeeld tot het recentere “Isle of Dogs”. Het optreden was niet slecht maar heel degelijk en ze brachten een weirde vibe mee. Met de juiste attitude zeg maar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Gang of Four
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/103
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Jon Hopkins, de Britse elektronica-producer kwam zijn nieuwe plaat ‘Singularity’ voorstellen in de AB. De man maakte elektronica die zowel op het hoofd en de benen mikt en dus een intellectueel en ouder publiek aantrekt dat talrijk opgekomen was in de AB, want die was uitverkocht.
Het optreden moest het vooral van de visuele elementen hebben, want Hopkins zelf deed niet veel meer dan van achter zijn decks aan wat knopjes draaien. Die visuals bestonden uit zijn videoclips, en hij had ook danseressen meegebracht die met een soort van ‘Star Wars’ lichtsabels als majorettes hun stokjes draaiden, zodat er visuele patronen ontstonden die de beats ondersteunden.
Hopkins’ techno botst, scheurt en wringt langs alle kanten, en hoewel hij opbouwend werkt, is het toch lastig dansen op de man zijn elektronica. “Emerald rush” liet dat nog het meeste toe, met zijn manga-video die voor de herkenbaarheid zorgde, en een geluid ergens tussen de breakbeats van Moderat en Modeselektor.
“Neon pattern drum” en “Everything connected” klonken kaal en hard, met gescheurde breakbeats zoals Aphex Twin ze pionierde. We konden ons meer vinden in “Open Eye Signal”, onderkoelde, Teutoonse glitch-techno die maar bleef opbouwen en altijd op de rand van ontploffen stond, begeleid door een coole skate-board video. Ook “Collider” deed wat we voor de rest te weinig in de set van Hopkins terugvonden, ons op een trip meenemen. “Luminous beings” daarop, was het soort oscillerende science-fiction sterrenstelsel-exploratie die vanavond veel minder aan bod kwam, omdat Hopkins toch vooral voor de hardere klank ging.
Het was pas in de bis dat Hopkins de handen op elkaar kreeg, met onder meer zijn remix van “Magnets” van Disclosure, dus echt geslaagd konden we dit optreden niet noemen, het was eerder een opvolging van aparte nummers dan een geïntegreerde dj-set, we misten een goede flow die je naar adem deed happen of op een trip stuurde.
We moeten besluiten dat de Duitse minimalisten nog altijd strakker draaien dan deze Brit, en ook een Kieran Hebden van Fourtet zagen we op Best Kept Secret een strakkere en vooral leukere set spelen. Misschien is het dat die andere elektronica-artiesten veel meer dj-ervaring hebben en dus beter weten hoe ze een zaal moeten bespelen.
Hopkins viel vanavond tussen twee stoelen, een dansfeestje was het niet, en een langgerekte trip ook al niet.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Amerikaanse indiegroep Lord Huron stond in de AB. Ambitie was het om de grote zaal te vullen, maar de groep kreeg die niet uitverkocht en moest het dus met de 'Ballroom'-versie doen. Lord Huron stelde in de AB zijn derde album 'Vide Noir' voor en toonde dat ze meer dan "The Night We Met" zijn. Dat nummer vormde de soundtrack van de Netflix hitserie '13 Reasons Why' en zorgde voor hun definiteve doorbraak. In de AB pendelde de groep tussen dromerige indie en furieuze americana & folk, wat door een mooi evenwicht voor afwisseling zorgde.
Lord Huron begon strak aan zijn tweede Belgische zaalshow dit jaar. Het nieuwe “Ancient Names pt 1” beet de spits af en manifesteerde meteen het prachtige samenspel tussen de zes leden van Lord Huron. Het publiek bleef echter verbazingwekkend schuchter en hield het in de beginfase van het concert op een subtiel gewiebel. Uitbundiger ging het er dus op het podium aan toe waarbij het ene nummer na het ander strak door de boxen werd gejaagd. “Dead Man’s Hand” bleek dan ook de defintieve ijsbreker te zijn door een ontzettend strafgespeelde uitspatting die als een openbaring voor je ziel overkwam.
Nadat het er tamelijk strak en dynamisch aan toe ging, kwamen er ook enkele rustigere nummers in de set naar voren. Zo heb je bijvoorbeeld het lichtjes exotisch klinkende “Ends Of Earth” dat ondanks zijn dynamiek een rustpunt in de set was. “Ghost On The Shore” klonk dan weer iets weemoediger terwijl “She Lit A Fire” de herfstsfeer ommarmde. Tijdens “Wait By The River” dobberden we dan weer tussen melancholie en vreugde. Stuk voor stuk fantastische momenten tijdens de set.
Ook de snellere, meer rock-georiënteerde nummers werden subliem gebracht en demonstreerden de kunsten van elk bandlid. “Never Ever”, dat ook op de plaat één van de sterkste nummers is, werd vol overgave gebracht en ook het moody “When The Night Is Over” illustreerde één van de vele veelzijdigheden van de band.
In de bis kregen we dan met “The Night We Met” het emo-moment van de avond, vooraleer “Time To Run” met een mooi gespeelde outro iedereen met hartkloppingen het kille herfstweer in stuurde.
Lord Huron is duidelijk meer dan ‘dat ene nummer van die hitserie’, maar is vooral ook een band die weet dat je door al je facetten te openbaren altijd weet te boeien. Hier en daar kwam een nummer iets te langdradig over, maar voor de rest bleef er een spanning in de set hangen en bleef iedereen er zo met zijn aandacht bij.
De beheersing, maar toch aanwezige overgave in het spel tonen bovendien dat Lord Huron weet hoe ze een show moeten neerzetten.
Een perfect concert voor tijdens grijze herfstdagen.
Setlist: Ancient Names Pt. 1 - Meet Me In The Woods - The World Ender - Dead Man’s Hand
Back From The Edge - Ends Of The Earth - The Ghost On The Shore - She Lit A Fire
Wait By The River – Hurricane - Never Ever - Secret Of Life - Way Out There - When The Night Is Over – Fleur - Fool For Love - Ancient Names Pt 2
The Night We Met - Time To Run
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Don Antonio is het alter ego van Antonio Gramienteri die ik in 2012 al eens aan het werk zag met Sacri Cuori in Den Trap. Toen begeleidde de Italiaan Dan Stuart, dit keer was hij met zijn andere groep, simpelweg Don Antonio geheten, mee met Alejandro Escovedo. Het lijkt een beetje zijn specialiteit om overzeese artiesten doorheen Europa te accompagneren. Eerder waren Richard Buckner, Hugo Race, Terry Lee Hale en JD Foster ook al zijn reisgezellen. Maar eerst mocht hij zijn eigen plaat, ‘Don Antonio’, voorstellen.
Samen met een saxofonist/toetsenist, een bassist en een drummer bracht hij verfijnde, meestal instrumentale rootsmuziek met nogal wat latin en jazz invloeden. Balancerend tussen stijlvol en muzak, wild werd ik er niet van. Toch was Antonio best een aangename peer die sappig kon vertellen en met “Sunset, Adriatico”, een americana getint nummer, dan toch bewees best iets te kunnen. Maar de rock-‘n-roll spaarde hij voor de set met Escovedo, zei hij en gelukkig hield hij woord.
Alejandro Escovedo leerde ik pas echt kennen zo’n twee jaar geleden toen ik zijn uitstekende plaat, ‘Burn something beautiful’ kocht. Bij nader inzien bleek ik reeds in 1982 al eens een LP van hem gekocht te hebben. ‘Sundown’, gemaakt met zijn toenmalige band Rank And File, bevatte country georiënteerde gitaarrock, een beetje in de stijl van Green On Red, dat in datzelfde jaar debuteerde. Nog vroeger maakte hij Los Angeles onveilig met de punkband The Nuns maar nu is hij ondertussen reeds toe aan zijn dertiende plaat onder eigen naam.
De nu 67-jarige Alejandro Escovedo is dus al een tijdje bezig en alom gerespecteerd. Er verscheen zelfs een tributeplaat ter ere van hem. Des te opmerkelijker dus dat hij in een cafeetje als De Zwerver met zoveel gretigheid zijn ding kwam doen.
Hij opende de set met enkele songs uit het nieuwe, ‘The crossing’, een conceptalbum over twee immigranten. Verrassend stevige rootsrock waarin Don Antonio zich inderdaad ontpopte tot een totaal ander gitarist. Na die heftige start volgden dan wat meer ingetogen nummers die stuk voor stuk bleven boeien. Slechts eenmaal liet het fout. Het aan Bill Withers herinnerende “Always a friend”, dat hij ooit nog samen met Bruce Springsteen opnam en hier gekruid werd met flarden “The tracks of my tears” (Smokey Robinson) en “Lively up yourself” (Bob Marley), werd veel te lang uitgemolken. Maar dit slippertje zette hij meteen recht tijdens de bissen met een wat overbodige maar toch leuke cover van Neil Young’s “Like a hurricane” en een ronduit magistrale versie van The Velvet Underground’s “ Rock & Roll”.
Tussen de songs bleek hij tevens een begeesterend causeur die honderduit over zijn leven vertelde. Hoe hij als kind met het gezin, een nest van twaalf, zonder uitleg plots van San Antonio, Texas naar Los Angeles verhuisde. Of over zijn vele muzikale familieleden zoals zijn jongere broer Javier die in de punkband, The Zeros, speelt of zijn nichtje Sheila E. (bekend van Prince en zichzelf).
De man zou naar verluidt van plan zijn een boek te schrijven. Dat wordt echt iets om naar uit te zien, te meer omdat hij zowat iedereen kent. Op zijn laatste plaat alleen al kreeg hij hulp van Wayne Kramer (MC5), James Williamson (Stooges), Peter Perrett en John Perry (The Only Ones) en Joe Ely. Daar hangen ongetwijfeld smeuïge verhalen aan vast.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Op basis van haar debuut, 'Fish' uit 2017, waren mijn verwachtingen voor ShitKid, een one woman band uit Stockholm, niet al te hooggespannen. Maar het is toch niet iedereen gegeven te mogen touren met de Melvins dus moest dit wel iets meer voorstellen dan het broze slaapkamerproject dat ik in gedachten had.
ShitKid bleek intussen uitgegroeid tot een duo en klonk op de planken gelukkig een stuk potiger. Daar zal de inbreng van de sensuele bassiste, die de spektakelwaarde een stuk de hoogte in dreef, niet vreemd aan geweest zijn. Asa Söderqvist laveerde behendig tussen meezingbare punk, slaapliedjes en lofi pop met weerhaakjes terwijl de Melvins de ganse set vanop de zijlijn goedkeurend mee knikten.
Een simpele gitaar, elektronische drumbeats, een geil swingende bas en een wendbare stem die soms iets had van een embryonale Courtney Barnett waren de bouwstenen. Beiden hadden ook een tweede micro die op halve hoogte geïnstalleerd was waar ze dan af en toe gehurkt of geknield door zongen. En dan was er nog eentje bijna tegen de grond opgesteld waar de bassiste tijdens de slotsong niet zonder enige moeite onder ging liggen. Rock-‘n-roll?
De eeuwig tourende Jon Spencer vindt altijd wel een reden om de baan op te gaan: is het niet met de Blues Explosion dan maar met Heavy Trash of Boss Hog. Totaal onverwacht werd hij nu plots solo aangekondigd en bleek hij een nieuwe plaat, ‘Spencer sings the hits!’, onder eigen naam te hebben opgenomen. Op die plaat kreeg hij assistentie van drummer M. Sord en bassist, toetsenist Sam Coomes (Quasi) die beiden ook in Kortrijk het podium deelden. The Hitmakers, zo heette Spencer zijn nieuwe groep, bestond verder nog uit een derde man en dat was absoluut geen van de minsten: Bob Bert, de legendarische drummer die naam maakte bij Sonic Youth, Chrome Cranks en in iets mindere mate Bewitched, Action Swingers, Knoxville Girls, Chicken Snake, Lydia Lunch’s Retrovirus en Pussy Galore, het allereerste vehikel van Jon Spencer.
Het mag een klein wonder heten dat hij de 63-jarige Bert bereid vond mee te gaan touren en dan nog met die vuilnisbakkendrums. Dat laatste mag je letterlijk nemen want het enige conventionele onderdeel van zijn stel was de basdrum. De rest bestond uit onder meer een authentieke metalen vuilnisbak, een benzinetank en een enorme ijzeren veer waarop hij dan met hamers of metalen buizen tekeer ging. Dit alleen al -of het nu veel bijbracht of niet- maakte mijn avond al goed.
Maar er was meer. Jon Spencer zelf bleek in goede doen, zeer goede doen zelfs. Verlost van het keurslijf, dat de Jon Spencer Blues Explosion heet, greep hij terug naar de dagen van Pussy Galore en kregen we verfrissende sixties punkstijl garagerock te horen. Veel feedback en een fuzzy gitaar, dat nog steeds, maar geen eindeloze collages of oeverloos gekrijs als ‘The Blues Explosion is number one’ meer. In plaats daarvan degelijke songs waarvan het merendeel geplukt was uit het nieuwe album aangevuld met enkele nummers van Pussy Galore, de Blues Explosion (waaronder een heerlijk “Dang”), Heavy Trash (“The loveless”) en zelfs een flard “Roadrunner” (Jonathan Richman).
Veel wezenlijk verschil met de sound van de Blues Explosion, buiten de bass synthesiser en toetsen van Sam Coomes, was er niet. Die Coomes mocht zelfs een nummer voor eigen rekening brengen waarbij zijn orgelpartij me zowaar aan Iron Butterfly deed denken en het was nog knap gedaan ook. Jon Spencer is bijlange nog niet afgeschreven, iets wat bij de Melvins wat minder duidelijk was.
De Melvins, opgericht in 1983 in Montesano, Washington, mag je stilaan als een monument beschouwen in de alternatieve rockwereld. Hoewel Buzz Osborne, ook gekend als King Buzzo, het ene resterende originele lid is blijft de groep immens populair.
Melvins, dat staat voor beuken, beuken en nog eens beuken tot het bloed je oren uitsijpelt. En omdat voor elkaar te krijgen werd voor alle zekerheid nog een extra bassist (Butthole Surfer Jeff Pinkus) gerekruteerd. Vroeger probeerde de warrigste krullenbol uit de rock het al eens met twee drummers, dit keer met twee bassen dus. Ik herinner me een vorig optreden van hen waarbij ik helemaal in extase raakte maar ik kan je meteen vertellen dat het dit keer bijlange niet zo ver kwam. Daarvoor zat er teveel sleet op de formule.
Het schouwspel mocht er nog steeds zijn: een neurotisch rondstruinende King Buzzo, in een stemmige jurk, de immer rondspringende bassist Steven Shane McDonald (Red Kross, Off!), in een blits kostuum, en de spectaculaire drummer, Dale Crover, die ooit een blauwe maandag bij Nirvana speelde. Enkel Jeff Pinkus bleef er wat onopvallend bij.
Aanvankelijk ging hun laaggestemde sludge metal er nog vlotjes in maar na een tijdje trad er een vorm van metaalmoeheid op. Of het nu eigen nummers of covers (“Saviour machine”van David Bowie, “Sway” van de Stones) waren, alles werd steeds door dezelfde mangel gehaald.
Nummers als “The kicking machine” die er wat uit sprongen kwamen veel te weinig voor in het stuk. Ik vond ze eigenlijk nog het best te genieten tijdens de lange intro’s en de instrumentale passages.
Tijdens de afsluiter, “Rebel Girl” (van Bikini Kill) mochten de twee meiden van ShitKid mee opdraven en werd het plots toch nog spannend. En dat NIET omdat Asa Söderqvist het nodig achtte haar borsten te tonen. Daarna bleef drummer Dale Crover alleen over om al “So long, farewell” zingend uiteindelijk ook in de coulissen te verdwijnen en daar was ik dit keer niet echt rouwig om.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
“Oh Brussels, we meet again”. Het was de twaalfde keer dat The Vaccines op Belgische bodem speelde, en dat de groep er zin in had, was al van voor de show duidelijk. Op hun Instagram was te lezen dat de AB één van hun favoriete zalen is, en we zagen op hun gezichten dat ze genoten van een wild publiek. Na een passage op Werchter deze zomer stelden Justin Young en co in een uitverkochte zaal hun laatste langspeler ‘Combat Sports’ voor. Na het vertrek van drummer Pete Robertson in 2016 werden touring-leden Timothy Lanham en Yoann Intoni gepromoveerd tot officiële bandleden en wij zagen in Brussel een goed op elkaar ingespeelde band die zo het publiek perfect weet te bespelen.
Openen deed het vijftal met “Nightclub”, één van de singles op hun nieuwste plaat. De drie volgende nummers, respectievelijk “Wreckin’ Bar”, ‘”Teenage Icon” en “Dream Lover” kwamen elk van een verschillend album. De eerste drie werden heel snel gespeeld, op de vierde ging het tempo merkbaar omlaag zonder daarbij aan stevigheid te verliezen. De gitaarnoten werden lang uitgesponnen en zanger Justin Young bespeelde het publiek heel doeltreffend. “Wetsuit” werd ingezet na een kleine pauze en het publiek werd helemaal gek.
Als een band een nieuw album voorstelt, is dat meestal duidelijk te merken. The Vaccines speelden echter meer nummers van op hun debuutalbum dan van op hun nieuwste, wat toch opmerkelijk is. Als er dan toch nummers uit ‘Combat Sports’ werden gespeeld, was er van verveling geen sprake. ‘English Graffiti’, hun minst goed onthaalde album werd echter bijna volledig genegeerd.
Normaal gezien is er in de AB op het geluid niks aan te merken, maar bij The Vaccines ging het soms wel eens mis. Op “Your Love Is My Favourite Band” viel het geluid net niet uit en op “Handsome” hoorden wij te weinig gitaar, waardoor het nummer de stevigheid van op de plaat miste. Op andere momenten was het geluid dan weer wel vol, op “If You Wanna” speelde de band héél erg snel en kwam dit ook heel goed over.
Na een heel goede performance van “Family Friend”, waar Young in uitblonk, verliet de band het podium. Deze keer was het echter puur functioneel, want de frontman kwam terug in gloednieuwe merchandise. Daarna volgde, uiteraard, met een erg vette knipoog “Put It On A T-Shirt”.
Afsluiten deed de band met het nieuwe “Let’s Jump Off The Top”, een nummer zonder weinig woorden dat het live goed doet, en “All In White”, waar de kelen nog een laatste keer werden opengezet. Na een luid applaus verdween het gezelschap in de coulissen en liet het publiek meer dan voldaan achter.
Op ‘Combat Sports’ greep de band terug naar de succesformule van de eerste albums en dit vertaalde zich ook naar het optreden. Elk nummer was meezingbaar en sloeg aan bij het publiek. Wij twijfelen er niet aan dat fans die het nieuwste album nog niet hoorden, daar zeker eens naar zullen luisteren. The Vaccines is een band die nooit zal vervelen, en ook in de AB was de band op missie om er een gigantisch zangfeest van te maken. Ze speelden dan niet altijd even snel, soms werden nummers traag gespeeld, maar bleef de band meer dan overeind. Hoe ze ook speelden, het materiaal dat de band ter beschikking heeft, leende zich perfect om het Brusselse publiek om te toveren tot een gigantisch zangkoor. De AB stond stampvol, en wij zijn benieuwd in welke zaal we het vijftal de volgende keer te zien zullen krijgen. Dat er ook dan weer sfeer zal zijn, staat echter al vast
Setlist: Nightclub - Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) - Teenage Icon - Dream Lover – Wetsuit - Out on the Street - Your Love Is My Favourite Band - Post Break-Up Sex – Norgaard - All My Friends - Take It Easy – Handsome - No Hope - I Always Knew - If You Wanna - I Can’t Quit - Family Friend - Put It On A T-Shirt - Let’s Jump Off The Top - All in White
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Vaccines - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/142
Whenyoung - http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/143
Organisatie: Live Nation
Bloc Party zette gisteren nog eens een stapje op Belgische bodem in Vorst Nationaal. Ze speelden er hun debuutplaat 'Silent Alarm' in haar volledigheid, en gelukkig maar ook. Waarom? De groep bestond in 2005 nog uit frontman Kele Okereke, gitarist Russell Lissack, bassist Gordon Moakes en drummer Matt Tong. Het viertal bracht met 'Silent Alarm' volgens velen één van de beste indie albums van de 21ste eeuw. Hits als “Banquet”, “Helicopter” en “This Modern Love” behoorden tot de soundtrack van zowat elke Britse tiener. Opvolger ‘A Weekend in the City’ was eens iets anders, maar de nieuwe sound werd nog op veel gejuich onthaald bij fans en critici. De albums die later kwamen, bereikten echter nooit het niveau van het eerste album. Daarnaast verlieten Gordon en Matt de groep, en hun afwezigheid was duidelijk voelbaar op ‘Hymns’, dat in 2016 uitkwam met vervangers Justin Harris op de bas en Louise Bartle op de drum. De elektronische sound werd niet door iedereen gesmaakt en steeds meer werd er met weemoed teruggedacht aan de gloriedagen van hun debuutalbum.
Tijdens deze tour staat ‘Silent Alarm’ echter centraal en kunnen fans rekenen op indierock met stevige gitaren. Het viertal was zo beleefd om stipt op tijd te komen en begon met “Compliments”. Niet erg vanzelfsprekend om je show daarmee te openen. Voor de echte fans wordt het snel duidelijk dat de setlist eigenlijk de omgekeerde volgorde van ‘Silent Alarm’ is. De minder catchy nummers die op het einde van het album verschijnen, kwamen dus eerst aan bod. Bloc Party kwam zo wel traag op gang, maar het was net daarom uitkijken naar al het explosievere materiaal. Met “So Here We Are” kregen we al meer stemwerk te horen vanuit het publiek. Bij “The Price of Gasoline” ontwaakten al heel wat headbangers, al waren er onder hen wel veel toegewijde (en dronken) Britten die naar Brussel kwamen, en “The Pioneers” hield Vorst in zijn greep met de profetische woorden ‘We will not be the last’.
Het concert ging in stijgende lijn naar boven, want daar kwam “This Modern Love”, dat na al die jaren nog steeds een pracht van een liefdesnummer blijkt te zijn. Dat het publiek nog altijd zo in zwijm valt wanneer Kele ‘This modern love breaks me’ zingt, is daar het ultieme bewijs van. Kele en co namen het publiek mee op een nostalgische trip naar 2005. ‘Do you want to come over and kill some time? Throw your arms around me.’ En zo geschiedde, Vorst omarmde ons viertal.
Kele straalde zelfzekerheid uit en kwam ook eens af met geestige quotes als ‘Shit’s about to get cray cray’. De nogal verlegen Russell Lissack bewoog ook af en toe, na twaalf jaar podiumervaring mag dat eigenlijk ook wel. Nieuwkomer Justin Harris doet het aardig goed op de bas en andere nieuwkomer Louise Bartle bleek een fenomenale drumster te zijn. Het gemis van Gordon Moakes en Matt Tong blijft groot en zal nog altijd voelbaar zijn. Op grote hits als “Helicopter” en “Banquet” bewees Louise echter dat ze een steengoede drumster is en wel haar mannetje kan staan tussen al dat mannelijk geweld. Ook Russell steelt hier de show met zijn solo’s. Zelf beweert hij dat ‘Silent Alarm’ volledig spelen voor hem eigenlijk één grote gitaarsolo is van een uur, een terechte opmerking zo blijkt. Dat is wel altijd de sterkte geweest van deze groep: Kele is overduidelijk de frontman, maar iedereen krijgt de kans om de aandacht op te eisen.
Wanneer Kele en kompanen na “Like Eating Glass” het podium verlieten, vroegen we ons af wat er nog in de bisronde gespeeld zou worden. Geen ‘Silent Alarm’-materiaal alvast. Dit blijkt toch een jammere zaak te zijn, want nummers als “Two More Years” en “The Prayer” konden het publiek niet volledig bekoren. Spijtig, want eindigen met ‘Silent Alarm’ zou zoveel effectiever geweest zijn. Ergens is het ook wel begrijpelijk dat ze een langere show met ander materiaal willen spelen. Met “Flux” kregen we wel nog een hit voorgeschoteld en een dijk van een afsluiter. Een confettibom maakte het helemaal af en deed het publiek voor een laatste keer losgaan. Bij het verlaten van het podium probeerde Kele nog wat confetti te vangen met zijn petje en Vorst ging al dansend de nacht in.
De groep heeft het nog altijd in zich. Indie rock à la Bloc Party trekt misschien niet meer hetzelfde publiek aan als tien jaar geleden, dat was te zien aan de lege plaatsen op het balkon. Een andere zaal had ongetwijfeld ook wel beter geweest. De geluidskwaliteit in Vorst was op sommige momenten ondermaats en de zaal mist echt de gezellige sfeer van een AB, een zaal die ze misschien wel hadden kunnen uitverkopen. Hoe dan ook werd het een memorabele nacht, en werd Bloc Party bedankt voor een nostalgische reis terug naar 2005.
Setlist: Compliments – Plans – Luno - So Here We Are - The Price of Gasoline - The Pioneers - This Modern Love - She’s Hearing Voices - Blue Light – Banquet - Positive Tension – Helicopter - Like Eating Glass - Two More Years - The Marshalls Are Dead - Little Thoughts - The Prayer - The Love Within – Octopus – Flux
met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Een gebrek aan ambitie kan men opener Onmens moeilijk verwijten. Dit Gentse duo omschrijft zichzelf immers als ‘Belgium’s most explicit electronic music group’. Of dat ook klopt , laat ik in het midden maar op het podium was er alvast voldoende te beleven. De gitaar van de energieke Kasper Van Esbroeck klonk nijdig, dwars en steeds onvoorspelbaar. Naast hem zagen we een erg begeesterende zanger, Bert Minnaerts ofte Siegfried Burroughs, die tevens drummer is bij Kapitan Korsakov en verder nog in talloze andere projecten actief is. Hier liet hij zijn met echo overladen stem alle richtingen uitzwermen. De ene keer klonk hij als een volbloed rapper, een andere keer leek hij te solliciteren bij een death metal band om het volgende nummer als een dronken crooner over het podium te struinen. Vuurwerk genoeg op het podium maar dit was slechts de helft van het plaatje. De twee werden begeleid door een vooraf geprogrammeerde muur van elektronica die je in het beste geval ergens in de industrial hoek kon situeren maar te dikwijls goedkoop en schetterig klonk. Jammer maar misschien ben ik gewoon te oud voor dit soort onzin.
Alles komt terug! Nog maar pas Radio Birdman gezien en daar waren nu de Hot Snakes alweer. Deze band uit San Diego, Californië maakte het mooie weer tussen 1999 en 2005. Hun erfenis bestaat uit drie mooie platen en herinneringen aan een spetterend optreden in de Charlatan net voor de split. Mijn manke geheugen meende ze ook ooit al eens in De Kreun gezien te hebben maar bij navraag bleek ik ze te verwarren met Obits, een ander project van zanger-gitarist Rick Froberg. Diezelfde Froberg heeft verder samen met de andere gitarist, John Reis (ook bekend van Rocket From the Crypt) een verleden bij Drive Like Jehu. Mooi volk genoeg op het podium dus.
Eigenlijk zijn de Hot Snakes al sinds 2011 terug actief maar dit jaar verscheen er een nieuwe plaat, ‘Jericho Sirens’, wat de comeback compleet maakte.
Op de heenreis sloeg de twijfel plots toe. Die laatste plaat, zeker in vergelijking met hun vroeger werk, vind ik eigenlijk verre van geweldig maar toen de vier met een twintigtal minuten vertraging op het podium verschenen, bleek al zeer snel dat Hot Snakes live nog steeds een bom zijn. Misschien nog meer dan vroeger zelfs. Ze hadden er ook opvallend veel zin in. Vooral gitarist John Reis die meteen contact zocht met het publiek: praatjes makend met de mensen vooraan of zijn voet op iemands schouder posterend. Op een gegeven moment liet hij zelfs een fan zijn gitaar met de tanden toucheren.
Hot Snakes stonden nog steeds garant voor bijzonder strakke garagehardcore waarbij de hoge, ietwat benepen stem van Froberg en de kristalhelder hamerende gitaar van Reis de voornaamste kenmerken zijn. Aan een hels tempo werden de nummers, netjes evenredig geplukt uit hun vier platen, erdoor gejaagd.
Slechts een paar keer was er tijd voor een adempauze. Tijdens zo’n moment riep Reis plotseling “Kom dichterbij, we zijn niet gevaarlijk” waarbij hij vergat dat het volk reeds tegen het podium plakte en hij zonet zijn voet op het kale hoofd van een nietsvermoedende fotograaf had geplant.
Wat een genot om oude krakers als “Automatic midnight”, “Suicide invoice” of “I hate the kids” terug te horen. Niets hadden die aan frisheid ingeboet terwijl de nieuwe nummers dan toch niet zo bleek uitvielen als eerst gevreesd. Hoogtepunten zat natuurlijk maar als ik dan toch enkele uitschieters moet kiezen ga ik voor de eerste twee bisnummers die iets minder hard maar toch zo fonkelend klonken: “This mystic decade” en “Plenty for all”.
Zelden een groep gezien waar het spelplezier zo vanaf droop. Hopelijk duurt het dit keer geen dertien jaar eer we hen terugzien.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Alle artistieke vernieuwingsoperaties ten spijt, The Posies deden de jongste jaren vooral hun best om net niét als The Posies te klinken. Sterkhouders van het eerste uur Jon Auer en Ken Stringfellow, hét kwajongensduo bij uitstek als het over meerstemmige powerpop gaat, zagen de bui al hangen en lieten dit najaar de kans niet liggen om tijdens hun ‘30th anniversary tour’ enig eerherstel af te dwingen. Wat deze tour redelijk uniek maakt is dat de plooien met de originele ritmesectie Dave Fox (bas) en Mike Musburger (drums) na akkefietjes over fame and fortune eindelijk zijn glad gestreken; in De Kreun stonden dus dezelfde vier heren die 24 jaar geleden hun allereerste optreden op Kortrijkse bodem gaven in café Den Chips ... those were the days!
Dertig jaar on the road, het is uiteraard niet niks, maar zoals de setlist al snel duidelijk maakte hebben The Posies veruit de meeste potten gebroken in de 90ies. Niet meer dan logisch dus dat Auer en Stringfellow hun verjaardagsfeestje vooral hadden gebouwd rond ‘Frosting On The Beater’ (’93) en ‘Amazing Disgrace’ (’96), twee ‘classic’ albums die recent een tweede leven kregen in lijvige reissue versies. De uit die periode daterende symbiose tussen Big Star en Cheap Trick slaat live nog steeds de meeste gensters, zeker nu de The Posies na jarenlange verkenning van het less is more principe eindelijk terug een full electric band geworden zijn. Opvallend ook hoe popgrunge parels als “Dream All Day”, “Daily Mutilation”, “Please Return It” en “Definite Door” in geen tijden zo potig klonken dankzij de hernieuwde samenwerking met de geoliede ritmetandem Fox - Musburger.
Zelfs tijdens een nostalgisch best-of feestje als dit willen Auer en Stringfellow zichzelf blijven uitdagen. Zo doken ze midden in de set plots het publiek in om onversterkt het oudje “You Avoid Parties” op te rakelen. Even knetterde er een weemoedig kampvuurtje in De Kreun, en bleken The Hollies de coolste band ter wereld. Een ander (on)berekend risico die de twee boys from Seattle zowat elke avond nemen is het promoten van lokaal talent. Artist in residence Galine mocht een paar nummertjes komen meekreunen uit de laatste echt goeie Posies schijf, ‘Blood/Candy’ (‘10), maar verkwanselde door haar stuitende desinteresse een uitgelezen kans om haar aantal likes significant de hoogte in te jagen. Het contrast kon niet groter zijn met Auer’s veelbetekend vingertje richting hiernamaals tijdens de slotakkoorden van “So, Caroline”, opgedragen aan ‘s mans beste vriend en voormalig Posies drummer Darius Minwalla die na amper 39 lentes in 2015 onverwacht een ticket richting indie heaven in de bus kreeg.
Eindigen deden The Posies met twee dubbele uppercuts uit hun vetste jaren. Met de okselfrisse gitaarpop singles “Flavor Of The Month” en “Solar Sister” hebben Auer en Stringfellow menig zomerfestival ingepakt, en dat was in De Kreun niet anders.
Harder en donkerder klonken de finale adrenaline shots “Throwaway” en “Ontario”, waarna het verjaardagsfeestje zich verplaatste naar de merchandise stand waar de twee frontmannen als vanouds een potje gaan zwanzen met fans en selfie jagers. Nostalgie was vanavond even geen vies woord of een hol marketing product, maar een zelfrelativerende ode aan oude vriendschappen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Posies
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/99
Grand blue herion
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/100
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
