In de post-metal wereld heeft iedereen het altijd over de intensiteit die Amenra uitstraalt, maar wij bespeuren minsten evenveel bezieling en beroering bij Briqueville. Met hun intrigerende en vaak verschroeiend harde post-metal houden zij een half uur lang De Kreun in een wurggreep. Briqueville is een uitzonderlijke totaalbeleving, en hun nieuwste plaat is een helse dreun, een duistere klomp herrie waarin het heerlijk verdwalen is.
And So I Watch You From Afar heeft een nieuw album uit, ‘The Endless Shimmering’ heet het kleinood en het is alweer een knap staaltje hectische en vurige post-rock. Veelbelovend dus voor de live uitvoering, want als ASIWYFA in de studio al wild en onstuimig voor de dag komt, dan mag je er van uitgaan dat de songs op een podium helemaal tot ontploffing komen.
Zo was het ook in De Kreun. Eens te meer bleek dat de post rock van deze Noord-Ieren constant onder stroom staat. Springerig, hyperkinetisch en ontvlambaar, zo klonk het en oogde het.
De lont werd aangestoken met de twee geestdriftige openers van de nieuwe plaat “Three Triangles” en “A Slow Unfolding Of Wings”, zo werd het nieuwe werk al meteen door de fans in de armen gesloten, want dit waren furieuze en energieke krachttoertjes die het beste lieten vermoeden voor wat komen zou. Bleek dat de band nog maar net onder stoom was gekomen, het ging allemaal nog wat meer knetteren met “Search:Party:Animal” en een ronduit geweldig “BEATIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION”, waarin de vaak uitzinnige gitaren driftig prikkelden om dan heerlijk in te houden en vervolgens compleet te exploderen.
Met hun onbegrensde podiumdynamiek en een stel zinderende songs zorgden de ADHD’ers van de post-rock voor fervente opwinding en constant oplaaiend vuur, en ondertussen bleven ze met sprekend gemak de meest geniale vonken uit hun instrumenten toveren.
Heel zelden werd er al eens gezongen. Nou ja, gezongen, laat ons eerder zeggen opgefokt, zoals in “Wasps” en “Run Home”, de meest tintelende en opgejaagde tracks uit de vorige plaat ‘Heirs’. Of in een bruisend “Big Thinks Do Remarkable”, waarin de woorden ‘the sun is in our eyes’ de enige echte lyrics van de avond waren, goede tekstschrijvers zijn nooit echt een issue geweest bij ASIWYFA.
Het huzarenstukje van de avond was echter een daverend “Set Guitars To Kill”, waarbij ASIWYFA de Kreun eerst in lichterlaaie zette om dan in een ultrazacht middenstuk de zaal muis- en muisstil te krijgen, een wonderlijk moment in een extatische song. Moet het gezegd dat de band verder in die song nog eens compleet uitzinnig werd en alle mogelijke registers opentrok? Fe-no-me-naal !
And So I Watch You From Afar, een stormachtig bandje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Together Pangea - Sprankelend en dynamisch
Together PANGEA
café De Zwerver
Leffinge
2017-11-19
Ollie Nollet
Ik had mijn huiswerk vooraf niet gemaakt en wist totaal niet wat ik mocht verwachten van Lookapony, de eerste band van de avond. Het werd een aangename verrassing. Dit jonge kwartet uit Eindhoven, dat onlangs debuteerde met ‘Ha-Satan’, bracht energieke garagepop voorzien van snedige gitaren die voor de nodige dosis rock-‘n-roll zorgden. De zanger had een krachtige, wat lijzige stem en leek wat aangeschoten. Toch kon hij enkel een brede grijns op mijn smoelwerk laten verschijnen. Heerlijke frontman die langs zijn neus weg vroeg wie er allemaal van Leffinge was. Zo wisten we het ook eens en het resultaat bleek behoorlijk mee te vallen voor het kleine dorpje in de schaduw van Oostende.
Together PANGEA was in 2015 al eens te gast in De Zwerver en wist me toen niet helemaal te overtuigen. Dit keer lukte dat wel. Vreemd, want hun laatste plaat, ‘Bulls and roosters’, is niet direct van die aard om me in jubelstemming te brengen. Verkeerde ik in een zeldzaam milde bui of hoorde ik vooral oude nummers, die in de loop der jaren wat rijper geworden waren? Ik gok op het laatste. Together PANGEA staat voor zonnige garagerock of -pop, stijl Burger Records, maar met net iets meer ballen aan het lijf dan de meeste andere bands op dat label.
Dynamische, sprankelende melodieën, aanstekelijk gezongen door de sympathieke William Keegan, werden vooruit gestuwd door de drummer en een zeer aanwezige bassist, Danny Bengston, waarbij een kader spontaan van de muur viel. Tweede gitarist Roland Cosio (ook actief bij Charlie and The Moonhearts) stelde zich heel bescheiden op maar zijn verfijnde gitaarspel was minstens van even cruciaal belang. De songs uit ‘Badillac’, de plaat waarmee ze hier enige bekendheid verwierven, bleken nog steeds de beste maar ook het nog oudere “Too drunk to cum” (wie zoiets uit zijn pen kan knijpen heeft bij mij altijd een streepje voor) behoorde tot de hoogtepunten.
Twee straffe bands die beiden niet zouden misstaan op de affiche van Rock Zerkegem.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Daddy Long Legs - Stompende blues
Daddy Long Legs
l’Abattoir
Lillers (France)
2017-11-18
Ollie Nollet
Geen optreden in België tijdens deze tour van Daddy Long Legs maar geen erg, zo kom je nog eens ergens. Meer bepaald in het Noord-Franse Lillers waar ze één van de oudste muziekcafés van de streek hebben : l’Abattoir. Deze mythische bruine kroeg bestaat al zo’n 43 jaar en ondanks de beperkte ruimte (capaciteit : 50 personen) waren hier reeds heel wat bekende namen te gast : Elliott Murphy, The Vibrators, Terry Lee Hale, Washington Dead Cats, The Animals, Dr. Feelgood, Gong,...
Een unieke plaats waar je de optredens zowel zittend (op banken aan tafels) als staand kan meemaken terwijl het podium er ondanks de krappe behuizing ‘gigantisch’ (zeker 1/3 van de opp.) is.
Daddy Long Legs (oorspronkelijk uit St. Louis, Missouri nu Brooklyn, New York) was er reeds voor de tweede maal en zag het net als wij volledig zitten. Zelf op een stomende mondharmonica ramde hij ons samen met gitarist Murat Aktürk en drummer Josh Styles een set stompende blues met een hoge rock-‘n-roll factor door de strot. De meebrulbare punkblues, “Motorcycle madness”, met een perfecte imitatie van ronkende motoren; prijsbeest “Blood from a stone”; het solo gebrachte “Bourgeois blues” (Lead Belly) waarin hij zingt met de harmonica in zijn mond en het aanstekelijke “Shake your hips” (Slim Harpo).
Ik zag het allemaal reeds een paar keer eerder maar ik word er nog steeds wild van. Bovendien zaten er dit keer enkele nieuwe songs tussen die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat die er nu eindelijk eens mag komen. Dat zou dan meteen een reden zijn om onze contreien nog eens op te zoeken, want hier krijg ik nooit genoeg van.
Organisatie: l’Abattoir, Lillers
Het was een tijdje geleden dat we nog van Fleet Foxes hadden gehoord , de band rond oppervos en sing/singwriter Robin Pecknold . Zes na jaar na de tweede ‘Helplessness blues’ is het sextet er terug met ‘Crack-up’, op plaat een gedurfde , veelomvattende onderneming. Live weten ze twee maal hun sound in de AB om te zetten in een intens beleven. De vorige keer stonden ze in Vorst , wat voor hun materiaal net iets te hoog gegrepen was om op te gaan in de klankkleur en de emotionaliteit.
Het werkte in de AB goed , erg goed . Goed gemutst en uitgerust ging de band er tegenaan . Het ijs brak al gauw door de warme respons , het meezinggehalte, de refreinen en de interacties. Vanavond zat band als publiek op dezelfde golflengte .
Hun combinatie van dromerige indie , americana , folk , 60s pop en psychedelica wordt hier nog steeds sterk ontvangen . Vóór onze zomerfestivals waren ze nog te zien in de buurt, in Nederland en in Lille.
Op het optreden hebben we het gevoel ergens tussen pop , americana en een soundtrack te laveren . Een natuur van water, bossen , onstuimige wolkenluchten en zonovergoten pracht; meeslepende harmonieën en melodieën in een sobere omlijsting of breed , een stemmenpracht en gedragen door de indringende zang van Pecknold; finesse , subtiliteit , vakmanschap heerst. Ze zijn niet vies van enkele uitgesponnen nummers , die verrassende, spannende, onverwachtse wendingen ondergaan .
Een podium vol instrumenten , een rits gitaren, drums , keys, blazers , klavecimbel, sambaballen zorgen voor de veelkleurigheid. De puzzelstukjes van de nummers vallen op hun plaats door de charismatische gastheer Pecknold , die zich jarenlang uit de muziekwereld trok om te studeren , en nu zelfverzekerd op het podium staat.
Natuurlijk kwam de nieuwe plaat in de spotlight. Efkes moesten we nog in de mood komen. Daar lag de aparte , sfeervolle benadering van de nieuwe songs in tussen, als “I am all that I need/Arroyo soco/Thumbprint scar”, “Cassius” en “Naiadas/cassadies” die de set openden . Een ietwat aarzelende, maar doordachte , uitgebalanceerde aanpak. Door de herkenbare, gevoelige “Grown oceans” en de broeierige “Battery kinze”, “Your protector” klonk het vertrouwder en kwam de sfeer goed, lekker ontspannend, aangenaam . Hier raakten publiek en band elkaar optimaal . Solo pakte hij het publiek ook moeiteloos in. Verderop in de set hadden we “Mykonos” en “White winter hymnal” die de band aardig op weg helpen naar Festival Dranouter .
Een groots , gevoelige , innemende , extraverte retrofolkstijl, die zichzelf niet verliest in symfo, progrock of bombast . Ze houden het in een kleinere zaal uiterst boeiend. We werden meegevoerd op “Mr Shrine/An argument”, “Third of may” en “Crack-up” die de AB beeldrijk maakten. Hartverwarmend klonk het opnieuw als hij solo na anderhalf uur “Oliver James” komt spelen .
Ze zetten een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” in de bis , mag je inlijsten, wat ons voldoende energie geeft in de komende donkere maanden …
Easy listening pop met een rockend hart, mooie landschappen , een knetterend haardvuur , een blokhut en samenhorigheid. Licht en donker zijn sfeerbepalend bij Fleet Foxes , zeker in deze tijd van het jaar of genietend van een rustige, nazomerse avond.
Gezelligheid (ten top) ervaarden we door de mooie sound, de stemmenpracht en de kwalitatieve sing/songwriting van frontman Pecknold en z’n uiterst getalenteerde band.
Btw net vóór het concert werden we ontroerd door “Here’s to you” , ook al zo’n samenhorigheidssong die ze telkens laten horen , van Joan Baez uit ‘71 met Ennio Morricone van de film ‘Sacco e Vanzetti’ ; trouwens, haar afscheid werd net aangekondigd en ze plant nog een concert in de Bozar, Brussel op 21 mei 2018 …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fleet-foxes-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ultimate-painting-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Absynthe Minded is back … De indierockband uit Gent werkt serieus en hard aan een come-back. Bert Ostyn is de spil en richtte de band op in 99. Ze werden tweede in Humo’s Rock Rally 2004 na The Van Jets. In de volgende jaren werden ze één van de betere Belgische groepen met een rits aanstekelijke, gevoelige en aangrijpende nummers als “ My heroics, Part one ; “Envoi” (ode aan Hugo Claus) en “Papillon”.
Helaas kwam er sleet op de groep en Bert ontbond de groep. Een kleine twee jaar terug kwam Ostyn terug onder zijn naam, wat maar matig onthaald werd .
Het bloed kruipt echter waar het niet verder kan. En kijk, vijf jaar na ‘As it ever was’ was er een reünie en hebben ze tevens een nieuw zesde album uit ‘Jungle Eyes’. De groep kreeg in de bezetting een grondige beurt. Het zijn enkel nog Bert zelf en bassist Sergej van Bouwel die de originele leden zijn.
Absynthe Minded is momenteel ‘on the road’ om het recente werk te promoten en vanavond had je een uitverkocht Casino in Sint-Niklaas, trouwens één van de tofste zalen in ons landje.
Een stuk krachtiger, furieuzer dan vroeger klonken ze. De nummers volgden mekaar in sneltempo op. Het gitaarwerk van nieuwkomer Toon Vlerick was pertinenter aanwezig dan vroeger. Het meeslepende, melancholische bijna melige werd op de achtergrond geduwd. Er waren amper rustpunten. Zelfs “Envoi” zat in een toepasselijk up-tempo jasje. Enkel “My heroics” bracht rust, beroering, kippenvel, stilte teweeg. De nieuwe singels “The execution” en “Beam” deden het uitstekend en hielden het tempo strak.
Naarmate de set vorderde was er zelfs heel even ruimte voor wat chaos en distortion. Absynthe Minded is rockminded en durft de pedaaleffects in te drukken …
Na amper 5 kwartier was het helaas afgelopen. Het publiek bleef wat op zijn honger zitten, gezien ze klassenummers als“Papillon” en “Moodswing baby” niet speelden, wat ons als trouwe fan ontgoochelde ... Jammer.
Duidelijk is dat ze hun tweede adem gevonden hebben en met nieuwe energie er tegenaan kunnen gaan
Reena Riot , aka Naomi Symons, dochter van wijlen Scabs gitarist Fons Symons, was alleen op het podium; enkel gewapend met een elektrische gitaar, ging ze hier bluesy zingend ten onder. Na één nummer was de aandacht van het publiek al weg en begon het geroezemoes in de zaal. Ook het onhandig en schuchter aankondigen van haar nummers deed haar de das om. Het laatste nummer kondigde ze aan als een harde, maar zelfs dat kwam amper boven het vele gepraat in de zaal. Reena droop dan ook al na 25 minuten af. Een korte set bijgevolg eive geen hoogvlieger …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Wat was er aan de hand met Anathema ? Was dit zo een typisch einde-tournee optreden ? waren er misschien strubbelingen binnen de groep ? hadden de heren een simultane burn-out ? Geen idee, meer we hadden nog nooit eerder deze prog-rockers zo mak, ongeïnspireerd, stuntelig en arrogant bezig gezien.
Dat een band er compleet met de klak naar gooit, zijn eigen songs naar de kloten helpt en er ondertussen een zeer irritante houding op na houdt ten opzichte van de fans, dat is iets wat we eerder zouden verwachten bij Peter Doherty en zijn gevolg. Maar toch niet bij Anathema, een band die anders zo verfijnd en begeesterend voor de dag kan komen.
Laten we hier gewoon verder geen woorden aan vuil maken. Dit was ondermaats op alle vlakken.
Nog een geluk dat we op tijd waren, zo werd onze avond toch nog enigszins gered door de Franse metal-shoegazers van Alcest, een band die duidelijk wel op dreef was. En dat was iedereen opgevallen, getuige een wel heel enthousiast publiek.
Lang geleden dat een support act de hoofdact naar huis speelde. Dat was natuurlijk voor een groot stuk te wijten aan de wanprestatie van Anathema, maar laat ons toch niet de scherpte van Alcest onderschatten.
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
The Kooks – Tandenbijtend in hun ‘Greatest hits’ show
The Kooks
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-16
Didier Becu
Door de recente perikelen rond het Koninklijk Circus in Brussel werden heel wat optredens naar Vorst Nationaal verkast. Een evolutie waar we ons hart voor vast hielden. Niet vanwege de geruchten (feiten) dat de Brusselse rocktempel een geluidsbunker zou zijn, want daar hebben we bij The Kooks of de andere recente concerten eerlijkheidshalve niets van gemerkt. Maar wel of een band die een Koninklijk Circus kan vullen ook deze gigantische zaal kan vol krijgen. Want eerlijk is eerlijk, voor een lege zaal spelen wens je je eigen vijand niet toe. Het werd zoals verwacht geen full house, maar de opkomst voor The Kooks lag ver boven de verwachtingen.
Alvorens de bende uit Brighton een arsenaal meisjes kon doen dansen (we kid you not), was het eerst de beurt aan The Academic. Een Iers vijftal dat over de Noordzee door bepaalde buitenlandse blogs als ‘the next big thing’ wordt versleten. Ons moet je toch nog eerst eens uitleggen waarom.
The Academic vat alles samen waarom het met de muziekscène in de UK tegenwoordig zo fout aan het lopen is. Alles wordt gespeeld binnen de veel te strakke lijntjes, over het juiste kapsel is urenlang nagedacht en zelfs de kousen zijn tot de juiste millimeter opgetrokken.
Feiten waarmee zanger Craig Fitzergald rekening heeft gehouden. Het publiek dat braaf stond te luisteren schonk hun een al even braaf applaus. The Academic denkt wellicht dat ze hiermee België heeft ingepalmd. Indierock met de nodige ooh’s en aah’s en tekstjes die een twaalfjarige puber kan verzinnen, de rock’n’roll daarentegen was ver te zoeken.
Klokslag negen uur dimden de lichten (netjes op tijd, zo hebben we het graag) en The Kooks kwamen vanuit de coulissen het reusachtige podium op. Ondertussen is deze Britse band al aan zijn dertiende werkjaar toe en is er op die tijd al heel wat gebeurd. Werd destijds hun debuut ‘Inside In/Inside Out’ in één adem met Arctic Monkeys genoemd (voor ons was eerder het een welkom verlengstuk van het helaas veel te vroeg ter ziele gegane The La’s), zijn ze in al die jaren (zeker sinds het verschijnen ‘Junk Of The Heart’) meer pop dan rock geworden.
Zanger Luke Pritchard wist dat hij een publiek te entertainen had en gedroeg zich vanaf de eerste song (“Eddie’s Gun” uit dat toch leuke debuut) als een spring-in-‘t-veld. Feilloos gespeelde Britpop waar eigenlijk niets op aan te merken valt, net zoals we dat jaren geleden gedacht hadden. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, of om te tonen dat hun debuut toch het beste van hun was, werd daarna ”You Don’t Love Me” ingezet. Pritchard zocht alle hoeken van het podium op, het dolenthousiaste publiek wist ondertussen na amper zes minuten dat ze een feestje zouden krijgen.
Feestje?, horen we de kritische medemens zuchten. Tja, wie fout doet mag het bekopen (vraag het maar aan Lil Peep zaliger), maar wie de trucen van de foor kent doet Vorst Nationaal vollopen. Tijdens “Ooh La” vroeg de zanger aan het zittend publiek om op te staan en sinds dat moment was er geen mens nog aanwezig die niet zijn smartphone als aansteker gebruikte. Leuke songs, maar op momenten dat Fitzergald aan gitarist Hugh Harris vraagt wie er nu de mooiste mens uit het publiek is (antwoord: ze zijn allen even mooi) kijken we toch naar onze tenen die krullende bewegingen beginnen te vertonen.
De set stond in het teken van een greatest hits-plaat waarmee The Kooks zijn tiende verjaardag in de huidige line-up vierde, en dus werden alle hits in Brussel van naaldje tot draadje gespeeld. De ene crowdpleaser volgde na de andere. Meezinger “Shine On”, het oudje “Matchbox”, “She Moves In Her Own Way” of “Westside”. Je kreeg ze allemaal te horen, toch bleek verrassend genoeg de nieuwste single “Be Who You Are” één van de hoogtepunten te zijn.
Na “Around Town” verdween de band van het podium. Natuurlijk moesten ze terug komen. In een recordtempo stond Fitzergald er alweer, dit keer alleen met zijn akoestische gitaar om “Seaside” te doen. En niets aan te doen, maar de zanger verzocht zijn fans om de smartphone boven te halen, en eventjes leek het er op of we in een scène van ‘La Boum’ zaten. That’s entertainment, maar de kick in de balls was ver te zoeken.
Met”Naïve” werden de fans naar de uitgang geloodst. Taak volbracht en de band bedankte hun fans voor een ‘onvergetelijke’ avond.
The Kooks zijn al lang de Marcel Kittel van de koers geworden, je weet dat hij hem wint, maar je moet op je tanden bijten om te blijven kijken tot de eindmeet.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-academic-16-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-kooks-16-11-2017/
Organisatie: Live Nation
Queens of the Stone Age - Geen vervaldatum op goede rock
Queens of the Stone Age
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-16
Victor De Roeck
De verwachtingen waren hooggespannen gisteren in het Antwerps Sportpaleis. Queens of the Stone Age kwam hun laatste album ‘Villains’ voorstellen in een zaal die al even voor aanvangsuur goed gevuld stond. De Queens zaten vol energie en deden er dan ook alles aan om het publiek te geven waar ze voor gekomen waren: ouderwetse rock’n’roll.
Wie QOTSA niet kent, moet de laatste twintig jaar onder een steen geleefd hebben. De rockband met Californische oorsprong is al enkele decennia niet meer weg te denken uit internationale hitlijsten. Hun zevende album kwam eerder dit jaar uit en daar hoort natuurlijk een wereldwijde tour bij. Een mix van oude en nieuwe nummers kon het publiek wel bekoren en bij momenten dachten we zelfs dat een moshpit iemand het leven ging kosten.
De eer om de fans op te warmen was aan Broncho, een Amerikaanse indie rockband. Hoewel deze band echt wel potentieel heeft, hebben ze het halsstarrig publiek geen enkele keer kunnen raken met hun muziek. Volkomen begrijpelijk, aangezien iedereen enkel en alleen uitkeek tot wanneer Josh Homme en co het podium zouden opkomen. Uiteindelijk veranderde de zaal in een doodgewoon praatcafé waar de muziek net iets te luid stond om effectief te praten, en zag het merendeel schoon de kans om snel nog eens naar de bar of het toilet te gaan.
Queens of the Stone Age dan maar, eindelijk. De mannen hadden er duidelijk wel zin in, ondanks een mankende frontman, en toen het doek naar beneden viel en ze één voor één op kwamen lopen, werd duidelijk dat het publiek er ook stevig voor wou gaan. Het decor was sober, maar met momenten waren de lichteffecten zo fraai dat ze een echte meerwaarde vormen. Ook de lichtpalen bleken nog functioneel te zijn, want Josh vond een potje grensoverschrijdend gedrag tijdens “A Song for the Dead” wel oké. Nochtans bleef het merendeel erg passief de eerste vijf nummers, die niet helemaal klonken zoals het zou moeten. Of het aan de klank in de zaal, een slaperige geluidsman of de band zelf die nog wat moest opwarmen lag, weten we niet. Het was ook even wachten op de eerste woorden van Josh, een korte “Thank You”, meer kregen de fans niet.
Na een halfuurtje was het dan toch prijs en kreeg meneer Homme het Sportpaleis los, en met momenten wel heel los. Nummers zoals “Regular John” en “No One Knows” waren net wat sommige stijve harken nodig hadden om ook hun innerlijke rockster te ontdekken. Hier en daar stak de frontman eens een speech af, dan weer een sigaret op. Zelfs voor een stukje slam poetry was er plaats. Nieuwe nummers klonken keer op keer goed, maar jammer genoeg was het publiek niet altijd mee. Zonde, nummers zoals “Fortress” en “The Evil Has Landed” behoorden misschien wel tot de beste van deze avond.
Hoe meer naar het einde, hoe meer het publiek er ook zin in kreeg. Wat begon als een eerder rustig optreden, ontaardde naar het einde toe in een ordinaire moshpit en een heleboel crowdsurfers. Dit hoort er natuurlijk allemaal bij en toont aan dat de sfeer met momenten heel erg goed zat, zoals bij de bisnummers. De energie die toen tot uiting kwam, na bijna twee uur lang rocken, was ongezien. Na nog een laatste “Thank you!” en enkele cirkeltjes sigarettenrook verdwenen de Queens van het podium onder luid applaus. De fans hadden gekregen waarvoor ze gekomen waren.
Queens of the Stone Age bracht een meer dan twee uur durende set die op momenten net iets te flauw was, maar die ruim gecompenseerd werd op andere momenten. Het duurde even, maar de sfeer bleek uiteindelijk wel helemaal juist te zitten. Hier en daar leek het wel een ouderwets rockoptreden, inclusief het geduw en getrek in de moshpits en het crowdsurfen. Misschien deze zomer eens overdoen op een Belgische festivalweide?
Setlist: If I Had a Tail - Monsters in the Parasol - My God is the Sun - Feet Don’t Fail Me - The Way You Used to Do - You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire- No One Knows - Regular John - The Evil Has Landed - I Sat by the Ocean – Fortress - Smooth Sailing - Domesticated Animals - Make It Wit Chu - I Appear Missing - Villains of Circumstance - Little Sister - Sick, Sick, Sick - Go With the Flow
Bis: Head Like a Haunted House - I Think I Lost My Headache - A Song for the Dead
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Warhaus - De donkere liefde van Warhaus
Warhaus
Vooruit
Gent
2017-11-16
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Maarten Devoldere bracht donderdag met zijn Warhaus de Vooruit in vervoering. Eindelijk terug in Gent, dacht het publiek. En dat gevoel moet de band ook gehad hebben, want we kregen een steengoed concert te horen, vol met songs van het nieuwe titelloze album ‘Warhaus’.
Devoldere kroop al meteen onder de huid met een rokerig en zwoel “Well Well”. Het derde nummer van de nieuwe plaat werd mee ingeblazen op trombone door Tijs Delbeke, terwijl Sylvie Kreusch haar zwalpende dansbenen boven haalde. Sylvie had botten tot in haar nek en een suggestieve garderobe aangedaan, al was het vooral haar stem die het publiek verleidde. Niet erg. Sylvie Kreusch en Maarten Devoldere zijn dan wel elkaars lief, ze leven in polygamie. En dat is zeker duidelijk. In de openingssong geeft Devoldere een kijk op hun liefdesleven: ‘You put your red lipstick on / And there’s this feeling I get / You love me in spite of them’. Daarna gingen we verder op hetzelfde elan met “The Good Lie”, waarbij we niet stil konden blijven staan. Drummer Michiel Balcaen ging ervoor en speelde met een samba instrument vastgetaped aan zijn drumstick. Weer een bewijs van de inventiviteit van Warhaus, waarin ingewikkelde arrangementen toch vlot het oor ingaan. Het talent druipt er gewoon vanaf.
Tijdens “Control” werd de Vooruit even een muzikale brousse door de tribale percussie. Maarten Devoldere zong dreunend en zijn tekst herhalend het publiek in, waarna alle steun wegviel tot enkel de zang. Minimalistisch tot en met, zijn stem galmde in de ruimte en creëerde een kippenvelmoment, waarna het nummer weer volledig ontplofte. Even later was het de beurt aan Sylvie om “Dangerous” in te zetten. Ze maakten er een heerlijk duet van, waarin de onderbuikgevoelens werden gepaaid. Dan was het de beurt aan “Love is a Stranger”. Gek hoe herkenbaar de nummers al zijn. Precies alsof het al jaren bestaat. Waarschijnlijk een kronkel van de hersenen, die beslist hebben dat het er altijd al had moeten zijn. ‘Nog ies’, hoorden we die ene Antwerpenaar roepen.
Warhaus kroop in onze kop. De luchtige xylofoon met uitschietende tonen en het publiek dat op het eind met zijn allen aan het meezingen ging. Met “Everybody” kregen we een soort singalong waarin we rustig kabbelden naar ‘Kreusch’. Daarvoor verdween de band uit het zicht en ging Maarten Devoldere alleen onder het licht staan. Het normaal poppy nummer werd zo een heel intiem moment met de zanger. Maar vergis je niet, het bleef donkere liefde, geen knuffel- of puppygehalte te bespeuren. Vervolgens gingen we na “I’m not Him” naar “Here I Stand”. waarin de muzikanten in de spotlight mochten staan. Devoldere ging een sigaretje roken in de coulissen terwijl Tijs, Michiel en Pascal een paar minuten het beste van zichzelf gaven. De frontman was net op tijd voor een uitzinnig applaus.
Jammer genoeg gaf het ook al het einde van de set aan. Wat kregen we nog? “Mad World” hakte er lekker in, Maarten Devoldere pakte zijn zagerige stem mee op zijn wandeling tussen het publiek. Wij mochten de lalalalala’s meedoen, waarna de muzikanten speelden met volume, timing om het nummer te doen ontploffen. De zaal besliste hetzelfde te doen. Gejuich, geklap, tientallen keren ‘Nog ies’ gehoord, waarna we als bisnummer het speelse en sprookjesachtige “Fall in Love” hoorden. Jammer genoeg een break-up song, wat helaas ook betekende dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Hopelijk zien we deze liefde toch nog eens terug.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warhaus-16-11-2017/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bonobo - Meesterlijk elektronisch
Bonobo
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-15
Masja De Rijcke
Afgelopen woensdag kon je het geweldige Bonobo bezichtigen in Vorst Nationaal. Een show waar wij al sinds onze goede ervaring op het Nederlands Festival ‘Down The Rabbit Hole’ hard naar uitkeken. Een geslaagd feestje was het! Maar we hadden hier dan ook niks anders van verwacht.
De support werd verzorgd door Nick Hakim. Deze jongeman is afkomstig uit Washington D.C en heeft dit jaar zijn eerste album uitgebracht. Het album,‘Green Twins’, krijgt de stempel van electric soul music. Deze nieuwe geluidsdrager beschikt over een chilled out groovy sound aangelengd met zweverige synths en vocals.
Dat Bonobo meester is in wat hij doet hoeven wij u zeker niet meer te vertellen! Britse producer en muzikant Simon Green aka Bonobo kwam dit jaar met zijn nieuwe parel ‘Migration’ op de proppen waarmee hij nu de wereld aan het rondtoeren is. Deze zomer was hij al eerder te zien in België op Pukkelpop en nu kwam hij ons nog eens bezoeken om deze show een 2de keer te vertolken in Vorst Nationaal.
We kregen een geslaagd feestje voorgeschoteld en hebben er tot de laatste minuut massief van genoten. Het wondermooie en zachte “Migration” van zijn gelijknamige plaat mocht hier de spits afbijten. Prachtig piano geluid en verschillende opbouwende klanken die in de kern van die prachtige track volledig samenkomen en een heerlijk geheel vormen. Het deed je lichtjes zweven en liet je hunkeren naar meer van dit elektronisch geluid. Hierop volgden “Break Apart”, wat opgenomen is in samenwerking met Rhye, en verder in de set de twee toppers “Kiara”, ondersteund met violen en een dansbare beat, en het befaamde “Kong” van zijn album ‘Black Sands’ uit 2010. Deze tracks waren kleppers van formaat en brachten Vorst Nationaal in kilometers hoge sferen.
Green’s live band bestond uit keys, een drummer, enkele blazers, verschillende snaarsecties, een zangeres die af en toe eens kwam piepen en enkele geïmproviseerde solo’s. Dit alles kwam ongeschonden en succesvol tot bij het overenthousiaste publiek en bracht iedereen anderhalf uur aan het dansen.
Verder in deze ontroerende, dansbare, magistrale, allesomvattende elektronische live set konden we nog genieten van “Cirrus”, “No Reason”, “Kerala” en om af te sluiten het dreunende “Know You”. Onmisbaar waren ook de meeslepende visuals die zich gedurende de dit hele gebeuren aan het afspelen waren achter de rug van deze geweldige muzikanten en die tevens perfect samen gingen met het geluid van deze meesterlijke band.
Bonobo heeft ons op deze avond geraakt tot in het diepste van onze ziel en maakte ons een sensationele en dansbare ervaring rijker! Wij wachten al op een nieuwe album en een nieuwe tour!
Organisatie: Live Nation
Doro - Doro kwam, zong, charmeerde en overwon
Doro
Kreun
Kortrijk
2017-11-14
Stijn Raepsaet
Dat Kortrijk tot over de taalgrens heen steeds meer geassocieerd wordt met rock en metal, bewees een bijna uitverkochte Kreun, en dat op een doordeweekse dinsdagavond. De Alcatraz organisatie had immers de Duitse Doro (Pesch) uitgenodigd, die enkele maanden geleden nog op hun eigenste metal festival stond.
Opener van de avond was het Duitse Oversense dat de drie Beneluxconcerten van Doro op gang mocht trekken. De band die sinds 2012 het levenslicht zag in Wolfsburg, heeft dit jaar met ‘The Storyteller’ (2017) zijn eerste langspeler uit en stelt die met het nodige enthousiasme voor aan een even enthousiaste zaal. De mix van power metal en rock was goed verteerbaar en deed bij momenten denken aan Edguy en Sonata Arctica. De stem van zanger en bezieler Danny Meyer leverde een belangrijke bijdrage hiertoe. Oversense, een beginnende band waar we zeker nog van zullen horen.
Omstreeks negen uur was het dan tijd voor Doro om de bühne te bestijgen. Het metalicoon startte ooit haar internationale carrière als zangeres van Warlock in de jaren 80, een periode waarin vrouwelijke metalzangers even zeldzaam waren als een open overheidsdienst op de Dag van de Dynastie. Desalniettemin heeft ze doorheen de jaren een succesvolle solocarrière opgebouwd wat haar een stevige fanbase en de titel metal queen opleverde. Voor deze tour beloofde ze alle registers open te trekken en haar fans te trakteren op haar vele muzikale hoogtepunten. Kortrijk werd alvast bediend op zijn wenken!
“Raise your Fist in the Air” werd als eerste op het publiek afgevuurd en de oproep werd onmiddellijk beantwoord door een zee van vuisten en metal horns. Een betere opener kon niet gekozen worden. Samen met de temperatuur steeg de sfeerbarometer tot het maximum. Onmiddellijk viel ook de energie en amicaliteit op waarvoor Doro bekend staat: tijdens het optreden liep de blondine de ziel uit het lijf om geen moment ongelegen te laten om haar fans de hand te schudden. Even later werd “Burning The Witches” ingeluid. Pure nostalgie aangezien dit de titeltrack is van het debuutalbum van Warlock.
Muzikaal gezien stelde die Metalkönigin allesbehalve teleur. Haar stem hield doorheen de set goed toon en de subtiele heesheid gaf haar gezang een rauw tintje. Samen met de vlekkeloze omlijsting gebracht door stuk voor stuk topmuzikanten, was dit een optreden dat we ons graag zullen herinneren. Doro kwam, zong, charmeerde en overwon! Verder op de setlist stonden o.a. nog “Fight For Rock”, “Warlock”, “Für Immer”, “Metalheads”, “Burn it Up”, “All we Are”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/doro-14-11-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Rag’n’Bone man – De GVR met de prachtige stem
Rag’n’Bone Man + Lewis Capaldi & Rukhsana Merrise
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-13
Cedric Van Esbroeck
Het gaat ontzettend hard voor Rory Graham, beter bekend als Rag’n’Bone Man. In April stond hij nog in ons kleine landje; als eindhalte van zijn wereldwijde tournee verkocht hij de AB volledig uit. Ditmaal is België opnieuw de laatste stop, bij zijn ‘The Overproof Tour’. Vorst Nationaal was hopeloos uitverkocht en iedereen hing aan zijn lippen. Maar nu eerst iets over de geweldige voorprogramma’s.
De Schotse singer-songwriter Lewis Capaldi mocht een halfvolle zaal opwarmen met zijn prachtige gevoelige muziek en dat deed hij op fenomenale wijze. Hij kwam stil op, alleen, zonder een woord te zeggen en bracht ons in bekoring met zijn rauwe stem. Tijdens het eerste nummer liet zijn stem het af en toe wel een beetje afweten, maar wanneer hij bij het tweede nummer, “Lost On You”, vergezeld werd door een pianist op dat grote podium, klonk hij foutloos. Stilaan begon het ons op te vallen dat een groot deel van de menigte al vroeger gekomen was, enkel en alleen om een goede zitplaats te bemachtigen. Deze enorm grote groep zweeg geen seconde, en door hun rumoer kon je met momenten deze verlegen Schot amper horen. Echt een schandalig gebrek aan respect voor deze zeer jonge muzikant. Met “Bruises” kreeg hij toch een groot deel van het publiek stil, en dit lied was dan ook samen met “Lost On You” een hoogtepunt in zijn korte set.
Hierna was het de beurt aan de vrolijke, ietwat knettergekke Rukhsana Merrise, die veel interactie met het publiek uitlokte, in een poging om die vele mensen die enkel voor Rag’n’Bone Man kwamen toch mee te krijgen. Ze liet het publiek haar naam scanderen, stukjes meezingen, en trok met haar enthousiasme alle aandacht naar zich toe. Spijtig genoeg waren er nog steeds veel te veel mensen die beter in een café een tasje koffie gingen drinken in plaats van door haar optreden heen te praten. Ze bracht onder meer “Can’t Feel My Face” van The Weeknd, met een heel trage intro, waarna het nummer in sneltempo verderging. Dan was het tijd voor een mooie song voor iemand die het in haar woorden eigenlijk niet waard was. Eindigen deed ze met het energieke “Money”, dat bij iedereen voor beweging zorgde en de zaal toch een beetje aan het dansen kreeg. Als onverwacht intermezzo weerklonk ‘And so, Sally can wait. She knows it’s too late as we’re walking on by. Her soul slides away. But don’t look back in anger.’ Een stukje van Oasis dus, waarna ze “Money” afwerkte en het publiek uitvoerig bedankte.
Het moment waarop die vele kwetterende fans wachtten, was eindelijk aangebroken, het was tijd voor the man himself, Rag’n’Bone Man. Na een bombastische intro van enkele blazers en onder begeleiding van oorverdovend geschreeuw uit de ondertussen stampvolle zaal, kwam onze favoriete vriendelijke reus eindelijk op. Het was nogal druk op het podium, in totaal stonden er acht muzikanten, en als versiering hingen er mooie illustraties op de achtergrond. Met “Wolves” trapte hij zijn set op gang, en die mooie, diepe stem greep onmiddellijk iedereen bij de keel. Deze Rory Graham is werkelijk nu al één van de groten in de blues- en soulwereld.
Tijdens “No Mother” merkten we toevallig ook de moeder van deze grote meneer op, bij de soundmixcrew. Ze genoot met volle teugen van het werk van haar zoon. Met “Ego” overtuigde hij iedereen van zijn kunnen en konden we hem voor de eerste maal nog eens horen rappen. Dit was absoluut niet de laatste keer. Tijdens “The Fire” greep hij terug naar zijn roots als rapper, om ons enkele krachtige verzen te brengen. Zelf kwam hij dan tot de vaststelling dat hij veel depressieve songs heeft, waarna hij iedereen aan het lachen bracht met de opmerking ‘This one also is.’
“Your Way”, samen geschreven met Jamie Lidell, bracht iedereen in beweging, en hoewel hijzelf tot dan nog vrij statisch op het podium had gestaan, begon er nu ook wat beweging in te komen. Toen “Lay My Body Down” begon, zagen we een enkeling met een aansteker zwaaien. Hierop volgde “Perfume”, na een heel lange intro die wel voor een rustmomentje zorgde. Rag’n’Bone Man verbaasde iedereen toen hij aantoonde niet alleen zeer diep en laag te kunnen gaan, maar zijn stem ook gevoelig hoog liet weerklinken.
Bij “Life In Her Yet”, een song geschreven voor zijn geweldige grootmoeder, werden de emoties hem misschien iets te veel, want voor de eerste en enige keer van heel de avond hoorden we hem even vals zingen. Uiteraard herstelde dit bescheiden natuurtalent zich vrijwel onmiddellijk, want “Odetta” klonk foutloos. Tijd voor nog een grapje moet hij gedacht hebben, want dit volgde: ‘I only have three happy songs -korte pauze- joking, only two.’ waarna hij de eerste ervan bracht, “Grace”. Het publiek werd uitzinnig, brulde luid me, en heel de zaal lichtte op met gsm-lichten en aanstekers. Het enige wat hij daarna nog kon mompelen was ‘That’s so fucking cool… so cool.’
Bij het volgende nummer, één van zijn grootste hits, “Skin”, was de sfeer totaal anders. Enkel de pianist bleef nog over om hem te vergezellen en in heel de zaal waren enkel de vele fans die de tekst foutloos meezongen te horen. Zijn tweede ‘happy song’, “Take You As You Are” begon eerder als duet met zijn indrukwekkende achtergrondzangeres, en ontpopte zich daarna tot een waar feest voor alle aanwezigen. Het lijkt er ook op dat we binnenkort nieuw materiaal te horen krijgen, want “Run With The Beast” bestaat naar eigen zeggen nog niet echt, maar is toch al klaar om live gebracht te worden.
We kregen veel creativiteit te horen bij de twee blazers, die echt wel een extra dimensie aan zijn nummers gaven. Met “Guilty” verbaasde hij ons, niet enkel met zijn stem, maar ook door de dansmoves die hij aan ons presenteerde. Net als bij “Skin”, kregen we een ietwat aangepaste versie van “Human”. Zijn stem klonk minder diep en naar het einde toe kregen we nog een freestyle rap op de tonen van dit nummer te horen, waarna hij voor een laatste keer het refrein zong.
Na heel veel gebrul van het publiek, betrad hij het podium opnieuw, eerst alleen, maar later volgden de achtergrondzangeres en gitarist. Opnieuw kregen we een nieuw nummer voorgeschoteld, dat een blijvende indruk naliet. “Don’t Set The World On Fire” heette het, en we kunnen niet wachten tot het uitkomt. We vreesden dat “The Bitter End” ook het einde van zijn show inluidde, maar toen hij ons vroeg om ‘Hell yeah.’ te roepen, wisten we dat het gelijknamige nummer nog volgde.
De avond werd dus goed op gang getrapt door Lewis Capaldi en Rukhsana Merrise, waarna Rag’n’Bone Man het publiek gaf waarvoor ze kwamen, spijtig toch van dat gebrek aan respect voor die eerste twee acts.
Setlist: Wolves – Ego - Your Way Or The Rope - The Fire - Lay My Body Down – Perfume - Life In Her Yet – Odetta – Grace – Skin - As You Are - Run With The Beast – Guilty – Human
Encore: Don’t Set The World On Fire - Bitter End - Hell Yeah
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
