Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Gabriël Rios + J. Bernardt – Intiem + broeierig
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 – Melanie De Biasio - Grande dame van de ‘jazz trance’
Boomtown 2017 – Melanie De Biasio
Opera
Gent
2017-07-18
Geert Huys
Wie de mannen van Canvas tijdens de eerste reeks van ‘Off The Record’ in de platenkast van Melanie De Biasio heeft zien snuffelen kan getuigen dat de Belgisch-Italiaanse zowel qua muzieksmaak als qua attitude een bijzonder straffe madam is. In eigen land is de avant-jazz chanteuse intussen uitgegroeid tot een household name die theaters, intieme stadspleinen en knusse concertzalen vlotjes doet vollopen, en sinds afgelopen dinsdag weten we nu ook dat ze tevens het statige decor van een opera kan vullen met Boomtown festivalgangers.
Vanop het hoogste balkon in een bloedhete Gentse Opera observeren we De Biasio en haar drie metgezellen de hele avond lang ‘noodgedwongen’ in vogelvluchtperspectief, maar lang duurt het niet of die afstand wordt onwezenlijk klein als ze de toeschouwer met haar fluwelen stem in her own private Idaho binnentrekt. De belichting is even schaars als sfeervol. De vier middelhoog opgestelde spots lijken belangrijke referentiepunten voor de stage act van de zangeres: het ene moment trekt ze de volle aandacht in de schijnwerpers, om vervolgens eventjes te verdwijnen naar de donkere achtergrond en de virtuositeit van haar trio begeleiders primeert.
Met een integrale uitvoering van het 24 minuten durende “Blackened Cities” koos De Biasio overigens niet bepaald voor de meest hapklare brok als opener. Tijdens dat titelnummer - en tegelijk ook enige nummer - van haar vorig jaar verschenen album komen alle muzikale helden één voor één aan bod. De desolate gospelblues van Billie Holiday en Nina Simone kreeg eerst het gezelschap van de minimale avant-rock van late-career Talk Talk om uiteindelijk te stranden in bezwerende triphop en jazzy breakbeats van respectievelijk UNKLE en Reprazent. Op het podium zijn enkel een pianist, een keyboardspeler en een drummer aan zet, maar als interactief trio zijn ze tot magistrale dingen in staat die het publiek in a state of trance achterlaten.
Het eerste halfuur was dermate indrukwekkend dat de rest van de set als één lange bisronde aanvoelde. Niet getreurd, want De Biasio & co hielden nog een pak fraaie songs achter de hand uit ‘No Deal’, de feitelijke doorbraakplaat uit ’13 die in no time is uitgegroeid tot een klassieker in de vaderlandse muziekgeschiedenis. Single “The Flow” liet de Belgisch-Italiaanse op haar meest catchy horen, inclusief de eeuwige dwarsfluit waarmee ze sinds haar tienerjaren vergroeid is. Op “I Feel You” grijpen de stiltes tussen de flarden dwarsfluit, piano en percussie ongemeen snel naar het strot, weliswaar met een dankbare knipoog naar Talk Talk’s Mark Hollis die van functionele stiltes ooit zijn handelsmerk heeft gemaakt. En nu we toch met referenties dwepen, in de persoon van Mongo Santamaria werd uiteraard ook even de spotlight gericht op de eerste generatie jazzhelden tijdens een US3-achtige herwerking van diens genre standaard "Afro Blue”.
Na de slepende jazz blues van ‘No Deal’ gooide de groep finaal alle remmen los en kregen breakbeats en soundscapes als atypische ingrediënten vrij spel tijdens een ongemeen opzwepend “I’m Gonna Leave You”.
Indien ‘jazz trance’ geen officieel erkende stroming is, dan hebben we vanavond de geboorte van een nieuw subgenre meegemaakt. Zonder oogkleppen en stronteigenwijs hedendaagse invloeden in de jazztraditie binnenloodsen én er tot ver buiten de landsgrenzen mee wegkomen: Melanie De Biasio mag met recht en rede een grande dame worden genoemd!
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Absynthe Minded – Nog niet volledig op dreef!
Boomtown 2017 – Absynthe Minded
Handelsbeurs
Gent
2017-07-17
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded – Boomtown afgetrapt!
Absynthe Minded mocht maandagavond het startschot geven voor de nieuwe editie van Boomtown op de Gentse feesten. Veel nieuwsgierigen zakten af naar de Handelsbeurs om Absynthe Minded te zien en een paar van de nummers van hun nieuwe langspeler, ‘Jungle Eyes’, te ontdekken. Dat album komt uit in oktober dit najaar.
Openen deed Bert Ostyn en de zijnen met “Mr. Boom”. Niet onmiddellijk het meest catchy nummer om hun set mee te beginnen, maar de band bewees wel dat ze in de nieuwe samenstelling al prima samen kunnen spelen. Daarna kregen we “Who’s on First”, waarin we Absynthe Minded heviger hoorden dan sommigen misschien hadden verwacht. Maar in “Space” kregen we dan uiteindelijk toch die breekbaarheid die we in de eerste nummers wat misten. De fijne keyboardtonen en Bert Ostyn klonken voorzichtiger, maar de song was daardoor beter opgebouwd, zachter en simpelweg mooier. We kregen gelukkig ook de nieuwste nummers van album ‘Jungle Eyes’ te horen. Maar met “Beam” overtuigde de groep echter niet. Het is een heel gewoon nummer, zo eentje die je ook op een talentenshow op school hoort. Beetje rock, beetje poppy, beetje gitaartjes, beetje inhoud.
Gelukkig kon het publiek hun hart ophalen tijdens de echte hits. De trage intro bij “My heroics”, de fladderende tonen bij “End of the Line” en het fantastisch herhalende in “Envoi”. Het waren de prachtige ‘ups’ in een optreden met te veel ‘downs’. “Mary” was een oud, hevig en rommelig nummer dat werd opgevist, maar beter in de vijver was blijven liggen. “The Pearl” was nieuw en in dezelfde stijl van de andere nieuwe nummers, dertien in een dozijn.
Wat sprong er dan toch uit van het nieuwere werk? Titeltrack “Jungle Eyes” heeft wel dat poëtische waar we zo van hielden bij het vroegere Absynthe Minded. En “The Execution” is zeker en vast een song met ballen, die we nog zullen horen verschijnen op onze radio. Voor de rest konden we er niet omheen.
Vooraf dachten we met zekerheid een prima optreden te zullen zien, achteraf zijn we niet meer zo zeker. Maar voor een definitief oordeel moeten we misschien wat geduld oefenen tot de release van de nieuwe plaat.
Setlist: Mr. Doom – Who’s on First – Space – Beam – My Heroics – Mary – The Pearl – End of the Line – Jungle Eyes – A Bright Hour – At First Sight – Envoi – The Execution - Kingpin – The Surrender
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/absynthe-minded-17-072017/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het idyllische Rivierenhof ontvangt vanuit New York de jonge Amerikaanse brassband Lucky Chops. Een groep van vijf jonge mannen die elkaar vonden tijdens hun studies op de bekende LaGuardia Arts High school. Voor hun repetities lieten de jongens de repetitielokalen links liggen en kozen voor de metro stations in New York. Omver geblazen toeristen filmden hun schouwspel en al snel evolueerde de Lucky Chops in een Youtube-hype. Hun dansmoves, enthousiasme en eigenzinnig geluid maken hun als brassband uniek en een echte live ervaring. Ze bewezen zich al in een uitverkochte Ancienne Belgique. Ik benieuwd of ze het nu, zes maanden later, opnieuw klaarspelen in het Rivierenhof.
Als voorprogramma kunnen we genieten van Delv!s. Een Belgische band waar Niels Delvaux de stem van is. Mocht je dit niet weten zou je gokken dat deze funky music gemaakt is door de kleinkinderen van James Brown. Zo puur klinkt de funk die verweven zit met een tikkeltje elektronica.
Delv!s laat je live de funk en soul niet enkel horen maar ook zien. Zo beweegt Niels ‘smooth’ met zijn leuke dansmoves over het podium. De klank zit perfect en iedere muzikant krijgt zijn momentje voor een funky solo te placeren. Delv!s heeft mij verrast met zijn klank, sfeer en repertoire. Een Belgische band om trots op te zijn!
De Lucky Chops hebben gedaan waarvoor ze bekend staan! Een heel optreden lang springen, zot doen en vooral goeie muziek spelen. Het zijn gewoonweg geboren entertainers. Ze staan continu in verbinding met het publiek en betrekken hen op alle mogelijke manieren bij het spektakel. Zo moest je in plaats van te klappen je buren ‘high fiven’ of kon je drummer Charles Sams zijn dansmoves leren in een verkorte dansles. Sfeer alom!
Het repertoire is oud werk, nieuw werk en de onmisbare covers. Ze presenteren zelfs een kersvers nummer waaraan je duidelijk merkt dat ze aan het experimenteren zijn. Zo gebruiken ze loops en stemvervormers om een nieuwe sound te creëren. Ik ben benieuwd wat hieruit gaat groeien.
De mensen die graag de mooie cover van Adele’s “Hello” willen horen, vingen vanavond bot. Alle bekende nummers kwamen aan bod behalve deze.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is het moment wanneer Daro Behroozi in het midden van een nummer “Aerodynamic” van Daft Punk begint te spelen. De onverwachte factor in combinatie met het nummer dat ze op dat moment speelde , zorgde voor een episch geheel.
De jongens van de Lucky Chops zijn ook vanavond weer apart gekleed. We zien Josh Holcomb (trombone) in zijn bloot bovenlijf met een een fluo geel sportbroekje, Daro Behroozi (saxofone) in een veel te strakke kleurrijke yoga pants en Raphael Buyo (sousafoon) in een zeer sportieve outfit. Joshua Gawel (trompet) en Charles Sams (drums) zijn dan weer hun eigen ‘cool’. Al deze mannen samen op een podium geeft een prachtig schouwspel om naar te kijken.
Net zoals in de AB ga ik ook nu weer aansporen om deze jongens live te gaan kijken. Ze brengen goede muziek en weten deze ook over te brengen aan het publiek. Komen ze nog eens naar België? Dan ga ik ze zeker kijken voor een 3de keer. U ook?
Setlist: Problem, Next to you, Best things, D20, Hoodoos at sunrise, I’ll fly away, Ska ba, Goorgo, Stand, Buyo, For connie, Stand by me, Coco, Temple of boom, Danza; Encore: I got directions, Withou you/Funky town
Organisatie: OLT Rivierenhof ism Greenhouse Talent
Royal Blood – met z’n twee live een pletwals!
Royal Blood
Den Atelier
Luxemburg
2017-07-14
Danny Feys
Het Britse Royal Blood uit Brighton is hot & heavy . Mike Kerr en Ben Thatcher zijn met hun tweetjes al een handvol jaar bezig , toe aan hun tweede plaat , maar blijven even succesvol met hun stevige, strakke , schurende , garage rock’n roll blues met genietbare, harde riffs en hooks . Zowel de clubs als de festivals mogen eraan geloven …
Een aangename kennismaking was het om de twee (stoere) mannen aan het werk te zien over de grens , in het Luxemburgse Hollerich in Den Atelier. Het verraste ons aangenaam dat ze hier optraden in een kleinere club (cap 1200) , gezien bij ons al aangeklopt wordt in de Lotto Arena en zij op de grote festivals als Pinkpop, Rock Werchter spelen op de Mainstage.
Het kan maar de band, het contact versterken tussen het publiek en het duo. Hier kon je als vanouds zo goed als t kan de artiest bijna aanraken , zo dicht kom je . Mooi!
Het werd dan ook letterlijk als een bom ervaren! Vanaf de eerste gitaarnoot explodeerde het . Het back-to-basic principe , enkel bas en drums (en af en toe een piano/keys riedeltje) triggert. Mike zweepte het publiek op als een toreador een stier , terwijl Ben stoïcijns bleef, maar als een beest de drums geselde , ondanks de blessure aan het linkerbeen, die hij opliep bij een slipper in de douche op een eerder festival. Het was één langgerekt muzikaal orgasme.
Nummers van de twee cd’s wisselden elkaar af, de hits als de mindere bekende nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend. Ze brachten iedereen in extase. “Lights out” , “Ten Tonne Skeleton” ,”Little Monster” en natuurlijk “ Figure it out” deden de volledige zaal naar adem happen. In het nieuwe werk komt een band als Muse om de hoek kijken en is er sprake van wat theatraliteit.
Een pletwals van rock and roll daverde . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Geen mens kon zich beheersen en ging dan maar compleet uit de bol. Een live band bij uitstek dus! Na 75 minuten kwam een eind aan dit muzikaal gevaarte. Iedereen vond het jammer dat de rock’n’roll trein was gestopt maar was wel blij om bij te komen.
De zaal droop letterlijk van het zweet. Iedereen was kletsnat maar intussen ongelooflijk voldaan . We kwamen op adem … bij een pint.
Zelden zo’n intens concert meegemaakt. Het supergezellige zaaltje Den Atelier leverde ook zijn bedrage om den boel op zijn kop te zetten . Hier zien ze ons nog terug.
Organisatie: Den Atelier, Luxemburg
Kurt Vile & The Violators – Talent – Songs – Sfeer!
Kurt Vile & The Violators, Mauro Pawlowski solo , Will Johnson
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-04
Quinten Jacobs
Als Kurt Vile met zijn Violators én Mauro Pawlowski in het OLT Rivierenhof spelen, dan moesten we daar gewoon bij zijn! Dus zakten we op een warme dinsdagavond af naar Antwerpen voor een avondje indierock.
Kurt Vile had Will Johnson meegenomen naar Antwerpen, die de avond af mocht trappen. Hoewel we niet heel zijn set zagen, kon hij ons best bekoren. De Amerikaan begeleidde zichzelf met zijn gitaar en dat beproefde recept werkte. Helaas verzoop het geheel een beetje in het rumoer waarmee een voorprogramma vaak te kampen krijgt en wist Will Johnson niet genoeg te variëren om echt te boeien. Desalniettemin was het geen slechte opener van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mauro Pawlowski, die drumster Karen Willems (Yuko, Zita Swoon) had meegebracht. Helaas maakte Pawlowski een nogal lusteloze, ongeïnspireerde indruk. Zonder veel overtuiging bracht hij zijn set met nummers die in het beste geval wat deden denken aan Black Box Revelation. Met een goeie cover van “Big Love” van Fleetwood Mac kregen we halverwege wat hoop op verbetering, maar helaas, het niveau dook daarna weer naar beneden. Mauro Pawlowski was ogenschijnlijk ook lang niet nuchter en acteerde karikaturaal en ongeïnteresseerd. Toen hij ook nog eens “Cinnamon Girl” van Neil Young verkrachtte, was de maat vol, dit was gewoon echt een slecht optreden.
Tijdens een rommelige gitaarsolo op het einde deed iemand van de organisatie teken dat Pawlowski beter een einde aan zijn set maakte, waarop de Limburger lusteloos gehoorzaamde. We weten dat Mauro Pawlowski een geniaal muzikant is, maar deze keer kon hij echt niet overtuigen.
Eindelijk was het tijd voor Kurt Vile & The Violators, waarvoor het openluchttheater helemaal volgelopen was. Onmiddellijk zat de sfeer goed, en als de eerste woorden van de muzikant ‘oh I love you guys’ zijn, weet je dat ook de artiest er zin in heeft. Openen deden de Amerikanen met het opgewekte “Jesus Fever” en de vlam sloeg meteen in de pan.
Ook “I’m an Outlaw” (met Kurt Vile op banjo!) en vooral “Gold Tone” (wat een song!) werden goed onthaald. De ex-gitarist van The War On Drugs is (nog steeds) niet vies van nummers langer dan 5 minuten en bewees dat met “That’s Life, tho”, dat werd opgebouwd uit een soundscape en het publiek betoverde. Als het publiek muisstil is tijdens en dolenthousiast ná een intiem nummer dan w eet je dat het goed zit.
Eerste hoogtepunt was “Wakin on a Pretty Day”, waar bassist en gitarist plots van rol wisselden. Lekker laidback rocken op een warme zomeravond, Kurt Vile kan het als de beste. “Girl Called Alex” werd opgeleukt door spacey synths en barstte met veel distortion open en overtuigde zo veel meer dan op de plaat. Ook solo kan de Amerikaan begeesteren, zo bewees het heerlijk wegdromen van het publiek bij “Runner Ups” en “Freeway”.
Het publiek was dolenthousiast en hit “Pretty Pimpin” zorgde voor een nieuw hoogtepunt én meegebrul. Na ook nog onder andere “KV Crimes” (dat wat inzakte naar het einde toe, maar toch, deze song had ook van Neil Young kunnen zijn) was het natuurlijk tijd voor een uitgebreide bisronde.
Kurt Vile durfde het aan om de avond af te sluiten met intieme nummers als “Wild Imagination” (meezingmoment!), “Baby’s Arms” en “He’s Alright”, en scoorde zo extra punten. Luid applaus was elke keer zijn deel en zowel het publiek als de band genoot zichtbaar.
Kurt Vile & The Violators waren magistraal en stuurden ons met een grote glimlach op het gezicht naar huis. Wat een talent, wat een songs, wat een sfeer, wat een avond. Hadden we al gezegd dat het goed was? Wauw.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Thurston Moore Group - Scheuren als vanouds
Thurston Moore
Aéronef
Lille
2017-06-26
Sam De Rijcke
Thurston Moore is zowat een levende legende in de wereld van de alternatieve gitaarmuziek, met Sonic Youth heeft hij een geheel eigen genre uit de grond gestampt met een sound waarin de gitaren scheuren, knarsen, briesen, bijten en constant over de rooie gaan.
Aan de sound is hij trouw gebleven, en dat kan alleen maar goed nieuws zijn. De Sonic Youth songs daarentegen, die zijn wel definitief verleden tijd, sedert de split heeft Thurston Moore er niet eentje aangeraakt. Geen nood, hij heeft inmiddels al een sterk aangedikte eigen songbook. Met de nieuwe plaat ‘Rock n Roll Consciousness’, op vandaag nog altijd onze nummer 1 van het jaar, werden daar nog een stel kanjers aan toegevoegd.
Het is ons een raadsel waarom zo een indrukwekkend en bepalend figuur een zaal als l’Aéronef niet eens kan doen vollopen. En dat terwijl bijvoorbeeld generatiegenoot Dave Grohl, een artiest van heel wat minder allooi, overal voor overvolle weiden en uitverkochte stadions staat te spelen. Nu goed, wij gaan nog altijd liever in een klein zaaltje naar the real thing kijken.
Thurston Moore Group begon al direct op geniale wijze met een furieus “Cease Fire”, een uitmuntende song die om onbegrijpelijke redenen het nieuwe album niet gehaald heeft. Uit Moore’s vorige al even schitterende plaat ‘The Best Day’ werd enkel een gedreven “Speak To The Wild” overgehouden. Voor de rest stond ‘Rock n Roll Consciousness’ centraal, het volledige album (5 excellente songs, een uur genialiteit) ging er door vanavond. Het was subliem, om duimen, vingers en gitaren bij af te likken. De songs duurden lekker lang en werden, naast het gebruikelijke herkenbare scheurgeluid, soms zelfs voorzien van een heuse cleane gitaarsolo. Die fijne leadgitaar was van de hand van James Sedwards, die hier naast Moore een tweede hoofdrol opeiste. Met name in het sublieme “Exalted” en “Smoke Of Dreams” kwam de gitarist heel verfijnd uit de hoek, maar elders kon hij dan ook weer de meest ziedende noise uit zijn instrument laten denderen, zijn leermeester achterna. Zo barstte “Ono Soul”, een track uit Thurston Moore’s eerste solo plaat ‘Psychic Hearts’, uit in een apocalyptische noise muur zoals alleen maar de beste Sonic Youth dit kon brengen in hun hoogdagen.
En Thurston Moore Group klonk vanavond net als die beste Sonic Youth, geen seconde hadden wij vanavond de indruk dat het vroeger allemaal beter was. Met Steve Shelley achter de vellen stond (of zat liever) hier trouwens nog een Sonic Youth lid op het podium. Als je bovendien ook weet dat bassiste Deb Googe werd geleend van My Bloody Valentine, dan mocht het geen verrassing zijn dat hier een collectief op het podium stond die qua decibels en ontspoorde noise-rock wel wat gewend is.
Wat Thurston Moore vanavond deed was op een geweldige manier voortborduren op een uniek geluid die hij zelf heeft uitgevonden. Na de split van Sonic Youth lijkt Thurston Moore trouwens de enige die er zonder kleerscheuren is doorgekomen. Integendeel, de man herbeleeft duidelijk een tweede jeugd.
Organisatie: Aéronef, Lille
Voor een zaalshow in ons Belgenland is het jammergenoeg nog wachten tot 17 en 18 november. Dan speelt Fleet Foxes niet één maar twee keer in de Ancienne Belgique om hun terugkeer te vieren. Wie niet zo lang kan wachten, kon ook een bezoekje aan de nabije buurlanden brengen. Zo staan de vossen vandaag op Down The Rabbit Hole in Nijmegen, en trokken wij vrijdagavond naar de L' Aeronef in Lille om al eens te proeven van de herboren Fleet Foxes.
Opwarmen deed voorprogramma November Polaroid allerminst. Integendeel, hun muziek deed het spontaan winteren en zou veel beter tot zijn recht komen in, welja, november. Twee jonge vrouwen uit Lille met enkel hun stem, mistroostige gitaren en een kickdrum pakten ons van bij het begin bij ons nekvel. Hun slaapkamermuziek werd duidelijk beïnvloed door Daughter, The xx en andere London Grammars. Met de ogen dicht leken hun stemmen zelfs verdacht veel op die van Romy Madley Croft van The XX. Toch kon je kon je bij ieder nummer duidelijk de referentie horen. Nu eens Keaton Henson, dan weer Eddie Vedder of zelfs Kansas (u weet wel, die van "Dust in The Wind"). Ze speelden slechts vijf nummers, maar het publiek wou duidelijk nog meer. Bakken talent en potentieel hebben ze al, nu nog een eigen stem en sound vinden.
Een kleine zaal, niet volledig uitverkocht en een publiek dat uit veel verschillende nationaliteiten bestond: dat was wat Fleet Foxes te wachten stond in Lille. Het verhaal is ondertussen ook al bekend. Na ‘Helplessness Blues’ en de daaropvolgende tour vond frontman Robin Pecknold het welletjes en besloot hij zijn vossen in de vriezer te steken. Hij ging naar college, reisde de wereld rond en deed eigenlijk toen al inspiratie op voor wat de nieuwe plaat van Fleet Foxes zou worden. ‘Crack-Up’ is een sterke comebackplaat en het zou een hele uitdaging worden om die even sterk live te brengen. Maar de laatste twijfelaars kunnen we gerust stellen. De vossen zijn nog steeds zo fluks en vinnig als ooit te voren.
Terwijl de band het podium opkwam en de gitaren nog eens stemde, hoorden we de intro van "I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Scar" op tape. Zacht klotsend water en de brommende stem van frontman Robin Pecknold begroetten ons bij het fijne weerzien, tot daarna de kletterende akoestische gitaren het concert echt op gang trappen. Het eerste nummer van de nieuwe plaat ‘Crack-Up’ was dan ook een perfecte opener om terug aan te knopen met de band. Eigenlijk is het, zoals de titel doet vermoeden, drie nummers in één en live plakten Pecknold en de zijnen er nog eens "Cassius, -" en "- Naiads, Cassadies" achteraan. Zo kregen we een openingskwartier waar nummers schipperden tussen hard en zacht, tussen furie en kalmte, en met Pecknold als gids. Met de ogen dicht leidde hij ons van rustige riviertjes naar weidse oceanen.
Het nieuwe ‘Crack-Up’ mag dan wel zijn voet naast het ouder werk zetten, live moest het toch nog wat los komen. De reactie van het publiek tijdens het trio "White Winter Hymnal", "Ragged Wood" en "Your Protector" sprak boekdelen. Een tripje down memory lane, want ondertussen is het ook al negen jaar geleden sinds hun debuut furore maakte. Maar hun gouden harmonieën en herkenbare melodieën staan nog steeds in ons geheugen gegrift. Fleet Foxes nam haast geen pauze tussen de nummers. Elk einde betekende een nieuw begin van een ander nummer. Veel meer dan wat bedankingen en de vaststelling dat dit hun eerste (Europese) show was sinds het verschijnen van hun nieuwe plaat, kreeg het Franse publiek. Meer hoefde dat ook niet te zijn.
Fleet Foxes is een band van eenvoud. Hoewel hun nummers soms complex in elkaar zitten en barsten van de tempo- en kleurwisselingen, worden ze nooit academisch of ontoegankelijk. Ook de abstracte maar eenvoudige visuals versterkten dat alleen maar. Gemaakt door Sean Pecknold, broer van, zagen we afwisselend bewegende geometrische figuren, spiralen, verfvlekken, een sterrenhemel of een brandend vlammetje. Het leidde nooit af en bracht telkens de juiste mood bij het juiste nummer. "The Cascades" fungeerde dan weer mooi als instrumentaal tussendoortje en opstapje naar meer nieuwe nummers. "Mearcstapa" toonde duidelijk dat de band tijdens hun winterslaap wat spierballen gekweekt had en veel venijniger voor de dag kon komen. De schattige vossen konden ook flink van zich af bijten.
Live werd het verschil tussen oud en nieuw nog duidelijker. Waar het debuut en ‘Helplessness Blues’ nog heel hoopvol en kleurrijk klinken, moet ‘Crack-Up’ het hebben van zijn onderhuidse spanning en melancholie. Ironisch genoeg maakte Robin Pecknold's tijd op de schoolbanken hem volwassener, mysterieuzer en donkerder.
Meestal gaat een eerste touroptreden nog gepaard met kinderziektes of kleine mankementjes, maar niets van dat bij Fleet Foxes. De band speelde strak, hield het tempo hoog en voegde op tijd en stond wat subtiele details toe. Een stukje dwarsfluit, mandoline of contrabas gaven de nummers nog meer kleur en de heerlijke samenzang waar de band zo bekend mee werd, klonk zuiver en toonvast als altijd.
De vossen kwamen fris en uitgeslapen uit hun winterslaap en bleven niet bij de pakken zitten. Met "He Doesn't Know Why" en vooral "Mykonos" dat eindigde in een prachtige driestemmige samenzang, bleek dat het ouder werk nog steeds op de meest uitzinnige reacties kan rekenen.
Toch waren wij het meest onder de indruk van het duo "Third of May/Ōdaigahara" en 'The Shrine/An Argument". Beide nummers hebben een wat gelijkaardige structuur, maar blonken vooral uit in de vele tempowissels. Pecknold begon "The Shrine" op een akoestische gitaar met twee capo's en eindigde "An Argument" op een elektrische gitaar. Elke overgang was soms abrupt, soms vloeiend maar altijd logisch. Het laatste woord was echter voor de blazers. Op "Crack-Up" kregen we een hoekige saxofoonsolo en "Blue Ridge Mountains" werd uitgewuifd door een impromptu blazerssectie met de pianist op dwarsfluit, drummer op trompet en de extra percussionist/multi-instumentalist op hoorn.
Solo op een akoestische gitaar opende Pecknold de bissen met het aangrijpend en emotionele "Tiger Mountain Peasant Song". Moeiteloos creëerde hij een intieme sfeer en kreeg hij het publiek muisstil. Daarna schoof de pianist aan voor "If You Need To, Keep Time On Me" dat al even breekbaar klonk. Ook "Drops In The River" startte klein en groeide gestaag sterker. Een perfect opstapje naar afsluiter "Helplessness Blues", nog steeds hun meest melodieuze, hoopgevende en beste nummer. Zo sloten Fleet Foxes een met hoogtepunten bezaaide set af met nog maar een hoogtepunt.
Op 17 en 18 november speelt Fleet Foxes in de Ancienne Belgique, tickets zijn wonder boven wonder nog beschikbaar.
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Setlist:
I Am All That I Need/Arroyo Seco/Thumbprint Scar
Cassius, - Naiads, Cassidies
Grown Ocean
White Winter Hymnal
Ragged Wood
Your Protector
The Cascades
Mearcstapa
On Another Ocean (January/June)
Fool’s Errand
He Doesn't Know Why
Mykonos
Third of May/Odagaihara
The Shrine/An Argument
Crack-Up
Blue Ridge Mountains
Bis:
Tiger Mountain Peasant Song
If You Need To, Keep Time On Me
Drops In The River
Helplessness Blues
Organisatie: Aéronef, Lille
King Gizzard & The Lizard Wizard - Waanzinnig !
King Gizzard & The Lizard Wizard
Kreun
Kortrijk
2017-06-21
Sam De Rijcke
U mag ons gerust gek verklaren als wij bij temperaturen van meer dan 30 graden naar een uitverkochte concertzaal trekken om er te bakken en te braden op de oververhitte psychedelische ritmes van King Gizzard & The Lizard Wizard. Voor zo een band willen wij heus wel wat trotseren.
Maar eerst zijn er The Mystery Lights om de zaal … euh… op te warmen. 30 graden worden er algauw 40 als deze kwieke garagerockers hun duivels ontbinden. Geweldige band, dito sound en ophitsende songs die bij een temperatuur van ondertussen 50 graden bijzonder fris klinken. Het is garagerock met een Californisch retro tintje en met serieus wat peper in het gat. Het rockt, het bruist en het borrelt. Dit is niet zomaar een support act, en dat weet ook het publiek die hier nu al een zelden gezien broeiend enthousiasme opbrengt. Het is maar een kwestie van maanden tegen dat deze band grotere zalen zal platspelen.
Het moet nu ondertussen al zowat 60 graden zijn in de zaal. King Gizzard & The Lizard Wizard komt op en zet meteen gezwind een sissend “Rattlesnake” in. Ideaal weertje voor dat soort woestijnbeesten, de rattlesnake van dienst heeft dan ook de tijd van haar leven. Wij ook, ’t is nu al 70 graden maar dat kan ons niet deren en we reppen ons naar de frontzone, waar het gewoel bijzonder aanstekelijk werkt.
King Gizzard floept er een moddervette Sabbath riff uit in het zwoele “Doom City”, de Kreun gaat volledig uit zijn dak en doet de temperatuur stijgen tot 80 graden. De band hitst het zootje dan nog maar wat verder op met “Nuclear Fusin”, “Billabong Valley” en “Sleep Drifter”.
Maar het kan nog waanzinniger, ze gaan volledig in overdrive (al 90 graden inmiddels) met de gloednieuwe medley “Alter Me / Altered Beast”. En dat is een bom van een song, compleet geschift, explosief, psychedelisch en zwaar rockend tegelijkertijd. En heet natuurlijk ! bloedheet ! wat zeg ik ,‘t is verdomme al 100 graden in de zaal ! Maakt niet uit, hoe warmer het wordt hoe feller de band tekeer gaat. Het publiek doet hiervoor niet onder en wordt al even uitzinnig. Het kot staat in brand.
We moeten momenteel zo al boven de 120 graden zitten. De bandleden, die in Australië nochtans wat gewoon zijn qua hitte, zweten zich de pleuris. Ze trekken hun t-shirts uit en sporen de zaal aan dat ook te doen. Een wat overijverige fan neemt dat iets te letterlijk en laat meteen ook zijn broek zakken om dan leukweg in zijn blote flikker te gaan skydiven. Dat wordt opletten geblazen. Een voet in onze tronie, daar kunnen we nog mee leven, maar een bezwete leuter van een dolgedraaide fan in ons smoelwerk, dat kunnen we missen als kiespijn.
Het wordt nog heviger en heter (150 graden al) met losgeslagen versies van “Gamma Knife”, “People Vultures”, “The Lord Of Lightning” en “Cellophane”. Zowat alles (band, songs, publiek, temperatuur,…) is volledig uit zijn voegen gebarsten.
Het wordt hier nu vlotjes 180 graden, mocht u nu een diepvriespizza in de Kreun komen leggen, hij is klaar binnen de 5 minuten. Doe dat dan wel ergens achteraan in een hoekje, anders wordt uw maaltijd genadeloos verpletterd door de uitzinnige menigte.
Dankzij de geestdriftige geflipte psycho-rock van King Gizzard & The Lizard Wizard is de Kreun nu ook omgetoverd tot één grote zweetplas. Ons land lijdt onder de droogte, maar als ze hier in de Kreun al het zweet komen wegpompen kunnen ze er een heuse bosbrand mee blussen.
Als King Gizzard merkt dat het gaspedaal echt niet meer dieper kan worden ingedrukt, gaan ze wat in relax modus met het lekkere luie “The River”. Helaas is dit ook het einde, wij hopen tevergeefs dat hierna nog een extatische bis komt.
Gans de zaal joelt samen met ons minutenlang om meer, maar het mag niet zijn. Kom dat tegen, Australiërs die zijn lamgeslagen door de Belgische loden hitte en uitgeblust achter de coulissen blijven. Maar hebben wij hier een legendarisch optreden meegemaakt, amai !
En dan nu : Bier! Bier ! Bier godverdomme ! Minister Schauvliege heeft vandaag aangekondigd dat we door de aanhoudende droogte niet langer kwistig mogen omspringen met water, dus zoeken wij naar alternatieven.
Trouwens, hoezo droogte, waar is die droogte ? we zijn verdomme kletsnat. Concert van het jaar !
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Een wereldtournee zonder de hoofdstad van Europa aan te doen, er zijn dingen die gewoon niet kunnen. Dus stond het optreden netjes gepland op 21/06/2017 , met als toemaatje een extra concert, want als je 50000 zitjes verkoopt in een uur tijd, moet je als band wel ingrijpen en een 2e concert plannen.
Normaal leent het Koning Boudewijnstadion zich niet echt voor live-concerten, maar dit moet toch eén van de betere avonden van het stadion zijn geweest. Als de Rode Duivels hier niet meer willen spelen, laat andere sterren dan maar komen …
Het aanvangsuur vond ik iets te vroeg. Zeker als je de shows van Coldplay kent, en weet dat de lichtshow een grote impact heeft op het spektakel. Ze waren tenslotte de bakermat voor lichtgevende polsbandjes en zo meer. Het voordeel is dan wel dat je de kleurrijke podia ( er waren er 3 ) ziet, met de zo typische ‘flower-power’-achtige uitstraling. Zelfs Chris’ schoenen (Jordan Spizike) zijn volledig in de kleuren van het decor. En het was , alsof afgesproken met het KMI, een minuutje nadat de zon zich wegstak achter de grote luifel, rechts van het podium, dat het concert begon.
Tegenwoordig wil iedereen ‘spectaculair’ openen. Als je dan “O mio babbino caro” door de speakers laat knallen, maar er komt niemand… Ok, je hebt ieders aandacht, maar toch.
Er werden op geen kosten gekeken, dat is duidelijk. Bijna alles wat voorhanden is qua spektakelwaarde , werd uit de kast gehaald. Vuurwerk, confettikanonnen ( spectaculaire opener “A head full of dreams “ ), laserlicht ( perfect afgesteld op de bovenste ring ), de armbandjes,zelfs een spycam... you name it, they have it.
Ook tijdens ”Yellow” en “Every teardrop is a waterfall” ging een stuk van het ‘bandjes’ effect verloren. Ook de lasers verloren het gevecht tegen het daglicht. “The scientist” werd luidkeels overgenomen door het publiek op vraag van Chris. “ Birds” bracht toch iets van rust, maar met “Paradise”, afgesloten met de Tiesto – outro, sloeg de vlam onmiddellijk weer in de pan.
Een rustiger moment werd ingebouwd op het B-podium met “Always in my head”. Heel attent van Chris om ons te bedanken voor …alles in feite. Om tot daar te komen, de hoge ticketprijs, het drukke verkeer,… “Magic” , “ Princess of China” , met Rihanna op de videowall als begeleiding, en “ Everglow” maakten de rustmoment af.
Terug op het hoofdpodium, kwam nu toch de lichtshow meer tot z’n recht. We waren ondertussen toch al meer dan een uur bezig. “Clocks” , “Midnight”, “Charlie Brown” kleurden het stadion vol, “ Hymn for the weekend” werd vooraf gegaan door een heuse lasershow ,bij “ Fix you” werd er op het gepaste moment gepast vuurwerk afgestoken, perfect getimed. “Viva la vida” was de perfecte opzweeper om dan tijdens , “ Adventure of a lifetime” het stadion te vullen met ballen met het publiek als trampoline.
Het Koning Boudewijnstadion kon niet serener zijn dan tijdens “Kaleidoscope”, prachtig zicht. Ideaal om ‘te ontsnappen’ naar het C-podium. De VIPS mogen ook wat hebben hé. “ In my place” was akoestisch, en was de inleiding voor drummer Will Champion om Chris te assisteren bij “ Don’t panic”. Voor mij het hoogtepunt : instagram-volgers weten dat Chris een grote fan is van Stromae, vanavond aanwezig trouwens. Nooit gedacht dat Chris een ode zou brengen aan ons Belgisch toptalent en “ Formidable” zou brengen. Niet slecht, by het way. Stromae glunderde.
Een karaoke? De tekst van “Something just like this” verscheen op het grote scherm, dus werd er maar lustig meegezongen Ik denk dat er 50000 smartphones waren, dat was duidelijk te zien tijdens “ A sky full of stars”. Machtig zicht. Maar je voelde het einde naderen… iedereen zong en sprong mee, om het toch maar te laten rekken. Het slot kwam er met “Up&Up”. Afgesloten met prachtig vuurwerk .
Het voorprogramma was met Lyves en AlunaGeorge goed gevuld. Beiden kweten zich van hun taak, meer zat er echt niet in qua roem. Maar je voelde wel, en dat zeiden beide ook, dat hun werk geapprecieerd werd door Coldplay. Positivisme alom, net zoals de hoofd-act.
Ook is er steeds de positieve boodschap die ze proberen uitstralen en meegeven. En dit is oprecht! Dat voel je en kan je niet faken. Net als in 2011 , tijdens de ‘Mylo Xyloto’-tour toen hij opende met “Hurts like Heaven”, opende hij nu opnieuw met een positieve boodschap. Menigmaal refereerde Chris naar de moeilijke tijden, hier en elders. Je ziet wel dat ze enorm gegroeid zijn qua band en uitstraling. Dat er een enorme machine achter dit 4-tal zit, toont zich aan alles.
Maar de band heeft een succesformule gevonden, en de schare fans breidt alleen maar uit. Kan moeilijk anders. Zelfs Koningin Paola , deze avond ook aanwezig, is ondertussen fan geworden, kan je nagaan…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/coldplay-21-06-2017/
Organisatie: Live Nation
Bach , van Beethoven, Brahms, Debussy, Chopin,…. Ze lieten allemaal hun sporen na in hun tijdperk. Hans Zimmer plaatst zijn stempel op de 20ste en 21ste eeuw. De filmindustrie zou er anders uitzien zonder hem. Dankzij hem kijken we nu anders naar beelden. De man die noten omzet in emoties….en hoe!!
Ga er maar aan staan. Je mag samenwerken aan grote films. Je krijgt beelden voorgeschoteld, gaat de sfeer opsnuiven op de filmset. Want hij bepaalt een groot stuk hoe groot of diep we een spanning, emoties of rillingen beleven. Wat een empathisch vermogen moet Hans Zimmer hebben? Hoe goed kan je die juiste sfeer aanvoelen? En dit voor het gehele gamma aan filmsoorten.
Of het nu sci-fi, thriller, drama of tekenfilm is. Telkens weet H.Z. de juiste snaar te raken en de bijpassende emotie aan te spreken. . Juist die gevoelens worden nog bekrachtigd, opgewekt, uitvergroot door de soundtrack. Blijven nadien ook hot topics na de film. Welke is dan de overheersende factor? Wie maakt wie sterker? De film de muziek, of de soundtrack de film?
De kracht van een soundtrack wordt soms onderschat, en wordt pas duidelijk als je deze van elkaar loskoppelt. Net dit gebeurt nu, met Hans Zimmer on tour.
Nu focussen we ons alleen op de muziek. En met een superbe, aangepaste, perfect getimede lichtshow ( komen we later op terug ), is de essentie helemaal duidelijk. Dit bepaalt hoe we een film beleven, ondergaan, ervaren..
Dit wordt van in het begin duidelijk dat H.Z. voor elke situatie de geschikte en bijpassende muziek weet te componeren en wanneer wat te spelen. De opbouw gebeurt rustig met “Driving”, van ( Miss Daisy ) en “Discombobulate” ( Sherlock Holmes ). De eigen crew komt apart op, wordt persoonlijk in het zonnetje gezet, met als climax het orkest, dat alweer op het juiste moment, voorgesteld wordt op de tonen van “Zoosters breakout” ( Madagascar ).
We worden al direct weggeblazen door “ Roll Tide” ( Crimson Tide ) en “160 BPM” ( Angels en Demons ). De imponerende drumsolo’s veroorzaken een tsunami van geluidsgolven door de zaal. Het haar op m’n lichaam komt recht, en zal pas ‘ontwaken’ eens de zaallichten aangaan…
Het gedeelte ( Gladiator ) opent rustig met “The weat”, en een 6-koppige gitaarcrew bekrachtigen “The Battle”. Czarina Russel bezorgt ons koude rillingen bij “ Elysium / Honor Him” en “Now we are free”.
Nog maar net bekomen en we worden , opnieuw, bij de keel gegrepen door het machtige “ Chevaliers de sangreal” ( The Da Vinci code ).
Ik heb het al vermeld dat H.Z. een meester is qua sfeeropbouw. Dit wordt duidelijk door nu , uit het niets , Lebohan Maroke , begeleid door z’n dochter, uit de hoed te toveren, en de beklemmende sfeer totaal overhoop te werpen, en nostalgie te laten heersen. “The Cirle of Life” en “ King of pride rock” (The Lion King ).
Tina Guo overheerste in (Pirates of the Caribbbean ), “ Jack sparrow”, “ One day” , “ Up is down” en “He’s a Pirate” vatten mooi de capaciteiten van de cello-virtuoze. Magistraal begeleid door het orkest uiteraard.
Eindelijk en pauze, gelukkig maar, want iedereen kon zo even bekomen van de vele emoties.
“ You’re so cool” ( True romance) en “ Main theme” ( rain Man ) opende het 2e deel. Alweer een rustig begin, zo kon iedereen rustig z’n plaats opzoeken.
Eens iedereen ‘gesetteld’ was, werd je als het ware ‘meegezogen’ met “What Are You Going to Do When You Are Not Saving the World?” ( Man of steel ). De lichteffecten zorgden voor een soort lichttunnel, en gaven dit nummer de nodige rotvaart mee.
Ik had nog een woordje over de lichtshow beloofd. Deze was zo subliem aangepast dat het bij elk nummer de sterkte of de nodige stemming benadrukte. Of de film zelf. Hoe eenvoudig kan het zijn. Tijdens “ Journey to the line” ( Thin red line ) werd er de gehele tijd met een rode lijn ‘gespeeld’ tot deze uitmondde tot een geheel rood vlak op het einde van het nummer. Even krachtig als eenvoudig… Wat dan gezegd tijdens “ The electro suite” ( Spider man 2 ). Je kan dit bijna niet omschrijven, maar de lichtshow tijdens dit nummer greep je zo aan, sleepte je zo mee, en vooral, het gaf de zwaarte aan van deze soundtrack.
Net toen we dachten dat we al alles gezien hadden, bestaat er een overtreffende trap van overrompelen…? , kwam het gedeelte van ( The dark knight ) Tijdens “ Why so serious” zag ik de donkere ogen van Heath Ledger zo voor me… bijna angstaanjagend gewoon. Ook heel clever, de contouren op het scherm brachten af en toe de vorm van Batman terug. Spelen met het licht, maar dan voor gevorderden… konden niet ontbreken : “ Like a dog chasing cars” , “Why do we fall” , “Introduce a little anarchy” , “ Gotham’s reckoning” en “The fire rises” om het helemaal compleet te maken.
Helemaal murw geslagen door dit overrompelend schouwspel, werden we nu pas helemaal op het canvas geslagen door een serene, maar zo krachtige, vigoureuze ode aan Heath Ledger. En de inleiding van “Aurora”. Devastated. Zo voelde H.Z. zich na het drama in Aurora, Colorado. Toen er in 2012 70 slachtoffers vielen bij een schietpartij tijdens de première van The Dark knight rises. Hij schreef er dit ‘ woordeloos’ nummer voor. ‘Our arms are reaching out to he victims’.
Je kon een speld horen vallen. Kippenvel, bovenop alle emoties die we al beleefd hadden. Pakkend, hartverscheurend, aandoenlijk. Een gepast einde, welke nogmaals benadrukte hoe imponerend, overrompelend H.Z. zijn muziek kan zijn. Hoe treffend passend kon de soundtrack van (Interstellar ) zijn? “ Day one”, “ No time for caution” en “Stay” rondden dit concert machtig af.
Een bisnummer zowaar, van een klassiek concert. Spijtig dat de halve zaal al vertrokken was.
Afsluiten werd passend gedaan, met alweer impressionant werk. Ditmaal van ( Interstellar )
“ Dream is collapsing” benadrukte de gruwelijk kolossale kracht van dit orkest. De lichtshow accentueerde de verschillende aspectgroepen tijdens “ Mombasa” en H.Z. sloot aan de piano af met “Time”. Treffender kon niet. De haren.. ze stonden nog steeds recht en konden eindelijk rust vinden.
Nog vermelden dat H.Z. bijgestaan werd, naast z’n eigen crew, door de European Philharmonia. http://www.europeanphilharmonia.eu/home/ . Iets waar we terecht trots op mogen zijn!
We gaan te vaak te snel voorbij aan wat de impact is van een soundtrack. Muziek en beelden vormen de perfecte symbiose wat de filmliefhebber zo koestert. Het één brengt het ander naar een hoger niveau. Maar steeds zien we samen. Dankzij H.Z. beseffen we nu welk een rijkdom we te snel vergeten. Alhoewel deze veel bepalend is voor het beleven van een avondje film. Dit genie aan het werk zien, zou een must moeten zijn voor ieder. De draagwijdte om dit live te horen, is gewoonweg subliem.. Een tsunami, mind blowing. Een orgasme voor de oren, zowaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hans-zimmer-20-06-2017/
Organisatie: MB Presents
Wand - Straffe band in snikhete DOKkantine!
Wand
DOK
Gent
2017-06-20
Didier Becu
Mensen die een plonsje wagen in het vervuilde water aan de Portus Ganda-site. Het is een tafereel dat je niet alle dagen ziet. Dit maar om te zeggen dat het beestig warm was. Zelfs Wand was stomverbaasd dat België zo ‘geteisterd’ kon worden door een hittegolf, en zeggen dat deze muzikanten uit het zonnige Californië komen!
Noem het gerust zelfkastijding, maar een honderdtal muziekfanaten gaven geen moer om verfrissing en wandelden als gewillig zweetvee de kantine van DOK binnen om Wand aan het werk te zien.
Dat hoeft eigenlijk niemand te verbazen, want Wand is hot en vooral hip. Hun eerste twee platen ‘Ganglion Reef’ en ‘Golem’ kregen van de toonaangevende muziekbladen het maximum aantal sterren. Ze toerden uitgebreid met wonderkind Ty Segall en alsof dit alles niet genoeg is, werd hun meest recente plaat ook nog eens geproducet door Chris Woodhouse die eerder werk leverde voor Thee Oh Sees. Of voor slechte verstaanders, Wand is één van de bands die behoorlijk wat nieuwsgierigheid opwekt bij garagerockliefhebbers.
Om klokslag half negen begonnen de Amerikanen aan hun missie. En dat was niet om vliegensvlug uit de alles verschroeiende hellhole (voor één keer met dank aan Trump!) te komen, want Wand zou de laatste minuut toegelaten speeltijd (die curfew weet je!) gebruiken.
Gewapend met droge humor ontketende Cory Hanson een salvo van garagerock, folk en je hoorde er zelfs wat metalinvloeden in (nou ja, de gitaren klonken in ieder geval stevig).
De band uit Los Angeles deed hun genre alle eer aan. Het rammelde langs alle kanten, de gitaren maakten geregeld een piepend geluid, maar het klonk vooral eerlijk. De fuzzgitaren van Robert Cody en Lee Landey gingen geregeld in het rood, terwijl de keyboards voor een 60s-sfeertje zorgden.
Het siert Wand dat ze op het podium niet het geluid van hun platen najagen. Is het op vinyl wat braver (bijna schreven we Tame Impala), dan is dat op scène heel wat rauwer. De zwemmers die we een paar uur geleden zagen , hadden misschien wel een frisse kop (dat denken we toch), maar wie druipend nat van het zweet uit de DOK-kantine kwam, kon ten minste zeggen dat hij een heel straffe groep heeft gezien.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
