Motorpsycho - Noorse rockmarathon
Na 2 mindere albums ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, met daarop een stel ondermaatse akoestische omzwervingen, is Motorpsycho met het nieuwe titelloze album gelukkig teruggekeerd naar hun vertrouwde geluid. Het is wederom een knoert van een dubbelaar geworden met lange prog-rock uitspattingen, potige riffs en gitaarsolo’s die in een baan om de aarde zweven.
Kortom, al hetgeen waar wij Motorpsycho al jaren om koesteren en de reden waarom wij er telkens willen bij zijn als ze weer eens in de buurt komen.
Naar goede gewoonte trakteerden de Noren ons nog maar eens op een marathonset van bijna 3 uren. Ze begonnen er wel aan met een valse noot, en dat mag je wel heel letterlijk nemen, bassist Bent Saether zat er in “The Comeback” vocaal zodanig naast dat het pijn deed aan de oren. Zo was die eerste song voorgoed om zeep geholpen, maar daarna had Saether zijn stem wel degelijk terug onder controle, waarmee de valse start snel vergeten was.
Motorpsycho had voor deze tournee ook weer de vertrouwde Reine Fiske als extra gitarist/keyboardspeler in de rangen, en dat zorgde meermaals voor vonken. Vooral de synchrone gitaarsolo’s tussen Fiske en Hans Magnus Ryan in het geweldige “Lucifer, Bringer of Light” waren een genot, een absoluut eerste hoogtepunt in de set. Fiske kreeg ook een hoofdrol in “Go To California” waarin hij met een stel hemelse retro keyboardpartijen de band helemaal richting The Doors stuurde.
Het fraaie uitgesponnen “A Pacific Sonnata” raakte de gevoelige snaar en mondde uit in een prog-rock meesterwerkje van het zuiverste kaliber. “Lady May”, een ‘klein’ liedje uit ‘Kingdom Of Oblivion’, ontpopte zich dankzij het fantastische solowerk van Hans Magnus Ryan tot een langgerekt sierlijk jazz-rock pareltje. Met daarachter het geweldige en bijzonder stevige drieluik “Three Frightened Monkeys”, “Core Memory Corrupt” en “Balthazaar” bewees Motorpsycho dat het nieuwe album alweer een knaller van formaat is.
De langste epossen werden opgespaard tot op het laatst, er mocht hartig gejamd worden op het noisy “The Tower” en vooral op afsluiter “Neotzar”, een knoert van een song die in al zijn razernij zomaar eventjes boven de 20 minuten uitsteeg.
Dit was nog eens een vintage Motorpsycho optreden, monsterlijk lang, van prog-rock langs jazz-rock tot metal en noise-rock. Geen bende die het beter kan dan deze noeste Noren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7475-motorpsycho-02-05-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
House of Wu Fei - Vertoeven in Oosterse sferen
Dankzij sociale media en internet is de wereld om ons heen veel kleiner geworden. In een paar minuten maak je een reis naar de andere kant van de wereld en ontdek je nieuwe culturen. En toch zijn er culturen die maar met mondjesmaat onze westerse wereld binnen sijpelen … O.m. Afrikaanse klanken of de Oosterse cultuur uit Japan, China of Korea. Hoedanook, het blijft eerder bestemd voor een beperkt publiek binnen een alternatieve kring. Neem nu een artieste als Wu Fei. Dit is een componiste, performer en improvisatie-artieste uit Peking, China. Ze speelt hoofdzakelijk op een Chinese zither genaamd ‘guzheng’, de Chinese variant van de Japanse koto. Daarnaast is ze ook actief als zangeres. Ze reist de wereld rond, een talent zondermeer.
Onder de naam House Of Wu Fei (****) laat ze zich omringen door muzikanten die improvisatie, experiment en het ontdekken van culturen hoog in het vaandel dragen.
In een goed gevulde HA Concerts, Gent, liet ‘Houz’ Of Wu Fei’ ons vertoeven in Oosterse sferen.
Dijf Sanders (electronics), Simon Segers (drums), Louise van den Heuvel (bas) zijn geen onbekenden als combo binnen dit project. Ze zijn een meerwaarde en zorgen voor een zachtmoedige botsing tussen de Westerse en Oosterse cultuur. Het voelde aan als het samenbrengen van die verschillende, brede, uiteenlopende culturen.
De muzikanten beheersen perfect hun instrumenten. Ze vullen elkaar blindelings aan en muzikale grenzen vervagen. We horen een intense intimiteit als een nietsontziende wervelstorm, waarbij telkens een gemoedsrust terugkeert.
We citeren: ''Met oeroude Chinese poëzie en de golven als leidraad maken ze hun eigen sonische gedicht om samen met het publiek te ervaren. Een heel persoonlijke krachtmeting in eeuwig voortstuwende beweging. ''
In die opzet slaagt het gezelschap met brio. In de perfecte beheersing, de improvisatie als het klankexperiment krijgt het poëtische verhaal van Wu Fei voldoende ademruimte en blijft overeind in het geheel. Het is een fantasieprikkelende, kleurrijke, gevarieerde sound, die door het publiek persoonlijk wordt ingevuld. Wat primeert is die typisch Oosterse sfeer in een warme gloed.
De staande ovatie toonde aan hoe iedereen onder de indruk was van deze bijzondere trip. Een Een magische totaalbeleving, met die Oosterse tint. Schitterend!
Organisatie: HA Concerts, Gent
Fractured Insanity - Tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid
In ons kleine landje hebben we een vloed aan toffe bands en artiesten. Eentje is nauw aan ons hart verbonden sinds hun prille begin (2004). Ze brachten recent hun vijfde album uit, 'Age of Manipulation'.
Check gerust https://xtreemmusic.bandcamp.com/album/age-of-manipulation, een overtuigende death metal plaat.
In het Muziekcafé Elpee kregen we een energiek optreden tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid, die Deinze deed daveren op zijn grondvesten.
Eerst trad de Nederlandse formatie Written in Blood (****) op. Het is de band rond ex-God Dethroned-bassist Bert ‘Beef’ Hoving, die met enkele muzikanten puike melodieuze death metal brengt. Een getalenteerd gezelschap. We krijgen een ondoordringbare muur van gitaarriedels. Verder waren er de agressieve drums, fraaie baslijnen onder veelzijdige screams, grunts en growls. Messcherp klinkt het. We misten toch enige variatie door die eenvormigheid. Hoedanook, hun intensiteit en dynamiek behield de spanning en kon ons ‘demonisch’ voldoende overtuigen.
Fractured Insanity (*****) zit binnen diezelfde death metal scene, maar brengt variatie en spanning aan, waardoor je blijft dwalen tussen grauwe duisternis en fel licht. Een interessante bijzondere parel binnen de scene.
Een meesterlijke intro en een verschroeiende start met “Exaltation of A Fallen”. In de omgang zijn het super sympathieke muzikanten, maar op dat podium ontpoppen ze zich als demonische wezens. In een razendsnel tempo, weinig rust tussenin, kregen we hun materiaal te horen. “Age of Manipulation” en “Hell of No Mans land” schitterden. Demonisch menselijk klonk het.
Zelfs een klein technisch euvel kon hen niet deren, het werd met de nodige kwinkslagen opgelost. En humor is belangrijk in hun muziek, het biedt ruimte tot zelfrelativering.
En … Je mag feesten op hun muziek. Hoe verder in de set, hoe meer de boel los gaat, met een rits moshpits. “Forced to Rome” en “Bezoar” is de aanzet naar een wervelende finale. Niemand staat nog stil op “Slumber in the Deep” en “All Shall Fad”. Fractured Insanity eindigt met “Man Made Hell” , onze persoonlijke favoriet. Het is een song die de lading dekt die de menselijkheid verbindt met het grauw demonisch.
Een uur lang bood de band ons een verschroeiende trip, tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid!
Organisatie: Elpee, Deinze
Marble Sounds knikkert met bolleketten tijdens deze ‘Core memory’ tour
Marble Sounds en Robin Kester
Marble Sounds, het alter ego van Pieter van Dessel, is een vijftien jaar bezig; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart werd vanavond door het combo getrokken. In een knikkerspel siert Marble Sounds nu met ‘bolleketten knikkers’!
Marble Sounds is één van die verborgen parels in ons Belgisch muzieklandschap, die sympathiek intrigeert met ingetogen melancholieke soms weelderig georkestreerde popsongs in een palet van herfstige kleuren. Op ‘Core memory’ werd het roer in een ietwat andere richting gedraaid met melodieus puntige poprocksongs, minder breed, iets meer rechttoe-rechtaan, maar nog steeds met de intentie van een puike spanningsopbouw in een fijnzinnig, gepolijst als ongepolijst, rauw schilderachtig, beeldrijk decor.
Het is de sterkte van sing/songwriter van Dessel. Z’n kenmerkende bedwelmende droompop krijgt een extraverte touch, meer friste van zachte en felle kleuren in de sound. De emotievolle klankkleur, wat hen nog steeds mooi uniek maakt , blijft aanwezig. Ultieme pracht dus, alles goed beheerst als eventjes gecontroleerd uit de bocht; elk geluidje valt op z’n plaats, gelaagd, hartverwarmend als levendig, opwindend. Een interessante boeiende opsmuk na al die jaren, kun je wel zeggen. Van Dessel refereert naar z’n vroegere muzikale herinneringen uit de eighties.
Deze background nemen we mee in dit optreden. Marble Sounds is een goed geoliede band met een vaste kern (o.m. Isbells’ Gianni Marzo en Gerd Van Mulders) en speelt muzikaal met bolleketten knikkers. “Twist in my sobriety” van Tanita Tikaram weerklinkt als intro op het gespeelde nieuwe werk. Dat hoorden we duidelijk in de eerste helft van de set , met de huidige single “You would prove me wrong now”, “Hear me talking”, “Nothing to get over” en “Said so”. De nummers klinken uitgekiend, sfeervol opbouwend, krachtig en droom- verscheurend. Van Dessel wisselt af in keys en elektrische gitaar. Ze staan met zes op het podium , de synths en de vrouwelijke backing vocals als subtiele klankkleur op het meer traditioneler instrumentarium. De grauwe, gevoelige, doorleefde zang vindt en zoekt z’n weg in het poprockende materiaal. De verlichtingswall op het achtergrond is een meerwaarde in dit geheel.
Deze namiddag speelden ze reeds een set voor de kinderen, die op het vijf jaar oude “Traces” een danspasje waagden en eventjes met de handjes zwaaiden. Heerlijk zoiets en jawel , het is ook ééntje die de huidige dynamische indiepoprock weergeeft, de dansspieren triggert en siert door meerstemmige zangpartijen.
Marble Sounds klinkt levendig, opwindend, wat gecontroleerd uit de bocht, zonder de finesse, subtiliteit en melodie uit het oog te verliezen.
“Not all is in vain” wordt volledig uitgediept. Het is het langste nummer van de set. Een snedige, rockende groove van gitaren, elektronica en drums zit in elkaar verweven. Mooi. “Axolotl”, van de vorige titelloze plaat, over een beestje , stelt nog even de elektronica voorop en klinkt even creatief als de songtitel.
Het zet aan tot het sfeervol dromerige “Give or take a few”, heerlijke dreampop en broeierige poprock. De inspiratie werd gehaald van Vanessa Carlton's "A thousand miles". Hoedanook doet het ons wegdromen naar beelden van allerhande landschappen.
Op naar “An emotional high”, eerste single van de huidige plaat, het bouwt mooi op, dwarrelt melodieus rond en durft te exploderen. Oudje “Photographs”, tien jaar oud intussen (uit ‘Dear me, look up’) is een flashback voor de band , gezien het toen in de Ha Concerts live werd opgenomen als clip; ook hier die brede, veelomvattende sound die Marble Sounds muzikaal rijk maakt.
Ze graven in het verleden met deze nummers; “Good occasions” van hun debuut ‘Nice is good’ 15 jaar intussen, werd gekozen vanavond door de jarige drummer. Heerlijk hoe elektronica, gitaar, drums en (meerstemmige) zang elkaar vinden in een palet van alle kleuren van de regenboog.
Een laatste offensief wordt ingezet, we horen diverse experimentjes op “Priorat” en met “Catch it alive” horen we een andere single van hun ‘Core memory’ die overtuigt net als het intense “A place to call mine”, die de set besluit.
We krijgen als toemaatje spannende, liefdevolle, intieme nummers als “About you”, met z’n elektronicariedels en het gekende “Leave a light on”, beiden omgedoopt tot elegante kerstsongs, uiterst gevoelig en spaarzaam begeleid, met een trompet en vrouwelijke vocals als toegevoegde waarde.
We worden letterlijk uitgewuifd op “It ‘ll make us laugh”, door meezing en handjes zwaaien, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!
Puike set van het combo rond Pieter van Dessel noteren we , die het publiek met deze zesde plaat een meer rockend patroon laat horen, maar die kenmerkende klankkleur niet verliest in het muzikaal verhaal. Speelden ze vroeger met knikkers, dan knikkert Marble Sounds nu met bolleketten. Sjiek!
Support was de Rotterdamse Robin Kester, solo. Ze is toe aan haar twee plaat ‘Departure’, die ze hier van innemende, sobere kamerpop naar heldere broeierige, groovende indietronica en - rock doet evolueren door de voorgeprogrammeerde sounds.
Ze eigent zich gaandeweg een plaatsje toe in de nieuwe lichting Nederlandstalige vrouwelijke sing/songwriting.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Chat Pile - Geestdriftige noise-rock
De schreeuwerige noise-metal van Agriculture is een barbaarse terreuraanslag op uw en onze trommelvliezen. Sommige bands verheffen lawaai tot kunst, maar bij deze herrieschoppers lukt dat vooralsnog niet, ook al is het ergens wel de bedoeling. Met de beste moeite van de wereld kunnen wij geen spoor van branie of creativiteit herkennen in dit meedogenloos kabaal en hemeltergend gekrijs. Gauw doorspoelen, die handel, en liefst met een straffe dafalgan.
Chat Pile is een band die voor hun albums ‘God’s Country’ en ‘Cool World’ uit heel wat hoeken positieve respons heeft gekregen en dat is niet minder dan terecht want het zijn twee indringende platen die een onuitwisbare indruk achterlaten en fel aan de ribben blijven kleven.
De sound van Chat Pile is moeilijk te vatten en de band wordt maar al te gauw in een metalhokje wordt geplaatst, maar ons lijkt het toch eerder een soort intense noise-rock die dichter aanleunt bij The Jesus Lizard, Daughters, Melvins en Kowloon Walled City.
De hardvochtige en bijtende noise-rock weet ook live te imponeren en kerft diepe wonden in onze tere zieltjes. Chat Pile klinkt tegelijkertijd rauw, passioneel en genadeloos.
Frontman Raygun Busch heeft nogal wat demonen en frustraties om eruit te persen en doet dit met pijn, power en bezieling in mindfuckers van songs als “I Am Dog Now”, “Why”, “Slaughterhouse” of “Masc”.
De smerige sludgy gitaar van Luter Manhole snijdt door merg en been en zet koeienpoten van riffs neer in “Frownland”, “Funny Man” en in het moordlustige “Dallas Beltway”. Een meer ingehouden aanpak maakt van “Shame” en vooral “Pamela” begeesterende en meeslepende songs, maar de vernielzucht is er niet minder om, hier kom je niet ongeschonden uit.
De alom positieve reacties zijn volledig terecht, Chat Pile laat een heftige indruk na en toont dat ze nog heel wat in hun aardedonkere mars hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Chat Pile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7474-chat-pile-27-04-2025
Agriculture
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7473-agriculture-27-04-2025
Organisatie: Trix, Antwerpen
La Muerte - Afscheidsconcerten langs een helse poort
Afscheid nemen in de muziekscene doet de artiest/band elk op z’n manier; o.m. je kan doorgaan tot je bent verwelkt, een parodie wordt op jezelf, én er soms mee weg komt door de horde fans die je blindelings op de voet blijven volgen. Of je kunt stoppen op een zeker hoogtepunt, en je fans meesleuren op een razendsnelle trip, een losgelagen rollercoaster, en op die manier afscheid kan nemen langs een helse poort.
La Muerte (*****) ging voor de tweede optie in een goed vol gelopen De Casino. Eerder bewees de band al in de 4AD, Diksmuide dat er nog geen sleet staat op de band, lees gerust. In De Casino zette La Muerte eveneens de puntjes op de 'i'.
Cyclone (*****) opende de avond. Ze hadden ook hun eigen schare fans mee. Niet zo verwonderlijk, want deze band kan eigenlijk wel de zaal vullen. Iedereen was meteen mee in hun muzikaal verhaal en amuseerde zich. leunen. Ze drukten het gaspedaal telkens in; wat een kracht, wat een energie. De charismatische zanger porde nog wat meer het publiek aan. We genoten van de verbluffende gitaar solo'. Cyclone profileerde zich als de evenknie van de hoofd act deze avond, want eigenlijk ook hier stond de poort van de hel prompt open!
La Muerte werd in 1983 opgericht door zanger Marc Du Marais en Gitarist Didier 'dee-j' Moens. Doorheen de jaren bouwde La Muerte een internationale cultstatus op met stomende liveshows en straffe en toch vooral enkele tijdloze platen. Doorheen de jaren zagen we hen aan het werk , waarbij ze een ondoordringbare geluidsmuur optrokken.
Hun concerten waren gedrenkt in een poel van de Hel; bij elk optreden kwamen ahw demonen tevoorschijn.
Na meer dan veertig jaar, blijkt dat nog steeds het geval, hoewel we in het begin het gevoel kregen dat de motor nog wat warm moest draaien, maar eens het Hellevuur brandde, knetterde het muzikaal!
Met twee opvallende omgekeerde kruisen op het podium badend in een bloedrood licht, opende het combo met een dreigende intro van 'Ennio Morricone’s’ “Navajo Joe”. Het donderde, kletterde meteen op songs “Evil Land” en “Coteau dans l'eau”; filmische beelden borrelden op, die ons naar adem deden snakken.
Even leek het wat allemaal dezelfde lijn uit te gaan, maar met een verschroeiende “Snake in my hand” ging naar een climax. Een helse duisternis daalde over ons heen. Op een “Black God, White Devil” en “Shoot in Your Back”, waren er geen lichtpuntjes meer te bespeuren. Het verschroeiende tempo blijft, alsof je onder hypnose meedanst met de Duivel en zijn Discipelen.
Het is een ritueel aanvoelende trip van La Muerte, meegesleurd in een Poel des Verderf. Er waren moshpits, mensen die in een donkere walm headbangden, de demonen strak in de ogen; een hels pad vol vuurtongen. “Ecoute cette Priére”, “I would Di Faster” en het gekende “Lucifer Sam” volgden.
In een wervelende, duivelse finale volgde een apocalyptisch aanvoelend tafereel, tot iedereen verweesd achterbleef. De registers werden dus nog eens opengetrokken met “Burst my soul” en “Wild Thing”.
We willen meegeven dat La Muerte toch invloedrijk was, want Wiegedood, AmenRa en andere Belgische parels hebben toch zekere raakpunten qua intensiteit en spanning.
Ze waren pioniers van donkere metal/punk of hoe je het ook wil noemen.
La Muerte pakte nog eens stevig uit , een ‘afscheidstour en grandeur’ langs een helse poort.
Setlist: Intro (Ennio Morricone - Navajo Joe) - Evil Land - Couteau dans l'eau - She Did It for Lust - Snake in my Hand - Whack This Guy - I Lost My Hand - Lost - Black God, White Devil - Shoot in Your Back - Kustom Kar Kompetition - Écoute cette prière - I Would Die Faster - Lucifer Sam (Pink Floyd cover) - Kung Fu Fighting (Carl Douglas cover) - Burst My Soul - Wild Thing (Chip Taylor cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7463-la-muerte-26-04-2025?Itemid=0
Cyclone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7464-cyclone-26-04-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Enzo Kreft - Van intens naar dansbaar
De Mechelse synthwavelegende Enzo Kreft stelde in de Djingel Djangel in Antwerpen zijn nieuwste album ‘Dictator’ voor. We hadden al best wel wat gehoord over de concerten van Enzo Kreft, die indrukwekkend zijn als je ze vergelijkt met andere acts waarbij slechts één man op het podium staat. Dat werd bevestigd in Antwerpen.
Enzo Kreft is geen onbekende in de Belgische scene van electro en synthwave. Omdat misschien niet iedereen de hele geschiedenis kent, beginnen we bij het begin. Enzo Kreft (echte naam Eric Vandamme) begon zijn muzikale loopbaan in de jaren ’80. Toen bracht hij twee obscure, maar alom geprezen minimal synth-cassettes uit, ‘Me Is!’ in 1983 en Cicatrice in 1984. Hij staat bekend om zijn donkere en duistere, maar toch dansbare en sfeervolle sound met maatschappijkritische, rebelse teksten. In 2010 werd zijn muziek herontdekt op het verzamelalbum ‘Underground Belgian Wave Vol. 2’ van Walhalla Records en in 2016 verscheen op hetzelfde label ‘Dark Matter’, een compilatie-LP met zijn oude nummers. Zo kwam alles in een stroomversnelling.
Enzo Kreft bracht vanaf dan een hele reeks nieuwe albums uit (‘Turning Point’ in 2016, ‘Wasteland’ in 2017, ‘Control’ in 2019, ‘Different World’ in 2021 en ‘Shelter’ in 2023) en speelt geregeld concerten. Eind 2023 verscheen zijn verzamelalbum ‘XL’ op vinyl, ter gelegenheid van 40 jaar Enzo Kreft, met songs van ‘Control’, ‘Different World’ en ‘Shelter’.
Enzo Kreft heeft op ‘Dictator’, net als de vorige albums, nog steeds een scherpe kijk op de actualiteit. Op verslavend-pulserende en soms onheilspellende beats trekt Eric op het nieuwe album van leer tegen de leugens van machtswellustelingen, met – klassiek voor het genre – veel herhaling in lyrics en melodie. Het zijn mantra’s over machtsmisbruik, angstcultuur, censuur, corruptie en intimidatie.
De songtitels spreken voor zich: “Blindfolded Liberty”, “Self-Proclaimed Savior of the Nation”, “Propaganda Parade”, “Citadel of Fear” en “Penal Colony”. In de tweede helft komt verzet tegen de dictatuur in beeld en op het afsluitende “Dawn of Dissent”, breekt een nieuwe dageraad aan: de opstand is in de maak.
De transformatie van Eric naar Enzo Kreft-live is opmerkelijk. Zo is hij nog lachend een praatje aan het maken met de fans, maar zodra hij zijn kenmerkende zwarte baret en zijn al net zo donkere zonnebril opzet, wordt het plots bittere ernst. De apparatuur gaat aan en de eerste visuals komen op het scherm. De trein is vertrokken.
Die visuals zijn absoluut een meerwaarde. Ze zijn op maat van elke track en sommige tonen de lyrics. Dat laat vermoeden dat ze later zullen gebruikt worden als lyric video. Hilariteit in de zaal als er een figuur in beeld komt die vaag wat Trump lijkt, met een kapsel (of toupet) dat op een ander ritme lijkt te dansen. Ook goed gevonden: in de visual van “Propaganda Parade” worden beelden van een militaire parade afgewisseld met een kudde schapen die achter een ezel aanlopen. Leuk, maar waarschijnlijk toeval: Eric’s oproep om te dansen wordt door de aanwezigen genegeerd en net daarna speelt hij “Penal Colony” (strafkolonie). Verder in de set wordt er toch wat gedanst en veel mensen staan mee te wiegen op de melodie.
Het is opvallend hoe synchroon alles loopt: als Eric op de visuals (zonder baret) zingt, klopt dat perfect met wat hij op het podium zingt. Het helpt natuurlijk dat de nummers strak in elkaar zitten. Er lijkt maar weinig variatie tussen de albumtracks en de live-uitvoering. Eric doet er ook alles aan om er een leuke avond van te maken. Elke track werd aangekondigd en werd in een paar zinnen verklaard.
‘Dictator’ werd integraal en in de album-volgorde gebracht, wat op zich mooi is voor een albumreleaseconcert. Omdat er al geen openingsact was, verwachtte ik dan na de album-tracks nog een korte Best Of-set, maar ondanks aanmoedigingen uit het publiek hing hij daar niet op in. Er werd wel nog stevig nagepraat over het album en ook aan de merch-stand was het druk.
Samengevat was dit een compact concert voor een fijn album. Deze act willen we nog wel vaker aan het werk zien.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen ism Enzo Kreft
Bodem - Muziek die je moet ondergaan om het verhaal echt te begrijpen.
Bodem (****) is een trio rond saxofonist Adia Vanheerentals, gitarist Willem Malfliet en drummer Anke Verslype. De vrij jonge formatie liet het eerst van zich horen met het album 'Kleine Mars' in 2023, met een sterke respons tot gevolg.
Voor ons was Bodem één van de ontdekkingen van het voorbije jaar. Over hun optreden op 'European Jazz Conference in De Centrale, Gent schreven we: "Op het podium voelen we de speelsheid en is er de zin voor improvisatie. We krijgen variaties en verrassende wendingen, die het allemaal spannend houden."
Lees gerust .
Met hun nieuwste worp 'Lush And Alive' blijft Bodem een boeiende sound brengen, waarbij de vrije improvisatie centraal staat. We bleven echter met nog wat onbeantwoorde vragen zitten, want Bodem is een band die ook nu weer niet te snel in z’n kaarten laat kijken.
"Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.", vertelde Adia ons in een interview begin dit jaar. Dat is ook hoe we het optreden beleefden …
In eerste instantie bleek alles op een milde toon uit te draaien, van enige uitspattingen zou je Bodem bezwaarlijk kunnen betichten. De verrassende wendingen volgen echter op onverwachtse momenten. Een spanningsveld wordt opgebouwd, het gaat verschillende richtingen uit en gaat tot een zekere climax. Je wordt stapsgewijs meegesleept in hun muzikaal verhaal, die heel wat verrassingen biedt dus; want onder die ogenschijnlijke eenvoud in aanpak, zijn er zoveel laagjes, die een inspanning vergen.
De experimentjes in klank, de toon en de melodie vormen de voornaamste exponenten. Het sprankelende “Slaapwandel” van het trio was een mooi voorbeeld.
'Lush and alive' is een echt plaatje om te ontdekken. Op speelse wijze een puur geluid creëren, met ruimte voor klankexperiment en talloze verrassende wendingen op je buikgevoel. Het siert hen! Een inspanning de moeite waard.
Check gerust Bodem op https://bodem.bandcamp.com/album/lush-and-alive
Organisatie: HA Concerts, Gent ism JazzLab
Bob Wayne - Rauwe onvermengde country
Wat kan ik nog kwijt over Bob Wayne … Sinds ik hem ontdekte op de Paulusfeesten in 2009 zag ik hem nog talloze keren en ontgoochelen deed hij nooit. Dit keer zag ik de zingende stoomfluit samen met een Italiaans-Amerikaanse versie van The Outlaw Carnies in een uit zijn voegen barstende Cowboy Up.
De sfeer zat er meteen in en de 'oooh-ooohs' en de 'hell yeahs' waren niet van de lucht. Het behoorlijk lange optreden bestond uit drie delen. Eerst kregen we de greatest hits met songs als "Hell yeah", "Till the wheels fall off", "Fuck the law", "Mack" en "Chatterbox". Mooi maar toch enigszins voorspelbaar.
Daarna werd het een stuk interessanter met een hele reeks nummers uit ‘13 more truckin' songs’, de nieuwe plaat die intussen bijna drie jaar in de steigers staat. Het wordt hoogtijd dat er iemand bereid gevonden wordt om die plaat uit te brengen want hier zaten behoorlijk wat parels tussen. "Space trucker", "Truckaholic", "Psycho trucker" en een paar erg gesmaakte tearjerkers waarvan ik u de titel schuldig moet blijven.
Het laatste deel speelde hij enkel requests uit het publiek. Naast songs als "Love songs suck" en "Kiss my ass God bless the USA" leverde dat verrassend veel akoestische songs zoals "The hangin' tree" op. Deze onverwachte keuzes maakten duidelijk dat Bob Wayne zoveel meer is dan een uitbundige entertainer en te vaak ondergewaardeerd wordt als songschrijver. Sommige van die pure, rauwe countrysongs, en ik hoed me voor heiligschennis, kwamen aardig dicht in de buurt van de ongenaakbare Johnny Cash.
Uiteindelijk werd er traditioneel afgesloten met "Spread my ashes on the highway".
Tot een volgende keer, Bob!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
The Sugababes – De herinnering, de nostalgie, Sugababes slaagden er glansrijk in
The Sugababes stonden in de Lotto Arena in Antwerpen voor wat eigenlijk hun eerste echte grote zaalshow werd in hun meer dan vijventwintig jaar bestaan. Hun parcours tot dusver kan je op z’n minst hobbelig noemen, maar de laatste jaren hebben deze drie dames terug de wind in de zeilen. Het plezier om terug samen te zijn is als de originele Sugababes is groot na een strijd om hun naam en identiteit terug te krijgen.
Na het succesvol optreden in de AB, paar jaar terug, als op Pukkelpop vorig jaar, was het dus nu tijd voor de Lotto Arena … Wat meteen duidelijk werd: het publiek was gekomen voor de herinneringen. De originele bezetting – Mutya, Keisha en Siobhán – bracht een show die bol stond van nostalgie, vocale kwaliteit en … hier en daar hadden we een vleugje gemiste energie …
Vanaf de eerste tunes van “Overload” toonden de dames meteen aan dat ze nog altijd kunnen zingen. Hun stemmen klonken krachtig en harmonieus, soms zelfs beter dan op plaat. Hierop volgden “Hole in the Head” en “In the Middle”. Mooi.
Vooral in nummers als “Too Lost in You” en “Stronger” kwamen de vocale kwaliteiten volledig tot hun recht, met kippenvelmomenten tot gevolg.
De setlist was een feest van herkenning, met alle grote hits uit die vroege jaren 2000. Het publiek – grotendeels dertigers en veertigers – zongen uit volle borst mee, wat de sfeer levendig, warm en intiem maakte.
“Jungle”, de nieuwste single die dit jaar uitkwam moet de voorbode zijn van een negende studio-album. Het slot werd ingezet met “Push” om dan te eindigen met “About you now”, het nummer dat een vroeg festivalgevoel bracht, of ons terugbracht naar Pukkelpop van vorig jaar in gedachten.
De band speelde strak, zonder al te veel franjes, wat soms leidde tot een iets te vlakke dynamiek. Soms miste het ook wat spontaniteit en verrassing, waardoor het concert niet écht naar een hoger niveau kon worden getild.
Visueel bleef de show ook wat bescheiden. Geen grootse productie of dansers, maar een sobere setting, die de aandacht op de muziek moest houden. Dat werkte deels, al had een iets creatievere aanpak de show ongetwijfeld kunnen versterken.
En toch, dit concert draaide om de herinnering, de nostalgie, en daarin slaagden de Sugababes glansrijk in . De connectie met het publiek, de herkenbare hits en de indrukwekkende zangpartijen (samen), zorgden voor een warme avond vol jeugdsentiment.
Geen perfecte show, maar wel eentje die het hart raakte. Sjiek!
Setlist: Overload - Hole in the Head - In the Middle - Red Dress – Ugly - No Regrets – Flatline – Shape - Run for cover/Lush Life/One Touch (Medley) – Weeds - Too lost in you – Stronger – Flowers – Jungle – Freak – Push - About you now
Organisatie: Live Nation
Alison Moyet – Een tijdloze stem en diepgang in de Roma
Op vrijdag 5 april stond de Britse zangeres Alison Moyet in een uitverkochte De Roma in Antwerpen, en wat volgde was een meeslepende avond die moeiteloos schakelde tussen nostalgie en vernieuwde intensiteit. Haar stem – krachtig, doorleefd en onmiskenbaar uniek – vulde de zaal van begin tot einde met een emotionele lading die bij momenten ronduit ontroerde.
Moyet opende met het sfeervolle "Fire", een nummer uit haar recentere werk, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat ze anno 2025 nog steeds relevant is. De toon was gezet voor een setlist die zowel haar solowerk als haar iconische verleden met Yazoo in de verf zette.
Klassiekers als "Nobody's Diary", "Only You", "Situation" en het onvermijdelijke "Don't Go" werden onthaald op enthousiast applaus en meezingmomenten, zonder ooit te vervallen in vrijblijvende nostalgie. Moyet bracht ze met vernieuwde energie, gedragen door een strakke, maar sobere liveband en een uitgekiende lichtshow die perfect inspeelde op de melancholische sfeer van haar muziek.
Middenin het concert klonken meer introspectieve parels zoals "This House" en "The Impervious Me", waarbij haar stem tot op het bot raakte. Het akoestische "If You Don't Come Back to Me" zorgde voor een intiem hoogtepunt, waarbij De Roma muisstil werd.
Moyet wisselde moeiteloos tussen uptempo synthpop en ingetogen ballades, met krachtige uitvoeringen van "Is This Love?", "Beautiful Gun" en "All Cried Out", dat in een nieuw jasje nog steeds even hartverscheurend klinkt als in 1984. Haar cover van Jules Shears "Whispering Your Name" kreeg een robuuste, gepassioneerde interpretatie.
Na een ovationeel applaus keerde ze terug voor een stomende encore met "Situation", "Love Resurrection" en afsluiter "Don't Go" – een dansbare climax.
Alison Moyet bewees vanavond dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden: ze is een artieste met diepgang, karakter en een stem die blijft snijden.
Een concert dat blijft nazinderen – in het hoofd én het hart.
Neem gerust een kijkje naar de pics: https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7470-alison-moyet-05-04-2025?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen ( ism Live Nation)
The Easywood Killers - Een filmisch totaalbeleven
The Easywood Killers (****) is het soloproject rond Bjorn Eriksson (zie Eriksson Delcroix, The Broken Circle Breakdown Band, Les Blauwd) dat is uitgegroeid tot een heuse all star- band, Bjorn Eriksson (gitaar), Tomas De Smet (contrabas), Jeroen Stevens (drums), Roel Poriau (vibrafoon &drums), Sander Smeets (toetsen), Peppie Pepermans (saxofoon) en Alain Rylant (geluid).
Een uitzonderlijk tof getalenteerd gezelschap die aan de haal gaan met zowat alles tussen jazz, roots- en filmmuziek in een knetterende vitaliteit, muzikale gretigheid en enorme verbeeldingskracht. We hoorden het reeds op het prachtige album 'The Easywood Killers'. Ook live was het meer dan de moeite … 'Breedbeeldcinema op het podium! ', staat te lezen in de biografie.
In de Casino, Sint-Niklaas kwam het gezelschap dit project voorstellen in het kader van 'Welcom to the jazzclub' . We kregen een filmisch totaalbeleven.
Vanaf de eerste tune hangen borrelde de sfeer van de Westerns op met aanstekelijke roots/jazz. Met een beetje verbeeldingskracht voelde je de rit doorheen woestijnlandschappen en/of over dorre vlaktes, de ondergaande zon tegemoet.
Het mooiste hier is dat je zelf die beelden kunt invullen en dat ze inruilbaar zijn welke fantasie ook.
We kregen dus een Western sfeertje én als alle registers werden open getrokken - kwam je in een soort zombie Apocalyps terecht. Elk voelt het aan op z’n eigen manier. Een overtuigend samenspel van gitaar, drum, percussie, saxofoon en contrabas; deze muzikanten voelen elkander blindelings aan in een ordening en chaos van filmische prikkeling en improvisatie. Je wordt moeiteloos meegevoerd naar de cinema, zonder dat er maar beelden verschijnen op het scherm.
De band staat trouwens mooi naast elkaar opgesteld, in één rij. Bjorn Eriksson neemt hier wel het voortouw en spreekt het publiek aan.
De aanstekelijke, opzwepende sound spreekt de heupspieren aan. Op het einde van de set, in de bis, laat Bjorn horen hoe vocaal sterk hij wel is. Zijn warme stem, doet je wegdromen naar lange avonden rond het kampvuur. Een bijkomende filmische insteek.
Het is vooral opmerkelijk hoe Bjorn Eriksson en zijn The Easywood Killers beelden kunnen oproepen, en op die verbeelding inwerken, zonder gebruik te maken van visuele effecten. In hun instrumentatie slagen ze anderhalf uur langs in een magisch, filmisch totaalbeleven.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas i.s.m. Jazzlab en CC Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
