Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.

Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende  , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .

Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …

Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit  niet vies is het materiaal  in een rockjasje te steken. Meeslepende set.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation

Sinds hij eind jaren ’70 door de Britse pers samen met generatiegenoten Elvis Costello en Graham Parker als angry young man werd gebrandmerkt heeft Joe Jackson al flink wat muzikale watertjes doorzwommen. Na de snedige pubrock uit z’n begindagen ging de ranke Brit zich gaandeweg ook bedienen van ingrediënten uit new wave, reggae, big band, swing, latin, soundtracks, klassiek en jazz om een trits popklassiekers in te blikken.
Ook op z’n 61^ste maakt Jackson er een erezaak van om platgetreden paden te mijden. Voor zijn jongste project nam hij telkens vier songs op in New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans met lokale muzikanten die hij meestal van geen haar of pluimen kende. Het oorspronkelijke idee om daar vier EPs uit te distilleren mondde uiteindelijk uit in een nieuw full album ‘Fast Forward’, zijn eerste plaat met eigen schrijfsels sinds 8 jaar.

Afgelopen maandag deed een goedgemutste Jackson intussen reeds voor de zesde keer de AB aan. In de herfst van zijn carrière leek de man schijnbaar verwonderd dat hij de zaal nog kan doen vollopen met veertigers en vijftigers bij wie een goede popsong er altijd in gaat. Maar hoe gaat een veteraan te werk als hij in pakweg anderhalf uur vier decennia muziekgeschiedenis moet proppen? Jackson bedacht tijdens deze tour hiervoor een eenvoudige oplossing door moederziel alleen zijn eigen voorprogramma te verzorgen vanachter zijn vertrouwde vleugel. Introspectie troef dus bij aanvang van de set, maar met crowd pleasers als “It’s Different For Girls”, “Hometown” en “Be My Number Two” werd duidelijk op veilig gespeeld. Dat Jackson een virtuoze pianist is weten we al langer, alleen met zijn stem wou het niet altijd vlotten; één of andere infectie was de voorbije dagen wat roet in de stembanden van de prille zestiger komen gooien, maar in het gezelschap van een thermos thee werd dat euvel tot een minimum herleid.

Tijdens “Is She Really Going Out With Him?” kreeg Jackson het gezelschap van Graham Maby, boezemvriend en reeds vanaf debuutplaat ‘Look Sharp’ (’79) diens trouwe luitenant op bas. De überclassic werd door beide veteranen tot de essentie herleid, wat trouwens nog altijd de meest betrouwbare lakmoesproef is om de houdbaarheidsdatum van een nummer te testen. Met de New Yorkse muzikanten Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell (drums/percussie) haalt Jackson tijdens deze tour bovendien een extra dosis creativiteit aan boord waardoor een remake van een aantal van zijn klassiekers kinderspel lijkt. Zo werd een broeierige triphop beat onder “Real Men” geschoven, of werd een bijna onherkenbaar “Steppin’ Out” getransformeerd tot pure dreampop gedrapeerd met prog elementen. Ook “Another World” en “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)” werden uit de 80ies catalogus van de veelzijdige songwriter geplukt, ten nadele van platen uit alle daaropvolgende decennia die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
Joe Jackson heeft intussen een kaap overschreden die hem schaamteloos toelaat om luidop te filosoferen over de dingen des levens. Op zijn nieuwe schijf ‘Fast Forward’ heeft hij zo een belangrijke kluif aan het begrip ‘tijd’; tijdens het solo gebrachte titelnummer waant hij zich in een teletijdsmachine richting de toekomst, volgens Jackson is het een manier om de huidige waanzin op deze aardkloot achteraf te kunnen begrijpen. “The Blue Time”, een ander hoogtepunt vanop de nieuwe worp, situeert zich dan weer tussen droom en werkelijkheid, en klonk in de AB als een lost track die de officiële versie van Jackson’s succesvolste plaat ‘Night And Day’ (’82) nooit haalde.
Wellicht om het ook voor zichzelf voldoende interessant en spannend te houden loodst Jackson elke avond ook een paar covers in zijn set. De die-hard fans zagen het wellicht liever anders, want niet elke original keuze is geslaagd. ABBA’s “Knowing Me, Knowing You” is sowieso al geen persoonlijke favoriet, en in de AB tekende het gedrocht dan ook voor de dip van de avond. Veel beter kwam Jackson weg met de fraaie New Orleans-style transformatie van Joni Mitchell’s “Big Yellow Taxi” die Dr. John wellicht ook zou kunnen pruimen. Tijdens de encores werd ook “See No Evil” vanonder het stof gehaald, een moedige tribute aan Tom Verlaine en diens Television. Eén van Jackson’s eerste singles “One More Time” (’79) sloot daar naadloos bij aan, zowat de enige keer vanavond dat de groep alles uit de kast haalde om een venijnige rocker op de mat te leggen.

De zesde passage van Joe Jackson in de AB toonde een maestro die niets meer te bewijzen heeft maar dat toch voortdurend wil doen. Voor hetzelfde geld maakt de man na deze tour een opera of een plaat met Franse chansons, dus waren we maar wat blij dat we deze angry young man van 61 in zijn wellicht beste gedaante hebben kunnen meepikken.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The National heeft even een pauze ingelast, dus de leden van de band hebben tijd voor andere dingen. Matt Berninger maakte vorig jaar al gebruik van zijn tijdskrediet om met Brent Knopf van Menomena El Vy op te richten, waarbij vooral de single “Return to the moon” onze goedkeuring kon wegdragen. Naast Berninger bestaat The National uit twee paar broertjes, en het zijn nu de minder bekende broertjes, namelijk de ritmesectie bestaande uit Bryan en Scott Devendorf die ook hun project op de wereld loslaten in de vorm van LNZNDRF. Dit doen ze samen met de trombonespeler van Beirut, Benjamin Lanz, die ook al meedeed met The National en Sufjan Stevens, Sharon Van Etten en Phosphorescent. De band zonder klinkers is dus een samenvoegsel van twee achternamen, en zullen we verder aanduiden als Lanzendorf, want dat bekt een heel stukje gemakkelijker.  Het titelloze debuut van deze band werd over twee weken opgenomen in een kerk in Cincinnatti, de thuisstad van de Devendorf-broertjes.

Geen uitverkochte AB zoals bij El Vy, maar de Rotonde zat niettemin goed vol voor de ruggengraat van The National. De broertjes Devendorf zijn heel erg geïnspireerd door krautrock, en dat was ook wat er in de Rotonde uitkwam: een wisseling van instrumentale en gezongen nummers, waarbij Benjamin Lanz de zang en gitaar voor zijn rekening nam. Er was ook een vierde man, Aaron Arntz, die nog getourd heeft met Dweezil Zappa, Edward Sharpe & the Magnitic Zeros en Grizzly Bear. Die bepaalde voor een groot deel de sound van de band, met zijn keyboard/filterbank, waarbij hij meer aan de knoppen draaide dan dat hij melodieën speelde. Vestimentair was deze show geen hoogvlieger, de bandleden droegen lelijke overalls, en met de kapsels en de jaren zeventig-brillen straalde Lanzendorf een hoog nerd-gehalte uit. Jani Kazaltsis was duidelijk niet de production manager voor deze tour.
Er werd stevig afgetrapt met” Future you”, dat begon met gefilterde modulaties vanop de keyboard, waarna de gitaar inviel en de Devendorf broertjes een strakke groove neerzetten. Postrock dus, een mix van beats en noise, dat is dus Lanzendorf, en dat alles met aardig wat decibels. Op “Kind things” zong Lanz met een hoge falset, Alexis Taylor van Hot Chip indachtig, en dat werd gecombineerd met een new wave gitaartje à la Siouxsie and the Banshees.”Monument” had dan weer naast The Notwist gelegen. “Hypno-skate” riep de troosteloze sfeer van de bekroonde Camorra-reeks Gomorra op, met een glansrol voor drummer Bryan Devendorf, die een machtige groove neerzette in een nummer dat steeds maar crescendo ging. In “Beneat the black sea” zong Lanz met zijn gewone stem, een nummer dat nog het meest aanleunde bij The National en dat heel erg duidelijk maakte dat het geluid van The National volledig steunt op bas en drums van de Devendorfs. Als The National ooit covers opneemt, dan is dit een kandidaat om in de setlist opgenomen te worden, de trieste bariton van Berninger zou hier heel mooi bij passen, dit nummer was van de zelfde verscheurende schoonheid als “Terrible Love”.
Andere sferen kregen we dan weer in het falsetgezongen “Mt. Storm”, dit was Jonsi van Sigur Ros ten voeten uit. De volumes gingen nog eens goed de hoogte in voor “Samarra”, drones en noise creëerden een hoogoven van geluid waar de gensters van afschoten.

Slotsom? Dit was een stuk beter dan El Vy, Lanzendorf mengt moderne electronica met krautrock, en dit met een stevige groove waarbij het goed toeven is:

Setlist : Future you –Kind things-Monument-hypno-skate- Beneat the black sea-Mt. Storm-Samarra

Organisatie: Botanique, Brussel

Stan Van Samang – Simply live – Stan geeft Capitole een Arena ‘erlebnis’
Stan Van Samang
Capitole
Gent
2016-02-20
Gerrit Van De Vijver

‘Getriggerd’. Zo waren er velen. Stan naar de Lotto-Arena? Wat zou dat geven? Was het niet allemaal te groot, te snel? Van een bevestiging en erkenning gesproken! De basis was gelegd, een 2^e theatertour kon niet uitblijven. De harten veroverd in de Lotto-Arena, nu de ruime achterban in de ‘kleinere’ zalen. En de harten? ….waren opnieuw ingenomen.

Udo was het ideale voorprogramma. Hem een ‘opwarmer’ noemen is Udo oneer aandoen. Daarvoor heeft hij al genoeg bewezen. Charme, klasse,  aimabel, een klok van een stem. Perfect passend bij het karakter van Stan. Beheerst ook de kunst om het publiek te bespelen. De uitnodiging op het podium van een koppel dat onlangs een huwelijksaanzoek deed, was alleraardigst. Bij het grote publiek is de allround entertainer  nog steeds een ongekende diamant, maar een grote toekomst is een zekerheid.

Was 2015 het jaar van Stan, kan 2016 gemakkelijk een bisnummer worden. Je kon de tv of radio niet aanzetten, of Stan was aanwezig. Talloze keren prijswinnaar, met als climax 4 maal een ‘super boum’ in de Lotto Arena.
Wat gebeurde in de Lotto-Arena was de voedingsbodem voor een volle ‘simply live –tour’ kalender. De grote schare , weifelende fans waren/zijn nu echt overtuigd. En ze zijn talrijk. Na “Lucky me” vragend wie er voor de eerste keer bij was, stak een overgroot deel van de zaal de hand op. “ Schaam ulle”! was zijn typische , kwajongensachtige , manier van reageren. En dat is net de kracht van Stan en waarom de schare groter wordt. Authenticiteit is het ‘keyword’, ondanks alle succes.
De show was korter, maar evenzeer grafisch sterk onderbouwd met dezelfde , op schaal aangepaste, lichteffecten en videowall. Stan werd ondersteund door z’n vaste begeleidingsband. Openen deed Stan met “Junebug”, “Poison” en “Summer Brease”. Net zoals in de Lotto-Arena begaf Stan zich tussen het publiek tijdens “Second hand life”. Spijtig dat hij z’n paratraining niet afrondde, of hij bestormde het balkon. “Lucky me” ( uit de film ‘Wat mannen willen’ ) werd gevolgd door het verhaal , nog steeds sappig verteld, van het allervoorlaatste pintje wat leidde tot “One for the road”. Na “Sirens” kon Stan de keyboards (“Thieves”) en de drums ( “All-in my head” ) mismeesteren.
Typerend voor Van Samang dat hij hierbij ook z’n staff erbij betrok. De stoeltjes werden nog net niet afgebroken tijdens “Hang on”, maar ja, stilzitten op dit nummer is ook een beetje potsierlijk. Gelukkig konden we de schade herstellen tijdens “What you gonna do”  en “Easy love you”. Na het gekweel ( super gedaan dames ) tijdens “Simple life” was het gepaste moment om de Van samang-dwepers warm te maken voor het GROOT moment in het Sportpaleis. Afgerond werd er met “I didn’t know at all”  en “Scars”.
Xtra’s van dienst waren het verwachtte “Goeiemorgend goeiendag”  en “Een ster”. 

Stan Van Samang is en blijft een acteur/zanger/entertainer. Maar vooral oprecht, onvervalst, charismatisch, gepassioneerd en blijft zijn eigen zelve. Een rolmodel qua ‘crowd-pleasing’.
De Van Samang-dept die beseft wat hij/zij gemist heeft in de Lotto-Arena is nu al z’n tickets aan het boeken. Geef ze eens ongelijk! De ‘Simply life tour’ zijn Stan z’n ideale ‘oefenmatchen’ om de nationale finale te spelen op 26 november in het sportpaleis. Wordt het niet GROOT, dan wel GIGANTISCH.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-20-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-20-02-2016/

Organisatie: Live-Entertainment