Jerry Fish - Een 'Celebrate' van het leven
Jerry Fish (*****), de frontman van An Emotional Fish , scoorde in de jaren 90 een nu nog steeds veel gehoorde indie hit, “Celebrate”. Sindsdien was het hier stil rond deze artiest … Nochtans heeft hij allesbehalve stil gezeten. Sinds 2020 organiseren Jerry Fish en MayKay 'Hi, How Are You Day' in Dublin, Ierland, een viering van het leven, de muziek en de erfenis van Daniel Johnston. 'Dreaming of Daniel' is een studioalbum en een waar liefdeswerk, geproduceerd door Jerry Fish en Cian Boylan, opgenomen in de Camden Studios Dublin.
In het gezellige en goed vol gelopen Djingel Djangel in Antwerpen presenteerde Jerry Fish in een breed palet zijn 'Celebrate' van het leven.
Jerry Fish is een charismatische klasse entertainer die zijn publiek letterlijk mee neemt in zijn verhaal. Uiteraard wordt teruggegrepen naar het album 'Dreaming of Daniel', waarbij je die geest van Daniel Johnston ziet boven komen. Ook ander werk komt aan bod.
Hij wordt geruggesteund door zijn meesterlijk solerende pianist en mede kompaan Cian Boylan. Hij zorgt voor een danspartijtje en zwaait met de armen rond, als de golven van de zee; of hij nodigt koppels uit tot een slow bij een ballad.
Het toont aan hoe Jerry zijn publiek voortdurend triggert en hen, maar ook zichzelf, geen seconde rust gunt. Opvallend toch.
Het komt al te vaak voor als een artiest, die veel mensen kennen door zijn werk bij een bekende band, een solo optreden brengt, de fans staan te wachten op die ene hit van hun favoriete band. Hier reageerde het publiek op elke song even enthousiast, wat natuurlijk mede ligt aan het niet aflatende charisma van Jerry zelf.
Wat binnen die context ook boven komt, is die typische Ierse mentaliteit, wat zorgt op zijn beurt voor een tot de verbeelding sprekende volks sfeertje, dat deugd doet aan je hart, en waarop je doodgewoon niet stil kunt blijven staan.
Jerry Fish profileerde zich in Djingel Djangel als een top gastheer, die zijn publiek continu betrekt bij de set en het ook vaak gaat opzoeken. Ook al passeren er wel songs van An Emotional Fish, en was “Celebrate” een zekere apotheose binnen de set.
Het was een emotionele en feestelijke avond van Jerry-Cian in een venijnig klinkend sausje.
De dierbare geliefden van Jerry Fish worden gerespecteerd en weet iedereen persoonlijk aan te spreken. Want ondanks pijn en smart is de beste manier om met verlies om te gaan, voluit genieten van wat het leven je te bieden heeft. Een 'Celebrate' van het leven, in alle vormen, negentig minuten lang. Klasse zondermeer!
Pics homepag @Wendy Vanleeuw
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen + JAMUZZI vzw
Anastacia – Een overtuigende terugblik op haar carrière
Wat een avond in Brussel! Anastacia stond op het podium in de AB alsof het haar tweede thuis was - vol energie, charme en vooral: een stem die nog steeds moeiteloos muren kan laten trillen.
Vanaf de eerste noten was het duidelijk: deze vrouw is een rasentertainer, en de liefde voor haar publiek is onnoemelijk. Haar optreden in de AB, Brussel was een feestelijke viering van haar iconische debuutalbum ‘Not That Kind’, net nu 25 jaar oud.
Naast haar indrukwekkende vocale prestaties was het vooral haar aanstekelijk enthousiasme en humor die het won voor haar publiek. Tussen de nummers door deelde ze grappige anekdotes over haar carrière, haar outfits en haar liefde voor het Belgische publiek. Er werd niet alleen gezongen, maar ook uitbundig gelachen.
Ze beukte er de deur in met opener "One day in your live". Al snel volgde "Paid my Dues" en "Sick and Tired". Niets afwachtend, opbouwend, meteen volle gas.
Ze bracht haar grootste hits als "I'm Outta Love" en "Left Outside Alone" op het einde met de kracht en emotie waar ze om bekend staat, maar ook met een persoonlijke flair die haar optreden zo speciaal maakt.
Ze pakte het publiek in samen met de sterke liveband op drums, synths, percussie, gitaar, ondersteund door twee goede backing vocals. Die wisten zonder problemen de kledingwissels van Anastacia in te vullen met nummer als “Vogue”, “This is how we do It” en “Everybody”. Een klassieker in haar sets is "Sweet child o mine" geworden en mag dus niet ontbreken.
Het visuele aspect van de show was even indrukwekkend als de muziek. Met een dynamisch lichtontwerp en een stijlvolle podiuminrichting werd elke song visueel versterkt, wat bijdroeg tot de beleving van het concert.
Anastacia's optreden in Brussel was een onvergetelijke ervaring voor de fans. Het was niet alleen een viering van haar muzikale carrière, maar ook een herinnering aan de blijvende impact die ze heeft gehad op de muziekwereld.
Anastacia bewees nogmaals dat ze meer is dan alleen een krachtige stem: ze is een levensgrote persoonlijkheid, vol warmte en charisma die onderstreepte hoe je de tegenslagen kan overwinnen. Brussel had geluk, we hopen dat ze snel terugkomt.
Als support trad de Amerikaanse sing/songwritster Casey McQuillen op. Haar optreden werd goed ontvangen door het publiek en was de perfecte opmaat naar de mainact Anastacia .
Organisatie: Live Nation
Dionne Warwick - Uit het leven gegrepen
Een iconische figuur die de tand des tijds heeft doorstaan … Een dame die nog steeds ijzersterk in haar schoenen staat. Dat kunnen we zeggen van het optreden van de Amerikaanse legendarische zangeres Dionne Warwick (***).
We wisten dat het geen normaal concert ging worden, maar eerder een documentaire rond haar leven, met een rits songs die ze live bracht met een verdomd goed spelende band rond haar.
Het begon met een video met enkele bekende muzikanten als Elton John en Carlos Santana, die hun lof uitspraken over Dionne Warwick.
In een interview met haar jongste zoon Damon werd haar leven meer dan drie kwartier lang uit de doeken gedaan; met beelden op het scherm, over haar verleden als go-spel zangeres, de sterke familieband en hoe ze als zwarte vrouw, wat in die tijden niet evident was, toch haar stempel wist te drukken.
In het eerste deel van de set werden amper twee nummers gebracht, “Don't make me over” in het begin van de set en op het einde “I Say a Little prayer”, met de sublieme vocale support van haar oudste zoon David. Het viel op hoe al vóór de pauze heel wat mensen de zaal verlieten. Zij die gekomen waren voor een muzikale avond met enkele hits, waren er al aan voor de moeite. Het traag gebabbel over het verleden was een beetje teveel van het goede om te blijven boeien.
In het tweede deel van de set leek alles wat op hetzelfde elan door te gaan, ondanks het treurige verhaal rond haar nichtje Whitney Houston , met enkele beelden rond de zangeres zelf en haar begrafenis, die de gevoelige snaar raakte.
Ook haar introductie met Snoop Dogg zorgde voor heel wat hilariteit. In die gesprekken en de beelden zat zeker wel een boeiend verhaal, we zagen een ijzersterke grand dame, die heel wat respect afdwingt.
Meer nog, we waren al langer fan van deze ondertussen 84 jarige zangeres, en na deze documentaire is ons respect voor haar zelfs nog gegroeid.
We kwamen echter ook voor de muzikale omlijsting, die ontbeerden we toch tot op het laatste moment - toen waren er al meer dan twee uur verstreken.
In de laatste rechte lijn kregen we eindelijk haar stem te horen, de hoge noten haalt ze niet meer maar de oprechte emoties op “Never Love this way again” en “Heartbreaker” raakten ons hart. Ze wist ons muzikaal ook diep te ontroeren. Het mooiste moment kwam met het magisch mooie “Alfie”, “What the world needs now is Love” en het samen met haar zoons gebrachte “That's What Friends are for”, de apotheose van de avond . Eerlijk gezegd , het mocht iets meer zijn van dit …
Het was bijzonder fijn om de charismatische persoon Dionne Warwick nog aan het werk te zien. De gesprekken, beelden en anekdotes brachten heel wat gevoelens, emoties los. Zeker hoe ze steeds is blijven strijden, en oog had voor nieuwe strekkingen als disco (zie o.m. haar samenwerking met Barry Gibb van The Bee Gees) en rap (o.m. met een Snoop Dogg).
Familie is belangrijk voor haar , dat hoorden we ook. Haar zoons kunnen vocaal tornen aan haar; de appel valt dus niet ver van de boom. Ook haar kleindochter Cheyenne Elliot bleek uit hetzelfde bijzondere hout gesneden te zijn.
Dit optreden van Dionne Warwick mocht iets meer zijn in de muzikale omlijsting. Ze heeft zestig jaar aan hits, nu bleef het beperkt tot amper acht songs. De verhalenlijn, die wel boeiend was , was toch iets te lang, wat de aandacht deed verslappen. Iets meer muzikale pit en dynamiek was dus graag meegenomen. Hoedanook, diep respect voor deze Grand Dame van de Amerikaanse soul muziek, uit het leven gegrepen!
Set I: Intro //(Video Introduction) Don't Make Me Over (Burt Bacharach cover) Interlude (Part I 45 minute interview with her son Damon, with videos on screen) //I Say a Little Prayer (Burt Bacharach cover) (With her oldest son David)
Set II: Interlude (Part II 40 minute interview with her son Damon, with videos on screen) Walk On By (Burt Bacharach cover) //I'll Never Love This Way Again (Richard Kerr cover) //Heartbreaker (Bee Gees cover) //Do You Know the Way to San Jose? (Burt Bacharach cover) (Followed by band introductions) Alfie (Burt Bacharach cover) //What the World Needs Now Is Love (Burt Bacharach cover) //That's What Friends Are For (Burt Bacharach cover) (With her sons)
Organisatie: Greenhouse Talent
Hugh Cornwell en band – Geslaagd zondermeer, Stranglers’ nostalgie en het nieuwere solowerk!
Hugh Cornwell
We fronsten even de wenkbrauwen , maar the voice of The Stranglers, ook is hij en z’n oude band al bijna veertig jaar van elkaar gescheiden, bracht nog steeds die authentieke, onvervalste, pure punkrockstijl in ‘a little dark punky shithole’, als de Club B52 (wat we zo graag in de hoogdagen van de punkscene omschreven).
Tijdens deze tournee in trio bezetting, speelden ze de oude classics en het nieuwere solowerk. Het recente album, ‘The moments of madness’, de zoveelste in z’n solocarrière, werd extra in de spotlight geplaatst.
In deze kleine club droop de nostalgie van de muur en genoot iedereen van het afwisselende materiaal. Geslaagd zondermeer!
‘The poet laureate of the punk’, Hugh Cornwell, 75 intussen, is een legendarisch punkfenomeen, een man van alle kunstjes, biochemicus, videokunstenaar, auteur en natuurlijk sing/songwriter. Z’n solocarrière wordt in eigen land ferm gerespecteerd. Dat deze toffe pittoreske club de man kon strikken, is een gelukzalig moment voor alle (punk) nostalgici, want hier in dit kleine zaaltje kon maar zo’n 50 man optimaal genieten van dit concert; het bracht ons terug naar die hoogdagen van de punkscene, een puur, rauw als teder, gevoelig power concert.
Met z’n drie, gitaar, bas, drums klinken de tijdloze classics natuurlijk wat anders dan met die kenmerkende, toegevoegde orgeltunes van The Stranglers; maar de nummers hebben de tand des tijds doorstaan, ze klinken nog even fris als veertig jaar terug.
Het solo materiaal zit evenzeer in die outfit van ‘ruwe bolster, blanke pit’. Cornwell mag dan wat getekend zijn door de jaren , de vocals zijn nog als vanouds en ook het gitaarspel is emotioneel ruw spannend.
De wel anderhalf uur durende set begint met twee nieuwe songs, “Coming out of the wilderness” en “Too much trash”, die een sterke opbouw hebben en meeslepend, broeierig, gedreven, snedig van aard zijn. Een mooi samenspel in dit puur, zonder al te veel franjes geluid. “Nice ’n sleazy” van het ‘Black & White’ album, ruim 45 jaar oud , is een eerste herkenning met vroeger en boet niks in aan sterkte. Net als de andere oudjes die volgen, ze klinken letterlijk in een ‘demo-stijl’.
Het warme onthaal doet Cornwell deugd. Hij heeft eigenlijk wel veel te vertellen, maar houdt het to the point. Vanavond is het de muziek die telt .
En de muziek raakt … “Wrong side of the tracks” en “Delightful nightmare”, solo materiaal, zijn gelinkt aan z’n succesvol sing/songwriting van The Stranglers. Ze klinken sfeervol strak en hebben een diepe groove. Het eigen materiaal zit dus goed in elkaar en wordt hier positief onthaald. We krijgen een heerlijk opzwepende “Totem and taboo” en “Bad vibrations”; tussenin een innemend, dromerig spaarzaam gespeelde “Golden brown”, zonder keys, in ontklede versie, één van die classics die in het geheugen gegrift staan.
Niet steeds moet er een hitje zijn van The Stranglers, een nummer als het boeiende groovende “Dead Loss Angeles” uit ‘The raven’, maar weinig geselecteerd als je er de setlist op nahoudt van vroeger, overtuigt sterk door z’n explosiviteit.
Het trio nodigt ons verder uit op hun muzikale trip van nieuw en oud. De titelsong “Moments of madness” heeft een dubreggaeske inslag en refereert aan The Clash’s brede album ‘Sandinista’. Op “When I was a young man” blikt hij terug op z’n eigen kunnen en willen. Of “Pure evil” en “Mr Leather”, meeslepende songs die ‘em als observator/tekstschrijver groots houden. Het afsluitende “Live & breathe it” onderscheidt zich door het twinkelende, sprankelende gitaarspel. Heerlijk genietbaar dus, die de slordige, vunzige emo-melodie siert. In z’n solo materiaal borrelt er altijd wel die kenmerkende ‘riot’ Stranglers’ sound.
De oudjes worden niet vergeten, “Duchess” , “Nuclear device” beiden van ‘The raven’ opnieuw, zijn nog steeds brandend actueel. Van het ‘Black & White’ album raapt hij nog het opzwepende ‘Tank’ op.
Het dankbare publiek wordt op z’n wenken bediend, want we krijgen er nog een handvol bij, van “Big bug/Mothra” (dat hij met Robert Williams deed) van het niet evidente album ‘nNosferatu’ naar “Wired” tot het intiemere “Strange little girl” en het rauwe “Goodbye Toulouse” (remember ‘Rattus norvegicus IV’).
Cornwell heeft nog een rits songs op z’n conto staan , luister maar naar “Peaches” , “Hanging around” , “Get a grip on yourself”, “No more heroes”, “Skin deep”, “Always the sun” , nummers die vanavond onder het stof bleven, anders konden we wel naar een set van drie uur gaan …
The Stranglers zelf, met enig overlevende JJ Burnel van die tijd, bestaat vijftig jaar en zijn met regelmaat wel eens te zien in de clubs of op een festival. En Cornwell, 75, is nog niet versleten, hij is ‘an old man in a young body’ en doet leuke kleine clubs aan; het siert ‘em, bijgevolg, het was fijn vertoeven anderhalf uur lang bij deze briljante sing/songwriter, die van alle markten thuis blijkt te zijn … Schitterend!
Organisatie: Club B52, Eernegem
Mind2Mode – 80s – 90s terugblik met 3 legendes op 1 avond, Simple Minds, Depeche Mode en U2
Mind2Mode
We werden een 3tal uur lang meegenomen doorheen het oeuvre van drie wereldbands van deze Mind2Mode. Een fijn vertoeven in nostalgie met werk van Simple Minds, Depeche Mode en U2.
3 legendes in 1 avond tot leven brengen, was het doel. De tribute band was in twee bands, Simple Minds en U2, optimaal geslaagd, Depeche Mode was minder, iets moeilijker, gezien hier materiaal werd voorgesteld, dat minder classic-aan-de-vingers-gekleefd was.
Het tribute kwartet beheerst het materiaal van hun idolen goed. Zelf zijn ze al ruim twintig jaar bezig en worden ze door de originele bands gerespecteerd. Drie nationaliteiten zelfs, van de UK naar Duitsland tot Nederland. Trouwens, de toetsenist was soms met Simple Minds op tour.
Mind 2Mode wordt in ons landje sterk gewaardeerd, door de jaren zijn ze hier op de afspraak in diverse clubs.
Simple Minds werd het eerst in de spotlight geplaatst, elf songs die vooral hun oeuvre betrof tussen 82-90, met albums ‘New gold dream’, ‘Sparkle in the rain’ en ‘Once upon a time’. De (wave) keys kregen een prominente rol. Een goede songkeuze hier, die bij iedereen herinneringen opriep van de jeugdjaren.
Kate Bushs “Running up that hill” werd als intro gebruikt, en dan was meteen boenk er op met “Waterfront” en “The american”. Het publiek genoot, een glimlach op het gezicht, veerde recht, heupwiegde, danste, klapte in de handen of zong het refrein mee. Mooi om te zien.
Het zat goed; er was een mooi samenspel en ze bouwden de set op met melodieuze poprockers “Sparkle in the rain”, “Promised you a miracle” en “Sanctify yourself”.
Ook de projecties op het achterplan maakten het plaatje compleet; een oude videoclip wordt met de cd hoes of met de groepsleden op het achterplan, afgewisseld.
Ook het integere werk, “Belfast child”, met de spanningen toen in Ierland en Noord-Ierland, een niet voor de hand liggend nummer btw, riep beelden op zoals wij ze nu nog zien met de oorlog in Ukraine en de Gaza. Een pakkend nummer, nog even gevoelig , emotievol gespeeld, op zoek naar eenheid, samenhorigheid in deze wereld .
Tot slot, het wavegevoel in “Someone, somewhere in summertime” om dan over te stappen naar het meezinggehalte van “Don’t you” en “Alive & kicking”, die de tribute to The Simple Minds uitwuifde. Geslaagd.
Minder voor de hand liggend waren de songs van Depeche Mode om te coveren. Ze hebben een rits classics in hun electro periode begin 80s, om dan in de 90s meer rock en roots in hun sound te stoppen. De nummers an sich werden goed gespeeld, maar ze onderscheiden zich meer in creativiteit dan in een beklijvend classic gehalte.
“It’s no good”, “Strangelove”, “Policy of truth” en “In your room”, getuigen van een sterke opbouw en een gewaagder aanpak, dan van in hun gekende electro periode. “Everything counts” was dan die 80s terugblik, dé herkenning voor het publiek, maar kreeg hier door Mind2Mode een ietwat meer rockjasje aangemeten.
We kregen een greep van hun muziek begin 80s tot eind 90s , het album ‘Violator’ voorop als rode draad doorheen de set. “Personal Jesus” en “Enjoy the silence”, met die kenmerkende doorleefde, retro twinkelende, vette gitaarriffs/-licks, werden smaakvol ontvangen en onderstreepten hun kwalitatieve sterkte.
Algemeen puik werken van deze tribute band , maar de niet evidente songkeuze, hoe mooi ook in originaliteit, maakte dat de set het minst gebrand was op ons netvlies, ondanks het mooie beeldmateriaal op het achterplan.
Om af te sluiten over naar het werk van U2 , ‘The joshua tree’ kreeg hier een vooraanstaand plaatsje. Ook hier was het publiek makkelijk mee te krijgen in het muzikaal verhaal. “Where the streets have no name”, “New years day” en “Angel of harem” waren sterke openers, door hun herkenbaarheid, de overtuigende zang, het spannende, snedige gitaarspel, de intense, strakke, opzwepende drumpartijen en de bezwerende, heerlijke keys. Het zat snor in het samenspel.
De twee spilfiguren Bono en The Edge kwamen ons voor de ogen als je deze broeierige poprock hoort. Het intieme , gevoelige “One” was de aanzet tot een party beleven met de rits classics die U2 heeft, o.m. “Sunday bloody Sunday”, “Pride, in the name of love” , “I still haven’t found what I’m looking for” en “With or without you”.
Mind2Mode was niet vies er een eigen draai aan te geven en het soms te mengen met een andere classic, o.m. “Stand by me” (Ben E King).
Hoedanook hier telde het beleven, de muziek, die in je hersenspinsels bleef hangen. En net als bij de Simple Minds, was iedereen snel betrokken in het materiaal van meeklappen en -zingen. Mooi om te zien.
De respons was sterk , de tribute band Mind2Mode werd warm onthaald en met plezier voegden ze er nog enkele aan toe van andere bands, “Shout” (Tears For Fears), “Just can’t get enough” (Depeche Mode opnieuw) en tot slot “Don’t go” van Yazoo. De smileys verrieden hoe iedereen genoot van dit nostalgisch sfeertje.
Het was overduidelijk, dit was een mooie avond voor iedereen, bands waar je mee opgroeide en je in het hart draagt, allemaal op één avond terug te horen door een tribute band, die het in de vingers heeft.
We werden moeiteloos meegenomen, -gesleept in een 80s – 90s terugblik door het veelzijdige Mind2Mode.
Organisatie: Show-Time, Comedyshows ism Kursaal, Oostende
Golden Shitters - Tot de essentie gestripte punk
Nee, Burger Service is geen firma die burgers aan huis levert maar een eenmansproject uit Antwerpen die de twijfelachtige eer had te mogen openen voor het ranzige punktrio Golden Shitters.
Jan Tromp, van oorsprong een Amsterdammer, vond die naam bij het burgerservicenummer, een uniek persoonsgebonden nummer dat iedere Nederlander kan terugvinden op zijn paspoort, ID-kaart of rijbewijs. Een nogal saaie naam en van zijn muziek zou je op het eerste gehoor misschien hetzelfde kunnen zeggen, maar eigenlijk vond ik het toch wel wat hebben. Een voortdurend soepel heupwiegende Tromp beperkte zich tot het zingen terwijl de muziek gewoon op tape meeliep.
De waarschijnlijk met veel zorg geschreven teksten waar ik meestal kop noch staart aan kon knopen, werden opgesmukt met milde synthesizerklanken. Dit lofi knutselwerk deed onvermijdelijk denken aan Spinvis terwijl de twee meegereisde vrouwelijke fans er steeds wilder op begonnen te dansen. Helemaal op het einde kregen we zelfs twee nummers die we onder het label punk konden catalogeren, iets wat ons na de collaboratie van Spinvis met Ploegendienst ook al niet echt kon verbazen.
Het was niet meteen iets wat je verwacht in een punkhol als de Pit's maar de man hield wonderwel stand en daar doe ik graag mijn hoed voor af.
Ik ben bekend met de term ‘Golden drop’ maar of de Golden Shitters daar de inspiratie voor hun mooie naam vonden valt nog te betwijfelen. Golden Shitters is een trio uit het Canadese Hamilton, Ontario waarvan de leden voorheen bij groepjes als Anxious Pleasers of Sam Coffey and The Iron Lungs actief waren.
Getooid in witte overalls met op de rug de groepsnaam geborduurd en met de obligate zonnebril bengelend op de neus verschenen de drie zelfverzekerd op het podium. Klassieke bezetting met Matt Ellis op bas, Dave Tyson op gitaar en Kyle Fisher achter het drumstel.
Meteen werd duidelijk dat we niets nieuws hoefden te verwachten. Golden Shitters hielden het bij sterk door de Ramones beïnvloedde drie akkoorden punkrock met nummers, geplukt uit hun twee platen, die met moeite de minuut haalden. De enige frivoliteit die ze zich enkele keren veroorloofden was een noisy gitaar outro van Tyson. Verder niets dan stampende, tot de essentie gestripte punk waarbij de bassist al eens over de toog wandelde en Ellis languit op zijn rug voor het podium gitaar ging spelen. Gelukkig voor hem, met die witte overall, waren de gekende bierdouches dit keer achterwege gebleven.
Na een groot halfuur was de storm al gaan liggen, waarna de groep toch nog terugkwam en een cover aankondigde van een groep uit New York die wel lange nummers schreef. Dat bleek dan "Chainsaw" van de Ramones te zijn, niet echt een verrassing maar altijd mooi meegenomen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Milde botsing van uitersten
We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken …
Belangvol doorheen de set van Laurence Cousseau & Clément Cerovecki (****) was de verbinding maken tussen jazz en klassieke muziek als een milde botsing van uitersten doen ontstaan. De zwevende fluitklank botste tegen de gevleugelde piano sound aan. In de instrumentatie klonk het uiterst genietbaar en ging het tegen elkaar op. Improvisatie maakte het nog heerlijker.
Composities van bekende en minder bekende grootmeesters passeren de revue, in een ingetogen, intiem kader. Een bijzondere sfeer wordt gecreëerd. Het publiek genoot van deze twee.
Na twee sets, met een pauze tussenin, kwam het duo nog eens terug. Improvisatie ten top hier. De meest opvallende composities waren deze van Russische makelij, o.m. van Sergej Prokofjev, die je in onze contreien niet zo vaak tegenkomt. De vibe is bij deze composities heel anders, gedrevener, energieker dan bij Westerse collega's; althans die indruk kregen we. Het duo gaf er verrassende, boeiende wendingen aan, wat het concert een unieke beleving maakte .
Door deze diversiteit werd de jazz- als de klassieke muziek liefhebber gecharmeerd.
Het avontuur en de creativiteit die de twee speelden, werd geapprecieerd door het doorsnee publiek die naar de Lokerse Jazzklub afzakt. De organisatie houdt van artiesten en muzikanten, die hun grenzen aftasten en durven verleggen in het genre.
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki waren een mooi voorbeeld, die de composities wisten uit te kleden, met respect voor het originele. Een bevestiging van die milde botsing van uitersten!
Check gerust de site van de puike initiatieven van de organisatie https://www.lokersejazzklub.be/concertagenda
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan
Luminous Dash slaat de handen in elkaar met Den Trap voor een reeks concerten onder de noemer 'Luminous Fest'. Voor de eerste editie werd het duo NEL & JP (*****) uitgenodigd. Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.
Bands als Noordkaap, Gorki zorgden voor een heropleving van de Nederlandse taal in de Belgische scene . Verder terug in de tijd, in de jaren '80 hadden we een Aroma Di Amore, wat door een alternatief publiek moeiteloos werd aanvaard. Maar soms werd al te vaak de neus ook opgehaald voor artiesten die in het Nederlands zongen. Die tijden zijn nu zeker definitief voorbij. In je eigen taal zingen is zelfs 'bon ton' geworden tegenwoordig. Sommige artiesten kopen er zelfs grote zalen mee uit, of zijn headliner op grotere festivals.
Nu, los daarvan, brengen NEL & JP iets uniek binnen de New wave/punk stijl waarop ze in de eigen taal zingen, en het een unicum is en blijft. In een lichte macabere sfeer, die ons kon bekoren, zit er wat humor verstopt in tekst en zang, met een zekere zelfrelativering.
Songs als “Donderende Anarchie” en “Helaasheid der dingen” zijn er twee voorbeelden van. Een walm van donkere gedachtes borrelen op, maar er is ook een glimlach mee verbonden Je kan er zelfs lekker op dansen.
NEL & JP blijven op dit elan doorgaan in de set. “Black & Wine” en verder opzwepende kleppers “Waarom niet?”, “Tweelingsvlam” en “Zebra” doen ons zweven. Ingetogen groovy klinkt een “Zelfbeeld van den Aldi”, wat ons kippenvel bezorgt.
NEL & JP klinken poëtisch met een lach en een traan. Die insteek overtuigt ons op plaat als live.
Waren er voorheen twijfels - lees gerust , dan zien we drie jaar later een duo dat elkander speels blindelings aanvoelt en kent. Het verhaal en de vocals van NEL staan op het voorplan, JP kan zich uitleven op gitaar en tot slot de drummer maakt de ritmesectie compleet. Er is ruimte voor improvisatie . Een emotioneel beladen , groovy, aanstekelijke set kregen we, met een vleugje humor bovenop. Die muzikale creativiteit werd live als in het songmateriaal gewaardeerd. In het oog te houden dus!
Het album 'Waarom Niet?' is nog steeds te koop via volgende link: https://neljp.bandcamp.com/album/waarom-niet-full-album
Pics homepag @Herman Vercammen
Organisatie: Luminous Dash + Den Trap, Kortrijk
Paul Collins Beat - King of power pop
Paul Collins
Meestal haal ik mijn neus op voor power pop maar voor the king of power pop maak ik graag een uitzondering en wanneer hij zich dan nog eens laat begeleiden door een vinnig garagerockbandje ga ik helemaal overstag. Bij aankomst voelde ik me een beetje een ramptoerist. Den Trap ligt namelijk net naast de twee gesloten cafés uit de Kortrijkse spiking-affaire.
Maar we waren hier voor Paul Collins die in de jaren '70 enige faam wist te vergaren met groepen als The Nerves en The Beat dat al snel omgedoopt werd tot Paul Collins' Beat omdat er in Engeland een skagroep met dezelfde naam bestond.
Collins mocht hier reeds voor de vierde keer opdraven en had er duidelijk zin in. Zijn begeleiders hadden elk een t-shirt waarop één grote letter geprint stond die samen het woord Beat vormden. Zo kondigde de 69-jarige Paul Collins zichzelf en zijn kompanen ook aan als The Beat maar het betrof hier wel degelijk om Paul Collins en The Manikins, een Zweedse garagerockgroep die tussen 2004 en 2008 wat stof deden opwaaien.
Paul Collins opende zijn set met het kwikzilveren "Rock n roll girl", ook het openingsnummer op de klassieke debuutplaat van ‘The Beat’ uit 1979 die er zo goed als volledig werd doorgedraaid.
Voeg daarbij nog het beste van The Nerves (1974-1978), het eerste groepje van Paul Collins waarin ook Peter Case actief was en je begrijpt dat dit een feest van herkenning werd. De stem van Collins was behoorlijk gehavend maar ze hield wonderwel stand terwijl de twee sprankelende gitaren van The Manikins de songs een frisse opknapbeurt gaven. Dit klonk veel pittiger dan ik vooraf had durven dromen.
Bekendste song was uiteraard "Hanging on the telephone", dat wereldberoemd werd dankzij Blondie maar oorspronkelijk van The Nerves is, weliswaar niet door Paul Collins maar door gitarist Jack Lee geschreven.
Naast het oude werk waren er ook een paar nummers uit zijn soloplaat, ‘King of power pop!’, zijn comeback uit 2010 op Alive Records en zowaar ook eentje uit 2024, “I'm the only one for you”, uit een geruisloos verschenen nieuwe plaat ‘Stand back and take a good look’.
In de obligate bisronde bracht hij eerst twee nummers ("Many roads to follow" van The Nerves en "You and I" van The Beat) solo waarin zijn afgetakelde, breekbare stem plots een troef werd.
Na die twee pareltjes mochten The Manikins hun instrumenten terug inpluggen voor een feestelijk slotakkoord.
Knappe set waarin de aanstekelijke gedrevenheid van The Manikins voor de nodige energie zorgde.
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
IV and The Strange Band - Spookachtige southern roots en authentieke country
Veel informatie over de eerste groep, Kit & Caboodle, kon ik niet vinden. De groepsleden zouden uit Gent en het Henegouwse Flobecq (Vloesberg) komen terwijl de zanger, zo te horen, duidelijk ook West-Vlaamse roots had. Enig speurwerk leerde me dat ik die zanger, Steven De Poorter, al eerder in de 4AD gezien moet hebben met Firefang, ooit een veelbelovend Gents garage-grungebandje.
Met Kit & Caboodle heeft hij het roer wel heel drastisch omgegooid. Het elektrisch geweld heeft plaats moeten ruimen voor Appalachian folk en daar kan ik als liefhebber van dit soort stokoude muziek moeilijk rouwig om zijn.
Kit & Caboodle is een viertal met naast de gitaar en banjo van Steven viool, wasbord en contrabas, dat voor de gelegenheid werd aangevuld met een extra gitaar. Samen brachten ze een geweldige set vol stomende, opwindende hillbilly music met als blikvangers de melancholische viool van Florien Vandecasteele en de doorleefde en af en toe van vibrato voorziene stem van De Poorter.
Een charismatische frontman trouwens, die ons tussen de nummers verblijdde met zwartgallige humor. Zo wist hij ons te vertellen dat zijn ouders typische West-Vlamingen waren die gans hun leven ruzie maakten tot er één stierf waarna ze elkaar misten.
De meeste nummers waren eigen werk zoals "Get it all back" dat voortgestuwd werd door het aalvlugge getokkel op de banjo. Daarnaast werden ook enkele traditionals vanonder de mottenballen gehaald: "900 miles" en als afsluiter het sublieme "Shady grove" dat ik ken van Doc Watson.
Schitterend slot van een schitterende set en ik was duidelijk niet alleen met die mening, gezien de stormloop naar de merchandise stand.
Wanneer ik Hank Williams hoor, veer ik nog steeds recht. Het werk van de op 29-jarige leeftijd op nieuwjaarsnacht 1953, in nooit geheel opgehelderde omstandigheden overleden ‘happy rovin' cowboy’ spreekt nog steeds tot de verbeelding. Daarna ontvouwde zich een ware Williams dynastie waar ik me echter nooit mee heb beziggehouden. Tot in 2022 Hank Williams Jr., een ergerlijke redneck trouwens en een levende tegenstelling tot de erfenis van zijn vader, me wist te verrassen met een heuse bluesplaat in Fat Possum stijl, ‘Rich white honky blues’. En nu kwam Coleman Williams mijn pad kruisen: achterkleinkind van Hank Sr. en zoon van de, in tegenstelling tot zijn vader, wel uit het juiste hout gesneden Hank Williams III.
Het laatste wat Coleman Williams wil is teren op de erfenis van zijn overgrootvader. Hij laat zich dan ook gewoon IV (and The Strange Band) noemen en op een Hank Williams cover zal je hem nooit betrappen, hoewel hij al diens songs perfect zou kunnen spelen.
Met wat vertraging (fileleed) verscheen het nonchalant lijkende gezelschap op het podium. Naast het vele haar en de cowboyhoeden viel me meteen op dat de band zonder setlist speelde, altijd een goed teken. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op, maar het bewijst dat de groep toch wat op de teller heeft staan.
Coleman bleek een onstuitbare spraakwaterval die zijn woorden mitraillette gewijs de zaal in vuurde. Soms moeilijk te verstaan, maar het zingen ging hem heel wat beter af. Zijn vreemde, nasale stem die niet zelden versierd werd met een lichte vibrato had een mysterieuze aantrekkingskracht. Getogen en geboren in Nashville vond hij zijn inspiratie in zowel de underground van die stad als in het traditionele Nashville. Enerzijds bracht hij beklijvende en spookachtige southern roots om ons enkele tellen later een countrysong van de zuiverste soort voor onze voeten te gooien. Een voorbeeld van dat laatste was de schitterende uitvoering van "Why I'm walking" van Loretta Lynn dat vorig jaar op plaat gecoverd werd door Jimmie Dale Gilmore en Dave Alvin. Een andere mooie cover was "Nashville wimmin'" van Waylon Jennings, hoewel er iets vreemds gebeurde tijdens dat nummer. De song was nog maar net begonnen of Coleman verdween na enig overleg met zijn gitarist van het podium waarna de band wat ging jammen. Eerst dacht ik nog dat hij een plasje was gaan maken maar hij bleef maar weg zitten. Net toen de groep in slaap leek te dommelen kwam hij terug en werd de song glorieus hernomen. Dit was ongetwijfeld de langste versie ooit van "Nashville wimmin'". Bleek dat hij gewoon een snaar was gaan vervangen maar waarom dat zo lang moest duren blijft een raadsel. Gelukkig was dit de enige smet op een behoorlijk lang optreden.
Coleman Hawkins staat erom bekend ook een voorliefde voor het steviger werk te hebben. Zo durft hij al eens de Melvins te coveren. Deze avond koos hij voor "Sailin' on" van Bad Brains, waar hij een rasechte countrysong uit toverde. Zelf heeft hij ook enkele hardere nummers geschreven die op zijn eerste plaat ‘Southern circus’ te vinden zijn. Daaruit koos hij onder meer "Son of sin", zonder meer een hoogtepunt en meteen ook het signaal voor de gitarist en de bassist om wat te gaan dollen waarbij ze elkaars snaren probeerden te saboteren.
En het werd nog beter... Zijn beste songs had hij duidelijk opgespaard voor de finale. Eerst "Hang dog", titeltrack van zijn tweede en tevens laatste plaat, waarin hij het had over zijn hond, kort daarna gevolgd door het superieure "If the creek don't rise" waarin hij zijn eigen stempel legde op de erfenis van zijn overgrootvader. Een mooiere afsluiter kon ik me niet wensen, toch breide de overigens uitstekende Strange Band (gitaar, bas, drums en pedal steel) er nog een totaal overbodige instrumental aan. Toch was het mooi geweest, heel mooi.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus
Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.
Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).
We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Heather Nova – Melancho-dreampop té sober, spaarzaam gehouden
Heather Nova en Serilina Fisher
De in Bermuda residerende Heather Nova zorgde er mee voor dat de vrouwelijke sing/songwriting op het voorplan kwam in de mid90s, met o.m. Tori Amos en een Alanis Morissette. De lieftallige, bevallige dame is intussen 57 geworden, heeft al heel wat doorworsteld en probeert met de nieuwe plaat ‘Breath & Air’ opnieuw in de belangstelling te geraken. Een handvol cluboptredens moet ervoor zorgen dat haar innemende, warme melancho-dreampop nog niet volledig onder het gras geraakt.
In een uiterst sobere, spaarzame bezetting was haar muzikale missie maar deels geslaagd door de teveel dertien in een dozijn klinkende nummers.
Centraal horen we sfeervolle, dromerige pop gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De succesvolste periode was in de 90s met albums ‘Oyster’ en ‘Siren’. Haar materiaal is fraai gearrangeerd, ademt een verstilde sfeer uit en heeft een betoverende indruk door de ingenomen, sprankelende sound. Vanaf het millennium kwam er met regelmaat van de klok nog een album uit, in wisselende sterkte; ze was regelmatig te zien in het clubcircuit en op de festivals.
Op ‘Breath & Air’ is ze aan een volgend hoofdstuk toe en komt ze optreden in een uiterst sobere bezetting, nl. met een celliste en zijzelf met haar akoestisch gitaarspel; af en toe aangevuld met keys en wat lichte tics op het drumstel. Een ingehouden instrumentatie dus van weinig ritmesectie. Het materiaal klinkt keurig binnen hetzelfde patroon met vaste melodielijntjes zonder al te veel verrassende wendingen en arrangement. In z’n totaliteit overtuigt het live niet volledig door een beetje teveel hetzelfde klinken. Bijgevolg, weinig variatie dus in de 18 nummers, rustigheid troef, waarbij de spanningsboog wel eens durft te zakken in de goed anderhalf uur durende set.
Thema’s: liefde , verlangen, verlies, natuurelementen, yoga, … ideale onderwerpen op dit eiland aan de Bermudadriehoek, met de Atlantische oceaan rondom jou, wat nog onder bewind van de UK staat. Feestelijkheid is niet echt aan Heather besteed, zo te horen aan haar plaatwerk door de dertig jaar heen.
De klemtoon kwam vanavond dus op het nieuwe album, haar twee succesalbums en eentje uit 2019 ‘Pearl’ . We misten hier even een ‘best of’ , die herkenbaarheid bindt in haar pakkende, gevoelige pop.
De schuchterheid, onwennigheid heeft ze overwonnen, ze treedt in interactie met haar publiek over relaties en levenservaringen. Een intense connectie behoudt ze met haar publiek. De bloemetjes rond de microfoon, haar witte kledij en de zomerse uitstraling tekenen een feeërieke sfeer. De songs worden in hun eenvoud gespeeld, schoon, intiem, weemoedig.
Haar eerste optreden was aan de kust in Oostende. Het kwam goed uit, het deed denken aan haar eigen woonplaats, wat wil je nog meer, ‘‘s morgens opstaan, zon, zee, strand, het kabbelende water, joggende mensen, de boten in de verte , …’.
“Rewild me” van het album ‘Pearl’ gaf de toon van deze spaarzaam gehouden set aan. We werden vriendelijk uitgenodigd mee te stappen in haar leefwereld, “Ghost in my room” volgde en was de eerste kennismaking met het recente werk. Herkenbaarheid dan met “Walk this world” uit de succesvolle periode (‘Oyster’). Vooral de cello trok de songs wat meer open; én haar unieke stem bracht het materiaal natuurlijk naar een hoger niveau.
Ze loodste ons doorheen de set met afwisselend nieuw en ouder materiaal. ‘The lights of Sicily’ maakte de link aan Band Of Horses, gekruid van wat dromerige rootspop. “Magnificent” op z’n beurt was een soort heling, een afschrijven van ontgoocheling en tristesse. “The wounds we bled”, terug van dat ‘Pearl’ album was een wegdromen van de harde realiteit. En “All I need werd gedragen door haar vocale pracht.
Het bracht ons tot de huidige kleurrijke single “Hey poseidon” , met Heather op keys en de voorzichtige, gemoedelijke drums voor de eerste keer.
We laveren doorheen het emotioneel geladen materiaal, die an sich muzikaal maar weinig van elkaar verschilt; o.m. “Butterflies & Moths”, “Singing you through”, de titelsong “Breath & Air” en “Doubled up”.
De gekende oudjes “Not only human”, “Island”, de meer happy uptempo song “London, rain”, met een vooraanstaande fan uit het publiek als backing vocals en in de closing final “Like lovers do” vallen meer op en verscherpen de aandacht; lekker zweverig, dromerig materiaal met een refrein die blijft hangen en het beeld oproept van rondcirkelende fluitende vogeltjes in de lucht.
Vanuit het publiek was er een request, “Done drifting/Papercup”. Met het opbouwende “I wanna be your light” , ook al ruim 20 jaar oud, werd krachtiger, breder definitief besloten.
Het hemels charmante bleef hoedanook bewaard door de subtiele, fijnzinnige melodie en haar zangtalent pur sang. Een drie-eenheid emotionaliteit - eenstemmigheid - samenhorigheid ervaarden we . Het is en blijft de muzikale hoeksteen van Heather Nova.
Goed zondermeer , maar een iets meer ‘best of’ (met o.a. “Heal” , “Maybe an angel”, “Truth & Bone”, “Heart & Shoulder”) was best aangenaam, meegenomen en kon meer variatie brengen tijdens deze tour , die in A’pen werd uitgewuifd .
Als support hadden we het Serilina Fisher , opkomend talent vanuit de Heather Nova stal. Zij won een talentenshow ‘Bermuda Idol’. Pas 15 jaar oud, weet ze met haar evenzeer adembenemende stem, soulvoller, doorleefder weliswaar, maar even indringend als Heather, samen met haar elektrisch gitaarspel/-getokkel, het publiek te ontroeren.
We kregen een handvol songs , die net als bij Heather spaarzaam , sober, spannend klonken. Een gedreven , geëngageerde teenager met bezwerend materiaal dito vocals, eentje die doorzet en mettertijd haar publiek kan innemen.
Organisatie: CC De Grote Post, Oostende
Nederlands 
Français 
