Dreadzone – Het Britse Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit in hun heupwiegende, opwindende vibes
Vijf avonden lang was het genieten van de Tijdloze 90s die de organisatie De Casino met StuBru even in de spotlight plaatste. Een mooie afwisseling in stijl waarbij enkele godvergeten bands, artiesten toch nog niet zo godvergeten zijn . In de programmatie zat het Britse collectief Dreadzone, die de dancehall/dubregggae in de mid90s een bepalende push gaf. Met een nieuw album ‘9’ hadden ze er terug veel goesting in om het publiek in een heupwiegende, opwindende vibe en dansmove te brengen.
En jawel, een klein anderhalf uur wisten Earl 16, MC Spee en de band (met zes in totaal) onder Greg Dread, vroegere drummer van Big Audio Dynamite én spil van Dreadzone, het publiek in optimale stemming te brengen naar de after party met Dub-Up Hifi Soundsystem.
Dreadzone was tussenin ook nog een Soundsystem, die een amalgaan aan stijlen als electro, rock, folk, ska, gospel en soundscapes wist toe te voegen in hun kenmerkende dancehall/dubreggae. Platen als ‘360°’, ‘Second light’ en ‘Biological radio’ waren in de mid90s hun populairste platen en was ook hun succesvolste periode, waarbij we het combo in allerlei clubs en festivals konden zien. Toen boden ze alvast een vernieuwende insteek en in die drie decennia vonden ze elkaar met regelmaat terug, het leverde nu onlangs de nieuwe ‘9’ op, die een terugblik als een vooruitkijk biedt. Dit album ‘9’ en doorbraak ‘Second light’ stonden vanavond in the picture.
“Life, love & unity” bracht ons meteen in de juiste stemming en move . De beats en de basses klonken diep en bonkten in hun meeslepende, broeierige, zweverige, opzwepende dansbare sound. De zangpartijen, de raps en spoken words vulden elkaar aan en wisselden elkaar af; Earl16 zingt, MC Spee rapt, gezeten op z’n stoel, z’n spoken words en port de menigte aan. Een goed gevulde Casino wordt meegesleept, -gezogen, genoot, deint mee, heupwiegt, shaket het hoofd en maakt dansmoves.
“Rise up” is heerlijk genietbaar, dansbaar en zorgt voor een eenheidsgevoel. Toegegeven er is minder goed materiaal die het combo uitbracht, maar die zomerse, twinkelende, opwindende broeicocktail maakt het steeds goed; “Music away”, “Mean old world” en “Mountain” werden naar een hoger niveau getild.
Het nieuwe werk is veelbelovend; “Down the road” bouwde mooi op, werd mooi uitgediept en ging naar een climax. Kleurrijk waren die bleeps’n’sounds , die ons bij de leest hielden. Ook “Northern light” en “Conqueror” overtuigden. Het lijkt erop dat Dreadzone, dertig jaar later, opnieuw z’n muzikale draai heeft gevonden. Mooi.
Het publiek was goed opgewarmd om de final touch te ondergaan met het intense, groovende “American dread”, met die voicesampling, beats’n’bleeps die het publiek aanport tot allerhande handmoves. “Zion youth”, het op Max Romeo geleeste “Iron shirt” en natuurlijk de aanstekelijke “Little britain” en “Captain dread” waren hier de headliners van deze dancehallshow. Ze klonken sfeervol, zorgeloos, glimlachend, dansbaar.
Dreadzone is back en was naast de andere artists en bands (o.m. Heather Nova, Stereo MC’s en onze Noordkaap) een boeiende, muzikale trekpleister. Met hen werd de kaart van de worldreggae getrokken en onderstreepte het brede kader van die tijdloze terugblik.
Dreadzone zet zich met dit nieuwe ‘9’ terug even voorop. Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit. Mooi na dertig jaar!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Isbells - Stilletjes mijmeren in het donker
Al vijftien jaar is Isbells een niet te onderschatten band , eentje die we maar al te graag koesteren in de Belgische scene. Na het succes van hun titelloos debuut waren de vergelijkingen gemeend in de samenzang van Fleet Foxes, de weemoed van Bon Iver en de tokkelkunst van Nick Drake. Isbells werkte aan een eigen identiteit in het genre en qua mijmering in de sound zijn ze ware grootmeesters. Het recente ‘And the noise settle’ past hier perfect in. Deze keer was de productie echter niet in handen van duiveltje-do-it-all Gaëtan Vandewoude maar van de vrouwelijke compagnon Chantal Acda, die ook live sterk op het voorplan trad. In een goed gevuld CC konden we stilletjes mijmeren in het donker op Isbells …
Jo Huylebroeck (****), een goede vriend van Gaëtan, bracht pas vorig jaar zijn eerste single uit, “Zeveneken”; in september is zijn debuut verwachtende … en de man is 67. Hij bracht alleen met akoestische gitaar en vanop z’n stoel zes persoonlijke nummers. Jo Huylenbroeck haalt zijn inspiratie uit de dingen des leven en profileert zich als een klasse verteller en poëet. Hij balanceert een beetje tussen de intimiteit van het chanson van Guido Belcanto en de herkenbaarheid van de kleinkunst in z’n totaliteit. Doordacht en met best wel grappige bindteksten, weet hij ons te raken. Een daverend applaus op het eind was dan ook terecht van zijn sprankelende, mooie set. Benieuwd naar wat het debuut in september zal brengen …
Isbells (****) - Chantal Acda, Christophe Vandewoude, Gianni Marzo, Gerd Van Mulders en Gaëtan Vandewoude vormen isbells en zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Isbells bewandelt het muzikale pad van fragiliteit op subtiel doordachte wijze, stilletjes mijmerend in het donker. De registers worden soms zachtjes open getrokken; de ietwat krachtigere uithalen, vullen goed het weemoedige kantje van Isbells aan en maakt hen muzikaal zo bijzonder. Een zalvende gemoedsrust over rusteloze harten …
Het sombere licht en de donkerte is een toegevoegde waarde aan de sound. Gaëtan neemt het voortouw in de bindteksten. Chantal op haar beurt zorgt met haar vocals voor een extra insteek.
Gevleugelde of scherpe woorden spreekt men niet uit. Nee, Isbells schittert vooral in eenvoud in hun fragiel, fris, sprankelend geluid. Het zorgt voor een organische inkleding.
In de bis betraden Chantal en Gaëtan eerst samen het podium; iet wat hij voorheen normaal gesproken op zijn eentje deed, bekende hij, maar nu heeft hij de support van Chantal. Kippenvelmoment hier.
De voltallige band sloot mooi af, met de mooie lichtjes in de zaal, als sterretjes aan de hemel, helemaal akoestisch en zonder versterking of micro vooraan het podium. Het maakte het concert compleet. Dat stilletjes mijmeren in het donker werd geoptimaliseerd. Dit was gewoonweg een erg mooie avond zondermeer.
Pics homepag @David Zegers (Skytiger)
Organisatie: CC Ter Vesten, Beveren
Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe
De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.
Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.
Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.
In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.
Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.
Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.
Organisatie: CC Gildhof, Tielt
An Pierlé Quartet - Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet (*****) waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Het weemoedige kantje, dat we ook ontdekten op plaat, keert wel degelijk terug in de breekbaarheid van An’s vocals. De oor- en oogstrelende instrumentatie raakt.
Live legt het kwartet vooral de klemtoon op een jazzy sound, die andere stijlen integreert.
In de muzikale vibe wordt terug gegrepen naar de fifties, zeker als An aan haar piano bezig is en haar vibrerende stem de hoogte ingaat. Wat een stembereik. De muzikale begeleiding, An’s bewegingen, haar danspasjes en het voortdurend heen en weer geloop van piano naar microfoon, maken het geheel nog sterker.
Hier staat een complete band te spelen; de speelse steekjes van het duo Hendrik Lasure (toetsen) - Casper Van de Velde (op drums) tekenen de zin voor avontuur en improvisatie, Verder ook saxofonist Koen Gisen vuurt hen aan en trekt de sound open. Grenzen vervagen en worden verlegd. Zoals blijkt uit songs als “The Lid” en “Waves”. Wat klinkt dit heerlijk, boeiend, spannend. En An kan gewoonweg compleet los gaan.
Het publiek wordt nauw betrokken bij het Quartet. Letterlijk zelfs, want bij het opzwepende “Unreal” nodigt ze mensen uit om voor het podium te dansen. Een feestelijke stemming. Mooi om te zien.
Op het eind laat An zich van haar meest tedere, kwetsbare kant zien, de sax doet de rest. Om dan, in de bis, alle registers open te trekken. Een integer, vol geluid, emotievol, meeslepend, gedreven.
An Pierlé Quartet laat in een kleine twee uur alle de verschillende aspecten horen. In deze gezellige jazzclub kregen we een muzikale prikkeling en totaalbeleving. Klasse!
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
John Cale - POPtical Illusion Tour - Cale schittert eigenzinnig in Le Splendid - De Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie
Ik heb het geluk gehad John Cale al verschillende keren aan het werk te mogen zien, en dus ook in verschillende gedaantes, van alternatief tot doorsnee rock, van oersaai tot ronduit fantastisch. Ik heb nog altijd kippenvel van zijn passages in 2006 in Le Grand Mix, in de Vooruit en in de Roma in 2023.
Het unieke optreden in Mesen in 2014, waar Cale geïnteresseerd de opdracht aanvaardde om een werk te maken rond de kerstbestanden in de eerste wereldoorlog en daarbij ook besloot Paris 1999 integraal en vooral alternatief te brengen, kunnen we historisch noemen. Dan heb je ook de eerdere vervelende zogenaamde Velvet-reünie in Liverpool met gastmuzikanten in 2018. Mijn liefste prijst zich nog altijd gelukkig dat ze niet meekon. Zo zie je maar, veel hoogtes en soms laagtes, bij één van mijn grootste helden en medeoprichter van de band die definitief het gezicht van de alternatieve rock veranderde, The Velvet Underground.
De lat ligt dus hoog voor onze eeuwig patent uitziende drieëntachtiger. Hoogbejaarden zijn normaliter berustend, gezapig en mild. Niks van dit bij de eeuwige flirter met kunst, experiment en drugs. Zijn experimenteerdrang blijft intact en zorgt voor een avond vol spanning en ‘verwacht het onverwachte’.
Neen hij bijt geen kippenhoofden af op het podium. Neen, hij springt niet met zijn oude gewrichten Iggy-gewijs op en rond het podium. Neen, hij test niet de decibelmeters met zijn schorre typische stem of met een wall of sound. Neen, hij creëert geen esoterisch ludiek vloeistofdia-sfeertje.
JC positioneert zich rustig achter zijn elektrische piano, commandeert sec de rest van de trouwens schitterende band, om een zeldzame keer recht te veren om zijn Fender aan te slaan. Hij laat gewoon de muziek voor zich spreken.
Geen enkel nummer klinkt zoals je zou verwachten. Alles is klaarblijkelijk herschreven. Soms onherkenbaar. JC performet met een branie en gemak waar velen een arm veil voor zouden hebben. Nico’s “Moonstuck” en “Frozen Warnings” worden herleid tot de kern, “Waiting” moet het doen en doet het met stampend pianowerk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik achteraf de playlist heb moeten uitpluizen om te weten te komen wat hij bracht. Vergelijken met de studioversies wordt zo goed als onmogelijk.
Cale profileert zich niet als zijn collega tachtigers Jagger, McCartney of Dylan, staat niet stil, teert niet op het verleden en blijft enkel vooruit kijken waarbij eigenzinnigheid en experiment hoog in het vaandel wordt gedragen.
Ik had graag nog eens de krakende viool van “Venus In Furs “ gehoord zoals in Tourcoing in 2006. Maar ja, zijn we al niet te veel verwend?
POPtical Illusion Tour - Cale schittert in eigenzinnigheid, de Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie.
En krijgen we hetzelfde voorgeschoteld in het Koninklijk Circus in Brussel op 4 maart? Ongetwijfeld niet.
Setlist: Captain Hook/The Endless Pain of Fortune/Davies and Wales/Out Your Window/Rosegarden Funeral of Sores/Gravel Drive/Cable Hogue/Set Me Free/Frozen WarningsLong Way Out of Pain/Moonstruck/Do Not Go Gentle Into That Good Night/Chums of Dumpty/Barracuda/Poster Rescue//Waiting For The Man
Organisatie: Verone Productions
J. Bernardt – Volwaardig alternatief voor Balthazar
Jinte Deprez en zijn 3-koppige band sloten hun clubtournee als support van de nieuwe tweede plaat ‘Contigo’ af in de Gentse Vooruit. Dit optreden had blijkbaar aan een zijden draadje gehangen … Jinte was even uit de bocht gegaan bij zijn hobbybesteding karten. Het management had hem het optreden met gekneusde ribben afgeraden , maar de ex-Gentenaar zelf, lapte het aan zijn laars en stond op het podium … korset aan en onder de pijnstillers.
We kregen anderhalf uur klassenwerk van deze Balthazarman onder J. Bernardt. Zweverige, dansbare poprock met wereldlijke invloeden die moeilijk bepaald in een hokje is te duwen. Naast Jinte, zelf meestal met gitaar, was er een zeer bedrijvige jonge percussionist , een bassist die met zijn aanslagen ons er regelmatig aan herinnerde dat deze groep uit Balthazar was ontstaan, verder nog een sterke synthesizer die bij de meeste nummers zowel qua toetsenwerk als qua zang de groep naar een hoger niveau tilde.
Jinte en C° schitterde. Zo kalm hij is bij Balthazar, zo uitgelaten en energiek is hij bij zijn eigen project; o.m. op en af van de kleine verhoogjes van het podium springen, dansen als een slangenmens, het publiek veelvuldig aanporren, we hadden hem nog niet veel op die manier gezien.
En zijn stem leed zeker niet onder zijn gekneusde ribben. Hij kon de uiterst lage als hoge tonen vlot aan. In bepaalde nummers deed hij denken aan Prince, en bij andere was er de link naar Tamino. Schitterend in vocals dus .
Het was ook de afwisseling tussen de integere, ingetogen en de meer uitbundige, dansbare nummers die het optreden boeiend , spannend, aangenaam maakten.
Bij de ingetogen nummers, “Contigo”, “The other man”, “Taxi, “The last waltz” was het publiek dankbaar, muisstil; op de dansbare (meezing)nummers, “Don’t get me wrong”, “Wicked streets”, “Calm down”, was het publiek enthousiast en ging het zelfs uit de bol. Heerlijk die afwisseling.
Hier bewijst Jinte dat hij geen tandem moet vormen met Maarten Devoldere om tot de top van de Belgische scene te horen. Af en toe je eigen gang gaan levert hier mooie dingen op. Deprez en co krijgt meer dan ooit het licht op groen in z’n project!
Als support hadden we Michiel Balcaen , drummer bij Balthazar en Warhaus. Helaas een miscasting. De zang ging verloren in het ongeïnteresseerde pratende publiek en naarmate zijn set vorderde kreeg hij de handen nog nauwelijks op elkaar. Pijnlijk eerder voor dit duo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7303-j-bernardt-2025-02-26?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Lambrini Girls - ‘Riot Grrrl’ furie in het kwadraat
Aéronef (Club)
Wij hebben een zwak voor al die Australische punkrock bandjes die de laatste tijd komen overgevaren. Ze zijn gevrijwaard van de arrogantie van veel van hun Britse collega’s, een cool imago kan hen volledig gestolen worden en ze brengen hun pretentieloze straight-forward punk steeds met een hoge dosis fun. Denk aan bandjes als The Chats, Stiff Richards, CIVIC, C.OF.F.I.N., Drunk Mums, Amyl & The Sniffers, Radium Dolls en nog een hoop andere.
Mogen het rijtje vervoegen: Delivery, ook weer een groepje die het warm water niet heeft uitgevonden, maar wel frisse en gedreven indie-punkrock brengt. De band stelde hier hun kersverse album ‘Force Majeure’ voor en dat is een verdomd pittig plaatje dat op het podium nog wat werd aangescherpt. Met twee dames in de rangen werden de vocals gretig onder elkaar verdeeld, de gitaren klonken fris en krachtig en de songs waren voorzien van een stel puntige hooks. Delivery zorgde voor 40 minuutjes non-nonsens punkrock, een meer dan aangename opwarmer.
Het Britse duo Shelf Lives speelt naar eigen zeggen electro-punk. In hun geval wil dit gewoon zeggen dat de drums, de bassen en de beats uit een klankkast komen, dat daar een lading vervormde gitaarrifs worden over gepleurd en dat een springerige zangeres nogal kwaad te keer gaat. Een formule die al eerder -en beter- werd toegepast door menige andere bandjes.
Het moet gezegd, hier zaten nogal wat energieke en dynamische momenten in, maar omdat er steeds uit dezelfde trukendoos werd geplukt werd het toch algauw wat eentonig. Shelf Lives moest het duidelijk hebben van de drive, de energie en de ophitsende sound. Niet van onvergetelijke songs, want die waren er niet. Er zijn dezer dagen wel meerdere acts die iets in een dance-punk richting proberen, zoals Chalk, Talkshow of Model/Actriz, maar die spelen toch allemaal in een hogere categorie en hebben veel meer inspiratie in hun koker zitten.
Qua ophitsing, furie en punk-razernij schakelden de wilde dames van Lambrini Girls nog een dozijn versnellingen hoger. Vooral de stormachtige frontvrouw Phoebe Lunny wist met haar onstuimigheid geen blijf en spoorde al vanaf minuut één tijdens “Big Dick Energy” het publiek aan tot een heuse sitdown gevolgd door een wilde moshpit die zowat het hele optreden werd aangehouden. Meerdere keren gooide ze zichzelf met lijf en leden in het kolkende publiek, ze speelde een song in de nek van een toeschouwer en ramde op haar gitaar alsof ze brandhout aan het kappen was.
Omdat Lunny in al haar furie al wel eens haar gitaar aan de klant gooide was het aan bassiste Lilly Macieira om de gaten op te vullen. Geen nood, ze deed het met verve en hield constant de songs onder stoom met haar daverende baslijnen. Ondertussen maakten de dames hun extra missie duidelijk, de ‘fucks’ en anti-Trump slogans vlogen in het rond, politici en politie moesten eraan geloven en de queer gemeenschap werd op handen gedragen.
De boodschap kwam over en dat was gelukkig niet ten koste van de vaart, want die bleef constant in de set zitten. Dit was in de eerste plaats een waar punkfeestje, met veel lawaai, ongetemde passie en ongeremde geestkracht.
Korte kopstoten van songs als “Help Me I’m Gay”, “Gods Country”, “Bad Apple”, “Filthy Rich Nep Baby” beukten alles aan flarden. Zowat de volledige nieuwe plaat ‘Who Let The Dogs Out’, een punk-kopstoot van jewelste, werd er met de meest uitbundige daadkracht doorgesjast.
Wild, chaotisch, furieus en kokend heet, dit was heuse Riott Grrrl-furie zoals pioniers Bikini Kill het in de nineties met een steekvlam in gang hebben gestoken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Lambrini Girls
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7300-lambrini-girls-25-02-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Tien Ton Vuist - Een ontlading waar de vonken van af vliegen
Tien Ton Vuist had even een pauze genomen in het spelen van concerten. Hun nieuwe album ‘Break A Sweat’ slorpte blijkbaar alle tijd en energie op. Het releaseconcert van dat album in hun hometown Oudenaarde had daardoor iets van een ontlading die al te lang op zich heeft laten wachten.
Een album uitbrengen is op zich al wat gedateerd in deze snel evoluerende tijden. Je moet als jonge rockband meer bezig zijn met je streamingstatistieken en met je filmpjes op TikTok. Tien Ton Vuist is dan misschien ook niet meer zo piepjong. Ze maken nog wel een volledig album, maar dan wel enkel digitaal, op Spotify.
Ooit begon Tien Ton Vuist als duo met enkel zang, gitaar en drum en nu zijn ze ontpopt tot een mooi vierspan met bas, drum, twee gitaristen, zang, backings en zelfs een stukje synths. We hielden nochtans wel van het vroegere duo-opzet. De vergelijking met White STripes en Equal Idiots lagen dan maar voor het oprapen en dat was misschien wel zo makkelijk. Nu we Tien Ton Vuist op volle sterkte beleefd hebben, moeten we dat oordeel bijschaven. Meer kan ook mooier zijn. Er is niet alleen meer volume, ook meer power en energie, meer overtuigingskracht, meer grinta.
Stijn is al even een goede aanwinst op drums. Pepijn is als nieuwkomer nog niet zo heel podiumvast en hij blijft liefst nog wat uit de schijnwerpers, maar we zien het wel goed komen. Het publiek zingt halverwege het optreden luid ‘Pepijn is van ons’. Als stonden ze in de tribunes van KSV Oudenaarde en was Pepijn de nieuwe rechtsvoor die net gescoord heeft.
Met de nieuwe bezetting is de rolverdeling bovendien iets duidelijker geworden. Van de oprichters is Tijl voortaan nog meer de master of ceremonies die alles in goede banen leidt en Nikki is eerder de aangever. Een voorprogramma was er niet, net als bij de voorstelling van de EP ‘Bidole’ zoveel jaren eerder in dezelfde zaal.
Al bij het eerste nummer van de set verzamelt zich voor het podium een meute jongelui die aan een wilde pogo beginnen. Bij het tweede nummer gaan ook al de T-shirts uit en worden de zowat twintig lijven en veertig armen één wriemelend kluwen. Moshen, een circle pit, crowdsurfende en stagedivende dames, … het kon niet op. Tien Ton Vuist laafde zich gretig aan alle energie die uit het publiek stroomde.
Alle nummers van ‘Break A Sweat’ kwamen aan bod op dit releaseconcert (enkel “My Mind” haalde de setlist niet). Wij hielden in de live-uitvoering in Oudenaarde het meeste van “Antisocial”, “Bad Reputation” en “World Did You Miss Me”. Aanvullen deed Tien Ton Vuist met ouder werk als “Asking U Y”, “Best Plan Ever” en “My Dog Is Waiting”.
Naarmate het concert zijn climax bereikt, schudt Tien Ton Vuist steeds meer het Kings of Leon/Black Keys-jasje af en komen de smerige demonen van Nirvana oprukken.
Na setafsluiter “Neon Lights” gaan de zaallichten alweer aan.
Geen toegift? Het vat met energie is leeg, zowel bij de band als in de zaal.
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
’t Hof Van Commerce – Eigentijds nostalgisch overtuigend entertainment!
’t Hof Van Commerce en Alois & VLB
Heerlijk aangenaam om ‘t Hof terug aan het werk te zien. En hoe? Met verenigde krachten, de batterijen opgeladen en met heel veel goesting schieten de twee, Buyse en Kowlier, terug uit hun kraam in rechttoe-rechtaan hiphop vanuit het hart en met een salvo aan rake, scherpe, komische W-Vlaamse raps en lyrics. ‘lp6’ is uit, en dat hebben we geweten. Fris, aanstekelijk zondermeer. Wat een sterke, krachtige comeback …
We voelden het al komen aan onze grote teen dat er iets in ‘t verschiet was met deze twee. Twee jaar geleden stelden ze nog even het debuut centraal ‘En in Izzegem, 25 jaar oud toen, met twee optredens aan het Depart in Kortrijk, op het Nelson Mandelaplein. Een schot in de roos, het smaakte naar meer voor onze twee MC’s die het (W-Vlaamse) dialect in de hiphop op de kaart zette.
13 jaar na het laatste werk ‘Stuntman’ , is er nu ‘lp6’, waarbij de twee live worden bijgestaan door DJ JTOTHEC, die 4T4, die vorig jaar ’t Hof verliet, opvolgt. Een frisse wind, in navolging van 4T4, in vette beats, lekkere vibes en zwierige grooves. Op de nieuwe staan een handvol singles, die
hen terug een plaatsje doet opeisen in ‘‘t beste van ’t Westen’ van o.m. Brihang , Het Zesde Metaal, verder De Dolfijntjes, een Vermandere of een Kenji Minogue en een Tourist. Jawel dit is hiphop op z’n best die doet heupwiegen, dansen, met de handjes zwaaien, vuist in de lucht en refreinen meezingen.
Eigentijds nostalgisch entertainment die verschillende generaties omarmt. Een beetje voor alle leeftijden, en ook hier populair genoeg voor een uitverkocht Casino in het O-Vlaamse Sint-Niklaas. In W-Vlaanderen, o.m. in Kortrijk of in Leffinge ging de tx-verkoop als zoetebroodjes.
Berichtje an ol de rappers van hjel België … ze zijn terug en hoe. Wat een binnenkoppers hebben we op die nieuwe. In het eerste deel kwam de recente ‘lp6’ in de spotlight te staan en kregen we er nog enkele vermakelijke hits, meezingers bovenop. Aangenaam, leuk, met een dosis humor en stevige kritische kopstoten tussenin. Dat taaltje is op zich al meesterlijk, en het kreeg nog meer kleur en elan door hoe ze op elkaar zijn ingespeeld , omfloerst van de toegankelijke sounds van nieuwkomer JTOTHEC, die zich, net als de twee andere, evenzeer goed amuseert.
‘Zie ’t gulder e béké zittn’ , ‘t Hof staat op scherp en schiet met scherp! De rapsalvo’s volgden elkaar op in de lekker in het gehoor liggende sounds’n’beats!
We kwamen in de mood door enkele heerlijke scratches en dan zette “De legende van ’t hof van commerce” de bijna anderhalf uur durende set in. Meteen de aandacht naar hen toe door de rapsalvo’s en die slepende, krachtige beats. Buyse als duracellkonijn door z’n vurige, snedige raps en Kowlier, de gemoedsrust zelve, met z’n zalvende, zachtmoedige raps. Heen en weer, van de ene naar de andere kant van t podium, gingen, liepen ze, waarbij ze ‘goe geprobééért’ hun publiek steeds aanporren en ophitsen.
“Ti ni wo wé”, de eerste single zat vooraan in de set, en met “Stuntman” werd tussenin al eens teruggegrepen naar hun ‘vorige leven’. “Van min gès” en “Melksnor” dringen zich nog op tussen het singlearsenaal van huidige prachtsingles “In de chalet” en “Kommer/kwel (malaise, ellende en miserie)”.
De rits aan ongelofelijke, wisselende, aanvullende raps, de geluidjes, de beats, de loops, het klinkt ongedwongen, speels, gesmeerd, emotievol , groovy en dansbaar. Wat zit dit goed in elkaar. We worden letterlijk uitgewuifd in het eerste deel met het chillende, zwoele , dromerige “God de vaeder”.
Wat comedy als overgang, zelf omschreven als ‘wachtmezikske’, zet deel twee in, met enkele puike nummers , die hen toen groots maakte als “Wupperbol” met die diepe, groovende, krachtige, dansbare beats’n’tunes , de doorbraaksingle “Dommestik en levrancier” , met de in het geheugen gegrifte refrein
“Zeg ne kjir oe loat’est
‘k è der gin gedag van
Zôt ol achter ntwolvn zyn
‘k è gin arloiz’an
Zyj ze were kwyt musskien
‘t goat u ginne zak an
Domistiek en Leevrancier
Buzza en Cauwelier”
werd door de ganse zaal meegezongen.
Even op adem komen dan met “Baes” en “Leegaert (leegaertzweet)” door die meeslepende beats.
‘Of wieder er nog tégn kondn en er nog goesting in hadn’, werd volmoedig positief bekrachtigd; een heupswing, een danspas en een meezing volgde op “Kom mor ip” en “Zonder totetrekkerie”. Het klonk aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels. Amusement en ambiance troef. “Jaloes” mocht de return definitief besluiten. Een welgemeende merci volgde!
Na al die jaren niet uitgeblust, nee hoor, nog steeds bewonderingwaardig en eigentijds nostalgisch overtuigend.
Het publiek werd opgewarmd door het jonge Gentse rapduo Alois en VLB, die werden aangevuld met een multi-instrumentalist op de booths, aan de gitaar, bas en keys . Introspectief rakend en veelzijdig klinkend door de instrumentatie en de loungy, dromerige, zeemzoeterige, groovy beats’n’sounds. Ook zij waren goed op elkaar ingespeeld; een dosis creativiteit, avontuur en experiment was niet vreemd in hun toegankelijkheid. Ze hadden het publiek mee en waren een ideale geleider op ’t Hof, lichtvoetig, meeslepend, gedreven.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Depart, Kortrijk, januari 2025 @Stijn Raepsaet
’t Hof Van Commerce en Alois & VLB, Depart, Kortrijk op 24 en 25 januari 2025 – Pics
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism Busker)
Alex Koo Trio - Een veelkleurig palet van hun instrumenten in een breed, uiteenlopende sound
Alex Koo Trio
Alex Koo (*****) is een getalenteerde pianist, van vele markten thuis. Als zoon van een Japanse moeder en een Belgische vader, begon de West-Vlaming zijn reis als klassiek pianowonder op vijfjarige leeftijd reeds. Aangespoord door zijn muzikale nieuwsgierigheid, zocht Koo inspiratie en groei in het buitenland. Hij studeerde aan de Conservatoria van Amsterdam, Kopenhagen en New York University (Steinhardt), wat hem - in combinatie met zijn passie voor jazz en improvisatie - lof van wereldiconen als Kurt Elling, Kenny Werner en Brad Mehldau opleverde.
Hij wordt begeleid door virtuozen, drumicoon Dré Pallemaerts (Toots Thielemans, Melanie de Biasio, Bert Joris) en basvirtuoos Lennart Heyndels (Jef Neve, Ben Sluijs, Kaja Draksler). Met hen bracht hij een nieuwe plaat uit 'Blame it on My Chromosomes' via W. E.R.F records. In een goed vol gelopen De Casino kwam hij die plaat op zondagnamiddag voorstellen, dit in kader van 'Welcom to the jazzklub’.
“Intro to nothing” en “Desert Messiah” zijn twee songs , op minimalistische wijze ingezet. Alex voegt er zijn talent als zanger aan toe op “Slowly”.
Er gebeurt nogal wat op het podium … Het trio is op speelse wijze bezig, maakt verrassende en onverwachtse wendingen , wat het geheel boeiend houdt. Heerlijk genieten dus met hun instrumenten, die integer, intiem , spaarzaam als breed opentrekkend kunnen klinken. Zachtmoedig, pakkend als fel, verbeten dus; o.m. door de warme contrabas, die gemoedsrust brengt of je prompt wakker schudt, samen met die grooves en salvo’s van drums en piano. Wat een begeestering , wat een virtuositeit! Songs als “Eagle of the sun” en “Doritos Everywhere” en “Hey Man we should play sometime” zijn weerbarstig, kleurrijk, veelzijdig. Wat een mooie versmelting van al die muzikale elementen. Een prachtig slot, die laatste.
“Jonass” werd toegevoegd, opgedragen aan Jonas, een jeugdvriend van Alex die tien jaar geleden is verongelukt in een verkeersongeval. Het nummer straalt verdriet, pijn , verlies, geladenheid uit. Het stopt even abrupt, net als het leven van die jeugdvriend. Een overtuigende symboliek. Een sterk emotioneel einde van een bijna twee uur durende trip.
Op 'Blame it to My Chromosomes' verlaat Alex Koo Trio de comfortzone van jazz en klassiek, slaat aan het experimenteren met klanken en voegt er vocals aan toe.
Alex Koo Trio tast bijna twee uur lang de grenzen hiervan af. Ze gaan speels te werk , improviseren en experimenteren. We waren diep onder de indruk van het veelkleurig palet van hun instrumenten, die een breed uiteenlopende sound bood.
Setlist: intro to nothing - desert messiah - slowly - idiosyncratic moving of feet and body - blame it on My chromosomes - eagle of the sun - Doritos everywhere - hey man we should play sometime – Jonass
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Funeral Dress – Een ‘Goodbye?' door de grote poort
Funeral Dress
Trix
2025-02-14
Antwerpen
Erik Vandamme
Beoordeling: 9
Funeral Dress - Veertig jaar lang waren ze één van de gezichten van de Belgische Punk scene, samen met o.a. The Kids. Funeral Dress ontstond in 1985, toen de eerste punk golf een beetje was gaan liggen. Maar Punk is nooit echt dood geweest … en de band vonden we doorheen die veertig jaar ook terug.
Nog steeds breken bands door die de punk attitude hoog in het vaandel dragen. O.m. Maria Iskariot die vorig jaar Humo's Rock Rally won. Of een schitterende band als The Rats die we recent aan het werk zagen op We Are Open. Is het nu punk pur sang of niet , een link is er naar bands als een Funeral Dress. De band bracht hun allerlaatste plaat uit, 'Goodbye ?' en nemen in schoonheid afscheid door enkele concerten in 2025. Ze waren nu te zien in een zo goed als uitverkochte Trix, Antwerpen, een trip van veertig jaar en knallend punkfeest , kortom een lange jaren stoppen met een knal van een punk feest, een Goodbye?' door de grote poort …
Maar eerst waren er nog twee voorprogramma's.
Luna en De Maanstenen (***1/2) is een mooi voorbeeld van jonge beloftevolle bands, die hun uiterste best doen om die punkattitude levendig te houden. Het trio bestaat uit Luna Janssens op zang en bas, Jitse Verschueren op gitaar en aan de drum Parker Giele Tuinder. Ze stonden een beetje onwennig op dat toch wel grote podium van de Trix.
Maar we hadden een charismatische Luna , die met De Maanstenen wat beweging kreeg in het binnenkomende publiek. Het lukte deels. De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het ‘em. Er zit potentieel in deze drie . Deze ‘zelf verklaarde Friet-Steak-Punk’ konden we dus wel smaken.
Een band die geen introductie meer nodig heeft is Belgian Asociality (****1/2). Hun concerten zijn zondermeer gegarandeerd leuke punkfeestjes met een hoek af. De absurditeit in de teksten en de hoge dosis humor die het gezelschap brengt, camoufleert wellicht hun hoogstaande virtuositeit. Belgian Asociality zijn toffe pees en muzikanten; ze hebben een charismatische zanger, Mark Vosté, een ware verhalenverteller met een bulderende stem.
Al gauw ontstonden er enkele stevige moshpits en stagedive. De band heeft hun hits zelfs niet nodig. Ook al worden kleppers als “Bompa Punk” nog het hardst meegebruld door een heel beweeeglijke menigte. Tot ver achteraan ging iedereen lekker over tot een neverending wild pogofeestje.
Belgian Asociality mag absurd klinken na al die jaren (ook al veertig jaar btw!), ze weten te raken met hun venijnige teksten. Een bijzondere parel dus. Het dak ging er compleet af op songs als “Boerderie” en “Morregen”. Een grappig slot kregen we er bovenop met 'het is gedaan, …’. Een potje 'Anarchie' stralen ze nog steeds uit, dit knettergekke gezelschap. Wat een feestje was me dat!
Setlist: Belgian Asociality// Anti-Iedereen // Extremisten //ATP //Iron Mädchen Heidi //Van mijn erf! //Eurogongshow //Frak aan //Bompa Punk //Stagedive // Jupiler Reggae// Keerbergen// Boerderie //Morregen //Het is gedaan //Anarchie
Funeral Dress (*****) heeft direct z’n publiek mee en laat het niet meer los. “Punk's back in Town” is meteen een sterke opener. Dirk liet weten dat hij door een keelontsteking het wat lastig had, maar vooralsnog was er weinig van te merken. Hij liet hij zich op sommige momenten vocaal bijstaan door de band. Een hechte vriendengroep is het wel die Funeral Dress. Op “Death and Glory” gingen alle registers compleet open. De band kreeg moeiteloos het publiek ook mee. Een song als “Ik mut Just Niks”- de nieuwste single - werd meegebruld, al was het één van hun grote hits. De liefde tussen Funeral Dress en hun fans is duidelijk wederzijds; de pits, de stagedives , pogos enz in overvloed. Het was allemaal aanwezig. Funeral Dress in snelvaart , mokerslagen ‘into the face’ op muzikale kleppers “All Politicians Are Cunts” en “Cops are No Human Beings'-“. “A Way of life“ en “Down Under” (Men At Work cover) zorgen voor energieke uitspattingen. "Fuck the Fucking Fuckers' is er eentje met een meebrulkarakter. “Pogo Never Stops” en hun gekendste “Party On” worden eveneens meegeschreeuwd tot helemaal achteraan; het feest kan niet meer stuk.
Ondertussen komt een clown wat confetti rond strooien; verder nog zeepbellen en strandballen die in het publiek vliegen. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan … “Let's go down the pub” en “Leaving on a Jet plane” luiden een knallende finale in. Op “Don't Dicate to me” gaan alle registers nog eens open. Luna en de Maanstenen komen zelfs een strofe meebrullen, en danken hun publiek erg respectvol. Waarna een best emotioneel beladen “Goodbye” de climax betekent, met een krop in de keel … Zelfs Dirk had het even moeilijk, zijn stem knakte. Ook wij waren geëmotioneerd. Dit afscheid was er één door de grote poort, een ‘goodbye’ waardig …
Setlist: Intro // Punk's Back in Town // Burn the City// Death and Glory// Ik Mut Just Niks ? Don't Conform // Shoulder to Shoulder //Cops Are No Human Beings// SPR// All Politicians Are Cunts // Come On Follow // Wasted Youth // A Way of Life ///Down Under (Men at Work cover)// Hello From the Underground// Fuck the Fucking Fuckers // Dogs of War //Sex & Drugs and Rock 'n' Roll // Pogo Never Stops // Party On //Let's Go Down The Pub // Leaving on a Jet Plane // Don't Dictate To Me // Goodbye
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7271-funeral-dress-14-02-2025?Itemid=0
Belgian asociality
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7270-belgian-asociality-14-02-2025?Itemid=0
Luna en de Maanstenen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7269-luna-en-de-maanstenen-14-02-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
