Rudeboy plays UDS – Speels, verbeten én nog niet uitgespeeld!
Al een goede twee jaar lang trekt Rudeboy op tour met z’n vroegere maatje DJ DNA om het materiaal van het Nederlandse Urban Dance Squad (UDS) uit de 90s op te stoffen. We kregen anderhalf uur lang een brok nostalgie, alive & kicking, te horen van hun interessante backcatalogue uit die jaren. We kregen, van dit combo rondom deze twee, een gebalde, gedreven, energieke, opwindende set met een Rudeboy, die nog steeds met z’n ADHD-DNA geen weg kan …
In de jaren 90 was de UDS een van de meest toonaangevende bands, hun crossover was een broeierige, dynamische mishmash van funkende rock, pop, soul, r&b, hiphop, omfloerst van verbeten raps met overheen een pak samples, scratches en beats. Het maakte hen een unieke band, die een hechte groepssound, creatief, avontuurlijk, dansbaar realiseerde, en die geïnjecteerd was van een dosis gepaste maatschappijkritiek.
We zagen hen voor het eerst op het gerespecteerde ontdekkingsfestival Futurama (evenzeer in de Brielpoort btw!)met hun debuut uit 89, zagen hen groeien in de mid90s, en zagen hen tot slot uitdoven , nét voor het millennium. Vijf platen, waarvan de eerste drie in het geheugen gegrift staan, nl. ‘Mental floss for the globe’, ‘Life ’n’ perspectives of a genuine crossover’ en ‘Persona non grata’; ‘Planet ultra’, die in de live sets volledig links wordt gelaten en het afsluitende ‘Antartica’ (99) waren al de mindere.
Live is de band nu ook een kwintet, weliswaar in een andere bezetting buiten onze twee, al van 2022 op tour; ze weten van zich af te bijten en zich te onderscheiden, in een hecht militante sound.
Meteen raak klonk het met de scherpe , compacte opener “Selfsufficient snake” uit het album ‘Persona non grata’ , dat straight-to-the-face, direct klinkt, door de (g)rauwe, ruwe gitaarlicks, de diepe ronkende bas, de bezwerende, opzwepende drums, de zwevende loops en die snedige, felle raps van de nog steeds afgetrainde, brulboei Rudeboy, die het nummer kleur en bijklank gaf door de talrijke handbewegingen en z’n kunstig benenwerk.
Het kwintet bracht ons wegwijs in hun goed gevulde oeuvre. De dampend rockende classic “No kid” en het zwierige “Bainstorm in the UDS”, met die kenmerkende groovy ritmes, volgden; ze waren de eerste herkenningspunten en werden warm onthaald door het publiek, dat met gebalde vuist en hoofdknik aangenaam genoot, heupwiegde en een danspasje waagde.
Hoedanook, in de vernieuwde bezetting gaat men vooral voor die doorleefde rockende sound, waar DJ DNA met z’n scratch’n’beats/bleeps en samples overheen zweeft. Ze sleepten ons mee in hun muzikaal verhaal van grungy rockend plaatwerk, met goed klinkende nummers als “Harvey Quinnt”, “Alienated, “Letter to da better” , “No honestly”, “Step off” en “Artantica”, die op voldoende bijval konden rekenen. Rudeboy , vocaal niet steeds even sterk meer, dropte z’n levenswijsheid, frustraties in een spervuur aan raps, wat het geheel levendig , dynamisch hield.
Het waren vooral de oude singles, goed verdeeld in de set, die iedereen in beweging bracht en ontroerde. Hun meest poppy single ‘Temporarily expendable’ uit hun laatste plaat, kwam niet aan bod. Middenin kregen we interessante kleppers “Good grief”, “Grand black citizen”, en verderop het intense “Deeper shade of soul” , “Happy go, f** off” en een hakkende “Demagogue” die het tijdloze van de band onderstreepten. Hier bleek duidelijk dat dit snedige kwintet kon wedijveren met de vroegere bezetting van de UDS.
Uppercuts kregen we nog het op het eind met “Fastlane” in versneld tempo gespeeld en het breed uitwaaierende “Bureaucrat of the flaccostreet” , één van hun meest originele nummers door die bezwerende psychedelische grooves, en de Oosters Indiase world tunes, die de inventiviteit van DNA in de spotlight plaatste.
Rudeboy en z’n UDS zijn nog niet uitgespeeld, integendeel, we kregen een speels, verbeten nostalgische trip van een amicaal combo en een uiterst vriendelijke Rudeboy. Een verrassend goed, eigentijds optreden dat ferm gesmaakt en goed bevonden werd …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7169-rudeboy-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
Porridge Radio - Betoverend in onverwachte omstandigheden
Het leven is onvoorspelbaar, net als touren. Dat leerde Porridge Radio-frontvrouw Dana Margolin toen ze afgelopen weekend solo moest optreden in de Orangerie van de Botanique. Een ongeluk thuis in Londen hield de rest van haar band tegen, maar Margolin besloot moedig haar vierde album ‘Clouds in the Sky They Will Always Be There For Me’ (2024) alsnog te presenteren – zij het in een geheel andere vorm dan gepland. Alleen met haar gitaar, haar stem en projecties achter haar, wist ze het publiek te betoveren met een intiem, emotioneel en onvergetelijk optreden.
Voor het zover was, trapte het Londense trio EBBB de avond af met een donkere, energieke mix van live techno en indierock. De opzwepende beats van nummers als “I Wanna Fight” en de introspectieve zang in “I’m Not Enough” gaven hun performance pit. Toch wist de band door het gebrek aan interactie met het publiek de zaal niet volledig mee te krijgen. Wat begon als veelbelovend, voelde tegen het einde eerder vlak aan.
De sfeer sloeg om toen Dana Margolin van Porridge Radio onder de beats van “Sexy Boy” van Air het podium betrad – alleen, met een gitaar in haar hand. Terwijl ze haar gitaar stemde, voelde je de spanning in de zaal toenemen. Haar eerste nummer, “Pieces of Heaven,” zette meteen de toon: breekbaar, rauw en ongemeen intens. Ze verklapte later dat haar bandleden door omstandigheden niet konden komen, maar dat ze dit optreden voor geen geld ter wereld had willen missen.
Wat volgde, was een magische avond vol kwetsbaarheid en kracht. Met “I Got Lost” liet Margolin haar stem klimmen en dalen, als een emotionele achtbaan. “A Hole in the Ground” bracht iedereen in verstilde bewondering, terwijl “Good For You” met haar intense zang een golf van ontroering door de zaal stuurde. Het was duidelijk: Margolin had iedereen in haar greep.
Hoewel de studio-opnamen rijk zijn aan lagen en instrumentatie, bewees Margolin dat ze solo dezelfde diepgang en intensiteit kon brengen. Haar uitvoering van “Lavender, Raspberries” was dreigend en aangrijpend, en in “Sick of the Blues” barstte ze uit in pure, droevige furie. Zelfs het ingetogen “Wednesday” kreeg een kracht die alleen live beleefd kon worden.
De toegift voelde als een geschenk. Margolin, zichtbaar ontroerd door de steun van het publiek, trakteerde op onuitgebrachte nummers zoals het charmante “Bull in a China Shop” en het meeslepende “Anthills.” Daarnaast bracht ze publieksfavorieten zoals “Born Confused” en het ontroerende “7 Seconds,” waarbij het publiek vergeefs probeerde synchroon te klappen. Ze sloot af met “Birthday Party,” waarin ze al haar emoties en energie nog één keer samenvatte in een overweldigend crescendo.
Wat een avond die oorspronkelijk gepland was als een standaard optreden van Porridge Radio had kunnen zijn, werd door de unieke omstandigheden een intieme en memorabele ervaring. Dana Margolin bewees niet alleen een begaafde frontvrouw te zijn, maar ook een artiest die moeiteloos haar kwetsbaarheid en kracht kan delen – zelfs solo, met een gitaar en een scherm vol projecties. Een concert dat nog lang zal nazinderen in de Orangerie.
Setlist
Pieces of Heaven - I Got Lost - A Hole in the Ground - Good For You - Trying - You Will Come Home - Lavender, Raspberries - Wednesday - Jealousy - Sick Of The Blues - God of Everything Else - Bull in a china shop (Unreleased song) - Anthills (Unreleased song) - Sleeptalker - Don't Want to Dance (Unreleased song) - Back to the Radio
Encore: Born Confused - Sweet - 7 Seconds - Waterslide, Diving Board, Ladder to the Sky - Birthday Party
Organisatie: Botanique, Brussel
Fun Lovin’ Criminals – Een FLC op hun best!
Het NYse Fun Lovin' Criminals zijn misschien cool as f*ck , ze hebben een soort ongedwongen speelsheid, gemoedelijkheid over zich , waardoor elk optreden aanvoelt als een zorgeloos avondje in een aangename roes. Ondanks de diverse personeelswissels en de ups en downs klinken ze nu na dertig jaar verrassend goed, op hun best en klassevol.
Leuk trio alvast deze FLC in maatpak gehesen maffiabazen , rond multi-instrumentalist Brian Leiser, die nu de spil is van de band na het vertrek van Huey Morgan. Hun muziek, een mishmash van pop, hiphop, blues , funk, jazz, latin, exotic in mellow lounge ritmes, nodigt uit achterover te liggen op een strandstoel, met een cocktail in de hand, genietend van de ondergaande zon aan zee, doet ons heupwiegen in een bruine kroeg , met gedempt licht of brengt ons in feestmodus. En in die sound ruiken we ergens een Tom Waits sfeertje alsook een 70s gangsterfeertje in de beste Quarentino-stijl.
Een viertal platen staan in ons geheugen gegrift, de eerste twee ‘Come find yourself’ (96) en ‘100% Columbian’ (98) , en de latere ‘Loco (01)-en ‘Classic fantastic’ (10).
Het supercoole trio komen het podium op met een niet weglatende glimlach, hebben spelplezier en beleven ‘the time of their life’ tijdens de tour, die vanavond eindigt. Een picon is te vinden op hun versterkers.
Hun ongedwongen speelsheid, de gemoedelijke, aanstekelijke grooves en de losse contacten geven extra punch aan dit optreden. De songs klinken spannend en ontspannend tegelijk door die sfeervolle, kleurrijke keys, de zacht strelende, bezwerende, opzwepende drums en de vette, venijnige gitaarlicks, waaroverheen een verdwaalde blazer waait. Heerlijk genieten zondermeer.
Ze zetten hun anderhalf uur durende set sterk in met de “FLC” , die iedereen meteen in beweging brengt. We hangen achterover op de zomerse cocktails van “Run daddy run” en “Loco”. Uiterst aangenaam.
De diepgrauwe rapzang van Leiser bepaalt dan wel het concept, de samenzang maakt het fleurig. Een heerlijk sfeertje creëren ze en we bollen langzaam verder met “Hot city nights”, één van de nieuwere uit hun ‘Capistrano sessions’, naar het herkenbare “Korean bodega”, uit hun tweede plaat.
Telkens flitst het beeld voor ons van een sunny afternoon delight of een nightlife beleven. De drie voelen zich goed in hun vel, zijn goed op elkaar ingespeeld en geven hun instrumenten de nodige ruimte om de nummers optimaal in te kleden. ‘Feeling good music’ dus, die ze verder zetten met enkele minder bekend, doch uiterst verrassend materiaal, de moeite te ontdekken, o.m. “Too hot“, het instrumentaal exotische “There was a time” en “wW the 3”, op z’n US3.
Het voert ons naar een puik tweede deel van de set , met hun meest gekende songs, “Blues for suckers”, “Could’t get it right”, “Smoke ‘em” (je ruikt zo letterlijk de rook om je heen), de gangstakiller “King of NY” en “Love unlimited” , om Barry White te eren. Ze klinken wisselend, we hebben enerzijds de lome, slepende, zwoele grooves als de opbouwende aanstekelijke, fellere ritmes en licks .
Onze maatschappij waarin we leven krijgt ook een dreun, maar we moeten er het beste van maken, zeggen ze … “we’re living in all this shit & after all we’re going nowhere & are still here” …
Doorbraak hit “Scooby snacks”, met de Pulp Fiction sample, dreef het tempo naar omhoog, en we werden de nacht in gedropt in Deinze met hun sfeervolle nightlife-rockers “Can’t get with that” en “Big night out”, bepaald door die zinsnede bij uitstek ‘supermodels on my d***’.
We waren aangenaam verrast van dit trio die hier een klasse optreden weggaf, een FLC op hun best, goed op elkaar ingespeeld in een ongedwongen speelsheid en amicaliteit. Ze hebben hun zoveelste adem opnieuw gevonden en kunnen er de komende jaren veelbelovend tegenaan. Sjiek na dertig jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7170-fun-lovin-criminals-30-11-2024.html?ltemid=0
Organisatie: VZW Miracle
UB40 - Na 45 jaar nog steeds springlevend
Klokslag half zes stonden we al aan de ingang van Lotto Arena aan te schuiven. Om half zeven gingen de deuren open. We hadden een voorprogramma verwacht maar kregen een DJ act van Soul Shakers die iets meer dan een uur lang het publiek opzweepte. Een set met reggaetunes, die alvast de temperatuur deed stijgen. Lekker heupwiegen dus bij het binnekomen …
Om 20u al zet UB40 (*****) zijn set in met een adembenemende “Here I Am”. We voelden meteezn aan dat dit geen routineuze nostalgietrip zou worden. De band had er duidelijk zin in, en grossiert verder in hun oeuvre met “Keep on Moving” en “'Maybe Tomorrow”. Opvallend zijn de blazers die zorgen voor een warme walm over de hoofden heen.
De aanstekelijke refreinen verbergen wellicht een onderliggende of politieke boodschap, maar het gros van de avond was vooral bedoeld om 45 jaar UB40 te vieren. Een zeer spraakzame co-vocalist en gitarist Robin Campbell straalt enorm veel charisma uit. Hij wordt bijgestaan door Matt Doyle, die sinds 2021 Duncan Campbell verving die wegens gezondheidsproblemen de stekker eruit trok.
Het waren vooral de hits als “Sing Our Own Songs”, die op de meeste bijval konden rekenen. Een nieuwe song “Home” klonk fris en monter, en werd erg goed ontvangen. Een zondermeer sublieme “The Keeper” zorgde voor een krop in de keel. Het energieke “Many Rivers to Cros” onderstreepte de puike, overtuigende set.'
Naar het einde trokken ze alle registers nog eens open, met het uiteraard door iedereen mee gebrulde “Red Red Wine”, een song van Neil Diamond maar zodanig mooi gecoverd door UB40, dat het na al die jaren wel door hen geschreven lijkt.
Er volgde nog een bis. Eerst verscheen de erg beweeglijke Earl Falconer alleen op het podium op “Food For Thought/Forever Blue”, waarbij alle lichtjes de lucht ingingen. Een magisch moment dat werd aangevuld door de overige bandleden die op het podium verschenen. Een wervelende finale volgde met “Kingston Town” en de meezinger “Can't Hel Falling in Love” van Elvis.
UB40 speelde op hoog niveau als band. Ook de ritmesecties, de soli, de strakke kopersecties overtuigden moeiteloos het publiek. Het geluid klonk authentiek als fris. We hoorden een mooie afwisseling van oudere en nieuwe songs, een kruisbestuiving ook tussen de oude rotten binnen de band en de nieuwe wind die er blaast. Een gouden combinatie, die een sterke meerwaarde betekende.
Na 45 jaar is er nog geen sleet op UB40 , ook zijn er een paar ruim de zestig voorbij. Kortom , UB40 was springlevend, zoveel is zeker!
Setlist: Here I Am//Keep On Moving / Maybe tomorrow//Homely Girl//Sing Our Own Song//One In ten//Home//Please Don't Make Me Cry//Bring Me Your Cup//You Don't Call / Me Nah Leave Yet//Fool Me Once//The Keeper//Many Rivers To Cross//Cherry Oh Baby//Gimme Some Kinda Sign//Wear You To The Ball//Red Red Wine//BIS //Food For Thought//Kingston Town//Can't Help Falling In Love
Organisatie: Greenhouse Talent
The Three Degrees – Na 60 jaar nog niet uitgespeeld in de souldisco train!
Het Amerikaanse The Three Degrees uit Philadelphia zijn zo’n één van de vrouwelijke artiesten om te koesteren. De drie dames, met spil Valerie Holiday, in glitterjurk, tonen nu nog steeds aan hoe ze met hun vocale harmonieën, hun synchrone bewegingen en danspasjes onder popsoulr&b/disco, optimaal kunnen terugblikken doorheen hun succesvolle oeuvre van de 70s.
The Three Degrees (in het NU met Jessie Wagner, Freddi Poole en Valerie Holiday) nestelden zich in deze scene met o.m. een Supremes, Ritchie Family, Love Unlimited, Sisters Sledge en The Pointer Sisters. De dames hebben een geoliede begeleidingsband achter zich die hun sound in een funkende groove goed in de vingers hebben en ervoor zorgen dat hun vroegere succesvolle nummers na al die jaren nog steeds nostalgisch mooi, overtuigend klinken. De nummers zijn puur, oprecht, niet gekunsteld; het bredere, vollere geluid bevestigt de waardering en het respect dat we maar kunnen opbrengen voor deze langstlopende vrouwelijke zanggroep, 60 jaar in de showbusiness, een mijlpaal. The Three Degrees brachten ons terug in die glamoureuze VS 70-er jaren. Ze moesten het hebben van goed single werk.
Het was trouwens het eerste concert in de Casino foyer, die nu is opgetrokken door de werkzaamheden aan het Kursaal. De foyer is omgetoverd tot een mooie zaal en podium met een zo goed mogelijk technische installatie om een concert, de komende periode, levendig te houden.
En die levendigheid konden we ervaren bij deze drie vriendelijk glimlachende dames, die het publiek, ook al niet meer van de jongste, nauw betrokken in hun set.
We werden eerst wat op gang getrokken door de begeleidingsband die een tiental minuten een sfeervolle lounge speelden, met gebruik van de zogenaamde ‘jappiotube’, die de sound en de vocals wat vervormde.
Voldoende warm gedraaid kon de set definitief openen met de dames op “Shake your groove thing”, een ideale geleider van hun aangename, meeslepende, groovende, heupwiegende, fris tintelende, dansbare sound. Een cover btw van Peaches & Herb. We hoorden er wel af en toe eentje in de set, zeker als er een discotune aan te pas kwam, o.m. “Disco inferno” van The Trammps en “I’m so excited” van The Pointer Sisters, die aansloten op hun latere dansstijl.
De eerste nummers “Year of decision”, “Can’t you see what you’re doing to me”, “Take good care of yourself” en iets verderop “You’ll never find (another love like mine”), origineel van Lou Rawls, groeven diep in de 70s. De handbewegingen, de heupwieg, de danspas en de samenzang kenmerkten een sfeervolle Marvin Gaye/Motown stijl.
Meer uptempo’s en beats, kreeg je met die disco tune, in de late 70s met “My simple heart” en hitsingles “Givin’ up givin’ in” en “Runnner”. Zelfs in de tennies wisten onze dames nog iets uit te brengen in een soort ‘tributesound of Philadelphia’ als “Strategy”, in een funky KC & Sunshineband tune.
De uiterst amicale respons en uitstraling was goed meegenomen, en zorgde ervoor dat hun songs, die grotendeels kort, kernachtig, to-the-point werden gespeeld, smaakvol werden ontvangen. Het ging er allemaal in als zoetebroodjes.
Uitsmijters waren hun great oldies “Dirty ol’ man” en “When will I see you again”, die nogmaals die samenzang en de stemmenpracht van de drie onderstreepte. Het warme onthaal deed hen enorm veel deugd.
Tot slot een fijn afsluitend kwartier In een jamsessie … “TSOP (the sound of Philapdelphia)”, een nummer van MSFB, die nog als tune werd gebruikt van het programma ‘Soul train’; in het begin en in het slot van het nummer kregen we de zangstemmen van de dames. Elk bandlid kreeg hier voldoende ademruimte op z’n instrument en de zang zweefde over het mooi uitgediepte nummer heen . “Boogie wonderland” van Earth, wind & fire deed iedereen rechtveren; de swing, de zwier, het handjeszwaaien en het meezinggehalte van de song, alsook dat de band in de spotlight werd geplaatst, tekenden een unite-gevoel met het publiek.
Hier hadden we een ontspannende, broeierige, sprankelende nostalgische trip van deze drie dames die in hun 60 jarige carrière nog niet zijn uitgespeeld.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
The Chats - Zwetende moshpits en rauwe riffs
The Chats + Straight Arrows en The Prize
Een avond vol onversneden punk en garagerock? Daarvoor moest je nu eens in de AB zijn. Met als hoofdact The Chats kon het allesbehalve een saaie avond worden. De positieve reputatie van dit jonge Australische drietal breidt na festivalpassages op Rock Werchter en Graspop gestaag uit. Ook al is hun laatste plaat ‘Get Fucked’ (2022) al twee jaar oud, toch blijven ze met deze onder de arm en een hele rits andere nummers de wereld rondtouren. Om het allemaal nog wilder te maken, namen ze uit Australië ook de bands Straight Arrows en The Prize mee om het publiek al goed op te warmen.
Toch begon Straight Arrows eraan met een beperkt publiek. Het vroege startuur zal daar ongetwijfeld voor iets tussen gezeten hebben, maar dat leek de band weinig te deren. Hun garagerock, die doet denken aan Equal Idiots, scheurde stevig door de zaal. Met nummers als "Car Thief" en "Haunted Out" bouwden ze gestaag aan de sfeer, terwijl hun frontman met gespreide benen en een flinke dosis bravoure over het podium banjerde. Zelfs met de zaal nog half gevuld, gaven ze alles. Hun rauwe solo’s en ludieke pogingen om in het Frans merchandise aan te prijzen, gaven de set een gebalde eigenzinnigheid. Het publiek warmde langzaam op, klaar voor wat nog komen zou.
Het tweede voorprogramma, The Prize, bracht met een vrouwelijke drummer een andere dynamiek. Met hun ietwat melodieuze punkrock wisten ze meer energie in de zaal te brengen. Het vijftal, met de drumster vaak aan het roer als leadzangeres, deed denken aan een mix van The Buzzcocks en Black Lips. Vooral nummers als "Feel the Heat Through the Wall" en "Wrong Side of Town" zorgden ervoor dat de eerste moshpits voorzichtig ontstonden. Hoewel de band niet altijd even strak klonk en sommige nummers wat punch misten, wist de drumster met haar charismatische aanwezigheid en snedige vocals het publiek mee te krijgen. Bij het afsluitende nummer gingen ontelbaar veel drinkbekers de lucht in, een voorproefje van de chaos die daarop volgde.
Toen The Chats eindelijk het podium betraden, was er geen houden meer aan. Al bij de eerste noten van "Nambored" explodeerde het publiek in een wirwar van moshpits, circle pits en crowdsurfers. De band, met hun onmiskenbaar Australische accent, joeg hun setlist er in sneltreinvaart doorheen. Nummers als "Dead on Site" en "6L GTR" klonken nog ruwer en intenser dan op plaat, terwijl de fans alles woord voor woord meebrulden.
De ruwe charme van The Chats ligt in hun eenvoud: overstuurde baslijnen, strakke gitaarpartijen en drums die nauwelijks op adem lijken te komen. Songs zoals "Stinker" en "Drunk n Disorderly" lieten de zaal kolken van energie, terwijl de maatschappijkritische ondertonen in nummers zoals "The Kids Need Guns" en "Nazi March" slechts kort aan bod kwamen – een show vol praten is duidelijk niet hun stijl. Met gespreide benen, laaghangende instrumenten en een occasionele sprong maakten ze er op het podium ook een wilde bedoening van.
Het slotsprint begon met "The Price of Smokes", waarna een uitzinnig publiek werd meegesleurd door "Struck By Lightning" en een verrassende, een opgehitste versie van Kiss’ "Rock and Roll All Nite."
Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "Smoko", hun doorbraakhit, waarin de zaal volledig wild ging. Met "Pub Feed" sloten ze de avond met punch af, terwijl de laatste crowdsurfer uit het publiek werd gehaald door de zeer alerte security.
Hiermee bewezen The Chats waarom ze live de moeite waard zijn. Met hun verschroeiende tempo en tomeloze energie transformeerden ze de AB in een heuse zwetende massa. De avond vloog voorbij, maar liet een diepe indruk na. Of je nu kwam voor de moshpits of gewoon om de absurditeit van shed rock te ervaren, het was onmogelijk om stil te blijven staan.
Setlist
Nambored - Billy Backwash’s Day - Dead on Site - 6L GTR - Ross River - Emperor of the Beach - Out on the Street - Stinker - Drunk n Disorderly - The Kids Need Guns - Casualty - Nazi March - Paid Late - Panic Attack - Getting Better - Heatstroke - 4573 - Temperature - Ticket Inspector - The Price of Smokes - Struck by Lightning - Identity Theft - Kiss cover - Smoko - Better Than You - Pub Feed
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Pro-Pain – HC ‘straight into your face'!, zonder al te veel franjes
Er zijn zo van die avonden dat je al weet, dit wordt een geslaagd en onvergetelijk feestje. We hadden het geluk om de New-York HC formatie Pro-Pain (****) al enkele keren live aan het werk te zien. Telkens voelt zo’n optreden van Pro-Pain aan als een rollercoaster 'into your face' , zonder al te veel franjes; er wordt een spiegel voorgehouden die er niet altijd even mooi uitziet.
Het bier vloeide tierig aan de bar en Pro-Pain zorgde ook nu weer voor een verschroeiende muzikale wervelstorm die De Casino op zijn grondvesten deed daveren. Het extra fijne aan een band als Pro-Pain is dat ze die kenmerkende HC voorzien van metal elementen. Een ruimer publiek voelt zich aangesproken op deze avond.
Als support trad Antwerpse trots Toxic Shock (***1/2) op. Ook al zo’n bandje die we zagen o.m. midden de coronatijden ging de band met z’n beweeglijke frontman op het Catacombfest (2021) er tegen aan. Iedereen sprong van zijn stoeltjes recht toen; het lijkt godvergeten die tijd …
"De band ging als razende, losgeslagen buffels tekeer op het podium …Alle remmen los, dus. Iedereen bewoog en de stoelen werden inderdaad prompt opzij gezet, een moshpitje ontstond en er werd even aan stagediven en crowdsurfen gedacht. De regen viel met bakken uit de hemel, maar dit kon niemand deren " schreven we.
De band heeft zijn publiek écht nodig om voluit te kunnen gaan. De zanger deed verwoede pogingen het publiek aan te porren. Maar vanavond, buiten enkele kleine pits, was er weinig beweging te bespeuren. Hier stond men te wachten op de hoofdact. Het deerde hen niet , alle registers werden opengetrokken en mokerslagen uitgedeeld.
Een optreden van deze Toxic Shock knalde binnen die HC, maar het publiek liet het wat over zich heen gaan …
Pro-Pain op z’n beurt, had iedereen onmiddellijk mee. Hier ontstond een wild enthousiast feestje. Pro-Pain greep ons bij de lurven en liet je niet meer los. HC/metal op z’n best! Wat een intensiteit, dynamiek en opwinding.
Binnen de scene staat Pro-Pain er nog steeds. De imposante Gary Meskil trekt de aandacht naar zich toe en zwiert heen en weer met de armen. De band is sterk op elkaar ingespeeld, een geoliede machine, die al seen sneltrein over on sheen daverde. De bijzonder aangename club sfeer in de Casino was hen dan ook op het lijf geschreven.
Pro-Pain heeft een grootse reputatie opgebouwd , maar zweert bij de kleinere clubs om z’n publiek gor te slaan. Een uitgelaten sfeer was dan ook het gevolg.
Een slagveld was het, van achtergelaten blikjes, plassen bier en allerhande karton op de vloer. Dit was een meedogenloos HC feestje,‘straight into your face'! Een ontketende massa. Wat een knaller!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Pro-Pain
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7153-pro-pain-29-11-2024.html?Itemid=0
Toxic Shock
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7152-toxic-shock-29-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Chuck Prophet - Onwaarschijnlijke combinatie van americana, rock-'n-roll en cumbia
Chuck Prophet and His Cumbia Shoes
Nadat hij er in 2022 noodgedwongen een concert moest annuleren omdat hij een behandeling tegen lymfeklierkanker moest ondergaan kon Chuck Prophet twee jaar later dan toch nog optreden in De Zwerver, zij het met een andere band en een andere plaat om voor te stellen.
Maar eerst dienden we nog Our Man In The Field, die in het zog van Prophet mee door Europa tourt, te trotseren. Our Man In The Field is het project van Alex Ellis, een singer-songwriter gehuisvest in Londen.
De brave man had zijn groep op stal gelaten en probeerde met zijn tweeën onze harten te veroveren. Ellis dankte ons meermaals omdat we zo beleefd naar hem luisterden maar helaas was het ook niet veel meer dan dat. Hij bracht een soort verstilde,uitgeklede indiefolk waarin absoluut geen plaats was voor frivoliteiten. Zijn stem klonk nochtans behoorlijk soulvol maar de onderling inwisselbare songs waren vluchtig en eentonig terwijl zijn gitaarspel wel erg spaarzaam was en dan is dat nog een understatement.
Zijn metgezel, Henry Senior, was zonder twijfel een excellente muzikant. Voortdurend in de weer met een slide op zijn dobro maar goh, wat klonk dit schel en bovendien hielp het de nummers geen meter vooruit. Even leek Ellis wat begeestering los te weken toen hij ons tijdens het nieuwe nummer, "Doing Alright", liet meezingen. Maar veel meer dan 'een Strand Of Oaks van het veertiende knoopsgat' kon ik hierbij niet bedenken.
Chuck Prophet kwam voor het eerst in beeld toen hij in 1985 Green On Red vervoegde en met die groep uit de Paisley Underground meteen hun beste plaat, ‘Gas Food Lodging’ maakte. Na de split in 1992 en een kortstondige reünie in 2005-2006, die hen ook voor een memorabel optreden naar de N9 in Eeklo bracht, bleef hij erg actief en maakte maar liefst 17 soloplaten. Bovendien is hij ook te horen op talloze albums van andere artiesten zoals Paul Collins, Bob Neuwirth, Calvin Russell, Cake, The Silos, Warren Zevon,...
Dit jaar verscheen dan ‘Wake the dead’ op Yep Roc Records waarop hij verrassend een nieuwe uitdaging aanging. Zo werkt hij op die plaat samen met ¿Qiensave?, een cumbia band met Mexicaanse roots uit Salinas, California.
Cumbia is een van oorsprong Colombiaanse muziekstijl met zowel Spaanse als Afrikaanse invloeden waarin de soms complexe ritmes centraal staan. Misschien niet direct te associëren met iemand als Chuck Prophet maar ‘Wake the dead’ is een verdomd lekkere plaat en één van de beste uit zijn toch wel omvangrijk oeuvre.
Geen volledige ¿Qiensave? in Leffinge, enkel Mario Cortez (percussie, melodica) en Alejandro Gomez (keys, akoestische gitaar) waren van de partij. His Cumbia Shoes bestond verder uit gitarist James DePrato en drummer Vicente Rodriguez, beiden van The Mission Express (Prophet's gewoonlijke begeleidingsband) en bassist Joaquin Zamudio Garcia uit Mexico City.
Het bleek een ongelooflijk sterke combinatie die me vanaf het eerste nummer bij de lurven had. Wat een feestelijke opener trouwens! "Aviéntense todos", een versmelting van de hit van Los Locos Del Ritmo uit 1961 en het origineel, "C'mon everybody" van Eddie Cochran, mikte meteen op de dansspieren en liet mijn rock-'n-roll hart enkele tellen sneller slaan.
Wat volgde was een erg lange set waarin alle nummers, op één na, van de laatste plaat de revue passeerden en waarvan diegene met het meest uitgesproken cumbia karakter de hoogste toppen scheerden.
Songs als het waanzinnig mooie "Wake the dead", "Betty's song" of "Sugar into water", waarin Alejandro Gomez zijn erg kleine keyboard liet klinken als het orgel van Augie Meyers (Sir Douglas Quintet) dropen van het spelplezier en konden je alleen maar gelukkiger maken. Net als de weeral bijzonder raak gekozen cover: het uitermate aanstekelijke "La Danza de Los Mirlos/ Cumbia de Los Pajaritos" van het Peruaanse Los Mirlos.
Niet dat de oude Chuck Prophet nummers (want die waren er ook) daarbij verbleekten. Integendeel: "Jesus was a social drinker" met een koebel in de hoofdrol behoorde zeker tot de hoogtepunten en wat te denken van de finale met "Ford Econoline" (uit 2014) en "You did (Bomp shooby dooby bomp" (uit 2004) die de vinyl versies mijlen hoog overstegen.
De 61-jarige Chuck Prophet genoot duidelijk van iedere seconde en gaf ons alles wat hij in zich had. En dat was behoorlijk wat gezien een set vol hoogtepunten waaraan ook nog eens een gelukzalig makende bisronde werd gebreid. Die begon nog ingetogen met "It's a good day to be alive", waarin hij zijn goede gezondheid en het leven viert na die donkere periode, gevolgd door "Time ain't nothing" (dan toch nog een Green On Red nummer) om uiteindelijk al even feestelijk als de start te eindigen met "Wooly Bully" (Sam The Sham & The Pharaohs).
Deze onwaarschijnlijke combinatie van americana, rock-'n-roll en cumbia genereerde een knetterende energie en barstte van de levenslust.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Human League - Een nostalgietrip verbonden aan het NU
Met hun frisse, herkenbare elektropop bepaalde The Human League (****) mee het geluid en de looks van de jaren '80. Het album 'Dare' had wereldwijd succes, een mijlpaal voor een hele generatie. Het tijdloze “Don't You want me” is in het geheugen gegrift, elektronische pop op z’n best. Philip Oakey en de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley konden zich profileren in het genre en domineerden in de jaren tachtig de hitlijsten.
Sindsdien bleven er met regelmaat platen uitkomen. Veertig jaar later is het nog steeds een plezier hen terug aan het werk te zien. Ze spelen vier uitverkochte concerten in ons land. Wij waren aanwezig in een volgepakt AB, de dansspieren werden aangesproken; het werd een 80s nostalgietrip verbonden aan het NU …
Ook al zien de beelden op sommige songs als opener “Hard Times” er wat gedateerd uit, is de band dat totaal niet. Een goed bij stem zijnde Oakey zoekt zijn publiek op en is op het ganse podium te vinden. Een zwoel dansende Joanne en Susan vullen vocaal subliem aan, ook zij weten hun publiek aan te spreken en danspasjes boven te halen. Het publiek geniet ervan.
Het brengt ons tot puike versie van de aanstekelijke “Love action”, “Mirror man”, “Heart like a wheel” en “The lebanon”. De sound is gedrenkt in een badje van kitsch en wulpse new wave disco. Nog steeds wordt het warm onthaald. “(keep Feeling) Fascination” wordt meegebruld. Het lijkt allemaal rozengeur en maneschijn, maar er is ook dat (g)rauwer kantje als op “Empire State Human”, uitgebracht ten tijde van de Koude Oorlog, nu helaas nog steeds brandend actueel. Het zette ons met beide voeten op de grond. “Open Your Heart” weet te raken door die opbouwende, emotievolle, gevoelige en opzwepende beats’n’grooves.
Oakey en de zangeressen zijn omringd van jonge enthousiaste muzikanten. Het siert de set. De heup- en dansspieren worden aanhoudend aangesproken.
De 80s nostalgietrip is verbonden aan het NU, zondermeer. “All I Ever Wanted” en “The sound of the Crowd” zetten dit aangename gevoel verder. De ultieme monster hit “Don't You Want Me” vormt de apotheose.
In de bis grijpt de band terug naar die samenwerking tussen Philip Okaey en Giorgio Moroder met “'Good-Bye Bad Times” en de meezinger “Together in Electric Dreams”. Schitterend als closing final.
Setlist: Hard Times //Love Action (I Believe in Love) //Mirror Man //Soundtrack to a Generation //Heart Like a Wheel //The Lebanon //Life on Your Own //One Man in My Heart //The Path of Least Resistance //Empire State Human //Louise //Behind the Mask (Yellow Magic Orchestra cover) //Open Your Heart //All I Ever Wanted //The Sound of the Crowd //Tell Me When //(Keep Feeling) Fascination //Don't You Want Me //Encore: Good-Bye Bad Times (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover) //Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder cover)
Pics homepag @Christophe Dehousse (Forum de Liège)
Organisatie: FKP Scorpio
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank
'Co-Motion' is één van de opvallendste jazz releases van dit jaar, het is een samenwerking tussen de Belgische drummer Kobe Gregoir en de Nederlands/Congolese spoken word artiest Danielle Zawadi.
Het werd uitgebracht via WERF records; lees gerust https://werfrecords.bandcamp.com/album/co-motion
In het gezellige De Casino kwam Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi (****) dit overtuigend album voorstellen. Kobe's aanzienlijk compositorisch vernuft grijpt terug naar de ‘jazz halcyon hard bop’ dagen van de jaren 1960. Hij is omring van begeesterende muzikanten, die de typische jazz van die jaren '60 perfect uitstralen. Naast die muzikale omlijsting is er de inbreng van Danielle Zawadi, wiens spoken word belangvol is in de sound en ons een spiegel voorhoudt …
Het optreden in de Casino is een unieke beleving en belevenis; de jonge instrumentalisten zijn beïnvloed door de Amerikaanse jazz uit de turbulente jaren '60; ze komen samen met een krachtige spoken-word artieste die Afrika en Europa vertegenwoordigt. Danielle's werk draait om haar bi-culturele identiteit, het leven als zwarte vrouw in Nederland met alle spanningen en uitdagingen, die dit met zich meebrengt voor hààr persoon in Europa.
In eerste instantie krijgen we de instrumentatie van groovende jazz door sax en trompet, een pompende contrabas en aanstekelijke pianolijntjes. “Xoxo” is een prachtige song, die ondersteund wordt door Kobe’s virtuoze gevoelige drums, alsof die 60s plots weer springlevend zijn.
Op “Famial Faces” komen de klanken van alle muzikanten mooi samen, het klinkt magisch, dit virtuoze spel. Danielle haalt op emo-wijze haar spoken words aan op “Leeflicht”, “Loud” en “Mona Lisa” omgeven door zacht geroffel van de drums en/of getokkel van de piano. Van haar begeesterende, gedreven stijl worden we stil. Een daverend applaus volgt telkens, het publiek is diep onder de indruk van wat ze te vertellen heeft.
De set kabbelt mooi verder op dat gevarieerde unieke stramien van jazz gerelateerde muziek verbonden aan de gevoelige, pakkende words, die raken.
In de bisronde op “Y’s Dance” worden alle registers open getrokken, waarbij Danielle zelfs klinkt als een ware rap artieste, zonder hier al te overdreven te zijn. Hier wordt de subtiliteit in woord en klank behouden.
Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi geeft ons een confronterende inkijk in woord en klank op een verleden dat er voor de Afro-bevolking niet zo rooskleurig uitzag. In bepaalde opzichten is er helaas nog niet veel veranderd, wat tot uiting komt in de spoken words van Danielle, die haar frustraties uitspuwt.
De boodschap komt door alert te blijven voor wat er om ons heen gebeurt en dat situaties als in die turbulente jaren '60 in Amerika nooit meer mogen terugkeren, zonder politiek kleur te bekennen, of al te hevig te protesteren; om ons te doen nadenken en een spiegel voor te houden. De luisteraar wordt hier muzikaal gebed in een groovy jazz namiddag, prachtig vertolkt in woord en klank.
Setlist: 1. Xoxo 2. Mr. Loulou 3. Loud 4. Recipe for the unknown 5. Post scriptum 6. Familiar Faces 7. Leefplicht 8. Mona Lisa- Extra - 9. Y’s Dance
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7149-kobe-gregoir-24-11-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nilüfer Yanya - Spaarzame stilte, meesterlijke muziek
Met haar derde album ‘My Method Actor’ (2024) bewees Nilüfer Yanya dat ze een diepere laag heeft bereikt in haar muzikale carrière. Die plaat, uitgebracht in september, laat een veelzijdige artiest horen die haar rauwe emoties moeiteloos giet in een mix van indie rock, soul en psychedelische invloeden. Met hoge verwachtingen begaven we ons naar de uitverkochte Orangerie om de intrigerende Britse aan het werk te zien.
De avond begon met Eli Smart, een multigetalenteerde muzikant én de partner van Yanya. Met zijn combinatie van lichte soul, funky bedroom pop en melodieën die doen denken aan Harry Styles of Half Moon Run, wist hij het publiek op te warmen. Hoewel zijn loop-gebaseerde sound soms de vaart eruit haalde en de mix niet altijd even helder was, maakten zijn warme stem en creatieve gitaarpartijen indruk. Een hoogtepunt was zijn delicate gebruik van een Hawaiiaanse lapsteelgitaar, wat zijn set een unieke charme gaf. Smart liet de zaal in een gemoedelijke sfeer achter, klaar voor wat zou volgen …
Na een gespannen pauze opende Nilüfer Yanya haar set rustig met “Method Actor”, waarbij ze meteen indruk maakte met haar stem, die zowel breekbaar als krachtig klonk. Vanaf het scheurende refrein was duidelijk dat haar band strak op elkaar ingespeeld was, wat kenmerkend bleef voor de hele avond. Een vroeg hoogtepunt was “Like I Say (I Runaway)”, dat het publiek duidelijk wist te bekoren. “Wingspan” voegde, met de bijzondere saxintro gespeeld door een van haar backingmuzikanten, een extra dimensie toe. “Ready for Sun (Touch)” golfde voort op de intensiteit en nam het publiek moeiteloos mee.
Het nieuwe materiaal liet Yanya in het begin van haar set volledig tot zijn recht komen dankzij haar strakke band. Haar vaardigheid om emoties over te brengen via muziek kwam vooral tot uiting in “Heavyweight Champion of the Year”, die ze solo bracht en doorspekte met rauwe emoties. Dit nummer luidde de tweede helft in, waarin de focus lag op nummers van haar tweede album, ‘Painless’ (2022).
Ook in dat tweede deel bleef ze imponeren, zelfs met spaarzame en ingetogen bindteksten. Het ene moment bracht ze rustpunten met subtiele nummers als “Call Me” en “Binding”, terwijl het volgende moment rauwe, snedige nummers als “Stabilise” en “The Dealer” de donkere sfeer benadrukten, ondersteund door haar gelaagde, breekbare vocals.
Het dolenthousiaste publiek kreeg maar niet genoeg en werd beloond met een verpletterende cover van PJ Harvey’s “Rid of Me”, waarin Yanya het nummer volledig naar haar hand zette. Het slotnummer en haar sterke hit “Midnight sun”, met zijn langgerekte, golvende outro, maakte het volledig af. Hier liet Yanya nogmaals zien dat ze, ondanks haar rustige voorkomen, op het podium transformeert tot een muzikale kracht om rekening mee te houden.
Setlist: Method Actor - L/R - Chase me - Like I Say (I runaway) - Wingspan - Mutations - Ready for Sun (touch) - Heavyweight Champion of the Year - Call It Love - Binding - Trouble - The Dealer - Stabilise — Rid of Me (PJ Harvey cover) - Midnight Sun
Organisatie: Botanique, Brussel
Silas en De Spreeuwen - Nederlandstalig werk in een leuk, fris jasje
Silas en De Spreeuwen is één van de projecten van Silas Van Laeken. Als kwartet brengen ze mooi amalgaan van innemende en frisse Nederlandstalige pop, kleinkunst, cabaret met een popelektronische tune. Een goed uur lang werden we ondergedompeld in mans innovatief muzikale leefwereld en gedachtengoed.
Silas en De Spreeuwen is dus een kwartet rond de sing/songwriter Silas, die met dit project z’n zoveelste creatieve ei kwijt kan. Hij trok zich terug in een bos in de Ardennen, weg van de alledaagse grote drukte. Muzikale ideetjes , verhalen borrelden op en hij zette deze om in boeiende emotievolle, meeslepende en pakkende Nederlandstalige nummers. Hij heeft een goed drietal rond zich, Annebelle Dewitte op drums , Mattias Vanhoecke op keys en piano en ouderdomsdeken Rik Vanaelst op (contra)bas; én natuurlijk Silas die akoestische en elektrische gitaar speelt, die zingt, verhaalt, alles verpakt in een dosis humor, entertainment en zelfrelativering.
Ze profileren zich ergens tussen Kommil Foo, Ertebrekers, Bart Peeters, Wim De Craene, Herman Van Veen, Boudewijn De Groot en het vroegere Jeugdtheater Stekelbees; referenties op z’n plaats in het brede, kleurrijke of sober gehouden doortastende songmateriaal.
Het (recente) titelloze plaatje stond centraal in de spotlights , maar Silas bracht ook enkele oudjes alsook nagelnieuw geschreven nummers tijdens de apero-time van het optreden. Het klonk allemaal broeierig, groovy, gemoedelijk , dromerig, gevoelig. Al die verschillende aspecten bracht het enthousiasmerende combo overtuigend samen. Het onderstreepte de elegante schoonheid van het Nederlandstalige kunstlied.
We werden stapsgewijs, eerlijk en gepassioneerd, betrokken in die muzikale leefwereld en verhaallijn.
In de eerste nummers “Wacht maar”, “Mee met de stroom”, “Later is verleden tijd” en “Het venijn” (over een op het verkeerd pad gelopen vriend) hoorden we een rockabillytune in de diepe bas en de keys, die zich een voornaam plaatsje opeisten. De zachtmoedige , strelende en opbouwende drums en het intense gitaarspel deden de rest.
“Moord in de rode schuur” is donkerder en brengt een ‘nightlife’ gevoel, een ‘Brussels by night’ (of hier ‘Zulte by night’) op z’n Tom Waits. En die donkerte en het dromerige aspect kwamen soms nog wel naar boven op o.m. de rootspop van “De zot” en “In de keuze van de copiloot”. Sing-songwriter talent op z’n best van spil Silas.
We werden verder op aangename wijze meegesleept in hun muziek. “Uw geld of uw leven” en “Rare dagen” klonken sfeervol. Meer zwier, groove en speelsheid, soms met een hoempapa geluidje, hoorden we op “Marcel is een dromer” en de totaal nieuwe songs “10/10” , "Rede & Rijm", “13 sprookjes” en “Zorgen voor overmorgen”; ontspannend en fluitend door het leven. Diversiteit dus.
De naam ‘De spreeuw’ is ontleend aan de rits snelle zweem gedachten van Silas, z’n adhd van vele ideetjes, dromen, het letterlijk uitvliegen van de spreeuwen op de takken van de bomen. Het nummer zelf was dan ook de ideale afsluiter van dit goed uur durend optreden in de kleine zaal van de bib.
Het enthousiasme en het charisma van dit kwartet werd even warm onthaald door het publiek, dat genoot van sterk evenwichtig Nederlandstalig cabaresk werk in een leuk, fris jasje.
Organisatie: Bibliotheek Zulte ism Silas en De Spreeuwen
Nederlands 
Français 
