Grant Lee Philips - Eerste klasoptreden
Honderden recensenten wereldwijd beschouwen Grant Lee Philips als een van de beste performers in zijn genre die op deze aardkloot rondlopen. En dat doet hij ook met verbazend gemak op zijn dooie eentje in de Schakel, Waregem. We hadden het genoegen om zijn eerste concert in een nieuwe soloconcertreeks te beleven. Just me and my guitar. Hij spreekt met in spontaniteit groeiende oneliners het kennerspubliek aan, gespeend van de prachtige zelfrelativerende humor. Zo gaat hij er prat op dat een van zijn songs een tijdje dé soundtrack was in Beavis and Buthead.
GLP brengt nieuw werk en grasduint door ouder werk. Met de glimlach en met zijn akoestische gitaar. Wat kan die man spelen! Met een immense cataloog in zijn rugzak begint GLP gelijklopend en naar het einde toe gevarieerder aan een set die al je aandacht opslorpt waarbij je liefst de deurbel uitschakelt en je telefoon afzet. Zo geniet je van een hele reeks tekstuele en muzikale subtiliteiten. Het is precies alsof je naar een overzichtstentoonstelling van je favoriete schilder gaat en her en der een onverwacht werkje ziet hangen dat er zowaar nog beter uitspringt.
“In Sudden Place” uit het nieuwe ‘All You Can Dream’ beschrijft hij de brand in de Notre Dame zoals dingen die er altijd zijn geweest. (Shit happens all the time). Kippenvel troef bij een weergaloze versie van “Mona Lisa” uit ‘Virginia Creeper’.
Met zijn gekende nonchalance kondigt Onze Sympathiekheid zijn “Fuzzy” aan en stilt zo de zaal tot je een speld kan horen vallen.
Grote zelfreflectie verpakt in intieme momenten die hij met volle overgave deelt met het enthousiaste publiek. Jammer dat we maar één luisterbeurt kregen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Uncle Acid & The Deadbeats - De meest gruizige stonerrock
Het Zweedse Gaupa zet de toon voor vanavond, hier heersen de rauwe seventies. Flowerpower in een stonerbad, met een zangeres die Grace Slick van haar troon tracht te stoten.
Black Sabbath, Jethro Tull en Deep Purple in een stonerfolk badje, zo klinkt het Canadese Blood Ceremony. Zangeres Alia O’Brien kan een aardig stukje dwarsfluit te spelen, een instrument dat doorgaans maar weinig beroerd wordt in het zwaardere genre maar hier perfect op zijn plaats is. Het geeft een extra schwung aan de sound die daarmee natuurlijk refereert naar de de progfolkrock van Jethro Tull, hoe kan het ook anders. Maar dit is zeker geen copycat, het gaat er ook een stuk harder aan toe. Aangenaam retro vertier.
We hadden stilletjes gehoopt dat Uncle Acid & The Deadbeats met nieuw werk zouden komen aandraven, het laatste album ‘Wasteland’ dateert ondertussen al van 2018, maar wat dat betreft bleven we op onze honger zitten. Geen probleem echter, Uncle Acid raapt een superbe selectie uit hun back catalogue bijeen en is vanavond zonder meer zinderend en scherp als een leger meedogenloze scheermesjes.
Geen band die zo een gruizige stonersound kan neerzetten als deze jongens. Hun zompige en vuile riffs werken immer verslavend en de solo’s kerven diep in ons vel.
Uncle Acid poot een ziedende wall of sound neer die de ganse set met het kookpunt flirt. De songs volharden in intensiteit, de spanning houdt constant aan en de psychedelica hunkert naar de strafste paddo’s. Heel even wordt er wat gas teruggenomen met het innemende “Slow Death” dat gaandeweg uitgroeit tot een absoluut hoogtepunt, mede dankzij een fenomenale gitaarsolo.
Verder bruist en scheurt de band geweldig door met ongure lappen stonerrock als “Mt Abraxas”, “Pusher Lane”, “Melody Lane” en natuurlijk “I’ll Cut You Down”, dat de Cactus Club helemaal in lichtelaaie zet.
Rauw, hard, bijzonder snedig en uitermate hypnotiserend, Uncle Acid ten voeten uit.
Organisatie: MCLX ism Cactus Club, Brugge
Hard-Ons - Complete miscast
Het semi-legendarische Hard-Ons zorgde ervoor dat het Sold Out bordje nog eens triomfantelijk in de lucht gestoken kon worden. Deze veteranen uit Sydney zijn duidelijk nog erg populair in de Pit's maar eerst mochten we nog kennismaken met Roda Lits uit Antwerpen. Gelukkig maar.
De vier van Roda Lits begonnen eraan met een lap heftige punkrock. Later zakte het tempo wat en kregen we vuile garagerock gestut door erg aanstekelijke gitaren. Schatplichtig aan de sixties maar toch met beide voeten in het heden. Dit klonk fris en strak en deed me soms denken aan Kookaburra. Ze smokkelden ook een obscure cover in hun set, wat altijd leuk is. Enig speurwerk leerde me dat het om "I'm in Pittsburgh (and it's raining)" ging, een single uit 1966 van The Outcasts. Niet de Noord-Ierse punkgroep maar een vergeten band uit San Antonio die midden jaren zestig een vijftal singles maakte die in 1995 gebundeld werden op een compilatie. Roda Lits bracht in 2018 het album ‘Common specimen’ uit op Belly Button Records, ik denk dat het tijd is om hier een vervolg aan te breien.
Hard-Ons is al sinds 1982 actief, met een korte onderbreking tussen 1994 en 1997, en heeft in al die jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, maar die heeft nu toch een flinke deuk gekregen. En dat had alles te maken met hun nieuwe frontman. Die zag eruit als een verlepte Rod Stewart en klonk als Alex Harvey (die van The Sensational Alex Harvey Band) met acute keelpijn. Ik ga niet beweren dat de man niet kon zingen -ik ben trouwens een grote fan van Alex Harvey- maar zijn stem paste totaal niet bij hetgeen waar de Hard-Ons voor staan en dat is voor mij nog steeds ranzige punkrock.
Zowat twee jaar geleden werd de samenwerking met zanger van het eerste uur, Keish de Silva, beëindigd nadat die laatste beschuldigd werd van seksueel wangedrag. Dat mocht eigenlijk geen al te groot probleem zijn want tussen 2001 en 2016 was hij er ook al niet bij en toen nam gitarist Blackie (Peter Black) de vocals voor zijn rekening. Zo zag ik ze ook tweemaal in de Pit's (2011 en 2014).
Waarom er nu een nieuwe man werd aangetrokken blijft een raadsel, terwijl de keuze voor Tim Rogers een nog groter raadsel is. Rogers was jarenlang (zo'n 30 jaar) en waarschijnlijk nog steeds de frontman van You Am I, een nogal saaie powerpopband, hoewel hun eerste platen, die geproduced werden door Lee Ranaldo, misschien wel enige bestaansreden hebben en ze het schopten tot in het voorprogramma van The Who en The Rolling Stones. Bijna niet te geloven dat hij hier nu in een punkhol als de Pit's stond, molenwiekend als een drenkeling en zijn korte broek telkens net niet afstekend. Met zijn dreinende stem leek hij ook het tempo uit de nummers te halen en liet hij de groep af en toe verzanden in belegen glamrock. Nochtans leken de overige groepsleden even enthousiast als altijd: bassist Ray Ahn die niet kon zwijgen over zijn adoratie voor The Kids, de zich flink in het zweet meppende drummer Murray Ruse en Blackie die me opnieuw wist te bekoren met zijn erg gevarieerde gitaarspel waarmee hij een ganse waaier aan stijlen etaleerde.
Ondanks die pijnlijke aanwezigheid van Tim Rogers vielen er toch nog enkele mooie momenten te noteren, zoals afsluiter "Suck 'n' swallow", maar die waren er toch te schaars om mijn gemoed wat op te beuren.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Avril Lavigne - Het ouder materiaal waren de sterkhouders!
Derde keer goede keer … door de coronapandemie werd het concert telkens uitgesteld. Voor de Canadese Avril Lavigne konden de kaartjes uiteindelijk vanonder het stof worden gehaald. Dat was ook het geval voor de kledij van de aanwezigen, die voor één keer geen spijt kregen dat die netkousen en bijpassende rokjes door de jaren heen onderaan in de kast waren blijven liggen.
Vergis je niet, ook mannen waren aanwezig, misschien een verplicht nummer als chauffeur maar OK, anders kon je haar ook zien als je jeugdliefde.
Avril wist zich begin de jaren 2000 te profileren als meer dan de ideale schoondochter. Al snel werd duidelijk waar deze jonge dame voor stond, ze kon een stevig potje tegen de schenen stampen en de middenvinger werd wel eens opgestoken. Een ‘Bad Reputation’ … wat ze er graag bijnam.
De toon was gezet vanavond. We werden in de mood gebracht met wat filmmateriaal. Na de lange intro, die het eerste nummer bleek te zijn, was ze daar, precies zoals we het ons nog herinnerden van in haar beginperiode, twintig jaar later weliswaar … met die rebelse look.
Ohja, we zouden het vergeten, een nieuw album ‘Love Sux’, het zevende ondertussen, is verschenen, waarbij de titel niet mis te verstaan is. "Bite Me, “I'm a Mess”, “Love it when you hate me” en “Love Sux” zelf, zijn nu niet meteen de songs die horen bij een vlekkeloze relatie. Geen van deze nummers zal het vroegere succes evenaren.
"Complicated” van 2002, was het eerste speerpunt van de set. Wat volgde was een wervelwind, die wat in kracht is afgenomen, maar muzikaal hadden we een plaatselijk onweer die voor storm op zee kon zorgen met golven die konden inslaan; het waren dus de grote hits zoals "Girlfriend” en “Sk8er Boi", die samen met "I'm with you", de derde single uit dat fantastische jaar 2002 voor Avril Lavigne, die live, na twintig jaar, de sterkhouders waren.
Een cover van The Spice Girls, “Wannebe” hoorde hier op z'n zachtst gezegd niet thuis. Daar kon de Amerikaanse Phem, die het voorprogramma verzorgde niets aan veranderen. En drummen, dat is de job van de drummer, als je begrijpt wat ik bedoel.
Met behulp van wat vocale tape bleef Avril Lavigne overeind waarbij we de hoogtepunten onthouden. Het zal de grote hits van vroeger zijn. Ze heeft zich een weg gebaand in de melodieuze poppunk en is in het geheugen geprent als een vrouwelijke punksestatie van de jaren 2000. Weigeren om oud of ouder te worden is niet eens zo slecht idee, denken we dan, "Here's to Never Growing Up" was het laatste nummer van een te korte set die amper 75 minuten duurde.
Het gevoel om twintig jaar terug in de tijd te gaan is soms confronterend maar het is tegelijk een prettig weerzien en horen met wat ons muzikaal pad heeft gekruist. Voor wie het niet echt heeft voor Avril Lavigne, kreeg toch een voelbare schop onder de kont!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Avril Lavigne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4821-avril-lavigne-04-05-2023.html
Phem
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4820-phem-04-05-2023.html
Organisatie: Live Nation
Hooverphonic - Terugblik op hun 30 jarige carrière, met een blik naar het nieuwer werk
Drie avonden lang was Hooverphonic in hun thuishaven Sint-Niklaas om een mooi overzicht van hun muzikaal oeuvre te spelen. Al bijna dertig jaar lang intrigeert onze Belgische trots met een brede sound van filmische triphop , sixties rockabilly swing , Morricone en sfeervolle melancho-popelektronica; ze voegen er nu een Zuiders tintje met een aangename dansbeat aan toe. Volgend jaar komt er een nieuwe plaat.
Tijdens de drie avonden kregen we een rits nummers. Een fijne, afwisselende, genietbare set van het trio Callier-Geerts-Arnaert, die lief en leed optimaal met elkaar delen.
Hooverphonic vinden we nu terug in de meest consistente ‘oude’ bezetting. Muzikaal grossierden ze in hun breed oeuvre, bijna 25 nummers. Met zes op het podium zijn ze, een goed geoliede machine, waarbij Geike zich als een popdiva profileert en moeiteloos de nummers van de vroegere zangeressen die bij het duo waren, kan zingen. De band klinkt cool, warm, innemend, fris als aangenaam, dansbaar . Beredeneerd en elkaar wat ruimte biedend … Een diverse klankkleur dus.
De eerste nummers waren nu niet de makkelijkste . De twee uur durende set werd ingezet met “United states of amnesia”, die refereert aan hun ‘sound spectacular’ van de begindagen, filmisch, met een donker, kil randje in elektronica , verder een diepe bas en indringende, twinkelende gitaarriedels, op gepaste wijze gevolgd door “The last thing I need is you” en “Georgia café”, twee minder gekende opgestofte oudjes, die dus duidelijk passen bij de opener. We houden nog even dit sfeertje aan met een ander opgegraven nummer, “Waves” en het nieuwere “The best day of our life”. Sensueel beweegt Geike zich in deze nummers.
In de beginfase maakt Hooverphonic het zich niet makkelijk met het donkere materiaal, Alex geeft er een uitleg aan en in deze kennismaking omarmt en onthaalt het publiek hen warm.
Het meer gekende materiaal krijgt een opgepoetste versie, het mag wel iets anders klinken, intenser, strakker en groovier. “The night before” en “Anger never dies”, twee die voorheen werden gezongen door Noémie Wolfs, zitten in zo’n jasje en zijn goed gezongen . Geike is vocaal op dreef, “Romantic” (directer) , “Eden” (minder orkestratie, meer elektronica), “Jackie cane” (snedig gitaargetokkel) en een innemend “Vinegar & salt” (enkel stem-piano) zijn uiterst spannend, slepend, emotievol, pakkend.
Splinternieuw zijn de singles “Don’t think”, met een portie funkende groove en het Spaans getinte “Por favor”, knipoog naar Manu Chao, en ideaal met een gekoelde cocktail bij ondergaande zon. Het onderstreept hun diversiteit en het kleurrijk palet. En ze nodigen ons uit tot een heupwieg en een danspas op een clubversie van “One, two three” (erg gevat door vrouwelijke én mannelijke vocals) en “Badaboum”. Ze wisselen het mooi af met het ingetogen poprockende “Someone” en “Mad about you”, die beiden een sfeervolle groove meekrijgen.
Er wordt dus soms diep gegraven in hun oeuvre , doorbraaknummer “2 wicky”, trippop pur sang, halen ze nog aan, dat tussen poprockers “Amalfi” en hun eurovisie-nummer “The wrong place” zit. Het frisse, vol klinkende “Sometimes” sloot hier een tweede keer af.
Het vroegere materiaal werd meer dan ooit hoog in het vaandel gedragen en kreeg een iets andere insteek, o.m. “One way ride” kreeg tribal ritmes, een exotische touch met dubsounds .”Club montepulciano” wordt er eentje van psychedelica trippop. “Fade is the new dope”, een donker nummer, zal de afsluitende track worden van de komende plaat en naar goede gewoonte willen ze live met de track besluiten van de laatste plaat .
Hooverphonic bracht ons een uiterst interessante, avontuurlijk trip , slalomt doorheen hun rijkelijk gevulde oeuvre, pint zich graag vast aan oudjes en een rits hits, kleurrijk ingebed en doet uitkijken naar het nieuwere werk, waarvan de drie singles niemand zijn ontgaan .
Een brede muzikale smaak, cool, fris, warm, innemend en aangenaam, trippy, dansbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Labadoux 5 t-m 7 mei 2023) @Filip Gheysen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4848-hooverphonic-06-05-2023.html?ltemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Royal Jake - Een uppercut 'into the face'
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn al van 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe plaat uit: 'Triple Crown Demo'.
Ooit begonnen ze als een grunge/groovemetalband, nu zijn ze richting metal/metalcore; een geluid dat we hoorden op de EP 'Tenacity (2015)'. In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: 'Retaliate-The Answer', die ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen.
Royal Jake heeft niet stil gezeten … Een nieuwe plaat brachten ze nu uit 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1'. We hadden niet alleen een fijn gesprek met de band, maar schreven ook een recensie over de plaat: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88945-chronicles-of-a-divided-species-pt-1-ep.html
Hoog tijd om ze eens te gaan zien … We zakten af naar de gezellige Metalbar Walhalla in het hartje van Brugge, en kregen een pak uppercuts 'into the face'!
Het is dan ook bijzonder jammer dat een band als Royal Jake (*****) zo weinig publiek voor zich heeft tijdens een gratis concert in de supergezellige Metalbar als Walhalla in Brugge, terwijl duizenden mensen, honderden euro's uitgeven om een Metallica of Rammstein te gaan zien in een groot stadium, waar je achteraan de weide amper een glimp kunt opvangen van de band … Nu dit terzijde, deze band liet het niet aan hun hart komen . Hun frontman/zanger/basspeler zat met een gebroken scheenbeen op een stoel en deed z’n uiterste best het publiek mee te krijgen. De band speelde een overzicht van hun EP’s en deed het vol overgave.
De band speelde in amper een uurtje tijd de Metalbar volledig gor; we kregen een bijzonder strakke, energieke, gevarieerde set. In hun 'metalcore' wisten ze elke liefhebber van het (extreme) metalgeweld te bekoren. Een verschroeiende set door de klievende riffs, de knetterende, harde drumsalvo’s en de zangpartijen als donderslagen.
De spraakzame frontman entertaint z’n publiek met de nodige kwinkslagen. Naarmate de set vorderde, kwam er meer volk binnen gesijpeld. Het gaspedaal werd nog even stevig ingedrukt en bracht ons naar een wervelende finale. Stilstaan werd onmogelijk, de muren trilden en de neiging om een moshpit te starten was heel groot. Wij gingen uit de bol, de ogen gesloten en luchtgitaar spelen …
Royal Jake is een band die live uppercuts uitdeelt , met een brede glimlach into your face; bittere ernst en humor vinden elkaar in een muzikaal metal feestje.
Organisatie: Royal Jake ism Metalbar Walhalla, Brugge
Mike Stern Band - Speelsheid en virtuositeit vinden elkaar
Een levende legende op het podium van N9 is zeerzeker artiest en top muzikant Mike Stern die in de uitverkochte club zijn onwaarschijnlijke virtuositeit kon tentoon spreiden. Hij heeft met de meest legendarische artiesten op het podium gestaan zoals Miles Davis, en werd bekend met de band Blood, Sweat & Tears.
Hij viel meermaals in de prijzen. Zo ontving hij in 2007 de Miles Davis Award, die in het leven is geroepen om internationaal geprezen jazzartiesten te erkennen, wiens werk aanzienlijk heeft bijgedragen aan de vernieuwing van het genre. In 2009 stond Stern op de lijst van 75 beste jazzgitaristen aller tijden van DownBeat. Hij ontving op 21 januari 2012 de Certified Legend Award van het tijdschrift Guitar Player.
Je zou voor minder beginnen zweven, maar Mike Stern is iemand die met beide voeten op de grond blijft. Hij omarmt zijn muzikanten en publiek met veel liefde. De Mike Stern Band (****) tekent voor een perfecte jazz/rock avond in een bijzonder groovy kader.
Meteen krijgen we die overtuigende sound door de groovy saxofoonsolo’s van Bob Franceschini. Echtgenote en gitariste Leni Stern kan niet alleen een potje gitaar spelen, ze heeft een intrigerende soulvolle stem die ons op de eerste song “Like A thief” - een eigen nummer btw – meteen overtuigt. Dennis Chambers speelt enkele verschroeiende drumsolo's en er zijn de verbluffende, pompende baslijnen van Chris Minh Doky. Samen met de onaardse riffs van Mike, zorgt het geheel voor vuurwerk.
Mike Stern Band brengt hun virtuositeit (die langdradige soli) met zoveel spelplezier , dat je ondergedompeld blijft in hun sound, je staat lekker te headbangen en/of luchtgitaar te spelen op hun verbluffend materiaal.
Mike Stern is zelf een uitzonderlijke gitarist, o.m. de Jimi Hendrix cover “Red House” op het einde van de set bewijst het. Hij haalt alles uit zijn gitaar. Naast z’n talent is er het jeugdig enthousiasme van de hele band. Met een brede glimlach ondergaat het publiek de prachtige geluiden.
Een verbluffende set van hun oeuvre, bol adrenalinestoten, van een band die er als jonge wolven tegenaan ging en iedereen rillingen bezorgde. Speelsheid en virtuositeit vonden elkaar hier perfect.
Organisatie: N9, Eeklo
Lennart Heyndels Quartet - Jazz, elektronica en experiment vinden elkaar perfect!
Toen wij Lennart Heyndels aan het werk zagen op ‘We Are Open’ in Trix (hij opende de avond) waren we sterk onder de indruk hoe de man kon experimenteren met klanken. "De veelzijdige multi-instrumentalist tracht met knopjes en bleeps het publiek te hypnotiseren en prikkelt de dansspieren. We sloten even de ogen om ons lekker te laten mee zweven op de klankgolven van zijn instrument. Een 'zen' start voor ons".
Onder de noemer Lennart Heyndels Quartet mocht hij, met ondersteuning van enkele begenadigde muzikanten, dat kunstje nog eens over doen.
Improvisatie tot kunst verheffen? Benjamin Dousselaere is er een grootmeester in; op de website wordt hij omschreven als 'muzikale duizendpoot'. Hij gaat de interactie aan met de improvisatieklas van het MUDA (****), kunst secundair voor muziek en dans, o.l.v. Thomas Smetryns. Een zeer interessant concept, zeker door de manier waarop het wordt gebracht. In eerste instantie gaan de muzikanten in de zaal in verschillende hoeken staan, of staan gewoon tussen het publiek met hun instrumenten. Met de vocals erbij klinkt het geheel magisch bevreemdend. Het zorgt ervoor dat het publiek letterlijk wordt betrokken in de setting.
Het 17 koppig getalenteerde gezelschap op het podium stellen enkele klassieke stukken voor, in een geïmproviseerd kader, wat het experimentele van deze avond wat meer onderschrijft. Een bijzondere fijne ontdekking deze MUDA, waarvan we nog heel veel mooie dingen zullen zien. Om in het oog te houden! https://muda.be/
Lennart Heyndels Quartet (****) = Lennart Heyndels (double bas), Joachim Badenhorst (klarinet, bas klarinet), George Dumitriu (alto violen), Stijn Cools (drums). Ze stellen het nieuwste project 'Codex Au Soleil' voor. Het kwartet duikt in de laatmiddeleeuwse 'Ars subtilior', waar pure melodieën worden gecombineerd van ritmisch geknetter. Het kwartet geeft er een eigenzinnige kijk op.
Vanaf “Intro” zijn we gestart voor iets leerzaams. Het is een uurtje genieten voor de liefhebber van experimentele muziek, die houdt van grenzen aftasten en verleggen. Het geknetter hoor je dus al op “Intro”, de rode draad in de hele set. Stiltes die oorverdovend klinken, waarbij je ahw een speld kan horen vallen; het zijn letterlijk spirituele soundscapes van viool, klarinet en double bas. Er worden elektronische klankentapijtjes toegevoegd. Een milde botsing van verleden tot het heden.
Wondermooi hoe “Beata Viscera” is, kippenvel verschijnt door dat bedwelmende spel van die uiteenlopende instrumentatie. Het kwartet blijft gewoon op dit hypnotiserend elan doorgaan, je hapt naar adem door die sound en de beelden die verschijnen.
Een unieke ervaring, veelzijdig, magisch van aard. Een gemeend, daverend applaus volgde.
We waren diep ontroerd door dit spiritueel grensverleggend instrumentaal vertoon. Jazz, elektronica en experiment vonden elkaar perfect! Improvisatie tot een kunst verheffen. Sjiek!
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Swell - Sunshine everyday tour in memory of David Freel - Een mooi overtuigende hommage!
Swell is één van die goedbewaarde geheimen in de 90s indie-scene. Na die creatieve muzikale periode werd nog druppelsgewijs iets losgelaten van deze invloedrijke, ingenieuze band. Spijtig genoeg ontviel ons een goed jaar terug de songschrijver/leadzanger/gitarist David Freel. Hij was 64 jaar. De leden trokken, nu een goed jaar later, voor een handvol concerten op tournee om de eerste vier platen waaraan ze meewerkten nog even in de spotlight te kunnen plaatsen .
Getiteld: Sunshine everyday tour in memory of David Freel … Wat deed het deugd het materiaal met een twintigtal nummers nog eens te horen, in kracht, sfeer en melancholie. Een mooi overtuigende hommage!
Medesongschrijver/drummer Sean Kirkpatrick leidde de avond in en kondigde het allemaal aan: “we houden onze frontman in ere en blikken terug naar de meest emotionele platen die we samen maakten”, “en dat waren dus de eerste vier”, (‘Swell’, ‘ ..Well’, ‘41’, ‘Too many days without thinking’); daarna vonden ze elkaar wel eens met regelmaat van de klok, maar elk had wel z’n eigen project en weg geplaveid in het circuit. Op die manier werd de muzikale periode 90 -97 opgestoft.
Er werd mooi afgewisseld in nummers van dit plaatquatro. De Swell spirit klonk nog eens alive ,een goede twee uur in de club van de Grand Mix. Eerder overtuigden ze reeds in de Botanique, Brussel.
En die spirit brengt een mooi geheel van dromerige, broeierige en aanstekelijke indiepop. Een sound waar elk geluidje z’n plaatsje inneemt, nl. bedwelmend akoestisch gitaargetokkel, groovy elektrisch gitaarspel , bezwerende, niet dwingende drums en -geroffel , een diep intrigerende bas, kleur gegeven door de elektronicariedels. Repetitief opbouwend. Sfeerschepping, daar draaide het ‘em om, een filmische, hypnotiserende, meeslepende sound .
Een band die invloedrijk was, als je achterna deze muziek terug hoort. De wave van Joy Division , de 80s Feelies indie, de 90s Slint- akkoorden, sixtiespsychedelica, postrock invloeden, slowcore op z’n Low’s en ‘Duyster’ en een soundtrackgevoel van roots/spaghettiwesterns die desolate landschappen op z’n Leone/Morricone brengt, borrelden op toen het kwartet grossierde in het oeuvre. De projecties op het achterplan, gehaald van het art work (van Freel’s rechterhand Kirkpatrick), waren een meerwaarde, een mooie aanvulling op die unieke sound.
“Love you all” ,van het debuut, en “At long last”, van de tweede, waren alvast mooie openers van deze ‘luistersessie’. Het bracht ons meteen in de juiste sfeer. Het kwartet werd warm onthaald en dat deed de band deugd. Het bracht het nodige spelplezier. Herinneringen werden opgehaald, alsook hoe ze elkaar moesten vinden om de juiste popsong te creëren. Het was soms puzzelwerk die gepaard ging met de nodige botsingen, confrontaties …, en toch werd het mooi gefilterd onder elkaar. Het geflirt van al die geluidjes tekenden een mooi overtuigend, magisch concept .
Rode draad is een emotievolle sound. Hoedanook, de verlieservaring van hun frontman pakte hen enorm.
We kabbelden verder naar een eerste hoogtepunt , het filmisch dreigende, sfeervolle “Forget about Jesus”, een indieparel van de derde plaat, die intrigeerde door de samenhang in de instrumentatie.
We genoten van die intens broeierige, spannende sound . “The price” en “Smile my friend” refereerden het sterkst aan Slint door die gitaartokkels en brabbelzang.
Het tempo werd middenin wat opgeschroefd met een “Kinda stoned”, meer uptempo door een gruizige gitaar. “What I always wanted”, “Think about those days” en “Sunshine everyday” zijn voller in klan , door de intense, meeslepende, broeierige opbouw.
Onderkoeld, gevoelig, zwoel in weemoed. Een viertal nummers in de bis waaronder een pakkende “Bridgette, you love me” en een sterk “It’s ok”, balden de verschillende Swell elementen samen , en wuifden de tribute definitief uit.
Wat een emotionaliteit hoorden we. Freel kon met een goed hart terugkijken naar z’n band. De optredens worden opgenomen en zullen nog gebundeld worden in een mooie live plaat . Het Swell avontuur krijgt dus nog enkele vertakkingen …
Setlist: love you all (1e), at long last (2e), don’t give (3e), everything (2e), forget about jesus (3e), fine day coming (3e), the price (2e), smile my friend (3e), song 7 (3e), kinda stoned (3e), what i always wanted (4e), down (2e), think about those days (1e), suicide machine (2e), sunshine everyday (4e)
Bis: is that important, get high, it’s ok, bridgette, you love me
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Laïs - 30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest
Laïs - Terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound , die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.
Het Laïs bronwater heeft voldoende mineralen, kwaliteitsvol, smaakvol, goed gebotteld en lekker in het gehoor liggend.
Na een release periode van een goede acht jaar omarmen de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix ons met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember hun Zita Swoon), en drie muzikanten, op een nieuwe plaat ‘De langste nacht’. Annelies Brosens besloot niet mee te gaan in het muzikaal verhaal en bewandelt haar eigen weg verder.
De plaat verscheen vorig jaar in het najaar en onderstreept de muzikale evolutie in hun carrière naar broeierige, spannende rootspoppsychedelica, die hun roots niet verloochent.
Een vertrouwd, verrassend en innovatief geluid dus, die iets meer wereldlijks, orientaals durft te klinken. Een mooie versmelting, Laïs hecht zich niet vast aan één muzikaal patroon. Laïs is duidelijk toe aan een volgend hoofdstuk, of hoe kunnen we ‘t zeggen , ze hebben hun tweede adem gevonden.
Die tweede adem zit ‘em duidelijk in het nieuwe materiaal. Ze zijn live met 7 dus (Esther Lybeert, Tom Theuns en Roel Poriau, actief in talrijke groepen, met de echtgenoten van Jorunn en Bjorn, o.m. Think of one, Rumbaristas) en maken de band compleet.
De set werd ingezet met “Wilder dan wild”, een sfeervolle “Ik geniet” en het filmische “Als ik in de lente sterf”. De single “Orion” zat ook al vroeg in de set en is de uitvalsbasis van ‘De langste nacht’, een licht zwierige, groovy song van verschillende muzikale werelden.
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. Ergen borrelt een ‘Walk like an egyptian’ op, oudsher, Middeleeuws en eigentijds. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus.
De subtiele, avontuurlijke melodieën, de tempowissels, de ruimte voor experiment, de brede sound, de stemmenpracht tekent de kleurenpracht van het huidige Laïs. De doorleefde gitaarakkoorden en de Midden-Oosterse klanken bieden dat ietsje meer.
Taalkundig switchen ze maar al te graag en covers en materiaal van de eerste drie platen van Laïs (‘Laïs’, ‘Dorothea’ en ‘Douce victime’) worden niet vergeten . De keuze viel op de schoonheid in de a capella aanpak , o .m. “Jasio v pana”, “Belle”, die op een koorzang leek, door de vrouwelijke - mannelijke vocals. In die context werden ze groot en bekend. “Marie Madeleine” en “Le renard et la belette” (in de bis) grepen terug naar de folkyroots.
Covers? Madou’s “Niets is voor altijd” is momenteel een erg gegeerde cover, de danspasjes gaven elan aan de song, “Pieter Brueghel in Brussel” (Wannes van de Velde) is in een badje van kleinkunst, zigeunerpop en retropsychedelica gedropt, en Van Veen’s “Opzij” hoorden we in huppeldepup-versie; samen met hun Belgische wereldhit “t Smidje” tekenden ze naar het einde van hun set een boombal in. Beetje een volksfeest …
‘De langste nacht’ heeft verdomd sterke overtuigende songs , die live nog iets interessanter, intenser, opwindender zijn, o.m. de bezwerende “Overal nabij”, “1 + 1 =2” en “Zwart feest”, waarbij we een ons een vogel waanden die in duikvlucht over de velden heen vloog.
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo wordt geapprecieerd.
Laïs kan terug aansluiten bij onze rits sterke Belgische bands. Ze verbreden hun muzikale horizont en overtuigen meer dan ooit.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. In het clubcircuit een aanrader, de festivalletjes lonken. Je bent gewaarschuwd …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4783-lais-12-04-2023.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert - Een folkloristische zalving
Een concertje in de ochtend, is niet iets wat we elke week meemaken. We zakten op een zondagochtend af naar Ha Concerts in Gent voor een optreden in het kader van 'Foyer Matinee' .
Met Lara Rosseel (contrabas), Laura Cortese (viool) en Dani Aubert (5 string banjo) stonden drie muzikanten op het podium die met zoveel overgave speelden dat er een magisch geheel klonk. Ze hebben een engelenstem die je ontroert en tot gemoedsrust brengt. Perfect om de zondag spiritueel in te zetten, zeker in deze tijden dat er nog maar weinig mensen op kerkbezoek gaan. Een folkloristische zalving.
De drie dames hebben de kunst te toveren met klanken en hun vocals geven elan aan de sound; ze zijn ook ware entertainers die met grappige anekdotes en veelzeggende bindteksten zorgen voor een lach en een traan.
Ze laten vooral de muziek voor zich spreken, een sprookjesachtige confrontatie tussen culturen en muziekstijlen, zonder dat er een botsing hoeft te ontstaan.
De improvisatie in jazz, folk en de hoeveelheid aan cultureel erfgoed, uit alle delen van de wereld, zorgt ervoor dat een ruim publiek kan worden aangesproken. Een soort jam dus, waarbij ze alles uit de kast halen om het zittende publiek te intrigeren. De klankentapijtjes werkten aanstekelijk en er is de mate van melancholie en weemoed.
Deze vlucht uit de werkelijkheid heeft iets spiritueel, en brengt gemoedsrust. Een veelkleurige sound van contrabas, banjo en viool tekenen voor een trip naar het hemelse paradijs; de vocals zijn een meerwaarde binnen dit zo magisch mooi geheel.
Er zit ook een zekere verhaallijn in wat de drie bijzonder getalenteerde dames brengen. Verder vul je het zelf maar in, maar het spreekt tot de verbeelding. Wat je erbij voelt is uniek.
Fantasieprikkelend, speels met een hemelse virtuositeit … Een uurtje genieten.
Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert komen nog eens terug om puur a capella je naar adem te doen happen. Wat een vocale sirenes, wat een muzikale schoonheid … Fijn, pittoresk optredentje.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Yo La Tengo - Er is nog hoop in de dwaze wereld
Als een kleine wervelwind raasde Yo La Tengo in een heerlijke twee setter van rake indie noise songs door de AB. Hun laatste plaat ‘This Stupid World’ mag dan bij naam wel grimmig klinken, toch klonk dat nieuwe materiaal live fris, bruut en toch hoopgevend.
De laatkomers zullen goed gevloekt hebben want met albumtrack “This Stupid World” werd de toon al meteen gezet. De dreigende en bijna bezwerende ritmes van bassist James McNew en drumster Georgia Hubley, overtrokken met een vertrouwelijk noise deken van Ira Kaplan, kregen het publiek al meteen muisstil.
Met “Sinatra Drive Breakdown” gingen verder op dat dreigende elan, al klonk deze nieuwkomer iets melodieuzer. Hoopgevender was de rustige ballad “Awhileaway” en het naadloos daarop aansluitende nieuwtje “Aselestine”. Het drietal dat door en door beïnvloed is door Lou Reed, The Velvet Underground, Sonic Youth en alles wat aan noise leunde in New York City, bracht deze invloeden tot leven in het gevatte pareltje “Alyda”. Een toegift niet alleen voor de pretty old op de eerste rij! Tot dan een zaligmakende passage maar het hoogtepunt van de eerste set, gekend als het rustige deel, was er met “Nowhere Near”. Een publiekslieveling dat verder kabbelde met “Apology Letter” en “Miles Away” tot een dromerig geheel.
Een koffie- en plaspauze later klonk het drietal heftiger en jolijker. Kort terug opwarmen met het volle geluid van “Stupid Things” om dan voort te glijden naar “For You Too” uit hun voorlaatste ‘There’s A Riot Going On’. Die mix tussen zachte lyrics, hoekige gitaarmelodieën en opzwepende bas en drum bezorgden meer dan enkel kippenvel. De rijzige bassist McNew kwam nog maar weinig aan bod maar mocht dan even de spotlights in met het catchy “Stockholm Syndrome” uit topplaat ‘I Can Hear The Heart Beating As One’. De gitaarsolo, tien keer heftiger dan op plaat, maakte de trouwe fans dan ook enorm smalend van dankbaarheid.
Hoewel het volume en de noise de hoogte inging, was er met het countryachtige “The Weakest Part” toch nog ruimte voor één ballad. Zelfs met “Fallout” en “Brain Capers” kwamen er nog twee gloednieuwe songs aan bod. Daartussen paste de wilde punk van "Artificial Heart” - waar McNew tekeer ging met zijn bas - perfect. Bij “We’re an American Band” ging zelfs de lichtman met de flitsende spots eens goed tekeer tijdens Kaplan’s molenwiekend gitaargeweld.
Een deel van de magie van het drietal zit hem ook in kleine indie oorwurmpjes die ze produceren met bijvoorbeeld “Tom Courtenay” waar dat de backing vocals zich permanent nestelden in ons brein. Het melige heerlijk uitgerokken afsluitertje “I Heard You Looking” voelde aan als een gemeende, lange en warme knuffel.
De reeds perfecte avond werkte Yo La Tengo dan ook geweldig af met twee covers in het slot: “He’s Frank” van The Monochrome Set en het pure “She’s My Best Friend”. Als toemaatje legde ze het geheel rustig neer met “Big Day Coming” en stuurde ze ons met een warme hoopgevende gloed naar huis.
Set 1
This Stupid World - Sinatra Drive Breakdown - Awhileaway - Aselestine - One PM Again - Alyda - Nowhere Near - Apology Letter - Miles Away
Set 2
Stupid Things - For You Too - Stockholm Syndrome - The Weakest Part - Fallout - Artificial Heart - Brain Capers - We're an American Band - Tom Courtenay - I Heard You Looking
Bis
He’s Frank (cover, The Monochrome Set) - She’s My Best Friend (cover, The Velvet Underground) - Big Day Coming
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
