Godspeed You! Black Emperor - De soundtrack van de apocalyps
GY!BE wordt nogal snel als postrock band geklasseerd, een kind moet een naam hebben. Maar ze overstijgen zowat alles wat als postrock beschouwd wordt, deze achtkoppige band is immers buiten categorie, volstrekt uniek. Geen band die zo kan aanzwellen naar onovertroffen climaxen, die een volle zaal muisstil kan krijgen en die ons zo naar de keel kan grijpen dat we haast vergeten om te ademen.
Gisteren hielden ze nog even halt in het pittoreske zaaltje bij de oud vertrouwde vrienden van de 4ad, vanavond mag het iets groter in Lille …
Beeld je even in, een aardbeving, een tsunami, menige vulkaanuitbarstingen en een resem genadeloze orkanen. En dat alles tegelijkertijd. Kortom, onze aardkloot die met een ultieme uitbarsting hevig klaarkomt. Een scenario dat ons maar best niet overkomt, maar Godspeed You! Black Emperor heeft er wel al de ideale soundtrack voor klaar, een soundtrack die ze vanavond meer dan anderhalf uur brengen. Deze is verpakt in 7 adembenemende epossen van songs die elk een andere wereld verkennen, van fluisterend en innemend naar verschroeiend hard, van zalvend naar razend, van emotioneel naar meedogenloos.
Op de achtergrond krijgen we wazige zwart-wit beelden van vervallen gebouwen, desolate landschappen en mistige oorden waar normale stervelingen liefst zo ver mogelijk van wegblijven. Het plaatje past perfect, dit is de soundtrack van de apocalyps.
De sound wordt bepaald door ziedende gitaren die in een hardvochtig steekspel elkaar bekampen maar die ook zachtjes strelen en de stilte opzoeken. De dubbele bas smeekt om onweer en de drums roffelen alsof het onheil constant om de hoek loert. Maar het is vooral die ingrijpende viool die het geheel uniek maakt, die klinkt dissonant als John Cale in prille Velvet periode en atmosferisch als Warren Ellis in een verdwaalde spaceshuttle.
Als Godspeed You! Black Emperor de stilte opzoekt, dan is er geen mens in het publiek die zelfs maar durft te zuchten, als ze openbarsten dan zijn we overdonderd van zoveel hemels lawaai. Briljante songs als “First Of The Last Glaciers” en een uitvergroot “Anthem For No State” treden geregeld buiten hun eigen keurslijf, ze ontsporen meermaals om na het nemen van een avontuurlijke omweg terug met een oerknal op de rails te komen. Dat is nu eenmaal wat GY!BE met hun songs doen, ze laten die afdrijven en uitweiden naar ongekende maar steevast opwindende oorden.
Neem nu de geweldige afsluiter “Mladic”, een zinderend schouwspel van muzikale pracht, rauwe emoties en gitaarerupties waarbij Sonic Youth broekventjes lijken. Zowat een magisch half uur duurt “Mladic” en het eindigt in een versmachtende poel van noise en geruis.
Een verschroeiend punt achter een ronduit fenomenaal concert.
Pics homepag @Romain Ballez
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (set Bota, Brussel, sept 22)
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4337-godspeed-you-black-emperor-26-09-2022.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Daddy Long Legs - Finaal murw gebeukt
Het was weer feest in l'Aéronef dankzij mijn favoriete rhythm & blues rockers, Daddy Long Legs, maar eerst kregen we nog het losbandige duo, Les Deuxluxes, voor de voeten geworpen.
Het tweetal uit Montréal verscheen in een outfit die zeker niet zou misstaan op het Kamping Kitsch Club festival en had er duidelijk heel veel zin in. De af en toe flink met haar derrière schuddende zangeres Anna Frances Meyer had twee basgitaren meegebracht, waaronder een Flying V, waarop ze gewoon gitaar speelde.
Haar copain, de van een indrukwekkende knevel voorziene Étienne Barry, speelde ook gitaar en ramde met zijn voeten voortdurend een snare en een kickdrum. Het zag er erg rock-'n-roll uit en de twee deden er ook alles aan opdat het ook zo zou klinken maar dat wou nooit echt lukken.
Aan inzet geen gebrek en mijn sympathie hadden ze zelfs meteen maar de nummers en eigenlijk ook de sound klonken te mager om langer dan een paar minuten bij te blijven.
Daar kon een song waarbij Meyer een dwarsfluit tevoorschijn toverde of een Stooges cover (“Loose”) niets aan veranderen.
Qua entertainment viel dit zeker mee, maar hun tweede en meest recente plaat ‘Lighter fluid’, die volledig live werd opgenomen in een 19e eeuwse kerk, zou ik toch niet meteen aanbevelen. Binnenkort krijgen ze nog een herkansing op Roots & Roses.
Ik zag Daddy Long Legs precies één maand voor de lockdown in l'Abattoir in Lillers, een excentrieke kroeg waar de muzikanten na het optreden een glas champagne krijgen aangeboden. Toen al was duidelijk dat een bijzonder ambitieuze Brian Hurd liever in Lille dan in Lillers had gespeeld. Die hoge ambities moeten tijdens de covid periode een flinke knauw hebben gekregen en het was dan ook de vraag of de groep deze moeilijke periode zonder kleerscheuren doorstaan had. Het antwoord hierop kan niet anders dan positief zijn want na het einde van de coronabeperkingen begon Daddy Long Legs als een bezetene te touren en verscheen er een nieuwe plaat die geproducet werd door Oakley Munson (Black Lips) en waarop gastrollen zijn weggelegd voor John Sebastian (The Lovin' Spoonful) en Wreckless Eric.
‘Street sermons’ is zeker een knappe plaat geworden maar misschien net niet dwingend genoeg. Dat laatste kon absoluut niet gezegd worden over hun optreden in l'Aéronef, integendeel. Vanaf de eerste seconden werden we bij ons nekvel gegrepen en die klemvaste greep werd niet meer gelost tot de allerlaatste noot was uitgestorven.
Op het podium wordt Daddy Long Legs tegenwoordig bijgestaan door een vierde man, pianist Dave Klein, iets wat de sound wat voller laat klinken en tevens voor een extra stem zorgt tijdens de vaak samen gezongen nummers. Op ‘Street sermons’ speelt producer Oakley Munson piano en dat beviel Brian Hurd zo goed dat hij er live absoluut een toetsenist bij wou.
Daddy Long Legs mocht dan al een nieuwe plaat komen voorstellen, de oude nummers werden zeker niet vergeten en er werden zelfs enkele bijna vergeten parels van onder het stof gehaald. De set werd furieus geopend met "Dead and gone" en meteen werd duidelijk dat Daddy Long Legs scherper stond dan ooit.
Vier individuen die perfect op elkaar zijn ingespeeld en aan een setlist absoluut geen boodschap hadden. Murat Aktürk die zijn gitaar onontkoombaar liet swingen en zich niet uit het lood liet slaan door vervelende kabelproblemen. Drummer extraordinaire Josh Styles, magiër met de maracas die hij soms gewoon als drumstick gebruikte. Nieuwe man Dave Klein, die er angstvallig voor zorgde dat zijn vetkuif in de juiste plooi lag, viel misschien wat minder op maar paste toch perfect in het plaatje. En dan was er uiteraard nog Mister Daddy Long Legs himself: een fenomenale frontman voorzien van een onvermoeibare rasp. De bluesman van de groep die zijn resonator gitaar delicieus bepotelde en verwoestend uithaalde op zijn mondharmonica. Dat hij een meester is op dat laatste instrument, waarvan hij er een ganse koffer vol bijhad, is nu ook officieel want Brian Hurd kreeg onlangs een endorsement deal van Hohner Harmonicas, iets wat alle grote harmonicahelden op zak hebben en waar hij sinds de geboorte van Daddy Long Legs altijd op aasde.
Van de nieuwe nummers onthoud ik vooral "Nightmare" waarvan de gezongen intro gejat lijkt van het vermaledijde "Sugar baby love" van The Rubettes en dat ondanks de donkere tekst ongelooflijk uitbundig klonk en dat in pure glamrock stijl.
"Street sermon" kon bogen op een onvervalste chain gang sound en met "Rockin' my boogie" werd nog eens een blik ouderwetse rock-'n-roll opengetrokken.
De zaal kwam helemaal tot het kookpunt toen Brian Hurd tijdens "Evil eye" net als Mozes met een handbeweging het publiek liet splijten zodat hij door de zaal kon wandelen.
Afsluiter werd "Motorcycle madness", op verzoek van een motorcycle madman uit het volk, waarin Hurd op een indrukwekkende wijze het geluid van een brullende motor op zijn mondharmonica imiteerde terwijl er voor hem een kolkende moshpit ontstond.
Finaal werden we murw gebeukt met een uitgebreide bisronde. "Death train blues", waarin Hurd dit keer een denderende trein op zijn bluesharp kon nabootsen, gevolgd door het lang niet meer gehoorde "Big road blues" om te eindigen met een weergaloze versie van "Fire and brimstone". Die laatste song, origineel van Link Wray, zag ik reeds door talloze groepen gecoverd worden maar wat Daddy Long Legs er hier van maakte overtrof alles.
Live staat Daddy Long Legs op een eenzame hoogte en wie dat wil checken kan dat nog op zondag 4 juni tijdens Goezot in 't Hofke (Oud-Turnhout).
Organisatie: Aéronef, Lille
The Comet is Coming - Een apocalyptische huwelijk van jazz en dance
De formatie The Comet is Coming is uitgegroeid tot een fenomeen; toen we de band in 2019 zagen optreden op het festival BRDCST in Ancienne Belgique werden we reeds compleet van onze sokken geblazen door die verbintenis van groovy jazz met elektronische beats en (oorverdovende) drums.
Onze reporter schreef over de recente passage van The Commet is Coming in Aéronef (Lille) het volgende 'Ruim meer dan anderhalf uur is het smullen van deze veelbewogen cocktail van jazz, funk, psychedelica en elektronica. Jazz kan al eens elitair en hautain klinken, maar dit hier is van de meest opwindende soort die we ooit hebben mogen meemaken.'
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
The Comet is Coming (*****) stond nu op een koude zondagavond in een uitverkocht AB en liet ons totaal verweesd achter.
Joshua Idehen (***) is een hip hop poëet , die zijn stem verleent aan een album van The Comet is Coming. De Nigeriaans/Britse verteller en entertainer en gaf een spoken word set vol humor; een dosis Afrikaans getinte vocals worden toegevoegd en zijn makker zorgt voor elektronische, aanstekelijke beats. Hij kreeg dan ook moeiteloos de handen op elkaar door zijn fijnzinnige uitspraken; hij wist het publiek subtiel te bespelen. Hij trok onze aandacht , maar niet voor de hele set , maar hij had een charisma om U tegen te zeggen.
Geef ons dan toch maar die verbluffende wervelstorm die daarop volgde, o.m. met het nieuwste album 'Hyper Dimensional Epansion Beam' van The Comet is Coming .
In het begin was het nog voorzichtig met het zinderende mooie “CODE”. Eens de registers werden open getrokken op “Summon the Fire” en “Blood of the past” , was er geen doorkomen meer aan.
De duivelse elektronische beats van Dan Leavers waren om te smullen … klankentapijtjes psychedelica, opzwepende vervormde beats en venijnige uppercuts die beelden van apocalyptische landschappen deden oproepen.
Drummer Max Hallet gaat energiek te werk, hij drijft het tempo telkens op naar ongekende hoogtes, door langgerekte solo’s; o.m. op “Atomic Wave Dance” met een verwoestende oerkracht.
En dan is er natuurlijk saxofonist Shabaka Hutching, een creatieve duizendpoot die met vervormde saxofoongeluiden en rituelen een bodemloze zin voor virtuositeit en improvisatie biedt; het zorgt voor een donkere, occulte totaalbeleving, die ons stuwt naar duistere oorden van verderf.
De versmelting in instrumentatie voelt magisch aan; het is een ondoordringbare muur van klanken die zorgt voor een visuele totaalbeleving; eens onder hypnose verschijnt een helse omgeving.
Op het einde van de set mocht ook Joshua, in een knalgeel pakje, op “Imment” nog even zijn stem toevoegen aan het geheel; het bracht wat humor na dit apocalyptisch totaalbeleven.
The Comet is Coming was indrukwekkend, magisch, een apocalyptisch huwelijk van jazz en dance.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Kludde + Welcome To Holyland - Pure duisternis
Twee release shows op één avond kregen we in de Asgaard Gentbrugge.
Kludde stelde zijn nieuwste plaat 'De Horla ' voor - we citeren: ''3e volledige album van KLUDDE. Voor het eerst in zijn geheel uitgevoerd. Een donker verhaal over LUST, HATE en Wraak, waarin nieuwe atmosferische richtingen worden verkend. Moeiteloos samengevoegd met Kludde's kenmerkende agressiviteit en brutaliteit, de muzikale grenzen verleggend, duisternis en angst creërend en oproepend.''
Welcome To Holyland stelde zijn debuut schijf voor - we citeren: "Het langverwachte debuutalbum van WELCOME TO HOLYLAND. Zes nummers zware, lage en trage muziek, die je meeneemt op een reis naar de donkerste uithoeken van je geest. Een beukende mix van doom, stoner en sludge."
Beide releases zijn via Consouling Sounds . Wij waren erbij in Asgaard en gingen gewild mee in dit puur duister muzikaal verhaal.
Welcome To Holyland (*****) biedt een concept van een meer doomachtig sfeertje; in de instrumentatie als in de vocals worden we langzaam meegezogen naar de meest donkere gedachte; als een gif dat langs je hoofd binnensluipt, de organen aanvalt en uiteindelijk je donker hart diep raakt. We hebben hier verschroeiende riffs en onaards voelende vocals, bijna een uur lang rillingen. Welcome To Holyland is een band die je murw slaat, een gewaarwording die de donkere ziel voedt. Geen bindteksten of lange verhalen enkel die intense sound die hypnotiserend inwerkt. Een duistere gemoedsrust.
Ook bij Kludde (*****) is die intensiteit de rode draad. De band trekt een ondoordringbare muur van geluid op, ingetogen én oorverdovend. Kludde heeft geen echte interactie nodig om hun publiek te overtuigen, ze laten de verschroeiende harde muziek voor zich spreken.
In het begin van de set stonden de mensen verbouwereerd die duistere wervelwind toe te kijken. Eens meegezogen naar die bijzonder meedogenloze wereld die KLUDDE op een occulte en oorverdovende wijze aanbood, ontstond er hier en daar een moshpit. Het signaal om het gaspedaal dieper in te drukken . Wat een sound, wat een vocals, wat een intensiteit door de mokerslagen .
Technisch zat het echt goed in elkaar . De demonische wezens komen ons voor de ogen in die langgerekte, razendsnelle, oorverdovende omkadering. Indrukwekkende gig!
Kludde en Welcome to Holyland hebben wel één ding gemeen, op hun manier brengen ze een wall of sound van pure duisternis!
Organisatie: Thenra Collectivum, + No Name Collective + Asgaard, Gentbrugge
Sagor Som Leder Mot Slutet + Turpentine Valley - Geslaagde dubbel!
Vriendschapsbanden tussen bands, het kan nog, zelfs in de digitale wereld van vandaag. De Belgische postmetalband Turpentine Valley leerde de collega’s van Sagor Som Leder Mot Slutet kennen toen ze samen speelden op Dunk!Fest in Gent en wat later volgde een korte gezamenlijke tournee door Denemarken. Deze lente wordt daar een vervolg aan gebreid met nog een gezamenlijke korte clubtournee langs België, Frankrijk en Duitsland. De Belgische halte was in het hoofdkwartier van Dunk!Records, label van de Belgen en vinylperserij voor de Zweden.
Turpentine Valley was zo vrij om op deze co-headline-tournee in hun thuishaven als support te beginnen, maar kreeg/nam wel net zo veel speeltijd als Sagor. Het maakte op zich weinig uit, want de meeste muziekliefhebbers waren voor beide bands afgezakt naar Zottegem. Hun instrumentale postmetal ligt dan ook dicht bij elkaar inzake sound, songopbouw en het spelen met de intensiteit. Als muzikant horen ze zelf vooral de (kleine) verschillen in dynamiek, ritmes en lengte van de atmosferische stukken, terwijl voor het publiek toch de overeenkomsten overheersen.
Het trio uit Zulte bracht een zinderende set met het beste uit hun albums ‘Etch’ en ‘Alder’ waarbij het opvalt hoe de band geëvolueerd is in zijn concert-aanpak. Na het uitbrengen van ‘Etch’ waren die van Turpentine Valley nog vooral bezig met het minutieus kopiëren van het album (zoals een ‘etch’ of ets telkens dezelfde afdruk geeft), terwijl ze vandaag al veel losser omspringen met de sound en de structuur (zoals een ets na honderd afdrukken niet meer dezelfde afdruk geeft als de eerste).
Zoals wel vaker op hun concerten duurde het ook in Zottegem niet lang voor het publiek zich gewillig op sleeptouw liet nemen voor de trip die Turpentine Valley had uitgestippeld, vertrekkend bij “Veeleer” en eindigend bij “Trauma”.
De twee meest recente albums van Sagor werden gemixt door Magnus Lindberg van postmetal-pioniers Cult Of Luna. Sagor Som Leder Mot Slutet is dan ook al wat langer bezig dan Turpentine Valley en toch was Zottegem (na Dunk!Fest) nog maar hun tweede concert buiten Scandinavië. Hun albums hebben ze in de goede traditie van Led Zeppelin ‘I’, ‘II’ en ‘III’ genoemd en uit elk van die drie albums speelden ze in Zottegem enkele nummers. Ze begonnen met “Avstånd” en “Astra” uit ‘III’ en moesten dan twee keer herbeginnen om “Vilse” correct in te zetten. Maar vanaf daar was iedereen mee, onder meer dankzij een pompende, energieke versie van “Avfärd”. “Bottenlös” speelden ze op het einde van de reguliere set op verzoek voor de Vlaamse fans die hen reeds volgen sinds Dunk!Fest.
De toegift, waarover het Zweedse viertal een beetje verrast was dat ze die kregen, bestond uit één song van bijna een kwartier: “Storm”. Nog een verschil met Turpentine Valley: bij Sagor kreeg het publiek wel bindteksten tussen de nummers. Zo verontschuldigden ze zich al meteen voor de moeilijke en lange bandnaam (vrij vertaald: verhalen die naar het einde leiden) en waren ze heel dankbaar voor de kans om nog eens in Vlaanderen op te treden en dan al zeker op de voor hen ‘heilige grond’ van Dunk! (de plek waar tot vóór de corona het Dunk!Festival georganiseerd werd).
Het is bij postmetal soms een beetje gissen hoe het publiek het concert beleeft, maar als we het succes van de avond mogen afleiden uit het aantal mensen dat iets kocht aan de merch-tafel, was dit voor beide bands een geslaagd concert.
Organisatie: Dunk!Records (Dunkfestival)
XINK - X!NK passage, volwassen Boyband met ervaring en een toekomst
Ze zijn een band waarvan de populariteit niet geheel onverwacht was , maar duidelijk werd. Na de succesvolle doortochten van het sportpladijs, W817 en soortgelijke nostalgische avonturen was een reünie van deze Belgische deelnemers van het eerste Eurovision for kids 2003 een logisch vervolg.
Twintig jaar na het succes van hun debuutsingle “De vriendschapsband” zijn de broederduo’s opnieuw op het podium te zien , na een voorzet(je) van Thibault van Equal Idiots. Boenk erop! was het; een handvol reünieconcerten volgen. Hun passage is er één van volwassenheid, met ervaring en een toekomst.
Desondanks zijn de reeks concerten wel degelijk verdiend. Zo knalden ze er triomfantelijk tegenaan in het begin met “De andere kant” en zat de energie zeker goed. Ze kozen daarbij voor het juiste nummer waarbij het publiek de tekst verrassend goed kende en meteen luidkeels meebrulde.
Daarbij teren zij nog deels op nummers uit het verleden waarbij het ‘Eurosong for kids’ gehalte er nog steeds in zit, maar tegelijkertijd tonen ze dat ze zijn opgegroeid en kunnen ze vlotte gitaarriffs serveren met een zeldzame scream.
Na het derde nummer maken ze kennis met het publiek en heten ze hen welkom. Daarbij leent de setting zich mooi voor een sfeer dat wisselt tussen comfortabel en gezellig, en mysterieus en energiek. “Sorry” is zo'n voorbeeld van dynamiek dat heel het publiek herkent. Een tweede is sterkhouder “Misschien”.
Soms zijn er ook Engelstalige nummers, die niet moeten onderdoen aan de doornsnee Belgische rockbands. Die slaan dan iets minder goed aan maar daar trekken de jongens zich niet te veel van aan; ze rocken gewoon verder.
Daarbij is er ruimte voor selfies op de social media app bereal met het publiek en wordt er ook met grote kleurrijke ballonnen gegooid. Dat alles zorgt ervoor dat het een leuk feest wordt waarbij het publiek uiteindelijk getrakteerd wordt met de bekende meezingers van “Denk aan mij”, “Laat me vrij” en uiteraard ook “De vriendschapsband”.
X!NK toont zich van hun beste kant als twee Vlaamse jongens die opeens richting de Lotto Arena worden gekatapulteerd maar mooi met de voetjes op de grond blijven staan. De boodschap voor hun nieuwe muziek, met een vertrouwde rocksound, klinkt goed voor het publiek, kom maar af dus, we zijn alvast benieuwd wat dat gaat geven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4691-x-nk-23-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
The Nomads - DC Rocks - Een denderende garagepunk pletwals!
Een heel goed gevulde concertzaal De Casino, Sint-Niklaas maakte zich op voor een energiek garagepunk feestje, waarbij vooral levende legende in het genre The Nomads op de meeste respons konden rekenen. De band dendert na al die jaren nog steeds als een allesvernietigende pletwals over je hoofd.
Een zweterig avondje in het kader van DC Rocks. Philadelphia 69, die trouwens een thuismatch speelde, blies er eerder al het dak af. Wat een leuke avond hier.
De uit de Kempen afkomstige band The Itches (***1/2) mocht de avond openen. De spraakzame frontman porde zijn publiek aan en is een klasse entertainer. De bijzonder aanstekelijke riffs en de knallende drumsalvo’s maakten nog niet direct de eerste DC Rocks-enthousiastelingen wakker. Het publiek reageerde eerder wat lauwtjes op het energieke spervuur van The Itches. Hun aanstekelijke garagepunk met psychedelica bleef een beetje hangen in een gezapig sfeertje.
Op Philadelphia 69 (*****) ging de muzikale hemelsluis pas volledig open, gestuwd door een ritmesessie van drums en verbluffende gitaren; een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken. De band ging ongelofelijk tekeer; de wilde jaren '60/'70 borrelden op.
De beweeglijke frontman, compleet in het wit gekleed, had enorm wat charisma en zijn krachtige stem bood zeggingskracht. Wat een sound, die deze vroegere jaren doet verbleken.
Ruim een uur lang kregen ze moeiteloos de handen op elkaar.
De band kwam terug voor een bis en duwde het gaspedaal compleet in tijdens een wervelende finale. Kortom: Ze bliezen er het dak af en speelden een intense, gebalde, verbluffende show. Wat een vuurkracht. Klasse!
De Zweedse formatie The Nomads (****), die al sinds 1981bezig is, sleept genoeg muziek en ervaring mee en drukte net als zijn voorganger stevig het gaspedaal in. De overgebleven stichtende leden Nick Vahlberg (zang/gitaar) en Hans Ostlund (leadgitaar) trekken wellicht de meeste aandacht naar zich toe, maar worden bijgestaan door muzikanten die duidelijk een meerwaarde vormen. Energiek dus.
Compromisloze muziek met een bijzonder uitstekend geluid, garagepunkrock, die serieuze onderwerpen kruist met een dosis humor. Intrigerend waren de hevige mokerslagen, de brok psychedelica en de link naar bands als The Stooges.
The Nomads is na al die jaren nog steeds goed bezig, een denderende, verschroeiende garagepunk pletwals …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Cult Of Luna + Russian Circles - Fel gesmaakte postmetal dubbelaffiche
Cult Of Luna + Russian Circles
Geslaagde dubbelaffiche in de AB, iets voor liefhebbers die grasduinen in de donkere wereld van postrock en postmetal. Russian Circles en Cult Of Luna zijn twee bands die al langer resideren in die wereld, waarin ze dan toch ook weer voor een groot stuk van elkaar verwijderd liggen. In ieder geval verkochten ze samen de AB uit, en dat is een heuse prestatie in deze rocktempel, die steeds meer metal laat doorsijpelen.
Russian Circles had met ‘Gnosis’ alweer een uitmuntend nieuw album voor te stellen. Bij hun vorige passage in de Antwerpse Trix was de plaat nog niet uit en beperkten ze zich tot één song daaruit. Vanavond hadden de nieuwe songs zich echter wel al in ons brein genesteld en konden ze op veel herkenning rekenen, het alerte publiek had duidelijk zijn huiswerk gemaakt. Neem nu “Betrayal” en “Conduit”, twee mokerslagen die getuigden dat Russian Circles nog een stuk meer opgeschoven zijn van instrumentale postrock naar gloeiende postmetal, waarbij de bloeddorstige metalriffs steeds meer de bovenhand haalden. Neemt echter niet weg dat de nuances in hun sound gebleven zijn, het prachtig gelaagde “Gnosis” is daar het beste bewijs van, een juweeltje die de gevoelige snaar raakte om uiteindelijk toch te ontploffen in een stel kolkende riffs. Aangevuld met klassiekers als “Quartered” en “Mladek” werd de begeestering in de set van Russian Circles alsmaar sterker.
Helaas was het na een uurtje al gedaan. Zo gaat dat met intense concertjes, een mens verliest de tijd uit het oog en voor je ’t weet is het al gedaan.
Cult Of Luna was dan weer heel andere koek. Een hoop Russian Circles fans knapten af op de brulzang van frontman Klas Rydberg, maar Cult Of Luna fans wisten al langer dat dit net één van de handelsmerken is van deze Zweedse postmetal pioniers. De brutale vocals correspondeerden met name sterk met de apocalytische lange postmetalsongs, wat resulteerde in een epische brok slepende metal van anderhalf uur, verpakt in 9 buffelstoten van songs.
Uit het nieuwe album ‘The Long Road North’ haalde Cult Of Luna een handvol van die intense monstersongs als “Cold Burn”, “Beyond”, “The Silver Arc” en “Blood Upon Stone”. Uit het geweldige ‘A Dawn To Fear’ mochten hoogvliegers als “Nightwalkers” en “The Silent Man” het mooie (on)weer maken.
Het was duistere, onheilspellende postmetal met een formidable zuigkracht, uw nieuwe Dyson heeft er niets aan.
Cult Of Luna was even overdonderend als verpletterend, hoewel enkel Russian Circles fans het er al wat moeilijker mee hadden.
Voor ons was dit een geweldig avondje, wij zijn nu eenmaal fan van beide bands. Photo phinish aan de meet, zouden wij zeggen, hier zijn 2 winnaars uit de strijd gekomen. Sommigen dachten er anders over. Feit is dat de AB kolkte vanavond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Cult Of Luna
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4689-cult-of-luna-21-03-2023.html
Russian Circles
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4688-russian-circles-21-03-2023.html
Svalbard
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4687-svalbard-21-03-2023.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Meltheads - Bruisend, opwindend setje!
Meltheads en Ada Oda
Meltheads zijn een kwartet jonge, hongerige wolven uit Antwerpen, die imponeren met hun intens strakke, snedige , rechttoe-rechtaan postpunk en garagerock’n roll. In een goede 45 minuten vuurden zijn hun krachtige nummers op rollende wijze af.
De band is artist in residence in de Trix, behaalde al een paar ereplaatsen in de Nieuwe Lichting, Humo’s Rock Rally en wist zich vooral een plaatsje toe te eigen in diverse playlists (StuBru-Radio 1- Willy) met hun enig Nederlandstalig nummer “Naïef”, die een wave invloed blaast van 80s iconen Aroma Di Amore en De Brassers. Voor de rest horen we een zwerm van gitaargeweld, tempowissels, een dosis fuzz en is er wat ademruimte met een broeierig, opbouwende sound. De gitaarerupties en -explosies zorgen voor een extatisch gevoel.
Zanger Sietse Willems is een podiumbeest, omgordt af en toe de gitaar , en is overal te vinden op het podium. Er is een verhoog, om de eigen band en het publiek te aanschouwen. Hij port iedereen aan; de band geeft zich helemaal en het publiek ondergaat. Ze worden op hun korte nummers steeds warm onthaald en op handen gedragen. Hier is het nieuwe Raketkanon geboren.
“I wanna be a girl“, “Gear”, “Decent seks”, “Vegan leather boots”, allen hebben een ongelofelijke drive en overtuigen . Hij heeft er zelfs eentje klaar met een telefoonmodule , “Naiëf” ontbreekt niet, het werd mooi intiem, sober ingeleid om dan op spannende wijze op te bouwen en in het slot te ontsporen. “No one is innocent “onderstreept samen met de Wet Leg cover “Chaise longue” het punky karakter, die de brug maakt van oudjes Wire tot leeftijdsgenoten The Chats.
Bruisend, opwindende setje van deze vier gasten. Wat een uitstraling en live beleven.
Eerder hadden we nog we de kermispunk van Ricky Bekstok uit Brugge en het Brusselse Ada Oda , een project van César Laloux en Victoria Barracato . Het kwintet is in talrijke bands actief en vindt nog de ruimte om hun muzikaal ei hier kwijt te kunnen.
Ze hebben een EP uit. We hebben sprankelende Italorock die gelinkt mag worden aan Amyl & The Sniffers en boeit door de hakkende, wisselde ritmes en de scherpe, lichthese mompelende zegzang. Ook hier viel voldoende opwinding te noteren. Een goede warming-up voor Meltheads.
We hadden een avondje beloftevol talent in De Zwerver, die de toekomst van de gitaarscene verzekert!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
dEUS - God is in the house
dEUS is back … God is in the house in Belgium en hoe … dEUS was voor een handvol concerten in een uitverkocht AB te zien. Ze wisten na al die jaren terug te imponeren met een intens bezwerende set. Ze hebben na elf jaar nieuw werk uit , ‘Following sea’ heeft een opvolger, ‘How to replace it’.
Hun publiek, vooral 30ers tot 50ers, kon al direct in hun muzikale wereld stappen met de titelsong “How To Replace It”. De toon van hun vertrouwelijk broeierig indie-geluid is gezet. De band rond Barman gaat passioneel, gretig te werk. Puur, intens, meeslepend, soms rechttoe-rechtaan, zijn ze een kleine twee uur lang bezig in hun artistiek melodieuze, uitdagende rock.
dEUS houdt van zijn publiek, een gevarieerde setlist maakt het net boeiend, maar het is zo moeilijk om de perfecte setlist samen te stellen. Barman geeft aan, “bijna alle muziek gaat over de liefde”. Het is moeilijk kiezen in hun brede oeuvre, want dEUS heeft door de jaren heen een pak instant classics verzameld en de opofferingen die je dan als band moet maken binnen twee uur speeltijd, is moeilijk. Pas binnen die context dan nog eens een sterk nieuw album, die per luisterbeurt wint in variatie en overtuiging, dan weet je het wel. Het is even krabben in het haar.
Ik zou elk nummer van het optreden kunnen recenseren maar ik wil bewust mijn gevoel en ervaring van deze avond meegeven. dEUS liet bij dit optreden de muziek spreken. Een sobere lichtshow én de muzikanten op het voorplan. Mauro profileert zich meer dan ooit als de mede-bezieler, dit door zijn présence en z’n pure klasse. Stéphane en Alain zijn de vaste metronoom die de groep door het optreden loodst. En dan is er nog Tom en Klaas, dé dEUS van het eerste uur, met hun uitzonderlijk talent en charisma als artistieke motor.
Een goed optreden is voor mij een samensmelting van pure nostalgie en het verwonderd worden door het nieuwe materiaal. Aan die voorwaarden werd compleet voldaan. De nieuwe songs werden afgewisseld met een hele rits hits. Je merkt hoe divers, veelzijdig dEUS na al die jaren nog steeds klinkt, innemend, spannend, snedig als intrigerend, inspirerend, uitdagend en onvoorspelbaar.
dEUS - Onvolmaakte perfectie. Sinds die zomer van 95' op Torhout, toen ik ze voor de eerste maal zag, zijn ze meegegroeid met mij. Fysiek en muzikaal. Maar wat nog belangrijker is, er is leven na “Suds and Soda”. Beleef zelf dEUS met hun backcatalogue en hun 'How to replace it?…. Het loont de moeite!
Setlist: keuze uit: How t o replace it - Man of the house - Constant now - Girls keep drinking - Must have been now - The architect - W.C.S (first draft) - Dream is a giver - Love breaks down - Pirates - Faux Bamboo - Instant street - Fell off the floor man - Simple pleasures - Quatre mains - Sun ra // Roses - 1989 - Nothing really ends - Bad timing
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun (try-out) sets in De Casino, Sint-Niklaas @Wim Heirbaut
dEUS (try-out), De Casino, Sint-Niklaas op 2 maart 2023 - Pics (musiczine.net)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4650-deus-02-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
The Wild Classical Music Ensemble ft Lee Renaldo - De draaglijke en onbevangen lichtheid van een opzwepend bestaan
The Wild Classical Music Ensemble
Drummer, bezieler en oprichter Damien Magnette heeft al heel zijn loopbaan projecten opgestart waarbij mensen met een beperking onbevangen zichzelf kunnen zijn, hun handicap ophoudt te bestaan en een positieve energie genereert waarbij wij, de zogezegde normale mensen, héél veel kunnen van leren.
In 2007 startte men met de experimentele Belgische postpunkrockband Wild Classical Music Ensemble. Vandaag tekenen Sébastien Faidherbe, Wout Wittewrongel, Johan Geenens, Wim Decoene en Damien Magnette present om hun vierde worp te presenteren onder auspiciën van de grote Lee Ronaldo. En nee, ik beschrijf niet wie van de leden beperkt is. Want er zijn geen beperkingen te bespeuren. Tenzij je passie, begeestering en liefde voor muziek een beperking wil noemen. Of zoals Wim zelf debiteert: Mijn zogenaamde beperking zal mijn muziek niet afnemen. Beeldhouwer Johan Tahon hielp Lee Ronaldo (Sonic Youth) ooit met een of andere platenhoes en besluit om WCME te inviteren om samen met Ronaldo muziek te scheppen voor een van zijn installaties. Het resultaat is gekend in het ronduit platwalsende en fantastische ‘Hell Gate’.
In een warme sfeer krijgen we net geen overload op deels DIY instrumenten van mantra’s, improvisaties, beukende percussies, soundscapes en tig effecten, waar grootheid Lee Ronaldo zich gewoonweg profileert als ‘just a member of the band’. Noteer dat die kerel zich rot amuseert. Bij opener Love debiteert Wim mantragewijs erop los terwijl de band repetitief en gelaagd opbouwt naar een eerste climax. “De wereld is hard”, zeg wel. Maar wij vegen daar ons kloten aan en maken van alles het beste. De feedbacks en effecten herinneren aan de begindagen van Sonic Youth waar juiste noten niet zo belangrijk zijn in de zoektocht naar de structuur in de heerlijke chaos. In “Merci” bespeelt Sébastien het zalige publiek als een ware volksmenner en moet ei zona getemperd worden in zijn enthousiasme. In “Band de canards” krijgen we een serieuze drumles , ondersteund door Zappaeske arrangementen in een eighties Devo sound zonder de fond van Sonic Youth te vergeten. Drie sterren voor de dissonanten. Enthousiasme herdefinieerd .
Geen meligheid, medelijden, maar wel pure ambiance. Alleen maar lachende gezichten op het podium en voor het podium. Zelden gezien en meegemaakt. Geen beperkingen. Schrap dat stom woord uit onze taal.
Pics homepag @Oliver Donnet
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Stromae - Een formidabele thuismatch
15 maart 2023 is niet enkel de dag dat Lotte Kopecky de concurrentie naar huis rijdt op Nokere Koerse, maar ook de dag dat Stromae een eerste van drie opeenvolgende optredens geeft in zijn geliefde thuisstad Brussel. Na een Noord-Amerikaanse tour vorig najaar is de grootmeester van de elektronische muziek terug op Europese bodem waar hij begin maart gestart is met een tour die voornamelijk bij onze zuiderburen halt houdt.
Plaats van afspraak voor de eerste drie Belgische optredens - en ook de volgende vijf later dit jaar - is Paleis 12, een muziektempel die we steeds meer en meer weten te waarderen. Dat Stromae naast chocolade, bier en FN-wapens één van Belgiës bekendste exportproducten is, bewijst een tot de nok gevulde zaal.
Als voorprogramma krijgt Brussel omstreeks 20 uur de Franse Yamê voorgeschoteld. Zelf hadden we nog nooit gehoord van deze singer-songwriter met Kameroense roots, en het merendeel van Paleis 12 evenmin aan de eerste reacties te zien. Net zoals Stromae brengt Yamê een mix van hiphop, elektronische muziek en gevatte Franse teksten met een sausje van Afrikaanse tinten. Enkel gewapend met een keyboard (en geluidsband) serveert Yamê een eerder ingetogen set die hier en daar toch losbarst. Wie de stijl genegen is, kan deze opkomende artiest gerust in het laadje ‘revelaties’ leggen. Zoek gerust even de single “Call of Valhalla” op en laat je meedrijven op het aanstekelijke ritme.
Na een korte pauze licht plots de grote ledwand op en zien we een desolaat ruimtelandschap waarin Stromae als een animatiefiguurtje verschijnt. Hij neemt ons mee naar zijn toevluchtsoord waar enkel hijzelf en wat klungelige robotarmen lijken te leven. Als een van de robotarmen er niet in slaagt om degelijke muziek te maken, beseft Stromae dat het tijd is om terug te keren naar de bewoonde (muziek)wereld. Na deze mooie knipoog naar zijn zevenjarig hiaat als artiest opent meneer Van Haver met “Invaincu”, een niet mis te verstane boodschap aan het begin van wat een episch concert zal zijn. Na “Fils de Joie”, dat net zoals “Invaincu” terug te vinden is op de laatste worp ‘Multitude’ (2022), begroet de maestro het dan al uitzinnige publiek. Hij is blij en vereerd om in zijn Brussel te staan en is van plan om samen met zijn muzikanten, die Kraftwerkgewijs achter hem opgesteld staan, er een ferme lap op te geven.
Stromae beseft dat hij dit niet enkel kan bereiken met nieuw werk en dus voegt hij daad bij woord door ook te putten uit zijn twee voorgaande albums. Het valt op dat het toch voornamelijk de hits zijn uit ‘Racine Carrée’ (2013) die het publiek naar extra hoge sferen laten stijgen. Als een robothondje ergens midden de set het jasje van Stromae komt leveren, zorgt het daaropvolgende salvo van “Papaoutai” en “Ta fête” voor een muzikale explosie die de Heizel laat daveren op zijn grondvesten.
Net zo divers en stijlvol als Stromae is ook het decor. De op het eerste gezicht eenvoudige ledwand is eigenlijk een verzameling van tien ledpanelen die bediend worden door eenarmige robots. Hiervoor werkte Mosaert, het creatieve label achter Stromae, samen met het Duitse KUKA, een toonaangevend bedrijf binnen de industriële robotica.
Tijdens “Quand c’est?” krijgt het publiek voor de eerste keer een demonstratie van de ingenieuze constructie: vergezeld door grauwe beelden vormen de panelen zich om tot een soort tunnel rond de zanger om de dreiging van kanker weer te geven. Vanaf dan zal de mobiliteit van het decor vaak de emoties en context van de songs visueel benadrukken, zo ook tijdens “Formidable” en “L’enfer”.
Dat Stromae een rasartiest is die weet hoe je een uitstekende show moet opzetten, blijkt andermaal uit dit optreden. Niet enkel de karrenvracht aan hits en het vindingrijke decor dragen hiertoe bij, maar ook het respect en de dankbaarheid waarmee de Brusselaar ons door zijn set loodst. Zo draagt hij “Declaration” op aan alle vrouwen (n.a.v. de internationale vrouwendag vorige week) en zet hij zijn vrouw extra in de bloemetjes alvorens “C’est que du bonheur”, een lied over het vaderschap, te berde te brengen.
In de encore krijgen we nog, hoe kan het ook anders, “Alors on danse” op ons afgevuurd en een ingetogen versie van “Mon Amour”.
Zoals eerder gezegd zal de maestro begin juni en december nog vijf keer van jetje geven in Paleis 12. Wie nog geen kaartje heeft, is er helaas aan voor de moeite. Net zoals voor deze eerste drie optredens waren ook hier de kaartjes in een wip de deur uit.
Wie Stromae toch nog aan het werk wil zien dit jaar, kan op donderdag 29 juni wel nog naar Rock Werchter waar hij de affiche deelt met o.a. Stormzy, Iggy Pop en Compact Disk Dummies.
Organisatie: ODProductions ism Universal
Nederlands 
Français 
