Wet Leg - Girlpower met de nodige uppercuts!

Wet Leg, de band rond het springerige duo Hester Chambers en Rhian Teasdale, die in 2021 een grote hit scoorden, “Chaise Longue”, is op korte tijd uitgegroeid tot een ware hype. Na het uitbrengen van een paar singles nam de band in april 2022 hun debuut op. Deze schijf werd overal zeer goed ontvangen.
Wij zagen ze al live op Les Nuits Botanique eerder dit jaar. We bleven toen helaas lichtjes op onze honger zitten. "We zagen dus vooral een band met een zeker potentieel, maar compleet bevestigden ze nog niet . Met wat humor vingen ze het goed op, relativering is hen niet vreemd." , schreven we; het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. 
Tijdens de najaarse clubtour waren ze o.m. in Lille, Aéronef, lees gerust hier .

In een compleet uitverkochte Trix bracht Wet Leg een veel te korte set van amper een uur, ze tekenden alvast voor ‘girlpower met de nodige uppercuts’!

Ook bij de openingsact  Coach Party (****) hadden we die  girlpower. De band moest inspanningen leveren om het publiek te overtuigen; ondanks de beweeglijke frontvrouw, die het publiek direct betrekt bij hun materiaal, zijn de reacties eerder apathisch.
Coach Party drukt vervolgens het gaspedaal compleet in en de registers worden volledig open getrokken, met als gevolg een verschroeiende, wervelende finale.
Voor hun niet aflatende werkethiek geven we Coach Party dat ietsje meer. Verdiend!

Wet Leg (****) is gegroeid. Er is wellicht nog steeds een zekere bedeesdheid, waar niets mis mee is, maar de band staat toch meer zelfverzekerd op het podium. Een zeer spraakzame Hester maakt samen met haar bandleden grappen en grollen, tot hilariteit van de fans. Ze spreekt haar publiek voortdurend aan en ontpopt zich naast een zangeres, met een heel hoog, sterk stembereik, meer en meer tot een charismatische klasse entertainer.
Het duo Hester en Rian trekt uiteraard, met hun danspasjes en gezapige manier van spelen, de aandacht naar zich toe. De muzikanten, ja, er zijn ook mannen in deze band, krijgen evenzeer ademruimte. Wet Leg is stapsgewijs uitgegroeid tot een sterk geoliede machine waar iedereen dezelfde kant uitkijkt .
De set werd bijzonder vuurkrachtig ingezet met “Being In Love” en “Wet Dream”. Direct werd het publiek bij de lurven gegrepen. Het aanstekelijke “Ur Mum” hield ons bij de leest.
Soms gaat het zelfs de wat meer ingetogen kant uit. Maar de rode draad zijn de lekkere gitaarriedels, met die girlpower die ons doet terugdenken aan bands uit de jaren '90.

Met een verschroeiende “Chaise Longue” wordt de set definitief afgesloten. Spijtig genoeg ontbrak een bis, maar goed, Wet Leg staat er nu als band en werd enthousiast onthaald.

Setlist: Being in Love //Wet Dream //Convincing //Supermarket //It's a Shame //Obvious //Oh No //I Want to Be Abducted (by a UFO) //Ur Mum //I Don't Wanna Go Out //Too Late Now //Angelica //Chaise Longue

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
wet leg
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4462-wet-leg-04-11-2022.html?Itemid=0
coach party
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4466-coach-party-04-11-2022.html?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

Bon Iver - Pure klasse mag op zich laten wachten

Ruim drie jaar. Dat is het verschil tussen de start van de ticketverkoop en het effectief plaatsvinden van het optreden van Bon Iver in het Sportpaleis.
Origineel zou het optreden in teken gestaan hebben van het album ‘I, I’, de opvolger van ‘22, A Million’ uit 2016, maar een virus zorgde er voor dat de opportuniteit zich aandiende om ons anno 2022, in plaats van een voorstellingsronde, een ware ‘best of’-show te serveren.  

Bon Iver smeet deze tournee setlist elke avond nagenoeg volledig door elkaar. Met de voortreffelijke catalogus aan tracks is dit natuurlijk mogelijk, maar het is wel iets dat de meeste bands al snel opgeven eens ze een bepaald niveau bereiken zowel uit gemak als uit praktische overwegingen.
In Antwerpen kregen we zo meteen een publieksliefhebber te horen, “Perth”. Meteen werd ons duidelijk dat - in tegenstelling tot wat we al eens ‘het bunkersyndroom van het Sportpaleis’ noemen, dit optreden het geluid voortreffelijk in orde was.
Ook visueel werd het publiek op haar wenken bediend. We konden namelijk genieten van een futuristisch, niet-bombastisch podium met opvallend veel, boeiend, gevarieerd lichtspel. Op de momenten waar de muziek dreigde te vervliegen in de mensenzee, zorgde de effecten voor stevige reddingssloep. Bij Bon Iver denken we echter al snel aan hun meer ingetogen kant, doch kwam de band ook geregeld krachtig uit de hoek. Met enige zin voor overdrijving zouden we bij deze momenten vergelijkingen kunnen maken met acts als Arcade Fire.
Ook niet geheel ondenkbaar, wanneer er in totaal zes muzikanten op het podium staan, waaronder twee drummers en een breed arsenaal aan synthapparatuur. Vooral wanneer die zes muzikanten meerdere instrumenten beheersen en uit diezelfde instrumenten ook vaak klanken puren die - in het nieuwere werk- doen denken aan Kanye West-creaties. 
Op een kleine twee uur tijd gooide de band haar oude genrestempels meermaals te grabbel en plukte er met succes nieuwe uit.
De sterkte van dit optreden zat eigenzinnig genoeg ook niet allemaal in het slot gepropt, maar netjes verspreid in de eenentwintig tracks tellende avond. Wat zorgde voor een erg dynamische beleving. Geen enkel moment kreeg je het gevoel dat de aandachtsspanne van het publiek werd onderbroken. Bij momenten was het publiek muisstil, evenmin geen evidentie.
Justin Vernon heeft de afgelopen paar jaar geregeld tijd genomen voor een zijsprongetje met acts als Taylor Swift of The National. We zeggen niet dat er een causaal verband is, maar we merken dat de man tegenwoordig erg zelfzeker de touwtjes in handen durft te nemen. Er worden risico’s genomen en die eigenzinnigheid loont. Net als bij de eerdergenoemde acts. Een band die jaren na haar ontstaan nog stappen zet in hun performance kunnen we enkel maar toejuichen.
Voltreffers tijdens het optreden  waren het magische “Blindsided”, dat heerlijk binnenkwam en voor een fonkelend ‘wow-effect’ zorgde. Het nieuwere “iMi” en “Hey, Ma” en oude gouden “Wash.” en “Woods”.
Maar neen, we vergeten ook zeker ‘s bands meest bekende nummer niet te vermelden, “Skinny Love”. De song die enorm aan aandacht won toen de toen jonge singer-songwriter Birdy er haar eigen draai aan gaf. Zoals verwacht reageerde het publiek laaiend enthousiast toen deze werd ingezet, maar zelfs een band met het statuut en de ervaring van Bon Iver kan al eens een foutje maken. Wat ook gebeurde toen Vernon het nummer niet correct inzette. Het voorvalletje was eerder een bevestiging van de man zijn de menselijkheid dan van een vorm van knulligheid. Eindigen deed de band met “RABi”, een mijmerende song dat als een dekentje het publiek comfortabel de nacht in liet afdwalen.

Wat Bon Iver in het Sportpaleis etaleerde hebben we zelden gezien voor een artiest uit het ‘rustigere muzieksegment’. Audiovisueel benaderde deze show de perfecte balans en kwaliteit. Met een eigenzinnige setlist het gros van het publiek tevreden stellen, moet ook al geleden zijn van Radiohead op Best Kept Secret.
Deze show zal de geschiedenis ingaan als een van de meest uitgestelde shows (als we even Sting op Gent Jazz buiten beschouwing laten), maar we durven met zekerheid te stellen: deze show was het wachten meer dan waard.

Setlist: Perth -  Heavenly Father - Towers - U (Man Like) - 666 ʇ - Blindsided - iMi - Jelmore - 33 “God” - Calgary - Flume - Wash. - 10 d E A T h b R E a s T ⚄ ⚄” - Hey, Ma - Faith ____45_____ - Skinny Love - Holocene - The Wolves (Act 1 and 2) - Woods (solo) – Rabi

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert Van de Velde - Maddy Beahen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4470-bon-iver-3-11-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation

Gus Englehorn + Bat eyes - Lichtelijk gestoorde finesse

Nadat ik eerder kennismaakte met Gallus en Mystic Peach in de 4AD zag ik in Leffinge opnieuw twee groepen die hun kunnen hadden mogen bewijzen op Left Of The Dial, een driedaags festival voor opkomende alternatieve bands in Rotterdam. Bat Eyes en Gus Englehorn hadden elkaar daar zelfs tegen het lijf gelopen en ontmoetten elkaar nu opnieuw in een mooi gevuld café De Zwerver.

Het Gentse Bat Eyes mocht deze mooie double bill openen en deden dat met een tomeloos enthousiasme. Met een aanstekelijke gretigheid loodste Koen Wijnants, voorheen actief bij Arquettes, zijn groep door een bijzonder fris klinkende set waar het spelplezier van afdroop. Naast hem bedwelmde een al even stralende bassiste, Luna De Bruyne, ons af en toe met een knappe tweede stem terwijl Birger Ameys zijn gitaar liet fonkelen.
De vier weifelden tussen indierock en powerpop waarbij de balans meestal naar dat laatste door sloeg. Niet meteen mijn ding want slechts weinige groepen kunnen in dit segment van de muziek op mijn goedkeurend geknor rekenen. Toch wist Bat Eyes zich aardig uit de slag te trekken dankzij een handvol clevere songs, ik herinner me het trage "I don't mind", en de pittige gitaren, vooral wanneer die even de vrije teugel kregen.

Daarna strompelde een schlemiel het podium op. Zo leek het toch. Met zijn verwaaid kapsel, verwilderde blik en gehuld in iets dat het midden hield tussen een kimono en de regenjas van inspector Clouseau zag Gus Englehorn er niet meteen uit als een hippe rockster. Je zou het hem niet nageven maar de in Alaska geboren maar tegenwoordig in Quebec City residerende Englehorn was voor zijn muzikantenbestaan een professioneel snowboarder. Blijkbaar was niets wat het leek bij deze kerel.
Hij opende zijn set met een extreem lofi gebrachte song, gezongen met een gek stemmetje. Niet meteen een knaller en ik zag al een doemscenario opduiken waarbij het optreden verzandde in oeverloos gepingel en gepruts. Maar ook hier werd ik op het verkeerde been gezet. De nummers die erop volgden werden steeds beter terwijl een stevig drummende Estée Preda (mevrouw Englehorn) ervoor zorgde dat onze Gus down to earth bleef. De bizarre songs, waarvan het overgrote deel geplukt uit zijn tweede en laatste plaat ‘Dungeon master’, waren zowel griezelig als vertederend en nogal surrealistisch van aard en leken wel geknipt voor deze Halloweenavond.
Zijn sobere gitaarbegeleiding was inventiever dan ik eerst geneigd was te denken en vertoonde sporen uit zowel de eighties gitaarrock als de garagerock terwijl de drums van Estée, die soms voor een heerlijke tweede stem zorgde, het rock-'n-roll gehalte aanwakkerde.
Wie aanknopingspunten zoekt, kan ik verwijzen naar Jeffrey Lewis, Daniel Johnston of Adam Green terwijl ik tijdens "Exercise your demons" zelfs aan Roky Erickson moest denken en dat niet alleen door het onderwerp van de song.

Dit was de laatste dag van een zes weken durende tour maar dat was er absoluut niet aan te zien. De twee straalden een positieve energie uit waar niet aan te ontkomen viel en zorgden met een lichtelijk gestoorde set voor één van de verrassendste optredens van het jaar.

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’

Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.

In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.

De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.

Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)


Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0

Organisatie: VZW Miracle