Mojo & The Kitchen Brothers - Van hallucinerend tot explosief
Mojo & The Kitchen Brothers, Temple Fang, Heath

Mojo & The Kitchen Brothers hadden hun Nederlandse vrienden van Heath en Temple Fang uitgenodigd voor een psychedelisch rockfeestje in de Trix Bar. Het bleek een drievoudige trip die telkenmale het publiek in een genotvolle stemming bracht.

Heath dompelde alvast de zaal in een smeulend psychedelica bad met amper een drietal songs in ruim 3 kwartier. Het had wel een Doors-sfeertje in huis, met dat verschil dat hier een bruisende harmonica als handelsmerk aan de sound was toegevoegd en dat de songs wel heel lange zijwegen in sloegen. We onthouden vooral het sterke “Nosedive” dat vanuit een zompige bluesy aanvang afstevende op een stomende finale, er broeide een atmosfeertje die bij momenten naar All Them Witches zweemde. 

Ook bij Temple Fang hadden ze op voorhand al de wierookstokjes aangestoken om een neo-hippie sfeertje te creëren dat aansloot bij hun sluimerende en hallucinerende stoner-rock. Wederom lang uitgesponnen songs die na een lange zwerftocht uiteindelijk tot een explosie ergens in de verre ruimte leidden.
Zo was “The River” terug onze favoriet, minutenlang sluipen en sluimeren om dan uiteindelijk die fatale giftige beet toe te dienen.
Temple Fang werkte een klein uur bijzonder hypnotiserend en had ook het publiek in een vaste wurggreep. Fijne ervaring, goeie band.

Terwijl de twee Nederlandse bands ons in een soort van trance hadden gebracht kwamen Mojo & The Kitchen Brothers ons brutaal wakker schudden met stoner-rock voor ADHD’rs, of speed-metal voor epileptici.
Dit hyperkinetische combo bracht stomende psych/stonerrock met de tomeloze energie en gekheid van King Gizzard & The Lizard Wizard en Mr Bungle. Na het avontuurlijke en overigens schitterende album ‘Into The Center of the Cat’s Eye Nebula’, waaruit “Mr Goblin Found the Electric Sugar” wederom met een flinke scheut peper in het gat werd gekatapulteerd, heeft Mojo niet stilgezeten en werd er met open vizier aan vers materiaal gesleuteld dat in de Trix zijn vuurdoop kreeg. De nieuwe songs bleken splinterbommetjes te zijn die duidelijk aangaven dat er volop werd ingezet op snelheid, explosiviteit en geschifte doch gecontroleerde herrie.
Met drie uitmuntende gitaristen in de rangen, elk met een gezonde hoek af, werden er uiteraard een stel moordriffs en spetterende solo’s op ons afgevuurd. Na een knotsgek half uurtje intense en uiterst elektrische uitbundigheid werd gas teruggenomen met een fantastisch, spacy en fascinerend “Into the Center of the Cat’s Eye Nebula” waarvan de hemelse intro (nou ja, intro) uitgesponnen werd tot een muzikaal juweeltje van boven de 10 minuten met heerlijk soleerwerk, totdat er uiteindelijk nog een ultieme splijtende lap werd opgegeven. In deze wonderlijke song gaf dit bruisende gezelschap het beste en gekste van zichzelf, en dat bleek heel wat.
Wat wij al wisten werd hier nog eens met verve bevestigd, Mojo & The Kitchen Brothers is samen met Gnome één van de meest indrukwekkende bands aan het Belgische stonerfirmament en alles wat daarrond zweeft. Laat die nieuwe plaat nu maar snel komen.

Organisatie: Trix, Antwerpen

The Bevis Frond - Moet er nog een gitaarsolootje zijn?

Sam De Rijcke - The Bevis Frond is het toonvoorbeeld van de eeuwige cultgroep, al 40 jaar aan de gang, erkend door een selecte groep liefhebbers maar quasi compleet genegeerd door de voltallige muziekbusiness. De band is er nooit in geslaagd om een groot publiek te bereiken (ook vandaag terug een zeer magere opkomst, onterecht natuurlijk, zo gaat dat nogal dikwijls), maar werd in al die jaren wel op handen gedragen door een schare trouwe fans waaronder ook alternatieve gitaarrockbands als Teenage Fanclub, Lemonheads, Wipers en Dinosaur Jr.
The Bevis Frond is het geesteskind van Nick Saloman, die met verschillende bezettingen al sinds eind jaren tachtig zo een slordige 25 albums heeft gemaakt. Daarop een zeer uiteenlopende sound die zowel schatplichtig is aan de psychedelische sixties als aan folk-rock, prog-rock en hard-rock. Op al die albums zijn er steevast minutenlange heerlijke gitaarsolo’s terug te vinden, een eigenschap die prominent aanwezig is, en in de live performances is dat uiteraard niet anders.

Saloman profileerde zich als een sympathieke frontman, maar vooral als een begenadigd gitarist die trouwens volledig lak heeft aan een imago of guitarhero-allures, een vaak ergerlijke aandoening waar veel van zijn collega’s aan lijden. Maar hoegenaamd niet zijn bandleden, want die speelden als een bende ervaren rotten die alle knepen van het vak van binnen en van buiten kenden.
Zo zat vanaf “Through The Hedge” de drive er al volledig in, de heren voelden elkaar perfect aan, alsof Neil Young & Crazy Horse hier van jetje stonden te geven. Een niet te miskennen invloed trouwens, dat zou vanavond meermaals blijken. Alsook die van Alex Chilton, want het songschrijverschap van Saloman leek ons ook sterk beïnvloed door Big Star, dat kwam duidelijk naar boven in “Lights Are Changing” en verder in de set in “He’d Be a Diamond” (niet toevallig ooit gecoverd door Teenage Fanclub) en “Stars Burn Out”.
Omdat de gitaar zo centraal staat in de songs van The Bevis Frond, werd Saloman dan nog eens bijgestaan door een extra gitarist, de eveneens briljante Paul Simmons. Die combo zorgde meermaals voor gensters, met name in het schitterende “Pale Blue Blood” kwam Simmons met een fenomenale minutenlange solo aanzetten. “A Simple Pursuit” was een eerste hap uit dat verduiveld goede gloednieuwe album ‘Horrorful Heights’, een ballad met een illustere solo zoals we die ook al eens in het arsenaal van Jay Mascis durven aantreffen.
In een geweldig en uitvoerig “Superseeded” werd Simmons wat tegengewerkt door een weerbarstige gitaarversterker, maar dit was hoegenaamd geen hinderpaal om die song tot een hoogtepunt van de avond te laten uitgroeien. Terwijl Simmons het euvel trachtte te herstellen toverde Saloman immers de meest sprankelende solo uit zijn gitaar, om er daarna dan samen een stevige lap op te geven en de boel nog eens volledig te laten openbarsten. In een stevig rockend “Well Out of It” gingen de heren dan nog eens volledig loos en soleerden ze tegen elkaar op, een ware gitaareruptie, virtuositeit zonder machogedrag. In een uitmuntend “Space Age Eyes” deed het superieure gitaarduo dat nog eens fijntjes over. Het kon ook iets compacter en snediger, getuige “Undertaker”, een welgemikte punksneer die zowel het tempo als de adrenaline de hoogt in joeg.
En dan kregen we als uitgebreid toetje “King For A Day”, één van de sterkhouders van dat nieuwe album, waarin Saloman zijn band voorstelde, inclusief de onvermijdelijke individuele solomomentjes met een ultieme uitbarsting daarbovenop.
The Bevis Frond plakte er onmiddellijk nog twee compacte en hevige rockers aan als ultieme bisronde. Het kan aan ons liggen, maar eentje daarvan, het furieuze “Maybe”, neigde toch verdacht veel naar Neil Young’s “Rockin In a Free World”. Dan geven we u toch graag even dit mee, “Maybe” staat op ‘Miasma’, een album uit 1987, Neil Young’s wereldhit is er eentje uit 1989.

Sowieso een uitmuntend concert van een dikke 2 uur. The Bevis Frond heeft er zich al lang bij neergelegd dat die doorbraak er wellicht nooit zal komen, het maakte hen niet uit voor hoeveel volk ze uiteindelijk maar stonden de te spelen, het spelplezier, de goesting en de klasse dropen ervan af.

Erik Vandamme - The Bevis Frond - Een adembenemende, lang psychedelische trip
De Britse band The Bevis Frond (****), de band van de Britse muzikant Nick Saloman, is uitgegroeid tot een begrip binnen underground rock middens. Niet enkel brachten ze talloze prachte schijfjes uit, ook live hebben ze met hun lange sets de (kleine) clubs in vuur en vlam gezet.
Met die warme intimiteit stonden ze nu in de N9, Eeklo. Al veertig jaar lang weten ze meeslepend-aanstekelijk-energiek uit te pakken met een adembenemende, lang psychedelische trip.

Die langdradigheid is geen struikelblok, want Nick is een charismatische frontman die als gitarist, performer en klasse verteller uitmuntend is. Hij is goed omringd, we horen van de band verbluffende riffs, onvermoeibaar zweefden en vlogen de gitaarriedels om ons heen. Heerlijk genietbaar dus in die speelsheid en de leuke kwinkslagen van een band die als jonge wolven tekeer gaat.
The Bevis Frond bracht songs uit hun nieuwste album 'Horrorful Heights', eentje die bol staat van losgeslagen riffs, lange solo's en verbluffende uithalen. De aandacht behouden ze met brio; van een country vibe gaat het moeiteloos naar typische jaren '60, om dan te belanden in die jaren '90 gitaarscene. Een tijdloze band … De gitaren gaan helemaal loos en de warme vocals zijn een meerwaarde. Continu werd geswitcht tussen ingetogenheid en dynamiek van verschillende genres. Iedereen was mee in hun muzikaal verhaal. Magisch!
Geen idee waarom deze band altijd een beetje die 'cultstatus' heeft blijven behouden, want puur muzikaal en qua charisma is deze The Bevis Frond groots en leuk. Wat een trip!

Organisatie: N9, Eeklo

Michelle David & The True-Tones - Souldiva zonder kapsones

De laatste plaat van Michelle David & The True-Tones, ‘Soul woman’, klinkt me net iets te gesofisticeerd om echt te bekoren maar hun stevige livereputatie kon me toch verleiden om naar Les 4 Écluses af te zakken. Daar speelden ze al mijn twijfels genadeloos van tafel. En alsof dat nog niet volstond kregen we vooraf nog een tweede revelatie gepresenteerd, Moïra.

Moïra verwijst naar de Griekse godin van het lot maar blijkt tevens een erg populaire groepsnaam. Maar vanaf nu zal ik de naam Moïra vooral associëren met een kwartet uit Lille. Hoewel de groep enkel de digitale single, "Butterfly effect", heeft uitgebracht, maakte ze live een opvallend mature indruk.
Moïra bewoog zich in het schemergebied tussen jazz en rock en kon daarbij rekenen op de sensuele uitstraling van frontvrouw Maï. Haar soepele, soulvolle zang deed voortdurend aan Amy Winehouse denken en daar is absoluut niets mis mee.
Wat verder opviel, was het ontbreken van de alomtegenwoordige elektronica en de keuze voor louter ambachtelijke instrumenten. De bassist en de drummer leken zo uit een jazzcombo geplukt terwijl de gitarist wat meer rock georiënteerd was en niet vies bleek van een toefje psychedelica.
Het echte uithangbord bleef evenwel de gracieuze zangeres die een enkele keer ook de keys bespeelde.
Moïra toonde zich een veelzijdige groep door zowel stevig als fijnbesnaard uit de hoek te komen. Knap!

Michelle David (°1966) groeide op in New York waar ze vanaf haar vierde in de kerk zong. Nauwelijks een jaar later maakte ze al deel uit van een eerste groep, The Mission Of Love. Daarna was ze vooral actief in musicals en studiosessies. In 1994 verhuisde ze naar Nederland, waar ze in de buurt van Amsterdam woont. Sinds 2015 heeft ze er ook een Nederlandse groep, The Gospel Sessions, die in 2022 werd omgedoopt tot The True-Tones. Dit jaar verscheen haar achtste plaat met die band: ‘Gospel woman’, een goed excuus om nog eens de hort op te gaan.
Michelle David bleek een gedrongen verschijning die zich meteen ontpopte tot een souldiva, maar dan wel eentje zonder kapsones. Ik was meteen in de ban van haar warme stem die ze af en toe rauw liet uithalen en steeds oprecht klonk.
Haar Nederlandse begeleiders, alle drie keurig in het pak, oogden misschien wat droog, muzikaal bleken ze van onschatbare waarde.
Michelle David opende de set met "Brothers and sisters", titeltrack van haar voorlaatste plaat. Klassieke uptempo soul, energiek gebracht met twee gitaren en zonder bas; pas na enkele nummers ruilde Onno Smit zijn gitaar voor een basgitaar.
"Speak to me", dat zo een hit van Diana Ross & The Supremes had kunnen zijn, klonk wat ruwer dan op plaat, mede doordat David een deel enkel begeleid door de drums van Bas Bouma zong.
Onmiddellijk daarna kreeg diezelfde Bouma tijdens "You are" zijn solospot, waarin hij zijn talenten ongehinderd mocht botvieren. Het werd een erg gevarieerde set inclusief twee schitterende gospelsongs ("Peace" en "I thank you"), waarvoor de muzikanten even gingen zitten. Voor mij was "If you don't try", dat de rauwe energie van James Brown bezat, het absolute hoogtepunt. Met "More grace" waagde David zich dan weer aan een streep hitsige funk.
Maar er was niet alleen die fenomenale stem, die soms aan Candi Staton herinnerde, ook de gitaar van Paul W. Willemsen klonk al even verbazingwekkend. Zeker geen krachtpatserij, maar vooral de met zorg gekozen klankkleuren, niet zelden met vintage rock-'n-roll tinten, spraken tot de verbeelding.

Dit was één van die optredens waarin zowat alles klopte en de songs stuk voor stuk de plaatversies overtroffen. Slechts één keer lukte dat niet: "When all is said and done" klonk me toch iets te glad. Maar dat bleek uiteindelijk een te verwaarlozen detail in een grandioze set waarin Michelle David het publiek in extase wist te brengen.
Dat publiek mocht tijdens de bis, "Yeah yeah yeah", nog een keer massaal meebrullen, waarna het voldaan en uitgeput huiswaarts kon trekken.

Organisatie: Les 4 Écluses, Dunkerque

Eric Clapton - Een Master Class in de Blues

Op 81-jarige leeftijd hoeft Eric Clapton niemand meer iets te bewijzen, maar in een uitverkochte AFAS Live in Antwerpen liet de Britse legende zien dat zijn passie voor de blues nog even vurig brandt als in zijn jonge jaren. De avond voelde als een cirkel die rond was, mede door het voorprogramma van Andy Fairweather and the Lowriders. De decennialange vriendschap en muzikale geschiedenis tussen Andy en Eric zorgde voor een warme sfeer die de toon zette voor een avond die volledig in het teken stond van vakmanschap en de muziek die hen beiden al die jaren heeft geïnspireerd.

Eerlijk is eerlijk: tijdens de eerste nummers van de elektrische set was het nog even zoeken. Een diesel op leeftijd komt nu eenmaal wat trager op gang, en de precisie in de vingers en de afstelling met de zaal hadden even tijd nodig om de ideale temperatuur te bereiken. Maar eenmaal aan het draaien, was er geen houden meer aan. Clapton werd geflankeerd door een begeleidingsband uit de duizend, waarbij de synergie met gitarist Doyle Bramhall II voelbaar werd bij elke noot. In de ritmesectie legde Nathan East op bas, samen met de krachtige drums van Sonny Emory, een stevig fundament. Op de toetsen werd de diepgang bewaakt door oudgediende Chris Stainton, terwijl Tim Carmon op zijn Hammond B3-orgel voor diepe, ronkende soul-accenten zorgde. De achtergrondzangeressen Katie Kissoon en Sharon White tilde de nummers naar een bijna spiritueel niveau.
Vanaf de Cream-klassieker “Badge” vonden de muzikanten elkaar met de ogen dicht, waardoor Clapton alle ruimte kreeg om zijn Stratocaster te laten zingen. Het concert ontpopte zich tot een meesterlijke reis, waarbij de band naadloos schakelde tussen de rauwe blues van “I'm Your Hoochie Coochie Man” en de groove van “I Shot the Sheriff”.
Het meest breekbare moment van de avond diende zich echter aan bij de start van het akoestische blok. Clapton nam moederziel alleen plaats op een eenvoudig plooistoeltje in het midden van het podium voor Robert Johnsons “Kind Hearted Woman Blues”. De soberheid van dat beeld, een man, een gitaar en de blues, was indrukwekkend. Pas bij het tweede akoestische nummer, “Nobody Knows You When You're Down and Out”, kwam de rest van de band hem weer vergezellen om de intimiteit van de set verder uit te bouwen. De ingetogen versie van “Layla” en de breekbare uitvoering van “Tears in Heaven” toonden aan dat de kracht van Clapton anno 2026 vooral ligt in de beheersing en het gevoel voor nuance.
In de finale ging het volume weer omhoog en kreeg de machine de kans om volledig op volle toeren te draaien. Tijdens het uitgesponnen “Old Love” en de Robert Johnson-klassiekers “Cross Road Blues” en “Little Queen of Spades” ontstond er een prachtige wisselwerking tussen de gitaren en het ronkende orgel van Carmon.
De avond bereikte een kookpunt met het onvermijdelijke “Cocaine”, waarna de voltallige band in de toegift met Bo Diddley’s “Before You Accuse Me” nog één keer alle remmen losgooide.

Het was meer dan een concert; het was een waardig eerbetoon aan de bronnen van de blues, gebracht door een legende en een band die, eenmaal warmgedraaid, simpelweg onverslaanbaar bleek.

Organisatie: Gracia Live