The Liminanas - Psychedelica in de cinema
Een beetje onwennig en stijf van de stress stond de jonge Rosie Stuart op het podium, alsof het haar vuurdoop was voor een publiek van meer dan 10 concertgangers. Stuart leek ook de mening toegedaan dat ze zich constant moest verontschuldigen voor haar aanwezigheid. Een beetje meer assertiviteit was welkom geweest.
Met haar elektrische gitaar begeleidde ze zichzelf in een stel songs die met een beetje goede wil al eens deden denken aan de jonge PJ Harvey of aan Amanda Palmer, maar als haar stem oversloeg werd het soms wel pijnlijk. Er is duidelijk nog werk aan de winkel, zowel qua podiumact als qua songs.
The Liminanas uit het diepe Franse Zuiden zijn in principe een duo, maar live wordt het gezelschap uitgebreid tot een zeskoppige band, waardoor alles een flink stuk forser en gedrevener klinkt. Marie en Lionel Limanana zijn geen ego’s die zelf in de picture willen staan, ze reduceren zichzelf gewoon tot groepslid en geven hun bandleden voldoende ruimte en tijd om te schitteren met de versterkers wagenwijd open.
Na al die jaren hebben ze een eigen in fuzz gedrenkte sound ontwikkeld die schatplichtig is aan zowel Serge Gainsbourg, The Raveonettes, The Velvet Underground als Brian Jonestown Massacre. Met deze laatste zijn ze geregeld al eens samen de studio ingetrokken, net als met een handvol andere boeiende gasten als Bobby Gillespie, Jon Spencer en zelfs Laurent Garnier. Het toont alleen maar aan hoe veelzijdig deze band is.
Het is altijd hun betrachting geweest om hun geluid zowel een cinematografisch als een psychedelisch karakter te geven, en in hun live set wordt dat nog geaccentueerd door een reeks prikkelende videoprojecties die perfect matchen met de hypnotiserende sound.
The Liminanas kwamen gestaag op gang met een greep songs uit hun nieuwste album ‘Faded’ (“Spirale”, “Prisoner of Beauty” en “Shout”) maar ze waren pas echt goed op dreef met “J’adore Le Monde” en het lekker ritmische “Down Underground”, waarin dat typische heerlijke sixties orgeltje een eerste keer kwam opdraven. Het verslavende repetitieve karakter van hun songs werd ten top gedreven in “Salvation”, “Shadow People” en een geweldig “Istanbul Is Sleepy”. Dat is net wat een Limananas gig zo indrukwekkend maakt, in hun live versies worden de songs steevast uitvergroot tot iets magisch en komen ze terecht in een wall of sound die zijn weerga niet kant.
Met de Cramps cover “TV Set” werd ook nog eens het rock’n’roll-gehalte aangewakkerd en in de bis werd de hypnose tot een hoogtepunt gedreven met een minutenlang aanzwellend “Rocket USA”, de Suicide song waar The Liminanas een fenomenale invulling aan gaven.
In een tijdspanne van 15 jaar hebben The Liminanas al een reeks fijne plaatjes uitgebracht, maar dit is toch vooral een band die je live moet beleven want op het podium drijven ze je van de ene climax de andere in.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Marcel zingt Boudewijn – Een muzikaal erfgoed dat blijvend mag gehoord worden!
Marcel De Groot
Marcel zingt Boudewijn … Het idee om zijn vaders repertoire te vertolken, speelde al langer in Marcel’s hoofd. Met zijn drieën op akoestische gitaar speelden ze een goed anderhalf uur een mooi overzicht van z’n oeuvre van de Lage Landen kleinkunst, die de sterkte van het Nederlandstalige lied en de songtekst na al die jaren nog steeds ondersteunt.
Gezien pa de podia vaarwel heeft gezegd enkele jaren terug, hij is 81 intussen, wil zoonlief het muzikaal vlammetje nog niet volledig uitdoven. Met multi-instrumentalisten en virtuozen Martin Bakker (Nits, Gruppo Sportivo, Freek de Jonge …) en Rens van der Zalm (Frank Boeijen, Youp van ’t Hek …) wordt gegrasduind in het rijk gevulde oeuvre van Boudewijn.
We horen het puike, sterke songwriterschap van Bouwewijn samen met Lennaert Nijgh én van Neerlands Hoop (Freek De Jonge en Bram Vermeulen). En tussenin krijgen we verhalen en anekdotes uit de unieke carrière.
Het hoeft niet te worden gezegd … Boudewijn De Groot was een Groots en één van de Bekendste sing/songschrijvers van Nederland, begonnen als protestzanger, die de kleinkunst groot heeft gemaakt. Hij werd bekend met een pak songs als “Welterusten meneer de president”, “Het Land van Maas en Waal”, “Als de rook om je hoofd is verdwenen”, “Meester Prikkebeen”, “Jimmy (de eenzame fietser)” , “De zwemmer”, “Meisje van 16”, … enzovoort, enzoverder….
Boudewijn De Groot bewees hoe eenvoudige Nederlandstalige pop kon raken, prikkelen en overtuigen.
We kregen er hier een selectie van te horen , met ook andere nummers die hij als liedjeskoppel schreef al of niet met Nijgh of leeftijdsgenoten Neerlands Hoop. En het project Vreemde Kostgangers met wijlen Henny Vrienten en de onlangs overleden George Kooymans werd niet vergeten.
‘Het oeuvre van pa is een erfgoed dat blijvend mag gehoord worden’ , haalde zoon Marcel prompt aan. Hij zorgde voor een boeiende set vol nostalgie, sober, sfeervol, ingenomen, dromerig, broeierig van aard. We zien hier waar artiesten als Bart Peeters, Gorki, De Mens, Noordkaap, Bazart, Yevgueni of Zesde Metaal en de rits Nederlandse artiesten als MAM, The Scene, Tröckener Kecks of Spinvis ergens de mosterd hebben vandaan gehaald.
Het begon allemaal zeemzoeterig in een sunday afternoon warme gloed door songs “Eva”, “Als jij niet van mij houdt” en “Hoe heet het nu ook alweer” , nummers die nu net de donkere dagen van november ondersteunen, waarbij je wat dichter bij elkaar schuift of elkaar de hand vastneemt.
Naast de akoestische gitaren of bas werd de accordeon of mandoline boven gehaald, wat de sound wat afwisselde en kleur bood. Een lichte swing, groove was dan ook niet veraf in het intense, sfeervolle materiaal, o.m. op “Ballade voor de vriendinnen van 1 nacht”, “Vrijgezel” en “Vondeling van Ameland”.
In deze muzikale reis krijgen we middenin enkele kleppers van herkenbaarheid, “Verdronken vlinder” en “Testament van m’n jeugd”. Ademruimte voor de instrumentatie dan op “Terug van weggeweest”. Het warme onthaal deed de drie deugd.
Een eerbetoon aan het Vreemde Kostgangers project aan de twee overleden grootheden hadden we met het integere “Scheiding”.
Een uiterst amicale set dus met de stem van Marcel die dichtbij pa leunt. We dreven verder zachtjes op een wolk terug in de tijd met “Tip van de sluier”, “De avond (ik geloof in jou)” en twee geschreven composities “Mallebabbe” (Rob De Nijs) en “Annabel” (Hans De Booij), in een feller uptempo ritme en met een zeker meezinggehalte.
… Alsof Simon & Garfunkel er mee gemoeid waren hier …, we hoorden hen in de background, ook zij waren net als Boudewijn De Groot en Lennaert Nijgh twee grootse namen in het schrijven en zingen van composities.
Mag Festival Dranouter het festival zijn waar deze drie mogen staan, na Pa-lief, die bijna twintig jaar geleden er één van de avonden afsloot. Het zijn zo van die dingen, die nummers van Bouwewijn die ons doen besluiten dat we te maken hadden met een knap zanger/ songschrijver wiens songs niet mogen godvergeten of begraven zijn ….
Organisatie: Kursaal, Oostende
Flasyd + Fruit Tones - Prachtige double bill
Flasyd + Fruit Tones
Fruit Tones mochten hun tour afsluiten in de Pit's en waren daar ondanks een wat schrale opkomst duidelijk heel gelukkig mee. Blijkbaar krijg je voor een optreden op een maandagavond in hun thuisstad Manchester geen kat de deur uit. Het drietal is al actief sinds 2014 en kwam hun gloednieuwe derde plaat, ‘Easy peelers’, voorstellen.
Terwijl we tegenwoordig worden overstelpt met postpunkbands uit Groot-Brittannië, die krampachtig proberen het wiel opnieuw uit te vinden, geeft Fruit Tones geen zier om vernieuwing en zweert de band bij muziek die al duizenden keren is voorgedaan. En toch voelde hun mix van sixties garagerock en oer-Britse pubrock als een verkwikkende douche na een zweterige zomerdag.
Tom Harrison heeft een heerlijk lijzige stem die hij af en toe wellustig liet vibreren terwijl zijn compacte gitaarsolo's pure rock-'n-roll in de geest van Chuck Berry ademden. Samen met de driftig meppende drummer Tom Walmsley en bassist CJ Wood, die de songs geregeld kleurde met sterke backing vocals, serveerde hij ongecompliceerde budget rock die me soms deed denken aan Mickey Jupp. Nummers als "Easy peelers" en "Nothing but a headache" klonken zo urgent en meeslepend dat je haast zou zweren dat het covers waren.
Toch konden we ook één echte cover noteren: het niet meteen verwachte "F-'oldin' money" van The Fall (origineel: "$ F--olding Money $" van Tommy Blake uit 1959), waarmee Harrison stadsgenoot Mark E. Smith wou eren.
Flasyd uit Brooklyn, New York werd aangekondigd als een volledig vrouwelijke punkband maar in de Pit's bleek dat toch even anders uit te pakken. Net voor de tour hadden Kim Sollecito en Bratt de groep immers verlaten. Hun plaatsen werden ingenomen door twee mannen (bas en drums) en een vrouw (gitaar) waarvan ik de namen schuldig moet blijven. Het maakte wellicht weinig verschil:
Flasyd is vooral het project van frontvrouw Syd Suuux en kende in haar jonge bestaan reeds talloze personeelswissels. De band heeft één volwaardig album gemaakt, ‘Always fast, hardly accurate’, dat blijkbaar niet fysiek is verschenen, waarop Syd Suuux haar gal spuwt tegen giftig machismo en ongelijkheid.
In de Pit's opende Flasyd met een lange instrumentale intro waarin de gitariste alle ruimte kreeg om haar duivels te ontbinden. Ze deed dat niet meteen op de makkelijkste manier, maar toch met onmiskenbare panache. Hoewel niet alle riffs even origineel waren - enkele leken zelfs geleend van The Stooges - bleef haar onorthodoxe, behoorlijk heavy klinkende gitaarspel een hele set lang boeien.
Toch bleef ook zij wat bungelen in de schaduw van Syd Suuux, die zonder veel moeite alle aandacht naar zich toe wist te zuigen. De manier waarop ze rond de microfoonstandaard kronkelde, met de micro omgekeerd boven haar hoofd, verried haar verleden in het theater en als model. Haar rauwe, monotone zang vormde de sluitsteen van een fusie van noise, hardcore en punk die het experiment niet schuwde, maar misschien net iets te serieus was.
De lange pauzes tussen de nummers - wellicht een gevolg van de inderhaast samengestelde bezetting - haalden bovendien de vaart uit de set waardoor enkele toeschouwers afhaakten. Toch bleef dit intrigeren tot het einde en werd het zelfs even geinig toen de drummer van Fruit Tones zich plotseling een weg naar voren wurmde om enkele woorden mee te brullen.
Het werd een heel mooie avond, waarin Fruit Tones een ware revelatie bleek en ook Flasyd de nodige punten uit de brand wist te slepen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
Dishwasher_ - Jazzclub - Als grenzen vervagen…
Sinds de oprichting in 2019 heeft het Gentse trio Dishwasher_ (*****) alle mogelijke muren tussen genres weggevaagd om een fris klinkend geluid te creëren. Met hun titelloze debuutalbum, dat in april 2023 via Sdban Ultra werd uitgebracht, zette de band de kroon op een indrukwekkend eerste hoofdstuk.
Ondertussen heeft Dishwasher_ niet stil gezeten, nu is er een nieuwe plaat uit. 'Anemoia'; deze kwam eind oktober op de markt en werd sterk onthaald. Live is Dishwasher_ een band die de grenzen van improvisatie en experiment in jazz aftast, tot ze vervagen en kunnen worden verlegd.
In een goed vol gelopen De Casino hielden ze iedereen een uur lang in de ban, en namen ze hen mee in hun boeiende, kleurrijke wereld.
De grote sterkte van Dishwasher_ is het combineren van verschillende stijlen op doordachte wijze tot een samenhangende als onverwachtse ervaring op virtuoze wijze. Het is allemaal uitgekiend, die speelsheid en improvisatie. Muzikaal gaat het naar een climax toe, met onderhuids een rock aanvoelen.
Een dynamische mix van genres, met energieke rock en sfeervolle stukken door saxofoon en de onverwachtse overgangen naar een feestelijke Ierse folkklank. Wat een muziukaal avontuur hier, met behopud van de jazz roots.
We krijgen aanstekelijke en groovy klanken van bas, elektronica, klanken, zwevende percussie en drums. Het gaat van intimiteit naar een lichtjes oorverdovende climax.
Het publiek is verbouwereerd en weet hen warm te onthalen. Er volgen geen bisnummers, het hoefde ook niet want de mooie trip die het trio had aangeboden was mooi en kleurrijk.
Bassist Louise Van Den Heuvel, Drummer Arno Grootaers en Saxofonist Werend Van Den Bossche zijn doorwinterde jazz muzikanten, die hun roots trouw zijn gebleven. Maar elk van hen deelt ook een voorliefde voor andere muziekstijlen, van rock, folk en elektronica.
Ze bouwen hun nummers dan ook laagje per laagje op, tot een climax is bereikt met warme , analoge synths klanken.
Die veelzijdigheid zorgde er reeds in 2022 voor dat we onvoorwaardelijke fan zijn geworden van Dishwasher_
Nu in 2025 zetten ze dit nog steeds in de verf, zowel op plaat als live. Als grenzen vervagen , dan kan binnen het jazz genre Dishwasher_ tegen komen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Funeral Dress – Punk is dead - Is punk nu uitgedoofd … of niet als we Funeral Dress horen
Funeral Dress is al 1987 bezig, en door de jaren heen bewezen ze mee dat punk nog altijd niet is uitgedoofd. Momenteel staat Funeral Dress er nog steeds als een ondoordringbaar blok graniet op het podium. Ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit 'Goodbye?'. Is Punk nu uitgedoofd, dood … of niet?. Een vraag die al diverse malen werd gesteld , met uiteenlopende antwoorden.
Onder de noemer 'Punk is Dead' doet onze Belgische Punktrots Funeral Dress optredens in verschillende clubs. Het bracht hen op een koude november avond ook naar De Casino in Sint-Niklaas. Een knallend antwoord dat punk nog springlevend is … Boenk erop!
Het is een gewoonte om op hun tour ook een jonge, talentvolle band op sleeptouw te nemen. Begin dit jaar was dat Luna en de Maanstenen in Trix, die ons compleet omver wisten te blazen. "De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het 'em. Er zit potentieel in deze drie . Deze 'zelf verklaarde Friet-Steak-Punk' konden we dus wel smaken", schreven we.
Deze keer mocht de Gentse formatie HetZe (****) als eerste optreden. Deze band haalt zijn inspiratie uit fastcore, hardcore, power violence en D-beat. 'Snel, agressief en energiek' is hun motto.
De band is ook actief in de Europese underground scene en heeft verschillende albums en een pak optredens op hun conto staan. Met die ervaring binnen de scene, speelden ze dan nu in Sint-Niklaas. Furieus en zonder opkijken bestormde HetZe hett podium. In een klein half uurtje, dreven ze het tempo voortdurend op tot ongekende hoogtes, een adempauze werd het publiek niet gegund. Er volgden enkele kleine moshpit en de al even furieus solerende zangeres ging de fans persoonlijk opzoeken. Alles ging zo razendsnel waardoor we totaal verweesd achterbleven. Wat een wervelende sensatie!
Sensationeel? Dat zijn The 5z (*****) ook al vele jaren. De band brengt een mengeling van covers en eigen nummers, in een eigenzinnig kleedje gestopt, melodieus en rechttoe-rechtaan Zoals dat hoort eigenlijk. “Are you ready (.. for some darkness)'' luidde dat kantje absurditeit en humor. Speels virtuoos eigenzinnig gaat het combo te werk, o.m. op “Rocky”, “Do you remember rock'n' roll radio” en “Fight for you right”, coversongs die nieuw leven werden ingeblazen. Feestje bouwen is het uitgangspunt. De blazers waren alvast een toegevoegde waarde.
The 5z ging goed door op een “So Long”, “Nervous Breakdown”, “Gay Bar” en “Richochet”, niet voor de hand liggend , maar met respect voor het origineel, voorzien van een eigen 'punk' inbreng.
In een wervelende finale zet de band de puntjes nogmaals op de 'i' met songs als “Go with the flow” en “California ûber alles”, ook al twee classics in het genre.
The 5z overblufte zichzelf en dat was mooi. Met een dosis gretigheid en humor bevestigden ze dat punk inderdaad nog niet is uitgedoofd .
Met “Punk is back in Town” vloog Funeral Dress (*****) er direct keihard in, het publiek ging gretig in op de uitnodiging, en er ontstond reeds vroeg een moshpit en een potje 'pogo'. “Burn the City” en “Dead and Glory” waren twee knallers. We waren nog maar aan het begin van deze wervelende punkset.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt op “Ik mut just niks” - meegebruld door de fans; “Shoulder to shoulder” en “Cops are no human beings” waren de volgende uppercuts. Een song als “All politicians are cunts” blijkt nu nog helaas relevant te zijn, als we de mistoestanden rondom ons heen bekijken.
Funeral Dress sleept zijn publiek mee in zijn verhaal en schopt tegen de schenen. “Welcome from the underground” luidt een dosis absurditeit in. Twee in een clown pak en met een soort Pinokkio pak zorgden dansers voor een extra dosis humor. Op “Fuck the fucking Fuck” stonden er zelfs twee dansers met een middelvinger als hoofd op het podium, ze sprongen zelfs in het publiek. Middelvingers gingen hierp rompt de hoogte in.
“Sex , drugs, rock'n'roll' are ok” is een leuze die stevig werd meegebruld, rustpuntjes waren er niet gegund. Het onvolprezen “Pogo never stops” bevestigde het nogmaals.
Alsof dat niet genoeg is, beklommen fans het podium op de apotheose van de set, “Party on”, gevolgd door “Leaving on a jetplain”. Gitarist Stef crowdsurfte met zijn gitaar in de arm, tot helemaal achteraan en dook vrij snel weer vooraan het podium op.
De finale werd ingezet met “Don’t dicate”. De verbluffende punk rollercoaster werd besloten met “Goodbye?”. Met een vraagteken inderdaad, want Funeral Dress neemt vooralsnog geen afscheid van het podium. Er volgen in 2026 nog fijne optredens en festivals.
Na circa veertig jaar geeft Funeral Dress het ultieme antwoord op de vraag of punk nu uitgedoofd of dood is . Punk is maar uitgedoofd of zo dood als je dat zelf wil, zoals je dat zelf beleeft, en hoe je als mens er zelf mee omgaat… Dat was duidelijk!
Neem nu gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8859-funeral-dress-21-11-2025?Itemid=0
The 5z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8858-the-5z-21-11-2025?Itemid=0
Hetze
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8867-hetze-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DITZ - Onstuimige post-punk zet Wintercircus op zijn kop
Opus Kink is een nieuwe opkomende band die alom geprezen wordt in de Britse pers. En dat is voor een keertje niet overdreven, Opus Kink lijkt ons immers een olijke en driftige bende met bijzonder veel jeuk in de onderbroek. Dit prettig gestoorde zeskoppige gezelschap speelt stekelige en tintelende indie-rock met een hoek af. Een sound die niet in een hokje is te brengen, het pendelt van disco naar folk en passeert langs new wave en Britpop. Maar het werkt bijzonder aanstekelijk, is lekker dansbaar en het swingt de pan uit. Een stel blazers die het boeltje om de haverklap komen opzwepen zorgt voor het aanhoudende feestgehalte en de set wordt dusdanig opgebouwd dat zowat iedereen na een half uurtje de dansbeentjes heeft losgegooid, de één al wat voorzichtiger dan de ander.
Feit is dat Opus Kink met okselfrisse en bruisende songs als “I Wanna Live With You”, “I Love You, Baby” en “St. Paul of the Tarantulas” hier een nieuw publiek voor zich heeft gewonnen. Hier gaan we gegarandeerd nog van horen.
DITZ is ongetwijfeld één van de meest opwindende sensaties die in het kielzog van Idles van over het kanaal zijn overgevaren. Met ‘The Great Regression’ en ‘Never Exhale’ heeft de band 2 indringende albums uitgebracht die barsten van de woede en spanning.
En die spanningsboog weten ze beslist ook op het podium te creëren met snerende post-punk die al eens omslaat in noise, een bas die klinkt alsof er bomen moeten omgehakt worden en gitaren die knarsen en bijten als The Jesus Lizard en The Birthday Party in hun beste dagen.
Zanger (of zangeres, wie zal het zeggen) Cal Francis heeft een charisma over zich waarmee de hele zaal in een handomdraai wordt ingepakt, één vingerknip volstaat om een uitzinnige moshpit aan te steken. Francis zuigt de aandacht naar zich toe met een act die al wel eens theatraal oogt maar nergens pretentieus is.
Een mens zou haast vergeten dat hierachter een strakke en geweldige band staat te spelen, want de sound die wordt gecreëerd is scherp, snedig en uitermate roerig. Prijsbeest “Taxi Man” zit vooraan in de set en zet al een eerste keer de boel op zijn kop, Francis smijt zichzelf het publiek in en doet het ganse zootje ontploffen.
Dat aangewakkerde vuur zal voor de rest niet meer verdwijnen. Met “God On A Speed Dial” en “Four” wordt nog wat meer giftig zuur in de set gekieperd en onder een onheilspellende basdreun nestelt Francis zich nog maar eens in de meute om er een dreigend “Smells Like Something Died In Here” te declameren.
Ook het lange “Britney” is zo een sluipmoordenaar die ons langzaam in een wurggreep neemt om uiteindelijk genadeloos toe te slaan. Het kan ook korter, de vuistslag “Seeking Arrangments” is een punksneer van amper anderhalf minuutje en een hitsig “The Warden” drijft de zaal tot boven het kookpunt.
De razernij van DITZ wordt zelfs nog uitzinniger met de totaal uit zijn voegen gebarsten afsluiter “No Thanks, I’m Full”.
Alles. Moet. Kapot.
Organisatie: Democrazy, Gent
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Gorik Van Oudheusden aka Zwangere Guy stond voor zijn grootste zaalopdracht in zijn thuisstad Brussel, en het was meteen volledig uitverkocht.
Voor Zwangere Guy ‘Papa ZG’ was dit een droomshow: hij groeide op in de wijk Ganshoren, op nog geen 800 meter van de Heizel waar de Arena staat. ‘Wie is Guy’, zijn eerste album uit 2019, evolueerde naar de persoon zelve ‘Wie is Guy echt? … Ruig, getekend, breekbaar, dankbaar,… Die symboliek kwam duidelijk naar voren en gaf het concert extra emotionele lading.
Zwangere Guy bracht niet alleen bruut geweld en rauwe energie, maar ook veel kwetsbaarheid. Hij sprak open over zijn verleden, zijn verslaving, verlies en hoe hij dankzij zijn familie en omgeving een nieuw leven vond. Dat raakte velen in de zaal.
Tijdens nummers als “Beter leven” en “Gorik pt 2” voelde je de zaal meeleven — teksten over pijn, verlossing en hoop klonken zwaar, maar brachten troost. Er viel een onverwachte stilte over de zaal — niet omdat het publiek afwachtte, maar omdat iedereen luisterde. Echt luisterde. Je hoorde de emotie in zijn stem, die net niet brak maar wel zwaarder klonk.
De arena werd kleiner, intiemer, alsof hij niet voor 15.000 man stond maar voor een kleine kring van mensen die hij in vertrouwen nam. Hij bedankte expliciet zijn moeder, dochter en zus die in de zaal aanwezig was. Het gaf de show iets heel integers, broos, breekbaar en menselijks.
Tegelijk was er de rauwe kracht: nummers als “Frontal”, “RAF”, “Guttergang” gaven het concert die typische Zwangere Guy-intensiteit, met moshpits, blote bast en elektronische beats.
Het publiek ging volledig mee: de zaal kolkte, de energie was hard en intens alsof je op een festival stond, maar dan binnen in een arena. Zwangere Guy, live begeleid door Umi Defoort en PJ Seaux, het blijkt een gouden trio te zijn … én natuurlijk aan vrienden geen gebrek, STIKSTOF is nooit ver weg bij Zwangere Guy en een potje kickboks met Krikke94 zorgde voor een waar (boks)gala.
Zwangere Guy maakte een evolutie, van moeilijke jeugd, verslaving en chaos, naar stabiliteit, reflectie en dankbaarheid. Hij sprak open over zijn worstelingen, maar ook over hoop en groei: “Ik ben honderd keer gevallen voor ik recht stond”.
Het contrast — vroeger en nu — gaf het concert veel emo en kracht. Ook een portie maatschappijkritiek was nooit veraf . De man is een waar vredesapostel geworden!
Het was niet enkel show, maar ook een eerbetoon en een soort van ‘thuiskomen’. Ja, er werd geschiedenis geschreven, en hij wou dat we warm , knus tegenover elkaar zijn.
Natuurlijk, een warm hart voor iemand die het wel gelukt is om uit de miserie te geraken met een groot besef dat vele anderen niet deze uitkomst hebben. Waar het onkruid ongehinderd verder groeit uit de tegels, voor hen moet Zwangere Guy een voorbeeld zijn.
Het concert van Zwangere Guy in de ING Arena was geen louter feest of spektakel maar eerder een levensverhaal – rauw, eerlijk, emotioneel. Het was alsof je getuige was van zijn transformatie: van jongen uit de Brusselse blokken tot man die zijn demonen overwon, dankbaar en vastberaden. Het was een krachtige, intense, oprechte en memorabele show.
Zwangere Guy bewees dat hij niet alleen een straatrapper is, maar ook een verteller van zijn eigen waarheid, met genoeg emotie en energie om een arena te vullen én te raken. Een rasartiest die rappen een andere dimensie heeft gegeven, een goochelaar met rake woorden die rechttrekken wat scheef is gegroeid. Een verlosser, een vredesduif, -apostel.
Een persoonlijke reis die iedereen meesleept!
In maart 2026 terug te zien in Vorst Nationaal, Brussel en op de zomerfestivals. Wees erbij!
Eerdere live 2025 Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Organisatie: Live Nation ism Busker+ All Things Live Belgium
Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Jah Wobble’s Invaders Of The Heart
Een leuke, ontspannende, kleurrijke, warme wereldlijke trip werd ons een goed twee uur lang aangeboden door de unieke Britse bassist/songwriter en dichter Jah Wobble. Met z’n Invaders Of The Heart, waaronder z’n twee zonen, werden we stapsgewijs meegesleept in een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige sounds zonder de realiteit te verliezen …
Jah Wobble is een toonaangevende, invloedrijke bassist die een rauwe, hoekige, diepe hypnotiserende groove in z’n bas geluid bracht. Het was alvast bepalend voor het werk bij de eerste PIL platen, met de ‘Metal box’ uit 79 , postpunk avant la lettre, als absoluut meesterwerk. De dreunende, stuwende, pulserende, grauwe, emotievolle baslijnen waren iets unieks, speciaals en grensverleggend.
De ‘Metal box’ kwam hier vanavond met mondjesmaat aan bod , onder het motto ‘Rebuilt’ , een herbewerken in dubstijl, iets waarmee hij na het PIL avontuur zich mee bezig hield. De amicale man gaf af en toe tijdens deze muzikale trip een vocale declamerende voordracht .
Jah Wobble heeft een goed op elkaar ingespeelde band, met hemzelve als gedelegeerd verantwoordelijke en dirigent. Intrigerend in dit muzikaal verhaal is dat de songs ontdaan worden van hun oorspronkelijke identiteit en compactheid. De nummers worden door hun kunde en aanvoelen in een soort jam gespeeld. Ze krijgen een avontuurlijke, creatieve insteek, zonder dat de originele melodie uit het oog wordt verloren. Ze zijn gebaseerd op een repeterende ritmiek, groove en galmende dubs, die ons in een gemoedelijk ontspannend sfeertje brengen en de dansspieren prikkelen.Kenmerkend is dat allerlei stijlen en genres in elkaar verweven zijn. Op die manier krijg je een amalgaan van pop, rock, psychedelica, jazz, George Clinton P-funk, soul en dance met een link naar de Midden-Oosten Arabische world, afro en dubreggae.
We worden meegesleept, -gevoerd in galmende dubby wereldmuziek. De set was er eentje van een soort ‘katharsis’, een beleven, ondergaan, ervaren in een repeterend los, zalvend, gemoedelijk, groovy, opbouwend virtuoos samenspel, waarbij ze elkaar blindelings aanvoelen en vertrouwen.
Wat recent materiaal wordt geïntrigeerd met enkele bepalende ‘Metal box’ songs, onbekend materiaal en 90 s interessant werk van ‘Rising above Bedlam’ en ‘Take me to God’.
In een dub symphony van kleurrijk galmende klanken krijgen we een ontrafeling van de songs als een “Becoming more like God” , “Visions of you”,” Liquidator” en ‘Theme from Get Carter”, aangevuld met enkele ‘Metal box’ honneurs als “Poptones”, “Careering” en covers als een “The chain” (Fleetwood Mac); daarnaast ook onbekend materiaal die de songmelodie en de jam, gecoördineerd -chaotisch, doen samenvloeien. Naar het eind toe kregen we nog een lange dub van “How much are they”, die new wave instant classic met Holger Czukay en Jaki Liebezeit.
Trouwens, in die 90s kregen we de doorbraak van heel wat bands en artiesten die de world van Jah integreerden, o.m. Cornershop , Fundamental, Sinead O'Connor, Asian dub foundation, Transglobal Underground, Natacha Atlas, Dreadzone en recenter Gorillaz; verder hoor je ook ergens die psychedelica van een Ozric Tentacles of Hawkwind.
Het werd telkens warm en sterk onthaald in een goed volgelopen Wintercircus en dat deed Jah Wobble en z’n Invaders deugd. De world inslag werd soms nog iets groter wanneer zijn twee zonen erbij kwamen , de ene dweepte mee met de percussie en de andere maakte gebruik van traditionele Keltische en Chinese instrumenten.
Even meegeven dat de twee als support-act ook voor de dag kwamen onder Tian Qiyi. Die twee maakten er in hun klein half uurtje een filmisch concept van, die ons deed denken aan de soundtrack van de ‘48 days’ movie. Ook zij brachten met pa Jah een boeiende meditatieve, zwevende, bezwerende trip, waarbij het kenmerkende basspel in dit kleurrijke palet zijn plaatsje opeiste.
Hoedanook dit was een world trip pur sang, enthousiast, vitaal en vol passie gespeeld in een liefdevol dub jammend kleedje, die spontaniteit, speelsheid, gevoel en kunde met elkaar deden verweven.
Het was echt mooi even te kunnen ontsnappen uit onze dagdagelijkse realiteit, zonder deze echt volledig te verliezen. Puik optreden dus!
Organisatie: Democrazy, Gent
Fragile - Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Fragile + Sad Boys Klub
Fun fact : je begint de band Fragile te volgen op spotify, om dan een paar maanden later hun voor-programma te mogen spelenn Sad Boys Klub. Small world indeed. Er is die zeldzame chemie tussen de bands, en ze hebben legio aan raakpunten. En de symbiose is groot tussen deze 2 bands, hoewel de twee bands muzikaal uit verschillende landen en scènes komen, was er een zekere rode draad : melancholie zonder cynisme, intensiteit zonder machogedrag, en muziek die oprechte emotie boven pose plaatst.
Het oeuvre van beiden bevindt zich in de ‘shoegaze”-scéne/post-punk, gedragen door gitaarriffs en snare drum, gestuurd door een zwaardere, vertellende stem.
De intro van het nummer "Model" ( Fragile), zou zomaar kunnen passen in het oeuvre van de sad boys! Maar inderdaad, Fragile is meer noisie, shouting en de punkscéne op speed.
De venue dan: ‘de Witloof Bar’ - Een karaktervolle, intieme concertzaal met een bijzondere sfeer. Vooral het 360°-podium is een meerwaarde, en geeft de drummer eindelijk ook z'n stage! Meestal wordt die stakker in de donkerste krochten van het podium weggestopt, waar hij hier gewoon in volle display zit. Beetje hetzelfde als Arcade Fire met hun ‘Everything Now’-tour in een boksring. Hier werd vroeger Belgian finest gekweekt onder de grond. Dus zeker dat deze zaal aan de basis ligt van nog veel moois.
Lives :
Sad Boys Klub – Emotionele buitengrenzen van indiepop
Sad Boys Klub beet het spits af en liet vanaf de eerste noten horen waarom ze een trouwe fanbase aan zich weten te binden. Hun set was een zorgvuldig opgebouwde reis langs gevoelens van verlies, hoop, frustratie en reflectie.
Ze openden met “Cry Scene”, een herkenbare en meeslepende track waarin het geluid van de band meteen stevig stond. Daarna volgde “Promised Land”, een nummer dat zich onderscheidde door zijn meeslepende drums en krachtige zanglijnen.
Met “A Calling” en “Ballet dancer” werd de sfeer intenser – introspectief maar altijd met een energieke ondertoon. “No Narrative” en “Captain” brachten een iets ruiger en duisterder randje, waarin de gitaren de overhand kregen en de vocalen extra scherp voor de dag kwamen.
Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel “God Is Insane”, een nummer dat even theatraal als oprecht klonk. De band sloot af met hun 1e single en basis van alles “Concrete Man”, een stevige en ritmische track die het publiek in beweging kreeg en hun optreden krachtig afrondde.
Fragile – Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Na de dromerige, tedere maar krachtige set van Sad Boys Klub was het aan het Franse Fragile om de avond voort te zetten. Het iets ruwe en intense werk, de post-punkscéne met Franse flair.
Ze openden met “Santander”, gevolgd door het ijzige maar warme “Winter”. De band wist onmiddellijk een sfeer neer te zetten waarin tekst en melodie naadloos samengingen. Met “Afterglow”, “Celebrate” en “Take Care” bouwden ze hun muziek langzaam op naar een meeslepende flow.
Het middenstuk met oa “Mur Mur”, “Reason Why”, “Little Thinges” en “Later” – liet de subtiliteit van de band zien. Fragile heeft het talent om zacht en verfijnd te klinken zonder ooit vaag te worden. Elke noot en elk woord had betekenis.
Naar het einde toe werden de klanken iets steviger. “TG&DL”, “Wall Flower”, “L/Cry” en “Mo-del” vormden een sterke afsluiting waarin de Franse band hun veelzijdigheid volledig liet horen. Een emotionele, maar muzikaal volwassen finale.
Een avond vol karakter en contrast
Waar Fragile de emoties rauw en uitgesproken op tafel legde, bracht Sad Boys Klub een meer po-etische en subtiele interpretatie van soortgelijke thema’s. Juist die contrastwerking maakte de avond zo sterk: twee bands, dezelfde gevoelswereld, maar met totaal verschillende stemmen.
Het publiek kreeg een concertervaring waarin melancholie geen zwaarte werd, maar schoonheid – gevangen in muziek die nog lang blijft nagalmen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fragile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8878-fragile-21-11-2025?Itemid=0
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8879-sad-boys-klub-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Tourist LeMC - Tussen cynisme en liefde
Tourist LeMC stond in De Kreun in Kortrijk, maar nog vóór de Antwerpse stadstroubadour het podium betrad, was het aan Guusje om de zaal warm te maken.
De jonge Nederlandse artiest, die bij het grote publiek doorbrak dankzij zijn duet “Blijf Nog Even Hier” met Bazart, bewees dat hij veel meer is dan een eendagsvlieg. Zijn set was licht, energiek en charmant, en groeide nummer na nummer in kracht. Vooral de laatste drie songs “Kleine Jongens”, “Dopamine” en “Cool” bleven hangen.
Ze brachten een mix van herkenbare emoties en frisse popenergie die perfect aansloot bij de sfeer die later op de avond zou volgen.
Het publiek had hem alvast stevig in de armen gesloten tegen de tijd dat hij het podium verliet.
Met de zaal op temperatuur kwam Tourist LeMC op, en vanaf het eerste nummer, “Emoji Hooligan”, werd duidelijk dat de tournee rond zijn vijfde album Alles Onder Controle geen klassieke Tourist-avond zou worden.
Op deze nieuwe plaat slaat hij een onverwachte richting in: minder naïeve hoop, meer cynisme, maar tegelijk ook meer humor. Het is alsof hij zijn wereld iets donkerder inkleurt, maar tegelijk moeite doet om er zelf om te kunnen lachen.
Live geeft dat een rauwe, eerlijke lading die De Kreun meteen in zijn greep hield.
Met “Cocaine”, “En Route”, “Spiegel” en “Niemandsland” bouwde Tourist het momentum verder op, de band strak, warm en gelaagd zoals altijd. “Meester Kunstenaar”, “Bilan”, “We Begrijpen Mekaar” en “Wie” volgden elkaar snel op en kregen vaak een donkerdere, meer gespannen ondertoon dan in eerdere tournees.
Het publiek voelde die verandering, maar omarmde ze met evenveel aandacht als enthousiasme.
Een van de mooiste momenten van de avond brak aan met “Sterrenwacht”. Net toen de eerste akkoorden weerklonken, kwam Guusje opnieuw het podium op, een subtiele knipoog naar hun eerdere samenwerking die nu live tot weer leven kwam. De stemmen van Tourist en Guusje smolten moeiteloos samen, waarbij Tourist zijn warme, gedragen voordracht liet contrasteren met Guusjes heldere, melodische klank. Het resultaat was een dromerig duet dat de hele zaal stil kreeg.
Daarna ging het tempo weer omhoog met “Mijn Stad”, “Liefde Liefde”, “Alles Kapot” en “Deze Nacht”, nummers die veel van het nieuwe album dragen en live nog eerlijker en rauwer klinken. Vooral “Alles Kapot” belichaamde de nieuwe toon van Tourist LeMC: reflectief, cynisch, maar altijd doorweven met compassie.
De afsluitende reeks “Koning Liefde”, “Voorbij” en de bisnummers “OLV”, “Horizon” en “De Ander” bracht dan weer de typische warmte terug waarmee Tourist het publiek nooit loslaat, zelfs wanneer hij donkere thema’s aansnijdt.
Het optreden in De Kreun voelde zo als een perfecte momentopname van een artiest in evolutie: iemand die bewust nieuwe paden bewandelt, scherper en minder naïef dan voorheen, maar nog altijd gedreven door liefde.
En dankzij Guusje, die zowel in het voorprogramma als tijdens het duet een sterke indruk naliet, werd de avond extra bijzonder.
Een ontmoeting tussen twee generaties troubadours die elkaar moeiteloos versterken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tourist LeMC
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8868-tourist-lemc-21-11-2025?Itemid=0
Guusje
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8869-guusje-21-11-2025?Itemid=0
Op 26 november 2025 te zien in de Vooruit, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8890-tourist-lemc-26-11-2025?ltemid=0
(ism Busker)
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Schizophonics - Elektrificerende protopunk
The Schizophonics + Top Left Club
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit was nog maar eens een avondje in het café van De Zwerver om in te kaderen …
… Nochtans had ik aanvankelijk mijn bedenkingen toen ik de vier van Top Left Club het podium zag betreden. Met hun onverzorgde haar annex nektapijten en flashy trainingspakken zagen ze eruit als een stel verlopen kroegtijgers die enkel in de lokale pubs van Brighton voor wat vertier konden zorgen.
Bovendien hadden de heren een niet meteen spitsvondig dansje ingestudeerd. Dat begon met het vormen van een menselijke "T", ‘Shoulders at 90’ (tevens de titel van hun eerste plaat uit '21), waarna er enkele houterige, robotachtige bewegingen volgden. Alsof het nog niet bont genoeg was, werden ze aangekondigd door een kerel in badpak, die later de zanger van The Schizophonics bleek te zijn.
Op het einde van de set dook er trouwens een vrouw in een identiek flashy trainingspak op die een perfecte demonstratie van dat ‘Shoulders at 90’-dansje ten beste gaf: de drumster van The Schizophonics!
Beide groepen hadden een week samen getourd (dit was hun laatste avond samen) en hadden duidelijk flink verbroederd. Maar mijn scrupules werden al bij de eerste noten weggespoeld. Dit was uitermate aanstekelijke punk, voortgestuwd door de keys van zanger Jimi Dymond. Stuk voor stuk waren het knappe nummers die telkens konden bogen op een onweerstaanbare drive. Een overijverige recensent beschreef hen ooit als het Britse antwoord op de Ramones. Los van de compacte intensiteit van de nummers, hoorde ik eerlijk gezegd weinig overeenkomsten. Dit voelde zeker niet als een verheerlijking van old school punk, het deed me eerder denken aan The Hex Dispensers, dat fenomenale livebandje uit Austin, Texas.
Naast de eerder genoemde Jimi Dymond had Top Left Club nog een tweede en uitstekende zanger in huis, bassist Johnny Hart: wat voor een aangename afwisseling zorgde. Met verder Tim Cox op drums en MacDaddy op gitaar legde Top Left Club met een sterke set, die van de eerste tot de laatste seconde bleef boeien, de lat meteen hoog.
Maar dat bleek absoluut geen obstakel voor The Schizophonics uit San Diego. Vanaf het eerste nummer al, een zinderende, indringende versie van "Black to comm" van MC5 grepen ze me bij mijn nekvel. Een greep die niet meer gelost werd. Meteen werd mijn vrees ook bewaarheid dat dit podium te klein zou zijn voor Pat Beers. Hij breidde zijn territorium dan maar meteen uit tot het hele café, waar hij als een wervelwind tussen het volk zoefde.
Zijn podiumact, waarin hij om de haverklap in een spagaat dook, was duidelijk geïnspireerd op de shows van James Brown maar dan nog net iets duizelingwekkender.
Tijdens al die acrobatieën bleef hij gewoon door spelen en minstens de helft van de tijd deed hij dat enkel met de linkerhand hoog op de gitaarhals.
Dat de muziek daarbij nooit haperde mag een wonder heten. Als er dan toch een gaatje dreigde te vallen, werd dat moeiteloos dichtgereden door een onwrikbaar doordenderde ritmesectie. Die bestond uit zijn partner Lety Beers op drums en de eeuwig minzaam glimlachende Sarah Linton, ooit actief bij Death Valley Girls, op bas.
Achteraf hoorde ik iemand opmerken dat het muzikaal wat minder was, maar daar ben ik het absoluut mee oneens.
Toegegeven: de platen van The Schizophonics zijn geen must-haves, maar live steeg de groep hier onmiskenbaar boven zichzelf uit. Dit was elektrificerende protopunk, zoals die eind jaren '60 begin jaren '70 in Detroit zijn gloriedagen kende met groepen als The Stooges en MC5. Nummers die telkens vonkten en knalden, gedragen door een verbijsterende gitaar waarin de geest van Jimi Hendrix waarde.
Ik zag ze ooit op het Binic Folks Blues Festival en werd ook toen omver geblazen maar hier in dit kleine café kwamen The Schizophonics nog veel beter tot hun recht. Hier kon je ze voelen en werd je, samen met gelijkgestemde zielen waaronder Tina en Alek van The Glücks, meegezogen in een verpulverende maalstroom.
Niet zonder enig risico trouwens. Want toen Pat Beers met zijn gitaar en microfoonstandaard de smalle wenteltrap naar de toiletten beklom, raakte ik verstrikt in de wirwar van kabels die hij meesleepte. En toen riep Lety Beers plots "Uncle Bill", een vreemde snuiter die tot dan de hele tijd vooraan had staan toekijken, op het podium. Het bleek de semi-legendarische punkrock bluesman uit Los Angeles, Lightnin' Woodcock, te zijn, die er net een tour als gitarist van Bow Wow Wow (!) had opzitten. Hij mocht zijn duivels ontbinden op zijn gitaar tijdens "Riff Raff" van AC/DC, al moest dat het met wat minder tekst dan het origineel stellen.
Het was de ideale springplank naar een spetterende finale vol onvervalste rock-'n-roll in de stijl van Little Richard en Jerry Lee Lewis, waarin Pat Beers nog maar eens rollend en tollend in het publiek verdween.
Hoe Pat Beers deze razende set zonder kleerscheuren overleefde blijft een raadsel, maar dat dit één van de beste optredens van 2025 was, staat buiten kijf.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
