Flying Horseman - Hypnotische wedergeboorte
In een intieme Ha Concerts (met de gordijnen dicht zodat het publiek nog dichter bij de artiest staat) verweefde de Antwerpse multi-instrumentalist Abel Ghekiere zijn minimalistische jazz en fragiele folk met veldopnames. Het voorprogramma was een rustige proloog, een aangenaam kabbelende beek als het ware, die het publiek zachtjes klaarstoomde voor de storm die zou volgen.
Na vijf jaar stilte is Flying Horseman helemaal terug, en hoe. Het vijftal rond Bert Dockx presenteerde hun nieuwe album ‘Anaesthesia’. De titel van de nieuwe plaat verwijst op papier naar verdoving, maar live bracht het ensemble net het omgekeerde teweeg: een ware trance. De band was duidelijk gretig om hun nieuw werk te delen. De opvolger van ‘Mothership’ markeert een rauwere, meer intuïtieve aanpak ten opzichte van vroeger. Toch is het geen revolutie en blijft alles heel herkenbaar: de ritmische wendingen, de diepe, bezwerende stem van Bert, de trip binnen elk nummer, en zeker ook de subtiele harmonieën van Loesje en Martha Maieu.
Nummers als “Secrets” en “Faithfully Yours” herinnerden precies aan wat Flying Horseman zo onweerstaanbaar maakt: het krautrock-achtige repetitieve kloppende hart met ruimte voor speelsheid en improvisatie.
De nieuwe songs, waaronder “Engines” en “Ghosts” (een cover uit Dockx’ soloproject met quasi dezelfde bandleden), klonken live minder gepolijst dan op plaat, maar des te levendiger.
Bert Dockx, doorgaans spaarzaam met woorden, toonde zich opmerkelijk ontspannen. Zijn droge humor (“Even een slok water”) zorgde voor een glimlach in de zaal. Maar zodra hij zijn gitaar weer aansloeg, nam de muziek het onverbiddelijk over. De band beheerst de kunst van de trage opbouw tot in de perfectie: songs begonnen vaak met nauwelijks hoorbare gitaarmotieven, om zich langzaam te ontpoppen tot kolkende, ritmische catharsissen.
Op het eind van de set keerde Dockx even terug in de tijd met het onheilspellende “Night Is Long”, dat intussen is uitgegroeid tot hun klassieke afsluiter. De band kwam nog terug voor twee keer ‘toetjes’: een intiem slotstuk waarin de stemmen van de Maieu-zussen nog één keer samensmolten met Dockx’ gitaar.
Het is duidelijk: vijftien jaar na hun ontstaan blijft Flying Horseman een van de meest intrigerende bands van het land. Ze blijven laveren tussen stilte en storm, tederheid en dreiging – en telkens weer raak. In Gent bewezen ze opnieuw wat velen al wisten en wat ondergetekende deze zomer nog schreef: dit is een van de beste livebands van België.
Pics homepag @Kathleen Uvin
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Project Pitchfork - Altijd een blij weerzien met de Belgische fans
Project Pitchfork + Oberer Totpunkt
De legendarische electro-industrialband Project Pitchfork uit Hamburg is op tournee door Duitsland voor de promotie van het nieuwe album ‘Epitaph’, dat evenwel helemaal nog niet uit is. Dat zou na ‘Elysium’ al het tweede album in evenveel jaren zijn, wat uitzonderlijk productief is voor deze pioniers in hun genre. De enige niet-Duitse halte op deze tournee is Waregem.
Dit concert was helemaal uitverkocht en past daarmee in een mooie Schakelbox-traditie waarin Goethes Erben, Der Klinke, The Arch, The Obscure en Clan of Xymox al eerder op het podium stonden.
De support op deze tournee komt van Oberer Totpunkt, ook een heel Duitse band. Het zijn behalve genre- ook stadsgenoten. Dit was het allereerste Belgische concert ooit van deze band. Oberer Totpunkt ging al wel twee keer met Das Ich op tour door de Verenigde Staten. Ze brengen overigens hun albums uit bij Danse Macabre Records, het label dat werd opgericht door Das Ich. Hun meest recente album is ‘Totentanz’ uit 2022. De spil van Oberer Totpunkt wordt gevormd door frontvrouw Bettina. Zij is de vaste waarde voor elke track die gespeeld wordt en ze wordt aangevuld met een wisselende cast van muzikanten en figuranten. En elke track heeft zijn podium-attributen en kledij-accessoires. Zo lijkt het een beetje op het ‘verkleedfeestje’ van Goethes Erben vorig jaar in dezelfde Schakelbox. Het visuele geeft een mooie extra dimensie aan de zo reeds theatrale muziek. Bij elk nummer hoort ook een soort choreografie, waarbij de band zelfs een eigen variant heeft op YMCA-armengezwaai van de Village People.
Opvallend: Oberer Totpunkt begon acht minuten voor het aangekondigde aanvangsuur reeds aan zijn set. Die set was een mix van oud en nieuw werk, met onder meer het nog onuitgebrachte “Maschinenherz”, het triomfantelijke “Die Krieger” aan het slot en een zinderende versie van “Alltag Macht Tot” (het banale stompt ons af). Banaal of alledaags was dit alvast zeker niet.
In de set in Waregem zat uiteraard “Paul Ist Tot”, hun tot episch-dramatische proporties opgeblazen cover van Fehlfarben. Voor het publiek in Waregem was dit vooral een aangename kennismaking. Enkelingen kenden deze band wel al van hun bezoeken aan Duitse festivals en in beperkte mate waren er buitenlandse (niet-Belgische) fans aanwezig die de hele tour of delen van de tour volgen. Maar dit is een band die in Vlaanderen heel wat nieuwe zieltjes gewonnen heeft.
Setlist Oberer Totpunkt: Blutmond / Langfristig Gesehen Sind Wir Alle Tot / Rattenfänger / Dia De Los Muertos / Teufels Lehrerin / Zeit Verfliegt / Maschinenherz / Alltag Macht Tot / Hamburg / (Das Ist Nicht) Meine Welt / Die Krieger / Paul Ist Tot
Op de nieuwe Project Pitchfork-single “Memento Mori” van het nog niet verschenen album ‘Epitaph’ neemt bandoprichter en mastermind Peter Spilles ons opnieuw mee op een sonisch avontuur vol donkere elektronica, krachtige beats en filosofische teksten, het beproefde en bij de fans geliefde concept achter Project Pitchfork.
Spilles en zijn band brachten in Waregem niet alleen twee nieuwe tracks van Epitaph (in de bisronde zat ook nog “The Name”, een track die ze pas sinds deze tour spelen en waarvan we vermoeden dat die op het nieuwe album zal staan), maar vooral een selectie van klassieke hits en iconische mijlpalen die fans al decennia in hun hart dragen. Amper twee nieuwe songs in een set van bijna twee uur, dat is toch jammerlijk weinig voor een tournee die dat album zou moeten promoten.
‘Epitaph’ wordt het tweede album van Project Pitchfork zonder mede-bandoprichter Dirk Scheuber, die de band verliet in 2021. Dit was nog maar het tweede Belgische concert van de band zonder Scheuber. Voorts was de opstelling bekend, met één man op synths, Sue op guestvocals in twee nummers en twee drummers die synchroon drummen en zo voor een heel bijzonder en heel vol en authentiek drumgeluid zorgen. En dan zijn er de visuals. Die waren altijd al goed bij Project Pitchfork, maar dankzij AI spelen die nu nog in een hogere divisie.
Project Pitchfork heeft een innige band met België. Dit was de plek waar in 1992 het eerste niet-Duitse concert van deze band georganiseerd werd. De Duitse band speelde in België op zowat alle grote festivals van het genre: Rewind in Gent in 2012, BIM Fest in 2015 en het W-Festival in 2018 en 2023 (de laatste editie van dit festival, in Oostende). Ze spelen ook al eens in Frankrijk, Tsjechië of Zwitserland, maar het enige buitenland waar ze met een grote regelmaat terugkomen, is toch België.
Die band tussen Project Pitchfork en België komt ook uitgebreid aan bod tijdens het concert. Frontman Peter begint met een welgemeend “It’s good to be back in Belgium. It has been too long”. Later volgt nog meer dankbaarheid voor het enthousiasme en de trouw van de Belgen. En ik heb zelden in dit genre gezien dat echt de hele zaal staat te dansen, mee te zingen en spontaan bijna elk ritme meeklapt. Op Peter’s stem zit een beetje van een grom, maar echt niemand heeft daar een opmerking over. Dit was een feest van begin tot eind.
Hoogtepunten in de set waren onder meer “Acid Ocean”, “Blind Mice” en “Rain”.
Setlist Project Pitchfork: Timekiller / Songs Of The Wind / Conjure / Acid Ocean / Titânes / Teardrop / K.N.K.A. / Blind Mice / Carnival / I Am (A Tought In Slowmotion) / Memento Mori / The Queen Of Time And Space / Volcano / Ascension / Rain / Souls / Beholder / The Longing / The Name / The Island/ En Garde! / Rescue
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Blues Town 2025 - Dom Martin, The Bluesbones - Als gitaren konden praten?!
Dom Martin
Onder de noemer 'Blues Town' organiseert De Casino, Sint-Niklaas drie avonden voor de blues liefhebbers pur sang. Warme klanken die we kunnen gebruiken in deze donkere periode.
De eerste avond stond in het teken van de uit Belfast afkomstige grootmeester Dom Martin die op z’n gitaar op virtuoze wijze uitblonk. Hier bonkten de blues harten!
Bij Belgische Blues denkt men prompt aan Roland Van Campenhout, die trouwens de tweede festivalavond zou afsluiten. In deze Belgische Blues ontdekken we heel wat artiesten.
Neem nu de formatie The Bluesbones (****) die na meer dan een decennium uitgegroeid zijn tot een vaste waarde binnen de Europese Blues scene. Doorwinterde heren zijn het intussen, wat we hoorden op de scherpe, snedige gitaar/bas riffs en -licks. Samen met de opzwepende drums en pianotunes, voelden we de ‘blues vibe’ indringen. Frontman Nico komt charismatisch voor de dag, is een volkmenner en overtuigt met z’n warme vocals.
Het zijn gevoelige songs die durven aan te zwellen en je lekker doen headbangen. Op het einde van de set volgde een intiem moment, over iemand die plots is ontvallen en wie je nog zoveel kan vertellen. Een emomoment.
The Bluesbones onderstreepten een pure blues sound, die nog niet gedateerd is en dus springlevend klinkt.
Als de gitaren maar konden praten …, dachten we na het wervelende concert van Dom Martin (*****) die wel kon zingen, maar toch vooral z’n gitaar het werk liet doen. Het ging alle kanten uit en klonk boeiend gevarieerd. Scherp, snedig als de support-act dus.
Hij blies de Casino aan gruzelementen. Hij werd geruggesteund door twee muzikanten die hem perfect aanvoelden.
Dom Martin en C° trokken het publiek naar zich toe. De klankkleur, het werken naar een climax toe en de grimassen op het gezicht, het tekende Martin en de sound. Hij gaat zijn publiek trouwens persoonlijk opzoeken, een extra dimensie binnen de set.
Dom Martin - Wat een gitaarvirtuositeit hoorden we hier met de talloze riffs , surplus z’n charisma … Een emotioneel muzikale verhalenlijn toverde hij uit z’n gitaar.
Hier werd iedere bluesliefhebber op z’n wenken bediend. Wat een warme gloed ervaarden we van deze eerste avond ‘Blues Town’
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Pothamus - 360° Immersive show, een totaalbelevenis van hun donkere en begeesterende post-metal trip
Takh is eigenlijk The Black Heart Rebellion aangevuld met Annelies van Dinter (Echo Beatty, Pruillip). Wij zien het gewoon als een naamsverandering, zeker geen koerswijziging, want het album ‘Takh’ mag zich zonder schroom naast het geweldige ‘People When You See the Smoke, Do Not Think It is Fields They’re Burning’ zetten.
De band klonk hier in het Wintercircus donker en verslavend met die immer pulserende bastoon en een echoënde gitaar die heimelijk naar de nevelige eighties snakt.
Stel u iets voor als Godspeed You! Black Emperor die Dave Eugene Edwards als zanger inlijft. Een sterke en grimmige set van een band die schromelijk onderschat wordt.
De machtige sound en de mysterieuze songs hadden ze al lang in hun koker zitten, maar om van het album ‘Abur’ een indrukwekkend audiovisueel totaalspektakel te maken heeft Pothamus nog wat extra zeilen bijgezet door beroep te doen op visuele componiste Nele Fack. Geen betere zaal daarvoor dan het Wintercircus, de beelden konden zo de zaal rond geprojecteerd worden om op die manier Pothamus bij te staan in hun donkere en begeesterende post-metal trip. Het werkte perfect, als totaalbelevenis kon dit wel tellen.
Het trio stelde wel een beetje ons geduld op de proef, als intro werd geopteerd voor een soort dronegeluid die het nakende spanningsveld moest voorspellen, maar dat duurde minutenlang waardoor het danig op de zenuwen begon te werken en zo zijn momentum als onheilspellende intro volledig was kwijtgeraakt.
Maar goed, éénmaal de eerste klanken van “Zhikarta” waren ingezet was dit foutje al goedgemaakt. Pothamus walste immers met passie en bezwering doorheen het volledige album. Hun indringende post-metal klonk bij momenten genadeloos hard en zocht elders dan weer wat rustiger oorden op in een immer duistere atmosfeer.
Van de gitaar ging een constante dreiging uit, de bas deed bij momenten de grondvesten trillen, de vocals wisselden tussen zalvend en hardvochtig en de tribal drums stonden meermaals centraal in de mix.
Een zweem Tool was geregeld wel eens te herkennen, maar van jatwerk gaan we hen zeker niet beschuldigen, want Pothamus is erin geslaagd een imposante eigen sound neer te poten en deze op een podium extra kracht bij ze zetten. Afsluiter “Abur” was daar een kwartier lang het beste bewijs van, een meedogenloze knoert van een track waarin alles waar Pothamus voor staat zat samengebald.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Pothamus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8734-pothamus-23-10-2025?ltemid=0
TAKH
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8735-takh-23-10-2025?temid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent
The 5.6.7.8.'s - Onweerstaanbare sixties garagerock en brutale surf
The 5.6.7.8.'s mogen dan al de reputatie hebben veel te touren, voor zover ik weet zijn ze nooit vaak in onze contreien geweest. Ook deze tour beperkt zich tot Spanje en Frankrijk, waarschijnlijk niet toevallig de twee Europese landen waar de rock-'n-roll nog echt bruist. Gelukkig werd Lille niet over het hoofd gezien en hoefde ik niet lang te twijfelen toen ik de groep aangekondigd zag in The Black Lab.
Bovendien werd er met The Fabulous Courettes een tweede aantrekkelijke naam aan de affiche toegevoegd.
De kiem voor The Courettes werd tien jaar geleden in Brazilië gelegd toen de Deense punkband, The Columbian Necties, er tourde in het voorprogramma van de Braziliaanse surfband Autoramas; Drummer Martin Thorsen raakte op de tourbus aan de praat met Flavia Couri en de twee bleken precies dezelfde interesses te hebben. Niet veel later trok Flavia Couri naar Denemarken en daarmee was de geboorte van The Courettes een feit.
Toen het duo in 2023 tekende bij het Britse Damaged Goods Records werd, op vraag van dat platenlabel en om hun retro imago nog wat meer glans te geven, hun naam veranderd in The Fabulous Courettes. Iets wat blijkbaar nog niet volledig doorgedrongen is bij Martin Couri (zo laat hij zich aanspreken sinds het ontstaan van de groep) want hij brulde om de haverklap "We are The Courettes". Misschien was hij er niet helemaal bij want hij had het ook telkens over 'saturday' terwijl het gewoon vrijdag was.
The Fabulous Courettes waren naar eigen zeggen helemaal uit het Deense Aalborg met de auto naar Lille gereden en hadden er duidelijk veel zin in. Flavia Couri, gekleed in een stemmig zwart wit geblokt jurkje en dito schoenen, bleek een gedroomde frontvrouw: gracieus, wild en onvermoeibaar. Haar dansmoves waren bevallig terwijl ze zich op het einde van de set letterlijk door het publiek op handen liet dragen. Even later verdween ze tussen het volk waarna we ze op de toog zagen klauteren. Wat het showelement betrof, zat het dus wel snor.
Muzikaal wisten ze me echter niet helemaal over de streep te trekken. Hun mix van garagerock en pop van de meidengroepen uit de jaren '60 klonk bij momenten wel erg aanstekelijk. Nummers als "Want you (like a cigarette)" en "Misfits & freaks" lieten zich best wel pruimen maar niet alle songs haalden dat niveau. Dat terwijl het met veel fuzz gelardeerde en de grootse gebaren niet schuwende gitaarspel van Flavia Couri toch wat mager uitviel, zeker in vergelijking met Ronnie Fujiyama die we daarna zouden zien. Maar misschien zeur ik wat te veel want het publiek genoot er met volle teugen van en uiteindelijk vond ook ik dit een ideaal voorprogramma.
Net als velen wellicht leerde ik The 5.6.7.8.'s kennen door hun optreden in de film ‘Kill Bill: Volume 1’ van Quentin Tarantino uit 2003. Toch bestaat de groep al veel langer. Oorspronkelijk gestart als kwartet in 1986 en sinds 1992 teruggebracht tot een trio werden ze vroeger wel eens Tokio's wildste exportproduct genoemd. Dat zangeres en gitariste Yoshiko ‘Ronnie’ Fujiyama destijds geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken, bewijst de "Teenage queen delinquent" tattoo op haar rechterbovenarm. Samen met haar zus Sashiko Fujii (drums) vormt ze de oorspronkelijke kern van de band die tegenwoordig wordt aangevuld met bassiste Akiko Omo.
Intussen zijn het prille zestigers en is het wildste er wellicht vanaf. Ik heb er het raden naar hoe het er vroeger tijdens hun optredens aan toe ging, maar na hun passage in The Black Lab kon ik alleen maar concluderen dat het beslist niet te laat was om ze aan het werk te zien. Nochtans sloeg, net voordat het optreden moest beginnen, de vrees voor een debacle toe. Zangeres Ronnie Fujiyama wou in laatste instantie de microfoon vervangen door een meegebracht eigen exemplaar en toen de technicus van dienst haar zei dat dat niet kon, volgde een eindeloze discussie. Bovendien bleek ook nog eens een gitaarkabel slecht te functioneren. Ik begon al nattigheid te voelen maar eenmaal die kabel vervangen was en "The Barracuda" van Alvin Cash and The Crawlers werd ingezet, vond Ronnie haar goede humeur terug en leek er geen vuiltje meer aan de lucht.
Wat volgde was een set spetterende rock-'n-roll waarin onweerstaanbare sixties garagerock werd afgewisseld met brutale surf. Het was zeker geen alledaags zicht: drie vrouwen op gevorderde leeftijd, gekleed in drie identieke bruine jurken, die zich minzaam vergrepen aan primaire rock-'n-roll maar de soepel pompende bas van Akiko Omo, de heerlijk roffelende, soms donderende drums van Sashiko Fujii en vooral die wonderlijke, niet zelden overstuurde gitaar van Ronnie Fujiyama zorgden constant voor subtiel vuurwerk. Nogal wat Japanners hebben de neiging, eenmaal een niche gevonden, er vol overheen te gaan, maar niet Ronnie Fujiyama, haar gitaarspel bleef altijd perfect gedoseerd.
De stemmen klonken misschien wat schril, maar ze leenden zich uitstekend voor de delicate parels waar hun set bol van stond. We hoorden veel met zorg gekozen covers zoals "I'm blue"van The Ikettes of "Road runner" van The Wailers (niet de Jamaicanen maar de Amerikaanse garagerockers uit de sixties).
Hun bekendste song, "Woo hoo" (van de Rock-A-Teens uit '59) zorgde zelfs voor een bescheiden moshpit. Toch werd de bal één keer misgeslagen. "Kid" (The Pretenders), geplukt uit de vier nummers tellende nieuwe single die ze opnamen met de Britse rockgodin Ludella Black (Thee Headcoatees), bleef wat richtingloos rondzwalken. Die misstap was gauw vergeten en de delicieuze set vond uiteindelijk een smaakvol slot in "Telstar" (The Tornados) dat voortgestuwd werd door een licht dementerende gitaar.
Uiteraard kon een bisronde niet uitblijven. Die werd fenomenaal ingezet met een stormachtige versie van "Hanky panky" (bekend van Tommy James & The Shondells maar oorspronkelijk van The Raindrops, de groep van songwriters Jeff Barry en Ellie Greenwich), met dit keer een minder bescheiden moshpit als gevolg, om ingetogen af te sluiten met "Harlem nocturne", een instrumental uit 1940 van Ray Noble and His Orchestra.
Achteraf prees ik me gelukkig dat ik The 5.6.7.8.'s, 39 jaar na hun oprichting, eindelijk live heb gezien.
Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)
Groundation – Een spirituele viering
De Californische reggaeband Groundation (*****) staat sinds de jaren '90 aan de top van de Amerikaanse reggae. De groep combineert standaard reggae en ska met jazz en dub. In combinatie met de hogere vocals van zanger Harrison Stafford levert dit mysterieuze, spirituele en meeslepende muziek op. De band wordt ook live geprezen om de fusie van genres en tilt het reggae genre naar een hoger niveau. In een zo goed als compleet uitverkochte De Casino kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen, 'Candle Burning'.
Het interessante aan een band als Groundation is inderdaad hoe ze op uitgekiende wijze hun reggae roots trouw blijven, maar dat pad ook durven te verlaten en maar al te graag improviseren. Het zorgde al vanaf de eerste noot voor een wervelend , kleurrijk feestje waarbij serieuze onderwerpen eveneens aan bod kwamen.
Ook al nam Harrison telkens de leiding, hij gaf zijn muzikanten binnen die context de complete vrijheid om zich te ontplooien op dat podium. Prikkelingen van saxofoon, vloeiden samen met aanstekelijke keyboard klanken, en verder met gitaar en drum partijen die al even veelzijdig klonken. Twee uur lang hield Groundation het publiek bij de leest , en kon iedereen meedansen en meezingen … Een toffe spirituele viering.
Groundation creëert over de hele lijn een sfeer van positieve vibes. De virtuositeit van elk bandlid en het charisma van zanger Harrison sierden. Iedereen sprong speels en onbedwongen met elkander en het publiek om . Hoewel de jazz invloeden wat op de achtergrond lijken te zijn verdreven op de nieuwste plaat, is het net die zin tot improviseren en de inbreng van saxofoon en trompet die bewijzen dat de jazz vibe niet compleet verdwenen is.
Aan een ijl tempo rijgen Groundation de verrassende wendingen aan elkaar. Dansen is de positieve boodschap in dit muzikaal verhaal. In de bis krijgen we weliswaar met een magische piano klank als motor - toch nog een intens mooi moment van diepe ontroering te verwerken. ''Houd de liefde levend, houd de hoop levend!”, was de onderliggende boodschap. Het publiek ging grondig op die uitnodiging in en zong de tekst uit volle borst mee, wat zorgde voor een apotheose. Een onvergetelijk moment!
Nog een keer werden alle registers open getrokken en het gastpedaal ingedrukt, om te eindigen in een climax waarbij iedereen op en voor het podium nog éénmaal compleet uit de bol kon gaan .
Groundation zorgde in een volle De Casino, bijna twee uur lang, voor een wervelend rootsreggae feest en liet iedereen op energieke en aanstekelijke wijze dansen. Pijn en smart in het leven werd even vergeten. Wat een spirituele viering.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
ABBA GOLD, The Concert Show#Surprise – De ultieme ABBA-ervaring! Enthousiasme, verbondenheid op z’n best!
ABBA Gold brengt de popglamour van dit Zweedse viertal, die jarenlang de hitparades wereldwijd domineerden. Een liveband topmuzikanten die de gouden tijden van weleer vol glamour en glitter doen herbeleven in nostalgie, oude herinneringen oproepen en gelukzaligheid. Kortom , de ultieme ABBA-ervaring! Een goede zet van de organisatie!
Na een succesvolle wereldtournee is ABBA GOLD – The Concert Show - er terug bij met twee uitverkochte concerten in het Kursaal. Niet zomaar een tribute band, maar eentje die de ABBA performance (de artiesten, de muziek, de act) van weleer fantastisch weet weer te geven en zo goed als perfect weet te benaderen met hart en ziel.
Deze ABBA GOLD muzikanten zijn er niet zomaar, nee, ze werden speciaal samengesteld door de originele ABBA-musici zelf en komen uit verschillende landsdelen. Ze zijn de meest gevraagde ABBA-tribute wereldwijd.
De ABBA feeling met die kenmerkende, originele kostuums, de hemelse, indringende, sfeervolle zangpartijen, de synchrone bewegingen, de danspasjes en het Zweedse accent verbindt de ABBA muziek met het publiek, de fans.
Een kwalitatief hoogstaande set van telkens een uur in een mooie cirkelachtige verlichting en met mooie projecties op het achterplan, waarbij de vier en de band (zes in totaal) ons aanhoudend betrekt bij de songs. Het publiek wordt telkens getriggerd, zwaait met de armen, de handen, de handclaps volgen, de refreinen zingen ze moeiteloos mee en ze wagen zich aan een danspasje in de foyer. Het zorgt voor en maakt de sfeer. Herbeleving en entertainment ten top.
We werden getrakteerd verwend door “Voulez-vous”, “Fernando“, “Mamma Mia”, “Take a chance on me” naar “One of us”, “Chiquitita”, “Super trouper” tot “SOS” en “Money, money, money” in het eerste deel.
Genieten van de wereldhits is het doel. En met verve slagen ze erin. Tijdens dit concert komen alle legendarische ABBA-nummers voorbij en tussenin is er de surprise waarbij songs in elkaar verweven zijn, met een eigen uniek tintje , die an sich een nieuwe Abba compositie vormen; zeker in het tweede deel van de set werd hier ruimte voorzien op de uitsmijters “I do- Ring ring - Honey honey”. Het fenomeen Abba in een vernieuwd eigentijds jasje kun je wel zeggen.
Verder nog “Waterloo”, “I have a dream” , “Gimme gimme a man after midnight”, “Dancing queen”, “Does your mother know” , de instant klassieker” Lay all your love on me” en enkele opmerkelijke minder gekende songs als “Eagle” en “Head over heels”. De “Thank you for the music” was hoedanook op z’n plaats om iedereen uit te zwaaien.
ABBA GOLD – The Concert Show - is er eentje voor alle fans van deze legendarische Zweedse band, een must-see show, die naast de zalen ook de festival aandoet. Probleemloos word je meegevoerd in hun muzikale wereld, energiek, aangenaam, ontspannend, nostalgisch, wegdromend in samenhorigheid, singalongs en knuffels. Enthousiasme, verbondenheid op z’n best, da’s nu net de magie van ABBA GOLD!
ABBA, het verhaal zelf begint een goede 50 jaar terug geleden bij het Eurovisie Songfestival met de overwinning met “Waterloo”, die zorgde voor een wereldwijde doorbraak en meer dan 10 jaren lang bijna ongestopte zegetocht van ABBA. De rest is geschiedenis, met o.m. “I do, I do, I do” , SOS”, “Dancing queen”, “Mamma Mia”, enzovoort enzoverder … Superhits, die Agnetha, Anni-Frida, Benny en Bjorn produceerden en groots maakte.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
Het Zesde Metaal – theatertour – matinee concert – Het Zesde Metaal ten voeten uit, gelachen en geweend …
Een matinee concert, ‘t is eens iets anders. Op een gezapige zondagmiddag wist Het Zesde Metaal een zachte en verbindende sfeer te blazen doorheen een niet helemaal volle concertzaal. Wannes Cappelle en de zijnen gaan voort, zelfs zonder de onderweg verloren compagnon Tom Pintens.
Ze stelden hun vijf nummers tellende langspeler ‘Randgevallen’ voor, doorspekt met gevoel, poëzie en een flinke portie ironie.
Al begon het optreden meer als een dreiging. Zitten is niet gelijk aan relaxen. Luisteren zal je doen, en wakker zal je blijven. De band ging zowaar zelfs een vrij elektronische tour op met nummers als “Oud en Nieuw” en “Paradis”. Beluister vooral eens die eerste, het is muzikaal gezien waarschijnlijk de meest interessante van de nieuwste plaat. “En we zijn nog maar begonnen”, waarschuwde Cappelle ons. Na de dreiging kwam gelukkig altijd een zalvende liefde. Het publiek bespelen moet je deze band niet meer leren. Daarbovenop mochten we zelfs flink bijleren over de instrumenten die werden gebruikt. Een vibrafoon, ja dat kende iemand. “Je kan daar niet vals mee spelen”, vertelde Cappelle. “Maar het is natuurlijk nog kwestie van op het juiste moment de juiste dingskes te raken.” De percussie werd al rechtstaand gespeeld. “Dat is stiefslicht voor zijn rug, maar Tim slaat er hem door.”
Zoals altijd remt de band af om een stilte voor de storm in te lassen. Een traan, pakkende melodieën en de pedal steel die eroverheen speelde. Zo introduceerden ze “Traagskes Groeien”: Wannes overtuigde ouders verhaaltjes op te schrijven van de fantastische uitspraken die kinderen doen. Opgroeien, daar mag wat tijd over gaan. Een ietwat herwerkt “Ploegsteert” had wat andere accenten van de gitarist. Zo houden de jongens het ongetwijfeld interessanter voor zichzelf.
Daarna hadden we nog enkele wondermooie nummers van “Randgevallen” te goed.
Licht en schaduw speelden rond de band tijdens “Label”, hetgeen iedereen tegenwoordig wel krijgt. Stevige gitaren omcirkelen vierden de randgevallen, al willen die misschien zelf het liefst ook een label. En als deze song al herkenbaar leek, gingen we helemaal de echte wereld in met “Service”. Dreunend en asymmetrisch geluid vertelt de ergernis aan procedures, keuzemenu’s, QR-codes scannen, kortingsbonnen na een toiletbezoek. Zelfs de wachttoon van Fur Elise klinken door in het nummer. Zo maatschappijkritisch en banaal dat het een rariteit is als song op zich. Dankzij een stevige sound, de humor en herkenbaarheid haalde het waarschijnlijk de nieuwe plaat. Nog zo’n - jammer genoeg – herkenbaar nummer is nog steeds “Duizend soldaten”. De herwerking ervan vond eveneens zijn weg naar de nieuwe plaat. Intens en met de lapsteel die een intriest gevoel opwekt. En dat nog altijd zoveel zinloze doden worden gemaakt. Het was een kluchtje, maar achteraf is het vooral droevig: “Ze zeggen weleens dat je in het leger vrienden maakt voor het leven. Maar ze zeggen er natuurlijk niet bij hoe lang dat leven zal duren”, aldus Wannes Cappelle. Om dan diepdonker te eindigen: “In de Westhoek ligt het vol met vrienden voor het leven”.
Gelukkig werd de zwaarte alsnog verlicht tijdens de bis. “Ik kon toch niet onderdoen”, grapte Cappelle toen hij half en half iets uit zijn accordina toverde. Een impulsaankoop van een 1000 euro. “Dat zijn er waar je spijt van kan hebben. Maar je kan ook onze nieuwe plaat impulsaankopen. Die heb je al voor 25 euro”, overtuigde de frontzanger het publiek.
Bisnummers "Naar de Wuppe” en “Bouwt ip Mie” sloten een magistrale set af met nog enkele momenten waarbij luidkeels werd meegezongen. Waarschijnlijk een zeldzaam zicht in het concertgebouw. Er werd weer gelachen en geweend, Het Zesde Metaal ten voeten uit dus, en we hadden nog een hele zondagavond om daarover te contempleren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8697-het-zesde-metaal-12-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge ism Peter Verstraelen agency
All Them Witches - Een bezwerende reis door het sonische universum
Op een herfstachtige avond in Brussel streek het Amerikaanse All Them Witches neer in de Ancienne Belgique voor een langverwachte passage als deel van de ‘House Of Mirrors Tour’. Het Nashville-based kwartet leverde een meeslepende, hypnotiserende performance die laveerde tussen oud en nieuw materiaal, vertrouwde riffs en frisse improvisaties.
De set werd geopend met het dromerige “See You Next Fall” vanop de meest recente worp ‘Nothing as the Ideal’. Het is een typisch ATW-nummer: sfeervol, traag opbouwend en bol van de spanning. Dat spanningsveld ontvouwde zich verder doorheen een zorgvuldig opgebouwde setlist die het hele spectrum van de band belichtte, van het introspectieve “Culling Line” tot het ruigere werk zoals “When God Comes Back”. Frontman Charles Michael Parks, Jr. houdt niet echt van bindteksten, zo kondigt hij “Workhorse” aan met de poëtische woorden “bla bla bla, here we go”. Rechttoe rechtaan, zo hebben we het graag.
Halverwege de set viel vooral “Diamond” op, een krachtig nummer dat live naar een hoger niveau werd getild door een magnifieke vioolsolo. Ook klassiekers als “The Marriage of Coyote Woman” en “The Death of Coyote Woman” mochten uiteraard niet ontbreken, en werden onthaald op enthousiaste reacties van het publiek.
Ook de [traditional] cover “Red Rocking Chair” is een vermelding waard. Het is opvallend hoe deze songs, ondanks hun leeftijd – het album ‘Lightning at the Door’ is ondertussen al 12 jaar oud, jawel – nog steeds perfect passen in het huidige geluid van de band. Dat geluid blijft moeilijk te vangen: psychedelisch, bluesy, doomend, zweverig, en toch allesbehalve vrijblijvend.
All Them Witches is een band die het doet zonder grote gebaren of bombast, maar met beheersing, groove en een feilloos gevoel voor lekker vette sfeer. De set eindigde met het broeierige “Alabaster”, waarmee de band het publiek in een trance achterliet, precies zoals je het wil na een avond All Them Witches.
Een klein minpuntje: geen enkel nummer vanop hun mogelijks beste plaat ‘Dying Surfer Meets His Maker’, maar dat kon de algemene sfeer zeker niet bederven.
De neo-psychedelische bluesrock-band bewees in de AB waarom ze tot de meest intrigerende livebands van het moment behoren. Met een uitgebalanceerde set, ruimte voor improvisatie én de nodige rauwe energie, was dit een bezwerende avond waar elke noot resoneerde.
P.S.1. Peter Deckers zette in naam van abtv het geniale concert integraal op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=W45R_-6k3wA, zeker een kijkje waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8696-all-them-witches-12-10-2025
Elder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8695-elder-12-10-2025
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Een van de Belgisch Brusselse fenomenen is Zwangere Guy zondermeer. Het bewogen leven, de rauwheid, het vloeken en stampen is nu meer omgebogen in indringende, gevoelige maatschappijkritiek en boosheid. Een vredesduif met een missie van ‘ Wie is Guy’ naar ‘Dit is Guy’! Potverdoemme!
Zwangere Guy, de dertig voorbij intussen, is het alterego van de Brusselse Gorik Van Oudheusden, die voor de opstart van z’n solocarrière, ruim vijf jaar terug , reeds hiphopbrokken maakte met het collectief Stikstof, samen met Jazz Brak. Beiden wierpen, aan een spervuur aan raps en dreigende sounds, een weerspiegeling van de Brusselse leefwereld en grauwheid in de schaal. Even kenmerkend waren die bezwerende, groovy, opwindende als lome, spaarzame, dreigende beats.
We horen het dus onmiskenbaar in de eigen ZG sound, die heel veel van zich afpraat, afbijt, aframmelt van wat hij allemaal in z’n levensrelaas heeft tegengekomen zowel in de Brusselse grootstad als in het familiare thuismilieu.
Een bewogen leven alvast, met gebalde vuist, de (g)rauwheid van de stad, de boosheid richting overheid en zijn strijd met verslavingen horen we telkens terug. In die vijf jaar van ‘Wie is Guy’, ‘Brutaal’ naar ‘Dit is Guy’ klinkt het nu gevoeliger, is het nu meer gericht naar zichzelf en de zin van het leven gravende ziel; hij is een vredesduif met een missie die mensen aan de zelfkant en probleemjongeren opnieuw kansen wil bieden, perspectieven in hun droom en werkelijkheid geven. Durven in gesprek gaan, spreken met de mensen, oog- en verbaal contact, wat doet de muziek met jou, het kleine in jou laten groot worden, … Een warm hart toebedelen aan iedereen staat hoog in het vaandel. En hij observeert verder, de blik op de wereld, het extremisme en de huidige politiek, die hem verdomd pijn, verdriet doet, én die allen een harde schop onder de kont verdienen. Dat horen we allemaal in een overtuigende stijl van uniek Brussels-Frans rollende raps. Hij kan ongelofelijk met woorden overweg, in dat eigen unieke Vlaams , de eigen ZG logica. Een putain Arno in rap-jas … ‘Dit is Guy’, energiek, vitaal, solidair, verbonden, spontaan, het hart op de juiste plaats, potgodverdoemme …
Hij is nu van de drank en drugs af en is veel kilo’s kwijt. Bovendien is hij trots op én dolgelukkig met dochtertje Zaza. Er is minder haat, en de liefde voor zijn familie blijft altijd heilig. Muzikaal meer zalvende sounds, minder gebeuk, een lager tempo , maar nog even boeiend, pakkend, indringend, intrigerend. Hij blijft volledig zichzelf, eerlijk, geloofwaardig van zich afbijten, hij rapt, zingt in de juiste drive en met het nodige spelplezier. Hij is dé man met een missie, het lichtpunt in de tunnel. Hij slaagt erin zijn publiek moeiteloos mee te slepen, op te zwepen, op te zuigen, te doen pogoën én te ontroeren, op te peppen. Het siert ‘em.
Zwangere Guy is groots geworden in die jaren. De kleine clubs lijkt hij ontgroeid, voorheen was de AB zelfs verschillende keren na elkaar uitverkocht, en hij moet nu zelfs met de nieuwe cd uitkijken naar de grote zalen als de ING Arena, maar blijft met beide voeten op de grond om dicht bij ZIJN publiek te zijn om zijn boodschap van kritiek en hoop door te geven.
Vanavond kon hij ons innemend warm omarmen, met z’n getatoeëerde lijf, met twee try-out concerten in de 4ad. Zijn West-Vlaamse vrienden (o.m. Brihang hier vanavond aanwezig) en Oostendse vrienden, de organisatie én wijzelf, het zijn allemaal lieve mensen, die het goed blijven menen. We krijgen allemaal dat goede, warme hart toebedeeld. Onszelf niet verliezen, kritisch zijn, er zijn voor de medemens en breder opkomen voor een warmere maatschappij.
Ze zijn met drie op het podium , waarbij de slepende synthsounds, spitsvondig uitgekiend, de spaarzame elektronische percussie, de drumbeats, de veelomvattende rapzang ondersteunen. In de beginfase worden we er, zachtmoedig-grimmig, op meebewogen met de nieuwe “DM5”, “Lege fles” en “Monkeymind”. Extraverter weerklinkt het met de ietwat forsere beats op de gekendere (reeds oudere) “1 uit de 1000”, “Beter leven” en “Gorik pt 1”, doorbraaknummer van z’n solocarrière . Muzikaal zijn er de intrigerende pianoloops, de dreigende grooves, de raps, verder die bepalende sfeer, de act; het weerspiegelt de toon, de ziel, de weerbarstigheid, de dynamiek.
We gaan naar een deel twee van de set , met “Gorik pt II”, de huidige single , “Leven beter” en “Soms vraag ik me af”; de spaarzame, sobere sounds, loops, beats versus de blik op zichzelf en de wereld, de zelfontplooiing moeten ons sterker, weerbaar maken.
Het publiek draagt z’n idool op die manier bijna letterlijk op handen, hij is zelfs in z’n publiek te vinden, in een cirkel rond hem, met op zich gericht de smartphonelichtjes. Het geeft de sound, de act en het geheel nog meer zeggingskracht.
Het tempo wordt dan ook opgedreven naar een closing final in een set van een kleine twee uur. “Loin d’ici” dweept het publiek op, is een sneert aan de politiek, en die middelvinger wordt ons verder om de oren geslingerd op “Boksring” , “Vecht voor de papieren” en “Guttergang”. Het klinkt opwindend, heftiger en allerhande bijkomende geluidjes werken meeslepend, adrenalized. “Rien à foutre (RAF), “Papucho”, “Vous êtes zot” waren dan ook de juiste smaakmakers om zinderend de set te besluiten. Er waren een paar kinderen mee en samen met ZS werden zij, leuk-losweg, op handen gedragen want zij zijn de toekomst van onze maatschappij waar wij het goed moeten hebben.
Een boodschap die hij ons meedraagt, die getuigt van samenhorigheid, solidariteit, aangenaam amicaal van zich afbijtend, vingerwijzend, omarmend.
Een overtuigend sterke set van deze Brusselse rapper, die Brussel, België en de wereld als één close geheel bij zich wil houden … Klaar om elke club, groot of klein, met die solidaire boodschap te overweldigen! De ING Arena is gewaarschuwd!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Tourist LeMC - Een donkere reis met lichtpuntjes en een verjaardagstaart
Op donderdagavond 9 oktober vierde Tourist LeMC niet alleen zijn vijfde album, maar ook zijn 41ste verjaardag samen met een intiem West-Vlaams publiek.
Regelmatig weerklonk er een spontane ‘Happy Birthday’ uit het publiek, waarop Johannes gevat reageerde “Dat is weer een minuut langer dat ik mijn buik moet intrekken”.
De Antwerpse stadstroubadour schonk ons een mix van klassiekers en nieuw werk uit ‘Alles Onder Controle’. Johannes nam ons mee op een muzikale reis die rauwer en scherper aanvoelde dan zijn eerder werk. “Emoji Hooligan” en “Cocaïne” zetten meteen de toon: donkerder, kritischer, maar met een onderliggende humor die het geheel verteerbaar hield. De Antwerpse troubadour liet zien dat hij geëvolueerd is – niet alleen muzikaal, maar ook thematisch.
Zijn kenmerkende accent en poëtische teksten kwamen het best tot hun recht in nummers als “Spiegel”, “Mijn Stad” en het altijd ontroerende “Liefde Liefde” dat prachtig afgesloten werd met een saxofoonsolo. Daartussen verscheen Guusje, die de avond eerder opende, terug op het podium voor het duet “Sterrenwacht”, waarin Guusje en Tourist LeMC hun stemmen prachtig verweefden.
Bij het inzetten van het nieuwe nummer “Alles Kapot” grapte Johannes over de dagen van de week: “Throwback Thursday, vrijdag viskesdag en maandag, het is een alles kapot!”
Voor “Koning liefde” sprak hij de woorden: “Vanavond zijn wij de andere, vanavond zijn wij koningen van de liefde,” wat zorgde voor dat extra beetje verbondenheid. Het publiek was aandachtig, soms stil, soms meezingend, maar altijd betrokken. “We zijn niet echt vrij, als niet iedereen vrij is” een statement dat krachtig resoneerde in de zaal.
Vlak voor het laatste nummer voor de bis, vroeg Johannes het publiek om mee te werken aan een filmpje voor de schoolopdracht van zijn zoon. Terwijl hij het filmpje maakte, werd er een verjaardagstaart met kaarsjes binnengebracht. De taart viel bijna op de grond, maar werd op het nippertje gered en de kaarsjes netjes uitgeblazen.
De bisronde begon met “OLV”, waarbij het publiek de handen in de lucht stak en vol enthousiasme mee bad. Daarna volgden “Horizon” en “De ander”, waarmee de avond op een verbindende noot werd afgesloten.
Tourist LeMC bracht in Brugge niet alleen muziek, maar ook menselijkheid, humor en engagement. Zijn verjaardag werd een gedeeld feest, zijn muziek een meeslepende ervaring waarin hij zijn publiek meenam naar de rafelranden van het bestaan, maar hen ook liet zien dat er altijd licht is, zelfs in de donkerste hoeken.
Setlist: Emoji Hooligan, Cocaïne, En route, Spiegel, Niemandsland, Meester kunstenaar, We begrijpen mekaar, Wie, Sterrenwacht (ft. Guusje), Mijn stad, Liefde liefde, Alles Kapot, Deze nacht, Koning liefde, Voorbij, OLV, Horizon, De ander
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8683-tourist-lemc-09-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Stricto Tempo)
Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band
Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.
Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.
Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.
Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
