Asermoietuitkomt + De Stoeptegels – Nederlandstalige punk en hardcore om van te genieten
Asermoietuitkomt
Fans van Nederlandstalige punk en hardcore konden vorige zaterdag naar Eernegem voor een dubbelconcert van De Stoeptegels uit het Nederlandse Eindhoven en Asermoietuitkomt uit Heist-op-den-Berg. Twee bands die elkaar kennen en respecteren, ondanks de leeftijdsverschillen.
Toen Asermoietuitkomt in 1987 voor het eerst optrad, waren die van de Stoeptegels nog niet geboren. Voor Asermoietuitkomt begint het wat te lopen in Nederland en De Stoeptegels krijgen stilaan voet aan de grond in Vlaanderen.
De opkomst kon beter, veel beter zelfs. Waar lag het aan? Te warm? Het einde van het schooljaar dat moest gevierd worden? Of misschien was het dat The Dirty Scums (de lokale referentie inzake Nederlandstalige punk) op een flinke boogscheut een thuismatch speelden?
Belangrijker evenwel: beide bands lieten dat in de B52 allemaal niet aan hun hart komen. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek de voorziene geluidsman opgenomen in het ziekenhuis. Ondanks zijn afwezigheid zat het geluid de hele avond gewoon goed.
De Stoeptegels zijn een relatief jonge band die hun uptempo punk afkruiden met elementen uit de metal. Ze wilden graag de avond openen hoewel dat eigenlijk andersom voorzien was. De setlist leest zanger Bas af van zijn mobieltje dat op de podiumvloer ligt. De papieren setlist is dus voorbijgestreefd, net op het moment dat die voor de fans steeds vaker de gratis trofee geworden is die ze mee naar huis willen nemen. Een klein beetje zonde maar er komt altijd een punt waarop je oude tradities moet achterlaten. Benieuwd overigens hoe lang dat mobieltje zal overleven als er eens een schoen of microstatief op landt.
De Stoeptegels houden wel van een feestje en in de B52 brengen ze een leuke selectie uit hun albums ‘Liedjes Voor Het Slapengaan’ en ‘De Titelloze Tweede’ (een albumtitel met meer dan een knipoog naar ‘De Titelloze Eerste’ van hun landgenoten De Dood). Er is ook al een derde album zo goed als klaar. Daarvan krijgt het Belgische publiek al een voorsmaakje met “Nein, Nein Nicht Tun” (ik vermoed dat dat (een stuk) in het Duits was) en “Te Groot Is Ook Niet Mooi” (een nummer over zelfoverschatting?). De band heeft overigens een flinke grabbelton met ideetjes voor nieuwe nummers die dan vaak pas in de studio uitgewerkt worden tot een volledige track. Op de stoep van de B52 wordt het idee geboren voor een nummer over Poolse bouwvakkers, waarbij alleen al de Google Translate van de werktitel voor hilariteit zorgt en er meteen al wilde plannen gesmeed worden voor een Poolse tournee. Als die song een album haalt, zal de album-teller al minstens op 4 staan.
De Stoeptegels staan op het podium in het plunje van wegenwerkers en dat extra laagje textiel van hun veiligheidshesjes helpt natuurlijk niet in de zo al bloedhete B52. Wel goed dat ze ondanks alles vasthouden aan dat concept, zelfs voor weinig publiek. Bas praat de set netjes aan elkaar en de band speelt retestrak. Hoogtepunten van de Stoeptegels-set? Zo zijn er wel wat. De grafgrunt in “Tex-Mex Grindpunk Massacre”, “Pablo’s IJscobar”, het superagressieve “Tand Door Je Lip”, het opmerkelijke “AltF4” (met een mix van soundsystem-reggae en grindcore), “Hoofdluizen Piemelkaas” (op de tonen van het kinderliedje “Hoofd Schouders, Knie en Teen”?) en “Cowboys From Helmond”. De Stoeptegels zijn een prima live-band, bewijzen ze nogmaals in de B52.
Asermoietuitkomt houdt ook wel van een grapje. In de Stoeptegels-set zat er tussen elke track wel een opmerking over de hitte in het zaaltje. Na amper twee nummers in de Asermoietuitkomt-set moet zanger Ronny al een badhanddoek inzetten om het zweet op zijn kale knikker te drogen, met de plagerige opmerking “Warm? Ik vind dat die Stoeptegels overdrijven”. Deze Belgische band met grappige teksten in het Nederlands bestaat sinds 1987 en maakte rond 2020 zijn comeback na een lange pauze. Sindsdien zijn er drie full albums uit die de basis vormen voor de set in de B52: ‘Welle Zen terug’, ‘Onkruid Vergaat Niet’ en ‘Miauw’. Van de democassette uit de begindagen haalde geen enkel nummer de set. Die set had er (volgens de papieren (!) setlist) een van 20 nummers kunnen zijn, maar Ronny slaat er een paar over, uit ademnood van het publiek en hemzelf.
De communicatie met het publiek verloopt niet altijd vlot. Heist-op-den-Berg blijkt toch op een ander continent te liggen dan Eernegem. Een West-Vlaamse fan komt naar het podium voor een verzoeknummer en bijna wordt een tolk opgetrommeld als plots duidelijk wordt dat het gaat over “Boerderie”, van Belgian Asociality. De vergelijking tussen Asermoietuitkomt en Belgian Asociality ligt voor de hand. Het zijn zo goed als generatie-, genre- en streekgenoten en ze hebben beiden grappige teksten in het Nederlands. Ronny trakteert de fan gewillig op een paar strofes van de song, maar het hele nummer kent hij niet zomaar uit het hoofd.
Hoogtepunten waren er ook bij Asermoietuitkomt genoeg: “Liegeneer”, “Onkruid”, “De Poes” en “Duisternis” (zonder de backing vocals van Jeroen van Fleddy Melculy). De avond werd in stijl afgesloten met het laatste nummer van het voorlopig laatste album (‘Miauw’): “Laat Mij Nu Gerust”, met het door de ‘hele’ zaal meegebrulde refrein: Laat mij nu gerust, Ik drink Karmelieten, Ik probeer gewoon van mijn leven te genieten. Daarmee is het laatste restje zuurstof in de B52 opgebruikt en sleept iedereen zich via de merch naar de uitgang.
De Stoeptegels en Asermoietuitkomt zorgden voor een leuke avond die een talrijker publiek verdiend had. Er komen vast nog genoeg andere avonden waarop ze dat nog eens zullen overdoen.
Organisatie: Club B52, Eernegem
Carlos Santana - Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan
Wie had gedacht dat een man op zijn 77 de pauze knop zou indrukken, en met een rits hits zou zorgen voor een jukebox effect, binnen een relax, gezapig kader had buiten een virtuoze veelvraat Carlos Santana (*****) gerekend.
Bijna twee uur lang dompelde de man ons onder in een Zuid-Amerikaans badje van verbluffende gitaarriedels, lange solo's en songs die oneindig intens raken. Santana heeft zich altijd laten omringen door één voor één top muzikanten. Van de band uit de Woodstock periode schiet enkel hij nog over, maar in 2025 weet hij zich nog steeds te omringen met muzikanten die zijn muziek en zijn emoties begrijpen. Zij weten zijn (muzikale) verhalen ingenieus te spelen en uit te beelden alsof 1969 nog niet voorbij is …
Met een bijzonder aanstekelijke intro en met “Soul Sacrifice” worden al meteen de dansspieren geprikkeld. De dansende mensen op het scherm versterken die sfeer. Op “Jin-go-lo-ba” staat bijna iedereen recht, ook in de tribunes. Santana zelf neemt de zang niet op zich, dat laat hij over aan twee zangers Andy Vargas en Ray Green die voortdurend het publiek aanporren mee te zingen en te dansen. Het moet een feest zijn , en daar slagen ze met brio in.
Santana geeft zijn muzikanten de volledige spelvrijheid, maar hij trekt evenzeer de aandacht naar zich toe. Met witte hoed op en zijn jengelende gitaar om zich, drijft hij het tempo met verbluffende solo's op naar ongekende hoogtes, meestal zittend op een stoel, want veel bewegen zit er echt niet meer in. Zijn vingervlugheid en zijn zin om te entertainen is hij gelukkig nog niet verloren. “Black Magic woman/gyspsy queen” tekent een eerste hoogtepunt. Op “Samba pa ti” wanen we ons in een Zuid-Amerikaans pub; we zweven over die heerlijk ontspannende folklore klank. “Maria Maria” doet het publiek weer recht veren. Het was trouwens mooi om te zien bij het publiek, neerzitten en rechtveren telkens van recht. Iedereen bleef bij de leest gedurende deze twee uur durende set. “Everybody’s Everything” was er terug één om volledig loos te gaan.
Emotievol sterk klonk hert allemaal en Santana, de meester, liet vooral de muziek voor zich spreken, aan bindteksten deed hij zelden. Eén keer nam hij het woord, pakkend, met een oproep naar wereldvrede los van politiek en geloof. Waarna hij, vooraan het podia gezeten op een stoel, een intens mooi beladen solo speelde, waarbij de lichtjes van GSM's prompt de lucht in gingen. Magisch mooi!
Op “No One To Depend On” pikte de rest van de band terug in. Bassist Benny Rietveld had voordien al enkele puike, gevoelige solo’s gespeeld. Hij deed het nog maar eens.
Eén van de meest memorabele momenten was echter toen Santana samen met gitarist Tommy Anthony er compleet voor gingen met een gezamenlijke solo, waarna Tommy de zang voor zijn rekening nam op oudje “She's not there”.
We dachten toen het beste te hebben gezien, maar wat volgde was echt de apotheose. Eerst gingen alle GSM lichtjes de lucht in op het overweldigende mooie “Put your lights on”, en in de bis kwam Cindy Blackman Santana een lange schitterende onaardse drum solo brengen op “Toussaint L'ouverture”; ze kreeg terecht een staande ovatie. Carlos Santana genoot!
Het was ons trouwens al opgevallen hoe het percussie trio - Karl Perazzo (percussie, vocals), Paoli Mejías (percussie ), Cindy Blackman Santana (drums) -, een voorname rol speelden bin dit geheel.
Afsluiten deed het combo met “Smooth'; de bandleden werden hier voorgesteld.
'Sterren komen, sterren gaan, maar Santana blijft bestaan' , kunnen we besluiten. De man is niet meer de beweeglijkheid zelve op zijn 77ste , maar wat een klasse, wat een entertainment kregen we hier van het unieke, virtuoze gitaarspel van Santana en z’n topband, die de man perfect aanvoelen. Wat een avond!
Setlist: Woodstock Chant //Soul Sacrifice// Jin-go-lo-ba (Babatunde Olatunji cover)// Evil Ways (Willie Bobo cover) // Black Magic Woman / Gypsy Queen// Oye cómo va (Tito Puente cover) // Maria Maria //Foo Foo // Samba pa ti// Everybody's Everything //Europa (Earth's Cry Heaven's Smile) // No One to Depend On// She's Not There (The Zombies cover)// Hope You're Feeling Better// Corazón espinado // Bass Solo // The Game of Love // (Da le) Yaleo // Put Your Lights On // Encore: Sentient // Toussaint L'Ouverture (with Cindy Black Santana drum solo) // Smooth (preceded by band intros)
Organisatie: Greenhouse Talent
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
En er was meer … nog een jarige, Yevgueni bestaat 25 jaar. Met een uitgebreide club- en zomertour blaast Klaas Delrue en C° 25 kaarsjes uit. We kregen een hartverwarmende mooie backcatalogue van hun muzikale carriere, over 7 albums heen , anderhalf uur lang op gemoedelijke wijze. De keuze viel op een rits belangvolle nummers en bands favorits . Dit is catchy poprock, moderne kleinkunst pur sang die het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau tilt.
Yevgueni begon er eraan met Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem. Intussen is het een goed gestabiliseerd vijftal die de kunst in zich heeft goede, puntige, subtiele, emotievolle Nederlandstalige nummers te schrijven, onder ‘een liefde voor elkaar’ noemer, in een perfecte taalbeheersing, mooi om te horen wat woorden kunnen betekenen. Beetje in de lijn van De Mens, Kommil Foo, Bart Peeters, Stijn Meuris, Marcel Vanthilt of van onze Nederlandse vrienden Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy en The Lau.
Niet voor niks kregen ze reeds de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek. Yevgueni is een band in feeststemming nu, we kregen een mooi overzicht van hun plaatwerk, meer songs van vroeger, minder recent. Centraal in dit anderhalf uur ‘Kannibaal’ (debuut), ‘Aan de arbeid’ , ‘We zijn hier nu toch’ en ‘Welkenraedt’. Het recente materiaal kwam dus minder aan bod. Met dit jubileum verscheen ook een nieuwe EP.
Delrue met West-Vlaamse roots in Rekkem, is altijd wel blij eens op te treden in de buurt. De interacties zijn erg aangenaam. Alles dus om er een fijne avond van te maken.
Ze begonnen met twee sterkhouders van het tweede deel van hun carrière, de puike single “Adem”, samen met “Waar jij niet bent” uit ‘Tijd is alles’, semi-akoestische pop, die kleur krijgt door keys en gedragen is door die integere, indringende vocals van Delrue. Een extravert zanger die z’n publiek nauw bij de songs betrekt, wat we meermaals voelden door de handclaps, het handjeszwaaien, de gsmlichtjes enz . We worden zelfs letterlijk “Aan de arbeid” gezet.
De set kabbelt voort in die melodieuze, dromerige pop. Hun eerst uitgebrachte single volgt, “We doen gewoon alof of er niets gebeurde” en “Alles waar ik nu wil zijn”. Ze klinken krachtiger, elektrischer, o.m. op het verhaal rond “Robbie”, “Welkenraedt” en “Manzijn”. Een heerlijk genietbare sound die zinspeelt op gevoelige, emo-woorden en zinnen.
Delrue houdt van zijn publiek en het publiek, hier talrijk aanwezig, houdt van Delrue en Yevgueni. Sfeervoller waren “Pannenkoeken”, het recentere “Ze danst gewoon op straat” en de nieuwe single “Wat niemand kan”, uit de in het voorjaar verschenen EP. Het tempo werd meer opgeschroefd om de eindsprint in te zetten, “Straks is ook goed”, “Alleen zijn” en het gekende “nNeuwe meisjes” die hier in een dansversie te horen was, met meer elektronicabeats en in een rockjasje. Enthousiasmerend is het allemaal, Yevgueni kan rekenen op een warme respons op deze zwoele zomeravond.
Met de krop in de keel vatten ze de bis aan, want net vijftien jaar terug verliet zangeres/presentatrice Yasmine ons. Ze werkte af en toe samen met Yevgueni. Als hommage schreef Delrue “Een veel te mooie dag”, intiem, broos, kwetsbaar, met een pakkende tekst, akoestisch toon gezet en spaarzaam opgebouwd met piano/keys. Breekbaarheid ten top. De harten sloegen sneller toen ze Yasmine hier muzikaal uitwuifden. Het integere “Sara” volgde , met de gsmlichtjes gericht op de talrijke bekers die het publiek in de hand had. En natuurlijk kon “Als ze lacht” niet ontbreken, eentje met een meezinggehalte, de ultieme afsluiter van hun jubileum.
Het wordt alvast uitkijken wat Yevgueni verder bewandelt, maar met deze onderstrepen ze hun ijzersterke livereputatie, een dromerige, emotievolle terugblik en de verpersoonlijking van het hedendaags Nederlandstalige lied.
Opener was Franz Kalf, half Amsterdammer, half Gentenaar. Ook hij is geïnspireerd door die Nederlandse grootmeesters als Shaffey, De Groot, The Lau, met sober spaarzaam gespeelde songs in een poëtische context van gebroken harten en een schaterlach, eerlijk, speels, onhandig.
Hij ontroert en brengt friste in z’n materiaal , maar solo op deze zwoele zomeravond smol zijn sound wat in het geroezemoes …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Portland – Veelbelovende try-out in functie van TW Classic en de najaarstour
‘The holy garden sessions’ is een interessant, leuk initiatief in Kortemark. Het vindt plaats op een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Op gemoedelijke wijze worden twee warme zomerse avonden besloten. Het is feest want ’the holy garden sessions’ mag al vijf kaarsjes uitblazen ….
Op de eerste avond was het zoeken naar afkoeling op Portland, de band rond spil Jente Pironet, die na een gekweld fysiek jaar terug in het circuit is en in volle voorbereiding is van de nakende derde plaat. De handvol try-outs zijn een warming up op wat komen zal op TW Classic over anderhalve week en in het clubcircuit, dit najaar.
We hoorden een goed uur een goed geoliede band die in het oude en nieuwe materiaal muzikale emotionaliteit, melancholie en opwinding in elkaar verweven houdt. Op hun boeiende, wisselende dreampop durfde de temperatuur nog een graadje te stijgen; meer dan zwoel transpireren dus op de vooravond van de langste dag en de kortste nacht …
Portland is een grootse band geworden, zondermeer. Meer dan verdiend als je het muzikaal parcours bekijkt. Een pak jaren terug, in 2018, wonnen ze nog de talentenwedstrijd ‘De nieuwe lichting’ van StuBru. Een ontdekking. De band heeft intussen al een grote rugzak te dragen gehad in muzikale afstemming , het vertrek van Sarah Pepels en de kankerbehandeling die Jente doormaakte. Maar alles kwam zo goed mogelijk terug op z’n pootjes terecht en het was nu een unieke kans om hen in een kleine setting als deze aan het werk te zien. Naast d’Oude Pastorie waren ze nog te zien op GGITP, De Casino Sint-Niklaas en op Bolwerk van Wilde Westen, Kortrijk.
Lees gerust Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog
Na ‘Your colours will stain’ en ‘Departures’ wordt er nu gewerkt aan de derde plaat. De goede melodieuze poprocker “Lay me down” is het uitgangsbord ervan. Eentje die de levenslust verbindt met kwetsbaarheid en kracht in een noemer van positiviteit.
Benieuwd zijn we dus wat Portland nu te bieden heeft …
Centraal op plaat komt het melancholische, het zeemzoeterige en het broze, kwetsbare op het voorplan, en klinkt het dus gevoeliger, innemender. Op Portland live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energieke, emo-rockende band die hun instrumenten ademruimte biedt en onder spanning houdt, zeker het gitaarspel, niet vies van wat gewaagde stukjes en experimentjes. Een echte liveband dus . En met Jente als entertainer en podiumbeest, die z’n publiek voor zich weet te winnen, hen betrekt bij het materiaal en durft te ontroeren, met z’n expressieve, soms hoog uithalende neuzelende stem en die intense gitaarsoli. Wat een charisma.
Portland heeft sinds de vorige plaat, twee jaar terug, een nieuwe backing vocaliste, Nina Kortekaas, die op keys speelt en zich vocaal goed nestelt in die meerstemmige zang.
Jente en C° hadden er duidelijk zin in, bijna allemaal waren ze in maagdelijk witte kledij. We kregen een mooie afwisseling van vooral songs uit hun debuut en nieuw materiaal. ‘Departures’ werd hier bijna volledig links gelaten. “Good girls” kreeg hier een plaatsje , maar geen “Sensational” of “Stardust” van die plaat.
Goed rockend werd de set aangevat met “Time is now”, die kleur kreeg met de toegevoegde keys. Melodieus top met puike zangpartijen, ondersteund van hun kenmerkende meerstemmige zang. In de juiste stemming geraakte het publiek met kleppers “Pouring rain” , “Killer’s mind”, “Good girls” en “Lucky clover”, songs die boeien door de tempowissels, de sterke broeierige, meeslepende opbouw, de snedige , felle interventies én die ergens durven te exploderen in een stevige outtro of omgeven worden door een dromerige kalmte.
Portland weet het publiek bij het nekvel te grijpen in ontroering en extravertie. Het publiek geniet, kan de refreinen mee neuriën, -zingen of handjeszwaaien met de gsmlichtjes. De songs worden naar een hoger niveau getild. Goed gevonden allemaal.
Dit is ‘Music from the heart’, met enkele krachttoeren. In het slot van deze weliswaar korte set kregen we nieuwtjes “Exactly what I need” en de huidige single “Lay me down”, pop en rock die aantonen wat Portland in z’n mars blijft hebben en benieuwd doet uitkijken naar de derde plaat.
Een paar sterkhouders van de voorbije twee platen bleven nog in de koelkast vanavond, maar die zullen ongetwijfeld aan bod komen in de grotere optredens.
Solo evenzeer is hij een sterke frontman, weet hij te boeien, o.m. “Don’t stop believing” , een nieuwe gevoelige ballad op spaarzaam, sober gehouden elektrisch gitaargetokkel en hartverwarmend door z’n stemvariatie.
“She really really means it” (eentje omgebouwd van Metejoor uit ‘Liefde voor muziek’!) bouwt spannend op en het afsluitende “Aftermath” brengt alle elementen samen die Portland groots maakte.
Portland beet duidelijk van zich af en bood iedereen een mooie avond, klaar om iedereen (opnieuw) te veroveren.
Opener Liz is een opkomend bandje, die het houdt op vrouwelijke sing songwriting en dromerige popfolk door akoestische gitaar, keys en viool.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
The Cult - Door merg en been, door hitte en zweet
Het Koninklijk Circus in Brussel barstte op woensdagavond bijna uit zijn voegen. Met iets meer dan 1400 verkochte tickets op een capaciteit van 1830 was de zaal nagenoeg uitverkocht – en dat was te voelen. Letterlijk. De warmte, de drukte, de sfeer: alles trilde mee op het ritme van een band die al 40 jaar haar publiek bij de keel grijpt. The Cult kwam, zag, en veroverde opnieuw.
De avond werd op gang getrapt door Kelsy Karter & The Heroines, een glamrockformatie die geen tijd verspilde aan subtiliteit. Met hun energieke presence en een ruige sound zetten ze de toon. Een hoogtepunt? Zonder twijfel hun gewaagde cover van “Cryin’” – een eerbetoon aan Aerosmith dat klonk als een liefdesverklaring met een scherpe rand.
Vanaf de eerste tonen werd duidelijk: The Cult speelt niet voor toevallige passanten. Overal in het publiek doken massaal Cult-t-shirts op – van net aangekochte exemplaren tot vaalgrijze relikwieën uit de jaren '80. En terwijl de temperaturen stegen, dropen fans en muren van het zweet. Toch leek niemand zich daar aan te storen. Dit was een ritueel, geen optreden.
De set opende met een reeks die meteen het vuur aanwakkerde. “Wildflower” was het eerste echte hoogtepunt – brutaal, groovy en onweerstaanbaar – gevolgd door een naadloze overgang naar het duistere “The Witch” en het introspectievere “Hollow Man”. Even later kreeg “Edie (Ciao Baby)” een licht aangepaste, ingetogen versie mee, waarbij het emotionele gewicht van de song extra naar voren kwam.
Zanger Ian Astbury, gehuld in een bandana die zijn ogen amper vrijliet, was de sjamaan van de avond. Hij dirigeerde het publiek.
Bij “Rain” leek het alsof de hele zaal deelnam aan een regendans – een bede om verkoeling in de zwoele hitte. “Spiritwalker” klonk als een oproep aan verloren zielen of een poging ze te verdrijven. En dan “She Sells Sanctuary”, een explosie van geluid, licht en collectieve extase. Alsof de jaren '80 plots terug in de zaal stonden.
De bisronde begon krachtig, maar het slotakkoord liep wat minder soepel. Tijdens “Fire Woman” raakte Astbury hoorbaar buiten adem; halve strofen verdwenen in de hitte of gingen verloren tussen de noten die nét te hoog zaten. Maar zelfs dat kon de magie niet breken. Met “Love Removal Machine” sloot de band af in stijl – als een herbevestiging dat de liefde tussen band en fans nooit verdwenen is.
The Cult in het Koninklijk Circus was geen klinisch perfecte show, maar wel een bezwerende beleving. Een avond voor de gelovigen, zweterig en luid, met momenten van pure extase en rauwe imperfectie. En soms is dat precies wat rock-'n-roll moet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kelsy Karter And The Heroines
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7680-kelsy-karter-and-the-heroines-25-06-2025?Itemid=0
The Cult
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7678-the-cult-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Trixie Whitley - Great Gigs in The Park 2025 – Intensiteit broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht
Een magische avond kregen we met de multi-instrumentaliste Trixie Whitley (*****), die intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht vooropstelt. In de instrumentatie is ze bedreven op gitaar, piano en drums en ze heeft een bijzondere indringende, heldere variërende stem, diep en hoog uithalend. "De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame." schreven we nog over haar optreden op Live/s Live vorig jaar. Een jaar later weet Trixie Whitley nog alle aspecten te overtreffen. Sjiek.
Vanaf de eerste tunes, gebaad in bloedrood licht, en geflankeerd door haar medemuzikant Bert Cools, ontpopt ze zich als een echte diva op het podium. Ze pakt iedereen moeiteloos in, krijgt het park muisstil en waar nodig, door de groovy sound, weet ze de dansspieren aan te spreken.
Een emotioneel beladen set, vormgegeven door haar herkenbare verhalen voor iedereen. Intiem, kwetsbaar klinkt het als ze aan de piano zit en de gevoelige snaar raakt. En de sound bouwt op , broeierig, intenser, spannender, extraverter. Het is een voortdurend balanceren hierin.
We worden meegesleept. We voelen het in die zachte streling op gitaar en de twinkelende pianoklank. Op drums durft ze hels tekeer gaan en ontketent ze al haar demonen.
Ze komt van de trappen en zoekt haar publiek op, de gedachten en emoties worden met hen gedeeld.
Een unieke sfeer in het park wordt gecreëerd. We waanden ons even in die mooie, aparte, weemoedige, sprookjesachtige wereld, ver verwijderd van de harde, alledaagse realiteit. Ontroerend, spannend, krachtig allemaal die muzikale droomwereld. Kortom, een indrukwekkend concert!
We waren eveneens diep onder de indruk van de support Iskander Moon (*****), eveneens een ware multi-instrumentalist; aan de piano of met elektrische/akoestische gitaar krijgt hij het park ook stil. De kristalheldere vocals zijn een meerwaarde in dit concept.
Net als bij Trixie is er hier sprake van diezelfde intensiteit, broos- en breekbaarheid in elk muzikaal opzicht, met een lach en een traan.
Hij onderhoudt het contact met het publiek; hij is aan een nieuwe plaat bezig en van wat we vanavond hoorden , is het iets om naar uit te zien. Een kleurrijke aanpak die siert en ons moeiteloos overtuigde.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Trixie Whitley
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7674-trixie-whitley-25-06-2025?Itemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7675-iskander-moon-25-06-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Alien Nosejob - Energieke punk met een feestelijke (sax) toets
Het bloedhete weer nodigde niet meteen uit om onder te duiken in een donker café en je daar bloot te stellen aan een portie punkgeweld. Maar diegenen die het toch riskeerden zullen het zich zeker niet beklaagd hebben.
De eerste groep heette Klutter, een naam die me onvermijdelijk deed denken aan The Clutters, een band uit Nashville die ik halverwege de jaren '00 erg hoog had zitten (check vooral hun nummer "Rock and roll").
Hoewel de spelling misschien iets anders laat vermoeden, haalde ook deze groep uit Brugge de inspiratie voor hun groepsnaam uit het Engelse woord Clutter, wat staat voor rommel of chaos.
Nu, wat dat laatste betreft viel het eigenlijk best mee. Nonchalant, dat wel. Het leek erop alsof de vijf rechtstreeks uit de surfclub op het podium stapten. Veel podiumstress leken ze niet te hebben, de meesten hadden dan ook al wat ervaring opgedaan bij gewaardeerde acts als Barno Koevoet & The Duijmschspijkers en Ricky Bekstok.
Klutter opende verrassend sterk met een nummer dat ik niet meteen van hen verwacht had en ik, dankzij de bijzonder fijne gitaren van Jelle Vos en Tibo Nassel, eerder als psychrock zou catalogiseren.
Even leken ze in die stijl te zullen doorgaan maar al vlug werd de toon donkerder en wendde Klutter de steven feilloos richting postpunk. Vooral door toedoen van die typische, wat monotone schreeuwzang maar ook de gitaren klonken nu hoekiger en venijniger. Het leek er ook op alsof de sound steeds harder werd en de groep uiteindelijk strandde in de buurt van de hardcore punk.
Zeker niet alle nummers waren even sterk maar de aanstekelijke drive bleef vlot overeind en zanger Arthur Langbeen had voldoende charisma in huis om me een volledige set bij de les te houden.
Alien Nosejob is de nom de plume voor Jake Robertson uit het Australische Geelong die zijn platen het liefst in zijn eentje in de slaapkamer opneemt. Dat leverde tot dusver een zevental platen op, samen met een kluwen aan singles en EP's, die onlangs gebundeld werden op de kloeke compilatieplaat ‘Forced communal existence’.
Alsof dat nog niet genoeg is, is Robertson naast dat eenmansproject ook nog eens in een tiental (!) andere groepen actief. Hij debuteerde in 2009 bij The Snoozefests, later volgden onder meer Ausmuteants, Hierophants, Leather Towel & SWAB. In 2013 kruiste hij mijn pad voor het eerst in The Pit's met The Frowning Clouds, een wonderlijk groepje dat me een jaar later met ‘Legalize everything’, een heerlijk psychedelisch garagerockplaatje, helemaal overstag deed gaan. Of The Frowning Clouds nog actief zijn is me niet helemaal duidelijk - in 2022 verscheen er nog een verzamelplaat - maar met Alien Nosejob hebben we in elk geval een sterk alternatief.
Alien Nosejob mag dan al een eenmansproject zijn, in Leffinge zagen we een zeskoppige liveband (drie vrouwen en drie mannen, goed voor twee gitaren, bas, drums, toetsen en sax). Hoewel ik mijn punk het liefst uitgebeend geserveerd krijg, kon ik me volledig vinden in deze volle sound. Vooral de sax en in iets mindere mate de keys maakten het verschil. Dat blazers punk verrassend feestelijk kunnen laten klinken wist ik al van die andere Australische band, The Systemaddicts, die het met een trombone doet.
Dat was hier niet anders met de sax van Alannah Sawyer, die soms aan enkele rake stoten genoeg had om op andere momenten het hele nummer enthousiast mee te toeteren.
Het werd zeker geen voorstelling van hun laatste plaat, de verzamelaar ‘Forced Communal Existence’, want die kwam nauwelijks aan bod. Er werd vooral geput uit hun voorlaatste plaat, ‘Turns the colour of bad shit’, waarop Jake Robertson teruggrijpt naar zijn punk roots. In het tweede, wat langere nummer, kwam zijn veelzijdigheid even bovendrijven en waagde hij zich aan wat traditionelere garagerock met een gitaar die van een prille Angus Young had kunnen zijn.
Even later nam de gitariste de vocals van Robertson over voor een tegelijk verrassende als voor de hand liggende cover: "Idendtity" van X-Ray Spex. Verrassend omdat Alien Nosejob op zijn platen meestal kiest voor Australische en/of obscure covers. Enigszins verwacht omdat die sound met saxofoon onvermijdelijk herinneringen oproept aan de groep van Poly Styrene. Mooi, maar de eigen songs klonken minstens even energiek en adembenemend. We hadden er dan ook absoluut nog niet genoeg van toen Jake Robertson na amper 32 minuten de stekker eruit trok. Kort en krachtig zegt men dan maar het had toch ietsje meer mogen zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Tetrarch - Rauwe kost in een divers aanbod
De Amerikaanse nu-metal band Tetrarch tekende present in Asgaard, Gentbrugge. De band bracht begin mei hun derde album uit, 'The Ugly Side of Me' via Napalm Records en oogstte in Amerika al heel wat succes met hun vorige parel 'Unstable'. Met deze derde proberen ze nu ook Europa te veroveren.
We hadden recent nog een toffe babbel met de band. Lees gerust .
Tetrarch stond voor het eerst nu op een Belgische podium, meer nog ze hadden nog nooit in Europa opgetreden. Een unicum dus. Er kwam amper dertig tot veertig man op af, en dat lag niet aan de band of organisatie … Nee , we hadden net GMM achter de kiezen, en we hebben nog steeds examens voor het jongere publiek. Surplus dat het optreden midden in de week viel. Voor velen dus even op de pauzeknop qua optredens …Maar kijk, we kregen een sterk optreden.
De Antwerpse band WALLS (****) zette de avond in met de nodige pit. De band biedt een eclectische mix aan van pure hardcore, metalcore en moderne metal. De bandleden spelen al meer dan 15 jaar samen in bands als Perceptions, Different Stories & Moments, die op festivals als Graspop, Pukkelpop & Dour hebben gespeeld en door Europa hebben getoerd, o.m. met While She Sleeps (VK), Strains en meer. Ze hebben dus al heet wat ervaring en professie in het genre. WALLS ging al meteen fel tekeer en het gaspedaal werd ferm ingedrukt. De band kreeg het publiek mee , maar voor een moshpit was het nog iets te vroeg.
WALLS bewees een interessant energiek bandje te zijn , die het publiek moeiteloos meekreeg.
Een rauwe sound kregen we te horen met het Amerikaanse heavy Hitter (****), die ook hun allereerste show speelden op Belgische bodem. Een ondoordringbare muur van riffs, bonkende drums hoorden we , ondersteund van diep grommende vocals. De band haalde verpulverend uit, met enkele moshpits tot gevolg. Het klonk verschroeiend in de gezellige club van de Asgaard. Wat een uppercuts en wat een debuut in België. Een geslaagd optreden dus.
Ook Tetrarch (*****)moest niet onderdoen en speelde een rauwe set, die wat melodieuzer was. Een breder publiek is ervoor te vinden. De band wordt nogal snel in het hokje van de nu-metal geduwd, maar overstijgen dit. Op plaat als live.
De spraakzame frontman Josh Fore heeft een breed stemgeluid, rauw, clean, indringend, fel. De dame Diamond Rowe speelt enkele verbluffende solo’s op gitaar. Wat een intensiteit.
Het duo is wellicht de basis, ze kennen elkaar al sinds hun puberjaren en ze voelen elkaar blindelings aan. De andere muzikanten spelen er sterk op in, Ryan 'Doom' Lerner (bas) en Ruben Limas (drums); de scherpe bassriffs en het verpulverend drumgeroffel, onderstreept de diversiteit van Tetrarch.
“Anything Like Myself” was een eerste mokerslag. Het tempo bleef hoog en er ontstonden enkele moshpits. Op “Negative Noise” en “I'm Not right” ervaren we meer gevoeligheid en emotie. Door deze intensiteit biedt Tetrarch een teken van hoop in de sound.
Het puike “Unstable” vult aan , met de vuisten of handen in de luchtn die heen en weer gaan. Het hoorde erbij en het stoorde niet. Een kolkende finale kregen we met “Live not Fantasize”, “Take a Look inside”, die onderstrepen wat een gitaartalent Diamond wel is. Ook vocal moest ze niet onderdoen. De band haalde alles nog eens uit de kast haalt op het zinderende “Oddity”.
Tetrarch heeft zijn entree op Belgische podia niet gemist, en is duidelijk klaar voor het grote werk. Een talentvolle band. Hopelijk zien we hen terug, voor meer volk dan. Alcatraz is zeker een optie en Graspop the real stuff …
Setlist: Anything Like Myself - Stitch Me Up - Negative Noise - I'm Not Right - Cold - You Never Listen - Unstable - Live Not Fantasize - Take a Look Inside - Oddity
Organisatie: Return Bookings + Asgaard, Gentbrugge
Vive La Fête - Great Gigs in The Park 2025 – Balancerend tussen pop, elektro, wave en alternatief
Wat een divers aanbod op deze Great Gigs In The Park … Vanavond kregen we een wervelend dansfeestje van het Belgisch dance fenomeen Vive La Fête (****1/2), grootmeesters, die balanceren tussen pop, elektro, wave en alternatief.
Veel visuele effecten heeft Vive La Fête niet nodig, hun aanstekelijke set spreekt sowieso tot de verbeelding. Bindteksten laten ze aan zich voorbij gaan , hier tellen de opzwepende beats van hun elektropopgenre. We hebben hier nog steeds de wulps dansende, springende Els, die met haar hese, indringende nachtegaal vocals een meerwaarde biedt.
De sound klinkt zachtmoedig verscheurend, de luisteraar verliest de realiteit en belandt in een droomwereld, met deze 'vamp' voor de ogen.
De emotievolle, vlijmscherpe, pompende sound wordt aangevuld door Danny, die snedig kan uithalen. De kern van Vive La Fête bestaat nog steeds uit Danny Mommens en Els Pynoo; ze hebben sterke liveband achter zich, die met dezelfde ingesteldheid een broeierig, dansbaar klankentapijt aanbieden om de sound nog voller te maken. De teksten in het Engels-Frans, al meer dan 25 jaar een pluspunt bij Vive La Fête.
De diversiteit in klankkleur, taal en dans in een wervelende elektropopwave sound vormt de rode draad. Bijna anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in dit ontspannend kenmerkend, bepalend geluid, die de dansspieren triggert. tussen kitsch en bitter ernst. Ze zorgen voor een boost, een adrenalinestoot om er terug tegenaan te gaan.
In het voorprogramma stond een interessant duo, Affaire (****); in de biografie op de website van de Casino lezen we: ''Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou klinken als David Byrne en Alan Vega samen jamden in James Murphy's studio? Dan komt Affaire verdomd dicht in de buurt! Michiel Ritzen en Nick Caers combineren dravende drumcomputers, een assemblage van vintage synths, stuwende gitaren en stuipende vocalen tot een dansbare offbeatmix van elektronica en artrock, doordrenkt met Belgisch surrealisme en echo's van Neon Judgement, Talking Heads en de Commodore 64.''
In een stuwende set van aanstekelijke beats en kliks, tast het duo de grenzen af elkaar tot op het absurde af. Helaas kregen ze het publiek niet volledig mee, al zagen we mensen lekker heupwiegen op die aanstekelijke sound.
Affaire weet subtiel scherp elektronische muziek en rock met elkaar te vermengen door de gitaar riffs en de stuwende beats uit de keys.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Robert Cray Band - Great Gigs in The Park 2025 - Robert Cray brengt de 'Soul' into the 'Blues'
Een compleet vol gelopen park én een opvallend iets ouder publiek voor twee blues gerelateerde acts, die zorgden voor een avond gezellig samenzijn. Een topavond pur sang. Met The Robert Cray Band (****) had de organisatie een klepper van format. De ondertussen 71jarige virtuoos maakt het zijn publiek echter niet altijd even gemakkelijk, maar het is zo’n typisch kenmerk aan de man en zijn capriolen op gitaar. Hij weet op alle vlakken te imponeren, integer als extravert, binnen een gezapige 'soulvolle' context en sfeer.
Hij kon putten uit een arsenaal herkenbare nummers en hits, eigenwijs toegankelijk.
In eerste instantie waren vooral voorwie houdt van avontuur en de 'die hard' fans op hun wenken bediend.
De solo's voelen misschien slordig aan , maar niets is minder waar , gezien het uitgekiende spel . Een song als “Phone Booth” - omgedoopt naar “voor Siant Nicholas” in plaats van Chicago wist iedereen te bekoren. “You're Everything” en “Two steps from the end”- geschreven door Jim Pugh – waren de eerste hoogtepuntjen.
Cray en C° zijn virtuozen in hun vak , die hun instrumenten voldoende ruimte laten Ook vocaal intrigeert de man. Op “I don't Care” kwam de klemtoon op zijn prachtige soulvolle stem; hij is nog niet versleten als prille zeventiger. “(Won't Be) Coming Home" was muzikaal een glorieus moment en had een kwinkslag naar zijn bassist, die al vier echtscheidingen achter de rug heeft. "Right Next Door (Because of Me)" - de grootste hit van de Robert Cray Band, palmed het publiek totaal in. Hier wachtten ze op.
We kregen anderhalf uur lang een uiterst genietbare set, die soms een meezingkarakter had. En er werd wel eens een dansje geplaceerd. Mooi. In de bis volgden nog “Shiver All Over" en het bijzonder groovy "This Man". Wat een emotievol, ontroerend, broeierig optreden door die charismatische soulvolle aanpak !
‘Robert Cray puts the 'soul' into the 'Blues'' schreven we. Het daverende applaus was hoedanook gemeend!
De support was vanavond 'net iets meer' dan Robert Cray. Fred & The Healers (*****) dompelt ons onder in een bluessfeer, die de dansspieren aanspreekt. Deze muzikanten zijn op elkaar afgestemd, de soli klinken scherp, energiek en gedreven . De band, meesters in het genre, wist het publiek warm te maken op Robert Cray en palmt het gaandeweg volledig in.
Pics homepage @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Slackers - Great Gigs in The Park 2025 – Zwoele en opwindende ska-reggae
The Slackers – Terugblik: We herinneren ons levendig nog hun passage op Pukkelpop in 1999. Meer nog, ze waren naast The Specials één van de redenen, die me lieten houden van het genre. The Slackers bouwden toen een feestje die verschillende genres met ska-reggae moeiteloos vermengen.
Ruim 25 jaar laten moeten ze niet onderdoen en klinkt het nog steeds meer dan de moeite. Er wordt wat soul, r&b toegevoegd , wat de temperatuur deed stijgen. Een erg goed gevuld park hield van hun zwoele en opwindende muziek.
The Slackers (*****) overstelpten het publiek met deze zomerse levendige sound, de oorstrelende blazers en de soulvolle vocals dompelden ons in een warm badje. Het klonk allemaal lekker groovy , van "Keep him away' naar “Nowhere” tot “Watch this” prikkelden het publiek en zorgden voor de nodige danspasjes. Heerlijk genietbaar met enkele obligate mokerslagen in het genre.
Geen enkel rustpunt in deze set. Ervoor gaan dedenVic Ruggerio en C°. Ietwat gevoeliger klonk het eerder akoestische “Sarah” . De man is een echte entertainer, een charismatische volksfiguur. Hij spreekt voortdurend het publiek aan en zoekt hen steeds op. Wat een adrenaline en uitvoering hadden we hier op de meeslepende melodieën, de aanstekelijke ritmes en de onweerstaanbare grooves. We kregen nog een paar kleppers als “My last star”, “Happy Song” en het prachtige “Make me Smile”. Een wervelende finale tot slot met het onweerstaanbare “This is the night”, “What went wrong en “Wasted years”. “Have the time” gaf er nog wat zwier aan met een chaotische brij aan de traditionele instrumenten, sax, trompet, enz. Entertainment, jolijt en smileys. Het maakt het ska-reggae feestje compleet. Missie geslaagd. The Slackers zijn een band in topvorm.
Setlist: Keep him away //Boogie nowhere// Watch this// Tell Them No //And I wonder //Cooking // You Must Be Good// Prophet //Boll Weevil // Acoustic - Sarah //My last star //Happy Song// Make me smile// Old Dog //Shameboy// Married Girl //This is the night //I still love you// What went wrong ///Encore: Wasted days //Have the time
Opwarmer was het gekke combo Antwerp Gipsy-Ska Orkestra (****). Deze band heeft een pak doorwinterde muzikanten. Gaandeweg kwamen ze op dreef, vonden het juiste ritme en trokken ze alle registers open. De enthousiaste muzikanten en de charismatische frontman – een waar entertainer – maakten er als support-act een leuk feestje van, een ska jamsessie, die iedereen aan het dansen bracht, heerlijk genietbaar net als de Slackers, later de avond …
Voor wie hen nog niet aan het werk zag, er volgt een herkansing op de Fonnefeesten in Lokeren deze zomer, tijdens de Lokerse Feesten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tami Neilson - Great Gigs in The Park 2025 – Rakende en levendige country-folk
Tami Neilson (****1/2) is een uit Canada/ Nieuw-Zeeland afkomstige country zangeres die al heel wat heeft meegemaakt. Binnen de scene wordt ze hoog aangeschreven. Haar solo werk wordt geprezen en er was nog de samenwerking met een grootheid als de ondertussen 92 jarige Willie Nelson, met de plaat 'Neilson sings Nelson'. Ze is tevens beroemd als een van de leden van de familie country band 'The Neilsons'. Met die muzikale ervaringen als rugzak zagen we haar op de 'Great Gigs in The Park' voor een redelijk gevuld enthousiaste Casino.
Het optreden was een opeenvolging van songs binnen een gezapigcountry-folk sfeertje. Met sappige verhalen over o.a. haar deelname aan de TV serie 'The Brookenwood Mysteries'. De diepe, sterke band met Willie Nelson kwam ook ter sprake, al dan niet met grappig anekdotes. Muzikaal kregen we een bloemlezing van haar pad doorheen de jaren.
Ze haalt met haar band alles uit de kast, spreekt de dansspieren aan en heeft een sterke overtuigende stem. Er is een fijne interactie met haar publiek. Het valt trouwens op hoe Tami die persoonlijke verhalen laat weerklinken , verhalen voor iedereen toepasbaar. Een mooie connectie.
Als een ware 'Cowgirl' toont ze de kracht van een vrouw binnen het mannen bastion van de country. Ze is één van die van die sterke vrouwen binnen de scene. Een gebalde vuist dus , met wat humor bovenop.
Ze weet heel wat emoties los te weken met haar muziek en haar bepalende vocals. Rakende en levendige country-folk dus, die een magisch, emotioneel gevoel geven.
Billie Congé (****), het indie/folk project rond Indra De Bruyn, bracht ons in een pakkend folky sfeertje. Thema's als genderongelijkheid, sociale onderdrukking en klimaatverandering komen aan bod, met een dosis humor. Het was haar eerste passage hier, ze prees de mooie locatie in het park. Samen met haar band ging ze ervoor. Ook zij heeft een warme stem, die het folky karakter kleurt. Er is voldoende interactie met het publiek, o.m. haar keyboardspeler kan elk moment papa worden, dus als hij midden de set zou vertrekken, je weet de reden … We kwamen hem nog tegen bij het optreden van Tami Neilson, dus die avond nog geen gezinsuitbreiding…
Billi Congé is een jonge, enthousiaste folk band. Net als bij Neilson was er sprake van rakende, levendige folk, die het publiek kon bekoren en ontroeren. Mooie opener.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
