(John) Coltrane 100 - Shabaka presents 'Of The Earth' – Hoe verleden, heden en toekomst van de jazz in de AB elkaar ontmoeten
Shabaka Hutchings
Op 1 augustus 1965 streek John Coltrane voor zijn enige Belgische optreden neer in Comblain-la-Tour, een pittoresk dorpje in de provincie Luik. Wat toen wellicht aanvoelde als een uitzonderlijke passage van een jazzgrootheid, kreeg later een nog grotere historische betekenis. De opnames bleken immers de allerlaatste gefilmde beelden te zijn van Coltranes legendarische klassieke kwartet met pianist McCoy Tyner, contrabassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Enkele maanden later gingen hun wegen uiteen.
Ruim zestig jaar later vormden die beelden in de Ancienne Belgique niet zomaar een nostalgische terugblik, maar het vertrekpunt van een avond waarop verleden, heden en toekomst elkaar ontmoetten.
Na een muzikale ode van Alice Coltrane nam het jonge Brusselse kwartet Ola Tunji de spirituele fakkel over, waarna Shabaka Hutchings bewees dat Coltranes nalatenschap niet alleen gekoesterd, maar vooral voortdurend opnieuw uitgevonden moet worden.
Uit de korte concertfilm bleek meteen hoe ver John Coltrane zijn tijd vooruit was. Niet alleen zijn verbluffende en grensverleggende saxofoonspel maakte diepe indruk. Ook de haast onaardse pianopartijen van McCoy Tyner bezorgden kippenvel, terwijl de contrabas van Jimmy Garrison voor een warme, groovende onderstroom zorgde. Elvin Jones stuwde het geheel voort met drumwerk dat tegelijk subtiel en bijzonder krachtig klonk. Het samenspel was intens, fysiek en bovenal bezield.
Klinken die bewoordingen overdreven? Wellicht. Maar soms schieten woorden nu eenmaal tekort. Hier werd mee de basis gelegd voor de manier waarop verschillende generaties jazz zijn gaan beleven. Uiteraard telt de geschiedenis nog andere goden, van Louis Armstrong en Charlie Parker tot Miles Davis, Billie Holiday en Thelonious Monk. Toch maakte het John Coltrane Quartet op amper veertig minuten duidelijk waarom ook wij ooit voor jazz zijn gevallen. Dit waren geen vergeelde archiefbeelden.
De muziek ademde, gloeide en klonk ruim zestig jaar later nog altijd verrassend levend.
Die bewondering voor Coltrane vormde ook de inspiratie voor de artiesten die vervolgens het podium betraden. Ola Tunji (*****) is een jonge Brusselse band die binnenkort het debuutalbum ‘Trust’ uitbrengt, een plaat die ook ons niet onberoerd liet.
Lees gerust onze recensie: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103965-trust .
Voor deze bijzondere gelegenheid koos Ola Tunji bewust voor een ode aan Coltrane. De groep bracht zijn muzikale geest opnieuw tot leven en hulde die in een eigentijds kleedje, zonder aan de oorspronkelijke bezieling te raken. Daarbij draaide het niet uitsluitend om de virtuoze saxofoniste. Zij ontpopte zich eveneens tot aangeefster en multi-instrumentaliste en bleek bovendien over een wondermooie stem te beschikken.
De eigenzinnige, improviserende aanpak die we op ‘Trust’ ontdekten, kwam ook live volledig tot ontplooiing. Drumsalvo's deden ons haast uit onze stoel opspringen, terwijl verfijnde pianoklanken en de warme, soms haast zwoele contrabas voortdurend nieuwe spanningsbogen creëerden. Naar het einde van de set verscheen bovendien een trompettist op het podium, die de finale nog wat extra vuur meegaf. Alsof dat nog nodig was.
Ola Tunji bewoog voortdurend tussen intimiteit en een opzwepende spirituele totaalbeleving. Het absolute kippenvelmoment ontstond toen de woorden "A Love Supreme" als een mantra door de hele AB werden meegezongen. Het voelde alsof het publiek van 1965 plots samen zong met dat van 2026, alsof zestig jaar jazzgeschiedenis voor even werd opgeheven. Die woorden vormden niet zomaar de basis van de muziek; ze werden een bezwering die muzikanten en publiek met elkaar verbond.
Coltrane was niet langer alleen aanwezig in de beelden op het scherm. Zijn geest waaide door de zaal. Wat daar precies gebeurde, valt nauwelijks in woorden te vatten - en misschien schuilt net daarin de ware magie.
Voor een diepzinnige verbinding tussen spirituele jazz en afro-jazz konden we vervolgens terecht bij alleskunner pur sang Shabaka Hutchings (*****). Als een volleerde tovenaar had hij allerlei blaas- en percussie-instrumenten om zich heen uitgestald. Toch waren het vooral zijn natuurlijke charisma en grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid die de aandacht trokken. Zijn bindteksten bleven beperkt: samen met drummer Austin Williamson liet hij vooral de muziek spreken.
Na een ingetogen en ritueel geladen start, waarbij we langzaam wegzonken in een diepe spirituele soundscape, werd het startschot gegeven voor een opzwepende belevenis waarbij het almaar moeilijker werd om stil te blijven zitten. Aan de intensiteit van de ervaring veranderde dat niets. Vanbinnen waren we allang aan het dansen. De oorstrelende saxofoon- en fluitklanken van Shabaka en de verbluffende manier waarop Austin Williamson zijn cimbalen het ene moment zachtjes streelde en ze even later genadeloos te lijf ging, zorgden niet alleen voor een feest voor de dansspieren, maar ook voor geest en ziel. Precies daar dook opnieuw de geest van Coltrane op.
Shabaka Hutchings leek via zijn veelkleurige en soms hypnotiserende aanpak een boodschap van vrede, hoop en verbondenheid uit te dragen. De beelden op het scherm versterkten de muziek en maakten van het concert een audiovisuele totaalbeleving. Shabaka zette de saxofoon de voorbije jaren grotendeels aan de kant om zich toe te leggen op verschillende fluiten, waaronder de altfluit, en andere houtblaasinstrumenten. De vertrouwde saxofoon werd gelukkig nog geregeld bovengehaald, maar door dat ruime instrumentarium liet hij ook een andere, meer meditatieve kant van zichzelf horen. Akoestische blaasinstrumenten, subtiele elektronische texturen en de sfeervolle percussie van Austin Williamson vloeiden samen tot een bijzonder intense ervaring.
De muziek laveerde voortdurend tussen rustgevende verstilling en ritmes die onophoudelijk de dansspieren aanspraken.
Het voelde alsof we alle persoonlijke demonen van ons af konden dansen en er alleen nog hoop en levenslust overbleven.
Heel de avond waaide de geest van John Coltrane door de Ancienne Belgique. Eerst als een verre adem uit 1965, gevangen in historische beelden, vervolgens als een spirituele fluistering bij Ola Tunji en uiteindelijk als een ontketende storm bij Shabaka Hutchings.
Bijna zestig jaar na zijn veel te vroege dood kreeg de saxofoongrootheid zo de mooiste ode die men hem kon brengen. Niet door angstvallig naar het verleden terug te grijpen, maar door zijn ontembare zoektocht naar vrijheid, verbondenheid en vernieuwing voort te zetten.
Alsof we een nieuw mens werden met deze totaalbeleving …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ( ikv BRDCST en (John) Coltrane 100)
Ão – Klaar om iedereen te veroveren!
Na een succesvol voorjaar en een hete zomer, die hen op talrijke festivals bracht, is een van onze favoriete bands van het moment opnieuw aan een reeks try-outconcerten begonnen. Ook dit najaar wil Ão (*****) nog meer harten veroveren.
Nadat we hen zesmaal live hadden gezien, rees onvermijdelijk de vraag in hoeverre de band nog verder geëvolueerd was. Het antwoord kwam bijzonder snel: gedurende circa negentig minuten hield het viertal ons volledig in zijn greep. De voornaamste vaststelling is dat Ão klaar is om eerst de Europese clubs en vervolgens misschien wel de rest van de wereld te veroveren.
Met het ingetogen en zwoele “Me condena” wordt al snel duidelijk dat Brenda Corijn haar theaterverleden nog meer benadrukt. Met haar unieke stem, Zuiderse accent en charismatische uitstraling weet ze de uitverkochte De Casino moeiteloos in te nemen.
Daardoor zouden we haast vergeten dat achter haar nog drie muzikanten aan het werk zijn. De capriolen die Bert Peyffers op percussie en drums uithaalt, zijn een streling voor oor én oog. Hij gaat acrobatisch tekeer, mooi om zien. De zwoele klankentapijten van toetsenist Jolan Decaestecker brengen de zon tot diep in ons hart, terwijl de aanstekelijke gitaarriedels van Siebe Chau het geheel mooi samenbrnegen.
Hier staat geen frontvrouw met drie begeleiders, maar een hecht kwartet waarin ieder bandlid een wezenlijke bijdrage levert. Dat samenspel blijft ook tijdens “Orgulho” en de Waldemar Bastos-cover “Sofrimento” stevig overeind. Met het bij een groot publiek bekende “Malandra” bereikt de set een apotheose.
Gedurende de volledige set van negentig minuten blijven de vier bandleden bijzonder scherp op elkaar inspelen. Zelfs wanneer Brenda alle aandacht naar zich toe trekt, zorgen de inventieve percussie, warme toetsen en aanstekelijke gitaarriedels ervoor dat het groepsgeluid centraal blijft staan. Precies daarin blijkt hoe sterk Ão als kwartet is gegroeid.
In de finale drijven “More”, “Aren't You Tired” en “Talvez” de spanning verder op.
Na een daverend applaus volgt een bis met het vertrouwde “Volta” en het mooie “Pra onde eu vou”, waarmee de band de avond warm afsluit.
Ook in haar bindteksten raakt Brenda de juiste snaar. Het ene moment lijkt ze een pak emoties in haar stem te verbergen, even later haalt ze zo zwoel uit dat stilstaan onmogelijk wordt. Net die voortdurende afwisseling tussen intimiteit, melancholie en opzwepende ritmes maakt Ão meer dan ooit tot een unieke Belgische parel die we moeten koesteren.
We schreven nog van de voorbije zomer "Met het plein halfvol startte de band aan een optreden - of beter: een performance - waarbij dansers voor extra diepgang en emotie zorgden. Tijdens de eerste, eerder emo-etherische nummers waanden we ons op een mooie vakantiebestemming. Zodra het slagwerk nadrukkelijker naar voren trad, kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten en te chillen."
In de uitverkochte De Casino in Sint-Niklaas blijft dat gevoel stevig overeind. Tegelijk lijkt het hoogtepunt stilaan bereikt en staat de band voor een volgende grote stap, richting grote festivalpodia.
Dat kan en mag zeker, maar we zien Ão vooral floreren binnen het Europese clubcircuit: van de Melkweg in Amsterdam en Lido in Berlijn tot La Maroquinerie in Parijs en Casa Capitão in Lissabon. Ook Spanje en, waarom niet, Zuid-Amerika lijken met deze zwoele en grensoverschrijdende muziek helemaal binnen bereik te liggen.
Na zes eerdere ontmoetingen heeft Ão ons nu ook compleet overstag geblazen. Aan de lachende gezichten, het daverende applaus en de staande ovatie - zelfs op de zittribune bovenaan - te zien, waren we lang niet de enigen die met een voldaan gevoel huiswaarts keerden.
Ão is niet langer alleen een grootse band in wording. De band staat er en lijkt klaar om zijn vleugels definitief uit te slaan.
Setlist: Me condena - Orgulho - Sofrimento - Meninas - Cinza - Malandra - Cada vez - Outra mulher - Avó - Acorda - More - Aren't You Tired – Talvez
Bis: Volta - Pra onde eu vou
Pics homepag @Photography Matthias Smet - https://www.matthias-smet.be/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Gwen Sainte-Rose – Een zinnenprikkelende set in klank en beeld
Na vijf dagen vol concerten, workshops, expo’s en andere activiteiten liep ‘AB’s Housewarming’ op zondagochtend stilaan naar zijn ontknoping. Met dit feestelijke programma stelde Ancienne Belgique haar vernieuwde vleugel in de Steenstraat voor. Op deze autoloze zondag mocht Gwen Sainte-Rose in de vernieuwde AB salon voor een rustige muzikale start van de dag zorgen.
De in Brussel gevestigde muzikant, componist en klankkunstenaar Gwen Sainte-Rose (******) benadert geluid als een levende en ruimtelijke ervaring. In de AB Salon presenteert die ‘Floe and Scoria’, een nieuwe liveperformance waarin cello, loop station, field recordings en videobeelden samenvloeien. Voortbouwend op de wereld van Collines/Racines verkent Sainte-Rose de elementen vuur en water. Dit resulteert in een zinnenprikkelende set die ons drie kwartier lang volledig in haar greep houdt en diep op het gemoed inwerkt.
Met zachtaardige natuurbeelden en het geluid van een vogel die op een tak zit te tsjilpen, biedt Sainte-Rose vanaf de eerste ogenblikken een haast zalvend tegengewicht aan de gejaagdheid van de buitenwereld. Poëtische celloklanken, subtiele field recordings en langzaam bewegende beelden brengen ons in een toestand waarin tijd en ruimte even lijken op te lossen. Gedurende die drie kwartier vergeten we alles om ons heen en genieten we samen van een stilte die haast oorverdovend klinkt. Frustraties en pijn waarmee we de zaal misschien zijn binnengekomen, verdwijnen gaandeweg volledig naar de achtergrond. Wanneer op het scherm mensen rond een vreugdevuur dansen op een soort marktplein, bereikt die gedeelde verstilling haar warme apotheose. Het knetteren van de vlammen vormt uiteindelijk het laatste geluid, alsof ook het vuur langzaam uitdooft en ons weer aan de werkelijkheid teruggeeft.
Een magische zondagochtend, zonder meer!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Nothing But Thieves – 3 shows, 3 countries, 1 day – showcase ‘Stray dogs’ – Veelbelovend, om naar uit te kijken op de grote podia en festivals!
Drie cluboptredens op één dag, daar ging ’t em om, om ‘Stray Dogs’, nieuwe plaat van Nothing But Thieves, die eind volgende week definitief uitkomt, voor te stellen … Stop twee bracht hen in de mooie AB Club, Brussel; in de morgen traden ze op in Utrecht en ‘s avonds waren ze te zien in Londen.
Eind september brengt Nothing But Thieves hun langverwachte vijfde album dus uit. Met het succes van ‘Dead Club City’, het vele toeren en de festivalpassages, zijn de verwachtingen hoog en is hun fanbasis snel gegroeid.
Naar promotie toe heeft de band niet alleen al een aantal sterke songs gelost maar deden ze ook wel een aantal andere stunts. De drie concerten op één dag maken daar vlak voor de release deel van uit.
Na hun ochtendconcert kwam de tourbus, een uurtje voor tijd, aangereden bij de AB voor hun tweede concert van hun gewaagde promotietour van 3 optredens in één dag. De gelukkigen die een kaartje konden bemachtigen voor hun tweede stop in de AB Club moesten wel een extra 20 minuten wachten voor ze naar binnen mochten, maar dat vonden ze zeker niet erg.
Eenmaal iedereen binnen kon er geen minuut verloren gaan, kwam de groep op en opende direct met het sterke “Evolution” wat gretig ontvangen werd door de fans. Wie dacht veel onuitgebrachte songs te horen van de band, was er wel aan voor de moeite want enkel het nog onbekende “AI.Jesus” stond mee op de setlist van negen nummers die ze in een toch wel snel tempo er uit knalden. Dat was op zich geen probleem want de band heeft genoeg andere hits die ze mooi tussen de nieuwere songs van ’Stray Dogs’ wisten te plaatsen.
Waar bij “Evolution” er misschien nog een beetje geluidsproblemen te horen waren, door het snelle opstellen denk ik dan, was dat bij hun tweede nummer “Itch” duidelijk al weggewerkt, en bracht de song misschien een vleugje nostalgie mee maar was die voor de aanwezige fans duidelijk geen onbekende.
“Baby Kool” werd door de bandleden net iets harder gebracht wat opnieuw sterk werd onthaald in de intieme club.
De band had er duidelijk zelf ook zin in en na “Sorry”, waar het publiek al het refrein voor hun rekening nam, kwam het ijzersterke “Stray Dogs”. Wat live toch een echte publieksliefhebber zal worden. Wat een perfecte combinatie is dat nummer tussen de riffs van de gitaren, de drums en de sterke stem van frontman Conor. Er ontstond zelfs even een kleine moshpit in de AB Club.
Ergens in het midden van de set excuseerde Conor Mason zich nog voor de snelheid waarmee de songs elkaar opvolgden, maar hij verzekerde de fans dat dit enkel was om zoveel mogelijk songs te kunnen spelen in de korte tijdspanne. Want ja, er stond nog een club op het programma maar dan wel in Londen.
Daar waar tijdens de eerste nummers de band dichter en strakker begon te spelen en ze misschien ook gewoon door hadden dat hun tweede optreden van de dag goed ging komen, werd bij de sterke hits “Welcome to the DCC” en “Is everybody going crazy” de connectie tussen band en fans nog sterker.
Eindigen deden ze met hun laatste uitgebrachte telg “A Different Kind of Happiness”. Het afsluiten met deze iets rustigere song was welgekomen bij een set waar stilstaan en de meezing bijna geen optie meer was.
Die drie clubs op één dag is een puike prestatie van de band. Maar vooral een 100% genieten voor de aanwezige fans. Want geef toe, hoeveel kansen zal je nog krijgen om Nothing But Thieves in zo een kleine venue aan het werk te zien. En ze hadden er duidelijk zin in. Je had bijna het gevoel dat de bandleden gewoon zeer sterk aan het jammen waren ergens in een garage, maar dan met dat kleine verschil dat het wel allemaal super sterke hits waren die ze er uit lieten rollen.
Hetgeen we tot nu toe al hebben mogen leren kennen van ‘Stray Dogs, laat toch wel horen dat Nothing But Thieves weer iets meer hun rauwere rockkant opzoekt. Maar dat vinden we zeker geen probleem. De harde gitaren en luide drums werken gewoon perfect bij de magische stem van frontman Conor Mason. Want of het nu over “A Different Kind of Happiness”, het hardere “Stray Dogs” of “Baby Kool” gaat, altijd zorgt Conor er met zijn groot stembereik voor dat zijn vocals perfect matcht en het goed hoorbaar is tussen de ofwel harde rock of iets zachtere indie pop achtige sound.
Nothing But Thieves staat op 31 januari in de AFAS Dome … Als ze met deze energie ook de AFAS Dome inpakken begin volgend jaar, is dit al zeker een concert dat je niet mag missen.
Setlist: Evolution – Itch - Baby Kool - AI.Jesus – Sorry - Stray Dogs - Welcome to the DCC - Is Everybody going crazy? – A different kind of happiness
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10298-nothing-but-thieves-19-9-2026?ltemid=0
Organisatie: Sony music ism Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
Holly Humberstone ontpopt zich met Cruel World tot veel meer dan een timide singer-songwriter...
Holly Humberstone – Cruel World Tour 2026 + Nell Mescal
Het was al de derde (!) keer dit jaar dat we als kleine België de Britse Holly Humberstone mochten ontvangen. Van een intieme AB club in februari tot een festivalset op de Lokerse Feesten vlak voor Pommelien Thijs. Op de Grote Kaai viel ze helaas totaal verloren tussen de onwetende mega-Pommelien-fans.
Revanche dus nu met een bijzonder sterke set in de dromerige Museum-zaal van de Botanique. Veel? Ja! Maar wel telkens iets anders; waar ze in het voorjaar nog met een solo-acoustische show passeerde om de nieuwe sound te introduceren, kwam ze nu met full-band en sterke visie rond nieuwste plaat ‘Cruel World’ die beloftes als sterke frontvrouw waarmaken. Een heel eind van die timide singer-songwriter die we op Werchter 2023 leerden kennen.
Belgische fans hadden trouwens geluk, voorafgaande shows van deze tour-openingsweek werden afgelast door ziekte, ‘I had to get healthy in time for Brussels, right?’. Hierdoor bleef de setlist op 17 september wel nog een verrassing, een schrale troost voor de fans uit Parijs en Amsterdam.
Kleine opvallende sidenote; de shows van Holly op Belgische bodem moesten over de voorbije 3 jaar telkens inboeten aan capaciteit en ook nu kon de compacte Museum-zaal geen sold-out bordje bovenhalen. Vreemd wanneer haar song-kwaliteit en stage-presence enkel de lucht ingaan, maar misschien doelt niet elke artiest op arena’s en onbereikbaarheid.
Nell Mescal een nepo-baby of -sister (?) label geven, doet af van haar talent. Haar set werd zeker nooit spannend, maar ook niet saai. Met haar nog net iets zoetere/lievere songs kwam ze bijna in de buurt van Holly’s sound. “Settles” als uitblinker.
In februari zagen we een artiest die een nieuwe era kwam aankondigen, in september zien we dat ze die transformatie nu ook live helemaal gerealiseerd heeft. Met een bijna filmische intro-sound (klokkengeluid) kwam een zelfzekere Holly het podium opgewandeld, gooi daar nog een jonge driekoppige en heel sterke live-band bij en je krijgt een geëvolueerde Humberstone show.
Met “To Love Somebody” als opener krijgen we al van bij het begin een meezingmoment, misschien wel het meest poppy nummer van de nieuwste plaat, maar live nog een stuk krachtiger met een extra rock-sound. Bij “The Walls Are Way Too Thin” en “Overkill”, beide al meer dan 5 jaar oud, werd dezelfde extra kick toegevoegd, de insteek van deze tour werd duidelijk.
Titeltrack “Cruel World” is duidelijk haar lievelings-nieuwe en overtuigt ook live, het blijft een raadsel waarom een song zoals deze geen radio-hit wordt. “Blue Dream” klinkt net iets elektronischer en is daardoor een frisse afwisseling.
Holly’s nieuwe zelfzekerheid maakt blijkbaar ook mopjes, ‘Don’t worry guys, I’m not contageous anymore’ grapt ze naar de fans op de eerste rij. “Kissing In Swimming Pools” brengt de serieusiteit er terug in en fluoriseert wat een uitzonderlijk sterke teksten de Britse steeds schrijft; speelse metaforen, catchy woordspelingen en verhalende zinsstructuren. De Mazzy Star sample is gelukkig terug aanwezig, werd gemist tijdens de acoustische set in februari.Wat een song, een eerste muzikale hoogtepunt van de avond.
“Die Happy” en “Paint My Bedroom Black” leiden een tweede deel van de show in en met “Down Swinging” graaft ze diep in haar catalogus een bijzonder sterke ballad op. Al blijft van die ballad niet veel meer over, een rock-infused versie inclusief gitaarsolo’s komt heel sterk over en een band-introductie ertussendoor voelt zeer gepast aan.
Met “White Noise” komt de meest catchy single van ‘Cruel World’ eindelijk aan bod, akoestisch al opvallend sterk maar met volledige band bleeft ze nog meer hangen … ‘Play a sad song dj, I just wanna sway tonight’. ‘Since I lost my baby all I wanna do is cry.’
“Falling Asleep At The Wheel” is duidelijk door de volledige zaal gekend, de luide ‘Sing it Brussels!’ van Holly’s gitarist bleek niet eens nodig.
Het unreleased “Too Cute To Be Lonely” past perfect in haar stijl en kan vanaf het tweede refrein zelfs ook al op voorzichtige meezingmomenten rekenen. “Red Chevy” zorgt voor kippenvel, niet door ingetogenheid, maar door een plots besef van een complete artiest op het podium. Lyrics zoals ‘So Kiss Me Like You Fucking Mean It’ meeschreeuwen hadden niet veel mensen verwacht bij de verlegen Holly Humberstone die 6 jaar geleden met haar gitaartje kwam piepen in de Britse pop-scene.
Het slot met “Dive”, “Lucy” en grootste hit “Scarlett” bewijst nogmaals dat een complete artiest op donderdag 17 september op het Brusselse podium stond. Holly weet haar publiek niet langer alleen maar emotioneel te raken, maar zet het nu ook volledig naar hand.
Live review dit voorjaar 2026 Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
Setlist: – To Love Somebody – The Walls Are Way Too Thin – Overkill – Cruel World – Blue Dream – Kissing In Swimming Pools – Die Happy – Paint My Bedroom Black – Down Swinging – Deep End – White Noise – Falling Asleep At The Wheel – Too Cute To Be Lonely (Unreleased) – Red Chevy – Drunk Dialling – Dive – Lucy - Scarlett
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Holly Humberstone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10299-holly-humberstone-17-09-2026?Itemid=0
Nell Mescal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10300-nell-mescal-17-09-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Judas Priest – Metal Gods on the highway door hun uitgebreide oeuvre!
Judas Priest + Nevermore
Na hun concert in de Zenith in Parijs, stond Brussel de dag erna klaar om Judas Priest en special guest Nevermore te verwelkomen.
Het publiek bestond uit doorgewinterde veteranen in versleten spijkerjacks tot jonge tieners die de 'Metal Gods' vermoedelijk voor het eerst live te zien kregen.
Nevermore mocht de opwarming verzorgen en zette met hun technische, krachtige thrash/prog-metal een messcherpe set neer die de zaal direct op de hand kreeg. Ze kregen drie kwartier om de klus te klaren.
De set was vergelijkbaar met deze van afgelopen zomer, welke ze op het Alcatraz festival speelden. Ze gingen van start met “Narcosynthesis”. Daarna kregen we “My Acid Words”, “Inside Four Walls”, “The River Dragon Has Come”, “Believe in Nothing”, “Engines of Hate”, “Born” en als afsluiter kregen we “Enemies of Reality” te horen.
Samengevat een sterke opener die er in slaagde het publiek klaar te stomen voor Judas Priest.
Toen de traditionele tape van Black Sabbath's “War Pigs” afspeelde, viel al snel het gigantische backdrop-doek, waarna de Metal Gods tevoorschijn kwamen.
Rob Halford, ondertussen 74 jaar jong, verraste met uitstekende stem en geluid. Het charisma is er nog steeds. Richie Faulkner welke sinds 2011, K.K. Downing vervangt, soleerde probleemloos op de talrijke Judas Priest nummers. Andy Sneap, die sinds 2018 mee gaat op tour, vervangt op zijn beurt Glenn Tipton. Beiden speelden alsof ze er al van bij de beginjaren aanwezig waren. Op de achtergrond werden beide heren zorgvuldig in het ritme gehouden door Ian Hill (sinds 1970!) op bas en Scott Travis, die toch ook al vanaf eind jaren 80 de drums verzorgt.
We kregen een krachtige mix van ultieme klassiekers en fijne verrassingen.
Judas Priest ging van start met “You've Got Another Thing Comin'”, met achtereenvolgens “Metal Gods” en “Breaking the Law”. “The Ripper” mochten we daarna toch als verrassing noteren. Dit nummer stond jaren niet meer op de setlist. Dit nummer dateert van 1976, waarvan Rob nog de enige aanwezige op het podium is.
Daarna kregen we “The Sentinel”, “Desert Plains”, “Lightning Strike”, “Turbo Lover” en “Steeler” te horen. Gevolgd door “Delivering the Goods” van het album ‘Killing Machine’. Een nummer welk we voor het eerst terug live te horen krijgen in Europa sinds 1980. Van het recentste album ‘Invincible Shield’ uit 2024 kregen we “Panic Attack” en “Halls of Valhalla” te horen.
Na “Victim of Changes” en “Painkiller” verdween Judas Priest achter de coulissen. We kregen de kans niet om bis te roepen, en de Metal Gods waren er al terug voor de bisnummers. Te beginnen met het voorspelbare “The Hellion”, gevolgd door “Electric Eye”. Daarna werd het tijd voor Rob’s traditionele ritje met de motor op het podium. Hierna volgden nog “Hell Bent for Leather” en “Living After Midnight”.
Anderhalf uurtje heavy metal van deze Britse top band was voorbij gevlogen! See you next time!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
Judas Priest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10319-judas-priest-18-09-2026?ltemid=0
Nevermore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10320-nevermore-18-09-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Ty Segall zit al 25 jaar in het vak en heeft in die tijd een indrukwekkende hoeveelheid muziek uitgebracht. Toch blijft de Amerikaanse garagerocker enigszins onder de radar, zonder dat zijn populariteit daaronder lijkt te lijden. Voor zijn passage in de Botanique was de Museum alvast volledig uitverkocht, waar hij met Chrome zijn inmiddels zeventiende album kwam voorstellen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Annabelle Chairlegs, het project van de Texaanse Lindsey Mackin. Het viertal uit Austin bracht een mix van garagepop en rock, met catchy hooks, snedige gitaren en een vleugje surferrock. Mackin beschikt over een stevige podiumpresence, al was haar stem niet altijd even strak. Toch wist de band met enkele stevige songs en een energiek slot het al goed gevulde publiek op te warmen.
Ty Segall en zijn band begonnen met een lange opbouw van “Feel”, om vervolgens meteen stevig uit te pakken. De songs klonken snedig, luid en rauw, maar ondanks de vele fuzz en overdrive bleef alles opvallend helder, met Segalls stem steeds goed hoorbaar.
Ook de lange jams waarmee nummers als “Hospital”, “Finger” en “My Best Friend” werden ingezet, voelden nergens langdradig aan. Integendeel, ze bouwden telkens mooi spanning op voordat de band weer losbarstte. Voor het podium zorgden fans van het eerste uur ondertussen voor de nodige sfeer met moshpits en crowdsurfers, terwijl “Black Paint”, “Running to Nowhere” en “Let Go” de temperatuur nog verder opdreven.
Ook in de tweede helft bleef de band het hoge niveau vasthouden, zonder de set in een eindeloze muur van geluid te veranderen. Rustigere passages in “My Best Friend” en “Play Cowboys” gaven wat ademruimte, waarna “Chrome”, “Girlfriend” en “Separation” de gitaren opnieuw stevig lieten ronken.
Tussendoor was er ruimte voor wat speelsheid, met korte stukjes van The Doors en zelfs de soundtrack van Jurassic Park. “Wave Goodbye” vormde een smerige, bijna sludge-achtige afsluiter van de reguliere set, waarbij het publiek nog één keer volledig uit zijn dak ging.
De set was mooi gebalanceerd en liet naast de stevige garagerock ook ruimte voor melodie, experiment en onverwachte wendingen.
Onder luid gekrijs kwam de band terug voor de bisronde. “Oh Mary” zorgde opnieuw voor een stevige moshpit, waarna een cover van “L.A. Woman” van The Doors de avond afsloot.
Een echte uitschieter ontbrak misschien, maar de constante kwaliteit, het strakke samenspel en de energie van band én publiek maakten dit vooral een bijzonder degelijk concert.
Setlist: Feel - Hospital - Candy Sam - Thank God for Sinners - Finger - Black Paint - Running to Nowhere - Let Go - Glass - My Best Friend - Everything You’ve Been - Chrome - Play Cowboys - Girlfriend - Imaginary Person - Separation - Wave Goodbye - Oh Mary - L.A. Woman (The Doors cover)
Organisatie: Botanique, Brussel
She's Green + Blue Robin - De revival van de dreamwave en de 80’s
She’s Green
Als je 12-jarige dochter je meesleept naar concerten van bands die je doen denken aan die van je jeugd uit de jaren ’80 dan weet je dat je goed zit. In dit geval hebben we het over het Amerikaanse She’s Green uit Minneapolis (denk aan Slowdive, Cranes, Siouxsie and the Banshees en Cocteau Twins) net als het Belgische voorprogramma: Blue Robin.
Beide groepen passen overigens goed bij elkaar.
Place to be is de Witloof Bar in de Botanique, Brussel
De cirkelvormige opstelling zorgt ervoor dat iedereen vrij dicht bij de band staan, wat hier wel een pluspunt is. De zaal kan net alle fans aan, net want naarmate de avond zal vorderen krijgen we als maar meer de indruk dat het hier nokvol zit en dat de temperatuur best hoog ligt.
Je zou denken dat Blue Robin de druk zou voelen, maar deze jonge band speelt alsof het een headliner is: correct, met verve en inzet en zonder zenuwen. Dit is alvast een mooi compliment naar Blue Robin toe. De zangeres (Lore) heeft een fenomenale stem, de andere bandleden doen elk hun ding, zonder foutjes en met vuur en passie. De set begin rustig, langzaam aan opbouwend (“Pomegranata Stain”). Een beetje bezwerend, af en toe hard en af en toe fluisterend of ingetogen. Bovenal betoverend mooi. Moeilijk te geloven dat dit maar de openingsband is, we onderstrepen het nog eens.
Met “Persephone” brengen ze iets meer beweging in de set, waarna er ook wat nieuwere nummers passeren: “Wildflowers” is een pareltje. Met “Passerby” en “Rats” gaat het een versnelling hoger en drijft zo de set naar een hoogtepunt. We kunnen hierna hun muziek omschrijven als indie rock, over dreamwave en bluesy rock.
Er zat een mooie balans in de set: zweverige nummers, maar ook plaats voor breekbaarheid, fragiliteit, emoties, vuur en passie.
Lore bewees dat ze het allemaal aankan De nieuwe nummers slaan ook aan (ook al speelde ze deze maar een kéér of drie voorheen). Een dikke aanrader en mogen volgende keer zeker ergens opduiken als headliner!
She’s Green is net aan een tour doorheen Europa bezig en weet vrij snel te overtuigen. Eerst met “Locket” een korte en dromerige soort intro, nadien met “Keeper” waarmee ze uitpakken met hun typische dreamwave sound (als de jonge versie van Slowdive).
Net als bij de vorige groep zit er voldoende variatie in de set, weten ze iedereen te boeien en moeten we zeggen dat het tempo hoger ligt en bij momenten ook steviger klinken dan onze Belgische helden. De gitaristen spelen hier letterlijk de pannen van het dak, terwijl de drummer net doet wat hij moet doen zonder oorverdovend luid te klinken.
Zofia danst veel en tracht goed de hele cirkel aan te doen met haar betoverende blik. Ze slagen er zelfs in om iedereen op en neer te laten springen. Het publiek geniet ervan, met volle teugen. Wij verliezen onszelf in de sfeer, de nummers en keren pas terug bij de realiteit als ze “Mandy” aankondigen met “Fuck Ice”, waarin het gaat over controleren of het goed gaat met iemand omdat je je zorgen maakt, waarmee we nu weten op welk vlak ze zich in dit nummer zorgen maken.
Eindigen doen ze met een nummer die ze tijdens ons interview omschreven als het meest bijzondere nummer op hun album: “Close Your Eyes”. Live bewijzen ze dan ook waarom dit zo bijzonder is. Dit is een dreamwave pareltje welk nog lang zal nazinderen en ons op een wolkje brengt. De fans schreeuwen om meer, maar het zal hierbij blijven (ze moeten overigens vrij snel vertrekken voor hun volgende concert).
Het was haast een openbaring. Twee groepen die op een hoog niveau spelen, de jaren 80’ tot leven brachten, twee vrouwen die kunnen bekoren en betoveren en muzikanten die echt op en top zijn. Wederom zijn we een goede herinnering rijker. De volgende talenvolle golf was hier aan de slag.
Nog even nagenieten aan de hand van hun recent werk en dan afsluiten voor het volgende concert, niet zonder een ferme dank u aan de bands en aan de Botanique.
Setlist: Locket – Keeper – Purple – River – Paper Thin – Smile Again – Graze – Willow – Bleed – Mettle – Mandy – Close Your Eyes
(She’s Green - Indie rock, shoegaze, dream pop)
Organisatie: Botanique, Brussel
Oil City Band - Dr. Feelgood tribute
Nadat Oil City Band eerder dit jaar een optreden in de Boegie Woegie in laatste instantie had moeten afzeggen, stond de groep dit keer wél op het podium. Plaats van het gebeuren was BARTje Tverzet, een zomerbar op de LandMarck site in Kortrijk. Het was er best gezellig, maar toch vond ik het niet meteen de meest geschikte plek voor de vuige pubrock van Dr. Feelgood. Die associeer ik eerder met donkere, rokerige kroegen die stinken naar zweet en verschaald bier. Maar ik ga niet klagen: de lucht was er gezond, de muziek heerlijk en we kregen er ook nog een gratis koekje bij.
Oil City Band is een Frans Belgische groep uit de omgeving van Kortrijk. De drummer bleek geen onbekende: Rik Masselis, die ooit de vellen roerde bij P.I.G.Z. en Definitivos, twee legendarische namen uit de Belgische punkgeschiedenis. Oil City Band is een pure tributeband, een concept waar ik normaal gezien met een wijde boog omheen loop. Maar wanneer het om een relatief kleine band, zonder echte hits, als Dr. Feelgood gaat maak ik graag een uitzondering.
Ik had bovendien ook heel wat lovende commentaren over ze opgevangen, en daar bleek geen woord van gelogen. De zanger had de juiste gemene snauw in zijn stem en leek bovendien zelfs fysiek op Lee Brilleaux. De gitaar klonk nochtans messcherp maar kwam toch niet in de buurt van de exceptionele stijl van Wilko Johnson. Maar dat is geen verwijt: ook Wilko's opvolgers bij Dr. Feelgood geraakten daar nooit.
De setlist putte uit de eerste zeven jaar van Dr. Feelgood en bevatte zelfs een deep cut: de Fats Domino-cover "My Girl Josephine" die alleen op de boxset ‘All Through The City’ staat. Het werk van na 1982 liet Oil City Band wijselijk links liggen. Een mooie en gedurfde keuze, waarbij gekendere nummers als "Milk And Alcohol" of "Back In The Night" werden overgeslagen.
Soms moest een nummer twee keer worden ingezet en bij "Drives Me Wild" raakten de zanger en de gitarist het aanvankelijk niet eens over hoe die gitaar nu precies moest klinken. Gebrek aan optredens wellicht, maar het maakte niets uit: de sfeer werd er alleen maar ongedwongener door.
Oil City Band bleef het erg strak houden en had enkele topnummers achter de hand gehouden voor een zinderende finale. Die begon met "She Does It Right", mijn favoriete Dr. Feelgood-song die ze alle eer aan deden met een vlijmende gitaar die door merg en been sneed.
Nog maar nauwelijks bekomen van "She Does It Right", kregen we meteen een nieuwe oplawaai met "Roxette" en "You Shouldn't Call The Doctor (If You Can't Afford The Bills)". Het geroep om een bisnummer bleef eerder beperkt, maar met die magere opkomst - het was nochtans gratis - was dat niet echt verwonderlijk. Toch kwamen ze nog eens terug en trakteerden ons royaal op twee covers die ook op het repertoire van Dr. Feelgood stonden. Eerst was er de Leiber-Stoller-song "I'm A Hog For You", die The Coasters in 1959 als eersten op plaat zetten.
Om vervolgens af te sluiten met het intussen stilaan platgecoverde "Route 66", tot groot jolijt van de kerel in een Route 66-T-shirt.
Achteraf vroeg ik me af of de huidige Dr. Feelgood - de band bestaat nog altijd, zij het zonder originele leden - het even goed zou doen.
Organisatie: BARTje Tverzet, Kortrijk
The Boojums + Wine Lips - Dubbele Canadese adrenaline-injectie
The Boojums + Wine Lips -
Met twee flitsende Canadese gitaarbandjes trakteert N9 ons op een stuiterend en boeiend avondje no-nonsens rock.
The Boojums hebben nog maar één album uit dat er hier dan ook quasi helemaal wordt doorgejaagd. En dat titelloze debuut is een verdomd sterk plaatje dat in de live versie nog een pak gretiger klinkt.
Het trio vergast ons met een stel rammelende en vlijmscherpe punk-pop songs. Neem nu “Burnin Up”, een bruisende track die al eens aan Bruce Springsteen doet denken, maar dan met een gloeiende staaf dynamiet in zijn kont. Ook “Wings Of Fire” en “Garden of the Sons” tintelen en razen dat het geen naam heeft, maar hebben een onderhuidse pop-touch die hen bijzonder aanstekelijk maakt.
Het frisse “Meet Me in The Middle” neigt wat naar The Vaccines in hun beginperiode, en dat is hun meest opwindende. Frontman Willie Stratton’s vocals contrasteren fijntjes met zijn korte en snedige gitaaruithalen en de bevallige bassiste Sarah Johnston maakt het geheel nog boeiender door wat extra vocals te draperen over haar groovy bastonen.
Achter de schijnbare lo-fi rammelrock van dit gutsende trio schuilt een stel ijzersterke en potente songs, dat is wel duidelijk na een klein uurtje van dit soort puntige gitaarrock.
The Boojums is vast en zeker een bandje om in de gaten te houden.
Om de sound van het flitsende combo Wine Lips te omschrijven, moeten we het niet te ver zoeken. We komen algauw uit bij energieke en stomende bands als Osees en Frankie & The Witch Fingers.
Wine Lips serveert met name super opwindende psych-rock met een snerende punky-edge. Ze doen dit aan een rotvaart waarbij het meermaals naar adem happen is.
Het kersverse album ‘TV Dinner’ is nog maar net van de band gerold en daaruit wordt een flink pak songs in de rollercoaster gedraaid. Daarop hoegenaamd geen koerswijzigingen, vlammende nieuwe tracks als “Cut It” en “Semi Detached Furnished Home” vliegen op ramkoers tussen de al even wilde oudjes als “Stimulation”, “Eyes” en “Get Your Money”.
Frontman Cam Hillborn laat zich vocaal geregeld bijstaan door het hoge stemmetje van drumster Aurora Evans die zo een extra lontje aansteekt aan punkbommetjes als “Projector”, “Thirst Trap” en “Six Pack”.
Heel even mag het tempo een tandje lager, zoals in het fijne “Fingers” waarin een tintelend gitaartje evolueert naar een vunzige riff.
Nog zo een psych-rock feestje is het aan elkaar genaaide combo -en voor hun doen bijzonder lange- “Lemon Party/Suffer the Joy” waarin de stomende riffs, flukse tempowisselingen en hitsige gitaaruithalen lekker tegen elkaar opbotsen, een geweldige dubbelsong en een absoluut hoogtepunt in deze zinderende set.
Organisatie: N9, Eeklo
The Whitest Boy Alive - Twintig jaar later nog raak
De Duits-Noorse band rond Erlend Øye bracht sinds hun ontstaan slechts twee albums uit, maar wist met hun uitgeklede mix van indiepop, funk en minimalisme een trouw publiek op te bouwen. Voor de jubileumtour van de twintig jaar oude debuutplaat ‘Dreams’ streek de band neer in de Ancienne Belgique. Zonder voorprogramma, waardoor het publiek meteen de hoofdact afwachtte.
Met een doek met een afbeelding van het heelal op de achtergrond begon de band nog eerder ingetogen aan hun set. Met “Keep a Secret” zat de zang meteen goed en kwam ook het publiek snel op gang. “High on the Heels”, “Timebomb” en het geweldige “Golden Cage” volgden vlot en toonden vooral hoe strak de vier moeiteloos op elkaar zijn ingespeeld. Erlend Øye is naar goede gewoonte een echte sfeermaker en liet daarbij geregeld zijn gitaar even voor wat het was om het publiek aan te porren of zelf wat te dansen. Ook “Fireworks”, met een stevige gitaarsolo, en “Intentions” werden luidkeels onthaald.
De temperatuur in de zaal steeg ondertussen snel en ook op het podium begon het zweet rijkelijk te vloeien.
De band bleef het hoge tempo volhouden. “Above You” kreeg een klein spacey intermezzo van de toetsenist, dat vlot overging in het hoogtepunt “Burning”. Nog op diezelfde climax volgde “1517”. Hun ontmoeting in een club deden ze alle eer aan met een funky versie van “Show Me Love”, waarbij een kartonnen bord uit het publiek plots het sluitstuk van de song werd.
De reguliere set vloog voorbij, maar onder oorverdovend applaus kwamen ze nog terug voor twee nummers, met “All Ears” als rustiger moment en “Courage” als funky afsluiter. Met een kleine dance circle in het publiek werd de avond heerlijk neergelegd.
Een eerder sobere show, maar wel een bijzonder sfeervolle avond waarin muziek en samenspel centraal stonden en die bij momenten bijna een festivalsfeer kreeg.
The Whitest Boy Alive heeft na twintig jaar duidelijk nog niets aan aantrekkingskracht verloren. De combinatie van eenvoudige nummers, sterke grooves en vier muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld, bleek meer dan voldoende om de AB in beweging te krijgen. Het was warm, zweterig en bij momenten behoorlijk uitbundig, maar vooral erg gezellig.
Een geslaagd jubileumconcert zonder veel franjes, precies zoals de band zelf.
Setlist: Keep a Secret - High on the Heels - Timebomb - Golden Cage - Fireworks - Intentions - Serious - Figures - Above You - Burning - 1517 - Island - Show Me Love (Robin S cover) — All Ears – Courage
Organisatie: Odessa Maison d’artistes
Gee Tee + Clamm - Punk in twee gedaantes
Een verrassend hoge opkomst voor twee groepen, Gee Tee en Clamm, die toch niet bepaald bekendstaan als grote publiekstrekkers. Nu was deze affiche met twee groepen uit de bloeiende Australische punkscene, waarvan de wegen toevallig in Diksmuide kruisten, een mooie double bill.
Maar anderzijds was het ook gewoon een weekdag, met temperaturen die eerder uitnodigden om de voeten onder tafel te schuiven op een zonnig terrasje. Dat er dan toch zoveel volk de weg vond naar een donkere concertzaal sterkt mijn overtuiging dat er nog altijd behoefte is aan echte, levende muziek.
Telkens ik Clamm, een trio uit Naarm/ Melbourne, zie, hebben ze een andere bassist bij. De eerste keer, op Leffingeleuren in 2022, was Maisie Everett de bassiste, die toen al Luke Scott verving. Toen Everett definitief voor de Belair Lip Bombs koos, werd zij op haar beurt vervangen door Stella Rennex.
Maar toen ik de band in 2023 in De Kreun zag, werd haar plaats ingenomen door Alan Jones. Dit keer was Stella Rennex er wel bij en, toeval of niet, raakte ik, na die eerder teleurstellende passage in De Kreun, opnieuw helemaal in de ban van Clamm. Hoewel ik moet toegeven dat het even zijn tijd nodig had.
Clamm is nu niet meteen de feestband die je vanaf de eerste noten omver blaast maar gaandeweg raakte ik toch steeds meer gebiologeerd door hun intrigerende muziek. De set werd aangesneden met het nagelnieuwe "Swept up", een traag en onheilspellend nummer waarin zanger-gitarist Jack Summers de lyrics monotoon opdreunde. Echt punk kon je het niet noemen en dat gold eigenlijk voor de hele set, die voornamelijk putte uit de laatste plaat, ‘Serious acts’ en het voor oktober aangekondigde ‘And in glue’. Wat was het dan wel? Gemakshalve etiketteer ik het dan maar als postpunk, wat nogal grijs klinkt terwijl Clamm dat allerminst was. De eerlijke nummers werden met de nodige boosheid gebracht en pittig gekruid met een gitaar die niet zelden als stoorzender fungeerde. Vooral die dissonante gitaar bleef fascineren, wat het des te onbegrijpelijker maakte dat ze aanvankelijk zo ver in de mix zat.
Af en toe liet Jack Summers de snaren voor wat ze waren en tikte hij met een mij onbekend plastic voorwerp op de reeds flink gehavende body van zijn instrument. Gelukkig bracht de immer heerlijke bas van Stella Rennex wat melodische verlichting in de chaos. Samen met de voortreffelijk roffelende Miles Harding vormde ze een stevig houvast in de overstuurde herrie.
Het was precies die unieke combinatie van rauwe, onvoorspelbare energie en verfijnde melodische kracht die Clamm opnieuw onweerstaanbaar maakte.
Dat we met Gee Tee, een vijftal uit Sydney, ander vlees in de (punk)kuip hadden, werd meteen duidelijk. Waar bij Clamm de danslustigen pas tijdens de laatste nummers uit hun sloffen schoten, barstte de moshpit hier al tijdens de eerste noten van het openingsnummer, "Man to Ape", los.
Gee Tee wist in 2022 hun album ‘Goodnight Neanderthal’ uit te brengen op het Amerikaanse Goner Records, het label uit Memphis dat nog steeds hoog staat aangeschreven in underground kringen. Dat schept verwachtingen.
Dat hun volgende plaat ‘Prehistoric chrome’, een soort compilatie met nummers uit een bijna vergeten verleden én de verre toekomst, bij het veel bescheidener Nailbiter Records verscheen, kon daar niets aan veranderen.
Die verwachtingen werden vorig jaar al ruimschoots ingelost op Leffingeleuren en ook nu stelde het bonte gezelschap niet teleur. Zanger Kel Mason liep er in zijn wollen vestje en met een over zijn hoofd getrokken skimuts bij als een bultenaar uit een of andere fantasyfilm. Erg genuanceerd klonk zijn snauwende zang niet, maar dat kon de pret niet drukken.
Naast hem ontworstelde Ishka Edmeades, ook gekend als Tee Vee Repairmann, de ene na de andere pretentieloze maar daarom niet minder aanstekelijke lick aan zijn gitaar. De derde spilfiguur in de band is zonder twijfel Michael Barker, die we ook kennen van 1-800 Mickey. Zijn altijd gesmaakte gitaarbijdragen wisselde hij af met het wel erg doordringend geluid van een speelgoedorgeltje. Dat laatste klonk zeker goedkoop net als de nummers zelf trouwens, die nooit boven de twee minuten afklokten.
Nee, ingenieuze composities hebben we niet gehoord, maar sinds de Ramones weten we dat dat eigenlijk niet hoeft.
Gee Tee toonden zich meesters in lofi punk - eggpunk, zo je wil - waarin instinct het altijd haalde van perfectie. Nummers als "Pigs in the pit", "Mutate 2 Survive" of "Grease Rot Chemical" klonken steeds ruw en ongepolijst en vormden zo de perfecte brandstof voor een almaar uitzinniger wordende moshpit.
Meer moest dat eigenlijk niet zijn.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
