Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet - Tussen intimiteit en bevreemdende schoonheid
Als muzikanten bij uiteenlopende projecten hebben Steven De Bruyn (Harmonica) & Jasper Hautekiet (contrabas) al heel wat watertjes doorzwommen. Hun instrument is binnen die projecten dé grote meerwaarde. In de schijnwerpers staan verdiend die contrabas en harmonica. In 2022 verscheen het ‘samen’ debuut 'Aanhou Geraas Maak' . Hier tasten ze de mogelijkheden van hun instrumenten af, en voegen er elektronisch vernuft aan toe.
In een goed volgelopen De Centrale (Gent) kwamen Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet (*****) hun tweede parel voorstellen 'Fuzzy Boundaries' die zo mogelijk nog meer intensiteit bevat. Live was er sprake van een groovy, bedwelmende klankentapijt!
We kregen een intieme, energieke sound met nogal wat uitspattingen door de prachtige, indrukwekkende warme harmonica klanken en contrabastunes. Het duo voegt er allerlei elektronica aan toe, wat een bevreemdende, filmische insteek biedt. Op plaat ontdekten we het reeds , live kwam het nog meer tot uiting.
Er worden niet alleen songs uit de nieuwe plaat gebracht, ook materiaal van het debuut kwam aan bod, zoals het prachtige “Almost summer” en “Aanhou Geraas Maak”. Improvisatie en experiment maakte deel uit van het meeslepende geheel. Een fantasie prikkelende aanpak. werd geprikkeld. “Rabbit hole” en “Space Debris” waren mooie voorbeelden. Door de synths, de drummachines en de percussie worden de muzikale grenzen verder afgetast. Het klinkt groovy, dansbaar als broos, breekbaar.
Wat een intensiteit en virtuositeit van deze twee met hun instrumenten. Het voelt aan als een veredelde jamsessie, waarbij ze hun publiek meenemen op hun trip doorheen de prairie van het leven. Naar het eind toe krijgen we nog het pakkende, wondermooie “Tot Ziens”. Op het afsluitende “Stevo Wonders” fluit Steven, terwijl de zachtmoedige bas klank van Jasper hem perfect aanvult. Een warme gloed daalt neer op zoiets. Besluit:
We worden bij de leest gehouden door die diverse, gevarieerde aanpak van Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet. Het duo balanceert tussen intimiteit en bevreemdende schoonheid .
Setlist: 1/ Action Replay 2/ Oishii 3/ Graze Shot 4/ Speechless 5/ Rabbit Hole 6/ Observance 7/ Sonsopkoms 8/ Canchanchara 9/ Almost Summer 10/ Space Debris 11/ Aanhou Geraas Maak 12/ Tot Ziens - encore: Stevo Wonders
Organisatie: De Centrale, Gent
Thundermother - Pure Female Power!
Op een zondagavond maakten we ons op voor een heavy metal /hard rock feest in De Casino. Met Thundermother en Cobra Spell stonden twee bands op het podium in een voornamelijk vrouwelijke line up.
Er was niet zoveel volk voor zo’n vrouwelijke line-up … We mogen toch niet interpreteren dat de metal scene op een mannen bastion lijkt … In elk geval bewezen deze bands met een ijzersterke show dat ze totaal niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega's. Mooi.
Vulvarine (***1/2) - Vulvarine grijpt het publiek bij de eerste riffs bij de keel en drijft het tempo telkens op. “Drugs Love Pain” en “Good Times klonken aanstekelijk, maar konden ons nog niet volledig overtuigen. Een Modern Talking cover “Cheri Cheri Lady” was dan weer een gedurfde stap buiten de comfortzone van de heavy metal. Vulvarine bracht naarmate hun set vorderde meer afwisseling in hun set. De gitaristen houden van lekkere lange riffs. Een zalige “White Pricks” volgde. Er zit potentieel en groeimogelijkheid in deze Vulvarine, Een wervelend “Heads Held high” en een energiek “Rock Bottom” met de beweeglijke frontvrouw voorop besloten de set.
Setlist: Drugs Love Pain o Good Time o Fool o Cheri Cheri Lady (Modern Talking cover) o White Pricks o Heads Held High o Rock Bottom
Cobra Spell (*****) – Is opgericht in 2019 door aanstormend gitaarfenomeen Sonia Anubis (ex-Crypta, ex-Burning Witches). Cobra Spell zoekt het rauwere, donkerder kantje op van de heavy metal. Met een '666' kwamen we al in een duister sfeertje terecht. De band rond brulboei Kristina Vega, haalde vanaf “The Devil Inside of Me” alles uit de kast om een Satanisch ritueel te doen ontstaan, met verschroeiende riffs, en vooral de hoog uithalende vocals van Kristina zelf. Cobra Spell speelde in een hels tempo.; waanzinnig zelfs!, waarbij de Duivel als het ware werd aanbeden op “Satan is A Woman”. De spiedende ogen spraken boekdelen.
Cobra Spell toonde geen medelijden. Op “Poison Bite”, “Accelerate” en het verschroeiende “Warrior From Hell”werden de registers volledig open getrokken door de dames. De temperatuur steeg tot een kookpunt.
Hun heavy metal mag doorsnee klinken, het klonk goed door de instrumentatie, de krachtige vocals en de speelsheid. Een mooi muzikaal satanisch ritueel.
Setlist: 666 o The Devil Inside of Me o Satan Is a Woman o S.E.X. o Love Crime o Poison Bite o Accelerate o Warrior From Hell o Addicted to the Night
Thundermother (****1/2) - Iets luchtiger maar even krachtdadig ging het er aan toe bij Thundermother. “Can You Feel it” was hun vraag dom er tegen aan te gaan … We voelden de adrenaline door ons lijf gieren. Puur, gebald, speels klonk de set! “Watch Out”, “The Road Is Ours” en “Dog From Hell” overtuigden. We waren onder de indruk van de zangcapaciteiten van Linnéa Viksröm en van de lange, messcherpe gitaarriffs.
Een verbluffende “Loud and Free'” zetten die riffs nog vuurkracht bij. Na “Sleep” volgde een virtuoze, veelzijdige drum solo. Waarna de band het met “Whatever” en “Shoot To kill”, de Thin Lizzy cover “Don't Believe A Word” inzette. In een wervelende finale met “Try With Love” en “Thuderous” ging Linnéa gewoon op de bar van de zaal plaats nemen, ging ze naar achter en zo terug het podium op. Mooi om te zien . De andere muzikanten jamden ondertussen lekker verder. Het publiek werd entertaind.
Thundermother voegde er nog een krachtige bisronde aan toe met o.a. “Hellevator” en het sublieme “Speaking Of The Devil”.
Na al die jaren zijn ze uitgegroeid tot één van het betere Zweedse metal bands. “Driving In Style” besloot '. Dit was Thundermother muzikaal eigenlijk wel in deze anderhalf uur durende set, in topsnelheid door het heavy metal landschap …
Setlist: Can You Feel It o So Close o Watch Out o The Road Is Ours o Dog From Hell o Loud and Free o Bright Eyes o Take The Power o Dead Or Alive o I Left My Licence in the Future o I Don't Know You o Sleep o Drum Solo o Whatever o Shoot to Kill o Don't Believe a Word (Thin Lizzy cover) o Try with Love o Thunderous o Encore:o Hellevatoro Can't Put out the Fire o Speaking of the Devil o Driving in Style
(Dank aan Musika.be)
Pics homepag @ Peter Vangelder
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Jontavious Willis - Blues met het nodige spektakel
Voor dit optreden week De Zwerver uit naar 0.666, een authentiek pand met een wat vreemde naam aan de Hendrik Baelskaai in het havengebied van Oostende. Ondanks enige bevoorradingsproblemen in het begin van de avond bleek dit toch een geslaagde keuze. Een unieke locatie die door de concertgangers blijkbaar moeiteloos gevonden werd want het zaakje was uitverkocht.
Jontavious Willis (29) is, naast een Jerron Paxton bijvoorbeeld, één van die zeldzame zwarte jongemannen die nog voor de blues kiezen. De man is afkomstig uit Greenville, een klein stadje in Georgia waar ook zijn ganse familie woont. En dat is meteen ook een aanzienlijk deel van het aantal inwoners daar, want zijn 102-jarige overgrootmoeder heeft 13 kinderen en die hebben elk op hun beurt ook 13 kinderen, wist hij ons te vertellen. Dat kan tellen.
Zoals zovele zwarte artiesten leerde hij zingen in de kerk waar hij samen met zijn grootvader naar toe trok. Op 14-jarige leeftijd zag hij een video waarin Muddy Waters "Hoochie Coochie Man" vertolkte en werd zo door het bluesvirus gegrepen. Meteen het sein ook om fervent gitaar te leren spelen. Zo kreeg hij heel wat stijlen onder de knie: delta, piedmont, Texas en gospel blues. Dat alles belette hem niet om ook nog eens sociologie en antropologie te studeren. Uiteindelijk werd hij ontdekt door Taj Mahal die zich ‘That's my wonderboy, the wunderkind’ over hem liet ontvallen. Intussen heeft Willis drie platen gemaakt, waarvan de laatste, ‘West Georgia blues’, op Strolling Bones Records me vorig jaar aardig wist te verrassen.
Jontavious Willis is een man met een missie. Zo wil hij de blues nieuw leven inblazen zonder daarbij het verleden te verloochenen. Eerlijk gezegd viel daar in Oostende niet veel van te merken en wie dacht dat hij er zijn laatste plaat zou voorstellen, kwam ook al bedrogen uit. Nee, Jontavious Willis koos ervoor om ons te entertainen en hij deed dat met het nodige spektakel.
Het begon al tijdens het eerste nummer toen hij zijn mouw als een soort slide over de snaren van zijn akoestische gitaar liet glijden. En hij bleef geregeld stunten op die gitaar, maar niet op de manier zoals we dat van een Steve Vai kennen. Notenneukerij was niet aan hem besteed, hij ontlokte liever onconventionele geluiden uit zijn gitaar. Zo liet hij het ding klinken als een drum tijdens "Drummer boy blues" of ging hij ermee in dialoog waarbij het leek alsof hij de snaren kon laten praten.
Voor het nummer "Train song" ruilde hij zijn gitaar voor een mondharmonica en ik hoef u wellicht niet te vertellen wat er toen gebeurde, het werd een helse rit. De songs zelf waren telkens met veel zorg gekozen. Obscure stokoude bluesnummers waarvan ik er toch enkele herkende. Zoals "Atlanta blues" van WC Handy, "We gonna move (to the outskirts of town)" van Casey Bill Weldon en verrassend genoeg ook "Stewball", een song van Peter, Paul & Mary uit 1963 dat hij zong met het geneurie van het publiek als enige begeleiding.
Uit zijn laatste plaat, die volledig uit eigen nummers bestaat, hoorde ik het onvaste maar daarom niet minder charmant gezongen "Ghost woman" en het broeierige "Keep your worries on the dancefloor", waarmee hij zijn set afsloot. Daarvoor had hij zijn chauffeur en tevens de man die hem naar Europa haalde, mondharmonicaspeler Thomas Toussaint (van de band uit Haarlem met zijn naam), op het podium geroepen om hem tijdens een drietal ruigere nummers bij te staan. Die passage liet vermoeden dat Willis met een groep wel eens heel anders uit de hoek zou kunnen komen.
Een bisnummer kon uiteraard niet ontbreken. Daarvoor werd de traditional "Poor boy, long ways from home" opgevist waarbij hij een waterflesje als slide gebruikte. Het slotakkoord van een mooie avond waarin Jontavious Willis me met een mix van warme vocalen, bevlogen gitaarspel en vooral veel zuidelijke charme wist te bekoren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Eefje De Visser – Ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief
Het Nederlandse fenomeen Eefje De Visser (****) trad in het weekend van 8 & 9 februari niet minder dan drie keer aan in de gezellige zaal van De Roma in Borgerhout (Antwerpen). Elk optreden was hopeloos uitverkocht.
Wij verkozen het matinee concert op zondag namiddag, én ook die avond zelf zou ze nog eens optreden. Gas terugnemen zat er bij Eefje niet in. Ze toonde een niet-aflatende inzet naar haar publiek toe, dat bestond uit alle leeftijden, popfans, ouders met kinderen, tot liefhebbers die het moeten hebben van alternatief bevreemdende muziek. Iedereen vindt hier wel z’n gading bij Eefje’s muziek.
In de bijna twee uur durende set zaten we ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief, kitsch aanvoelende popmuziek, met perfect ingestudeerde danspasjes, in een zweem van mysterie, melancholie en weemoed …
Al vanaf het begin van de set dompelt Eefje, met haar muzikanten en achtergrond zangeressen - die ook vaak op de voorplan traden -, ons onder in een sprookjesachtige mooie wereld die tot de verbeelding spreekt. Persoonlijk kwamen bij ons jeugdherinneringen naar boven als o.m. sprookjes van Grimm, en van Sneeuwwitje en Assepoester, dit met het liefelijke kantje, maar ook met het grimmige van de Boze Heks. Het eindigt altijd met dat ze allemaal nog lang en gelukkig leven met hun prins op het witte paard.
Ook in het concert van Eefje De Visser ervaarden we een gelijklopende verhalenlijn …
Met “Heimwee” werd de toon op intieme wijze gezet; een krop in de keel. Het integere weemoedige komt met regelmaat naar boven, als op “Hoor je het hart kloppen” en de singles “Wolk breekt”, ”Bitterzoet” en “Zwarte zon”. De dansspieren worden geprikkeld op “Uit het oog”, met een vreugdevolle uitspatting van het leven. De danspasjes waren tot in het minuscule uitgediept, het speelse kantje kreeg je hier. Het onderstreept de muzikale diversiteit van de sing/songwriter .
Een muzikaal sprookje dus die naar een ultieme climax gaat van duister en licht, het met elkaar verbindt en leidt tot een geweldig fijn slot waar alles goed komt, met “Vlammen” en “Weekenden “, gekend materiaal van deze getalenteerde dame. .
We krijgen in de bis het magisch mooie “Stilstand”, “Lange vinnen” en “ Hoe doe je dat”; ze vloeien moeiteloos in elkaar over en tekenen voor een feestje voor het leven. De muziek en de verteltrant brengt een gevoel van opluchting, een happy ending.
De muzikale diversiteit van Eefje De Visser bracht je naar een wereld die tot de verbeelding sprak én je het mooie toonde van een sprookjesachtige wereld.
Setlist: Heimwee - Gloeien - Wolk breekt - Bitterzoet - Zwarte zon - De parade - Scheef - Wakker - Hoor je het hart kloppen - Reizen - Ik weet dat hij het wil - Beeld hangt stil - Uit het oog - Vlug - Vlammen – Weekenden
Encore: Stilstand - Lange vinnen - Hoe doe je dat
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal
Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een contrast met de energie die de band op het podium bracht.
Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.
Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”
Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0
Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0
Organisatie: Gracia Live
Daan - Geen echte terugblik of best of, maar evoluerend in de normen van ‘Space’
Daan Stuyven heeft in z’n 25 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het hield in sing/songwriting. De muzikale kameleon, de cult-popster heeft een nachtduistere blik op de zaken, en dat werd vanavond hoedanook beklemtoond door de recente ‘Space’, die centraal stond en werd aangevuld met nummers die van onder het stof werden gehaald en enkele classics.
Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die net het broeierige materiaal prikkelt op innemende, emotievolel, kleurrijke wijze. Wat een spelplezier …
Een tweetal jaar na ‘The ride’, komt Daan dus al met een nieuw album ‘Space’, een rits donkere, sfeervolle, groovy en grillige, gruizige songs; broeierige luister(pop)songs, die goed in elkaar steken, verrassende wendingen ondergaan, maar tijd nodig hebben om te rijpen.
Met z’n zessen zijn ze opnieuw, met o.m Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen; verder zweeft de trompettist over de nummers heen, en geeft ze een eigen bepalende touch. Tja, we recenseren hier eigenlijk het album ‘Space’, met niet echt opwindende popsongs. De singles “Dumb” en “Fun” variëren beiden, de ene laat net dat kenmerkend popelektronisch geluid horen, de andere is spaarzamer, soberder, klinkt beetje meer rootspsychedelisch en legt de klemtoon op de zangpartijen, naast die diepe (bariton) (zeg)zang. Inderdaad, we horen op deze plaat meer echte zangpartijen, Daan’s vocals durven alle kanten uitgaan. Het zijn duidelijk groeisongs, in de voetsporen van ons dEUS.
In het eerste deel van de set horen we enkel het nieuwe materiaal, beetje in de lijn als Gabriel Rios, tijdens de huidige clubtour. We merken dat het publiek de set wel aangenaam ervaart, maar het zit een beetje op z’n honger, om de aandacht te optimaliseren, gezien er niet direct nummers zijn die er kunnen uitspringen of die de factor herkenbaarheid hebben.
Ok, we genieten van het eerste deel, met het dromerige, gruizige, levendige “Drunk” en het sfeervol, donkere, indringende “Shadow”, omfloerst van een sterk spannend instrumentarium, gitaargepingel, wat elektronisch vernuft, pianopartijen en die bepalende blazer.
Zoals het Daan beaamt de laatste jaren, zijn de songtitels kort, kernachtig . Ook in z’n commentaar, even kort, kernachtig, in een leuk ADHD, chaotisch toontje. Op zich klinkt het allemaal wel goed uitgediept, doordacht, maar mist het doorsnee publiek die uitschieters. Niet voor de hand liggend dus, doch boeiend weliswaar, “Jump” (over z’n parachutesprong), “Luck”, “Great” brengen ons naast de single opnames verder in wat hij ervaart en aanvoelt in onze wereld. Soms lijkt het wel op een soundtrack voor een tv serie , documentaire, speelfilm met grauwe en deels blauw opentrekkende beelden. De nummers weten zich stapsgewijs te nestelen, en zeker naar het eind toe wordt het tempo wat opgedreven en is de sound breder. “Man” (ook al als single uitgebracht), “Work” en “Empathy” zijn popalternatief en klinken groovy. Met een mooie blazer-outtro en met de voorstelling van de band wordt deel één van de set beëindigd.
Ook deel twee is geen best of, nee hij maakt een keuze uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre. Onze 55 jarige sing-songwriter blikt eerst terug naar z’n vroegere band Dead Man Ray met het gekende “Chemical”, opgepoetst en mooi eigentijds. “Everglades” trekt de kaart van de herkenbaarheid , maar wordt erna even snel afgeblokt door het intens, sfeervolle “Brand new truth”, uit het reeds vijftien oude mooie ‘Manhay’ . Intussen krijgt Isolde wat meer vocal-ademruimte en staat ze Daan bij in backing vocals. Daan brengt nummers die we live nog niet (veel) hebben gehoord o.m. het bezwerende “Friend”, “Be loved” met die fijne interacties ts Daan en Isolde, uit de vorige cd ‘The ride’ en “Boots”, al van 99 daterend uit het debuut ‘Profools’.
Na deze krijgen we een Daan classic verhaal , met de elektronische grooves die de dansspieren prikkelt als een “Icon”, “Exes” en “The player”. Natuurlijk konden de parels “Victory” en “Housewife” niet ontbreken, beiden uit dat ‘Victory’ album trouwens, dat net 20 jaar oud is; alle registers konden eens worden opengetrokken, de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerst rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de songs explodeerden. Heerlijk. Mooi om af te sluiten!
Een electroclash als vroeger blijft in de huidige sets van onze muzikale veelvraat Daan eerder uit. Hij onderstreept de evoluerende, vernieuwende aanpak van z’n begenadigd, groots creatief sing-songwriting. In z’n 25 jaar biedt hij nog steeds diverse invalshoeken en brengt het emotievol naar een hoger niveau. Wordt vervolgd …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Zwerver, Leffinge, eind januari 2025 @Geert De Dapper
Daan, De Zwerver, Leffinge op 25 januari 2025 – Pics
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
High Vis palmt moeiteloos zijn publiek in!
Eindelijk was High Vis terug in ons landje voor een paar concerten . Eén halte o.m. in de Trix!
Narrow Head was de openingsact. Deze shoegaze band uit Texas speelde nummers van hun derde album ‘Moments of Clarity’ in een set van bijna 40 minuten. Fans van het genre zullen genoten hebben van hun verzadigde riffs en de energie van Jacob Duarte, de zanger en gitarist van de band. Mooi om mee in de muzikale spiraal te geraken van d main act …
Graham Sayle, leadzanger van High Vis, zette de zaal vervolgens in vuur en vlam met “Talk For Hours” van hun debuutalbum 'No Sense No Feeling'. Hoe zou je de reactie van het publiek op deze Engelse rockband omschrijven? De hardcore punk-invloeden van de zanger werden weerspiegeld in de explosieve energie die de zaal spontaan bezielde. Meteen af aan verzamelde het publiek zich aan het podium. We kregen aanhoudende stagedivers over ons heen . High Vis is verknocht aan z’n publiek en omgekeerd . High Vis is ‘hot’.
Graham lijkt nog steeds verrast van het duizelingwekkende succes van High Vis. Ze zijn toe aan hun derde album. Een ‘Angry Power’ horen we in de songs en in de sound en het wordt probleemloos gedeeld met hun publiek …Band als publiek zijn één … . Songs worden mee met Graham uit volle borst meegezongen en ze grepen elkaar vrolijk vast om mee te doen in die weergaloze energie.
De band bleef de zaal opwarmen met hun grootste nummers zoals “Altitude” en “Walking Wires”, nog steeds van hetzelfde album uit 2019. Natuurlijk waren er ook nummers van hun laatste album, ‘Guided Tour’, zoals “Drop Me Out” en het gelijknamige nummer.
Tot slot gooide Graham Sayle zijn shirt in het publiek op “Choose to Lose”. Het concert was in een oogwenk voorbij en iedereen was dolgelukkig.
Als je dit concert hebt gemist, geen nood, ze zijn nog te zien in de cactus Club, Brugge.
Setlist : Talk for Hours - Altitude - Walking Wires - Drop me Out - Guided Tour - 0151 - Out Cold - Farringdon - Mob DLA - Forgot to Grow - Fever Dream - Mind's a Lie - Trauma Bonds - The Bastard Inside - Choose to Lose
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
High Vis
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7254-high-vis-05-02-2025
Narrow Head
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7253-narrow-head-05-02-2025
Organisatie: Live Nation ism Trix, Antwerpen
Blanco White - Een perfecte fusie van Andalusische en Latijns-Amerikaanse melodieën met Engelse wortels
“Ik droom er al zo lang van om in deze zaal te spelen”, zegt Josh Edwards (alias Blanco White), nadat hij de aftrap gaf voor een onvergetelijke avond met zijn hitsingle “Colder Heavens”.
Deze droom moet gedeeld zijn door de Brusselaars, want de zaal kon het grote publiek nauwelijks bevatten. Na “Tell Me That You Need Me” van zijn album ‘Tarifa’ uit 2023 schakelde hij over op zijn akoestische gitaar voor “Pacifico”. Hij bleef op de akoestische gitaar spelen voor “El Búho”, waar zelfs de eerste noten van dit prachtige nummer het publiek in vervoering brachten. Dit meesterwerk met de duidelijke erfenis van Flamenco werd gevolgd door “So Certain” vanop zijn album ‘On the Other Side’ uit 2020, voordat hij terugkeerde naar ‘Tarifa’ met “We Had a Place in That Garden”. Zoals Josh al had gezegd, was de avond een mix van oud en nieuw, en hij verzuimde nooit een moment te nemen om contact te maken met zijn publiek.
Op dat moment kregen we allen de kans om mee te neuriën met een oud nummer genaamd “Chalk”, een van de vroegste nummers van Blanco White, weer gevolgd door een nieuw, maar vergelijkbaar stuk genaamd “Giordano’s Dream”. Sommigen zouden kunnen zeggen dat deze nummers in de verte deden denken aan “Bookends” van Simon and Garfunkel uit 1968.
Daarna kwam “Domingo” waarvan hij zei dat het “een liefdesbrief aan Europa” was. Hij vergat de tekst van dit oude nummer niet, zoals hij op humoristische wijze voorspelde, en gaf het publiek het genoegen te luisteren naar zijn kristalheldere stem. Met daarnaast niets anders dan zijn gitaar die de zaal vulde - een overweldigend gezellig gevoel. Met “Una Noche Más” hoorden we opnieuw met veel plezier de innemende stem van violiste Charlotte Schnurr. Toen de avond zijn einde naderde, werden nog twee nummers van Tarifa uitgevoerd, “Green Eyes” en “Cornered Tiger”. Ondertussen groeide de verwachting voor “Olalla”, het populairste nummer van Blanco White op Spotify. Zoals te voorspellen was, waren de eerste seconden van “Olalla” moeilijk te horen tussen het luide gejuich van het publiek (en vooral het vrouwelijke deel), dat het nummer met zoveel enthousiasme verwelkomde.
De avond werd afgesloten met twee krachtige toegiften: “Tarifa” en “The Lily”, een lied uit 2016, markeerden het einde van een gedenkwaardig concert dat moeiteloos culturen en tijdperken overbrugde.
We hebben geen glazen bol, maar het lijkt safe om te zeggen dat Brussel zal uitkijken naar de volgende keer dat Blanco White langskomt!
Organisatie : Live Nation
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
Uwase – Een nacht gebroken harten
Het is fijn een artiest te zien groeien. We zagen Uwase twee keer live in 2024, namelijk op We Are Open in TRIX waar ze met haar zachtmoedige stem ons kon ontroeren en op het ontdekkingsfestival Fifty Labs in Brussel klonk ze zelfverzekerd en was de sound breder; breekbaar en dansbaar, gegroeid als één van de ontdekkingen van het jaar.
De avond vóór de finale van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel stond Uwase in een goed gevulde AB Club, waar ze meteen haar eerste EP 'Angelo' voorstelde. Ter info: https://www.musiczine.net/nl/news/item/97273-even-voorstellen-uwase-ep-angelo.html We zagen een artieste die op haar eigen tempo bezig is en een doorbraak kan forceren!
Ook een opkomend talent is Gabriel Eden (****). Met veel bravoure bloemetjes deelde hij bloemetjes uit aan de voorste rijen. Tot hilariteit van iedereen. Mooi! Hij verbaasde met z’n krachtige, breekbare stem en had een verbluffend charisma. Hij had een gitarist mee op akoestische gitaar, een meerwaarde voor die integere sound en het persoonlijke verhaal, over liefde en gebroken harten van Eden. Een verhaal dat iedereen aanspreekt, zo te horen.
Hier wordt de gevoelige snaar geraakt. Gabriel Eden, overtuigend met z’n breekbare muziek.
Ook Uwase (*****)heeft een breed en veelzijdig stem. Met haar warme , soulvolle sound en uitstraling weet ze evenzeer te raken, in een intiem kader van sober licht aan haar piano. We horen lekker aanstekelijke songs. De set van amper een uurtje weet iedereen te bekoren. Boeiend zijn al die verrassende wendingen en diverse tunes. Een soort groovy dreampop in weemoed en melancholie, zoals op het mooie “Chorus Baby” .
Voorheen op We Are Open was er nog die bedeesde houding, nu is er die zelfverzekerde vrouw, een artieste die haar publiek liefdevol omarmt en hen laaiend enthousiast onthaalt. UWASE laat zich bovendien omringen door twee muzikanten die met hun drum en gitaar werk evenzeer een meerwaarde vormen.
Na het afsluitende “Fine” volgde een uitgebreide bedankingsronde. Uwase zet verder in “Your World”, intiem op piano, en dan wordt de finale ingezet met haar beide bandleden, die alle registers nog eens compleet opentrekken op die potentiële hit-in-spé “Pedesta”, die mooi, kleurrijk klinkt.
We schreven hier over ‘een nacht van de gebroken harten'. Weemoed, melancholie en aanstekelijkheid van twee beloftevolle artiesten …
Setlist: Pls don't take it away//Surprise//Angelo//Gone// Otherside//Chorus Baby//No Idea//Pink Skies Ahead//Routine//On My Cloud//Perfect Blue//Fine///Your World// Pedestal
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Belair Lip Bombs – Duizelingwekkend mooie stem …
Met dit optreden knoopte De Zwerver terug aan met een oude traditie: de matineeconcerten op zondagnamiddag. Ideaal om de kater na een alweer uit de hand gelopen zaterdagavond te verdrijven en de taart die op een protesterende maag bleef liggen alsnog te laten verteren.
De opkomst voor deze Australische groep, die toch een zekere faam geniet, was licht teleurstellend, al was het niet duidelijk of dat iets met het ongewone aanvangsuur te maken had. De afwezigen hadden in ieder geval alweer ongelijk.
De feestelijkheden begonnen om 17u15 en het was meteen boenk erop. De eerste band liet er geen gras over groeien en zoog onverwijld alle aandacht naar zich toe. Affaire is een duo uit Bilzen waarvan de leden voorheen actief waren bij de veelbelovende lo-fi rockband Boy Silly. Voor dit nieuwe project, waarvan er reeds een paar singles en dit jaar een EP, ‘International swing’, verschenen, gooiden de twee het roer drastisch om. Ze omschrijven zichzelf als een two-men-multiple-machines-act en dat liet zich vertalen in tonnen synths en drumcomputers en gelukkig ook een elektrische gitaar. Een opstelling die me meestal de gordijnen injaagt maar hier werkte die onconventionele fusie tussen elektronica en rock wonderwel.
Dat had vooral te maken met Michiel Ritzen, een erg charismatische zanger die bovendien zijn gitaar behoorlijk rock-'n-roll liet klinken. Zijn zang deed een paar keer aan Alan Vega denken - ze worden nogal eens met Suicide vergeleken - maar zijn uitstraling in combinatie met de gebrachte muziek riep bij mij voortdurend James Chance in gedachten. En nu die laatste sinds vorig jaar onder de zoden ligt, kon ik daar alleen maar blij om zijn.
Terwijl Nick Caers behendig de machines bediende, zorgde Ritzen voortdurend voor opwinding en entertainment. Zo zette hij even zijn gitaar aan de kant om als een ware crooner een sleper te kwelen om even later tussen de aanwezigen een troostende schouder te zoeken en ook te vinden.
Affaire zorgde voor een bijzonder aangename verrassing en legde de lat meteen hoog voor The Belair Lip Bombs.
The Belair Lip Bombs is de groep van Maisie Everett, een jongedame die me al een paar keer kon verblijden met Clamm, een hardcorepunk band waarin ze de bassiste is. Maar in deze groep, die in 2017 werd opgericht in Frankston, Victoria maar intussen Melbourne als uitvalsbasis heeft, is ze de absolute frontvrouw.
The Belair Lip Bombs, genoemd naar een set skateboard wielen uit de jaren '80, bestaat verder uit gitarist Mike Bradvica, bassist Jimmy Droughton en drummer Daniel Devlin die tot vorig jaar nog deel uitmaakte van Delivery, een groep die momenteel in de kijker loopt met de plaat ‘Force majeure’. Hun goed onthaalde debuut, ‘Lush life’, uit 2023 verscheen op het onafhankelijke label Cousin Will Records en werd later heruitgebracht op Jack White's Third Man Records. Naar verluidt zou de band volop bezig zijn met een nieuwe plaat, maar het overgrote deel van de nummers die we in Leffinge hoorden kwam toch uit ‘Lush life’.
Zoals "Look the part" en het ontvlambare "Gimme gimme", de uitstekende openingsnummers. Eigenlijk viel er niet zo heel veel te zien op het podium. De muzikanten roerden zich nauwelijks en leken zelfs wat bedeesd terwijl ze uitermate beleefd waren en ons om de haverklap bedankten voor onze komst. De muziek moest dus voor zichzelf spreken maar dat vormde geen enkel probleem want ze greep me meteen bij de kladden. Ergens te situeren tussen post-punk, alternatieve 90's rock en new wave waarin ik soms de melodieuze directheid van The Strokes meende te ontwaren.
De catchy songs werden strak en zonder franjes gespeeld, telkens voortgestuwd door die duizelingwekkend mooie, expressievolle stem van de bescheiden Maisie Everett. De machine was goed geolied, iets té want in de tweede helft van de set vond ik de songs soms net iets te glad en inwisselbaar worden. Maar zelfs dan bleef ik met handen en voeten gekluisterd aan die bedwelmende zang. Nochtans kon het ook anders zoals in "World is the one" waarin distortion de norm lijkt, maar dat nummer bleef helaas in de kast. Niettemin wisten ze dit kleine dipje weg te spoelen met een erg knappe finale aan waarin het weer wat rafeliger mocht. Eerst met "Say my name" waarin de, dit keer heerlijk haperende, zang van Maisie Everett me liet zwijmelen om te eindigen met het mij onbekende "Don't let them tell you it's fair" dat randjes had waaraan men de vingers kon snijden. Als dit één van de nieuwe nummers was, dan wordt het echt uitkijken naar die nieuwe plaat.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Julien Tassin - Hermia - Joris – Hoe jazz en blues elkaar vinden en binden
Julien Tassin solo - Tassin-Hermia-Joris
Julien Tassin is een veelzijdig gitarist. Hij brengt aan de lopende band releases uit, zit in tientallen projecten en zijn muzikaal spectrum is enorm divers. Op zijn laatste solo plaat 'Wild Around', een persoonlijk meesterwerk, bindt hij moeiteloos jazz en blues aan elkaar en is improvisatie de troef . Samen met saxofonist virtuoos Manuel Hermia en percussie wizard Chris Joris voegt hij op 'Midnight sun' er Afrikaanse invloeden aan toe. Het zorgt op plaat voor een divers aanbod wat leidt tot een oneindig improviseren.
Benieuwd hoe dit live zou klinken , zakten we op zondagnamiddag af naar De Casino. Filmische muziek met een verhaal, bleek later!
In het eerste luik mocht Julien Tassin (*****) solo, op akoestische gitaar, zijn veelzijdigheid onderstrepen. Het klonk timide, intimistisch. Je voelde letterlijk de emotie in die sound.
In de blues , waarbij de registers konden worden opengetrokken open getrokken, hoorde je de aanklacht tegen wat mis gaat in onze maatschappij. Ook een boodschap van hoop hoorden we uit die bluessound. Muisstil werd het.
Julien Tassin wist op zijn eentje een erg gevoelige snaar te raken in zijn intens gitaarspel.
In het tweede luik traden ook Hermia en Joris aan. Tassin - Hermia - Joris (*****) klonk intiem, maar door de saxofoon echter ook lekker groovy en aanstekelijk. De spraakzame Hermia nam vaak het voortouw en de percussie van Joris viel binnen dit trio sterk op. De drumvellen worden gestreeld en de cimbalen zachtmoedig aangepakt. Het geheel klinkt deels ritmisch, alsof je in een Afrikaanse oerwoud bent aanbeland.
Het brede arsenaal aan percussie was hier nu niet aanwezig, maar de extra toeters en belletjes zorgen wel voor een heel aparte sfeer, die tot de verbeelding spreekt.
Tassin vult dit duo perfect aan met z’n kenmerkende gitaarlijntjes en improvisatie, die meer naar jazz neigen tegenover z’n traditionele blues. Een song als “Midnight Sun” , van de gelijknamige plaat, duidt aan waar het bij dit trio echt om draait … Op doordachte wijze improvisatie van jazz met die typische Afrikaanse muziekstijl. Magisch.
Afsluiter was “La Danse des larmes”, het perfecte slot die de versmelting vormt van de emoties van Julien Tassin’s persoonlijk meesterwerk, Blues en jazz versmelten tot een verhaal … met Afrikaanse invloeden. De groovy saxofoon is mee bepalend.
De betekenis rond dit nummer zegt voldoende '”Het idee rond deze song is dat we soms verdrietig zijn, maar steeds, ondanks die pijn, moeten we proberen daar toch iets moois van te maken. Het gaat er dus om hoe je pijn probeert te vertalen in iets dat aanleunt bij de viering van het leven, of iets dergelijks. ", zei Julien in een interview achterna.
We hoorden dus een soort verhaal van een spannend boek, wat in schoonheid eindigde.
Een bisnummer was er dus niet bij. Was ook niet nodig na zo’n betekenisvolle emotievolle set.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab + Cultuurcentrum Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
