Customs – Een snedige terugkeer
Na jaren van stilte maakte Customs hun langverwachte comeback in de intieme setting van de Cactus Club in Brugge. Het concert, georganiseerd door Yeke Yeke Concerts, was niet minder dan een blij weerzien met de Belgische indierockband die begin jaren 2010 furore maakte met hits als “Rex” en “Justine”.
Customs ontstond in 2008 en wist zich met hun debuutalbum ‘Enter the Characters’ al snel een stevige plek in de Belgische rockscene te veroveren. Hun sound — een mix van donkere new wave en strakke gitaarlijnen — sloeg meteen aan bij een breed publiek. Na enkele succesvolle jaren verdween de band van de radar, wat de lange afwezigheid des te opvallender maakte.
Na enkele festivalletjes en een concert in De Casino in Sint-Niklaas, was het concert in Brugge hun eerste echte clubshow op Belgische bodem sinds hun terugkeer. En wat voor één.
De band bewees dat ze niets van hun snedigheid verloren zijn. Vanaf de eerste noten klonk alles vertrouwd en messcherp. Frontman Kristof Uittebroek stal opnieuw de show met zijn kenmerkende présence: energiek, charismatisch en volledig in zijn element. Hij zweepte het publiek op met rake bindteksten en een bezielde stem, wat het optreden een boeiende intensiteit gaf.
Het publiek — een mix van oude fans en nieuwsgierige nieuwe luisteraars — liet zich moeiteloos meeslepen door de krachtige set. Nieuwe nummers stonden naadloos naast de klassiekers, en de band speelde met een overtuiging die enkel uit echte honger naar het podium kan komen.
Customs is terug, en hoe. Hopelijk blijft het deze keer niet bij een eenmalig clubconcert, want dit smaakte duidelijk naar meer. Gelukkig hoeven fans niet echt lang te wachten: de band is binnenkort nog te zien op een reeks festivals in België en Nederland.
Een zomer vol energie, snedige songs en een herboren Customs lijkt verzekerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Customs https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7526-customs-22-05-2025?Itemid=0
Organisatie: Yeke Yeke Concerts (ism Cactus Club, Brugge)
Weather Systems - Welcome back, Anathema
Let’s face it, Weather Systems is eigenlijk Anathama 2.0. De nieuwe groepsnaam is een voormalig Anathema album, frontman Daniel Cavanagh is de songwriter en ook drummer Daniel Cardoso is terug mee aan boord gehesen.
Bovendien waren de songs van de nieuwe plaat ‘Oceans Without A Shore’ oorspronkelijk bedoeld voor een nieuw Anathema album, maar een groepsruzie kwam roet in het eten gooien en de band werd voor onbepaalde duur op non-actief gezet. Daniel Cavanaugh besloot dan maar het album onder een nieuwe groepsnaam te releasen en om na 5 jaar stilte eindelijk nog eens op tournee te trekken. Het kan dan ook weinig anders dan dat het hier een setlist betreft waarbij de nieuwe songs netjes verdeeld zitten tussen een hoop Anathema klassiekers.
De tijd heeft alleszins al wat vat gekregen op Daniel Cavanagh, hij lijkt in die sabbathperiode behoorlijk wat kilo’s te zijn aangekomen en heeft zichzelf nu een stel dreadlocks laten aanmeten waar zelfs de meest doorwinterde rastafari van achterover valt. Het belangrijkste is echter dat Cavanagh er terug de volle goesting in heeft en dat hij blij als een kind terug op een podium staat. Een immens contrast met de laatste keer dat we Anathema aan het werk zagen, toen zat de mot er volledig in en stonden de heren overduidelijk met een zak vol tegenzin op het podium van de Antwerpse Trix.
Cavanagh heeft dezer dagen wel heel wat meer werk on stage, de keyboards zijn volledig voor zijn rekening en nu broertje Vincent er niet meer bij is moet hij zelf al zijn vocale kunsten uit de kast halen. Daarvoor heeft hij naar eigen zeggen gouden tips gekregen van zijn broer die trouwens ook al naar de show is komen kijken en bijzonder onder de indruk was, deze plooien zijn dus alvast gladgestreken.
Het mag gezegd, op Daniel Cavanagh’s zangcapaciteiten valt weinig aan te merken, hij haalt misschien niet zo goed de hoogste noten als broertje lief maar hij loodst zichzelf zonder veel problemen doorheen de songs en slaagt erin om heel wat gevoel in zijn stem te leggen. Daarin wordt hij naar goede Anathema gewoonte bijgestaan door een puike zangeres, hier is dit Soraia Silva die zonder veel moeite en met evenveel passie de partijen van haar voorgangster Lee Helen Douglas overneemt en het publiek daarbij maar al te vaak in haar enthousiasme meeneemt (wij zijn doorgaans geen voorstander van handjesgeklap, maar wat hebben wij te morren als de band er zelf meermaals om vraagt?).
Opwarmer “Deep”, al meteen eentje van het Anathema-vat, laat zien dat deze nieuwe band er staat met die welgekende, glasheldere en bij momenten best wel stevige progrock-sound. Daarna past een serie nieuwe songs perfect in het plaatje. “Still Lake” en al zeker het lange “Synaesthesia” en “Do Angels Sing Like Rain”, waarin Cavanagh stevig uitpakt op de gitaar, staan hun mannetje en zetten Weather Systems op weg naar een bijzondere avond.
Anathema klassiekers als “Springfield”, “A Simple Mistake”, “Closer” en “Flying” klinken frisser en gedrevener dan ooit en brengen het publiek naar hogere sferen. Daartussenin klinkt het nieuwe “Oceans Without a Shore” al even hemels en dat is op zich een verdomd knappe prestatie tussen al die pareltjes.
Het epische drieluik “Untouchable Parts 1,2 &3” is meer dan een kwartier kippenvel, een uitbundig “Fragile Dreams” duwt in de finale nog eens stevig door en zorgt zo voor een spetterend einde van deze welgekomen comeback (want zo willen we het toch noemen) die ons toch twee uurtjes in de ban houdt.
Welkom terug, zouden wij zeggen, maakt niet wat nu de effectieve groepsnaam is …
Organisatie: 013, Tilburg
Bonnie ‘Prince’ Billy - Het concert was veel beter dan de plaat
Met Will Oldham gaat tegenwoordig alles prima, zeker nu hij naast zijn ruim dertigjarige muzikale carrière intussen ook de rol van echtgenoot en vader heeft opgenomen. Die nieuwe status als familieman laat wel wat sporen na op de grillige Americana van zijn nom de plume Bonnie ‘Prince’ Billy. De weinig toonvaste DIY zonderling van weleer lijkt op de jongste paar platen baan te hebben geruimd voor een keurig articulerende vijftiger die hoop boven wanhoop verkiest. En alsof dat nog niet genoeg is sloeg de songwriter uit Louisville vorig jaar zijn tenten op in Nashville om er met ‘The Purple Bird’ een gepolijste country plaat in te blikken.
Welke richting Oldham ook uitgaat, zijn publiek blijft hondstrouw en wordt bovendien steeds talrijker. Omdat De Kreun te klein leek voor zijn doortocht in de Vlaamse ‘Wild West’ werd uitgeweken naar de nabijgelegen Depart zaal, maar ook die locatie hing al snel het ‘sold out’ bordje uit. Wie net als ondergetekende een beetje had gevreesd voor de stereotiepe clichés van het genre werd meteen gerust gesteld: in Kortrijk vielen geen cowboyhoeden, geruite hemden of line dancers te bespeuren. Integendeel, het openingsnummer “Boise, Idaho” stond mijlenver van de netjes afgeborstelde classic country van de nieuwe plaat. We kregen nauwelijks toonvaste vocals, jankende gitaren en rommelige percussie - kortom, alle ingrediënten die van lo-fi dé meest ontwapenende muziekstroming van de jaren ’90 maakten. Alle vooroordelen overboord dus: dit was de onversneden versie van Oldham zoals we hem kennen sinds zijn begindagen als Palace (Brothers/Songs/Music), en waarmee hij nog altijd stevig verankerd zit in onze topcategorie ‘eigenzinnige treurwilgen’.
Die treurnis zit overigens vooral in de teksten, niet in de performance. In Kortrijk treffen we een bijzonder goedgemutste versie van Bonnie ‘Prince’ Billy, die dolt met het publiek en maar wat graag de artistieke kwaliteiten van zijn drie begeleiders bewierookt. Met multi-instrumentalisten Jacob Duncan en Thomas Deacon heeft Oldham zowat een halve brassband mee op tour. Door hun injecties van klarinet, saxofoon, trompet en dwarsfluit krijgen de sobere Americana liedjes niet alleen een andere vorm, maar ook flink wat meer glans.
Het resultaat neigde de ene keer naar etherische Anglo-folk (“Downstream”), een andere keer naar een dronkenmanwals (“Guns Are For Cowards”). Het typeert Oldham ten volle dat hij in dat laatste nummer een heikel onderwerp als het recht op wapendracht in zijn thuisland aankaart met - jawel - een kermisdeuntje.
Het werd zo mogelijk nog gezelliger in Depart toen ook het Australische voorprogramma Mess-Esque zich bij Oldham & co op het podium voegde. Het Dylanesque “Strange Trouble” - in Kortrijk fraai aangekleed met backing vocals van zangeres Helen Franzmann, die onvermijdelijk deden denken aan Emmylou Harris - rekenen we zeker tot de hoogtepunten van de set.
Uiteraard was er herkenningsapplaus toen de back catalogue van Palace Music in een zoete countrysaus werd gedoopt met “New Partner” en “Brute Choir” - beiden uit Oldham’s samenwerking met wijlen Steve Albini, ‘Viva Last Blues’ (’95) - en met de monumentale single “Gulf Shores”. En ook zijn wellicht enige pensioennummer - met dank aan Johnny Cash - spaarde Oldham niet op tot de encores. Tijdens een verstilde, bijna onherkenbare versie van “I See A Darkness” hoorde je elke bierbeker vallen.
Net voor het doek definitief viel, werd het publiek nog verwend met een versie van Sally Timms’ en Jon Langford’s alt.country classic “Horses”. Toen iemand als ultieme uitsmijter om ‘A song for Gaza!’ riep, repliceerde Oldham gevat ‘They all were! Weren’t you listening?’.
En zo viel na anderhalf uur alles ineens op zijn plaats: de krakkemikkige treurwilgmuziek van Bonnie ‘Prince’ Billy is als een pleister op de wonde voor alle miserie in de wereld.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang
De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.
Elder komt ter gelegenheid van de 10e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Little Kim - Een fantastische babyborrel voor ‘Ademhalen’
Little Kim stelde haar tweede solo-album ‘Ademhalen’ voor in de Racing in Gavere, een zaal met een lange traditie van bekende artiesten waar na een lange pauze nu opnieuw af en toe een leuk concertje geprogrammeerd staat. Het was een ideale setting voor deze albumrelease, of voor de babyborrel voor het album, zoals Kimberly het noemde. Het is ook de zaal waar het boek Belpop Bonanza werd voorgesteld, met daarin een volledige bladzijde gewijd aan Little Kim, daar ‘erdoopt’ tot ‘Miss Flandricana’ die de Nederlandstalige country op de kaart heeft gezet.
In de Racing stond de zittribune opgesteld en de stoeltjes en tickets waren ongenummerd. Dat leverde – nog vóór de deuren openden – op de voorste rijen een hilarische variant op van het handdoekje-leggen-aan-het-zwembad-van-het-hotel, met in de aanbieding een heel arsenaal van gilets, sjaals, dameshandtassen en zelfs krukken. Geen idee waar die mens zonder krukken naartoe gesukkeld is of hoe hij/zij terug op die stoel geraakt is. Op de vierde rij besefte een oudere dame gelukkig op tijd dat ze niet genoeg kledingstukken aanhad voor het aantal plaatsen dat ze daarmee wilde voorbehouden. Ik weet niet of mijn netvlies het zou aangekund hebben als ze het toch geprobeerd had.
Maar we waren niet in Gavere voor grappige observaties, maar voor het nieuwe album van Little Kim, voorgesteld met de (nagenoeg) volledige band van op het album. Het lijkt er aanvankelijk op dat we ‘Ademhalen’ integraal en in de albumvolgorde zullen te koren krijgen, met “Niet Gezegd”, het rockende “Dansen Doen We Niet” en “Eenmaal Andermaal Verkocht” als openingstrio. Daarna komt evenwel “Wees Niet Boos” ertussen, de Dylan-hertaling door Guido Belcanto van “Don’t Think Twice, It’s All Right”, vanop het vorige album (‘Moederland’). Daarbij klapt het publiek al meteen het ritme mee. Een oude Dylan-song, dat werkt altijd.
Vervolgens mag de band al eens stevig rocken met “Wikken en Wegen”, met Bruno Deneckere als tweede stem in het duet, in het Algemeen Beschaafd Nederlands. We horen hem graag in het plat Gents praten, maar zo in net Nederlands kunnen we hem zeker ook smaken. Als tussendoortje brengt Bruno daarna één van zijn eigen nummers, “Holy Moly” van het vorig jaar uitgebrachte album ‘Healing Water’.
Na nog een paar songs van ‘Ademhalen’ stapt Kimberly’s dochter Emmylou op het podium voor het duet “Vleugels”. Emmylou lijkt wat te twijfelen tussen zenuwen en vertrouwen, maar brengt het er goed van af. Ze mag bovendien invallen op xylofoon bij “Dit Is Een Lied”. Ten minste, we denken op basis van wat we zagen dat het een soort xylofoon was. Kimberly noemt het in de aankondiging een ‘klokkenspel’ en rijdt zich in de bindtekst vast als ze vertelt dat als zorgkundige het mannelijke klokkenspel geen geheimen voor haar heeft, maar dat ze het bespelen ervan die avond overlaat aan … Een goed bedoeld grapje dat ergens een beetje uit de bocht ging. Dat was Little Kim die avond al eens overkomen, toen ze vertelde dat “Ik Ging Voor Zilver” een ode is aan Dolly Parton. “Maar zelfs met een borstvergroting en een liposuctie, kom ik nog niet tot aan haar … enkels.” De woordspeling te veel zorgt er wel voor dat de sfeer super gemoedelijk blijft. Als iedereen lacht, zijn we onder vrienden, toch?
De avond gaat verder met nog een paar nummers van ‘Moederland’ en naar goede traditie is er een ode aan wijlen Patrick Cattoir van Little Kim & The Alley Apple 3 (“The Longest Mile”). Het is een lied over de oorlog en zat in een bundeltje met andere oorlogsliedjes (“Moederland” en Bruno’s “The New Peace Train”). De band staat de hele avond geweldig te spelen en elk van de bandleden lijkt zich geweldig te amuseren. Meer ‘spelen’ dan ‘werken’, zo hoort dat. Little Kim zelf staat de hele avond te glunderen dat ze ‘Ademhalen’ voor zoveel publiek en met zo’n bezetting kan brengen.
Het reguliere concert wordt afgesloten met “Koningin Voor Eén Avond”, toepasselijk en zelfrelativerend tegelijk, en daarna volgt de verdiende toegift met “Het Keren Van De Wind” en “Laura”.
Guido Belcanto was misschien de grote afwezige op ‘Ademhalen’, hij was er wel bij tussen het publiek voor het releaseconcert van zijn poulain in Gavere. En hij vatte achteraf, aan de toog van de Racing, de avond mooi samen met “Kim heeft fantastisch gezongen”. Meer woorden zijn eigenlijk niet nodig.
Organisatie: Little Kim
Bonnie ‘Prince’ Billy Entertaint het Depot in Leuven
Bonnie ‘Prince’ Billy
Will Oldham, de man achter het alter ego Bonnie ‘Prince’ Billy, bewees opnieuw waarom hij een van de meest charismatische en intrigerende artiesten van zijn generatie is. Het optreden was een uitgebreide reis door zijn discografie, met een sterke nadruk op het laatste album ‘The Purple Bird’.
Het concert begon met de ingetogen en atmosferische tonen van “2/15/New Partner”, een track die zijn roots in het vroege werk van Oldham toont. De donkere, reflectieve sfeer van de opening werd naadloos gevolgd door het optimistische en ietwat luchtigere “London May”, dat het publiek meteen in de juiste stemming bracht. Het was duidelijk dat Oldham en zijn band, met onder meer de legendarische Mick Turner op gitaar, de juiste balans zochten tussen zijn vroege, meer sombere werk en de nieuwe, meer uptempo richting die zijn recentere albums kenmerkt.
Het geluid was rijk, vol, maar tegelijkertijd heel intiem. De akoestische gitaar en de subtiele toetsen gaven het geheel een warme sfeer, terwijl Oldham's stem, zoals altijd, een mysterieuze diepgang toevoegde.
Een van de meest krachtige momenten kwam met “Guns Are for Cowards”. Oldham introduceerde het nummer als een reflectie op de vaak gewelddadige Amerikaanse cultuur, een thema dat zich als een rode draad door zijn werk slingert. Het nummer, dat hij beschreef als een commentaar op de manier waarop geweld vaak genormaliseerd wordt, bracht sommige aanwezigen aan het gniffelen. Ook het onmiskenbare “The Brute Choir” en “West Palm Beach” (beide Palace covers) kwamen langs, met Oldham die zijn bandleden uitnodigde om de energie van de muziek volledig tot zijn recht te laten komen. Het publiek reageerde met een mengeling van verstilde bewondering en enthousiaste bijval.
Tijdens het optreden waren er ook verschillende nummers van het nieuwe album ‘The Purple Bird’, die opmerkelijk goed werkten in de live setting. “Strange Form of Life” en “Lay and Love” straalden een frisse, bijna countryachtige vibe uit, wat het publiek meteen meekreeg in een zonovergoten sfeer. Die sfeer verschoof naar een intiemer gevoel tijdens nummers als “I See a Darkness” en “So Everyone”. Oldham’s stem, die zowel fragiel als krachtig kan zijn, kwam perfect tot zijn recht in de kleinere, meer ingetogen nummers. Het was alsof je een privé-optreden bijwoonde, zo dichtbij en persoonlijk voelden de uitvoeringen. Dit was de Bonnie ‘Prince’ Billy die fans kennen en waar ze van houden: een man die zijn ziel blootlegt door muziek.
De afsluiter, “Shorty’s Ark”, een cover van zijn nummer met Matt Sweeney, was een perfect moment om de show af te ronden. Tijdens dit soort optredens is het altijd een evenwicht zoeken tussen zijn melancholische verleden en zijn vernieuwde geluid. Van de duistere, reflectieve momenten tot de opzwepende, meer feestelijke nummers, het was een knappe afspiegeling van wat zijn muziek de laatste jaren geworden is: een rijke, veelzijdige mix van stijlen en emoties.
Organisatie: Depot, Leuven
Puppy and The Hand Jobs - Trash rock-'n-roll in een pamper
Eerst mochten we kennismaken met een nieuwe Antwerpse sensatie, Sportweekend geheten, waarvan de leden hun sporen reeds verdienden bij groepen als Penus, Toxic Shock en Condor Gruppe.
Het viertal zette meteen alle zeilen bij met een turbo offensief dat op gang getrokken werd door de toxische bas van Maarten De With die hiervoor inspiratie leek gevonden te hebben bij "The witch" van The Sonics. Het resultaat was een verschroeiende, van de testosteron barstende punk song.
Die bas zou trouwens de hele set prominent aanwezig blijven, maar de aantrekkingspool was toch zanger Yves, die we nog kenden van Penus. Gehuld in een shortje waarvan je je afvraagt waar hij dat ooit gevonden heeft en het gebronsde lichaam vol getatoeëerd, ging hij zowel vocaal als fysiek tot het uiterste. Optreden staat bij hem duidelijk synoniem voor een uitputtingsslag leveren. De eerste nummers klonken nog behoorlijk punk maar daarna zwenkte Sportweekend alsmaar verder richting noiserock met een steeds impressionanter klinkende gitaar van Kris Delacourt waarbij ze me tijdens dat ene magistrale nummer, ongeveer halverwege de set, aan The Jesus Lizard herinnerden.
Daarna leek de zanger plots alle tijdsbesef verloren en kondigde hij tot vier, misschien zelfs vijf keer toe, het laatste nummer aan. De groep landde uiteindelijk met een repetitief klinkend gewrocht waarbij Yves onverdroten zijn fitnessprogramma leek af te werken, zowel op het podium, de toog als de vloer tussen het volk. Haalden ze daar misschien hun inspiratie voor die toch wat knullige groepsnaam? Desondanks een revelatie!
Puppy and The Hand Jobs (uit Phoenix, Arizona) is het geesteskind van Jaimee Paul Lamb. De man is sinds midden jaren '90 actief. Eerst bij Van Buren Wheels, later bij talloze garagerock- en punkbandjes maar toch is hij het meest gekend om zijn vele nummers op ‘We're loud’, de alom geprezen compilatie dubbel LP op Slovenly Recordings. Als Puppy maakte hij 3 EP's met de spraakmakende titels: ‘I eat abortions’ (2018), ‘I hate everything’ (2019) en ‘I don't care about anything’ (2025).
Terwijl de ouders, Suzy en Bobby Handjob, zich wat aan het opwarmen waren, werd Puppy, enkel gehuld in een oversized pamper, aan de ketting naar het podium geleid. Het was niet echt een fraai zicht: een man van middelbare leeftijd in een pamper, een maalslot bungelend om zijn hals en een witte zonnebril, waardoor hij waarschijnlijk amper iets zag want hij moest hem telkens afzetten toen hij de setlist wou naslaan, op de neus.
Dan zagen de Handjobs er, ondanks hun naam, vrij convenabel uit. Hoewel, de bassist leek eerder op een verfomfaaide tante Sidonia terwijl de keurig in het pak met das gehesen drummer, een Johnny Hallyday lookalike wiens flegmatieke stijl verder deed denken aan Charlie Watts, ook al geen alledaagse verschijning was in een keet als The Pit's.
De muziek dan: rammelende lo-fi punk waarvan de teksten al even provocerend waren als hun podiumact. Ongefilterde absurditeit verpakt in ultrakorte songs die nooit boven de twee minuten afklokten. Die nummers, waarvan vooral "I think I'm gay" en "Killing Spree" me zijn bijgebleven, waren verrassend sterk en hadden een hoog meezing-gehalte.
Puppy kun je bezwaarlijk een virtuoos gitarist noemen maar zijn rammelende snarengepluk werkte behoorlijk aanstekelijk terwijl we hier eindelijk nog eens een zanger hadden die echt kon zingen.
Eindigen deden ze na een goed halfuur met "I eat abortions" waarna er nog één bis volgde: het toepasselijke getitelde "Trash rock-n-roll".
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Inhaler - Jong geweld in een net iets te grote zaal
Na Noord-Amerika, Zuid-Amerika, UK, Scandinavië, Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland was het de beurt in Antwerpen voor Inhaler. Jammer genoeg een niet volledige Lotto-Arena maar toch meer dan genoeg fans om dit (opkomend) talent aan het werk te zien.
Opwarmer was onze eigen Belgische Hideous en nadien kwam Blossoms, zes jonge Britten die toch ook al 13 jaar bezig zijn. Ik denk wel dat de zes jonge dames achter me, die hysterisch uit hun dak gingen, hun liefjes/groupies waren …
Intussen was de zaal goed gevuld, met veel papa’s/mama’s met hun dochters of zonen om Inhaler aan het werk te zien. Belangrijk te weten over de groep is: de bandnaam komt van de puffer die Elijah Hewson moest gebruiken toen hij als tiener astma had, en … hij is ook de zoon van Bono en broer van actrice Eve Hewson.
In februari kwam hun derde album uit ‘Open Wide’. Ze startten meteen met de titeltrack “Open Wide”; we zien blauw licht en een soort van bloem of paddenstoel op het doek achter hen. Direct erna krijgen we “Dublin In Ecstacy”, uit de vorige plaat; er al direct roering want Elijah stapt in het publiek. Als hij terug op het podium komt zegt hij: ‘Goed om terug te zijn en we gaan een goeie avond hebben’. “Eddie In The Darkness” weerklinkt!
“A Question Of You” (van de recente plaat) toont een geoliede band, maar ook één die een beetje op routine lijkt te spelen. In 2022 zag ik ze in Portugal op festival NOS Alivé en deden ze voor een publiek van amper 350 mensen veel meer moeite … Niettegenstaande dat dit ons opvalt, gaan ze er verder lekker tegenaan met “Totally (Thank you!)” en “When It Breaks”. Hun melodieuze poprock siert.
Als “Little Things” begint, zegt hij dat dit een cover is van One Direction, echter komt enkel de naam overeen van de song. Ik denk niet dat die groep daar hun inspiratie haalde, eerder bij Bob Dylan en The Killers, las ik.
“Perfect Storm” is niet die sterke song zoals we verwachten, de ambiance blijft wat uit en het klinkt zelfs een beetje saai. Spijtig. De interactie is helend op dat moment … ‘how you’re doing’ please make some noise for Blossoms’ … Ze touren nu al maanden met hen en die mannen leren hen muurklimmen en ‘bucketball’ spelen.
“Who’s Your Money On?” (Plastic House) is beter en de drummer wordt voorgesteld: Ryan the fucking drummer. Precies een beetje country erin vervat, en er schijnen plots vele lichtjes.
Een voorstelling van de keyboardplayer Josh komt nu en Elijah zegt laconiek dat hij van Daft Punk komt (ik denk wel dat hij daar veel te jong voor is …). “My King Will Be Kind” wordt gespeeld.
“X-Ray” zet veelbelovend in, maar het is nu echt wachten op iets wat we kennen … én dat volgt hierop gelukkig … ‘Antwerp, get crazy for this next song’: “Love Will Get You There”; een geweldig nummer en een goeie sfeermaker, eigenlijk zou hij nu in het publiek moeten komen, met de zin ‘smash it to pieces’.
Bij “Just To Keep You Satisfied” vraagt hij ‘Are you satisfied?’ en dan volgt “My Honest Face”, op het juiste moment alleszins, maar ietwat jammer dat ze die sfeer niet kunnen aanhouden, gezien het net de laatste en hun meest gekende song is.
De muzikale honger van het publiek stijgt … Er klinken wat rare klanken en met de roep van ‘ Yeah yeah yeah’ , vatten ze hun encores aan. ”Billy (Yeah Yeah Yeah)” is een nieuw nummer dat perfect past in deze life performance. “It Won’t Allways Be Like This” is altijd wel een feestnummer en afsluiten doen ze met “Your House”, ook van de ‘Open Wide’ plaat.
We kunnen besluiten als in sommige voetbalmatchen: de tweede helft was beter.
We kunnen al uitkijken naar wat volgt. Zij gaan alleszins nog naar Amsterdam, dan een drietal shows in de UK, eentje in thuisstad Dublin om dan naar de andere kant van de wereld te spelen als in Australië en Japan.
Inhaler, Jong geweld in een net iets te grote zaal.Voorlopig lijkt dit het maximum dat ze er kunnen uithalen …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Hideous
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7498-hideous-09-05-2025?ltemid=0
Blossoms
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7499-blossoms-09-05-2025?ltemid=0
Inhaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/7500-inhaler_09-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Kids With Buns - Overweldigend authentiek en goed
Kids With Buns + Kaat Van Stralen
Het gaat hard voor Kids With Buns. Ze namen een vliegende start dankzij onder meer Sound Track, de Rock Rally en De Nieuwe Lichting om van daaruit te springen naar Pukkelpop en clubconcerten in het buitenland. In Vlaanderen steeg hun populariteit met een hoogte die we eigenlijk in ruimtevaarttermen moeten uitdrukken toen ze in het televisieprogramma Liefde voor Muziek gedropt werden met onder meer Frank Vander Linden van De Mens en Hooverphonic.
De Vooruit in Gent was dan ook bijna volledig uitverkocht, hoewel Kids With Buns eigenlijk al sinds 2023 geen nieuwe fysieke release meer uitbracht.
Als support hadden Marie en Amber Kaat Van Stralen mee. Zelf omschrijft ze haar act als hyperkinetisch kleinkunstgeweld op een genre-overstijgend bedje van punk, indie en spoken word. Een beetje Arbeid Adelt! op speed. Het hyperkinetische maakt dat de teksten moeilijk te volgen zijn voor wie nog niet vertrouwd is met haar werk. De formule is beperkt in originaliteit en ook thematisch blijft de plaat al eens hangen. De volle zaal reageert wel met herkenning op “Stop Met Wenen”, het nummer dat goed scoort in De Afrekening van StuBru.
Kids With Buns zijn vooral Marie en Amber. Er zit uiteraard nog een drummer en een bassist in de band, maar het draait in deze band toch vooral om de twee dames. Marie doet een radslag als ze opkomt en is zelf een beetje verbaasd dat dat haar gelukt is en dat er niemand – inclusief zijzelf – gewond is geraakt bij de uitvoering. Zoekt Amber vestimentair bewust de vergelijking op met Angus Young van AC/DC? Die das, die witte bloes, het korte rokje als equivalent voor Angus’ korte broek, … Ook inzake wilde, stoere gitaar-moves en over het podium stuiteren lijkt ze bij hem de mosterd te halen.
De setlist van de avond bestaat vooral uit nummers van ‘Out Of Place’, hun eerste full album, aangevuld met monsterhit “Bad Grades” en een aantal songs uit Liefde voor Muziek. “Under Your Influence” lenen ze van Maksim en “Amalfi” van Hooverphonic. Onaangekondigd hebben ze Barbara Dex (Barbara Fucking Dex volgens Amber) als special guest en samen brengen ze “Leaving This Town” en “What Happens In Your Brain”.
Als Kids With Buns het ijzer zou smeden als het heet is, dan lag er nu een nieuw album in de platenzaken. Zo ver zijn ze niet, maar wel krijgt Gent al “Dizzy” als enige nieuw nummer. Ze brachten het nog maar een paar keer live, maar het publiek omarmde het meteen als was het een schattige puppy. Dat deed het publiek in Gent eigenlijk met alle nummers: spontaan het ritme meeklappen, refreinen en stukken tekst meezingen, eindeloos applaudisseren, … Zelden een publiek gezien dat zo enthousiast een band doodknuffelt. Amber en Marie waren er zelf oprecht van aangedaan, alsof hun songs zoveel liefde niet zouden verdienen.
Inzake spontane bindteksten hebben de dames nog wat werk. Amber vertelt dat ze – anders dan Marie in kostuum - een luchtig rokje had aangetrokken omdat het wel eens warm kan worden op het podium, waarna ze afsloot met “als de mensen op de eerste rij iets naar beneden zien lopen, dat is zweet, geen pipi”. Dat zijn confessies die ze voortaan beter achterwege laat.
Als Amber technische problemen krijgt met haar gitaar, besluit Marie spontaan nog een radslag te doen en ook aan de start van de bisronde herhaalt ze dat kunstje nog eens. In die bisronde brengen ze hun versie van “Dit Is Een Nacht” van Guus Meeuwis en “Bathroom Floor”.
Kids With Buns worden gekoesterd voor hun goede songs en hun authenticiteit. Zo lang ze die twee punten vasthouden, kan er maar weinig verkeerd gaan.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Sheila Divine - Honingthee voor de stem, gitaren voor de ziel
Toegegeven, het is wellicht wat balen voor bands die na een kwarteeuw moeten vaststellen dat hun debuutschijf het belangrijkste wapenfeit uit hun catalogus blijkt te zijn. Iets dergelijks overkwam het Amerikaanse gitaarcollectief The Sheila Divine, dat op de valreep van de 90ies met ‘New Parade’ een stevig pensioenplan in elkaar timmerde.
Fans van dat eerste uur moesten deze en vorige week wel érg goed hun best doen om de sympathieke veteranen niet tegen het lijf te lopen in het Vlaamse clubcircuit: zowel in Rijkevorsel, Brugge, Leuven, Antwerpen, Kortrijk en Arendonk werden hits uit De Afrekening van 25 jaar geleden stevig meegebruld.
De perstekst rond de viering van een kwarteeuw ‘New Parade’ deed de Kreun moeiteloos uitverkopen, maar die boodschap bleek al snel een beetje misleidend. The Sheila Divine wil immers niet louter teren op het verleden en maakte dat meteen duidelijk met de epische opener “The Darkness” uit het vorig jaar verschenen ‘I Am The Darkness. We Are The Light’. Net als alle releases sinds de reünie in 2010 is dat nieuwe album beslist geen hoogvlieger, maar door er met “Lillydale” en “The Rapture” de beste brokken uit te halen leverde dat in Kortrijk toch een ongemeen sterke setlist op.
De energieke Bostonians ploegden zich als een goed geoliede machine met een rotvaart doorheen een dik uur rechttoe rechtaan gitaargeweld zonder ook maar één zwak moment. Vier clubconcerten op bijna evenveel dagen hebben echter wel enige tol geëist van boegbeeld en enig oorspronkelijk bandlid Aaron Perrino’s schreeuwerige emo strot. Heel erg rock’n’roll zag het er niet uit, maar die tas met dampende honingthee leek wel broodnodig om de frontman heelhuids door de avond te loodsen.
Na een blits start richtte de voor de rest eerder zwijgzame Perrino zich voor een eerste keer tot zijn favoriet publiek. ‘This one’s for all Belgians to sing along to’, en daar bleek geen woord van gelogen toen het eerste (en enige) rustpunt “Countrymen” werd ingezet. Het nummer stamt reeds uit 2001, maar toen we onszelf betrapten op het meezingmoment ‘All your patriots are just millionaires’ werd de profetische betekenis van Perrino’s woorden in de huidige Trump/Musk context ineens toch pijnlijk duidelijk. Enig politiek en sociaal engagement zijn The Sheila Divine trouwens nooit vreemd geweest. Perrino’s zijproject na de eeuwwisseling werd dan ook niet toevallig Dear Leader gedoopt, en warempel, niet minder dan vier songs uit die periode waaronder het onweerstaanbaar strakke radiohitje “Raging Red” haalden vanavond de set.
Wie voor een klassiek rewind concert naar Kortrijk was afgezakt kreeg zoals eerder aangegeven misschien wel een kleine ontgoocheling te verwerken. Uit ‘New Parade’ kwamen uiteindelijk amper vijf tracks aan bod, maar laat dat detailkritiek zijn. Ondanks de fraaie hooks en een hoog emo-indie gehalte zijn “Awful Age”, “Spacemilk” en “I’m A Believer” dan wel geen radiohits geworden, in Kortrijk werd nog maar eens duidelijk dat hun eeuwigheidswaarde onaangetast blijft. “Automatic Buffalo”, een beklijvend epos met fraaie visuals over het emotionele keurslijf van een geroutineerd leven met bijhorende financiële zekerheid, blijft misschien wel het beste nummer van The Sheila Divine. Luc De Vos dacht er ooit net zo over en vernoemde zijn kortlevende Engelstalige band naar dat ene nummer, waarmee de speciale band tussen Perrino en Vlaanderen wellicht in een definitieve plooi werd gelegd. Dergelijke hechte band werkt trouwens in twee richtingen: met ”Like A Criminal” lanceerden de Amerikanen hun laatste sloopkogel, de fanbase incasseerde die maar wat graag en deed De Kreun prompt daveren van de voorste rijen tot aan de achterste toog.
Ergens in de set zat ook de nagelnieuwe single “Kim Deal Or No Deal” verscholen. De melodieuze knipoog naar Perrino’s stadsgenote verzekerde zich al van daily rotation op Willy, waarmee de cirkel na 25 jaar terug rond lijkt. Achter The Sheila Divine schuilt geen strak marketing plan, daarvoor dringt hun heartland indierock te diep door in de ziel.
Vanuit het land aan de overkant stelde Luc De Vos met pretoogjes vast dat het goed was, dat is een onweerlegbaar metafysisch feit.
Lees gerust de review van hun optreden in Cactus Club, Brugge op 3 mei 2025 + bijhorende pics
The Sheila Divine – 25 Y, Indie-Rock met een grote R en de puntjes op de ‘I’ … Uitbundig, krachtig, pakkend
Pics @ Geert de Dapper
Cmon Cmon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7481-cmon-cmon-03-05-2025?ltemid=0
The Sheila Divine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7482-the-sheila-divine-03-05-2025?ltemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Steven Wilson - Een ruimtereis in twee delen
Na zeven jaar afwezigheid stond Steven Wilson opnieuw op een Belgisch podium, en hoe. In een tot de nok gevulde zaal presenteerde de Britse progrockvisionair zijn nieuwste album ‘The Overview’ in een meeslepende liveshow die evenveel van het oor als van het oog vroeg. De avond, opgedeeld in twee zorgvuldig gecomponeerde sets, was een kronkelende tocht door de geest van een muzikale meesterverteller.
De eerste helft van het concert was gewijd aan een integrale uitvoering van het eerste deel van ‘The Overview’, Wilsons achtste soloalbum dat begin 2025 verscheen. Bijna filmisch van opbouw en ondersteund door abstracte ruimtevisuals, baadde het podium in minimalistisch licht toen Wilson zijn sopraanstem inzette voor “Objects Outlive Us”.
De band, tot op de milliseconde op elkaar afgestemd, dompelde het publiek onder in een gelaagde klankwereld waar experiment en precisie elkaar vonden. Soms dreigde het wat te langdradig te worden, maar het publiek hing aan zijn lippen — of liever: aan elke zorgvuldig geplaatste noot. Wilson zelf kon er ook mee lachen: “Vraagt u zich af of we ook nummers hebben die niet oeverloos complex zijn en meer dan 20 minuten duren?”
Na een korte pauze liet Wilson het conceptuele kader even los om terug te grijpen naar hoogtepunten uit zijn bredere oeuvre. De overgang naar set twee voelde als een tijdreis — van recente solowerken zoals “The Harmony Codex” en “The Future Bites” tot ouder werk als “No Part of Me” van ‘Grace for Drowning’ en zelfs een uitstapje naar Porcupine Tree met “Dislocated Day”.
De muzikale dynamiek werd hier duidelijker voelbaar. Zo bracht het energieke “Luminol” de zaal aan het klappen, terwijl drummer Craig Blundell uitblonk in ritmische complexiteit zonder ooit de groove te verliezen. Ook de elektronische stukken pasten perfect in het plaatje van spanningsbogen, met pieken van opzwepende progmetal en dalen van verstilde melancholie.
Wilson bleef trouw aan zijn typische benadering en toonde zich opnieuw bewust van zijn nichepubliek. Ironisch en zelfrelativerend prevelt hij dat “Pariah” in een alternatief universum misschien wel een hit was geworden.
Dat brengt ons naadloos bij de bisronde die bestond uit twee uitersten. Eerst was er het intieme “Pariah”, met op het scherm een ingetogen verschijning van Ninet Tayeb in zwart-wit. Daarna “Ancestral”: een lang uitgesponnen climax waarin tekst, beeld en geluid samenvloeiden tot een perfecte afsluiter. Niet overdonderend in volume, maar wel in emotionele impact en intensiteit.
Steven Wilson bewees opnieuw waarom hij een van de belangrijkste stemmen in de hedendaagse progressieve muziek blijft. Geen toegankelijke popsongs of makkelijke meezingers, maar een universeel verhaal in klank en beeld — en een uitnodiging om het onbekende te blijven omarmen.
Review The Overview
organisatie: Live Nation
Blood Incantation - Death Metal in space
Minami Deutsch + Blood Incantation, Kraut Rock on earth, Death Metal in space
Een ongewone doch bijzonder interessante line up vanavond, een kraut-rock band en een extreme metal band op dezelfde affiche. Een uitermate goeie zet, zo bleek.
De Japanse krautrockers Minami Deutsch zorgden voor een begeesterende en verslavende set met een handvol lange repetitieve songs die steevast op een geweldige climax afstevenden. Een lekker doordravende bas zorgde voor de het kraut-fundament, de gitaren scheurden en gierden zich naar ijle hoogtes, de drums roffelden als Pink Floyd in zijn meest psychedelische periode (die van ‘The Piper At the Gates Of Dawn’ en ‘A Saucerful of Secrets’). Het stoorde niet dat we geen jota verstonden van de Japanse vocals, hier waren we getuige van een inspirerende en aanzwellende set verpakt in 4 lange bezielde krautrock-songs waarin we volledig werden opgezogen.
De metalfans konden dit trouwens bijzonder appreciëren, dit was sowieso al geen avond voor fans met oogkleppen.
Blood Incantation is een band die wel eens verassend (lees veelzijdig) kan uitpakken. Na 2 verschroeiende (death)metal albums (‘Starspawn’ en ‘Hidden History of the Human Race’) kwamen ze in 2022 plots opzetten met een instrumentaal space-ambient album ‘Timewave Zero’, eerder geïnspireerd op Tangerine Dream en mijlenver weg van de geijkte metalpaden. Het typeert een band die geheel eigenzinnig een gedurfde en onvoorspelbare weg bewandelt.
Eind 2024 releasten ze dan weer het fenomenale ‘Absolute Elsewhere’, een album waarop de band nog maar eens hun biotoop tot ver buiten de grenzen van het metal-genre verlegt. Het heeft Blood Incantation wereldwijde positieve respons vanuit alle mogelijke hoeken opgeleverd.
Vanavond was ook duidelijk te merken dat hier een gevarieerd publiek was op afgekomen, niet alleen maar metalheads.
Zoals aangekondigd werd het volledige album integraal opgevoerd. Kon ook niet anders, dit is niet zomaar een verzameling songs maar wel een episch werkstuk opgesplitst in 2 bedrijven “The Stargate” en “The Message”, een creatie die erom vraagt om in zijn geheel te worden opgevoerd. De live uitvoering bracht ons perfect wat de plaat al deed vermoeden. De meest extreme metal, inclusief grafstem en verschroeiende riffs, afgewisseld met fijngevoelige prog-rock elementen, ontspoorde psychedelica, melodieuze gitaarsolo’s en synths die naar kraut-rock ruiken. Death metal die oorden opzoekt waar collega’s nog nooit geweest zijn, het maakt deze band uniek in zijn soort.
Blood Incantation hield het wel vrij kort. Na de integrale uitvoering van ‘Absolute Elsewhere’ kregen we nog een snoeiharde portie agressie met “Inner Paths (To Outer Space”) gevolgd door een zweverige en spacy synth-solo die ons een restant leek van ‘Timewave Zero’. Daarna vlamden ze nog één keer met een even moordzuchtig als zalvend “Obliquity of the Ecliptic”, waarmee ze er na een dik uur al een joekel van een punt achter zetten.
Blood Incantation is een band die het metal-genre nieuw leven inblaast en zich met hun avontuurlijke en grensverleggende aanpak onderscheidt van de ettelijke metal-bands die mekaar voor de voeten lopen. Zo moesten er meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (Trix A’pen, 02-05-2025)
Blood Incantation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7477-blood-incantation-02-05-2025
Minami Deutsch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7476-minami-deutsch-02-05-2025
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
