Thundermother - Pure Female Power!

Op een zondagavond maakten we ons op voor een heavy metal /hard rock feest in De Casino. Met Thundermother en Cobra Spell stonden twee bands op het podium in een voornamelijk vrouwelijke line up.
Er was niet zoveel volk voor zo’n  vrouwelijke line-up … We mogen toch niet interpreteren dat de metal scene op een mannen bastion lijkt …  In elk geval bewezen deze bands met een ijzersterke show dat ze totaal niet moeten onderdoen voor hun mannelijke collega's. Mooi.

Vulvarine (***1/2) - Vulvarine grijpt het publiek bij de eerste riffs bij de keel en drijft het tempo telkens op. “Drugs Love Pain” en “Good Times klonken aanstekelijk, maar konden ons nog niet volledig overtuigen. Een Modern Talking cover “Cheri Cheri Lady” was dan weer een gedurfde stap buiten de comfortzone van de heavy metal. Vulvarine bracht naarmate hun set vorderde meer afwisseling in hun set. De gitaristen houden van lekkere lange riffs. Een zalige “White Pricks” volgde. Er zit potentieel en groeimogelijkheid in deze Vulvarine, Een wervelend “Heads Held high” en een energiek “Rock Bottom” met de beweeglijke frontvrouw voorop besloten de set.
Setlist: Drugs Love Pain o Good Time o Fool o Cheri Cheri Lady (Modern Talking cover) o White Pricks o Heads Held High o Rock Bottom

Cobra Spell (*****) – Is opgericht in 2019 door aanstormend gitaarfenomeen Sonia Anubis (ex-Crypta, ex-Burning Witches). Cobra Spell zoekt het rauwere, donkerder kantje op van de heavy metal. Met een '666' kwamen we al in een duister sfeertje terecht. De band rond brulboei Kristina Vega, haalde vanaf “The Devil Inside of Me” alles uit de kast om een Satanisch ritueel te doen ontstaan, met verschroeiende riffs, en vooral de hoog uithalende vocals van Kristina zelf. Cobra Spell speelde in een hels tempo.; waanzinnig zelfs!, waarbij de Duivel als het ware werd aanbeden op “Satan is A Woman”. De spiedende ogen spraken boekdelen.
Cobra Spell toonde geen medelijden. Op “Poison Bite”, “Accelerate” en het verschroeiende “Warrior From Hell”werden de registers volledig open getrokken door de dames. De temperatuur steeg tot een kookpunt.
Hun heavy metal mag doorsnee klinken, het klonk goed door de instrumentatie, de krachtige vocals en de speelsheid. Een mooi muzikaal satanisch ritueel.
Setlist: 666 o The Devil Inside of Me o Satan Is a Woman o S.E.X. o Love Crime o Poison Bite o Accelerate o Warrior From Hell o Addicted to the Night

Thundermother (****1/2) - Iets luchtiger maar even krachtdadig ging het er aan toe bij Thundermother. “Can You Feel it” was hun vraag dom er tegen aan te gaan … We voelden de adrenaline door ons lijf gieren. Puur, gebald, speels klonk de set! “Watch Out”, “The Road Is Ours” en “Dog From Hell” overtuigden. We waren onder de indruk van de zangcapaciteiten van Linnéa Viksröm en van de lange, messcherpe gitaarriffs.
Een verbluffende “Loud and Free'” zetten die riffs nog vuurkracht bij. Na “Sleep” volgde een virtuoze, veelzijdige drum solo. Waarna de band het met “Whatever” en “Shoot To kill”, de Thin Lizzy cover “Don't Believe A Word” inzette. In een wervelende finale met “Try With Love” en “Thuderous” ging Linnéa gewoon op de bar van de zaal plaats nemen, ging ze naar achter en zo terug het podium op. Mooi om te zien . De andere muzikanten jamden ondertussen lekker verder. Het publiek werd entertaind.
Thundermother voegde er nog een krachtige bisronde aan toe met o.a. “Hellevator” en het sublieme “Speaking Of The Devil”.
Na al die jaren zijn ze uitgegroeid tot één van het betere Zweedse metal bands. “Driving In Style” besloot '. Dit was Thundermother muzikaal eigenlijk wel in deze anderhalf uur durende set, in topsnelheid door het heavy metal landschap …
Setlist: Can You Feel It o So Close o Watch Out o The Road Is Ours o Dog From Hell o Loud and Free o Bright Eyes o Take The Power o Dead Or Alive o I Left My Licence in the Future o I Don't Know You o Sleep o Drum Solo o Whatever o Shoot to Kill o Don't Believe a Word (Thin Lizzy cover) o Try with Love o Thunderous o Encore:o Hellevatoro Can't Put out the Fire o Speaking of the Devil o Driving in Style

(Dank aan Musika.be)

Pics homepag @ Peter Vangelder

Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas

Jontavious Willis - Blues met het nodige spektakel

Voor dit optreden week De Zwerver uit naar 0.666, een authentiek pand met een wat vreemde naam aan de Hendrik Baelskaai in het havengebied van Oostende. Ondanks enige bevoorradingsproblemen in het begin van de avond bleek dit toch een geslaagde keuze. Een unieke locatie die door de concertgangers blijkbaar moeiteloos gevonden werd want het zaakje was uitverkocht.

Jontavious Willis (29) is, naast een Jerron Paxton bijvoorbeeld, één van die zeldzame zwarte jongemannen die nog voor de blues kiezen. De man is afkomstig uit Greenville, een klein stadje in Georgia waar ook zijn ganse familie woont. En dat is meteen ook een aanzienlijk deel van het aantal inwoners daar, want zijn 102-jarige overgrootmoeder heeft 13 kinderen en die hebben elk op hun beurt ook 13 kinderen, wist hij ons te vertellen. Dat kan tellen.
Zoals zovele zwarte artiesten leerde hij zingen in de kerk waar hij samen met zijn grootvader naar toe trok. Op 14-jarige leeftijd zag hij een video waarin Muddy Waters "Hoochie Coochie Man" vertolkte en werd zo door het bluesvirus gegrepen. Meteen het sein ook om fervent gitaar te leren spelen. Zo kreeg hij heel wat stijlen onder de knie: delta, piedmont, Texas en gospel blues. Dat alles belette hem niet om ook nog eens sociologie en antropologie te studeren. Uiteindelijk werd hij ontdekt door Taj Mahal die zich ‘That's my wonderboy, the wunderkind’ over hem liet ontvallen. Intussen heeft Willis drie platen gemaakt, waarvan de laatste, ‘West Georgia blues’, op Strolling Bones Records me vorig jaar aardig wist te verrassen.

Jontavious Willis is een man met een missie. Zo wil hij de blues nieuw leven inblazen zonder daarbij het verleden te verloochenen. Eerlijk gezegd viel daar in Oostende niet veel van te merken en wie dacht dat hij er zijn laatste plaat zou voorstellen, kwam ook al bedrogen uit. Nee, Jontavious Willis koos ervoor om ons te entertainen en hij deed dat met het nodige spektakel.
Het begon al tijdens het eerste nummer toen hij zijn mouw als een soort slide over de snaren van zijn akoestische gitaar liet glijden. En hij bleef geregeld stunten op die gitaar, maar niet op de manier zoals we dat van een Steve Vai kennen. Notenneukerij was niet aan hem besteed, hij ontlokte liever onconventionele geluiden uit zijn gitaar. Zo liet hij het ding klinken als een drum tijdens "Drummer boy blues" of ging hij ermee in dialoog waarbij het leek alsof hij de snaren kon laten praten.
Voor het nummer "Train song" ruilde hij zijn gitaar voor een mondharmonica en ik hoef u wellicht niet te vertellen wat er toen gebeurde, het werd een helse rit. De songs zelf waren telkens met veel zorg gekozen. Obscure stokoude bluesnummers waarvan ik er toch enkele herkende. Zoals "Atlanta blues" van WC Handy, "We gonna move (to the outskirts of town)" van Casey Bill Weldon en verrassend genoeg ook "Stewball", een song van Peter, Paul & Mary uit 1963 dat hij zong met het geneurie van het publiek als enige begeleiding.
Uit zijn laatste plaat, die volledig uit eigen nummers bestaat, hoorde ik het onvaste maar daarom niet minder charmant gezongen "Ghost woman" en het broeierige "Keep your worries on the dancefloor", waarmee hij zijn set afsloot. Daarvoor had hij zijn chauffeur en tevens de man die hem naar Europa haalde, mondharmonicaspeler Thomas Toussaint (van de band uit Haarlem met zijn naam), op het podium geroepen om hem tijdens een drietal ruigere nummers bij te staan. Die passage liet vermoeden dat Willis met een groep wel eens heel anders uit de hoek zou kunnen komen.
Een bisnummer kon uiteraard niet ontbreken. Daarvoor werd de traditional "Poor boy, long ways from home" opgevist waarbij hij een waterflesje als slide gebruikte. Het slotakkoord van een mooie avond waarin Jontavious Willis me met een mix van warme vocalen, bevlogen gitaarspel en vooral veel zuidelijke charme wist te bekoren.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Eefje De Visser – Ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief

Het Nederlandse fenomeen Eefje De Visser (****) trad in het weekend van 8 & 9 februari niet minder dan drie keer aan in de gezellige zaal van De Roma in Borgerhout (Antwerpen). Elk optreden was hopeloos uitverkocht.
Wij verkozen het matinee concert op zondag namiddag, én ook die avond zelf zou ze nog eens optreden. Gas terugnemen zat er bij Eefje niet in. Ze toonde een niet-aflatende inzet naar haar publiek toe, dat bestond uit alle leeftijden, popfans, ouders met kinderen, tot liefhebbers die het moeten hebben van alternatief bevreemdende muziek. Iedereen vindt hier wel z’n gading bij Eefje’s muziek.
In de bijna twee uur durende set zaten we ergens in een grijze zone tussen pop en alternatief,  kitsch aanvoelende popmuziek, met perfect ingestudeerde danspasjes, in een zweem van mysterie, melancholie en weemoed …

Al vanaf het begin van de set dompelt Eefje, met haar muzikanten en achtergrond zangeressen - die ook vaak op de voorplan traden -, ons onder in een sprookjesachtige mooie wereld die tot de verbeelding spreekt. Persoonlijk kwamen bij ons jeugdherinneringen naar boven als o.m. sprookjes van Grimm, en van Sneeuwwitje en Assepoester, dit met het liefelijke kantje, maar ook met het grimmige van de Boze Heks. Het eindigt altijd met dat ze allemaal nog lang en gelukkig leven met hun prins op het witte paard.
Ook in het concert van Eefje De Visser ervaarden we een gelijklopende verhalenlijn …
Met “Heimwee” werd de toon op intieme wijze gezet; een krop in de keel. Het integere weemoedige komt met regelmaat naar boven, als op “Hoor je het hart kloppen” en de singles “Wolk breekt”, ”Bitterzoet” en “Zwarte zon”. De dansspieren worden geprikkeld op “Uit het oog”, met  een vreugdevolle uitspatting van het leven. De danspasjes waren tot in het minuscule uitgediept, het speelse kantje kreeg je hier. Het onderstreept de muzikale diversiteit van de sing/songwriter .
Een muzikaal sprookje dus die naar een ultieme climax gaat van duister en licht, het met elkaar verbindt en leidt tot een geweldig fijn slot waar alles goed komt, met “Vlammen” en “Weekenden “, gekend materiaal van deze getalenteerde dame. .
We krijgen in de bis het magisch mooie “Stilstand”, “Lange vinnen” en “ Hoe doe je dat”; ze vloeien moeiteloos in elkaar over en tekenen voor een feestje voor het leven. De muziek en de verteltrant brengt een gevoel van opluchting, een happy ending.

De muzikale diversiteit van Eefje De Visser bracht je naar een wereld die tot de verbeelding sprak  én je het mooie toonde van een sprookjesachtige wereld.

Setlist: Heimwee - Gloeien - Wolk breekt - Bitterzoet - Zwarte zon - De parade - Scheef - Wakker - Hoor je het hart kloppen - Reizen - Ik weet dat hij het wil - Beeld hangt stil - Uit het oog - Vlug - Vlammen – Weekenden
Encore: Stilstand - Lange vinnen - Hoe doe je dat

Organisatie: De Roma, Antwerpen

Toto - Legendarisch Terug - Toto's Triomf in Vorst Nationaal

Het was een magische avond in Vorst Nationaal, waar Toto de Brusselse zaal opnieuw bestormde. De band had hier voor het eerst gespeeld in 1982, en sindsdien heeft de band hun legendarische status opgebouwd. Dit keer was het hele concertcomplex gevuld met fans van verschillende generaties. Hoewel het publiek in zijn meerderheid lekker zat, moest de zaal af en toe aangemaand worden om op te staan en mee te dansen – toch wel een  contrast met de energie die de band op het podium bracht.

Voor het concert begon, was het de beurt aan Christopher Cross om de zaal op te warmen. De zanger en songwriter, vooral bekend van zijn iconische hit “Sailing,” bouwde zijn set rustig op met een serene sfeer en zijn kenmerkende zachte stem. Cross, die zijn carrière begon in de jaren ‘80, heeft sindsdien een blijvende indruk achtergelaten in de popmuziek. Maar tegen het moment dat hij zijn meest legendarische nummer, “Ride Like The Wind,” inzette, was het duidelijk dat de wind er een beetje uit was. De energie in de zaal leek wat af te nemen, waardoor het nummer niet meer de impact had die het ooit had gehad. Toch bood Cross een aangename voorloper voor de grote act van de avond.

Toen Toto het podium betrad, was het meteen duidelijk waarom deze band zo'n invloedrijke en geliefde naam in de rockwereld is. Steve Lukather, de immer energieke gitarist, had zichtbaar wat problemen met zijn knie – een kniebrace was niet te missen. Hij grapt over zijn blessure en vertelt dat zijn dokter hem vroeg of hij dacht dat het nog de jaren '80 waren. “Ik herinner me de jaren '80 niet meer,” lachte Lukather. Maar in plaats van te blijven hangen in de pijn, schakelde Lukather direct over op zijn meesterlijke gitaarspel, en bewees hij dat geen blessure zijn talent zou stoppen.
Een bijzonder moment was het weerzien van Greg Phillinganes, die eerder eind 2024 nog te zien was als onderdeel van de begeleidingsband van David Gilmour. Phillinganes beheerst de toetsen als geen ander en wisselde moeiteloos tussen jaren ‘80-synths en gevoelige pianomomenten. Ook de jonge Dennis Atlas viel op, met een stem die krachtig genoeg was om de ruimte te vullen. Zijn vertolking van "Angel Don't Cry" was puur en intens, en het publiek genoot van zijn krachtige prestaties.
De funk kwam naar voren tijdens “Georgy Porgy,” waar een dwarsfluit de muzikale diepgang nog verder versterkte. In “White Sister” liet Lukather de gitaar schitteren, met indrukwekkende virtuositeit die de zaal in vervoering bracht.
Toch was er ook ruimte voor de zachtere kant van Toto, en “I’ll Be Over You” bood het publiek het welbekende knuffelrockmoment. Deze overgang van harde rock naar gevoelige ballads werd perfect gedoseerd.
Een hoogtepunt in de set was de obligate drumsolo van Shannon Forrest. Tussen “I’ll Supply the Love” en “Don’t Chain My Heart” kreeg de drummer de kans om zijn virtuositeit tentoon te spreiden. Forrest’s solo was niet alleen technisch indrukwekkend, maar ook gevuld met energie die het publiek in zijn greep hield, waarna hij de band met een knal terug naar het podium leidde.
Verder viel ook de aanwezigheid van basgitarist John Pierce op. Hij is zowat de oudste vriend van Lukather, met wie hij een bijzondere band heeft: de moeders van de twee waren zelfs al bevriend tijdens hun zwangerschap. De vriendschap tussen Lukather en Pierce weerspiegelde zich in de onderlinge chemie die ze op het podium deelden. Pierce voegde zijn stevige baslijnen perfect toe aan de sound van de band en was essentieel voor de muzikale groove van de avond.
Het meest opvallende moment van de avond kwam misschien wel toen de band een eerbetoon bracht aan Jeff Beck, door zijn beroemde witte Stratocaster te gebruiken in een vertolking van “Don’t Chain My Heart.” Het was een krachtig moment van muzikale samenwerking en respect voor een van de grootste gitaristen aller tijden, wat de zaal met ontzag vulde.
Tijdens de bandvoorstelling werd er gepraat over de geschiedenis van Toto, en Greg en Steve herinnerden zich de tijden waarin ze samen met Michael Jackson speelden. Tijdens een moment van nostalgie zette Steve Lukather een stukje “Beat It” in, wat voor een enthousiaste reactie van het publiek zorgde. De band deelde ook herinneringen aan hun samenwerking met Michael McDonald, met een korte impressie uit “Keep Forgetting.”
Warren Ham werd geëerd met de titel “Swiss Army Knife” van de band – een man van vele talenten, en werd met plezier gepresenteerd als de ‘Mr. Fabulous’ van de groep, met zijn veelzijdigheid en vermogen om verschillende instrumenten te bespelen. Ook bassist John Pierce kreeg de nodige aandacht, waarbij ze een stukje uit “The Power of Love” van Huey Lewis and the News liet horen, een mooi moment van muzikale kruisbestuiving.
Joseph Williams, die tijdens een periode dat hij niet bij Toto zong voor Disney nog “Hakuna Matata” heeft ingezongen, had zijn stem perfect getraind en hield het publiek warm. Hij wist de zaal te raken met zijn krachtige vocalen, wat de band verder door het repertoire voerde.
Met een indrukwekkende reis door hun geschiedenis en een setlist die de geliefde hits van over de jaren heen bevatte, sloot Toto de avond af met een lange versie van “Africa.”

Het was een avond die niet snel vergeten zal worden, waarbij meerdere generaties samenkwamen om te genieten van de tijdloze magie van Toto.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Toto
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7258-toto-07-02-2025?Itemid=0

Christopher Cross
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7259-christopher-cross-07-02-2025?ltemid=0

Organisatie: Gracia Live