Dourfestival Dour 2012 – zaterdag 14 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op de Franse nationale feestdag kregen ze in Dour een ticket van de eerste Vlaamse veldcross buiten categorie in handen. Ploeteren dus en … Een kunst om niet te vallen in modderpoel , ondanks de hoeveelheid stro en grint die werden aangevoerd . De regenbuien zijn meester in Dour, maar de ‘Dour’ ganger laat zich niet kennen in deze cyclocross ‘pur modder’ … Toch het volgende parcours, ondanks het feit dat de km/h minder waren …
Een overzicht
Goed op dreef kwamen we met verschroeiende optredens van de noiserockers Kapitan Korsakov, die de modder niet aan z’n hart liet komen . Podiumbeest Pieter-Paul de Vos trok zelfs op het eind z’n kleren uit. Is hier geen tweede vroegere Ashbury Faith te zien?! Ook BRNS (Brains) liet zich niet onbetuigd. Onze Franstalige vrienden weten meer en meer Vlaanderen aan hun kant te krijgen en daar zitten de opzwepende ritmes van de twee percussionisten en hun stevig dansbare indierock voor iets tussen.
Het Britse Spector werd eerder al getipt tijdens Les Nuits Bota . Op Dour moet het publiek nog warm worden gemaakt voor de doornsnee aanstekelijke en vinnige indiepop , die ergens tussen Pulp, Maxïmo Park en The Vaccines te situeren is . De single “Never fade away” hebben we alvast mee .
Een zompige stap naar de Cannibal Stage naar het beloftevolle Cerebral Ballzy, een zootje ongeregeld uit Brooklyn, NY. Een beetje oude Horrors met hardcore/punk invloeden … maar zucht … aangekomen was het optreden geannuleerd …
Het Franse kwintet Stuck in the ground ging gretig te werk en deed zelfs even mijmeren naar At the drive-in. Heel wat tempowisselingen noteerden we met hun broeierige, potige, gebalde , gedreven gitaarrock .
De War On Drugs van Granduciel voerden je mee in een bezwerende trip , die ruimte liet voor de instrumenten en grungy injecties had door de hotsende, botsende, pruttelende ritmes. Een goed op elkaar afgestemde band die Muziek met Weerhaken bood, gedragen door een warme, emotievolle zang, die refereerde aan Mike Scott van de Waterboys. Granduciel leefde zich uit op z’n gitaar, beheerst en bedwelmend, soms met een krachtig stoot. Af en toe zorgde het harmonicaspel voor een Morricone sfeertje . Wat een einde , een lang uitgesponnen jam van repeterende, opbouwende ritmes en bezwerende sounds , heerlijk ingebed door synths.
Skarhead was enkele jaren terug nog met 7 op het podium- waaronder 2 zangers-; nu waren ze te zien in een 4 mans bezetting rond boegbeeld Lord Ezec. Hun compromisloze NY hardcore klinkt nog steeds rauw , maar het niveau van de classic plaat 'Drugs, money & sex' van '95 zit er niet meer in. Door de vele bandwissels zijn ze duidelijk wat van hun pluimen verloren. Niettemin is de 'tough guy attitude' nog steeds aanwezig en predikt Ezec tussen de nummers als vanouds. Zijn spoken words – over drugs en vrouwen- halen deels het tempo uit de set. Jammer want de ‘oldskool’ hardcore met punk, hip hop en metalinvloeden, klinkt live ‘modder’ vet … De fans van het eerste uur blijven hun band trouw , maar een gemiste kans om nieuwe mensen aan te trekken ...
Het NYse trio Nada Surf wordt door onze Franstalige vrienden steeds warm onthaald . “Popular”, één van hun hits uit de beginjaren, is door iedereen in het geheugen gegrift , maar wat daarna kwam is onschuldige , ontroerende poprock … En verder geraken Matthew Caws en de zijnen niet . Gen echt vintage rakende songs , wel een catchy, speelse radiovriendelijke aanpak op z’n “always love” … én een stevige scheut rock als op “Hi-speed soul”, “See these bones” en “The way you were your head”. Een Mainstage was toch wel hoog gegrepen …
Al van ’95 zijn ze actief , de uit Canada afkomstige Destroyer, een achttal olv Daniel Bejar. Subtiel uitgekiende indiepop , met kleurrijke sounds van flutes , blazers en toetsen , die refereert aan de New Pornographers, een loungy gevoel ademt en neigt naar een eerste post-coïtale sigaret … Een perfect samenspel in het rustig voortkabbelende materiaal en de ietwat bevreemdende , dromerige stem van Bejar … Enkele songs kregen wat drones en een hardere tune toebedeeld …
Een ander verhaal heb je bij de Duitsers van Caliban. Een tot de nok gevulde Cannibal stage keek uit naar hun derde optreden hier op Dour. 'I am Nemesis' is al het achtste album van het populaire kwintet . De deels melodieuze metalcore hakte van meetafaan door alles en iedereen, massa's circlepits, stagedives en een ‘wall of death ‘ ontbraken niet in de ruige set. De loodzware breaks, de pittige riffs en de rauwe stem van Andy Dörner onderstreepten de huidige status van de band .
Niet voor niks zijn zij de vaandeldragers van het huidige genre, zonder commerciële toegevingen te doen. Caliban gaf een stevig visitekaartje af onder het motto 'hard en strak', een live performance die voor ons tot het beste in het genre mag gecatalogeerd worden.
Waar is de tijd dat hij in intieme setting en solo te zien was ? Nog maar een kleine drie jaar hoor , maar intussen is Justin Vernon aka Bon Iver op het hoofdpodium van Dour met een heuse band vol blazers, toetsen , synths en 2 percussionisten . Daar zit de tweede cd voor iets tussen, die durft breder en zelfs harder te gaan . Luistermuziek is en blijft het uitgangspunt. Naast de stemmige muziek is het podium letterlijk ingekleed met kandelaars rond de instrumenten, en met neerhangende jutten doeken, creëert hij een beeld van de high mountains. Een sprookjesachtig , maar tevens spookjesachtig decor , die gevoelens van eenzaamheid en twijfel opwerpt.
Een optreden bij grauwe hemel is ten dele goed voor de Bon Iver sound , als inspiratiebron, maar de lang uitgesponnen solo’s en de ingetogen sound deden nu net ook de aandacht verslappen . Een dubbeltje dus … We genoten van de ingehouden, immense pracht die een grillige muzikale inhoud kon hebben, maar beklijven deed het echt nooit. Een gevarieerde set met een reeks steden als “Perth”, “Minnesota”, “Calgary” en heerlijk aanzwellende, opbouwende songs “Creature fear”, “Holocene” en “Skinny love”.
Heaven Shall Burn hield in de Cannibal stage hetzelfde tempo aan als geestesgenoten Caliban. Op Groezrock eerder dit jaar werden ze al bewierookt, en ook vanavond waren we present om hun beukende intermezzo te aanschouwen. Hun sound ligt in dezelfde lijn van Caliban, al neigt die de laatste tijd meer naar (Zweedse) death metal... Dit was ook te horen op hun recentste cd 'Iconoclast'; een pak tracks waren al goed ingeburgerd. HSB klonk fel en dreigend en zette in no time de tent in lichterlaaie, “Counterweight”, “Voice of the voiceless” en de onvermijdelijke Edge Of Sanity cover “Black tears” effenden het pad. Het tempo was strak en in een uur tijd ramden ze vlotjes er een 12 tal nummers door. Samen met Caliban de beste live act van Dour op deze stage …
En dan even volgende zaken in de Red Bull Elektropedia Balzaal waar de nadruk op de dubstep kwam te liggen
Bar 9, een duo uit Leicester, klimt gestaag op de dubstepladder en leverde onlangs met “Piano tune” een schitterende single af. Zwaar trillende bassen en de typisch dubstepgeluiden maakten zich meester in de sfeervolle tent. Ook met remixen voor Example en Noisia gooide hij grote ogen en nu is het uitkijken naar het eerste album van de band.
Producer Josh Gard aka Figure, van het Untitled label, kwam daarna. Ook hier een zwaar feestje, met een eclectische cocktail van drum'n’bass en zware dubstep. Een MC dweepte de massa op. Dansende mensen … De tent kreunde onder de tropische temperaturen. Figure deed z'n livereputatie alle eer aan. Even afkoeling zoeken was meer dan nodig , na zo’n intense set .
Veel rust werd echter niet gegund want met Gemini kondigde zich al een volgende grote naam aan. De amper 21 jarige Britse producer Thomas Slinger is ‘hot’ door remixes van Kelis, Lana Del Rey en Deadmau5. Z'n EP's 'Blue' en 'Graduation' worden overal sterk ontvangen. Met een volstrekt eigen geluid dat brute power combineert met emotie en futuristische beats, bracht hij de stampvolle zaal tot een kookpunt. Dubstep, electro en drum'n’bass werden vakkundig in een hoogstaande mix gegoten en doet ons al reikhalzend uitkijken naar z'n komst op Pukkelpop binnenkort.
We sloten het danceluik af met één van de Britse platenruiters: Killsonik; gekend van de remixen voor Nero en Chase & Status trokken ze de lijn door van hun eerdere collega's. Snoeiharde dubstep, rechttoe rechtaan, compromisloos in your face, catchy as hell. Killsonik kan je ook nog op FihP zien.
De Parov Stelar Band lokte nieuwsgierigen in de Dance Hall. Het Oostenrijkse gezelschap was gekomen om een feestje te bouwen en dat deden ze met veel overgave en bezieling. De feestbende van Parov Stelar aka Marcus Füreder is naast producer ook de man achter het Etage Noir label. Hoofdrol in het collectief zijn –naast de blazers- zangeres Cleo Panther die met haar charmante verschijning en knappe stembanden een surplus biedt . De Balkansound voorzien van jazz, soul, hiphop en electro gaven een swingende party en lieten de hele tent daveren …
De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano sloeg duidelijk aan en deed even onze zwoeg partijen in de modder vergeten . De single “Ritual union” zat al vroeg in de set en tekende voor aanstekelijke, swingende ritmes door synths en gitaren , kleurrijk door opwindende elektronische drums en klokkenspel . Zwoele , dansbare, trippende synthpop dus .
Andere stuff hoorden we van het Franse Punish Yourself . Ze speelden voor een volle Cannibal stage met een crossover van industrial, punkmetal en ‘digital’ hardcore, ergens tussen Ministry, het oude NIN, Marilyn Manson en Atari Teenage Riot. De verkleedpartij deed denken aan het terug opgeviste Sigue Sigue Sputnik . Enthousiastelingen die een energieke set leverden .
Even enthousiast en energiek klonken het Franse The Shoes . Drie drums vervoegen het duo en brengen opwindende punkfunkende dancepop. De songs klonken heerlijk door de opbouwende , opzwepende ritmes en werden lekker uitgesponnen . Hier kreeg je warm van. Een perfecte afsluiter om de nacht in te gaan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival, Dour
Dourfestival Dour 2012 - vrijdag 13 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Op deze vrijdag de dertiende had de fikse regenval z’n sporen nagelaten . Het festivalterrein , la Plaine de la Machine à Feu werd omgedoopt tot een modderpoel en glijbaan . Voorzichtig zocht iedereen zijn weg doorheen de modder . Door het feit dat het gedurende de namiddag en avond droog bleef, werd het terrein draaglijker te door spartelen … “My name is mud” … dachten we zo op dag 2
dag 2 – vrijdag 13 juli 2012
Vóór de eigenlijke start hadden we alvast een proloog met onze V.O. , Malibu Stacy en The Tangerines , een zalvend alternatief op het modderbad . In de spotlights plaatsen we even deze Tangerines. The Tangerines, een band uit Mons, kan één van de revelaties van Dour genoemd worden. Ze speelden als eerste en terwijl menigen nog hun roes lagen uit te slapen, stonden wij met onze gummy boots klaar voor wat na afloop een straffe kickstarter van de dag bleek! Hoewel ze uit België komen lijken The Tangerines een Engelse ziel te hebben. Ze brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning. The Tangerines brengen een overweldigende show en zijn duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn! Op Facebook vind je hun onder: http://www.facebook.com/TheTangerinesband .Hun officiële site is http://www.thetangerinesmusic.com / (dank aan FC)
De frisse Franse hiphop van 1995 sloeg aan op de hoofdpodium. ‘Old skool’ hiphop van een handvol MC’s en een DJ. De eerste sprongen in de modder werden gewaagd . Even verderop was Murkage bezig, die nog feller tekeer gingen in hun hiphop met hardere, pulserende beats en verbeten raps en zang .
Wat houden we toch van Speech Debelle, een onderhouden sound van mellow soul en hiphop, een onnavolgbare vrouwelijke zegrap en een ongelofelijk goed op elkaar afgestemde band. En die dame kan improviseren . Chapeau .
Het was kiezen tussen de Hickey Underworld en Hanni El Khatib. Beiden zijn goed in vettige , smerige rock’n’roll. Gezien Hickey overal wel eens te zien valt , viel de keuze op het Amerikaanse trio, met hun – letterlijk – zompige rock’n’roll en de doorleefde emotievolle soms schreeuwende, brullende zang . Felle gitaarsoli, een dwarrelend orgeltje en allerhande muzikale opstootjes , die ergens tussen Jon Spencer, The Kills en Link Wray liggen. Beestige rock’n’roll … en dat zal het publiek bij de Hickey ook wel meegemaakt hebben …
Een van de weerkerende, graag gezien gasten is Roots Manuva, die een vaste Dourwaarde is geworden . Zijn dubreggae/funk/dancehall /pop , aangevuld met twee MC’s, werkte aanstekelijk op het hoofdpodium en kreeg heel wat heupwiegende modderbaders …
… Fanfarlo ,op Les Nuits Bota al één van de verrassingen , kwam hier op Dour sterk uit de verf . Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. Net als de opgelaten ballonnen en snippers zweven zij ergens tussen Belle & Sebastian, Arcade Fire, Beirut en Calexico . Heerlijk aanvulling , die synths en blazers . Gevarieerd materiaal dus en een reeks elegante, goudeerlijke songs …
Op de Cannibal Stage troffen we het Amerikaanse Municipal Waste aan. Het gedreven kwartet speelt ‘oldskool’ trashmetal; invloeden van Suicidal Tendencies, D.R.I en Slayer zijn te horen. Het metalpubliek lustte er wel pap van en stagedivers en crowdsurfers waren schering en inslag. Een leuke opwarmer voor de grotere metalnamen later op de avond.
Een plaatsje hoger daar stond Architects geprogrammeerd. De tent was inmiddels volledig gevuld voor de Britse formatie. 5 albums hebben ze al sinds 2004 , deze metalcoreband vanop het Century Media label; ze zijn een graag gezien gast op de festivalpodia; met veel variatie, breaks en power leverden ze een puik optreden af. Het nieuwe album ‘Daybreaker’ stond centraal, het publiek ging helemaal loos op de intense set van het vijftal. Wat een wervelwind!
Het energieke Against me kon in de Clubcircuit Marquee op veel bijval rekenen. Oorspronkelijk gingen ze als punkrockband van start en spelen ze nu eerder poppy rock. De intensiteit waarmee het Amerikaanse kwartet hier z'n set afhaspelde, was knap en dat kon het publiek appreciëren. Het zijn bezige gasten , gezien ze al 6 volwaardige platen hebben en kunnen terugblikken op een aardige discografie. Zonder veel verrassingen speelden ze een gesmaakte set; nu maar hopen dat ze een breder publiek kunnen bereiken.
Nostalgici kregen hun deel in de avondprogrammatie … Merkwaardig genoeg bleef het jonge publiekje wat achterwege en zocht het z’n heil al bij de dance en dj stages, maar soit , hier kwamen de ‘avontuurlijke’, ‘alternatieve’ oudjes samen voor een uitermate geslaagde avond!
Dinosaur Jr is aan z’n volgende tweede , derde adem toe . Onder Murph – Barlow – Mascis draait de grunge machine zoals het hoort: rauw, gedreven, meeslepend en oorverdovend, zonder aan emotionaliteit in te binden. Barlow dreef af en toe het tempo bij de eigen songs en met een oerschreeuw op; de Dinosaursound werd dus nog meer opgehitst … . “Thumb”, “No bones” , “You’re living all over me”, “Out there” , “Feel the pain” , “Freak scene” en The Cure’s “Just like heaven” , je kreeg ze als een rauwe maaltijd op je bord …
In de Dancehall was het uitkijken naar Puppetmastaz. De poppenkastsetting op het immense podium prikkelde onze nieuwsgierigheid en na een mooi opgebouwde intro kwamen de 'poppen' tot leven...Een fascinerend kijk- en luisterspel van het Duitse hiphopgezelschap die ook rap, funk en electro vermengen . Een volle tent die op en neer ging bij de aanstekelijke rap & rhymes van het 'stelletje ongeregeld'. Een twintigtal poppen passeerden de revue, de ene al gekker dan de andere, soms rappend met 6 tegelijk. Feelgoodmusic! Een sterke interactie viel te noteren en even later kwamen 'de ware gedaantes' vanonder het doek om het publiek te groeten en enkele tracks te spelen. Puppetmastaz loste de verwachtingen in, een verademing tussen al de gitaren en de beats, met een fijn schouwspel .
St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit NYC, is niet meer die frêle dame van vroeger . Integendeel, als een Polly Harvey bijt ze sterk van zich af in het aparte songmateriaal , gekenmerkt van verrassende wendingen en de behoorlijk tegendraadse ritmes, maar die een zalvende, sfeervolle, toegankelijke ondertoon hebben . Aangevuld met 2 synths kon het geheel opwindender klinken en ging het zelfs naar de electro die onrechtstreeks deed denken aan de richting die Goldfrapp moest uitgaan.
En dan ging het van hard naar hardst …Beenhard klonk Napalm Death , die al 25 jaren bezig zijn, één van de absolute headliners van de Cannibal stage. De Britse grindcoregrootheid zijn Pioniers van de grindcore , sinds '81 ontstaan en al 17! albums uit, kwamen bewijzen dat ze nog niets aan kracht hebben ingeboet.
De band begon iets later dan gepland , maar dan … Supersnelle songs , dito tempowisseling en een oer brullende zanger Mark 'Barney' Greenway. Het nieuwe album 'Utilitarian' wordt goed onthaald en kreeg voldoende aandacht; ook een resem andere klassiekers zaten mooi verspreid in de playlist. .De snerpende ‘grunts’ gitaren , de mitrailleurdrums en de brulzang maakten brokken en zetten de tent al gauw op z'n kop. Napalm Death op z’n best! De respons van de metalheads was enorm en ze leverden met “Scum” en “Instinct survival” enkele absolute splinterbommen af … Yeeaaahh …
Dan kwam Ministry , ook al zo’n vijfentwintig jaar bezig en pioneers van de industrial/hardcore/metal . Allan Jourgenson is net als Dinosaur aan hun volgende adem toe, maar de songs die echt beklijven , gaan vooral naar de vóór 90’s (o.m. ‘The land of rape & honey’) en hun doorbraak ‘Psalm 69, …’ . Maatschappijkritische, militante teksten, videoprojecties sierden de harde, pompende, alles zuigende sound. Een reeks classics passeerden de revue als “Rio Grande blood”, “Lies” , “99 Percenters” ,” Psalm 69” , “NWO”, “Just one fix” en “Thieves” . “Jesus built my hotrod” kon de kers zijn voor deze beukers van de ‘underground’ prairie, maar die bleef vanavond opgeborgen …
De Duitsers Mad Sin zijn al een kwarteeuw on the road. Wie zin had in een vet rock 'n roll feestje wist dat de Cannibal Stage the place to be was. De vette rockabillysound met punkinvloeden van de imposante frontman Köfte en z'n bende maakten er een explosieve show van. De vetkuiven en een flikkerende contrabas, het plaatje klopte helemaal. De ‘no nonsense’ aanpak en de snelle opeenvolging van nummers, worden gecombineerd met het obligate bier , wat deze performance een aangenaam kijk- en luisterstuk maakte.
De charismatische knuffelbeer Köfte bleef de menigte aanporren en kon na een uurtje speeltijd moe maar tevreden terugblikken op de psychobillyset. Als Quentin Tarantino nog eens een band zoekt voor een soundtrack is hij bij deze heren aan het juiste adres.
We dachten de pijngrens te hebben bereikt , maar daar kwam Godflesh nog aandraven van Justin Broadrick . Hier werd ‘Streetcleaner’ , hun spraakmakende debuut uit ’89, door de mallemolen gehaald , meteen ook de sterkste cd die ze ooit uitbrachten , die alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores versmelt . Heu wat? Een dreunende, bonkende drumcomputer en met z’n twee dissonante slepende gitaarlijnen en diep dreunende bas spelen. Wat een destructieve sound ! Pioniers waren het . Roadburn en Dour mocht dit jaar terecht fier zijn Godflesh als vanouds te strikken.
In de Red Bull Electropediabalzaal pikten we enkele acts mee. De chillende sfeer, de schitterend aangeklede tent met tientallen ‘moving heads’ en de reusachtige ledwall, die achteraan het podium stonden , waren iets unieks .Een mini ‘I Love Techno’ als het ware...
We konden nog het laatste kwart van Robert Ellis aka Pinch meenemen. Met reggae en dancehalltunes zette de Brit een relaxte vibe neer.
De tent bleek meer en meer het ideale uitrustpunt voor de zwaar aangekoekte 'modderlijven'. Sclohmo pakte even later de decs over. De Amerikaanse DJ zorgde voor een trance achtige, dromerige sound. Indie elektronica en soft minimal house... De jeugdige crowd ging op in de zweverige golf van Henry Laufer.
Ook Mount Kimble ging op dat elan door. De postdubstep vol elektronische arrangementen klonken fris en snedig. Het Britse duo had er volop zin in. De afgespeelde beelden op de ledwall waren doordacht en een absolute meerwaarde in de verder broeierige set. De tracks van het sterk onthaalde debuut 'Crooks & lovers' zaten mooi verweven in de setlist en de tent ging eens te meer volledig op in de beats & bleeps. Af en toe hoorden we ambient en meeslepende filmmuziek met de nodige hypnotiserende loops, niet vies van wat experimental. Uitermate geslaagd over de hele lijn.
Teengirl Fantasy, Logan Takahashi en Nick Weiss, een duo uit Brooklyn, zijn bezielers van de elektronische 'dreampop'. Hun geluid sloeg ergens een brug tussen house en disco; het lage tempo was alvast 'opvallend'. Single “Cheaters” uit debuut '7AM' was het hoogtepunt in de 'chillset'. Rustige dancemusic in tegenstelling tot de anderen, maar aan de respons van de jeugdige crowd , was de Red Bull Elektropedia Balzaal the place to be.
Tot slot de Zweedse Meshuggah die head-linede op de Cannibal stage . In een onnavolgbaar tempo brengen zij een unieke combinatie death-, trash-, progmetal en jazz/fusion
die door de freaks en metalheads de hoogte wordt ingeprezen . En live weet deze band te overtuigen en werd de modder definitief weggesleept …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2012 - donderdag 12 juli 2012
Dourfestival Dour 2012
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd. Want er was al veel volk …
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 24ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
Net als vorig jaar en net als op het Cactusfestival had Dour al meteen af te rekenen met zware regen . En dan klinkt Dour hard en ‘duure’ … Vier dagen lang zelfs, onophoudelijke regen, modder en slijk. De hoeveelheid stro en grinten hielpen iets, maar het terrein kon niet ontsnappen aan een heuse modderpoel . In het Guinness Book of Records werd deze editiehet ‘modderste’ festival ooit , maar ‘la boue’ en het glibberige parcours kreeg het moedige, enthousiaste publiek niet klein; de sfeer en de muziek waren de pleister. Dat houdt het festival hoog in het vaandel .
Met 148000 waren we dit jaar om schitterende momenten te beleven … Een memorabele ‘My name is mud ‘ – editie en heerlijk ruikend muzikaal geweld …
Bon soit, we staan stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is … Maintenant à toi …
dag 1 – donderdag 12 juli 2012
Beloftevolle openers op elke stage , Steak Number Eight , een vroegere HRR winnaar, postrock sludgemetal die even naar adem doet happen en alleszins de zonnestralen durft te verdrijven . Broeierige set met weerhaken , af en toe wat hobbelig, op dit vroege uur.
Verderop stonde de jonge band uit Luik, Roscoe geprogrammeerd die eerder nog op Les Nuits Bota stonden. Ze proberen zich een plaatsje toe te eigenen naast Ghinzu en Girls In Hawaii , en horen we daar ergens geen Absynthe Minded , The National en Radiohead doorsijpelen?! Hartverwarmende , sfeervolle, meeslepende melancholie , die niet vies is van wat postrock zelfs …
De huidige HRR winnaar Compact Disk Dummies kon ook al meteen van start gaan op één van de stages . De West-Vlaamse jonge gasten Coorevits slaan wild om zich heen met bonkende electro, en bijten sterk van zich af. Songs die nog wat meer om het lijf mogen hebben, maar ok, Britneys “Toxic” is meer dan de moeite!. En ze kunnen groeien , dat zagen we al bij vroegere HRR winnaars, en die kaart trekken we!
Eén van de ‘openbaringen’ zijn de Noren uit Bergen Casiokids . Ze zijn al toe aan hun derde album en palmden eerder al de Bota in . Een aanstekelijke, meeslepende mix van indie/synthrock, dromerige melodieën en forsere beats drijven ons mee in een wondere wereld van schaapjes tellen in het wolkendek. Ergens tussenin hoorden we een “Walk of life” riedel van de Dire Straits . De twee vocalisten/multi-instrumentalisten bieden galm en zweverigheid en gaan samen met de andere leden op in hun sound . Zij gingen ervoor en kregen gaandeweg het publiek aan hun zij . Hun sound werkte in op de dansspieren daar vooraan , en deed de rest heupwiegen .
En het publiek had er zin in gekregen … Merdan Taplak zorgde ervoor … Man met twee nationaliteiten die op gezwinde wijze een mix van culturen samenbrengt. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat en brengt dit moeiteloos over aan het publiek . De Max op StuBru en hier in de namiddag op Dour … Een MC, een accordeonist , blazers en flutes worden toegevoegd en hitsen de Marquee op . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen doorheen de rits broeierige, slepende en bonkende beats. Soms wordt wat gas terug genomen met zangeres Eline Mabilde , maar de “On the rocks” anthem ontbrak niet om de boel te doen ontploffen . Merdan Taplak is ‘hot’, da’s zeker …
Eerlijk gezegd van Nick Waterhouse had ik nog niet gehoord , maar daarvoor ben je nu net op zoek naar Dours ontdekkingsreeks . We hoorden een heus collectief van ontspannende; speelse ‘60s rock’n’roll , jazz , soul en r&b. Een beetje de alternatieve versie van Mayer Hawthorne, Aloe Blacc en Buddy Holly.
School is Cool , ook al een HRR winnaar , is gestadig gegroeid en heeft al een pak fans achter zich op een goed jaar tijd . Hun indiepop met synths en percussie werkt aanstekelijk . Een super enthousiaste band die hun fans een ideaal festival willen geven . De singles “The world is gonna end tonight”, “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town” (met de leden van Great Mountain Fire) passeerden de revue en een moshpit werd gerealiseerd . Kortom , Net als op Werchter, duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel dragen. Spijtig om continu het publiek in het Engels aan te spreken …
Dan san raakten met hun melancholische, dromerige pop, de samenzang en de wikkelingen op een instrumentarium als viool, harmonica en klarinet, wat kleur biedt en hen onderscheidt. Het Luikse Dan San , een sextet, heeft hun tweede album 'Domino' uit . Ze zijn ietwat het Waalse antwoord op The Bony King Of Nowhere en Geppetto & The Whales, en waren al support van o.m. Beirut en Bat For Lashes. Hun ingetogen sound en sfeervolle samenzang ontroerde. Ze misten nog dat tikkeltje extra om echt te beklijven, maar ze leverden een meer dan een geslaagde prestatie met “The end of the day part 2” en “Irony” .
Potige, rauwe rock’n’roll , daar staan de twee van Black Box Revelation , ’s lands één van de populairste duo’s, garant voor en ondanks de uitgebreide (uitputtende) tour staan ze even gezwind en gretig te spelen . Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Een geoliede tandem, want de heren zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Voor ze hun ‘best of’ inplugden als “High on a wire “, “Never alone”, … want dat kunnen ze nu al met hun platen, hoorden we eerst stevig rockende, knap uitgewerkte songs, “Madhouse”, “Shadowman” en “I don't want it”. Hier telde de sound , de oerpower . Een nieuwe track “Crazy wildmen?” vulde aan, en in de fikse regenbui sloten ze af met een wel stomend “Set your head on fire”.
Wat verderop namen we Owlny Sigoma Band (5 Londense en twee Keniaanse muzikanten ) mee , een mix van afroworld, pop, jazz, funk, folk en elektronica . Aangenaam en verfrissend en goed voor een laatste streep zon ..
Great Mountain Fire , zijn beloftevolle indierockers en één van de hypes uit Brussel. Ze brengen een poppy mix met flarden rock en electro en hadden bij Pias het goed onthaalde 'Canopy' afgeleverd. Muziek waarop je niet anders kan dan stampvoetend en hoofdschuddend naar luisteren. Ondanks de diversiteit bleef het allemaal iets te braaf en bleef het niet boeien, en zaten we ietwat op onze honger …
Even kansen geven aan Montevideo, nee niet die hoofdstad uit Uruguay . Ze zijn al een pak jaren actief en houden het op broeierige rock en dromerige synths , die zowel qua sound als zanglijnen durven krachtiger te gaan, richting Franz Ferdinand en Sonic Youth. Een catchy sound, een uitgelaten frontman Jean Waterlot, een puike samenzang en een hoofdrol voor de keyboardspeler. Montevideo loste de verwachtingen en doen reikhalzend uitkijken naar de nieuwe plaat ..
Een glimp zagen we nog van Plants & Animals , een Canadees indierockend collectief , die net als Casiokids er graag punkfunk ritmes tegen aan gooien. Een handvol aanstekelijke, groovy songs hoorden we , en het publiek lustte het … Mooi …
Selah Sue – Shaka Ponk …Opdelen dus …
Ze toverde op ieders gezicht een ‘smiley’ ... “Doureuuuuh” was haar openingswoord . We hebben het over Sanne Putseys aka Selah Sue . In de gutsende regen zalfde de sound en haar stem . Samen met haar vierkoppige begeleidingsband en 3 enorme banners op het podium -met daarop alle tracks van haar debuut- begon ze voorzichtig met “Just because I do” en “Black part love”. Dat ze er zin in had was wel duidelijk, ze kreeg interactie met de voorste rijen en gaf een volwassen, professionele indruk.
Kleine meisjes worden groot, zeer groot …; we zagen knappe vocale prestaties bij “This world” en “On the run”. Haar band is intussen goed geroutineerd en stond ér . De ‘regen’ set werd afgesloten met publiekslieveling “Crazy vibes” en het funky “Crazy sufferin style”. En nu tijd voor een nieuw album, Sanne!
De weg werd geplaveid naar de Franse gekte van Shaka Ponk . Al veel over gehoord door m’n Franstalige collega’s … en why not ? Een discokitsch punkparty was het daar en er was veel volk. Een schaars geklede ‘aantrekkelijke’ frontvrouw en frontman, een light/videowall die sensualiteit ademde en humor .. jawel de acts , de gimmicks en hun ‘credo’ van een monkey sierden. Naast denderende shows in eigen land nu ook dit najaar in de AB trouwens …
En waar de Franstalige vrienden nog van houden ? Van Caribou , die intussen ook Vlaanderen hebben veroverd … Dan Snaith en de zijnen krijgen meer armslag en de verdiende erkenning .. Een volle Marquee om dit zinderend collectief te horen, door die aanstekelijke, intrigerende sound van percussie, keys en gitaar . Een beetje een rockende Underworld … Meteen waren we verkocht met een song als “Hannibal”, maar alle remmen sloegen pas los in het tweede deel van de set op de uitgesponnen jams van “Odessa” en “Sun” … Overweldigend, aantrekkelijk en opzwepende muziek dus naar het eind …
Die platen rond 2005 van de uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand zijn in ons geheugen gegrift, en dat blijft na dit optreden ook zo. De postpunkers hadden af te rekenen met helse regenbuien, maar dat kon de pret niet bederven als ze de aanstekelijke hits op ons afvuurden. Ze zijn met nieuw werk bezig en na de welgekomen rustpauze gaan ze opnieuw gretig te werk. Aan het oude werk als “The dark of the matinee”, “No you girls” ,“Do you want to” , “Walkaway”, “Take me out” , “Michael” , “40” en “This fire in the city” kunnen ze nu niet meer tippen, ze zijn en blijven duurzaam. Origineel was hoe ze hotsende “Can’t stop feelings” mixten /speelden met Donna’s Summer “ I fee l love”. De nieuwere songs stellen meer synths voorop, een breder geluid , minder strak , maar ook … minder spannend . Hopelijk zakt FF niet (verder) weg om als nostalgie te worden bestempeld ... Afwachten dus …
De Briste DJ, Mickey Moonlight, leidde het avondluik in de 'The Magic soundsystem', 'gehost' door het Franse Ed Banger label. Een mix van funk, disco en house hoorden we en schitterende visuals sierden. Veel belangstelling, al had de fikse regenval hier iets mee te maken . Naast het dj werk en het producen werd hij ook gevraagd door Justice en Jack Penate voor hun remixen. Een alleraardigste set speelde hij, een mooie opwarmer voor het grotere dancegeweld later op de avond als …
Eén van de elektronica grootheden Squarepusher kwam langs met een DJ set ; een paar jaar terug was hij nog te zien met band. Vannacht was het aan de knopjes draaien en achter hem stonde een groot LED scherm , synchroom met zijn helm . Experimentele, abstracte elektronica , dance met allerhande breakbeats, uitstapjes, tempowisselingen en onverwachtse wendingen . Iets aparts en unieks toch in het muziek ’dance’ landschap …
Tot slot onder die aanhoudende regenval hadden we op Last Arena Nero (live) . Bezwerende en pompende drum’n’bass, dubstep en pop van de Britse DJ’s waarvan “Innocence” en “Promises” de meest herkenbare tunes waren. In die gietende regen zagen we in de verte nog ergens achter de decs een zangeres staan …
Een fijne tocht ontdekkingen, maar een vermoeiende eerste dag door de fikse regenval en de modder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2012 – Dag 05 – Holy Other (UK – Live), When The Saints Go Machine (DK – Live), Matthew Herbert (UK)
10 Days Off 2012
Wie vanavond een dansbaar feestje had verwacht, moet een tijdje op zijn honger blijven zitten vooraleer ze echt de beentjes kunnen uitschudden. De organisatie heeft voor deze dinsdagavond wel een heel aparte line-up gepland. Bezoekers zullen in ieder geval iets minder makkelijk verteerbare muziek moeten zien te verwerken. Het publiek bestond uit nietsvermoedende en wat verveelde partyseekers en ware liefhebbers van abstractere muziek.
Nosedrip mocht de avond inzetten. Dit jong talent deelde reeds de affiche met heel wat bekende namen zoals, Nathan Fake, Gold Panda, Nicolas Jaar, DJ Food, Hexstatic, Gaslamp Killer en Tokimonsta. Geen klein Belgisch bier met andere woorden.
Naar goede gewoonte brengt hij een mix van future dubstep, hip hop, electronica en broken beats. Ondanks nog geen half volgelopen zaal krijgt hij heel wat appreciatie van zijn fans.
Holy Other is de man achter het geheimzinnig persoontje dat zich verstopt achter de overmaatse monnikskap. Hij brengt ons geen pure laptopset maar is gewapend met hardware en software waar hij een typische UK-sound uit puurt. Holy other staat voor een atmosferische sound vol van soundscapes, dreunende bassen en broken beats die zowel melancholisch als breekbaar mooi zijn. De ideale headphonemuziek voor een mistige zomerochtendwandeling. Deze opkomende producer uit Manchester trekt in het najaar met samplewizard ‘Amon Tobin’ op tournee doorheen Amerika. Er staat hem ongetwijfeld nog heel wat moois te wachten.
When The Saints Go Machine is de eerste band op het tiendaagse festival die het podium van de Vooruit mag bezetten. Deze vierkoppige Deense band zijn de laatste twee jaar aan een fameuze opmars bezig. Ze kregen een duwtje in de rug door remixes van superproducers als Shlomo en Nicolas Jaar. WSGM zijn een typische, wat rare Scandinavische synthpopband zoals The Knife, Casiokids en Royksopp waarin een zekere ambientsfeer terug te vinden is. De meeste nummers klinken zeer toegankelijk terwijl ze op sommige momenten ook zeer experimenteel uit de hoek komen.
Hoewel ze even opgehouden werden door technische problemen speelt dit collectief technisch een vrij goede set. Spijtig dat enkel de vocals en percussie goed uit de verf kwamen en dat de moog synth wat in de achtergrond verstopt bleef. Hoogtepunt van het concert was ongetwijfeld “Fail Forever”. Na een uurtje hielden zij het voor bekeken en ondanks hun naamonbekendheid werden ze getrakteerd op een welgemeend zinderend applaus. Er staat hen zeker nog een mooie toekomst te wachten.
We hebben even moeten geduld uitoefenen om een levende legende als Matthew Herbert eindelijk aan het werk te kunnen zien als DJ. Deze muzikale duizendpoot heeft al tal van zeer uiteenlopende projecten op zijn CV staan. Wat ben ik blij dat hij niet dé grote publiekstrekker is. Vanavond kunnen we lekker ongegeneerd en niet opeengepakt als sardientjes de heupen wiegen op de eerste uptempo beats van de avond. Wat hij gaat brengen weet je nooit zeker, maar hij staat wel altijd garant voor een eclectisch dansfeestje. Wat Herbert zo speciaal maakt als dj is dat hij heel onbekend werk afwisselt met gegoochel van samples uit dance classics en tegendraadse tracks. Hij speelt ook vooral analoog klinkende nummers die af en toe offbeat gaan. Zijn totaal lak aan trends en stijlen maakt deze persoon net zo interessant. Hij is één van de weinige dj’s die met zo een divers materiaal zo een sfeer kunnen scheppen. Het is de moderne laptop-dj van vandaag niet meer gegeven.
Dit is zonder twijfel het beste wat ik op dit festival al gezien heb. Mis nooit een kans om een genie als hem aan het werk te horen.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 04 – Gaiser (USA – Live), Richie Hawtin (CAN), Paco Osuna (ES)
10 Days Off 2012
Het mag dan misschien wel ongewoon zijn, maar deze maandag is de tot nu toe de enige avond dat volledig uitverkocht raakte. Grootheid Richie Hawtin zorgt al op twaalf 10 Days Off-edities voor tot de nok gevulde zalen. Dit jaar bracht de mateloos populaire mister Plastikman nog andere broeders mee van zijn wereldbefaamde label Minus. Muzikaal gezien lijkt deze maandag de meest tot de verbeelding sprekende affiche te zijn. Naar onze mening zouden er op dit tiendaags festival wat meer label nights zoals deze mogen plaatsvinden. De hoge verwachtingen voor deze avond werden ook probleemloos ingelost.
Het feest barst al los van bij de dj-set van de Amerikaanse Ambivalent. Rechttoe rechtaan underground minimal techno met enorm meeslepende en duistere baslijnen. Zijn geweldig opbouwende set verslapt geen enkel moment. Ambivalent weet moeiteloos de volledige concertzaal – dat intussen een broeierige sauna is geworden - op stelten te zetten.
Labelmaat Gaiser gaat in zijn live set nog iets dieper en harder. Hij serveert ons een uur lang enorm energieke, duistere en stomende techno met breekbare melodieën, geweldige drumpatronen en subtiel wisselende atmosferen. Terwijl de man net als zijn muziek één brok energie uitstraalt, raakt het publiek alleen maar in een diepere roes. Een roes waarvan je als buitenstander zou denken dat ze heel grimmig is.
Richie ‘Plastikman’ Hawtin start stipt om 3u. en nog van voor hij goed op dreef raakt, wordt het publiek uitzinnig. Zijn dj booth wordt voortdurend omsingeld door met smartphones gewapende fans. Vrij enerverend als je het ons vraagt maar dit typeert hoe populair deze genie ook wel is. Technisch gezien speelt hij een perfecte set gaande van vrij minimaal naar stevig ritmische en rechtlijnige techno met heel veel ruimte voor pompende en ruw uiteenspattende climaxen.
Na precies twee uren houdt hij het voor bekeken en maakt hij ruimte voor de Spaanse Paco Osuna. Het is nooit een makkelijke opdracht om na een bons als Richie Hawtin het publiek in hun sfeer te houden. Paco neemt echter met een enorme bravoure over van de grote publiekstrekker. Ook hij gaat door met snoeiharde techno, zij het dan dat hij net iets meer groove in zijn set weet te brengen. Alle aanwezige Minus-dj’s zijn intussen ook op het podium komen staan om Paco te ruggesteunen.
Leuk om te zien dat de zeer geamuseerde Minusfamilie een geweldige avond beleeft. Ambivalent, Richie en Gaiser staan heel gewillig mee te dansen op de iets melodieuzere techno van de Spanjaard.
De zaal bleef tot de laaste noot tot de nok gevuld. En dan nog schreeuwde het publiek naar meer. Dit was ongetwijfeld de topavond voor het Gentse indoor dancefestival. Hopelijk tot volgend jaar Richie.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2012 – Dag 03 - Matthias Tanzmann (DE), Len Faki (DE), Kr!z (BE)
10 Days Off 2012
Er was een tijd dat 10 Day sOff nog ‘10 Days Off Techno’ heette. Wel, wat we vanavond te horen kregen deed ons aan deze vervlogen tijd terugdenken. Je zou in dit dubsteptijdperk haast denken dat techno over zijn top heen is, maar toch blijkt de scene nog heel levendig te zijn. Weinig tienergeweld ,vooral iets oudere partyheads op zoek naar een beukend feestje. Moon Harbour labelbaas, Matthias Tanzmann, knalt na Dan Drastic de avond definitief goed op gang met een soort happy, melodieuze techno met tech-house-injecties. Dat het heel aanstekelijk werkte, lijdt geen enkele twijfel. Armen en benen werden vlotjes in alle richtingen gegooid.
Len Faki had de boodschap goed begrepen. Hij bouwt verder op Tanzmann’s elan van pumpy feel-good-techno. Hij is normaal een man waarvan verwacht wordt een ruwe en donkere sfeer te scheppen.
Dit soort werk heeft hij overgelaten aan ons Belgisch techno exportproduct Kr!z. Op het moment dat de eerste zonnestralen over de Vlasmarkt vielen, besliste Kr!z om er een nog eens stevig de pees op te leggen.
Verdorie, dit was een lekkere avond dansen. Onze benen hebben het geweten. Tijd voor een bezoekje aan de Flashmarkt! Tot morgen... of beter gezegd: vanavond!!
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Gent Funkt!
Gent Jazz Festival 2012
43 jaar na Woodstock komt Larry Graham met zijn Graham Central Station nog eens met de vingers in de neus tonen hoe je het vuur aan de lont moet steken en wat echte ritmische progressieve funk is. In zijn eentje is hij verantwoordelijk voor de slapping techniek, voor de sound van de legandarische Sly and The Family Stone en voor wat Bootsie Collins en zijn Funkadelic verwezenlijkt hebben. Om nog niet te spreken over wat hij deed met The New Power Generation en als bassist bij Zijne Ongeschiktheid Voor Basket Prince. Ik heb al veel muziek shows – en ik gebruik hier opzettelijk het woord show - meegemaakt en weet nu al dat ik de meest funky show ooit heb gezien. (Sorry, Prince Roger Nelson).
De tent is half gevuld als LH&GCS om stipt half negen wordt aangekondigd en Larry Graham met zijn band van achter uit die tent als een brassband aan hun tocht naar het podium begint. Het is meteen showtime! En dat wordt niet meer los gelaten. De nodige glitter en vooral rode kleur zorgen voor de rest. Als ook de laatste bezoekers een plaatsje hebben gevonden in de uiteindelijk toch goed gevulde zaal staat het zestal al op het podium en zoeken ze meteen de vijfde versnelling op. Het is onmogelijk om stil te zitten en Larry’s zangeres Biscuit (Ashling) verwelkomt ons met een eigen lied over ‘Belgium’ en dat we hier altijd vol ‘love’ zijn. Het publiek vindt het prachtig. Biscuit laat meer dan eens horen over een loepzuivere stem met enorme power te beschikken. Ook etaleert Larry Graham meteen een staaltje van zijn kunnen op de bas, slappin’ and pickin', zoals hij het zelf noemt.
Het euh… regent dik anderhalf uur lang ‘do ya feel good?’s, ‘clap your hands’, sing alongs en ‘snap your fingers’. Larry Graham is een showman van het zuiverste water en zet met zijn band een fantastische optreden neer dat nergens inzakt en continu doordendert. Af en toe is het wel heel Amerikaans, maar Graham weet het perfect te doseren. Oude nummers wisselen af met nieuw materiaal. Biscuit plaagt ons nog even met een soulvolle versie van “I can’t stand the rain”.
Ondertussen laat hij ons genieten van zijn kunsten als bassist, waaronder met een solo waar Jimi Hendrix zich niet voor had hoeven schamen, inclusief het aanranden van een microfoonstandaard en het bespelen van het instrument met de mond. Ook het spelen tussen het publiek terwijl hij zich rond laat rijden op een flight case en dansend met zijn basgitaar met de bezoekers dolt, is iets waar hij zijn hand niet voor omdraait. Uitgerekend dit deed hij op ongeveer anderhalve meter van ondergetekende! Hoe intiem wil je een concert hebben? The Lady komt ook op en inviteert enkele tientallen fans op het podium om mee te dansen en mee te zingen…. En dan nog die ronduit fantastische apotheose met de Sly-klassiekers “Dance to the Music, Thank you for letting me be myself” en het onvermijdelijke “(I wanna take you) higher”. Onder een ovationeel applaus verlaat de band de zaal op de manier zoals het binnenkwam. Dit keer alleen met een tamboerijn en het laatste refrein zingend, het publiek in een roes achterlatend. Gent Jazz kan niet meer stuk.
Line up: Larry Graham (bass), Brian Braziel (drums), Ashling Cole (zang), David Council (keyboards), Jimi Mc Kinney Jr. (keyboards), Wilton Rabb (gitaar)
De ondankbare taak voor afsluiter D’Angelo was om beter te doen en daarin is hij absoluut niet geslaagd. Een publiek meer dan een half uur laten wachten voor een oppervlakkige show waarin attitude en pose primeerden op de muziek is toch not done voor iemand die blijkbaar terug de muziek als focus point in zijn leven heeft gekozen. Alles klonk wat rommelig - waarom deed er niemand iets aan dat krakend keyboard - en er stond gewoonweg te veel volk op het podium: drie gitaristen en vier achtergrondzangers is bijvoorbeeld misschien toch net iets teveel van het goede.
Als een kruisbestuiving tussen James Brown, Prince en Terence Trent d’Arby laveerde D’Angelo tussen stroperig zoete ballads en rijk georkestreerde funk. Het funkgedeelte was hierbij nog het meest de moeite omdat zijn begeleidingsband hier venijnig swingend uit de hoek wist te komen. De solo-medley aan de piano haalde alle vaart die in het optreden zat eruit en hier en daar zagen we fans ontgoocheld beginnen afdruipen (tja, het was intussen ook weer oude wijven aan het regenen). Eentje merkte me terecht op dat hij meer weg had van een oude vergane glorie en er van power en bezieldheid geen sprake was. Jammer want er best een groot fanlegioen opgedaagd dat bereid was de man veel krediet te geven en de show mee vooruitstuwde.
We hebben er lang moeten op wachten maar D’Angelo is wel degelijk nog niet terug. Twaalf jaar snuiven, drinken en roken hebben ‘The R&B Jesus’ duidelijk geen deugd gedaan. Een beetje een afsluiter in mineur voor Gent Jazz 2012.
Line up; D'Angelo (zang, gitaar, keyboards), Jermaine Holmes, Kendra Foster, Rob Lumzy (backing vocals), Isaiah Sharkey (rhythm gitaar), Jesse Johnson (eerste gitaar), Cleo Sample, Raymond Angry (keyboards), Pino Palladino (bas), Chris Dave (drum)
Play List: Welcome, Playa, Playa, Feel Like Makin Love, Aint That Easy, Devil's Pie, Chicken grease, Watching You, Shit Damn, Medley - Brown Sugar, Medley- Spanish Joint, Medley – Untitled, Medley - Send it On, Lady, Sugah Daddy; Brown Sugar.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012- Rodrigo Y Gabriela - Jamaican Legends - Het mooiste moment is het solo-moment
Gent Jazz festival 2012
Wijt het maar aan vrijdag de dertiende maar hoe Gabriel Rios het er solo als opening act vanaf bracht zult u van iemand moeten vernemen die reeds op tijd op het festivalterrein raakte.
Want onder de schuchtere blauwe hemel zwerven mensen met dreadlocks nu naar de grote tent. Tijd voor een potje dub, reggae en dancehall. En Gent Jazz zou Gent Jazz niet zijn moest het dan geen reggae-band van Jamaican Legends betreffen, die naast de mellow grooves ook de jazz niet ongenegen zijn. Maar legenden tekenen niet noodzakelijk voor een boeiend concert, dat bleek ook uit het vrij tamme concert dat de Jamaican Legends ten gehore brachten.
Van de tandem Sly & Robbie in de ritme en bassectie zou nochtans wel vuurwerk mogen verwacht worden. De twee heren vormen al jaren een onafscheidelijk invloedrijk duo en hebben een vinger in de pap in ontelbare (pop) nummers. Het waren zij die de Riddim buiten de reggae brachten en injecteerden in talloze genres. Vanavond lijken de heren wel een beetje op automatische piloot te draaien want vonken en exploderen doet het nooit echt.
Neen, geef ons dan maar de krasse oude knar Ernest Ranglin die met zijn gitaar stevig in de afrobeat en afrikaanse blues geworteld staat. Met ontwapenende glimlach en veel spelplezier tilt hij met zijn gitaarspel het optreden een trap hoger. De nummers worden stuk voor stuk lang gerokken wat hem een aantal keren de kans biedt het beste van zichzelf te geven. Zijn de lange nummers een zegen voor de solo’s dan wel ook een vloek voor de spanningsboog van het optreden dat daardoor af en toe teveel inzakt.
Met Tyrone downie als vierde man tenslotte staat een man uit The Wailers van Bob Marley mee op het podium. Altijd goed dus voor een portie originele Marley-tunes waarvan we “Lively Up Yourself”, een klein riedeltje “No Woman, no Cry” en een meegezongen “Redemption Song” kregen.
Rodrigo y Gabriela, in het tweede luik van Gent Jazz na de geweldige Damien Rice voor de tweede avond op rij een headliner waarin de versmelting van man en gitaar centraal staat. Of beter, man én vrouw, beiden met hun gitaar. Voor hun gig van deze editie brengen ze een extra band mee, C.U.B.A.. Dit naar aanleiding van hun laatste worp ‘Area 52’ waarin ze 9 van hun nummers herwerkten samen met de Cubaanse band. Voor wie Rodrigo Y Gabriela ooit reeds aan het werk zag een welkome afwisseling maar zelfs in deze setting zijn het toch vooral de solo (of duo) momenten die het optreden zijn echte kracht geven.
Want laat ons eerlijk zijn, eigenlijk hebben ze die extra begeleidingsband helemaal niet nodig. Het middenstuk waar ze solo samen het beste van zichzelf geven stijgt met gemak uit boven de rest van de set. Verhalende melodieuze gitaarlijnen en welgekozen akkoordprogressies gegoten in een flamenco-metal pasvorm zijn hun handelsmerk. Rodrigo, de ‘fingerpicking’-virtuoos en Gabriela, de energieke ritmische kant van het duo die het hele optreden door rondspringt. Vooral de camerabeelden waarin ingezoomd wordt op de snelheid waarmee ze spelen blijven indrukwekkend.
Heeft de band C.U.B.A. dan helemaal geen meerwaarde? Toch wel! Enerzijds was het zeer verfrissend een aantal van de echte klassiekers als “Diablo Rojo of Tamacun” een Cubaans feestjasje te zien aangemeten worden. En anderzijds kregen ook verschillende muzikanten van C.U.B.A. hun solo-moment. Alfredo Echevarria die op magistrale wijze met zijn bas meezingt en scat, Edwin Sanz die qua vingervlugheid op percussie niet voor Rodrigo en Gabriela hoeft onder te doen, en Alex Wilson met een pianostuk dat heel sereen begint en uitgroeit tot een echte meeklapper.
In de bissen mag het wat zwaarder en doet Rodrigo een oproep aan de metalheads tussen de jazzfestival-gangers. Toch geweldig dat dit anno 2012 allemaal door elkaar kan en mag stromen. Kortom, het publiek hield van Rodrigo Y Gabriela en het was wederzijds! Als geen ander verstonden ze de kunst het publiek op te zwepen en mee te nemen. Met of zonder C.U.B.A., missie geslaagd!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Tindersticks - Damien Rice - Love is good if your dick is made of wood
Gent Jazz Festival 2012
De tweede dag van de tweede week had eigenlijk niets met jazz te maken, maar toch hebben we weer fantastische dingen gezien …
Opener Amatorski nam ons op een eerder amateuristische wijze meer naar hun sprookjesland middels begeesterde soundscapes, melancholie en verhalende teksten . Amatorski kon daarmee het eerder lauw reagerende publiek niet echt begeesteren. Er was ook niet veel contact met dat publiek en een aangekondigde signeersessie kon de plooien niet echt glad strijken. De frêle stem van Inne Eysermans komt net dat iets te kort om zich te kunnen meten met pakweg Beth Gibbons.
Line up: Inne Eysermans (zang, piano, gitaar), Sebastiaan Van den Branden (gitaar, backing vocals), Hilke Ros (contrabas, synths), Christophe Claeys (drums, glockenspiel)
Anthem,soldier,cyrk, 22 februar, peaceful, 8 november, warsawa, tegek, impatient, Never told
De melancholie, de schoonheid, de zo herkenbare bariton van crooner Stuart A. Staples. Tindersticks roept een warme melancholische wereld op vol rijk georkestreerde songs. Deze melancholische koningen van de Britse soul noir openen nochtans poppy met het gekende stop pretending. En van pretending was er gedurende gans het optreden geen sprake. Ze hadden maar te kiezen uit hun rijk gevulde repertoire en brengen dit alles heel gelaagd opgebouwd waarbij muzikaal alles juist zit. Vanavond touren ze vooral met hun laatste worp ‘The Something Rain’ waarop ook elektronica de Tindersticks-sound steeds meer binnensluipt. En die sound ligt hun live wel, een aantal van de met stip genoteerde hoogtepunten komen allen uit die laatste plaat. Zo is er het met de sax langzaam aanzwellende “Show Me Everything” en het door een zenuwachtig hinkelend drummetje voorgestuwde “This Fire Of Autumn”. En ook het afsluitende duo “Frozen” – waarin het wat experimenteler mag - en een lang uitgesponnen “Come Inside” waarin een innemende sax-solo een orgelpunt achter de reguliere set zet. Al was het vast niet iedere bezoeker zijn meug, organisator Flamand heeft met dit optreden al weer een schot in de roos.
Blood, If You’re looking for a way out, Dick’s Slow Song, Show me Everything, This fire of autumn, A night so still, Medicine/torn, I know that loving, Slippin’s shoes, Frozen, Come inside
Wat moeten we in godsnaam schrijven over Damien Rice? De Ierse hippie- miljonair schotelt namelijk weer krek hetzelfde recept voor: gewapend met enkel een gitaar en een piano treedt hij het publiek tegemoet met zijn ruwgerande folkpop, gevoelige zangpartijen en de nodige humor anderzijds. Vanaf de eerste tot de laatste seconde droeg hij het publiek op handen en omgekeerd.
Hij begint er duidelijk ontspannen aan en begint te zingen over iets als een houten penis, brengt vervolgens de tent aan het lachen met enkele opmerkingen over grappige cigaretten, om dan een van de effectjes op zijn verlebberde akoestische gitaar aan te slaan, gaat in een rock overdrive en shockeert even datzelfde publiek. Tussendoor imiteert hij in even een dronken Fransman, speelt een beklijvende versie van zijn “Cold water’, en van – jawel - ‘Hallelujah’.
Hij weet dus met zijn leuke verhalen en scherpe tong het publiek perfect te entertainen. Als voorbereiding op “Cheers Darlin’” kapt de man op tien minuten een halve fles rode wijn binnen, waardoor het nog nooit zo echt als een dronkemanslied klonk, over de teleurstelling wanneer de realiteit niet strookt met wat je hoofd je voorspiegelde. Maar bovenal primeert bij Damien Rice de muziek in zijn puurste vorm. Uit zijn gitaar tovert hij rauwe, prachtige versies van “I Remember” en ultieme bisnummer “The Blower’s Daughter”. Op de piano laat hij “9 Crimes” en “Accidental Babies” zo mooi, naakt en ingetogen tot leven komen.
Omdat hij zichzelf relativeert en zijn eenvoudige songs meteen goede songs zijn, krijgt hij heel wat gedaan bij zijn publiek. Wat te denken van de massaal meerstemmig meezongen versie van “Volcano” – toch een hoogtepunt van dit festival – en “Cannonball” waarvoor hij zelf alle versterking uitschakelde en heel alleen de tent muisstil kreeg. Voor zulk een krachttoeren alleen al verdient deze no nonsense knaap een negen op tien.
Hij liet het publiek verward, ontlast, dolblij en met zin naar meer achter. Een gig om nooit meer te vergeten, temeer omdat de man met een halve fles wijn op bekent dat deze minitour hem weer ongelofelijk zin geeft weer een plaat op te nemen.
The Professor & La Fille Danse, Delicate, I Remember, 9 Crimes, Amie, Volcano, Accidental babies, Woman Like a Man, Cold Water + Hallelujah, The Box, Elephant, Cannonball, Cheers Darlin’, The Blower’s Daughter
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2012 – Antony & The Johnsons and Metropole Orchestra
Een uitverkocht Bijloke vanavond. Het is duidelijk dat de tweede week van het festival veel van de eerste week dient goed te maken, toch qua opkomst. De brede programmatie is daar het bewijs van. Waar voorheen voornamelijk fusion aan de basis lag van de tweede week, zien we nu een allegaartje aan bands die weinig of niets met jazz gemeen hebben. Deze man vind het jammer, maar ondergaat.
LISA VAN DER AA mag aftrappen in een reeds dan bomvolle tent. De stoeltjes moesten voor de helft plaats ruimen voor een staand publiek, al kan dat toch niet de bedoeling zijn om een symfonisch orkest te bekijken. ..? Maar het ging over Lisa Van der Aa.
Hoewel bekoorlijke dame, goeie songteksten en zin voor avonturisme, kon de set me maar matig boeien. Als de band echter in actie kwam (naar mijn mening veel te laat in de set), was het vuurwerk. Met Pieter-Jan De Smet, Eprahim Cielen en Arne Leurentop, creëerde ze een plots totaal ander geluid en gingen ze er stevig in. Het avant-gardistisch gedoe vooraf stond daar haaks op. Gefriemel met viool en loops, experimentele klanken en oeverloos lawaai. Hoewel fan van dergelijke dingen, komt een band hier beter mee weg dan een dame alleen. Of ze moet Lou Reed of the Velvet Underground heten. Leuk concert niettemin, toch maar even haar geesteskind ‘Troops’ beluisteren. Kan nie slecht zijn.
Maar de tent was vol voor ANTONY AND THE JOHNSONS AND METROPOLE ORCHESTRA. Nooit in mijn leven zoveel gaypeople bij elkaar gezien, en al zeker niet ertussen gestaan – ik waande me even in één of andere parade… ‘Oh, my god!’
Antony Hegarty creëert met zijn karakteristieke stem een heel eigen universum en wist zijn eigen plaats af te dwingen binnen de muziekwereld. De plaat ‘I am a Bird Now’ werd met alle mogelijke prijzen overladen en katapulteerde Antony tot eigenzinnige wereldster. Hij werd de hemel ingeprezen door niemand minder dan Lou Reed (waarmee hij samenwerkte voor ‘The raven’ – het Edgar Allen Poe-gedrocht…) en lanceerde zo zijn carriere in the States. Zijn platen verkopen echter wereldwijd als zoete broodjes, en terecht! Pareltjes als “Hope There is Someone” en “You are My Sister” en later ook nog “The Crying Light” en “Swanlights”, verdienen alle lof die ze kregen toegezwaaid.
De voor de gelegenheid in het zwart geklede transgender, bracht een middelmatig concert. Of iets dat het midden hield tussen een therapeutische sessie en een concert. Om écht goed te zijn, had hij het beter bij de kracht van zijn muziek gehouden, en bij die van zijn fenomenaal stemgeluid, of zijn typische gestes die hij maakt op het podium en daarmee het publiek in begeestering brengt.
Te pas en vooral te onpas legde hij het concert stil om even over een themaatje te orakelen, wat het concert te vaak onderbrak en sfeer wegnam. Ook het publiek werd er horendol van. Tien minuten speechen kan verdomme saai worden. En drie maal tien minuten is al heel lang.
Whatever…
Met “Rapture” opende Hagerty, gevolgd door “Cripple and the starfish” (Antony and the Johnsons (1998) en “For today I’m a boy” (I’m a bird now). Pilaar op ‘I’m a bird now’, en nummer waarmee hij groot werd…
De keuze voor een tournee met het Metropole Orchesta is Antony op et lijf geschreven. Het sluit aan bij zijn theatraliteit en zijn in wezen vrij klassieke composities. Zijn stemgeluid sluit perfect aan bij de klanken van een symfonisch orkest.
“Epilespy is dancing” maakt de overstap naar Beyoncé’s “Crazy in love” – fan-tas-tische versie overigens, al moesten we even zoeken naar de oorspronkelijke composer. In “Cut the world” – op piano – met een plots onzichtbare Antony en het onwrikbare “Another world”, toont hij zich meester in het songschrijven. De (onbereikbare) liefde is vaak het centrale thema, en het dubbel gevoel geconfronteerd te worden met een vreemde sexuele voorkeur. Aan het publiek te zien en te horen, zal hij wel niet de enige zijn. En dan was het de ene parlando na de ander, waardoor het concert plots aan intimiteit en sfeer moest inboeten. Schauvlieghe kon alvast niet klagen, want het geluid stond eigenlijk te stil voor een overvolle tent.
“I fell in love with a dead boy”, “Salt, silver and oxygen” en vooral het onnavolgbare “You are my sister” gooiden nog hoge ogen. Daarna hield ik het voor bekeken. Er kwam nog een bis met “Encore” en “Hope there is someone”.
Antony and The Johnsons was een gedenkwaardig concert, maar iets te onregelmatig, waardoor de sleur er wat in zat. Hij blijft echter beroeren met iets ongezien en ongehoord binnen de populaire muziek: een eigenaardig wezen (M/V) met een dito stemgeluid, poëtisch vermogen en muzikale kwaliteiten én een entertainer.
Nog bedankt voor de setlist, Koen!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Sjockfestival Gierle 2012 – zondag 8 juli 2012 - The Jon Spencer Blues Explosion staat opnieuw op scherp
Sjockfestival 2012
‘Your rock & roll highlight of the year’ stond er op de armbandjes, treffender kan ik het niet zeggen. Als er één festival is dat rock-'n-roll hoog in het vaandel voert dan is het Sjock wel en dat houden ze daar al 37 jaar lang koppig vol. Terwijl op zaterdag The Nomads en Hank 3 aan het feest waren koos ik er voor om op zondag te gaan want de line-up die dag leek ronduit indrukwekkend. Helaas kwam daar een behoorlijke deuk in toen maar liefst twee headliners wegvielen. Zowel The Blasters als The Sonics, die er enkele jaren terug één van de meest memorabele concerten ooit gaven, haakten voortijdig af. Het siert de organisatoren dat ze op een zeer korte tijd nog twee valabele vervangers (The Fuzztones en Ray Collins' Hot Club) vonden, toch bleef het een serieuze aderlating. Gelukkig bleken de weergoden de rock-'n-roll gunstig gezind : terwijl andere delen van het land af te rekenen hadden met hevige buien scheen het zonnetje een groot deel van de dag boven Gierle.
Toen ik arriveerde in de Titty Twister (de tent met het tweede en kleinste podium) werd ik meteen in de juiste stemming gebracht door het Britse trio Knocksville (uit Brighton). Hun stomende mix van blues, punk en rockabilly in een klassieke opstelling : gitaar, drums en staande bas (zonder staande bas geraakte je als groep de Titty Twister trouwens niet binnen) bleek een perfecte aperitief. En ze waren niet te beroerd om er meteen maar een cover van "Tainted love" door te jagen, wat de feeststemming er al vroeg in bracht.
Goed opgewarmd vonden we onze weg naar de Wrecker Stage waar onmiddellijk al één van de onbetwiste hoogtepunten te bewonderen viel. Thee Vicars, een piepjong trio uit het Britse Bury St Edmunds, bracht verrukkelijke garagerock en rhythm 'n blues in zuivere sixtiesstijl. Het was reeds de derde maal dat ik ze aan het werk zag maar dat kon niet beletten dat ze me andermaal overrompelden met hun jeugdig enthousiasme, alsof ze ter plaatse de rock-'n-roll opnieuw aan het uitvinden waren. Stuk voor stuk ook prachtige songs de refereerden naar The Kinks, The Sonics en talloze andere bandjes uit de pioniersdagen. Loepzuiver gezongen door bassist Mike Whittaker terwijl gitarist Chris Langeland de meer schreeuwerige songs voor zijn rekening nam. Naar het einde van de set toe klonk het wat steviger en mocht er al eens op de knieën uitgefreakt worden op gitaar en bas. Nu Billy Childish het vertikt om nog eens over te steken bieden Thee Vicars een (veel meer dan) aardig alternatief.
Bij Thee Spivs (Londen) was het uitkijken naar de vervanger van de boomlange en immer sympathieke bassist Dan May. Daniel Husayn heet de nieuwe man en hij bleek reeds volledig geïntegreerd. Thee Spivs gaven meteen hun "hit", "It's true", prijs in een set waarin ze de seventiespunk nieuw leven wisten in te blazen. Uiteraard klonk alles zeer Brits maar hier en daar vielen toch ook wat Ramones-invloeden te horen, al was het maar in de Bobby Freeman-cover "Do you wanna dance". Aanstekelijke punk onder een stralende zon met een delicieus "Radio" als uitschieter : wat moet een mens meer hebben?
Terug de tent in dan voor Voodoo Swing, een trio uit Phoenix, Arizona die reeds sinds '91 actief is maar nu pas voet aan de grond lijkt te krijgen in Europa. Vorig jaar mochten ze openen in de Titty Twister terwijl ze dit jaar, enkele plaatsen opgeschoven dus, het einde van een 41 dagen durende tour kwamen vieren. Een tour die hen ongetwijfeld langs veel bedompte kroegen heeft geleid, want wat waren die kerels blij dat ze op Sjock mochten spelen! En die dankbaarheid resulteerde in een spetterende show die bruiste van energie. Leeroy Nelson, steeds met een kamerbrede glimlach, roffelend op drums, zanger Shorty Kreutz rammend op zijn zo geliefkoosde Gretch-gitaar en een spectaculaire Tommy Collins op staande bas. Wat die laatste allemaal uitvrat met zijn instrument had meer iets weg van een circusact, maar hey, hier gebeurde tenminste iets op het podium! We kregen veel rockabilly, wat rock-'n-roll, een boogie en een mooi eerbetoon aan hun helden, The Blasters, wat meteen de pijn om hun afwezigheid wat verzachtte.
Na zes jaar stilte een reünie op Sjock, als dat niet mooi is. Bovendien bleek 50 Foot Combo zondag zelfs de enige Belgische groep. Met zijn zessen vlogen ze er als vanouds in met een imponerende dichtgeplamuurde sound terwijl er op een bekende film theme meer of minder niet gekeken werd. De ultieme partyband wellicht, alleen had ik daar 's namiddags op een festivalterrein niet echt behoefte aan. Zo'n instrumentale versie van "Jennifer Jennings" (uiteraard opgespaard voor de bissen in het geboortedorp van Louis Neefs) zal ik ooit de eerste keer wel leuk gevonden hebben maar nu zat ik er echt niet op te wachten. Het blijft natuurlijk een unieke groep en misschien had ik er wat meer van genoten mochten ze wat later op de avond in de tent hebben gespeeld en mijn hoofd wat minder helder was.
De gloriedagen van The Fuzztones lijken reeds een eeuwigheid achter ons te liggen maar hun eerste platen mogen nog steeds gehoord worden. De groep uit New York City begon vrij strak met wervelende garagerock, onveranderlijk voortgestuwd door het Hammond-orgeltje van Lana Loveland, inclusief twee Sonics-covers ( The Witch, Cinderella). Alleen begon dat orgeltje na een tijdje te vervelen, temeer omdat het inspiratieloze gitaarwerk van Rudi Protrudi, die voortdurend op zijn adem leek te trappen, geen tegenwicht bood. Ongeveer halverwege de set lieten ze het strakke tempo wat varen en stak bovendien een oud zeer de kop op. Protrudi begon aan zelfverheerlijking te lijden en maakte zich daardoor (voor mij toch) onuitstaanbaar. Jammer dat uitgerekend de oprichter en tevens enig origineel lid oorzaak was van het gedeeltelijk falen van The Fuzztones.
The Bellfuries uit Austin grossierden in rock-'n-roll en pop uit de fifties. Joey Simeone had een merkwaardige stem en ook de verfijnde gitaar mocht beslist gehoord worden, alleen klonk dit toch iets te braaf om me bij de les te houden of zaten mijn gedachten reeds bij het brute geweld dat nog komen moest.
Men zou het niet meteen zo denken maar ook The Jon Spencer Blues Explosion bestaat ondertussen reeds meer dan twintig jaar. De groep stond wel reeds een tijdje op non-actief maar na een drietal platen met het vrij vervelende Heavy Trash vond Jon Spencer de tijd rijp om het moederschip nog eens te laten opstijgen. Kwam Jon Spencer in tijden van crisis vlug wat poen scheppen? Dat zal ongetwijfeld meegespeeld hebben maar tevens stond hij bijzonder scherp, had hij er duidelijk zin in en ging hij tekeer zoals in de begindagen. De Blues Explosion fileerde de 'blues', draaide ze binnenste buiten en schudde ze vervolgens grondig door elkaar om zo met iets heel opwindends voor de dag te komen. Songs waren er nauwelijks te horen, wel briljante collages van riffs, flarden van nummers en noise-uitbarstingen terwijl de voortdurende tempowisselingen er steeds de spanning in hielden. Judah Bauer, met cowboyhoed en voortdurend soepel dansend op één tegel, toverde het ene schitterende motiefje na het andere uit zijn gitaar en vond daarvoor inspiratie in zowel country, blues als rock-'n-roll. Dat terwijl Spencer op zijn gitaar de lage, meer robuuste regionen opzocht waarbij hij de boel geregeld wat liet ontaarden. Daarbij kreunde en huilde hij als een in het nauw gedreven wolf. Sluitstuk was nog steeds de accurate Russell Simins op sobere drums. Wie deze Jon Spencer Blues Explosion al had afgeschreven kreeg een niets ontziende uppercut als antwoord.
Tot slot speelde de Duitse Ray Collins' Hot Club nog ten dans in de Titty Twister. Big band, early rhythm 'n' blues, hot swing, cool jive,... dat soort dingen. Voor de overlevers.
Organisatie: Sjock, Gierle
Gent Jazz Festival 2012 - The Bad Plus - zelfrelativerend
Gent Jazz Festival 2012
Een heuse Cubaanse sfeer gisteren, toen we het festivalterrein opwandelden. Daar zat NINETY MILES voor iets tussen, een bont gezelschap die de fusie tussen Amerikaanse en Cubaanse traditionals ambiëren: Cubaanse kleuren en Amerikaanse swing versmelten moeiteloos in een muzikaal statement, dat alles zegt over de kracht van muziek en dat politiek en diplomatie in de schaduw plaatst.
De 90 mijl die de States van Cuba scheiden, wordt makkelijk overbrugd. Drie Amerikaanse topmuzikanten brachten een bezoek aan Cuba, en maakten er muziek met hun Cubaanse evenknie. Het resultaat mag gezien en gehoord worden. Ze brengen ballads, swing en standards van o.m. David Snchez, Stefon Harris en Christian Scott, maar evenzeer van Cubaanse musici.
Line up: Stefon Harris (vibrafoon, marimba), Nicholas Payton (trompet), David Sanchez (tenor sax), Edward Simon (piano), Ricky Rodriguez (bass), Terreon Gully (drums), Mauricio Hererra (percussie)
De passage van ROBIN VERHEYEN, maakte tevens indruk, al was het dan niet steeds op mij… Dat hij een topmuzikant is, hoeft geen betoog. De Vlaming liet België al vlug voor wat het was en ging in New York zijn carrière een nieuwe wending geven. Met zijn New Yorks kwartet probeert hij een brug te slaan tussen de traditie van blues, bop en swing met improvisatie en nieuwe klanken. Met Ralph Alessi heeft hij een schitterende trompettist als sparringpartner; verder bestaat het kwartet uit bassist Drew Gress en drummer Jeff Davis (Ron Miles, Tony Malaby).
Topmoment en hét concert waar uw man vooral naar uitkeek, was dat van THE BAD PLUS, een piano powertrio dat het levenslicht zag in 2000 en dat tevens Newyorkse roots heeft. Een beetje een controversiële band, waar nogal wat rond te doen is geweest. The New York Times stelde dat deze band het best is in het mengen van de kwaliteiten en kenmerken van de jazz van na de jaren zestig en de indie rock. Toch zijn jazz en geïmproviseerde muziek de basis van wat dit trio doet. Getuige hun debuut ‘The Bad plus’ (2001), maar ok en vooral ‘These are the vistas’ (2003), waar ze zich specialiseerden in het ontbloten van songs uit pop, rock, indie en country. Met hun averechtse versie van Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’ maakten ze enige ophef. Ook songs van Aphex Twin, Blondie, Tears for Fears, Radiohead, David Bowie en zelfs Queen en Black Sabbath werden bewerkt.
Maar niets daarvan in de set van Gent Jazz. Daarvoor hebben ze recent werk genoeg uit de nieuwe ‘Never Stop’. Ze zijn op toer met Joshua Redman (zoon van Dewey Redman, legendarisch saxophonist), en zoals bassist Reid Anderson aankondigde, wordt de man drie weken gegijzeld door hen om op Europese tournee te gaan.
Het concert was te kort. Zelfs een staande ovatie was niet genoeg om de jongens terug op het podium te halen, tenzij dan om aan te kondigen dat de organisatie niet wou dat ze overtijd gingen.
Een schitterend kwartet, dat voornamelijk gevoed wordt door de kracht van het trio Bad Plus. Drummer Dave King doet op drums precies het tegenovergestelde van zijn stoere verschijning doet vermoeden: met een verfijnde techniek streelt hij zijn drumstel en zet samen met bassist Anderson de basis van de songs. Pianist Ethan Iverson – kale kop, zwart pak, gouden oorring – zorgt voor de saus op piano.
Al bij het derde nummer worden de bandleden aan ons voorgesteld. Ze doen dit later nog es over, en doen dit op een manier die ik op een jazzconcert nog nooit zag. Nonchalant, grappig, hier is duidelijk ‘een hoek af’. Maar dat maakt The Bad Plus tot wat ze zijn. Ze passen niet in het doorgaans stijve wereldje van ‘den jazz’.
“Love is the answer”, “2 P.M.”, “Who is he” en vooral “199, semi-finalist” maakten stevige indrukken los. Dat laatste komt uit ‘Give’, hun derde langspeler (2004). “People like you (Never stop)”, een fantastische ballad onderstreept nogmaals het eigen geluid van het trio. Joshua Redman zorgt voor de sax en bijhorende klankkleur. Deze man kan een stukje blazen, maar integreert zich volkomen in de sound van het trio.
The Bad Plus is heel zelfrelativerend. Ze staan op een podium met een soort van ‘whatever…’gevoel. Niets virtuositeit, niets ego, …., maar het muzikaal gevoel primeert. Spelvreugde voorop. TOP!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
