N.A.M.E.- Festival 2012 – elektronisch muziekfestival het ontdekken waard!
N.A.M.E.- Festival 2012

Als er één elektronisch muziekfestival was waar ik dit jaar naar uitkeek, was het ongetwijfeld dit jonge festival in Frans Vlaanderen. Een geweldige line-up op het hoofdpodium met twee toplive-acts op vrijdag. Wat een mooie avond beloofde te worden draait toch enigszins helemaal anders uit. Gelukkig is er een wonderboy als Nicolas Jaar om de avond te redden. Die avond was er jammer genoeg geen enkel ander lichtpunt te bespeuren.

Ik denk dat wij in ons Belgenlandje heel hard verwend zijn als het aankomt op muziekbeleving. Niet alleen weten Belgische festivalorganisatoren uitmuntende artiesten te strikken, ook op vlak van organisatie kunnen onze buren uit Frankrijk gerust eens in de leer komen. Daar knelde net het schoentje op het NAME-Festival. Georganiseerd parkingbeleid? Nog nooit van gehoord. Tijdstabellen respecteren. Wanneer? Vrouwentoiletten met wc-papier? Waar is dit voor nodig? Ik kan nog wel even doorgaan en vermelden dat 3 bars voor een massa-event als dit toch ronduit te weinig is. Bovendien moest je om de veel te dure dranktickets te bemachtigen de indoor concerthallen volledig doorkruisen. Om nog maar te zwijgen dat één van de ingangen van de hallen links naast het podium van zaal twee gepositioneerd was. Een getrek en geduw van jewelste. Ok, we leggen alle negativiteit naast en ons neer en komen best eens even terzake!

Eén van meest vernieuwende en spraakmakende artiesten van de laatste jaren bewees andermaal dat supertalent aan weinigen gegeven is. Nicolas Jaar klinkt live nóg spannender dan op plaat. In Tourcoing werd hij geflankeerd door saxofonist Will Epstein en gitarist Dave Harrington. Jaar zelf zorgt voor de vocals, beats en bleeps. Een langgerekte spacenoisy intro kondigt een uur concert aan waar eenieder gaat van duizelen. In zijn livesets brengt Jaar zijn nummers telkens in een totaal ander jasje dan dat we kennen van op plaat. De versies van ‘El Bandido’, ‘Too Many Kids Finding Rain In The Dust’ en ‘Time For Us’ waren ongetwijfeld de hoogtepunten van de avond.
De diepe en loepzuivere bassen, de huilende gitaar en smekende saxofoon geven de performance een heel Lynchesque tintje mee. Ook nu katapulteert Nicolas Jaar zich in mijn persoonlijke top 5 van beste concerten van het jaar. Perfect op temperatuur gekomen voor de volgende live set.

John Talabot zagen we eerder deze zomer aan het werk op 10DaysOff met een slo-mo-house-set. Vandaag werd hij jammer genoeg geteisterd door technische problemen waardoor zijn act simpelweg werd geannuleerd. Dan maar naar Mr. Oizo’s vriendje Kavinsky die we vooral kennen van zijn bijdrage, “Nightcall”, voor de soundtrack van de film ‘Drive’. Het lijkt er heel sterk op dat deze uiterst populaire man niet helemaal weet waar hij naartoe wil met zijn set. Van disco over dirty, smaakloze electro naar techno. Even was er een lichtpuntje wanneer hij een aantal vintage acid-tracks afvuurt op het publiek. Helemaal niet overtuigend genoeg als je het ons vraagt.

Hoe hard we ook nog ons best deden, de Canadezen van Art Department konden onze mood ondanks hun voortreffelijke set niet meer keren. Naar goede gewoonte komen Kenny Glasgow en Johnny White aandraven met een heel aparte mix van de allernieuwste house- en technopromo’s en lang vergeten house classics. Hun set viel wat in het water door een bedroevende sfeer. Maceo Plex zien we nog starten maar het werd tijd om het festival te verlaten.

Als je de line-up van vanavond bekijkt, verwacht je een knaller van een feest tegemoet te gaan. Hoe komt het toch dat dit met uitzondering van Nicolas Jaar nooit het geval is geweest? Aan de N.A.M.E. om hier lessen uit te trekken. Feesten is véél meer dan een goede line-up. Of zijn wij intussen te verwaand op dit vlak? In ieder geval niet tot volgend jaar.

Organisatie: N.A.M.E. Festival

Incubate Fest 2012 – 10 - 16 september 2012 - een ware muzikale citytrip
Incubate Fest 2012
013 + Omgeving
Tilburg

Het thema dit jaar bouwt verder op dat van vorig jaar; We Are Incubate wordt You Are Incubate. De nadruk wordt dit jaar dan ook gelegd op de bezoeker, die meer dan een toeschouwer wordt. Via open debatten, participatie van de lokale bevolking, short films en longfilms, expo’s en andere projecten wordt de bezoeker verleid tot actieve participatie. Een contradictio in terminis als je de letterlijke vertaling van incubate erbij neemt (“sluimeren, niet actief zijn”). De Franse artiest JR riep op tot het inzenden van foto’s van moeders. Doorheen de straten van Tilburg kon je niet naast de uitvergrote prints kijken van toevallige passanten, Incubate die hards, moeders, en andere figuren. Naast een ruim muzikaal aanbod heeft Incubate zoals altijd ook oog voor kunst, podia en film. Maar het is niettemin in het kader van muziek dat we Incubate voor de eerste maal verkennen. In een straal van vijf kilometer worden diverse cafés omgetoverd tot muziekpodia. Van bekende tot minder bekende plaatsen, van grote tot kleine cafés, van intiem tot donker, van zwaar tot licht en zelfs ook de Sint-Pauluskerk ziet in een muzikaal optreden wel een zekere heiligheid.

Incubate Fest 2012 – vrijdag 14 september 2012
Na de gekende vrijdagavondfile rond de Antwerpse ring arriveren we een uur later dan voorzien in Tilburg waar Incubate voor de achtste keer doorgaat.
Op zoek naar parkeerplaats zien we de klok verder tikken en missen we het eerste geplande optreden van de avond; Darsombra.

We belanden in de ondergrondse garage van het Pieter Vreedeplein en wandelen richting café ’t Buitenbeentje waar Antlered Man, een vrolijk viertal uit Engeland, optreedt. Ze brengen rock’n’rollige punk en brengen zo een lichte sfeer in een donkere kroeg. In maart brachten ze hun dubbele lp ‘Giftes1&2’ uit.

Na de fenomenale show van GNOD op Yellowstock mochten we ze opnieuw bewonderen in café Extase. Het geluid was van een mindere kwaliteit en ook de visuals ontbraken, maar ze blijven Meesters van Bezwering met hun psychedelische noiserock. De zanger is een vreemde vogel, of eerder een magiër want na elk optreden verdwijnt hij op mysterieuze wijze en laat zo de overige bandleden achter met het inpakwerk.

In versneld tempo wandelden we naar de 013 waar Fields of the Nephilim, de headliner van de avond, zich aan het klaarstomen was. Ze kunnen rekenen op een loyaal publiek van zwart, metaal en duisternis. Met z’n diep donkere stem neemt Alan Delaney je mee in de kathedraal van gothrock.

Opnieuw in café Extase belandt om het optreden van The Membranes te zien keren we na welgeteld één nummer –als het al zo lang was- terug naar buiten. The Membranes zijn duidelijk in de tijd blijven steken, een tijd waar zangles onbestaande was.

We sluiten de avond af met de doom stoner metalband Ramesses uit Engeland die bestaat uit ex leden van Electric Wizzard. In het heavy metal café Little Devil sluimert de geur van bier en heavy metal black jackers. Ramesses laat geen diepe indruk na, de indringende geur van het café echter wel.

Incubate Fest 2012 – zaterdag 15 september 2012
Dag twee van Incubate zou beginnen met Twinsistermoon in de Sint-Pauluskerk. Na een zoektocht van een kwartier, en de vaststelling dat de lokale bevolking duidelijk geen kerkgangers zijn, geven we het op en keren terug naar de 013 waar het optreden van Var doorgaat. Vår uit Denemarken bestaat uit vier muzikanten en brengen een soort melange van industrial postpunk noise. Ze labelen onder Sacred Bones en zijn in de virtuele wereld bijna onvindbaar. Ze willen duidelijk anoniem blijven. De intensiteit die ze tijdens hun set uitstralen, zowel muzikaal als individueel, doet denken aan jachthonden in een dorre woestijn. Hoewel ze bijna bewegingsloos blijven, voel je de innerlijke storm in hun ziel razen. Hun set kan in één woord omschreven worden: vreemd. Zo vreemd dat je er wel van moet houden!

Nog niet bekomen van de intrigerende set van Vår sluiten we aan bij het optreden van Lower. Lower brengt postpunk op een wel heel laag pitje, zowel vocaal als instrumentaal. We besluiten dan maar nog wat van de sporadische stralen zon te gaan genieten.

We keren terug naar de 013 voor Lust For Youth, een band die uit twee bandleden van Var bestaat, en italo pop op de grens van darkwave synth noise brengen. De sfeer is niet minder bevreemdend en ook deze band blijft meer muziek om te ervaren dan te beluisteren.

Verder in de 013 is Slomatics, een doom postmetal band uit Ierland. Hoewel de drummer z’n ziel uit z’n lijf schreeuwde kwam er weinig geluid uit de microfoon. Na twee nummers werd duidelijk dat het een eentonige set leek te worden en ruilden we de donkere setting van de 013 in voor het intieme, gezellige decor van café De Plaats waar Garda uit Duitsland hun set bracht. Garda brengt sfeervolle indie rock met frivole ritmes die je meeslepen in een subtropische  atmosfeer. De zanger is gezegend met een zachte, authentiek warme stem en de vier andere muzikanten dragen enkel bij tot de harmonieuze stemming die Garda heet.

Net voor Mogwai zet Conan een strakke set doom postmetal in die je bij ieder nummer nog net wakker schudt voor je wordt meegesleurd in hun repetitieve odyssee van trillend metaalgedruis.

Dé afsluiter van de avond is een band uit Engeland die al sinds 1995 de meest zuivere postrock brengt. Mogwai is één van die bands waar je als trouwe muziekfan alleen maar het diepste respect voor kan voelen, wat dan ook tot uitdrukking kwam in een overvolle 013 zaal. Net alsof ze over de gave beschikken de meest harmonieuze klanken door hun instrumenten te laten klinken om je mee te nemen naar de meest aardse hemelen. Ze spelen alsof ze ademen, met een bedrevenheid om stil van te worden. Maar wie goed kijkt ziet dat de leden van Mogwai perfect op elkaar afgestemd zijn en in ieder nummer elk detail zorgvuldig werd uitgewerkt.

Incubate Fest 2012 – zondag 16 september 2012
Buildings geeft het startschot van dag drie. Ze komen uit de Verenigde Staten en brengen noiserock pur sang. Ze zijn niet de meest overtuigende band in het genre en hadden de pech dat het geluid van de basgitaar niet ten volle tot z’n recht kwam.

Na een intermezzo zon stond British Sea Power op het menu. Maar laat je vooral niet misleiden door hun bandnaam. British Sea Power brengt indierock met weinig power. Ze speelden echter wel in een eigentijdse en kunstzinnige locatie; De Nieuwe Vorst. Goed te vergelijken met de Gentse Vooruit. In tegenstelling tot het drukke stadscentrum waar de meeste optredens doorgingen, vinden we in de tuin van De Nieuwe Vorst een oase aan rust gemengd met esthetiek en kunst.

De dag leek een teleurstelling te worden en na Cult of Youth die duizelingwekkend weinig potentieel in zich droegen, hielden we het dan ook voor bekeken en sloten we de dag af met een terugblik naar de beste optredens van Incubate. Het waren er minder dan verwacht, maar het was een mooie ervaring om ‘geincubate’ te worden.

Organisatie: Incubate ism 013, Tilburg

Het zal wel niet de beste jaargang van Leffingeleuren geweest zijn, toch viel er genoeg moois te rapen om van een geslaagde editie te spreken. De mix tussen gevestigde waarden en 'te ontdekken' groepen lokte opnieuw veel muziekliefhebbers naar Leffinge en die zullen wellicht niet ontgoocheld zijn. Het kwam nochtans wat stroef op gang : echte uitblinkers zag ik er vrijdag niet. Op zaterdag noteerde ik enkele flinke verrassingen terwijl de zondag over de ganse lijn van een constant hoog niveau was.

dag 1 – vrijdag 14 september 2012
Waar is de tijd dat The Van Jets als een garagegroepje onverwacht de Rock Rally wonnen? Van het garagegevoel schiet tegenwoordig niets meer over en krijgen we in de plaats overdonderende, bombastische en soms wat aan Bowie schatplichtige glamrock. Aan zelfvertrouwen heeft zanger Johannes Verschaeve, die er uitzag als een jonge Brian Eno, absoluut geen gebrek maar me raken deed hij nooit  en de extra man op toetsen, Floris De Decker van Team William, maakte me ook al niet gelukkiger.

Nee, geef me The Subways dan maar. Dit rockte tenminste, weliswaar met de diepgang van een platbodem, maar er zat toch wat vuur in. Dit Britse drietal heeft sinds hun eerste passage op Leffingeleuren (2005) een enorme livereputatie opgebouwd en ik vond het tijd om dat eens te checken. Ze brachten het soort teenage rock, zonder omkijken, dat me deed denken aan Blood Red Shoes, hoewel ik The Subways stukken beter vond. Zanger-gitarist Billy Lunn is een geboren frontman die moeiteloos het publiek voor zich won. Ondermeer door zijn pas geleerde Nederlands te demonstreren en hij slaagde er zelfs in om de ganse tent "mijn moeder" te laten roepen! Tweede troef van de band is de voortdurend rondwervelende bassiste, Charlotte Cooper. Alleen bekwam het zingen deze blonde vamp wat minder. Veel verder dan het geluid van een verkouden goudvis kwam ze niet maar voor de rest geen kwaad woord over The Subways.

Het ging er heel wat ernstiger aan toe bij Tu Fawning, een groep uit Portland, Oregon. Dit collectief rond Joe Haege (ook bekend van 31 Knots) bracht theatrale pop geschraagd door tribale ritmes. Dat klinkt behoorlijk saai en ook de muziek nodigde niet meteen uit tot uitbundig feestvieren, toch probeerde Tu Fawning het luchtig te houden. Zo dook Toussaint Perrault plots in de zaal op met een gekke trombone. De eentonigheid werd handig vermeden door regelmatig eens van instrumenten te wisselen. Maar ik onthield toch vooral de geslaagde cover van "Love will tear us apart" (Joy Division).

Sleepy Sun, uit San Francisco, dat vrijdag in de zaal mocht afsluiten bleek nog steeds in hetzelfde bedje ziek. Mooie sound maar de songs blijven met haken en ogen aan elkaar hangen. Nochtans klinkt de gitaar van Evan Reiss bij momenten imposant en dan hoop je dat hij even door zal scheuren zoals Hawkwind maar dat gebeurde dus niet. Tijdens hun soundcheck speelden ze een uitgerafelde versie van "The letter" (The Box Tops) maar tijdens hun reguliere set hoorde ik nooit een song van dat kaliber. Slecht was het zeker niet maar bij Sleepy Sun heb ik telkens het gevoel dat het zo veel beter zou kunnen.

dag 2 – zaterdag 15 september 2012
Zaterdag begon mijn parcours bij Japandroids, een duo uit Vancouver. Dit keer kon hun gestileerde punk, die met veel spierkracht gebracht werd, me niet volledig overtuigen. Het bleef een beetje hinken op dat ene truckje en met energie alleen red je geen optreden. Naar het einde toe kwam er meer variatie en tijdens dat ene nummer, toen gitarist Brian King op de basdrum ging staan, kregen we alsnog vuurwerk.

Toen ik net voor het optreden wierookstokjes op een monitor zag smeulen begon ik toch even te twijfelen. Zou de houdbaarheidsdatum van de muziek van Wolf People niet te ver overschreden zijn? Want hetgeen wat dit Britse viertal produceert is echt niet van deze tijd. Erg Brits aandoende psychedelische folkrock dat deed denken aan mastodonten als Jethro Tull of Traffic terwijl de zang dan weer herinnerde aan Fairport Convention. Dat klinkt meer dan belegen en bovendien stonden de vier er bij alsof ze wortel hadden geschoten. En toch tekende dit Wolf People voor HET hoogtepunt van Leffingeleuren. Hun plaat ‘Steeple’ uit 2010 vond ik al knap, live klonk het nog een stuk intenser ondanks de thuisgelaten dwarsfluit. De gitaren meanderden zich steeds heerlijk een onvoorspelbare weg vol sublieme tempowisselingen. Wolf People had ook een hele greep nieuwe songs bij die stuk voor stuk ontzettend knap klonken en het beste laten vermoeden voor een nieuwe plaat. Bij deze groep, die verrassend veel bijval kreeg van het publiek, kreeg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij mijn allereerste Black Mountain optreden. Een verrassend fris en opwindend concert waarbij de inspiratie gezocht werd in het soort muziek dat door zowat iedereen verguisd wordt.

Kyle Thomas (Brattleboro, Vermont) is niet voor één gat te vangen. Zo speelt hij bij de folkrockgroep Feathers en is hij tevens lid van Witch, het stonergroepje waarin ene J. Mascis aan de drumkit zit. Als King Tuff bracht hij zaterdag in het café heerlijk vet klinkende rammelpop. De King had naast een bassist en een drummer nog een extra gitarist meegebracht wat zijn lo fi liedjes wat forser liet klinken dan op plaat. Ze mochten er dan al wat sjofel uitzien terwijl de nasale stem van Kyle Thomas soms wel erg zeurde, de feel-good factor hiervan lag bijzonder hoog. Enigszins te vergelijken met Harlem, T-Rex of Cheap Time.

Joss Stone verscheen blootsvoets, in een beeldig jurkje, op het podium en kon meteen imponeren met die onwaarschijnlijke stem van haar. Maar al snel werd duidelijk dat alle risico's hier gemeden gingen worden. Die stem mocht nooit eens door het lint gaan en de negenkoppige band, inclusief drie blazers en twee achtergrondzangeressen, hield het steeds bijzonder clean. Echt mis liep het nooit maar tijdens dat ene nummer, "The high road", wanneer niet toevallig de blazers even van het podium verdwenen waren, hoorde ik de Joss Stone die ik echt wilde horen : vocaal ongepolijst uithalend terwijl de begeleidingsband haar hiervoor de ruimte gaf. Een gemiste kans of zou de lokroep van de r&b-dollars ook voor haar niet te weerstaan zijn?

dag 3 – zondag 16 september 2012
Zondag mocht Spinvis met zijn timide, Nederlandstalige liedjes openen en kreeg daarvoor reeds vroeg op de middag heel wat volk op de been. 'Herfstig' was het woord dat bij me opkwam, zelfs zo 'herfstig' dat je bijna hoopte dat het buiten zou gaan miezeren. Tussen de knappe eigen songs hoorde ik ook een mooie cover van "Twee meisjes" (Raymond Van Het Groenewoud).

Na een ingetogen Spinvis kon het contrast met Staff Benda Bilili niet groter zijn. Deze uitbundige Congolese dansmuziek van vijf poliopatiënten en drie backing muzikanten klonk bijzonder aanstekelijk. Staff Benda Bilili betekent "kijk verder dan de verschijning" en zelf voelen ze zich allerminst beperkt zo te zien, swingend als de neten in hun rolstoel. Djunana Tanga-Suele liet zich zelfs even uit zijn rolstoel glijden om op zijn korte stompjes te gaan dansen. Naast de immense stemmenpracht draagt de satongé van Roger Landu bij tot hun unieke sound. De satongé is een zelfgemaakt instrument, bestaande uit een conservenblik, een houten boog en een elektriciteitsdraad, dat een snerpend geluid gaf. Voor sommigen misschien vervelend, ik vond het hun muziek een speciaal effect gevend, een beetje zoals de distortion op een gitaar. Ook opmerkelijk : midden in het optreden vond Kabamba Kabose Kasungo, bengelend op twee enorme krukken onder zijn oksels, nog even de tijd om te gsm'en! Staff Benda Bilili lieten met hun ongebreideld enthousiasme waarschijnlijk niemand onberoerd.

Het Britse Kitty, Daisy & Lewis zijn twee zusjes en een broer, hier begeleid door ma Ingrid Weiss op contrabas en pa Graeme Durham op gitaar. We kregen een smaakvolle mix van swing, rhythm and blues, country en rock-'n-roll uit de jaren '50-'60. Toen special guest Eddie 'Tan Tan' Thornton, op trompet, het gezelschap kwam vervoegen werd er prompt overgeschakeld op ska en rocksteady. Misschien een ietsje te hoog kabbelgehalte maar dat werd verholpen tijdens de delicieuze Canned Heat-cover "Going up the country" met een sensuele Daisy vooraan op snaredrum en Kitty scheurend op mondharmonica. Ze gingen nog even door op dat elan maar tijdens het laatste nummer liep het wat mij betreft toch wat mis toen Lewis zijn gitaar zinloos hard liet snerpen. Kleine smet op een optreden vol subtiele schoonheid.

Big Harp ontstaat wanneer het koppel Chris Senseney (uit een boerengehucht in Nebraska) en Stefanie Drootin-Senseney (uit grootstad Los Angeles), na het maken van twee kindjes, besluiten een band te vormen. De plaat ‘White hat’ is het resultaat en die kwamen ze voorstellen in het café. Bijgestaan door een drummer straalde hun, door country en folk geïnspireerde, muziek een warme gloed uit. De waarachtigheid droop er van af en Chris haalde regelmatig wat onbeholpen (zo leek het toch) uit op gitaar wat mijn rock-'n-rollziel dan weer streelde. Wereldklasse was het niet maar hier in dit kleine café overtroffen ze waarschijnlijk, net als King Tuff op zaterdag, zichzelf. Na deze hartverwarmende set en na drie zware dagen zag ik het lange wachten op Beirut niet meer zitten en vertrok ik huiswaarts. Maar uit een doorgaans betrouwbare bron vernam ik dat ook Beirut niet ontgoochelde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Leffingeleuren 2012 – zaterdag 15 september 2012
Leffingeleuren 2012

Sorry voor de ongetwijfeld sympathieke, fleurige en mooie souldames als Nneka, Speech Debelle en Joss Stone, maar vandaag hebben wij resoluut de kaart van de gitaar getrokken waardoor wij noodgedwongen de passages van deze jonge deernes aan ons moesten laten voorbijgaan. Met pijn in het hart zouden we misschien kunnen zeggen, maar zo goed vinden we die dames nu ook weer niet (En geen nood de mooie pics spreken al boekdelen!).

Bij The Temper Trap stonden de gitaren weliswaar nog in veiligheidsmodus. Dit is het soort luchtige poprock die u ten allen tijde kan opzetten, ook als uw schoonmoeder en uw hippe oma op bezoek zijn. De Australiërs kleurden Snow Patrol-gewijs keurig binnen de lijntjes en deden hun best om vooral niemand tegen de borst te stuiten.

Eerste bom van de dag : Japandroids. Amai ! Een duo met verschroeiende punkrock songs en de gejaagdheid van een uitgehongerde hyena met hondsdolheid. Hard, rechtdoor en smerig. Dit is wat we noemen pal erop ! Wij moesten tijdens hun verwoestende set al eens aan The Gun Club denken tot ze tot ons groot genoegen ook nog eens Gun Club song “For the love of Ivy” inzetten. Geen idee of de jongens van The Black Box Revelation hier aanwezig waren, maar als ze deze wervelstorm gezien hebben zullen ze het toch wel een beetje benauwd gekregen hebben.

Terug naar de seventies, met het heerlijke Wolf People, jonge gasten die zweren bij oude muziek als Jethro Tull, Led Zeppelin, Ten Years After en Cream. De heren speelden een flinke greep uit hun weldra te verschijnen nieuwe plaat en het klonk veelbelovend. Dit was fijne, virtuoze en bij momenten psychedelische rock met glooiend en subliem gitaarwerk. De zanger was lichtjes verrast van zoveel positieve respons en kon zijn publiek niet genoeg bedanken. Maar het waren wij die hem moesten bedanken, want dit was misschien wel het sterkste muzikale staaltje van gans het festival.

Snel naar een volle tent waar The Black Box Revelation ons stond op te wachten. Nog zo een zekerheid, een mens weet wat zich te wachten staat maar wordt toch nog altijd met verstomming geslagen als hij dit gretige duo aan het werk ziet. Een beetje zoals bij Triggerfinger dus, maar hier met meer roll dan rock, minder luid maar vuiler. Het tweetal is inmiddels al zo goed op elkaar ingespeeld dat dit klinkt als een goed geoliede machine, wat daarom niet wil zeggen dat het een afgelikt boeltje is.
Het vuur zat er volop in, de tent stond nog maar eens op zijn kop en de moordende riffs van Paternoster vlogen in het rond. Wij wensen hen het allerbeste toe met die Amerikaanse tournee, het moet nu maar eens gaan lukken.

Nog maar eens een fameus kroegoptreden, waarom niet ? Café de Zwerver bleek de perfecte locatie voor de simpele rechttoe rechtaan garage rock van King Tuff, een Amerikaanse rocker die zopas een fijn plaatje gemaakt heeft (simpelweg ‘King Tuff’ genoemd, niet te moeilijk doen) en die daarmee zonder veel poespas het café deed kolken.

Als hoofdact in de tent had de organisatie niemand minder dan de bevallige Joss Stone weten te strikken. We hebben toch maar even de moeite gedaan om een glimp op te vangen van madam, maar zoals dat dikwijls met vedetten het geval is, kwam la Stone tien minuutjes te laat het podium opgewandeld, dus hebben we amper één nummertje meegepikt. Wat kunnen we dan zeggen ? schoon kind, prachtige soulstem, en nu snel naar de zaal.

En daar is ie, de tweede bom van de dag, een splinterbom deze keer, genaamd Future Of The Left. Een band die garant staat voor hyperkinetische, epileptische, opgejaagde, meedogenloze en ophitsende indie-punk rock die onze schedel genadeloos deed open splijten. Niet verwonderlijk dat deze band ontstaan is uit de overblijfselen van het al even kwade en opwindende Mc Lusky, waarvan hier dan ook nog een tweetal songs uit de kast werden gehaald. Er werd verder rijkelijk geput uit dat laatste fantastische album ‘The plot against common sense’, het soort plaat die u ook mag opzetten als uw oma en schoonmoeder op bezoek zijn, maar dan alleen maar als u die bitches zo gauw mogelijk uw kot uit wil.
Dit was zondermeer dit weekend het heetste optreden in Leffinge, waar zelfs kaalkoppen hun haren van recht kwamen. Geniale pokkeherrie.

Een goed bewaard Belgisch geheim als afsluiter van vandaag, Creature with the Atom Brain, niet zo een klinkende naam als die andere Belgische toppers die hier speelden, maar minstens even interessant, en een band met eigenlijk meer internationaal aanzien. Als je uw tweede plaat kan laten produceren door niemand minder dan de grote Chris Goss, en als je al begeleidingsband van Mark Lanegan op tournee kan, dan heeft dat wel wat meer te betekenen dan het zoveelste optreden in pakweg de parochiezaal van Poelkappelle.
De nieuwe plaat heet ‘The birds fly low’ en hetgeen we hieruit geserveerd kregen klonk uitermate verslavend. Hoewel we een breed spectrum van sound en stijlen kregen, zijn de stoner invloeden van Goss duidelijk nog aanwezig. De gitaren kwamen iedere song sterk opbouwend onder stoom en de songs groeiden zo telkenmale naar een driftige climax toe. Het voor de gelegenheid meegebrachte blazerstrio was volgens ons niet nodig geweest omdat die gasten niet echt iets konden toevoegen aan de vibrerende sound van Creature with the Atom Brain, maar voor de rest was dit naar onze mening een bijzonder boeiende en sterke prestatie. Aardige band, knap geluid.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge