The Golden Years 2012 –  de ‘survival sixties’
The Golden Years 2012
Sportpaleis
Antwerpen

Weer een ‘Golden Years’, weer een jaartje ouder. Het gaat snel. Maar ook voor mijn jeugdidolen uit de sixties, die nu bijna zeventig jaar oud zijn. Ze beginnen stilaan (en letterlijk) uit te sterven.
Vandaar dat deze (reeds 24^e) aflevering voor de laatste keer als thema ‘The Sixties’ had. Volgend jaar vliegen we dus waarschijnlijk volledig de glamrock en de disco in, dit jaar konden we nog een laatste keer genieten van een aantal groepen. We konden ook vergelijken, want de meeste groepen zagen we reeds eerder aan het werk hier. En de balans is positief: groepen, waar we één van de vorige keren onze bedenkingen bij hadden, kwamen nu veel sterker naar voor. Waarschijnlijk hebben zij ingezien dat optreden voor meer dan 10000 toehoorders toch een beetje voorbereiding vergt.
Het resultaat was een sterke aflevering, maar zonder grote uitschieters. Wel hebben we dit jaar heel wat afgezongen, samen met het publiek. De sfeer zat er dus wel weer duidelijk in.
Vaste presentator Carl Huybrechts was er ook weer bij. Zoals alle jaren houdt hij ervan de Hollanders in het publiek (ludiek) te schofferen. Daardoor kreeg ik het gevoel weer eens thuis te komen. En dat is waarschijnlijk de bedoeling.

‘Dozy, Beaky, Mick & Tich’ zorgden meteen voor de sfeer met het grappige “Zabadak”. De toon was daarmee gezet. “Hold Tight”, “Bend It” en het onvermijdelijke “The Legend Of Xanadu” knalden uit de boxen en warmden het publiek helemaal op.

De set van ‘Chris Andrews’ was een stuk korter, maar zijn hits “Yesterday Man”, “Pretty Belinda” en “To Whom It Concerns” gingen er vlot in.

‘Dave Berry’, die nog steeds wereldberoemd is in België door zijn optreden in de Knokkecup in 1965 (!), waar zijn ploeg slechts derde werd, deed wat van hem verwacht werd. Hij is een gedistingeerde heer geworden. Maar dat belette hem niet te starten met een stomende “Route 66”. “Little Things”, “Mama” (waar is de tijd van de botsauto’s?), en uiteraard “This Strange Effect” vervolledigden zijn act. Hij deed zelfs even de gimmick met de handjes, hetgeen duidelijk gewaardeerd werd door het publiek. Maar waar bleef “The Crying Game”?

‘The Tremeloes’ waren een echte hitfabriek en produceerden heel veel meezingers. Hun set was, net zoals vorige keer, nogal zwak. Maar toch kregen ze door hun enthousiasme het publiek op hun hand met “Here Comes My Baby”, “Even The Bad Times Are Good”, “Suddenly You Love Me” en “My Little Lady”. Maar het moet gezegd worden dat hun samenzang in “Silence Is Golden” innig mooi was!

De songs van ‘Chris Montez’ klinken altijd wat ingehouden, maar met “C’mon Let’s Go” bewees hij toch dat hij een rocker kan zijn. Met “Some Kind Of Fun”, “Let’s Dance” en “The More I See You” bracht hij nog een aantal tophits, maar ik had toch stiekem gehoopt op “Ay No Digas”.

Met ‘The Searchers’ kwam weer een vaste waarde aan bod. Ze brachten hun tophits, zoals “Love Potion No. 9”, “Needles And Pins”, “When You Walk In The Room” en uiteraard “Sweets For My Sweet”. Maar deze keer verrasten zij ons toch met een prachtige versie van “The Rose”. Niet van hen, maar wat een cover!

Daarna kwam de langste act van de avond. En het was toch een hoogtepunt. ‘Peter Noone’, de duivel-doet-al van ‘Herman’s Hermits’, bleek naast een goede zanger ook een man te zijn die houdt van grapjes. Zijn act was zeer afwisselend en onvoorspelbaar. Eerst leek hij de echte tophits van de band te negeren met een cover van “Wonderful World” en met “A Little Bit Better”.
Hij verklaarde een bewonderaar te zijn van Johnny Cash, waarna hij pardoes “Ring Of Fire” inzette, gezongen met die typische diepe Cash-stem. Niemand had verwacht dat hij ook op die manier kon zingen, want we zijn natuurlijk dat lieve stemmetje gewoon van hem.
En nog was het niet gedaan: plots verklaarde hij de zoon te zijn van Elton John en Mick Jagger, waarna hij een prachtige imitatie bracht van Mick in “Start Me Up”. De man wil duidelijk aantonen dat hij meer kan dan hitjes zingen. En met succes!
Maar dan was toch de tijd aangebroken voor een resem hits, luid meegezongen door het publiek. Wat dacht je van “Mrs. Brown, You’ve Got A Lovely Daughter”, “I’m Into Something Good”, “Silhouette”, “There’s A Kind Of Hush” en “I’m Henry VIII, I Am”. “No Milk Today” mocht natuurlijk ook niet ontbreken.

‘The Manfreds’ mogen natuurlijk niet de naam van hun vroegere toetsenman Manfred Mann gebruiken, maar met hun vroegere zangers Paul Jones en Mike D’Abo klonken ze net zoals toen. En wat een stem hebben die mannen nog steeds! En het mondharmonicaspel van Paul Jones mag er zijn. Ook zij wilden bewijzen dat ze meer zijn dan een jukebox, en daar slaagden ook zij in. Ze brachten “Sha La La”, “Do Wah Diddy Diddy”, “If You Gotta Go, Go Now”. Met als kers op de taart natuurlijk “Ha! Ha! Said The Clown” en “The Mighty Quinn”.
Zij hadden de ondankbare taak op te treden als laatste van de avond. Het publiek was duidelijk moe en schor gezongen en wou naar huis.
Tijdens de samenzang met “Get Back” begonnen velen de zaal reeds te verlaten.

Samengevat was dit een sterke editie van ‘The Golden Years’. Volgend jaar, voor de 25^e keer, wordt het iets helemaal anders. Ik kijk er naar uit!

Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen  

Sonic City Festival 2012 – curated by Suuns - Na duizenden jaren brengt Swans het sjamanisme terug naar Kortrijk
Sonic City Festival 2012
Kreun
Kortrijk

Het Sonic City Festival is een jaarlijks terugkerend festival, georganiseerd door de Kreun. Het concept blijft onveranderd : een curator wordt aangesteld om de line up van het festival samen te stellen. Dankzij dit concept wordt elke editie van Sonic City uiteraard totaal anders. Een nieuwe look, een ander perspectief, verrassende keuzes en een enorme muzikale diversiteit. Na Millionaire ('07) en Dalek ('09), Deerhoof ('10) en Liars ('11) werd het festival dit jaar gecureerd door de Canadese band SUUNS. Wederom koos De Kreun voor een band met een bijzonder eclectische smaak, zodat ook de line up barst van de verscheidenheid. Met o.m. Swans, Suuns, Tim Hecker, Demdike Star, Each Other, BEAK> en Fuck Buttons.

Sfeerbeelden dag 1 en dag 2 : http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/

review dag 2 – zondag 2 december 2012

Vorig jaar in februari waren we redelijk onder de indruk van Suuns, en de programmator van De Kreun was dat blijkbaar ook, want Suuns mocht dit jaar curator zijn van het tweedaagse Sonic City festival. Wij kozen voor de zondag, met als voornaamste act natuurlijk Swans, die met hun nieuwe album ‘The Seer’ in vele eindejaarslijstjes zal opduiken. Swans zou twee uur optreden vanavond, waar de meeste bands die op zondag speelden maar een halfuur mochten optreden.

Het festival begon redelijk vroeg op zondagmiddag, maar wij pikten in bij Clinic. Deze Liverpudlians kenden we nog van hun album ‘Walking with thee’ (uit 2002), waar ze heel avontuurlijk een Engelse interpretatie gaven aan The Pixies ten tijde van ‘Surfer Rosa’. Sindsdien waren we deze band echter uit het oog verloren, en live hadden we ze in tien jaar nog nooit aan het werk gezien. Clinic viel zeker op door hun podiumact, geïnspireerd door The Residents, leek het of de chirurgen van AZ Groeninge op hun vrije dag besloten hadden de Kreun over te nemen: de concertzaal was omgetoverd tot een operatiekwartier, alle bandleden droegen blauwe operatiejassen en ditto maskers, enkel de plastic handschoenen ontbraken.
Clinic deed dus zijn naam eer aan, en ook hun muziek was compromisloos, een heel eigen tegendraadse postpunk sound, misschien dat qua attitude The Fall nog in de buurt komt, het orgeltje klonk heel erg ouderwets, en de gitaren waren verdomd raar gestemd. Een harmonica en klarinet zorgden voor een ouderwets new wave geluid, terwijl kapotte beats een heel vervreemdend effect creëerden (Al zullen die blauwe operatiejassen en maskers er ook voor iets tussen gezeten hebben, het was de eerste keer dat ik iemand met een mondmasker op klarinet zag spelen).  “IPC” en “Seesaw” stonden op de setlist deze namiddag. Clinic, echt geen voor de hand liggende band. Hun laatste album heet ‘Free Reign’, doe er uw voordeel mee.

We hadden ook nog nooit van Sir Richard Bishop gehoord. Deze Amerikaan komt uit de Arizona punk scene, (zie ook Meat Puppets), speelt al sinds 1979 experimentele rock met Sun City Girls, en treedt sinds een aantal jaren solo op. De man mocht ons een halfuurtje op akoestische gitaar vermaken, en nam ons mee op een reis langs de verschillende continenten: het begon met een Indisch geïnspireerd nummer, de sitargeluiden zoemden op de achtergrond terwijl Bishop op virtuoze wijze op zijn gitaar tokkelde, om dan over te gaan in Engelse folk (Jimmy Page a la ‘The battle of evermore’) en af te sluiten met een door flamenco geïnspireerd nummer.

Tijd om eens buiten een frisse neus op te halen, voor de rokers, en iedereen die een hapje wou eten, had de organisatie het terras omgebouwd tot een loungeruimte, met gasfakkels, een alternatieve platenbeurs, een koffiecaravan en een warme broodjesstand, die welkom was bij deze vriestemperaturen.

Het contrast tussen Sir Richard Bishop en de volgende artiest, kon moeilijk groter zijn. Tim Hecker is een Canadese electronica-artiest, die ambient composities schrijft en dit jaar samen met Daniel Lopatin (Oneohtrix point never)  het album ‘Instrumental tourist’ maakte.  Hecker trad op in het volledige duister, enkel de lichtjes van zijn apparatuur lieten toe nog iets op het podium te ontwaren. Zijn ambient drones werden doorklieft door belletjes, en het geheel was ook door het hoge volume, een fysieke ervaring waarbij het geluid je omarmde alsof je in een warm bad zat. Digitale droomnoise voor gevorderden, zo kan je het nog best omschrijven.

Beak> was de eerste band van de avond, die meer dan een half uur toebedeeld kreeg. De band van Geoff Barrow, jawel de man van Portishead, bestaat naast Barrow op drums, uit een bassist en een keyboardspeler. Barrow is duidelijk bezeten door geluid, want het duurde een hele tijd voor hij tevreden was met de soundcheck, en ook tussen de nummers door moest de klankafstelling gecontroleerd worden, wat enigszins de vaart uit de set haalde. Beak> haalt schaamteloos zijn inspiratie bij de krautrock van Neu, het was net of we veertig jaar terug gekatapulteerd werden, een donkere, hypnotische, mechanische groove trok zich op gang, bas, drums en vintage keyboard stippelden een epische, maar Teutoons parcours uit, waarop Barrow dan nog eens zong, met toch wel een vrij beperkte stem, die wel iets mee had van Ian Curtis. De laatste twintig jaar, is er wellicht maar een band die iets gelijkaardigs gedaan heeft, en dat is Trans Am. Ondanks de vele pauzes tussen de nummers, was het publiek toch enthousiast.

In 2010,  na 14 jaar onderbreking, besloot Michael Gira om Swans weer uit de kast te halen. Zelf liet hij weten dat we dat absoluut niet als een reünie moesten beschouwen, maar gewoon als het beste vehikel om te brengen waar hij nu mij bezig is. Het dubbelalbum ‘The seer’ zal in veel eindejaarslijstjes opduiken, ook al is het allesbehalve een hapklare brok.
Michael Gira, een grijze en gegroefde kop, 58 ondertussen, kwam op in een zwart verfrommeld pak, en een witte cowboyhoed. De man staat er algemeen om bekend geen gemakkelijke man te zijn, en dat bleek ook uit de tijd die hij aan de soundcheck besteedde, hier was duidelijk een perfectionist aan het werk. Toen alle instrumenten naar wens gestemd waren, moesten zijn hemdsmouwen op de juiste manier opgerold en vastgemaakt worden, en toen was alles zo als Gira het wilde, en konden we beginnen.
De man heeft wel gevoel voor humor, hij wist dat hij het publiek heel lang had laten wachten, en wenste het publiek een goeie nacht, zei “See you tomorrow” en liep het podium af. Even later kwam hij dan toch terug, zonder cowboyhoed, en met luide gitaaraanslagen trok Swans zich op gang.
Michael Gira had een aantal karakterkoppen meegebracht, naast een gitarist, bassist en drummer, waren vooral de lapsteel gitarist , Christoph Hahn, (die wel een jongere broer van Gira leek, met zijn grijze sikbaardje en gekreukeld kaki pak) en de percussionist, opmerkelijke verschijningen. Die laatste, Thor Harris, is de drummer van Shearwater, en stond vrijsnel in zijn blote, harige, gespierde bast te drummen, als een woeste Wiki de Viking. Dat de man in het gewone leven timmerman is, was er aan te zien, hoe hij in de ultralange nummers van Swans, op zijn percussie bleef meppen en doorgaan, bewees dat de man over een serieuze fysieke conditie beschikt. Het moet geleden zijn van de passage van Joey Castillo bij Queens of the Stone Age, dat ik nog zo een beest van een drummer gezien heb.
Goed, hoe klonk Swans nu eigenlijk? Wel, dat is moeilijk te omschrijven, in ieder geval is het luid, en zeker een fysieke ervaring. Hoewel Swans uit de New Yorkse ‘no wave’ komt van de jaren tachtig, heeft Gira dat geluid, en ook de meer kale, gothische inslag die hij begin jaren negentig bewandelde, ondertussen verlaten, en is hij nu met andere dingen bezig.
“To be kind” bijvoorbeeld zette in met minutenlange drones, dissonante lelijke klanken, waar na verloop versieringen in opduiken, die door de verschillende muzikanten aangebracht worden, waarna Gira zijn tekst heel langzaam declameerde. Veel steelpedal en reverb in dit nummer, Gira vond hier een soort industriele country uit, en op het moment dat hij zijn armen uitstrekte, had hij wel iets van een oude Indiaanse sjamaan, die zijn voorvaderen aanriep.
Ik ben er nog altijd niet uit of dit nu grootstedelijke blues is, of landelijke, kapotte country op zoek naar de origines van het Amerikaanse platteland. In ieder geval heeft dit weinig van doen met noise a la Sonic Youth, hoewel het dissonant is, gebruiken de Swans traditionele rock en country instrumenten (staafklokken, klarinet, pedal steel), maar het geluid dat ze er uit persen is op zijn minst ongewoon, alsof je de klank in bijtend zuur giet.
In een ander nummer, sloeg Gira minuten lang zijn gitaar aan, voor het nummer eindelijk op gang kwam, maar wanneer het toen vertrokken was, mondde het uit in een catharsis die we lang niet gehoord hadden. Gira bezweerde ons “ I see it all”, en wat hij dan wel zag, was beslist huiveringwekkend.
Eén van de hoogtepunten van de set kwam toen Gira in een van zijn nummers een grote fluim de Kreun instuurde. Ook de percussionist maakte indruk met zijn buisklokken, als Van Quickenborne nog een beiaardier nodig heeft om op een januari zijn burgemeesterschap in te luiden, dan hadden wij hier de juiste man gevonden. Goed na twaalf uur zetten de Swans hun ultieme krachttoer in, met Gira die op mondharmonica zijn laatste duivels bezwoor, indrukwekkend gewoon.

Na het optreden zou Gira nog zijn platen signeren, maar aangezien de Omer al uren uitgeput was, en we nog een lange rit voor de boeg hadden, besloten wij om snel huiswaarts te keren.

Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, heel veel verschillende bands, elk met hun eigen geluid, die zich kort mochten voorstellen, maar het was toch vooral Swans die indruk maakte, ik denk dat ik niet alleen was met die beoordeling. Volgend jaar in maart (30 maart 2013) in Trix Antwerpen ...

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/

Organisatie: Kreun, Kortrijk – Sonic City Festival

Crossing Border Festival 2012 –– Kwaliteit meer dan de evenknie van kwantiteit
Crossing Border Festival 2012
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2012-11-17 & 18

Sinds 1993 wordt in het Nederlandse Den Haag jaarlijks Crossing Border, het meest vooraanstaande internationale, interdisciplinaire literatuur- en muziekfestival in zijn soort in Europa, georganiseerd.
In 2009 werd ook gestart met een Belgisch luik en in dat kader streken afgelopen zaterdag en  zondag  voor de vierde maal heel wat muzikanten, schrijvers, dichters, tekenaars en vertellers neer in de Antwerpse Arenbergschouwburg om hun eigen ding te doen. Deze keer tekenden in totaal 40 acts present op diverse podia en hoewel de - in vergelijking met de vorige editie - doorgevoerde afslanking en het zich beperken tot één enkele locatie minder frustratie zou moeten opwekken bij de bezoekers omdat er telkenmale moeilijke keuzes dienden te worden gemaakt en het literatuurgedeelte in 2011 jammer genoeg aan belangstelling inboette, was het ook dit jaar zich spoeden van voorstelling naar voorstelling. Niet omwille van organisatorische redenen – verre van zelfs – maar omdat het aanbod gewoonweg zo lucratief was. Er vielen ontdekkingen te rapen, bijna verloren gewaande gevestigde waarden stonden geprogrammeerd maar ook de waaier aan muziekstijlen oogde breder dan ooit.

En wat dit laatste betreft, kon er met de openingsact op zaterdag geen betere keuze gemaakt  worden met het Nederlandse The Kyteman Orchestra (****). Hoewel hij een commercieel succes behaalde met zijn debuutplaat ‘The Hermit Sessions’ (2009) ontbond de in Utrecht geboren trompettist, componist en dirigent Colin Benders kort daarop zijn Kyteman’s Hip-hop Orchestra op haar hoogtepunt. Het woord ‘Hip-hop’ verdween in de groepsnaam, Benders omringde zich deels met andere doch gelijkgestemde en even toegewijde muzikanten en werkte vanuit zijn Kyptonia, een studio in een industrieel pand waar heel wat diverse artiesten aan de slag kunnen, aan een nieuwe groep en dito geluid. Het nieuwe project werd aldus nog grootser als voorheen en de focus beperkte zich niet langer tot jazz en hip-hop maar ook opera, drum & bass, elektronica en zoveel andere stijlen maakten hun opwachting. Nadat The Kyteman Orchestra de voorbije zomer op tal van festivals schitterden, mochten ze nu ook Crossing Border 2012 aftrappen en aldus stonden ze ook op zaterdag 17 november in de Arenbergschouwburg.

Het amalgaam aan stijlen werd meteen bij aanvang duidelijk. In « Preaching To The Choir » werden mede door een 27-koppig koor, opera, rock en klassieke muziek tot één luid, strak maar coherent geheel vermengd. Met « On S’en Fout » was er niet enkel ruimte voor wat Franstalige hiphop gebracht door Ben Hartman (ReaZun) maar ook voor het globaal met de handen zwaaien door het publiek op de ritmes van de muziek. Dit zorgde voor een wat vreemd maar modern gebeuren in de schouwburg. « Long Lost Friend » (bijzonder mooi en laag per laag opgebouwd), « The Mushroom Cloud » en absoluut hoogtepunt « While I Was Away » - met een glansrol voor de boomlange zanger Hein Bal (Pax) wiens stem aanleunt bij pakweg Michael Franti of Al Wilson - ademden soul en jazz uit, terwijl minimalisme hoogtij vierde tijdens het instrumentale, sprookjesachtige en repetitieve « The Void ». Bij dit laatste vormden piano en vibrafoon het middelpunt en de andere instrumenten werden er als een figuurlijk warm deken omheen gedrapeerd. Het vertoonde gelijkenissen met artiesten als Efterklang, Ólafur Arnalds of Nils Frahm.

Ook andere instrumentale stukken als het filmische – en favoriet van de groep - « Day One » of « The Ballad » mochten er wezen en dit gold zeker ook voor een instrumentale jamsessie die qua klankkleur en stijl aanvankelijk verwant leek te zijn met het oeuvre van Beirut of Goran Bregoviz. Naar het einde van de sessie toe nam een dubbele en strakke drumpartij de bovenhand die nagenoeg naadloos de intro vormde van een heftig en door Bax en Kevin de Randamie (Blaxtar) gezongen « Angry At The World ».

Benders was blij dat ze toch in Antwerpen konden concerteren want de dagen vooraf werd het ene na het andere groepslid ziek en toen een van de toetsenisten thuis diende achter te blijven, zat de schrik er stevig in dat men verstek zou moeten laten gaan voor Crossing Border 2012. Maar door wilskracht kon dit vermeden worden en eerlijk gezegd, de verminderde staat van paraatheid legde geen hypotheek op de set. Integendeel, The Kyteman Orchestra concerteerde ruim twee uur en dus veel langer dan aangekondigd en een verdiende staande ovatie door het publiek viel hen te beurt.

Op zondag mocht het eveneens Nederlandse Moss (***) de tweede festivaldag openen. Deze Amsterdammers zijn redelijk onbekend in Vlaanderen maar in eigen land, Frankrijk en Duitsland hebben ze al een grote live reputatie uitgebouwd. Zo mocht Moss dit jaar het grote podium van Pinkpop openen. Deze band ontsproot uit de as van Caesar en heeft met ‘Ornaments’ reeds zijn derde album uit. Wij hoorden mooie harmonieën in de stijl van Fleet Foxes en goede nummers met veel dynamiek die soms aan Buffalo Tom refereerden. Een Afrekeninghitje hebben we niet gehoord dus kan gevreesd worden dat de doorbraak in Vlaanderen er niet zal komen.

In La Zona Rosa, de grote zaal van de Arenbergschouwburg, was I Am Kloot (***1/2) de eerste muzikale act die er op de tweede festivaldag aantrad. Deze Britse groep werd in 1999 opgericht te Manchester en grossiert in pakkende, doorleefde en melancholische liedjes die perfect passen bij herfstweer.
Op de planken in Antwerpen stond het basistrio John Bramwell (gitaar en zang), Peter Jobson (basgitaar) en Andy Hargreaves (drums). Misschien had het prille aanvanguur er iets mee te maken (Bramwell vroeg de toeschouwers hoe laat het eigenlijk was) maar feit is dat er  enigszins aarzelend gestart werd met « From Your Favourite Sky », « Northern Skies », het bluesgetinte « Twist » en het rustige « To The Brink ». Vanaf « Morning Rain » (verwijzend naar de vele regenbuien in hun thuisstad die het zomergevoel steeds wegduwen) en het melodieuze « 86 TV’s » geraakte de groep wél op kruissnelheid en regende het – verwijzend naar vorig nummer - in de Arenberg hoogtepunten. Vooral toen Bramwell de andere groepsleden de mogelijkheid gaf om een korte rookpauze in te lassen (in het bijzonder bassist Jobson is een verstokt roker) en solo twee nummers bracht, enerzijds « Masquerade » (een nummer van het begin volgend jaar te verwachten nieuwe album ‘Let It All In’ dat evenals voorganger ‘Sky At Night’ (2010) geproducet zal worden door Guy Garvey en Craig Potter van Elbow) en anderzijds « I Still Do » luisterden de aanwezigen geboeid naar de stem van Bramwell die ons op dat ogenblik wat deed denken aan deze van Lee Mavers (The La’s).
Verder schitterden onder meer ook het door drums vooruitgestuwde « Over My Shoulders »  en het ritmische « Proof » (waarbij Bramwell uitpakte met hoge vocalen). Via « Titanic » (het allereerste nummer dat het trio in de kelder van Jobson maakte) werd ons zelfs een terugblik op het ontstaan van deze groep gegund.
Hoewel heel wat van hun nummers gingen over teveel drinken en bijhorende ellende, werden we er niet mistroostig van, mede door de grappen van Bramwell. I Am Kloot smeekt om door een ruimer publiek opgepikt te worden.

In de benedenzaal Club de Ville zagen we nog een stukje van de set van Punch Brothers (***). Dit Amerikaanse vijftal vertrekt van bluegrass en vermengt dit met jazz, rock, pop en americana. Zij kwamen op Crossing Border 2012 hun recentste album ‘Who’s Feeling Young Now?’ en de bijhorende EP ‘Ahoy!’ voorstellen. Hun coverversie van « Kid A » (Radiohead) hadden we door het concert van I Am Kloot gemist maar het uptempo en vol mimiek gebrachte « Flippen », het zomerse « Rye Whiskey » en het bij Calexico aanleunende « Another New World » klonken erg goed en konden ook op een goedkeuring van de talrijke toeschouwers rekenen.

De jonkies van Toy (***), het babyvet nog niet ontgroeid, haalden de mosterd bij 90’s shoegaze bands als Ride en My Bloody Valentine of ook wel bij The Horrors, in wiens voorprogramma ze al mochten spelen. Deze vier jongens en een meisje hadden het geluid van dit noisegenre perfect onder de knie en wisten ook nog redelijk spannende songstructuren neer te zetten, waarin vooral de keyboards van Alejandra Diez het bandgeluid dat tikkeltje extra gaf. De grafstem van Tom Doolan zat soms akelig dicht bij dat van Faris Badwan van The Horrors zonder dat Toy daarom als Horrors-epigonen afgedaan kan worden. We waren toch wel gecharmeerd door deze jonge Engelse honden. Fan van dromerige noiserock zijn we immers altijd al geweest.

Spiritualized (****), de band van Jason Pierce, heeft een typische podiumact. Pierce zit altijd op een krukje aan de ene kant van het podium terwijl de rest van de band het midden van het podium voor zich neemt. Pierce had vanavond twee gospelzangeressen meegebracht en zijn set bestond uit 50 % dromerige, psychedelisch en psychotropisch geïnspireerde space rock en dream pop en 50% religieus geïnspireerde Americana en gospel.
Er werd van wal gestoken met een stevige intro in de vorm van « Hey Jane », de eerste single uit het dit jaar uitgebrachte zevende studioalbum ‘Sweet Heart Sweet Light’. Het mistte zijn effect niet want verschillende verbouwereerde aanwezigen in de La Zona Rosa zochten hun weg richting deuren terwijl de talrijke fans lekker konden headbangen in de pluchen zeteltjes.
Het geheel van de set was erg uitgekiend. De zwart-witte visuals bijvoorbeeld pasten zich niet enkel aan het tempo van de nummers aan maar ze waren ook harmonieus aan de outfits van de groepsleden (Pierce en de twee achtergrondzangeressen in het wit gekleed terwijl de vier andere muzikanten groepsleden zich in het zwart hadden gehuld).
Muzikaal vielen er geen echt zwakke momenten te noteren. « Electricity » (60’s orgel in combinatie met   psychedelica en distortion), « Heading For The Top » (minutenlang strak en hypnotiserend), « Freedom » (zachte piano, Pierce op gitaar en mooi beleid door de twee  achtergrondzangeressen wat een vervroegde kerstsfeer opriep), « So Long You Pretty Thing » (zou ook van de hand van Wilco kunnen geweest zijn) en « Take Your Time » (waarbij als het ware Spacemen 3 terug tot leven werd gewekt en de stem van Pierce klonk als deze van Bobby Gillespie; het bezwerende, repetitieve nummer zelf kon overigens doorgaan als een outtake van Primal Scream’s ‘Screamadelica’) nestelden zich vlot in de oren van de luisteraars.
Elk fragment werd ondanks de porties fuzz beheerst en verfijnd gespeeld en met « Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space » uit het in 1998 gelijknamige meesterwerk (waarbij een flard « Can’t Help Falling In Love » van Elvis Presley er doorheen verweven werd) en  « Electric Mainline » uit ‘Pure Phase’ (1995) (waarbij laag per laag een repetitieve dosis psychedelica, space- en postrock in de trant van Mogwai of Tortoise werd toegevoegd om te komen tot een grandioze finale) kregen we niet alleen twee climaxen maar ook een gratis ruimtereis voorgeschoteld.
Pierce zal nooit geen praatjesmaker worden. Bindteksten of interactie zijn niet aan hem besteed (een bedankje op het einde uitgezonderd) maar de muziek sprak voor zich.

Jammer dat we maar een stukje van het concert van First Aid Kit, de groep van de twee Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg, konden horen maar we wilden absoluut geen minuut missen van de passage van Paul Buchanan (****1/2).
Hij was namelijk dé artiest waar wij naar uitkeken en op zich de aanschaf van een kaartje al meer dan waard. Buchanan, frontman en zanger van The Blue Nile, prefereert kwaliteit boven kwantiteit en dat vertaalt zich in weinig albums (The Blue Nile lieten slechts 4 – weliswaar uitstekende – albums op de wereld los gedurende meer dan 30 jaar) en al even zeldzame concerten. De laatste keer dat Buchanan (met The Blue Nile overigens) op een podium in België stond, dateert van 1996 in het Brusselse Lunatheater. Weliswaar wat ons betreft eentje om nooit meer te vergeten maar desondanks te lang om te vermijden dat onze oren met  ontwenningsverschijnselen opgezadeld werden. 
Dit jaar bracht hij na acht jaar stilte zijn uitstekende solodebuut ‘Mid Air’ uit, waarop zijn kenmerkende stem begeleid wordt door louter spaarzame pianoklanken. Met centrale thema’s als onder meer sterfelijkheid, uitdovende liefdes en onuitwisbare gebeurtenissen in het geheugen is het opnieuw geen plaat geworden om van vrolijkheid rond te dansen maar gekoppeld aan de zo herkenbare, bij momenten breekbare vocalen van Buchanan leidt dit   opnieuw tot een ontroerende maar zo fantastische luisterervaring.
Er vielen bij zijn concert op Crossing Border geen minpunten te bedenken of het zou moeten zijn dat het enkele malen wisselen van pianist nogal stuntelig overkwam. Maar het muzikale niveau zelf leed daar niet onder.
Ook was het publiek zo stil, beleefd en aandachtig dat werd gewacht om uitbundig te applaudisseren tot de nummers volledig afgewerkt werden en wanneer toch een mobiele telefoon begon te rinkelen, mensen in de zaal kwamen en de klapdeuren achter zich lieten dichtvallen of de drumslagen van de repetitie in de aangrenzende zaal duidelijk te horen waren, werd dit meermaals op een strenge blik van heel wat aanwezigen onthaald. Buchanan genoot van zoveel respons maar werd er ook verlegen bij en merkte op dat er niet steeds hoefde geapplaudisseerd te worden na ieder liedje want deze waren zo bijzonder kort.
Vanzelfsprekend kwamen vooral de nummers van ‘Mid Air’ aan bod. Als u er toch zou op staan om van ons enkele absolute hoogtepunten van het concert te willen vernemen, duiden we daarbij naar onze erg persoonlijke mening « I Remember You » en « Cars In The Garden » aan.
Ook uit het oeuvre van The Blue Nile werd geplukt. Uit elk van de vier platen kwamen aan bod: « Easter Parade » en « A Walk Across The Rooftops » uit ‘A Walk Across The Rooftops’ (1984) (één van de beste platen van dat decennium overigens), « High » uit het gelijknamige album (2004), « From A Late Night Train » uit ‘Hats’ (1989) en er werd met ‘Happiness’ uit ‘Peace At Last’ (1996) afgesloten. Net hiervoor bracht Buchanan ook hij een cover van  « White Christmas ». Hij lachte er zelf wat mee maar vertolkte dit verder met zoveel ernst dat eventueel hoongelach meteen in de kiem gesmoord werd. 
Tijdens zijn concert vertelde Buchanan nauwelijks iets. Hij vond wel dat dit misschien hoorde maar wist niet hoe hiermee om te gaan. Anderzijds spraken we hem nog even na het concert en vooraleer opnieuw te verdwijnen, fluisterde hij ons nog toe dat hij volgend jaar met begeleidingsgroep terugkomt naar Brussel. Wijzelf houden nu reeds dagelijks het tourschema in de gaten en de programmatoren van de concertzalen die hem niet kunnen boeken hebben, zouden we uitdrukkelijk willen verzoeken om de kans niet aan hen voorbij te laten gaan indien ze ook een tweede concert hieraan kunnen koppelen. Stel dat Buchanan niet zestien doch tweeëndertig jaar wacht om nog eens land aan te doen. We mogen er niet aan denken! 

Het publiek dat zoals vermeld met ingehouden adem van het concert van Paul Buchanan genoten had, moest even stoom aflaten tijdens de sessie met James Fearnley (**), de accordeonist van The Pogues. Die kwam zijn boek ‘Here Comes Everybody: The History Of The Pogues’ voorstellen. Maar door het lawaai van het publiek ging zijn voorleessessie compleet de mist in. De verhalen over de eerste nachtelijke dronken escapades met Shane MacGowan, en het ontbinden van de groep wegens de alcoholverslaving van Shane, waren niet echt verrassend gezien de performance die we Shane ooit op de Lokerse Feesten zagen geven (haalt ie het einde van het optreden of niet, was toen de hoofdbekommernis van iedereen op de Grote Kaai). Deze fragmenten, hoe kleurrijk ze ook waren in het beschrijven van verschillende uitingen van verregaande dronkenschap, overtuigden ons niet om deze biografie te kopen. We hadden liever iets gehoord over de magie om The Pogues ondanks de grote hoeveelheden alcohol toch een heel aantal jaren te samen te houden.

Poliça (***1/2) hadden we twee weken geleden gemist op Les Inrocks wegens het vroege aanvangsuur en een wissel op de affiche. Een herkansing dus om deze band met twee drummers rond zangeres Channy Leaneagh aan het werk te zien. In veel reviews stopt men Poliça in de R&B hoek, wellicht omdat Leaneagh haar stem met Autotune moduleert. Maar voor ons is dat toch wel het enige raakpunt met The Black Eyed Peas. Poliça’s muziek is veel donkerder. Als men het dan toch moet catalogeren, zou het als een mix van LCD Soundsystem en Robyn genoemd kunnen worden. In ieder geval is het heel dansbaar maar met een emotionele diepgang die men niet in commerciële dansmuziek vindt. Austra is in dat opzicht ook een mooie referentie.
De bassist vulde de zang van Leaneagh verrassend aan met een falset die men gemakkelijk verkeerdelijk aan de zangeres kon toeschrijven. In de hoge noten wist Leaneagh een extatisch gevoel op te wekken zoals we dat kennen van Florence & The Machine, zeker in de single « Dark Star ». Wij waren verk(n)ocht maar een groot deel van het publiek was dat niet want de zaal was bijna half leeg gelopen naar het einde toe van de set. Wellicht was het Crossing Border publiek voor heel andere bands en genres naar de Arenberg afgezakt en was Poliça niet echt hun ding. Jammer.

De laatste jaren injecteren de programmatoren van het Crossing Border festival een flinke dosis country in de mix van literatuur en muziek die dit festival rijk is (First Aid Kit dit jaar, Larkin Poe en Amy Lavere vorig jaar). Ook de headliner vanavond, de uit Chicago afkomstige Andrew Bird (***1/2), opereert in de traditie en het idioom van het diepe Dixie-zuiden, in een muziektaal die men met Republikeinen, Romney en de rednecks associeert. Bird is een violist die country op zijn heel eigen wijze transformeert tot iets anders: hij sampelt zijn violen via loops, smokkelt calypsoritmes (« Danse Caribe ») in zijn nummers en fluit dat het een lieve lust is. Bird heeft in dat opzicht zijn achternaam niet gestolen en Bobbejaan Schoepen heeft een postume opvolger gevonden. Heel eigenzinnige muziek dus die ook live werkt. Bird’s stem grijpt naar de keel en wanneer hij het experiment laat voor wat het is en de song laat primeren, haalt hij het niveau van The Low Anthem (vorig jaar op de affiche van Crossing Border). Het merendeel van de nummers die hij afgelopen zondag bracht, kwamen van de twee (!) albums die hij dit jaar maakte, ‘Break It Yourself’ en het  meer rootsgetinte ‘Hands Of Glory’.
Het hoogtepunt van de set was een intiem intermezzo, waarbij de muzikanten dicht bij mekaar gingen staan (zoals we dat tijdens Crossing Border ook eerder bij Patrick Watson en het zonet vermelde The Low Anthem gezien hebben) en de vocalen begeleid werden door louter akoestische gitaar, viool en contrabas. Daarbij werden ook twee covers gespeeld, namelijk « When That Helicopter Comes » (The Handsome Family) en afsluiter van de avond « If I Needed You » (Townes Van Zandt).
Maar ook in de stevigere nummers wist Bird grotendeels te overtuigen. « Lusitania » (over een verdronken schip en op het album ‘Break It Yourself’ meegezongen door Annie Clark (St. Vincent) die in tegenstelling tot de vorige editie van Crossing Border dit jaar niet te zien of te horen viel in de Arenbergschouwburg) klonk overtuigend en al even fraai waren bijvoorbeeld « Three White Horses » (rustige intro, de door Bird als gitaar bespeelde viool op loop en vervolgens invulling door elektrische gitaren) en « Plasticities » (een uptempo rocker waarbij vooral de combinatie tussen vioolloop en xylofoon opviel).

Bird hebben we weliswaar al straffer meegemaakt maar Crossing Border 2012 was er weer eens in geslaagd een waardige, zij het ongewone afsluitende act te programmeren.

Organisatie: Crossing Border ism Arenbergschouwburg, Antwerpen

Don’t Hype Festival 2012 – Festival - 50^ste verjaardag van de jeugdhuizen
Don’t Hype Festival 2012
Vooruit
Gent

Naar aanleiding van de 50^ste verjaardag van de jeugdhuizen organiseerde ‘Format’, de overkoepelende organisatie van jeugdcentra in Vlaanderen, een festival in de Vooruit in Gent. Het Don’t Hype Festival programmeerde allerlei jong talent. Zowel bands, dj’s, een danceact, als een enkele stand-upcomedian passeerden de revue.

The Baboons brachten rock & roll in zijn puurste vorm, inclusief bijhorende vetkuiven. De sfeer zat er meteen goed in en de nummers swingden de pan uit. Muziek die het ook goed zou doen in de late uurtjes, wanneer de drankvoorraad al flink geslonken is. De clichés werden niet geschuwd, maar de uitvoering was zo strak en energiek, dat we hen dat gemakkelijk vergaven.

Raketkanon staat ook niet bepaald bekend om zijn subtiliteit. De dreunende gitaarrifs en beukende drumsalvo’s hielden het publiek meteen in een ferme houdgreep. De knotsgekke zanger en lookalike van Kurt Cobain, Pieter-Paul Devos – ook bekend van Kapitan Korsakov- smeet zich naar goede gewoonte helemaal op het podium. Hij maande het publiek aan om wat naar voren te komen, zodat hij zich aan een crowdsurf kon wagen. Daarbij grapte hij – surprise, suprise – dat hij 27 jaar was en liever niet al crowdsurfend om zijn einde zou komen. Al zou dat de populariteit van de band wellicht alleen maar ten goede komen, voegde hij er fijntjes aan toe.

De funky beats van Pomrad waren een verademing na al dat muzikaal geweld. De invloed van Daft Punk was nooit veraf (die stemvervormer!), alleen klonk het allemaal iets verfijnder. Regelrechte dancefloorkillers zoals Daft Punk ze in hun gouden periode aan de lopende band produceerde, kregen we dan ook niet voorgeschoteld. Niettemin een goede show waarbij je zowel kon chillen als een voorzichtig robotdanske placeren.

Love Like Birds, het muzikale project van Elke Demey, vond plaats in de Domzaal. Een goede keuze want de intieme kamerpop kwam daar perfect tot zijn recht. Doordat er in de zaal enkel zitplaatsen waren, werd het publiek verplicht om muisstil te zijn. Zenuwachtig en wat aarzelend begon ze enkel met haar akoestische gitaar de set. Met haar wat naïeve bindteksten wist ze echter al snel het publiek voor zich te winnen. “Ik kan jullie niet altijd zien, omdat het licht niet altijd goed zit. Maar op de momenten dat het licht wel goed zit, moet ik concluderen dat jullie er allemaal goed uitzien.”  Of deze: “Ik zie jullie nu helemaal niet meer. Maar ik hoor jullie nog, dus ik weet dat jullie er nog zijn. Bedankt daarvoor, en dit is mijn laatste nummer.” Bijgestaan door twee muzikanten zag je hoe Demey  langzaamaan haar draai op het podium begon te vinden, en groeide naargelang de set vorderde. Jammer dat die na een halfuurtje al was afgelopen dus.

Flying Horseman staat bekend om zijn donkere, broeierige muziek en de kleine Domzaal was dan ook de perfecte ruimte voor de Antwerpse groep. Zanger en frontman Bert Dockx is misschien geen al te beste zanger, maar wel een uitstekende gitarist. Terwijl hij de zaal met zijn gitaarpartijen vulde, compenseerden twee zangeressen zijn zwakke stem. De drums beukten er ondertussen goed op los. Een sterk optreden, al had de set halverwege wat aan eentonigheid te lijden. Flying Horseman eindigde echter met haar sterkste materiaal en liet ons tevreden achter. Een ruime voldoende.

Organisatie: Formaat