Rock Werchter 2016 – dag 4 – zondag 3 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Johan Meurisse
Elke dag is er ruimte voor ouderdomsdekens en gerespecteerde artiesten Iggy , Beck en Skunk Anansie stonden naast de nieuwe ‘00’ - lichting The Last Shadow Puppets , Foals en Florence. Uitdagers in de toekomst blijken Macklemore & Ryan Lewis te zijn, al meteen hoog op de affiche, die een feestje bouwden …
Er was al veel volk opgedaagd in de Barn zo vroeg op dag vier van Rock Werchter voor Alice on the Roof. De Bergense Alice Dutoit vertelde ons in perfect Nederlands dat ze het nauwelijks kon geloven toen ze twee jaar geleden begon met liedjes te schrijven dat ze nu voor zoveel mensen mocht spelen. Alice speelde op drumcomputers en keyboards een korte bloemlezing uit haar debuut ‘Higher’. De weemoedige single “Easy come easy go” mocht natuurlijk niet ontbreken en was hier het perfect festivalnummer: meezingbaar en met een tempo dat slim crescendo rees, zodat de handjes in de hele tent meeklapten. Ook de frisse electropop van “Mystery light” mocht op herkenningsapplaus rekenen en het uptempo “Lucky you”. Een nieuw popprinsesje is opgestaan en ze komt uit Henegouwen (dank aan Nick)
The Strypes - Rock’n’roll van jong lefgozers , die net twintig zijn en al toe aan hun tweede plaat . De Britarrogantie liet het Ierse kwartet achterwege. Ze speelden op de Mainstage een meer dan behoorlijke set . De oude sound van Arctic Monkeys en Black Keys zit goed gebed . Songs als “Get into it” , ”I don’t wanna know”, “Scumbag city” , alsook de Howlin’ Wolf cover “Smoke stack lightning” en de doorbraaksingle “Blue collar jane” staan voor potig, ouderwetse rock’n’roll, die een bluesy randje verdraagt en de melodie niet uit het oog verliest.
Nog een stukje Bear’s den meepikken , intussen een uitgebreid collectief geworden . Muzikaal zijn ze ergens te situeren tussen gevoelige , dromerige indiefolk en broeierige ‘70s retro. Het arsenaal aan instrumenten biedt een breed , intens , subtiel geluid . De samenzang verhoogt de emotionaliteit. “Agape” is er eentje om te koesteren, die op het eind werd gespeeld. Na Pukkelpop was de band even ontroerd door het warme onthaal .
Het is snel gegaan voor James Bay , de jonge Britse sing/songwriter die we begin vorig jaar nog in de Bota zagen . Hij heeft al een sterke fanbase , en daar zit die fijne , dromerige single “Hold back the river” voor iets tussen . Toen met twee , nu heeft hij een band rond zich . In het eerste deel kregen we de introverte kant, een ‘sunday afternoon delight’ , met o.m. “Craving”, “When we were on”, “Fire” en “Let it go”, het tweede deel was beduidend extravert en meer Mainstage waardig, “Best fake smile” rockte , “Proud Mary” van CCR/ Tina Turner hitste de menigte op en “Hold back the river” was de meezinger, die in de namiddag de set uitwuifde. Goede set , zonder echte verrassingen .
Een klein half uurtje later hadden we Levende Legende Iggy Pop op de Mainstage , eigenlijk één verschrompelde spier die hardnekkig weigert in pensioen te gaan. En daar mogen we ons gelukkig mee prijzen, want na 70 jaar rock’n’roll functioneert die ene spier nog beter dan het verzamelde spierbundelarsenaal van een bende omhooggevallen voetbalbobo’s ook wel eens Rode Duivels genoemd.
Zijne Pezige Vlezigheid vloog er in met 4 hete brokken werelderfgoed “No Fun”, “I Wanna Be Your Dog”, “The Passenger” en “Lust For Life”. Een kolkende emmer muziekgeschiedenis die in een zinderend kwartiertje frontaal over de weide werd gekieperd.
U mocht het misschien jammer vinden dat Josh Homme en zijn maatjes niet langer de begeleidingsband van Iggy vormen, maar daar hadden wij hoegenaamd geen moeite mee. Iggy’s huidige band stond namelijk even strak gespannen als zijn aderen (die hij overigens aan de buitenkant van zijn lichaam draagt). Het gezelschap raasde doorheen briesende versies van “Sixteen”, “1969”, “Real Wild Child”, “Some Weird Sin” en op het eind een uiterst explosief “Search And Destroy”.
The Godfather Of Punk ? Zeker weten, geen andere artiest die mag aanspraak maken op die titel, en al zeker geen van alle bands die hier dit weekend aanwezig waren (of wat had u gedacht? The Offspring ? rip off van een rip off).
Dat het niet allemaal recht voor de raap moest zijn, bewees Iggy met een mooie greep uit ‘The Idiot’, de fantastische plaat die hij in 1977 inblikte met zijn maatje David Bowie. “Sister Midnight” en “Nightclubbing” klonken uiterst fris en op Main Square in Arras kregen ze er nog een fenomenaal “Mass Production” als toemaatje bij (hebben we hem nog nooit live weten vertolken, en we hebben toch al zo een slordige 20 Iggy gigs op onze teller staan). En mocht u Iggy enkel kennen van “Gardenia”, dat op enig herkenningsapplaus werd onthaald, dan was u duidelijk naar Pop Werchter gekomen in plaats van naar Rock Werchter. Troost u, je was de enige niet. (dank aan Sam)
Een even stomende liveset hadden we het Britse Foals, goed acht jaar bezig en vier cd’s uit. Foals combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën. Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek, die hun nummers met splinterbommen bestookt , de rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Jawel , ze klinken speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats van hun oud en nieuw werk. De set was vergelijkbaar met deze in Vorst , het gekende “My number” zette al vroeg het vuur in de pan. Frontman Yannis is eentje die houdt van zijn publiek, een podiumbeest , gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte en is dicht bij hen te vinden . “Mountain at my gates” , “Inhaler” en de titelsong “What went down” boden stroomstoten, dartelend , twinkelend door het lichaam. Dynamiet dus!
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . Turner borg de koele James Dean look op van de vorige makke Arctic Monkey passage en ontpopte zich als een entertainer in een okerkleurig kostuum . Het gaf de orkestrale sixtiespop en Britrock elan.
Kane is de stevige ruige rocker , maar is even mooi opgestoft als de anderen in een witte poloshirt. Muzikaal een uitgebreid combo met violisten en tamboerijnspeler die een sfeervolle als zwierige tint geven aan de nummers . De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. “The age of understatement” werd naar een hoger niveau getrokken, “Bad habit” huppelt en heupwiegende moves zagen we op de broeierige “Miracle aligner” , “Aviation” en “Standing next to me”. Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt, ze speelden The Fall (“Totally wired”) en David Bowie (“Moonage daydream”) . Een uiterst beheerste , afwisselende set , ideaal bij zonsondergang .
De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen , speelde net als andere doorwinterde artiesten op zekerheid tijdens het festival . Een ‘Back to Beck’, die z’n sing/songwriting op het achterplan duwt, en put uit zijn eclectische 90s – early 2000 periode , een muzikale potpourri met een straf , strak spelende band , zonder al te veel tierlantijntjes . “Devils haircut” , “Black tambourine”, “Think I’m in love”, “Mixed bizness” , “The new pollution”, “Loser”, “Sexx laws” en “E-Pro” ; elk nummer heeft een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts en meezinggehalte . Het recente “Wow“ past perfect hierbij, maat werd zelfs links gelaten . Beck als sing/songwriter hoorden we in een intieme “Lost cause” . Even leek het erop dat het concert vroeg ging gedaan zijn , maar een uitmuntend , uitgediept “Where’s at”, waar de band werd voorgesteld en artiesten, net als bij TLSP, in een plezierige, aangename jam werden geëerd, o.m. Chic “Good times” – ”China girl” (David Bowie) – Prince’s “1999”. Het publiek ging ervoor en de heren amuseerden zich kostelijk . Safe en Good ...
Het West-Vlaamse Sx was van een ander kaliber na de flinke uptempo’s de voorbije uren. Sx verdiept zich nog meer in onderkoelde , mysterieuze, bezwerende electropop, die een donkere dreiging heeft . Een ijzingwekkende sound , die een bedwelmend , apocalyptisch , paranoïd sfeertje uitstraalt.
Meteen werden we in die sfeer ondergedompeld met nummers als “Under the skin” en “Hurts” . De zangeres Stefanie Callebaut, in een aparte glitterhabijt, lokt, slurpt je onherroepelijk in haar muzikale leefwereld als de Lorelei zeemeermin. Wat een indringend stemgeluid en - beheersing. De donkere basses trillen over je lichaam , alsof Sunn O))) zich opdrong met hun soundscapes. De hemelse, dromerige pop van “Black video” en “Gold” is nu beduidend grilliger geworden en neigt meer naar de slepende , slopende beats van James Blake . Het duo wordt intussen geruggensteund door Amatorski leden , wat die elektronica en drumbeats nog unieker maakt.
De blanke hip hop hoop rust op de schouders van Macklemore & Ryan Lewis. Zeker nu Eminem bezig is aan een winterslaap die wel eens vijf jaar kan duren. Technisch gezien is Macklemore één van de grootste talenten als het op rappen aankomt. Niet veel zullen hem nadoen wat bij hem zo eenvoudig lijkt. Een vrolijke rapper uit Seatlle die het hoofdpodium van Rock Werchter krijgt als speeltuin. Sommigen zeggen: het moet kunnen, andere vinden het volstrekte onzin. Het is duidelijk, je bent voor of je bent tegen. Wij zijn er nog niet volledig uit. Toen halverwege het geluid helemaal de geest gaf dachten we van, jah nu krijgen we het. Maar Macklemore bleef er heel koel bij. Ik heb er al gezien die de helft van de boel kort en klein sloegen en vaarwel zeiden. Nee, volgende nummer en gewoon doorgaan. Chapeau! Waar we het dan minder voor hebben is de overbodige boodschappen van wereldverbeteraars. Nee dank u, daar hebben we al te veel van gehad. Muzikaal was “Downtown” een echt knaller. De weide bloeide helemaal open en iedereen leefde op. Wat één single toch allemaal niet kan doen! (dank aan Michaël)
Jamie XX kon , net als op Pukkelpop vorig jaar , besluiten in één van de tenten . The Barn zat echt goed vol om deze techwizzard aan het werk te zien . Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx voor sferische lounge en laat hij soul, funk , hiphop en Caribische tunes doordringen op het eigen werk , ‘In colour’. Hier krijgen we een opwindende DJ set , waarin de eigen nummers met gelegenheidsartiesten en de zwoele, verleidelijke tunes en voices van XX Romy Croft – Oliver Sin zijn verweven in een web van urban electro, dubstep , house , funky 70s disco en ga zo maar door . Een swing’n’groove die de laatste nacht inluidde …
Florence & The Machine overtuigde vorig jaar al sterk op de Main stage . Zij wordt door de jaren enorm gerespecteerd . Op nog geen acht jaar tijd heeft Florence Welch zich ontpopt als een grootse artieste , een rasechte performster , een vertegenwoordigster om een boodschap van pure liefde te verkondigen (“all the love in the world for you”).
We ervaren ‘een unite gevoel’, die de slopende vierdaagse besluit. Nog 1 keer alles geven en ondergaan . De rosse elf , in een bloedrode licht doorschijnende jurk , floreert , huppelt op elegante wijze van de ene naar de andere kant . Zij geeft vol overgave de sfeervolle , licht groovende gotische pop een dynamische , opwindende boost met haar indringende , glasheldere stem . Wat een sirene!
De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. De bombast , de pathos blijft binnen de perken. Het is melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot , door de pak hits die we hier op zwierige, ontspannende wijze geserveerd krijgen; “Ship to wreck” was al meteen een knaller, “Rabbit heart” en “Sweet nothing” (Calvin Harris cover) hielden het tempo hoog . Ook in een sobere omlijsting weet ze te charmeren , o.m. met “Cosmic love”. Ingenomen of extravert , Florence weet er raad mee, ze boeit en animeert haar fans. “Spectrum (say my name)”, “You’ve got the love” (Candi Station/The Source cover) , “Dog days are over” en het snedig rockende “What kind of men” zweepten een laatste keer op, en zorgden voor het obligate handjeszwaaien op het eind van het festival. Een beter positief gevoel kon je niet krijgen … Tot volgend jaar !
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2016 – dag 3 - zaterdag 2 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-02
Johan Meurisse
De zaterdag was uitverkocht Werchter dagje … Kon ook niet anders met een Editors en RHCP als main acts . Verder een succesvol Tame Impala en de Belgische hartendragers Bazart en Goose stonden ér. Ladies? Jawel, opkomend talent Courtney Barnett en Savages houden we maar best in het oog … En Polly Harvey zag dat het goed was …
Een paadje van “Goud”, het wordt nog eventjes wachten op dat langverwachte debuut van de Nederlandstalige popsensatie Bazart rond Mathieu Terryn. Hij heeft zich ontpopt als een charismatische zanger . Een volle Klub C , vroeg op de middag , noteren we, voor het kwintet, die hun carrière sinds het najaar in een stroomversnelling zag gaan . Hun nummers hebben een hapklare melodie , meezingbare refreinen, meerstemmige zangpartijen en een onschuldig, dromerig indie electropop tintje .De Bazart puzzel past en werkt aanstekelijk. Nederlandstalig, met internationaal potentieel kan je zeggen, met songs als “Chaos” , “Zienderogen” , “Koortsdromen”, “Echo” en die befaamde doorbraaksingle “Goud” , die luidkeels werd meegezongen en met handjeswuiven en confetti werd omarmd . Kortom , het dak eraf van de Klub C!
Wat waren we onder de indruk van de Australische Courtney Barnett samen met haar bassist en drummer . Barnett linkt een Chrissy Hynde/ Joan Jett look met een Patti Smith sound , rauw, melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Gooi er ondertussen maar Nirvana (net als Cobain, linkshandige gitariste die haar gitaar durft laag te hangen) en Dinosaur Jr bovenop . Op Pukkelpop toonde ze wat een beloftevol talent ze was , nu speelde ze met haar band rauwer, harder, feller, scherper , intens en verbeten. Lekker doorrammen, uit de losse pols , met het nodige spelplezier en met een mate van lieflijkheid ; “Dead fox”, “Small poppies” , “Pedestrian at best” mag je meteen inlijsten; gevoeligheid sluimert om de hoek met een “depreston” . Dit was heerlijk rammelende pop! Kan zij aub dit jaar in één van ons vele zaaltjes komen aub …
Dit was nog niet alles deze namiddag … Savages kwam , zag , speelde en overwon . De Londense’ all female’ postpunk kwartet had al één van de topconcerten in de Bota op hun naam . En ook nu werden we een klein uur lang op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Waauw , wat zag ze er sexy uit , enkel met haar sportbeha en haar jasje bovenop … Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd , strak, bezwerend, onrustig en nerveus. Het Savages geluid werd enger door die allesbepalende schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echo’s en effects , die het materiaal meer diepte en intensiteit gaf .
Savages als loslopend wild … Een muzikale wervelwind , die ergens Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie samenbrengt! . Check hun twee platen maar ‘Silence yourself’ en ‘Adore life’. “Sad person”, “Husbands”, “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” , noem maar op , in dit uurtje hielden ze ons letterlijk bij het nekvel .
Wat een act , wat een présence. “Fuckers” besloot weergaloos. Ga dat zien , midden november , o.m. ikv Sonic City in de Kreun Kortrijk …
Na de set van de uit Seattle afkomstige Band Of Horses hoopte ik stiekem dat ze terug in zaal zouden komen … En kijk , nog maar goed de review geschreven , of ze komen in februari volgend jaar naar de AB , Brussel. De heren , het lichaam ferm getatoeëerd, speelden een erg aangename, aantrekkelijke set en stonden duidelijk hun mannetje op de Mainstage . Classic rootsrock kregen we vooral in het eerste deel van de set geïnjecteerd van enkele stroomstoten , “The great lake salt”, “Casual party” en “Solemn oath “; dan drong meer gevoeligheid en melancholie door, op z’n My Morning Jacket’s , zoals we de band rond Ben Bridwell , -met overgrote zonnebril, onverzorgde baard en kapotte jeansjasje- , in de begindagen kende, van ”Is there a ghost” , “The funeral” en “No one’s gonna love you” . Het Spe (e) lplezier charmeerde het kwintet . Puike liveset!
Bij het Amerikaanse jazzcombo Badbadnotgood wordt wijselijk en rijkelijk omgegaan met de instrumenten, wat een filmische, bezwerende, loungy tot zelfs dansbare sound oplevert . Na covers en herinterpretaties , zijn ze toe aan eigen werk onder die nieuwe ‘III’ plaat . Op freewheelende wijze , oog voor improvisatie , klinken ze energiek en ingenomen, ergens tussen Jaga Jazzist , Tortoise en ons eigen Taxiwars in . Wat een samenspel van drums , blazers, piano, samples en keys . “Kaleidoscope” had een ‘jumpin jive move’ en Adele’s “Hello” was alvast mooi meegenomen.
Beirut - De hitjes “Sante fé” , “Perth”, “No no no “, “Nantes” zaten goed verdeeld tijdens de set, die dan ook heupwiegend , warm werd onthaald. De aandacht kon behouden blijven op die manier , gezien we in het overgrote deel een ‘Beirut for lovers’ hadden . Het draait rond de talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico, die verschillende culturen samenbrengt. En die zigeuner/Balkan/blues drong af en toe door , zeker op het laatst toen de blazers , keys en ukelele als op “The shrew “ die unieke kleur en authenticiteit boden . Goede set , zondermeer , maar de feestelijkheid moest het afleggen tegen de sfeervolle hand-in-hand pop …
Goose koos voor zekerheid op de Mainstage … Dan weet je ‘t wel , je hebt een feestje waar iedereen op en neerspringt en de ‘oeeaahs’ meegebruld worden . Eerst speelden ze een paar nieuwe ter kennismaking met de plaat , “What you need” en “Trip” zijn breder van opzet , meer song , meer emotionaliteit , intimiteit en buigen meer richting Depeche Mode . Nog even op adem komen met “Come home”, en dan was je in de perfecte Gooste stemming die kon knallen met “Control” (de voorzet), “Call me” (de kopstoot) , en met de reeks “Bring it on”; “Can’t stop me now”, “Black gloves”, “Words” en “Synrise” was ’t knal d’erin! Alle registers werden opengezet met die oudjes , die tekenden voor een gezellige, opwindende party ...
De stap naar PJ Harvey was groot na zo’n feestje . De sound van haar laatste platen ‘Let England shake’ en de nieuwe ‘Hope six demolition’ is theatraal , serieus. Een 180° beweging deden we om in die muzikale leefwereld te komen . Een tienkoppig combo vergezelde haar . Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die al bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Een reeks van grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk en durft over te helen naar Björk kapsones .
Polly en haar mannen kwamen als een soort leger stapvoets het podium op , trommels op de buik , Polly met de sax in de hand , gekleed in een aparte habit . Ze verloor zich niet pathos, dramatiek die de songs met zich meebrachten, nee, we kregen een broeierig, intens spannend, donker geluid . Het eerste deel kwam van de pas verschenen nieuwe plaat . Daarna werd je meegezogen in die vorige “Let England shake” , “The words that make the murder” en “The glorious land” .
Tot slot enkele classics die directer klonken, “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” .Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet . We kregen de daver op het lijf op “River anacostia” door de prachtige samenzang .
Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste.
De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, gezien deze wat gesmolten was op de tong en uitgezweet in de broek . Qua plaatniveau zitten we wel hier nog aan vast , ook de laatste ‘The getaway’ is maar matig . De gekende sok over je-weet-wel-waar , hing/hangt halfstok de laatste jaren, maar kijk al bij de vorige passage in 2012 ging het live al de goede kant op en daar zat het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith voor iets tussen , Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde.
Ook vanavond zat het goed , erg goed zelfs , die de doortastende smaak van een chili peper laat indringen. Rocken , jammen , exploderende ritmes en wat wild om zich heen springen met die kenmerkende Flea grommende basstunes … en wat ruimte voor die sfeervolle stadionrockers en singalongs . Die zaten er mooi tussen verweven . Op die manier boeiden en walsten ze met songs en voelden we de samenhorigheid door de reeks “Can’t stop” , “Dani California”, “Scar tissue” , “Snow (hey oh)”, het nieuwe “Dark necessities”, “Aeroplane”, “Californication” , “By the way” en ‘Bloodsugarsexmagic’ classics , de van zich afbijtende ballad “Under the bridge” en de meespringer “Give it away” .
Dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven, op plaat de stroop rijkelijk smeren, maar live zich nog niet gewonnen geven …
Tame Impala was de afsluiter op zaterdag in The Barn. Die tent zat wel vol, maar barstte toch niet uit zijn voegen, de hype rond deze band is misschien al een beetje over. Vreemd genoeg zagen we vooral een ouder publiek bij deze Australische space-poppers. Deze headliner bracht een fysieke ervaring met laservisuals en confetti. “Let it happen” zat helemaal vooraan en “The less I know the better” ergens halverwege de set. Dit was een psychedelische trip waarin synths en gitaar een perfecte cocktail vormden. Was Tame Impala nu het beste concert op Werchter? Dat niet, maar goed was het wel. (dank aan Nick)
Paul Kalkbrenner - Eén van de grootste techno-producenten uit Duitsland is op dit moment Paul Kalkbrenner. In het voorjaar nog in de Lotto Arena, nu dag 3 afsluiten in de KluB C. Dat hij een truitje aanhad van de Duitse Mannschaft deerde weinigen, we zijn gekomen voor een ware party en die kregen we ook! Een mengeling van donkere techno en commerciële baslijnen in elkaar gepuzzeld en geflanst in een bij momenten te overijverige DJ. Ik heb zo het vermoeden dat hij een beetje gedesoriënteerd was . Nuja, Duitsland had net de Italianen ingeblikt en hetgeen hij dronk uit zijn mysterieus bekertje zal er misschien ook wat mee te maken hebben … De prijs voor meest rare gekkenbekken trekken heeft hij in elk geval gewonnen dit jaar. Berlijn lag even in Werchter en verhuist op 24 juli naar Boom voor Tomorrowland. (dank aan Michaël)
Minder jaren op de teller , maar al evenveel passages (6) als de RHCP hebben Editors op Rock Werchter . De band rond Tom Smith is een vaste klant op elk groot festival in ons landje. Vanavond brachten ze, net als andere main acts, een dwarsdoornsnede van hun oeuvre. Inderdaad , op veilig spelen op een festival , gezien de recente platen , net als bij andere oude rakkers, maar flauwtjes klinken.
Editors heeft het van z’n gretigheid en z’n zanger die vol overgave er tegenaan gaat , ook al wordt hij soms door paniekaanvallen overvallen . Op deze zaterdagavond moet iedereen zich kunnen goed voelen, wat ook gebeurde .
Een strakke , straffe set , met oog voor intimiteit/emotionaliteit. We mogen wel zeggen dat Editors ons nog steeds op die manier een aangenaam avondje bezorgen . “No harm” was al meteen eentje die graag met donkere elektronica stoeit (van de laatste ‘In dream’). De nieuwe songs krijgen een extra boost wat hen overtuigender, sterker maakt; “Life is a fear” was de volgende. Mooi . “Smokers outside hospital doors” , “An end has a start”, “Bones” tonen even hoe het moet bij deze vroegere wave rockers, die bands als Joy Division/New Order/Chameleons/House Of Love hoog in het vaandel houden .
De krachtige lijn wordt doorgezet , “Eat raw meat=blood drool”, “Racing rats” , “Munich” klinken nog even snedig en fris!
Het op gepaste wijze stoeien met keys ontgoochelde niet . Net als op Pukkelpop houdt het Rock Werchter publiek van hun Editors . “No sound but the wind”, Smith solo op piano, was de enige ballad om elkaars harten te voelen . “Ocean of night” , “A ton of love” hadden een sfeervolle start , maar door de live boost werden ze rauwer en feller . Knap! De dansbare, zwierige electrobeats van “Papillon” dompelden ze onder in gierende gitaren . Het nieuwe sfeervolle “Marching orders” , voorzien van obligate slingers en vuurwerk op dit uur, wuifde letterlijk de derde dag uit . Het was goed geweest ...
Editors mag dan veiligheid voorop stellen of mindere platen afleveren , routineus zijn ze nog niet; ze geven de nummers een adrenalinestoot , wat hen boeiend genoeg maakt , wat we ten zeerste kunnen waarderen. …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2016 – dag 2 - vrijdag 1 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-01
Johan Meurisse
De verliescijfers van de Rode Duivels werden doorgespoeld en met een flets modder gezalfd. Een groot publiek bereikte de doorbrekende bands Bring me the horizon , Oh wonder , Daughter en The 1975. Robert Plant was de ouderdomsdeken , At the drive-in de weirde reünie, Trixie beet van zich af en Rammstein knalde , zoals verwacht, iets soberder dan vroeger.
De tweede dag starten we met het Britse beloftevolle Blossoms. Beloftevol is achterna wel veel gezegd over dit kwartet uit Manchester, ze zijn één van de zovelen zijn . Op een koele wijze hoorden we die 90s ‘Mad’chester hype in een opgestoft indiejasje . Inderdaad , je hoort die kenmerkende psychedelische tunes in Britpop ondergedompeld . De heren in ongeveer dezelfde outfit, deden ergens denken aan tijden van Charlatans , The Verve en The Stone Roses , maar netter , cleaner . Tja, wij zijn intussen 2016 …
De laatste platen mogen minder bekoren , live wordt de kaart getrokken van gitaaradrenaline en – begeestering bij het intussen uitgebreide gezelschap rond Gary Clark Jr. Een heerlijk genietbare, dynamische , vertederende gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. “Travis country”, “Next door neighbor blues” en “Our love” waren om in te lijsten .
De tweede gitarist kwam van een vervlogen Indianenstam en de drummer verklaarde zijn voorliefde aan Band Of Horses . De bassist , wat op het achterplan geduwd op het podium , zorgde voor de repetitieve ritmiek. In die retrockrockende blues/soulrock werd pas na twintig minuten wat vaart geminderd . Die intense opbouw , spanning en explosies klonken alsof het een piece of cake was . Af en toe dook een Seasick Steve op in de bluesy riffs . “The healing” was er tot slot eentje om met een goed gevoel de Barn te verlaten .
Geen band in de namiddag in de Klub C, de zanger van het Australische Jagwar Ma had zijn vliegtuig gemist om één of andere reden . Nu, de anderen losten het fijn op met een DJ set . De twee maakten er een nachtelijke psychedelica trip van . De sound van hen zit zeerzeker in deze sfeer , in de set voegden zr trance , beats en stijlverwanten van ragga , soul , hiphop toe, zoals we het kennen van The Orb, Leftfield en Orbital, wat aantrekkelijk, aanstekelijk werkte en een droomwereld creëerde . Hier werd gretig teruggrepen naar die bepalende 90s en pikten we Caribou mee als huidige referentie …
Uit het Engelse Sheffield hebben we het mega populaire Bring me the horizon, die na tien jaar definitief doorbreken naar een breed publiek . Hun emo heeft de jeugd gevonden , die hun refreinen luidkeels , gebald meezingen . De ferm getatoeëerde groepsleden hadden de AB al plat gespeeld, komen nog naar Vorst in het najaar , maar eerst moeten de festival eraan geloven . Geen ruimte voor ballads in het genre , die laatste single “Follow you” lieten ze wijselijk opgebaard , maar een rits nummers in de stijl van hun single “Throne”, energiek, strak, en shreeuwvocals die letterlijk alle frustraties uitspugen. Een zanger die zijn publiek op kookpunt brengt en voor een welig vertier van moshpits zorgt! Bring me the horizon heeft er veel fans bij na vandaag .
In het voorjaar had het sympathieke Londense duo Oh Wonder, Anthony West en Josephine Vander Gucht, de AB al ingepakt met hun wonderlijke, dromerige , gevoelige popeletronica . Live met een drummer erbij hebben we een voller geluid . Het enthousiasmerende trio bracht een even hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound, en ze vallen op door hun samenzang . Ze waren ferm onder de indruk van de sterke respons . De innemende single “Drive” liet menig jong vrouwenhartje sneller slaan en op “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats , werd het trio letterlijk uitgewuifd . Die sfeervolle sound intrigeerde, overtuigde en ging erin als zoetenkoek . Sterk!
Op de nieuwe plaat ‘Highway cruiser’ is het wat zoeken naar die brok vette garagerock als vanouds . Wat avontuurlijker en wat gas terug nemen doet ook de spanningsmeter dalen , en dit gevoel kwam hier ook af en toe opborrelen. Twee souldames en een mellotronspeler hebben intussen de Black Box Revelation vervoegd . Geen nood , er is nog genoeg vuilbekkend materiaal die de Mainstage boeiend maakt. “High on the wire” en “War horse” openden , “Gloria” hotste doorheen de mindere momenten en het overtuigend slot “I think I like you”, “My perception” en “Set your head on fire” , niet vies van een solootje, zorgden voor die aantrekkelijke, slordige , rauwe rock .
Trixie Whitley pakten we nog te dele mee . Een grootse artieste is ze geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Meteen er in , kon niet anders, gezien ze wat later aan de set begon dan voorzien en het dus korter moest houden. Lichtjes geïrriteerd beet het tengere meisje van zich af , klonk zelfverzekerd en ging met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door de verschroeiende sound, evenzeer kenmerkt er een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verloor. Doorleefde rootsamericana en sing/songwriting zijn in elkaar verweven . “Never enough”, “Closer”, “Gradual return”, “Breathe you in my dreams” , “Soft spoken words”, “Pieces” , “Salt” en “Need your love” zijn een handvol songs die de diversiteit bevestigen . Nog veel meer wou ze haar kwaliteiten , met haar sterk op elkaar ingespeelde band, tonen maar het te strakke tijdschema kon dit niet toelaten …
At the drive-in … Hardvochtige power, tomeloze energie, snedige hardcore, ziedende punkrock en de meest driftige indie-rock uit het beste Fugazi-hout gesneden … Stroomstoten van songs ervaarde onze redactie tijdens hun AB set . Wat een reünie! Blij dat we deze band konden terugzien; legendarische band trouwens, die het scream/emogenre bepaalde en kleur gaf door het geweldige ‘Relationship of command’ uit 2000 , maar dan kort erna de brui gaven . Zanger Cedric Bixler-Zavala en Gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez onthouden we; ze hadden met Sparta en Mars Volta een even sterk vervolg. Hectisch , chaotisch klonk het vanavond . Als een dolgedraaide stier stoomde Cedric met zijn indrukwekkende rock’n’roll afro-kapsel over het podium , de micro mocht er meermaals aan geloven.
De band is besteed aan een alternatiever publiek; er was veel ruimte vrij aan de Mainstage . Sommigen fronsten de wenkbrauwen als ze Bixler-Zavala aan het werk zagen en hij er nog een schepje bovenop deed in z’n gekte , “I was born to annoy you” . Openers “Arcarsenal” , “Pattern against user” en “Sleepwalk capsules” waren hyperkinetisch , fel en tekenden voor een geweldig, furieus, heftig setje , die verder nazinderde door songs als “Cosmonaut”, “Catacombs” en de doorbraak “One armed scissor”.
Een andere rocklegende die we vanavond konden zien was Robert Plant die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters al een pak jaren bezig is; een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek horen we . Twee jaar terug was deze versmelting voor me een ongelofelijke ontdekking door zijn creativiteit , avontuur en gevoel voor melodische intensiteit. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten, kregen voldoende ademruimte.
We genoten opnieuw ten volle van dit muzikaal beleven; we werden ondergedompeld in de kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. Plant mag dan al die pensioengerechtigde leeftijd hebben , en er meer afgeleefd uitzien dan McCartney , qua enthousiasme, gretigheid en stemniveau heeft hij nog niks ingeboet . De frisse sound werkte aanstekelijk en zeker toen de Led Zep klassiekers in een exotische tint werden gespeeld, “Black dog”, “Dazed & confused”, “Whole lotta love” en “Rock’n’roll”. Alsof de Rode Duivels al op voorhand hadden gescoord tijdens hun match tegen Wales … Even intrigerend , pakkend was het door flamenco gitaarspel beheerste “Babe, I’m gonna leave you”. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht.
De moed erin bij onze Rode Duivels terwijl de meisjesharten sneller bonkten in de Klub C bij hun idolen The 1975 . Zanger Matty Healy is hun idool , zondermeer , en de groep heeft het op korte tijd ver gebracht . Ze stonden in het voorjaar nog in Vorst . Melodieuze pop , met sfeervolle klanktapijten en een blazer, sieren hun materiaal . “Love me” deed al meteen ons landje juichen , maar bij hun grootste hits “Girls”, “Chocolate”, “The sound en “Seks” was onze voorsprong al omgebogen. Onschuldig, leuk , onbezonnen , speels , aangenaam waren de elementen die opborrelden bij dit bandje, die de sfeer erin hielden. Geen hartenpijn hier , iets verderop bij onze supporters was het andere koek …
We lieten de stijgende verliescijfers van onze Red Devils niet aan het hart komen en dreven mee op de tunes van de Parov Stelar Band , het alter-ego van de Oostenrijker Marcus Füreder , op een paar jaar tijd vaste klant in het clubcircuit en op de festivals . Twee jaar terug waren ze hier ook , en net als toen word je verzwolgen in hun aangename , dansbare sound , die de stress , spanning , ontgoocheling en frustratie doorspoelt. Ze brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden; de sensuele daspasjes , de jam battles , de beweeglijke sound zorgden voor een uiterst opwindend , wervelend optreden . En intussen was het kwaad geschied … De Belgen lagen eruit op het EK in Frankrijk , mar dat kon de pret in de The Barn niet bederven …
Tot slot Rammstein , het combo rond Lindeman (zang/performer) en spil Lorenz (keys/paino) . Ze zijn ook al een gevestigde waarde op Rock Werchter . In 2013 waren ze hier voor het laatst. Spektakel , muziek en acts zijn een hechte drie-eenheid . Eigenlijk wel een ideaal decor voor onze Duitse helden, met het modderig parcours en de miezerige regen. Hun theater is strak geregistreerd en tot in de puntjes uitgewerkt , van rook , vlammen , vuurwerk, vuurspuwen en andere effects .
De Muziek: straffe, strakke , stevige Rammstein knallers , mokerslagen, een soort ‘stahlarbeit’, die luid mee gescandeerd en -gebruld kon worden . Een gimmick die met de jaren nog steeds werkt . Rammstein wil men zien , ondergaan . Nieuw werk zal er nog verschijnen , opener “Ramm 4” is alvast veelbelovend. De hits “Reise reise” , “Keine lust”, “Feuer frei”; “Die riechst so gut” , “Mein herz brennt”, “Links 2-3-4”, “Ich will” , “Du hast” volgden in hun stuk.
Iets soberder dan vroeger was de show , maar niet minder goed. Als een soort Frankenstein in een lange witte jas zagen we Lindeman verschijnen. Hun tenues en fragmenten waren opnieuw goed gekozen . Geen tijd voor sensualiteit en gevoeligheid . Geen orgas(ma)stische taferelen als vroeger.
Het tempo was hoog en strak, anderhalf uur lang. “Sonne” , “Amerika” en “Engel”, waarbij Lindeman als een engel met gigantische vleugels in bidhouding werd omhoog gehesen, besloten het sterke optreden . Straf. Met een vriendelijk oprechte ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2016 – dag 1 – donderdag 30 juni 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-06-30
Johan Meurisse
Rock Werchter 2016 – het jaar van zand , boomschors, rubberen laarzen en … Geweldige Muziek!
Rock Werchter 2016 - De drastigste editie ooit - Indrukwekkende cijfers om het festivalpark toegankelijk te houden . Het jaar van wateroverlast. Een aantal kampeer- en parkeerterreinen waren niet inzetbaar. Alles werd ingezet opdat het festival en op de campings in de beste omstandigheden zou verlopen . Iedereen was druk in de weer om alles zo comfortabel mogelijk te maken . Respect.
Rock Werchter was goed …145000 unieke bezoekers, 60000 een combi en 85.000 een dagticket. Niet uitverkocht dit jaar , maar een formule van gerespecteerde artiesten, een Nieuwe Lichting ‘00’ - rock en dance en opkomend talent . Opvallend: de oudjes spelen op safe , vertrouwd , maar met een stevige adrenalineboost!
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De twee grote tenten kregen sinds vorig jaar een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Het jaar Meer dan Muziek . De Kiss Cam en z’n varianten werd gehaald uit de NBA, hier geïntroduceerd en succesvol ontvangen tussen de bands in …
EK Voetbal op Werchter – Er even tussenuit met twee grote schermen . Het mocht niet zijn . België vloog eruit …
Rock Werchter - Rust en geniet plek - De picknickbanken en cateringzone kregen een geslaagde make-over. Street-artkunstwerken sierden het festival . De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Is een blijvertje door de jaren …e
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Rock Werchter kleurt nog steeds internationaal , ondanks de nefaste invloed van de terreurdreiging het afgelopen jaar; het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mate!
dag 1 – donderdag 30 juni 2016
‘My name is Mud’ – de zinsnede , een nummer van Primus btw, flitste 4 dagen door het hoofd tijdens het parcours naar de verschillende stages op RW. Sinds mensenheugnis is het geleden dat we dit nog hadden , tja, ten tijde van Rock Torhout – Rock Werchter . Het belette niet als doorwinterde festivalganger , doorbijtend , heel wat concerten te trotseren …
Als dolle – vijftiger werden we op onze wenken bediend met Sir Paul , New Order, Gotterdämmerung, die in het geheugen gegrift werden , zagen we een leuke set van Walk off the earth , en zagen we dat-’t –goed-is met opkomend dance- talent van Sigma, Flume en Disclosure . Jong en oud …
Opener op de Mainstage waren London Souls , uit NY weliswaar, die teruggrepen naar de retro van Jimi en Led Zeppelin . Bij ons relatief onbekend, maar Europese festivals afschuimen , kan enig soelaas opleveren . Na een paar nummers was het trio lekker op dreef, drong soul door en kregen we een reeks puike gitaarsoli . Ergens borrelde een Lenny Kravitz op . Sterk overtuigd werden we van “When I’m with you” , “Steady are you ready” en McCartney ‘s “Why don’t we do it on the road” , die vettig , strak, rollend klonk. Niks nieuws qua sound , maar een goed rockende opener … En dat telt altijd!
Even retro , meer soul en americana, hadden we van Nathaniel Rateliff & The Night Sweets, een uitgebreid combo met blazers , eerder aanwezig in Depot, Leuven . Een doorleefde, sfeervolle , melige sound die het slijk aan de bottines beduidend aangenamer maakte . De sympathieke band , met hun amicale zanger, had een reeks nummers die konden inwerken op de dansspieren ; “Look it here” en “I’v been failing” gaven een eeuwig jeugdig gevoel . Knaller was “Never get old” ; “Out of the weekend”, “Trying so hard not to know” en “S.O.B.” moesten niet onderdoen. De handclaps , de samenzang gaven een folky gelaat. Debuut in België door een onderhoudend, leuk, soulrockend concert.
Het Britse Kaiser Chiefs , rond Ricky Wilson , zijn een vaste Werchter klant en hebben ook al een TW Classic achter de rug. Het materiaal van de laatste platen is sowieso magertjes , maar een festivalband bij uitstek blijven ze. Goed, daar hebben ze de hits van het eerste uur voor, “Everyday I love you less and less”, “Everything is average nowadays”, “Never miss a beat”, “Modern way”, “Ruby” , “The angry mob”, “I predict a riot” en “Oh, my God (“Nananaaa” in verwerkt) , maakten de sfeer en gingen erin als zoete broodjes. Op de achtergrond hadden we een ‘Golden Brown’-decor van The Stranglers , met kamelen en piramides. “Coming home” koesteren we en “Hole in my soul” droegen ze aan Sir Paul op. In het najaar verschijnt nieuw werk , afgaand op “Parachutes” zal het ook niet direct een kraker van formaat zijn , die de menigte kan ophitsen .
Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af . Jake Bugg is gekend van z’n brommende Britse Oasis attitude maar de sterke opkomst tijdens de fikse regenbui deed z’n hart smelten. De jongedames hadden er veel voor over om hun sing/songwriter , idool aan het werk te zien . Een klein uur lang kregen we afwisselend materiaal te horen van Britpop, rock’n’roll en sing/songwriting met een gevoel voor rockabilly als op “There’s a beast” , “Taste it”, “We all feed it” , “Love, hope & misery”, “Put out the fire” en “Gimme the love” . Inderdaad, liedjes kan hij schrijven, het popgevoel bewaart hij en hij komt best goed gedreven, gebald uit de hoek. “Two fingers” , “Me & You”, “Slumville sunrise”, “Seen it all” en “Lightning bolt” zijn een handvol die werden meegezongen . Het natte gevoel waren we even vergeten . Puike set btw!
Walk off the earth - Een sprankelende set van het indiefolky collectief uit Canada zette een volle Klub C op z’n kop . Dit You-tube fenomeen plaatst in een perfecte Pythagorasstelling gretigheid , emotionaliteit en intensiteit . De samenzang , de choreografie , de act , de muziek, alles vloeit in elkaar en zorgde voor een ongelofelijke ambiance . Hoe ze het soms in elkaar flansten door het assortiment aan instrumenten (noteer mar als extra’s ukelele, melodica, kazoo, blazers, plastic buizen, scheidsrechterfluitje, … ) was me een raadsel , maar verdomd, die covers pakten ze uiterst origineel aan , wat gevoelig, aanstekelijk inwerkte … Een “Happy” van Pharrell , Adele’s “Hello” waren al meteen twee om in te lijsten . Er viel heel wat te beleven op de stage . Met wijd open mond stonden we te kijken, te genieten toen ze met vijf op een akoestische gitaar de medley speelden van o.m. “Somebody I used to know”, “I can’ help myself” , “Wrecking ball” , “Twist & shout” . Een “Sing it all away” wuifde lekker uit in een feelgood/samenhorigheid . Schitterende liveset zondermeer …
Wat begon als een ambitieus idee van half Belg half Zweed Bjorn Tagemose, groeide uit tot een heuse rock opera met een briljante soundtrack. Gutterdämmerung werd vooraf aangekondigd als ‘The loudest silent movie you ever heard’, geen woord van gelogen. Tagemose had voor zijn projectje een waanzinnig indrukwekkende cast weten te verzamelen met Iggy Pop! Slash! Lemmy! Mark Lanegan! Jesse Hughes! Tom Araya! Josh Homme! Grace Jones! Henry Rollins! en Nina Hagen! Die laatste twee stonden zelfs mee op het podium om dat duivelse project te laten schitteren. En of het schitterde! Kon ook moeilijk anders met zo een fantastische soundtrack, live vertolkt door een uitmuntende band die rockte als de beesten. Wat dacht u van loeiende versies van onder andere “Black Sabbath” en ‘”War Pigs” (Black Sabbath), “Hey Man, Nice Shot” (Filter), “My own Summer” (Deftones), “Battery” (Metallica), “Rammstein” (Rammstein natuurlijk), “Folsom Prison Blues” (Johnny Cash), “The End” (The Doors) en “Dazed and Confused “ (Led Zeppelin) .
De samensmelting van de zwart-wit beelden, de theatrale act en de waanzinnig heerlijke muziek was hemels (of duivels, als u wil). De rock’n’roll iconen die de revue passeerden waren perfect gecast. Generaal Lemmy aan het roer van een tank! Iggy als een duivelse engel ! Josh Homme die met joekel van een een bazooka de boel aan flarden komt schieten! Grace Jones als Pietje de Dood ! Allemaal geniaal !
Het boeltje ontplofte in een zinderende finale met Carl Orff’s “Carmina Burana” waarvoor special guest Brent Vanneste (Steak Number Eight) als een waar rock’n’roll beest de hele zwik nog eens in lichtelaaie kwam zetten. Fucking great !
Henry Rollins bracht tot slot nog een pakkend eerbetoon aan Lemmy waarop de ganse band nog eens in een loeiend “Ace Of Spades” losbarstte, wij kregen er zowaar tranen van in de ogen. Dank U wel Bjorn Tagemose, dit was grandioos ! (dank aan Sam)
Ellie Goulding - Dit jaar wordt ze 30 en ze is een beetje Brits hoop binnen de pop. Een zware opdracht rustte op haar schouders op de Mainstage . We werden overtuigd. Twee jaar terug was ze ook al op het grote podium van RW, toen al met superhits “Lights” en “I need your love”. Dit jaar was haar koffertje met hits nog meer gevuld ; met “Love me like you do” scoorde ze wereldwijd een plaats in de hitlijsten. Een straffe madam is het geworden die zwoele, poppy songs brengt die lekker dansbaar zijn., met andere woorden, makkelijk verteerbaar op een donderdagnamiddag. Na haar passages mag deze klasbak genieten van een deugddoende pauze. Maar niet te lang hé! (dank aan Michaël)
Flume, het alterego van de Australische producer Harley Streten , is het nieuwe wonderkind van de elektronische scene . Het ouder publiek had z’n Gotterdämmerung, de jongeren konden zich uitleven en konden opgaan in een afgeladen Klub C in dat vernuft en bleeps, die een droomwereld opende door de zalvende , gruizige en forsere beats. Flume poot hier een DJ set neer en nestelt zich in de hoogste regionen met die hits of zanglijnen van rapper T-Shirt, Lorde (“Tennis court”), Jezzabell Doran (“Sleepless”) , AlunaGeorge (“I remember”), Kai Lyrics (“Never be like you”) of Chet Faker (“Drop the game”). Chillen en dansen dus!
Een band die met ons vergroeid is, is het uit Manchester afkomstige New Order . De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al 35 jaar . Vorig jaar hadden we nog het nieuwe ‘Music complete’, tien jaar na hun vorige . En het klonk goed , erg goed zelfs met die nummers. Mooi dat ze er enkele in hun liveset hadden geplaatst als “Singularity”, “Tutti frutti” en “Plastic” , die konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers, … met open armen werden ontvangen . De keuze viel o.m. “Crystal” , “Bizarre love triangle”, “The perfect kiss” en “True faith”. “Blue Monday” werd opgepoetst , bracht The Barn in extase en gaf de band rond Bernard Sumner, een hart onder de riem . Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) nostalgie opriep .
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys, tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums!
Sigma Live - Sigma’s on fire! Klub C - Met een groot uitroepteken stonden ze aangeduid door de jongeren , terwijl New Order iets verderop bezig was voor het ouder gezelschap … Na de succesvolle passage vorig jaar op Pukkelpop , moest dit het feestje op Werchter worden. Eerst “Higher”, dan “Slow down” om uit te komen bij “Redemption”. Een drum‘n’bass party zoals we het graag hebben. Pompende beats vergezeld van een rapper en twee niet onknappe zangeressen. Wat wil je meer? Een fris pintje misschien in het midden van de set?! “Lean on” hoort ook in het rijtje van partyplaten die de tand des tijds zullen overleven. En als we party zeggen, dan is Calvin Harris ook nooit ver weg, “How deep is your love”? , gevolgd door de huidige classic “Stay” om dan te eindigen met “Nobody to Love”. Sigma is alvast de goede weg van Major Lazer ingeslagen. (dank aan Michaël)
Years & Years - Moet je iets dat goed is veranderen? Neen is het antwoord. Vorig jaar maakte Olly Alexander zijn debuut op Rock Werchter, dit jaar zijn ze meteen de afsluiter van dag 1 in The Barn. Terwijl Sir Paul de Beatles oproept, gilden de jonge meiden het dak van de Schuur! Licht overdreven maar het bewijst maar hoe populair Years & Years wel is. Intimiteit toen Olly achter zijn piano kroop en “Eyes Shut” speelde , en uitbundigheid bij “ Shine” en “Desire”. In het verleden coverde Years & Years al Beyonce en Britney Spears, nu was het de beurt aan Katy Perry’s “Dark Horse” om te dopen in een onherkenbare versie. En als je ons vraagt naar de ultieme festivalhit dan is het antwoord “King”! (dank aan Michaël)
Geschiedenis op Rock Werchter . Voor het eerst stond er een Beattle op de stage . Mooi dat ze de intussen 74 jarige Paul McCartney konden strikken, een legende, die er opvallend jong, kwiek uitziet . Het Beatles icoon doet dit jaar heel wat festivals aan en ons land kon niet ontbreken . Iets wat je vanavond als doorwinterde muziekliefhebber niet mocht missen . We kregen hier heel wat Beatles nummers , die hij samen met John Lennon schreef, al 40 – 50 jaar oud , die stilistisch fijn , subtiel zijn, jeugdig, onschuldig klinken , zonder enige franjes of gruizige gitaarlicks. Elk nummer had zo wel z’n verhaal , en die uitwerking kregen we dan ook te horen .
Ze entertainen was geen probleem. Het lijstje opnoemen is niet te doen , wel dertig songs, waaronder “A hard day’s night”, “Can’t buy me love”, “We can work it out”, “Love me do”, “Lady Madonna” , “Band on the run” , “Back in the USSR”, en een “Live & let die” , “Hey, Jude” en “Let it be” die luidkeels werden meegezongen , door het overwegend ouder publiek, wat de samenhorigheid bevorderde . Wings nummers en enkele eigen en solo gebrachte nummers dwongen een plaatsje af (“Blackbird” – “Here today”) . Het recente “Fourfiveseconds” (ft Rihanna – Kanye west) was erg goed zelfs . Het sfeervolle “Something” eerde George Harrison.
Ruig klonk het nooit - hadden we eigenlijk ook nooit verwacht -, af en toe was er ruimte was voor een solo. Zijn stem was wat schor , zeker in het begin, daarna liep het meer gesmeerd . Met Sir Paul Op Werchter had de organisatie een groots artiest, in levende lijve. Droom Werd Werkelijkheid . Te koesteren . Blij om hier te zijn …
Geluidskunst krijgen we geserveerd van James Blake , geruggensteund van een tweede elektrotechneut en een drummer . De drie zijn sterk op elkaar ingespeeld en over elk geluidje is hier sterk nagedacht . Een trippop/postdubstep sound , een klanken- , kleurenpalet, die een aparte , unieke atmosferische trip biedt en schoonheid , weerbarstigheid samenbrengt. Dit concept wordt gelinkt aan z’n indringende , zweverige soms hoog uithalende vocals, die live kunnen geloopt worden . Knip- en plakwerk met pianoloops en vocals. Stem en instrument zijn in evenwicht . Het eerste deel van de set was uiterst traag , slepend , voortkabbelend , donker . Even vergeet hij z’n tekst op “Radio silence” , geen nood , een lach lost dit op en er wordt een versnelling hoger gegaan , met dreunende , rollende beats op “I hope my life” en “Voyeur”. “Limit to your love” kreeg een vurig verlengstuk . De heren leven zich uit op hun speeltje . In soberheid gaan we na de Klub C de nacht in …
Maar nee , die nacht was jong … Disclosure was de afsluiter op dag 1 . Eens iets anders dan een Chemical Brothers , Underworld of ander ouder dansbaar geweld. Netsky, Skrillex, Deadmau5, Chase & Status is de nieuwe lichting, alsook de Engelse broers Lawrence aka Disclosure . Het zijn Londense elektrotechneuten, die de brug kleiner maken tussen de clubdance en pop met interessante insteeks van soul , r&b , deephouse, disco en dubstep . De ganse rits gelegenheidsartiesten waren hier vanavond niet bij , maar de belangstelling was meer dan voldoende voor deze lekkere, frisse , dansbare grooves.
Disclosure was wel de ideale after party , een soort Werchter Ibiza, die de Plaza kleurde en die je tevreden naar huis zond . “White noise” (opnieuw met AlunaGeorge) was meteen een knaller . De broers zorgden voor een totaalconcept , hielden de spanning erin met fijne projecties en die kenmerkende lijntekeningen van gezichten van hun platen; ze waren de perfecte decorpresentatie tijdens de nacht .
Enkele nummers nam één van de broers voor z’n rekening in vocoder vocals (waaronder “F for you” , “When a fire starts to burn”), wat aardig geslaagd was . “Omen (met Sam Smith), “Holding on” (Gregory Porter) en het afsluitende “Latch (opnieuw Sam Smith) hielden de sfeer en de feeststemming erin. Niks anders dan ‘positive feelings’ in een dampend , vet dansbaar setje . Zucht …De Brexit valt hen enorm zwaar , net als vele andere Britse bands, artiesten die vandaag het thema aanbrachten . Disclosure hield ons warm en de modderbeslommeringen door het grillige weer waren even vergeten …
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Couleur Café 2016 – een 2d overzicht van het driedaags event
Couleur Café 2016
Tour & Taxis
Brussel
2016-07-01 t/m 2016-07-03
Cis Vliegen en Stijn Raepsaet
Van 1 t.e.m. 3 juli baadde Tour & Taxis opnieuw in een exotische sfeer met zwoele beats. Couleur Café vond immers voor de 27ste maal plaats. Het festival dat ooit begon als een driedaags feest in de Hallen van Schaarbeek, is intussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde in het Belgische festivallandschap.
De basisformule is sinds al die jaren nog niet veranderd, mondiale hedendaagse muziek lijkt ieder jaar meer en meer volk aan te trekken. Ook dit jaar waren er enkele top acts geprogrammeerd. Het festival heeft dit jaar opnieuw 6 podia: Titan, Univers, Move, Dance Club, Mamafoufou en Clandestino.
In de kijker - Solidarity Village - De rechten van de vrouw gaan ons allen aan
Verrassend genoeg worden tot op de dag van vandaag 1 op 3 vrouwen binnen de Europese Unie geconfronteerd met seksueel en seksistisch geweld. Erger nog is dat huiselijk geweld nog steeds een belangrijke doodsoorzaak is van vrouwen over de hele wereld. Genoeg redenen om ons hiertegen te verzetten en de rechten van de vrouw te beschermen.
Couleur Café is meer dan een pak feestelijke concerten in een prachtig decor. Het Solidarity Village is een vast onderdeel van het festival. Een plek waar we proberen het publiek te sensibiliseren op vlak van humanistische en solidaire waarden. Het Solidarity Village verzamelt allerlei verenigingen en ngo’s rond het thema van de rechten van de vrouw.
De randanimatie en Place du bien Manger (waar men keukens van over de hele wereld kan proeven) stonden garant voor een sublieme sfeer.
Het Brussels festival dat sinds 1990 een podium biedt aan urban en world music startte vrijdag nat en grijs. Geen ideale omstandigheden dus om de exotische sfeer die het festival uitstraalt, op te snuiven. Toch weerhield het de festivalgangers niet de regen te trotseren en te genieten van de multiculti totaalbeleving die Couleur Café biedt. Het enthousiasme van velen kreeg na de nederlaag van onze Duivels een kleine deuk, maar gelukkig was Selah Sue er om muzikaal de pijn te verzachten.
De tweede dag van het festival verliep onder een zonnigere hemel. In plaats van schuilen was het nu vooral rustig kuieren langs de festivalmarkt en de standjes met exotische eetwaren uit alle hoeken van de wereld. Van dag twee onthouden we vooral de reggae vibes , Arno, Young Fathers en Goran Bregovic. Verder was er de magistrale passage van de Senegalese meesterbard Youssou N’Dour en noteerden we de comeback van Ghinzu.
De mishmash op dag drie was beduidend sterk , die de kleurrijke muziek moeiteloos mengt met pop , rock en dance … ‘We unite’ …
dag 2 – zaterdag 2 juli 2016
Zaterdags begon de dag wat fris en winderig, maar al snel nam de zon het heft in handen. Tour & Taxis kreeg zonneschijn en ontving een gevarieerd publiek. Het was dan ook een topdag met namen zoals Arno, Young Fathers, Elito Reve y Su Charangon, Goran Bregovic & Wedding and Funeral Orchestra, ... Gewoon teveel wils voor jan en alleman.
Mijn eerste stop was de open stage. Belgisch talent in de kijker. Zo kreeg je een showke van dans tot rap en van beatbox tot Afrikaanse ritmes die telkens vijf minuten duurde. Een leuk concept dat meer gedaan mag worden op andere festivals!
Dan de legendes binnen de hiphop CunninLynguists. Deze wisten met de intro direct met de deur in huis te vallen. Dikke beats, stevige rap en een fox wild publiek. Met praatjes over 'weed' en 'smokers' tussen de nummers brachten ze een sterke set waar de handjes lekker op en neer konden gaan. Als ik het vergelijk met andere rap optredens stak deze er ver bovenuit.
Vervolgens wat bakken in de zon met Julian Marley. Niet simpel om in de voetstappen van je vader treden, maar hij doet het. Zijn sterkte is typische reggae met klare taal. Met nummers als “Sharp like a razor” en covers van 'Africa unite' en 'exodus' weet hij CC in te palmen in een zeer rustige, chille set. Al had Julien vaak zijn gitaar vast , werd er helaas niet zoveel opgespeeld. De set berustte dus vooral op zijn stem en de topmuzikanten op de achtergrond die subtieler naar de voorgrond traden tegen het einde. Zo konden we genieten van stemsolo's, gitaarsolo's en meer! Ik concludeer: een perfecte opener van de Titan (mainstage) op zo'n zonnige dag.
Daarna terug de tent in voor Jamie Woon, mijn persoonlijke topper van de dag. Hij bracht een set waar ik op mijn honger bleef zitten en de nummers klonken onvolledig door gemis aan extra muzikanten. Ook kon zijn fragile soul kon het geluid van de buren niet trotseren. Dit alles neemt niet weg dat hij een zijn muzikanten en top prestatie hebben neergezet. Als zoethouder eindigde hij met “Lady luck”, maar dan klonk dat weer een tikkeltje anders dan het originele. Al bij al een concert waar het publiek van genoten heeft. Ikzelf vond het niet op zijn plaats en had een betere set verwacht.
Al dat luisteren wekt de honger. Eten is een ware kracht van Couleur Café. Geen frieten, pizza of kebab. Neen, met de vele eetstandjes is letterlijk de hele wereld aanwezig. Wil je Afrikaans, Indonesisch of gewoon insecten eten? Het is er allemaal.
Voldaan van de maaltijd was het tijd voor Arno. Een artiest van eigen bodem die aan de hand van scheldwoorden zegt hoe graag hij het publiek ziet. Een opbouwende set met naar het einde toe zijn bekendste nummers. “Je Veux Nager”, “Vive ma Liberté”, “Oh La La La”, ze kwamen allemaal aanbod. Een top moment was “Les Filles Du Bord De Mer” waar het publiek een zee vol golven nabootste. Heen en weer en dikke sfeer! Ook verwees Arno naar de Brexit waarna hij “Putain Putain” inzetten. Een duidelijke boodschap waar CC het duidelijk mee eens was. Arno jij was mijn hoogtepunt van dag!
Door een vertraging van Youssou N'Dour was een gevolg dat Goran Bregovic & Wedding and Funeral Orchestra een half uur later begonnen is. Ik zag slechts enkel één nummer, maar ik zag dat het goed was! Balkan op zijn best in overvolle tent met een overenthousiast publiek.
Ik verliet het spetterende Balkan feestje voor Young Fathers. Een Schotse band die erin slaagt vergeleken te worden met Massive Attack. Alleen kan ik u zeggen dat de Young Fathers een degradatie hoger liggen in arrogantie. Het is subliem om te zien hoe deze arrogantie deel uitmaakt van hun muziek. De drie zangers zijn duidelijk een totaal pakket. De ene energiek, de andere passief en dan de derde te chique. Samen een leuk trio dat het oog streelt tijdens de semi-arrogante, -agressieve setting die ze creëren. Een krachtig optreden waar het publiek een water-douche kreeg en de artiesten vervolgens een bier-douche. De sfeer was top, zowel het publiek als de artiesten waren op dreef en schoten in galop bij “Shame”. Ik zeg luidop: voor herhaling vatbaar!
Couleur Café kon mij als festival bekoren. Het was een mooie dag, met mooie namen en goed eten. Wat wil een mens meer? Bedankt Couleur Café!
dag 3 – zondag 3 juli 2016
Dag 3 startte zonnig waardoor de zonnebril al eerder basiscomfort is dan luxe. Ideale omstandigheden voor onze reviewer. Hieronder zijn verslag
De derde dag van Couleur Café is Couleur Café ten top: goede muziek, lekker eten en een holi colour fest voor de Maesstand, waardoor zelfs je onderbroek de kleuren van de regenboog krijgt.
De aftrap op het hoofdpodium (Titan) wordt gegeven door het Senegalese Meta &The Cornerstones. De autodidactische Meta Dia en de zijnen verwelkomen het toestromende volk met hun typische reggaesound en zetten de toon van de dag: respect, love, peace and… no rain!
Ondertussen speelt in een volle grote tent (Univers) De Jeugd van Tegenwoordig . Elf jaar na hun debuutalbum ‘Parels voor de Zwijnen’ bewijzen Willie Wartaal en co dat hun absurde mix van hiphop, funk en disco nog steeds aanslaan bij een groot publiek. Met hits als “Sterrenstof”, “Get Spanish” en (uiteraard) “Watskeburt?!” zorgen ze voor een eerste dansfeestje op dag drie.
Na de Amsterdammers wordt het podium klaargestoomd voor hiphoptalent van eigen (Belgische) bodem. Met Niveau4 programmeert Couleur Café een exclusieve show van hiphopbeloften uit Vlaanderen, Brussel en Wallonië. Het collectief neemt een loopje met communautaire kwesties en bewijst dat België groots is. Het aanwezige publiek is zichtbaar onder de indruk en deze unieke samenwerking zorgt duidelijk voor één van de hoogtepunten van dag drie. Met Niveau4 levert Couleur Café de perfecte ambassadeurs van ons Belgenlandje nu ons elftal “net niet” Europees kampioen is.
Dat rock ook gesmaakt wordt op een wereldfestival bewijst de grote massa volk die de Black Box Revelation richting hoofdpodium lokt omstreeks half negen. Jan Paternoster is duidelijk in zijn sas en BBR levert een strakke set waarin hits als “War Horse” en “Do I know you” luidkeels meegebruld worden.
Op dat moment speelt in de grote tent Kassav. Deze formatie uit Guadeloupe en Martinique wordt beschouwd als de grondlegger van de zouk, traditionele Caraïbische muziek in een modern, bombastisch kleedje. Het enthousiasme, de passie waarmee de band speelt, en de muziek zorgt al gauw voor een tropische feel good sfeer rijp om te dansen en te springen. Als men Couleur Café denkt, denkt men Kassav. Wat een feest!
Rond 22:15 was het dan tijd voor Soprano op het hoofdpodium. Bij de modale Vlaming doet de naam waarschijnlijk niet onmiddellijk een belletje rinkelen, maar in Brussel en Wallonië is de populaire Franse rapper duidelijk ‘chaud’! De show wordt langvoerig ingeleid en tenslotte wordt Soprano geïntroduceerd als de hoofdclown van de avond. Na een kortstondig moment van auto-idolatrie zorgen de eerste beats voor een ware golf door het publiek. Plots staat het ganse plein in vuur en vlam. Ongezien en als onwetende Vlaming misschien onbegrijpelijk. Desalniettemin tilt het publiek dit optreden naar een hoger niveau en blijft het ook voor Soprano-leken moeilijk om de voeten niet van de grond te bewegen.
Het optreden is een ware show waarin het nodige respect betuigd wordt aan iedereen die Soprano dierbaar is, maar ook aan de slachtoffers van de aanslagen in Brussel. Couleur Café wordt even stil en even is hierdoor ook Trixie Whitley te horen die ondertussen in de tent optreedt.
Whitley was trouwens niet verlegen om tussen het publiek te gaan staan en van daaruit haar krachtige stem te laten vibreren. Afsluiten deed ze met het begeesterende “Breathe you in my dreams”.
De persoonlijke afsluiter van de avond is voor Omar Souleyman, die de move-tent iets na twaalf uur een allerlaatste keer op zijn grondvesten doet daveren. De Syrische cultster, gekleed in thawb en met de keffiyeh op het hoofd, wordt op het podium enkel vergezeld door een dj en oogt hierdoor wat vervreemdend.
Wat op het publiek afkomt is een mengelmoes van Arabische en Syrische deuntjes op een beat. Souleyman profileert zich eerder als een MC die af en toe wat Arabische zinnen en aanmoedigende “jah’s” uit. Een Arabische rhapsodie van jewelste, duidelijk eentje die het publiek kan smaken!
Tijdens het naar de uitgang wandelen pik ik nog de laatste noten van Protoje op, die op het hoofdpodium speelt. Opnieuw blijkt respect, love and peace centraal te staan. De cirkel is rond.
Opnieuw een veelkleurige pluim op de hoed van de organisatie. Ondanks de mindere opkomst, hoogstwaarschijnlijk te wijten aan verschillende omstandigheden (terreurdreiging, EK…) was ook deze editie een muzikale, culturele én culinaire ode aan diversiteit in onze samenleving. Couleur Café is wat ons betreft een broodnodig festival in deze grijsgetinte tijden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2016/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel
Down The Rabbit Hole 2016 – overzicht van het driedaags festival
Down The Rabbit Hole 2016
Groene Heuvels
Beuningen
2016-06-24 t/m 2016-06-26
Jasper Verfaillie
De derde editie van het Nederlandse festival Down The Rabbit Hole kende op zijn zachts gezegd een turbulente start. Normaalgezien waren de festivalgangers al welkom op donderdag en zou de drukte van de kampeerders mooi over twee dagen gespreid worden. Maar het weer gooide roet in het eten en zorgde voor onder water gelopen delen van de camping en drassige parkings. Zo moest de organisatie andere parkeerplaatsen zoeken – die vonden ze zo’n 13 kilometer verder – en de opening van de camping uitstellen. Dat leidde vrijdagochtend tot enorme wachtrijen voor de pendelbussen aan het station en aan de parkings. Enkelingen dachten de wachtrijen te slim af te zijn door een taxi te bellen, maar die stropten dan weer het verkeer op waardoor de bussen er moeilijker doorheen geraakten …
dag 1 – vrijdag 24 juni 2016
En zo zijn we maar net op tijd om Sun Kil Moon mee te pikken in de Fuzzy Lop, de kleinste van drie tenten op Down The Rabbit Hole. Frontman Mark Kozelek wierp zich op als een pafferige predikant voor een luidruchtig publiek. Tot drie keer toe maande hij het publiek aan wat stiller te zijn, evenveel keren ving hij bot. Eventjes leek het er op dat Kozelek zijn geduld ging verliezen, maar hij koelde zijn woede met “Me We”, een nieuw nummer over gun control, de schietpartij in Orlando en ook iets over Muhammad Ali. Op zijn best is Kozelek intrigerend en meeslepend, zoals een scheurende versie van ‘Richard Ramirez died today of natural causes’. Andere nummers leken dan weer drie keer langer te duren dan de gemiddelde aandachtsspanne van het publiek.
Beginnen met het tien minuten durend instrumentaal openingsnummer van je nieuwe plaat, het getuigt van heel wat lef en geloof in eigen kunnen. In een intiem zaalconcert kan dat nog werken, in de grote Hotot tent gaat de subtiele solo van Michael Kiwanuka een beetje verloren in het geroezemoes. Daarmee wordt meteen ook het grootste pijnpunt van Kiwanuka blootgelegd. Al te vaak monden zijn nummers uit in (te) lange jams en solo’s die spankracht missen. Toch kan hij met zijn warme soulvolle stem het publiek inpakken; zo tekende hij met “Black Man in A White World” voor een ongemakkelijke meezinger en afsluiter “Love and Hate” bleef de hele dag nazinderen in je hoofd.
De invloed van Tame Impala rijkt tot ver buiten Australië. Al van bij de eerste noten is het duidelijk dat de Nederlanders van PAUW hun sound schatplichtig zijn aan de Australiërs (en bij uitbreiding ook aan Temples, Pink Floyd). Een gebrek aan eigen smoel hoeft niet zo nodig een nadeel te zijn, zolang de nummers lekker weg luisteren. “Twee jaar geleden stonden we hier in het publiek,” gaf frontman Brian Pots mee halverwege de set. “En nu staan we hier als band, hoe vet is dat!” Net zo vet als hun leren jassen, hoedjes en haarstijl. Met mindere songs zou het al snel als een farce aanvoelen, hier past het perfect in het plaatje. En wanneer ze op het einde nog eens alle registers opentrekken met die geweldige riff van “Shambala” vindt niemand het nog erg dat hun sound zo sterk lijkt op die andere psychedelische rockbands.
Op papier leek Nathaniel Ratecliff & The Night Sweats best een interessant concert te worden. Een gouden stem, een heerlijke vintage sound en een stevige backing band; we hebben al uitmuntende concerten gezien met minder troeven op tafel. Al heel vroeg in de set kreeg Ratecliff en zijn band de hele Hotot aan het dansen met het radiohitje “I need never get old”. Daarna zakte het echter als een pudding in elkaar. Te veel eenvormige en inwisselbare nummers werden op den duur meer vervelend dan opzwepend. Op het moment dat hij zijn ander hitje “S.O.B.” in de strijd wierp, was het pleit al beslecht en was het niet meer dan een opflakkering. Hun nostalgische sound mag het dan goed doen in de hitlijsten, het kritische publiek van Down The Rabbit Hole lustte er minder pap van.
De hype voor het optreden van Courtney Barnett was voelbaar aanwezig. Elektriciteit, hoge verwachtingen, reikhalzend uitkijken … noem het hoe u wil. Het enorme applaus toen Courtney het podium betrad verraadde de intenties van het publiek. Ze waren er om de Australische tegen het hart te drukken en niet meer los te laten. De cartooneske visuals van opener “Dead Fox” vertelden dan weer wat Barnett van plan was: no nonsense rock met tongue-in-cheek lyrics. Eventjes leek het alsof ze het teveel van hetzelfde ging worden, maar het scheurende “Small Poppies” schudde het publiek opnieuw wakker. Met een loepzuivere hattrick (“Elevator Operator”, “Avant Gardener” en “Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party”) zette Barnett een stevig orgelpunt aan haar set.
“One, two, three, four!” We beginnen onze recensie van Mac DeMarco zoals hij haast elk nummer begint. Het is het eerste concert van hun tour en dat is er aan te merken. De sfeer tussen de bandleden is nog optimaal. De bandmanager moet zelfs halverwege de biertjes komen bijvullen. En waar bier rijkelijk vloeit, worden ook flauwe moppen gemaakt en gitaarduels uitgevochten. Aan hun mopjes - een ode aan de joppie saus en een raar verhaal over een bootje opblazen op het meer – moeten DeMarco en zijn band nog wat werken, hun sound zat wel al heel strak. Zomers, zonnig, beschonken en ten gepaste tijde eens uit de bocht vliegend. Het verleide Mac tot zatte en zotte solo’s met de gitaar in de nek en één voet op de versterker. Hij kan goed tot vier tellen, maar nog beter plezier maken.
In een ideale wereld worden de hitlijsten gedomineerd door artiesten die popsongs schrijven met teksten en beats die niet onderling inwisselbaar zijn. In een ideale wereld is Everything Everything de grootste headliner van de planeet. De realiteit is echter ietsje anders. De aalvlugge lyrics van frontman Jonathan Higgs gaan over evolutie, nucleaire radiatie, wetenschap, technologie en filosofie, maar dat ontgaat de modale festivalganger. Gelukkig koppelen ze die slimme lyrics aan al even intelligente en aanstekelijke nummers. Live staat hun math rock ook als een huis. “Blast Doors” was nog een schuchtere start. “Get To Heaven” zette hen op het juiste pad en vanaf “Spring/Sun/Winter/Dread” was het één en al extase tot het einde.
De headliner van de eerste dag is er meteen ook eentje die al haar sporen heeft verdiend in de muziekgeschiedenis. Het spreekt boekdelen dat PJ Harvey zich niet laat verleiden tot een greatest hits concert en gewoon haar eigenzinnige zelf blijft. Het gros van de set staat dan ook in het teken van haar nieuwe plaat ‘The Hope Six Demolition Project’. Met een saxofoon in de hand en bijgestaan door haar mannelijke en tienkoppige band leek PJ Harvey meer op een bandlid dan op een frontvrouw. Schijn bedriegt, want na enkele nummers was het wel duidelijk dat zij en niemand anders het tempo bepaalde.
De songs van haar nieuwste album werd sterk beïnvloed door haar reizen naar Washington D.C. en conflictgebieden Kosovo en Afghanistan. Toch maakt Harvey ook eventjes tijd voor dat andere conflictgebied Groot-Brittannië. Ze leest het pakkende gedicht ‘No Man is an Island’ van John Donne voor als een klaagzang over de Brexit. Als tegenwicht voor al dat geklaag speelt ze op het einde toch nog enkele klassiekers (“Down By The Water”, “To Bring You My Love” en “50ft Queenie”). Het publiek was haar heel dankbaar voor die beloning.
dag 2 – zaterdag 25 juni 2016
Soms vermoeden we dat de organisatie van Down The Rabbit Hole bands programmeert enkel op basis van hun naam. Zo trapte Woods de tweede dag op gang in de Fuzzy Lop, een tent die niet geheel toevallig te midden het bos staat. De Amerikaanse folk rockers wisten dat je zo vroeg op de middag best niet te moeilijk doet en begon hun set met enkele vrolijke folksongs. Gaandeweg sloop er meer dreiging in de nummers. Alsof er een gevaarlijk dier op de loer lag in het struikgewas en zich klaar maakte om zijn prooi aan te vallen. Dat beest krijgen we pas helemaal op het einde te zien en te horen, wanneer de Amerikanen nog eens alles los gooien.
Slechts drie Belgische bands zakten er afgelopen weekend af naar Down The Rabbit Hole. Die werden netjes per dag verdeeld. Na Douglas Firs op dag 1 was het op dag 2 de beurt aan de Waals-Congolese rapper Baloji met zijn Orchestre De La Katuba. Die probeerde met zijn mix van rap en Afrikaanse ritmes de Teddy Widder aan het dansen te krijgen. Aanvankelijk lukte dat ook, al moest hij zelf het goeie voorbeeld geven. Even later vertelt hij dat hij vijftien jaar geleden een nummer schreef over de problemen in Ivoorkust. “Ondertussen kan je Ivoorkust vervangen door eender welk Afrikaans land,” ging hij verder en hij gaf meteen heel wat voorbeelden die vreemd genoeg op gejuich en applaus werden onthaald. Malawi! Gejuich. Somalië! Applaus. Ofwel was het publiek ietsje te overenthousiast, ofwel wisten ze gewoon niet dat de situatie in Afrika geen hoerastemming verdient.
Of Whitney hun naam ontleent aan wijlen Whitney Houston is ons niet bekend. Wel weten we dat hun muziek verder geen enkele gelijkenissen bevat. Langer dan 40 minuten houdt de band het niet vol, logisch , gezien hun debuutplaat nog maar net uit is. Maar wat we in die 40 minuten te horen kregen, stemt ons meer dan tevreden. Hun fluwelen popsongs worden gesteund door de gouden stem van zingende drummer Julien Ehrlich en een subtiele trompet die gaandeweg vaker de hoofdrol kwam opeisen. Twee covers van Bob Dylan en The Everly Brothers wisten ons ook nog te vertellen wie hun grootste invloeden zijn.
Voor wie Eefje De Visser leerde kennen als een intieme en introverte singer-songwriter was het even schrikken. Op Down The Rabbit Hole kwam Eefje veel extraverter voor de dag. Met haar laatste album ‘Nachtlicht’ duikt ze ook letterlijk het nachtleven in. En Eefje had er duidelijk zelf zin in. Ze stond te trappelen op haar benen en als ze geen gitaar speelde, haalde ze haar meest sensuele dansmoves boven. Tussendoor vertelde Eefje dat ze zowat overal in België en Nederland had opgetreden en hun concertreeks ging afsluiten in de Carré in Amsterdam. Het is tekenend voor het vertrouwen waarmee Eefje en haar band op het podium stond en dat straalde af op het concert en het publiek. Om het met een cliché uit de voetbalwereld te zeggen: een ploeg met vertrouwen speelt altijd beter.
Een jazz-combo op een rockfestival programmeren is altijd een wilde gok. The Cinematic Orchestra had heel wat moeite om te overtuigen in de Teddy Widder. Van de kakofonische opener met geloopte saxofoon tot een haast onherkenbare gitaarversie van “To Build a Home”, de puzzelstukjes wilden maar niet in elkaar vallen. Een cinematische ervaring werd het evenmin, want de band werkte de set af zonder noemenswaardige visuals. En ook vaak zonder echte frontman. Oprichter Jason Swinscoe werd verbannen achter een turntable aan de zijkant van het podium. Als de saxofonist en achtergrondzangeressen niets te doen hadden, stapten ze van het podium en creëerden ze zo een gapend gat in het midden van het podium. Zo kreeg je het gevoel dat je naar een band zonder stuurman zat te kijken en dat is nooit een goed teken.
Zeggen dat De Staat een thuismatch speelde op Down The Rabbit Hole is een understatement van het grootste kaliber. De Nederlanders zijn niet alleen afkomstig uit Nijmegen (waar DTRH ook plaatsvindt), ze zijn ondertussen ook zowat de populairste band bij onze noorderburen. Bewijs daarvan waren hun twee zinderende optredens op Pinkpop en ook nu stelden ze niet teleur. Dat kon haast niet anders met een trouwe schare fans en een uitgekiende setlist die langzaam opbouwde naar een climax met genoeg uitschieters onderweg. Zanger Torre Florim weet ondertussen ook perfect hoe je een publiek moet bespelen. Tijdens afsluiter “Witch Doctor” ging hij tussen het publiek staan in een poging om de geweldige videoclip na te bootsen. Zowat de hele tent ging of rond Torre, of rond hun zelfgekozen middelpunt draaien.
Op zaterdag zag het er naar uit dat het ergste stormweer al voorbij was. Dat was tot Savages aan hun set begon in de Teddy Widder. Zelden was een bandnaam zo sprekend voor hoe een band live te keer gaat; als wildemannen, excuseer, wildevrouwen vol passie, bezieling en agressie. Hun muziek zat even strak als hun kostuums en frontvrouw Jehnny Beths blik stond op doden. Een uur frustratie en agressie werkt aanstekelijk, maar op den duur ook vermoeiend. Savages trok dat euvel op het einde nog recht met het even bloedmooie als furieuze “Adore” en het toepasselijke “Fuckers”.
Glen Hansard hoef je niet meer te leren hoe hij een publiek moet inpakken. Van bij het eerste nummer laat hij het publiek meezingen en salueert hij bij het zien van een Ierse vlag in het publiek. Even later probeert hij John Coffee-gewijs pintjes te vangen en haalt hij zijn beste dancemoves boven. Bijgestaan door drie strijkers, drie blazers en de leden van zijn voormalige band The Frames is het logisch dat hij alles uit de kast wil halen om de volledige tent mee te krijgen. En dat lukte wonderwel. Hansard grapte en grolde en zong ook gewoon loepzuiver. Dat zijn nummers al te vaak klein beginnen en groots eindigen, nemen we er graag bij. Onderweg passeren ook Van Morrison, Marvin Gaye en knipogen naar Aretha Franklin en The Muppets. Eindigen doet hij met een cover van Daniel Johnsons “Devil Town” die hij naar eigen zeggen zelf in de Paradiso in Amsterdam aan het werk zag. En het publiek, dat laat hij na twee bisrondes smekend om meer achter.
Na het concert van The National konden we twee conclusies trekken. Conclusie 1: niemand is perfect, ook de leden van The National niet. Opener en tevens eerste nieuw nummer in de set “Find A Way (Iris)” werd al meteen halverwege opgegeven en tijdens “Fake Empire” verslikte zanger Matt Berninger zich eventjes in de lyrics. Conclusie 2: zelfs met enkele technische foutjes blijft The National één van de beste en meest consistente bands ter wereld. Daarvoor hoeven ze helemaal geen vuurwerk of indrukwekkende visuals boven te halen. The National brengt concerten terug naar waar het eigenlijk om gaat: steengoede nummers spelen. Als je vier albums vol van zo’n nummers hebt, is het niet zo moeilijk om een publiek te overtuigen. En de fans kunnen zich nu al in de handen wrijven want twee andere nieuwe nummers die The National wel tot een goed einde bracht, klonken vertrouwd in de oren.
Met Savages en De Staat stonden er zaterdag al twee stevige bands geprogrammeerd. Toch werden die rond half twaalf ’s avonds verwezen tot plaatsen twee en drie want toen bestegen Ty Segall and The Muggers de overtreffende trap in allesvernietigende garagerock. Ty’s dream team bestond uit leden van Caïro Gang en Wand en met vrienden Mikal Cronin op saxofoon en King Tuff op gitaar. Genoeg talent om een enorme wall of sound mee te bouwen die tegelijk diepgang en variatie vertoont. Op die manier had Ty zelf eens de handen vrij. Voor hem was dat het teken om helemaal loos te gaan en het publiek op te jutten met moshpits, crowdsurfers en gelukkige geen zwaargewonden tot gevolg.
Sommige hypes zijn volkomen terecht (zie Courtney Barnett), andere zijn ietsje minder terecht. In welke categorie Flume valt, is voor discussie vatbaar. Het publiek in een overvolle Teddy Widder plaatste hem duidelijk in categorie één en wie zijn wij om hen ongelijk te geven. Met zijn nieuwe plaat ‘Skin’ lijkt de jonge Australiër maar één doel te hebben: een zo groot mogelijke massa aan het dansen brengen. En wat je ook denkt van de man en zijn muziek, het lukt hem wonderwel. Dat zijn zoete EDM op maat van jonge adolescenten is en hij nogal vaak dezelfde opbouw en climax trucjes gebruikt, vergeet en vergeeft het extatische publiek hem.
dag 3 – zondag 26 juni 2016
Het is geen cadeau om de laatste festivaldag op gang te moeten trappen. Ondanks het vroege uur en de vermoeide benen stond de Fuzzy Lop tent al aardig vol voor Howard. Al kon dat ook veel te maken hebben met het nakende onweer. De Amerikaanse band deed met zijn duistere doch dansbare grooves ook wel denken aan een donker wolkendek waar af en toe de zon door kwam piepen. Toen zanger Howard Feibusch een nummer dat “Religion” heette aankondigde, verslapte de aandacht zienderogen. Of het aan de titel, het thema of de muziek lag, blijft tot op heden een raadsel.
Na De Staat en Eefje De Visser stond er met Kovacs ook nog een derde Nederlandse trots op de line-up van Down The Rabbit Hole. Zo goed als we die eerste twee vonden, zo onverschillig bleven we bij het optreden van de jonge Sharon Kovacs. Podiumprésence heeft ze te over, maar iets te vaak verloor ze zichzelf in haar eigen pathetiek. Met twee strijkers en een drummer achter glas probeerde ze telkens songs vol drama en passie op te bouwen. Maar trop is te veel. Tekenend was de reactie toen Kovacs haar enorme bonten kap afzette en er onder die outfit een heel frêle meisje bleek te zitten. Het leukste moment van het optreden? Toen de gitarist een strandbal uit het publiek tegen zijn hoofd kreeg!
Dat Frightened Rabbit ooit op Down The Rabbit Hole moest spelen, stond in de sterren geschreven. Of in het notitieboekje van iedere programmator die de energieke Schotten ooit al eens aan het werk mocht zien. Want dat hun indie power rock geknipt is voor festivals, is een waarheid als een koe (of een konijn). De lads kwamen zowat rechtstreeks van Glastonbury en gaven toe dat ze al vier dagen niet meer gedoucht hadden. Iets dat ze gemeen hadden met het publiek, want toen frontman Scott Hutchinson vroeg “Who stinks like shit?” weerklonk een volmondig ja. Toch kon die eerlijkheid niet vermijden dat hun set op den duur eenvormig en eentonig begon te klinken. Op het einde hadden de Schotten wel nog goeie raad over voor het publiek met “Keep Yourself Warm”. Advies dat zeker opgevolgd werd.
Uitstekende optredens geven is altijd makkelijker met een uitstekende plaat onder de arm. Car Seat Headrest heeft er met ‘Teens of Style’ en ‘Teens of Denial’ zo twee in even veel jaar uitgebracht. Al was die eerste een best of van zijn 7(!) voorgaande bandcamp albums. Aanvankelijk begon frontman en bezieler Will Toledo wat aarzelend aan de set en met zijn brekende stem en nerdy brilletje komt hij vooral stuntelig over. Tot hij aan het magistrale drieluik “Fill in the Blank”- “Vincent” – “Drunk Drivers/Killer Whales” begon. Dan ontpopt hij zich tot een indierockheld pur sang. Mocht het publiek daarna nog twijfelen, overhaalde hij zelfs de laatste criticasters met het bloedmooie “Sober To Death”, meezinger “Unforgiving Girl” en het scheurende “Something Soon”. “I need something soon”, zong Toledo. Wat het publiek nodig had, was meer Car Seat Headrest.
Voor één keer had de Nederlandse presentatrice die de bands aankondigde in de Teddy Widder tent iets zinnigs te zeggen. “De band vroeg dat wie op Geert Wilders heeft gestemd, de tent zou willen verlaten”, zo kondigde ze het Bosnische Dubioza Kolektiv aan. Daarna volgde nog een dienstmededeling van de band zelf. Een computerstem liet ons in het Nederlands weten dat “Klappen verplicht is en het nuttigen van marihuana tijdens het concert ten strengste aan te raden is.” Zo wist je meteen ook al wat je te wachten stond: een mix van ska, hip hop en Balkan muziek met even grappige als politiek geëngageerde teksten. Het ging van The Pirate Bay, over Eurosong en de EU tot een nummer over aliens. Prettig gestoord en vooral een dik feestje!
Op een dag dat de Belgen op het EK spelen is het poepsimpel om onze landgenoten te spotten op een Nederlands festival. Het leek zelfs alsof ze allemaal samengetroept stonden in de Fuzzy Lop tent voor het optreden van The Sore Losers. Met de steun van het zwart-geel-en-rode publiek was het dan ook een makkie om een dijk van een concert neer te zetten. De Limburgers doen al jaren zowat elk festival en dus hebben we ze dat al meerdere keren zien doen. Het heilige rockvuur is nog lang niet gedoofd en de losers bleken een perfecte opwarmer om later op de avond onze Rode Duivels op een klein smartphoneschermpje te zien winnen van Hongarije.
Wie helemaal achteraan de tent stond tijdens het optreden van Daughter is het misschien ontgaan. Toen zangeres Elena Tonra na het intense “Doing The Right Thing” eventjes van het podium stapte, was dat niet om eventjes te gaan overleggen met de tourmanager, maar wel om haar tranen te drogen. En ze was wellicht niet de enige die het niet droog kon houden doorheen de set. De vrees dat hun breekbare folk pop het zou moeten afleggen tegen een rumoerig publiek bleek al snel ongegrond. Live wordt het drietal bijgestaan door een extra bassist die de nodige spierballen toevoegde. De weidse sound vormde een mooi contrast met de diepgaande en persoonlijke teksten die meermaals een krop in de keel bezorgden. Denk maar aan het bloedmooie “Smother”, het hartverscheurende “New Ways” of het massaal meegezongen “Youth”. Gelukkig zorgde Daughter met “Fossa” voor een opbeurende afsluiter. Zo werden de traantjes gelukkig gedroogd, er lag immers al genoeg modder op het festivalterrein.
Afgelopen weken bracht de Deense deerne MØ twee nieuwe singles uit. Die heten “Final Song” en “Goodbye” en daarmee is het moeilijk om er geen boodschap achter te zoeken. Het zou wel jammer zijn moest Karen Marie Aagaard Ørsted Andersen (want zo heet ze voluit) er nu al de brui aan geven. Haar optreden was dan wel verre van perfect, we zien wel nog een rooskleurige toekomst voor MØ. Ook al probeerde de Deense iedereen aan het dansen te krijgen – na drie nummers sprong ze zelf in het publiek om het goeie voorbeeld te tonen – het lukte haar nog het best als ze gewoon goeie nummers speelde. Met “Kamikaze”, “Waste of Time” en dat nieuwe “Final Song” kreeg ze moeiteloos de meest rigide stok aan het dansen. Toch lijden haar nummers aan het hit-or-miss syndroom. Voor elk goed nummer zijn er twee mindere. Eens MØ die balans kan omkeren, zullen haar optredens echt onvergetelijke feestjes worden.
Artiesten met politiek getinte nummers zijn dun bezaaid en als ze het dan proberen is het moeilijk om niet te vervallen in platte clichés. PJ Harvey gaf vrijdagavond al het goeie voorbeeld en ANOHNI (ook wel bekend als Anthony van Anthony and The Johnsons) deed er nog een schepje bovenop. Op Facebook gaat ze tekeer tegen de Oscars en de Brexit, op Down The Rabbit Hole richt ze haar pijlen op de American Dream, de NSA, drones, de opwarming van het klimaat en drie keer raden wie er van langs krijgt in het nummer “Obama”. Het is confronterend, intens en ongemakkelijk en dat wordt nog eens versterkt door de enorme karakterkoppen op het scherm die meelippen met de teksten. Zo is het niet ANOHNI maar vrouwen van alle leeftijden en uit alle uithoeken van de wereld die je ongemakkelijke vragen stellen als “Why did you seperate me from the earty?” of “If I killed your mother with a drone bomb, how would you feel?” ANONHI’s nummers verdelen en heersen. Op den duur worden al die huilende gezichten misschien wat van het goede te veel. Maar de boodschap blijft hangen. Zeker wanneer een aboriginal vrouw het laatste woord krijgt in een korte maar krachtige monoloog: “How are we going to make the world a better place?”
Na al die maatschappijkritiek van ANOHNI zou je haast verlangen naar puur hersenloos vertier. Kritiek is goed, maar het geeft wel een negatieve invloed op het festivalgevoel. Gelukkig konden de heren van White Denim ons meteen weer weg van de grauwe realiteit voeren. Hun rock met een goeie scheut soul en funk geeft de aftrap voor een losbandig slotfeestje. Speels en ongedwongen banen ze zich een weg door de set. Het publiek heeft duidelijk nog energie over en torsten de ene na de andere crowdsurfer. Na afloop weten we zelfs niet meer welke nummers ze nu juist gespeeld hebben. Alles ging verloren in een energieke en euforische waas. De psychedelica van Down The Rabbit Hole is ons na drie dagen naar het hoofd gestegen.
In hun 20 jaar lange carrière is Down The Rabbit Hole wellicht niet het eerste festival dat de Fun Lovin’ Criminals mogen afsluiten. De New Yorkers weten ondertussen wel hoe je plezier koppelt aan stevige muziek en de nodige grappen en grollen. Ze schommelen tussen stevige rock, hip hop, een vleug reggae en op het einde ook een ode aan Barry White. Echt wereldschokkend en diepgaand is het allemaal niet (zie de lyrics van “Big Night Out” of “Scooby Snacks”), dolle pret is het des te meer. Na drie dagen vol ijzersterke bands en opvallende acts mag de riem wel wat losser.
Wie geen behoefte had aan nog een optreden kon ook gewoon plezier maken met één van de talloze dj’s en andere acts verspreid over het terrein. Terwijl de koning van de opbouw John Talabot aan zijn set begon in de Teddy Widder tent kon je op het idyllische veld terecht voor een sensueel feestje. Even verder kon je los gaan op de beste pop/rock hits op het vueige veld. Helemaal aan de andere kant van het festivalterrein kon je getuige zijn van een Indische bruiloft op het vurige veld en daarna met de bruid en bruidegom het avondfeest inzetten.
Down The Rabbit Hole 2016 was ondanks de regen en de modder opnieuw een feest der ontdekking. Een festival voor de zintuigen die geprikkeld werden door het lekkere eten, de uitdagende muziek of de verborgen hoekjes en kantjes van het festivalterrein. Het prikte aan de ogen toen we na drie dagen uit het konijnenhol kwamen gekropen. De realiteit zag er plots weer grijzer en saaier uit. Volgend jaar opnieuw met minder modder en regen?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2016/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Graspop Metal Meeting 2016 – zondag 19 juni 2016 - dag 3
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-19
Frederik Lambrecht
Zondag 19 juni 2016: Iron Maiden zoals we ze kennen, zonnestralen, energiek Sick of it All en Twised Sister zwaait ons uit!
Wat een verrassing op de zondagmorgen, we stonden op omstreeks 9u30 en de zon kwam piepen tussen de wolken…op een bepaald moment begon de zon zelfs zoveel warmte uit te stralen dat mijn kathedralisch lichaam bijna moest ingesmeerd worden…en neen, dit is geen ironie. Zo zou het altijd moeten zijn op zomerfestivals, maar zoals je wel weet heeft enkel Moeder Natuur daar zeggenschap in hehe. Traditiegetrouw een zondagapero nuttigen, de geur van gedroogd houtschors in combinatie met slijk en etensresten opsnuiven en kijken naar Delain op Main 2. Frontvrouwe Charlotte Wessels blijkt een ochtendpersoon te zijn want ze straalde uit dat ze er zin in had en schudde iedereen wakker met ritmisch handengeklap. Op muzikaal gebied kun je hen een beetje omschrijven als een kleine versie van Nightwish, met een vleugje Lacuna Coil en Leave’s Eyes. Gemoedelijke symfonische en melodische metal dus. Leuke rustige opener om de dag aan te vatten.
Door het uitvallen van Architects was er een kleine verschuiving in de planning, maar het grootste nieuws en dus ook het allerbelangrijkste was dat de organisatie voor een klepper als vervanging had gezorgd! Sick of it All was vorige week gevraagd of ze wilden komen en zanger Koller moest blijkbaar niet lang twijfelen meldde hij ons. Deze hardcore band bestaat trouwens 30 jaar!, iets wat ik in feite niet wist, dus ja, een band met ervaring dus haha – en proficiat trouwens. Het was 1 brok graniet die op het podium stond deze band, want aan energie en grinta geen gebrek. Nummers als “Injustice System”, het razende “Machete”, bekender nummer “Step Down”, “Us vs Them” en het tijdloze “Scratch the Surface” zorgden dan ook voor de nodige moshers en circlepits, en uiteraard niet te ontbreken “Wall of Death”, tussen de aanwezigen. Lekkere set, en applaus dat de organisatie deze vervanger nog wist te strikken!
Hoppa, veranderen van kant aan de halve liter tent en Bobby ‘Blitz’ Ellsworth stond al te pronken met zijn bovenlichaam om de set van Overkill aan te vatten. Thrash metal met een grote dosis groove toegevoegd en je weet dat dit een feestje kan worden. De sneltrein kwam op gang met nummers “Rotten to the Core”, “Electric Rattlesnake” en “Hello from the Gutter”. Weinig tot geen nieuw(er) materiaal werd gespeeld en dus werd het gaspedaal dieper ingedrukt met kleppers “Elimination” met de megaversnelling in verwerkt, “Feel the Fire” en het nummer waarbij geen woorden nodig zijn: “Fuck You”.
Ik haastte me nog vlug naar de Marquee om de laatste nummers van Enthroned te aanhoren, maar doordat ik maar 2 nummers kon meepikken kan ik geen deftig oordeel vellen…alhoewel ik eerlijk gezegd wel wat meer volk had verwacht voor deze Black metal band van eigen bodem.
De volgende band op mijn lijstje was Saxon, je weet wel, de oude band die nog staat te springen en spelen als jonge veulens in hun heavy metal stijl. Zanger Biff Byford lijkt bestand tegen de ouderdom voorlopig en hun setlist was om van te smullen. Denk maar aan het oude “Motorcycle Man”, meezinger “Power & Glory”, nog een meezinger “Wheels of Steel”, het epische “Crusader” en uiteraard de afsluiters “Denim & Leather”, “And the Bands played on” en uber-meezinger “Princess of the Night” die afsloot. ‘The Eagle has landed’, want achter het drumkit stond een ware eagle neergepot met verschillende spots aan gemonteerd, die aan en af flikkerden. Nostalgisch momentje, zoals er meer zouden mogen zijn!
Aangezien ik niet direct een band wou zien, zette ik mij op mijn gemak neer om een stukje te eten en rustig een pils binnen te werken om vervolgens te kijken hoe Anthrax het ervan ging brengen. Hun laatste optreden dat ik zeg was in Leffinge, in zaal De Zwerver en toen waren ze van een hoog niveau. En vandaag vond ik ze spijtig genoeg wat minder…misschien kan het ook aan de setlist gelegen hebben, want er stonden maar enkele klassiekers op (“Caught in a Mosh”, “Indians” en de gekende Trust cover “Anti-social” die meegebruld werd). Veel van hun nieuwe album getiteld ‘For All Kings’ met als bekende hun singles “Evil Twin” en “Breathing Lightening” werden gespeeld. Een beetje teveel van de nieuwe nummers, maar ja, ze moeten natuurlijk ook promotie maken.
En toen was het tijd voor jawel, Sacred Reich. De band die geen albums meer maakt, maar live nog altijd in staat is om veel publiek te lokken en altijd constant te zijn en een leuke pot thrash metal neer te zetten. Ik schoof zo dicht mogelijk vooraan, want bij hen is het altijd een feestje, en dit jaar was het weer niet anders. Bij de tonen van “The American Way” barstte het festijn los, om één uur later vet te eindigen met “Surf Nicaragua”. Is dit dan het enigste wat ik te melden heb over deze Amerikanen? Hell no, want wat was het leuk headbangen en thrashen met hitjes “Death Squad”, “Who’s to Blame”, het prachtige “Heal”, “Ignorance” gevolgd door “Independance” en niet te vergeten de sublieme cover “War Pigs”. Black Sabbath kon daar vrijdag nog een puntje aan zuigen haha. De temperatuur steeg onverbiddelijk in de Marquee en traditiegetrouw was het dus opnieuw smullen van plezier. Fun fun fun!
Het moment was daar om Iron Maiden te aanbidden. Het volk stond te drummen om een glimp te kunnen oppikken van frontman Bruce Dickinson, want toen ik een tijdje geleden vernam dat er ook kanker was ontdekt bij hem, wel, dan stopt mijn hart enkele seconden met kloppen. Gelukkig was Eddie (hun mascotte voor diegenen die hem niet kennen – shame on you) present om de kanker uit zijn keel te sleuren en hem in de kont van Justin Bieber te schuiven. Maiden had uiteraard alles perfect uitgewerkt, en met een nieuwe release (‘The Book of Souls’) van september 2015 kon het niet meer stuk gaan. De intro van “Doctor Doctor” werden ingezet en de spanning steeg…
Openen deden we met “If Eternity Should Fail” van hun nieuwste plaat en de handen gingen massaal in de lucht. Steve Harris stak van wal, Nicko roffelde zoals we hem kennen, de gitaartandems Murray, Smith & Gers soleerden erop los en de twingitaren zorgden voor een boost bij de aanwezigen. En de menigte werd gek toen Bruce zijn eerste zinnen over de weide losliet. Single “Speed of Light” volgde en toen ging het alleen nog maar crescendo met oudje ”Children of the Damned”, “The Trooper”, het prachtige “Powerslave”, het lange “Hallowed be thy Name” (waarbij ondergetekende enkelingen op zijn zenuwen werkte met zijn meezingen) en “Fear of the Dark” waarbij alle toeschouwers backing vocals waren. Van de nieuwste plaat werden ook nog “Tears of a Clown” (ode aan acteur Robin Williams), het vlugge en vechtlustige “Death or Glory” (wat is dit toch een prachtig nummer), “The Red and the Black” en titelnummer “The Book of Souls” gebracht. Kippenvel momenten genoeg en bij de bis-ronde werd zoals steeds “The Number of the Beast” gebracht.
Terreuraanslagen, ja, het grijpt iedereen bij de keel, en Bruce had ook een opinie daarover, maar zoals hij terecht aangaf, wij zijn ‘Blood Brothers’ en niets of niemand kan onze Maiden-familie stoppen. Een laatste toegift werd gedaan en met “Wasted Years” werd een denderende show afgesloten. Dank u Iron Maiden!
Vrijdag hadden we al het afscheid van Black Sabbath, deze zondag was er nog een afscheid gepland, van rockers Twisted Sister. In tegenstelling tot BS, zal Twisted Sister wel nog eens aan het werk te zien zijn op Alcatraz Metal Fest , Kortrijk – allen daarheen zou ik zeggen.
Wat moeten we nog zeggen van Dee Snider en manschappen? Dat ook zij weten hoe je een feestje moet bouwen? Wel, dat weten we al langer dan vandaag. Dat ze verdorie te lang uit ons land zijn weggebleven om te spelen (30 jaar ofzo) en we ze zo meer hadden kunnen zien? Jah, spijtig genoeg kunnen we de tijd niet meer terugdraaien…Laten het er gewoon bij houden dat we tevreden zijn dat we ze de laatste jaren nog hebben mogen aanschouwen in de fleur van hun leven, en dat ze verdomd gemist zullen worden. Want opnieuw valt een vette headliner weg uit de metal wereld, en wie of wie zal hun plaats kunnen innemen…ja, idd, hetzelfde gevoel als bij Black Sabbath komt naar boven.
Waren ze goed zondag? Uiteraard, uitstekend zelfs, en ondertussen zou ik niet meer moeten zeggen hoe het was haha, maar ja, nummers als “Burn in Hell”, “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “The Fire Still Burns” (waarom stoppen jullie dan??) , de ballad “The Price” en “I Believe in Rock ’n Roll” (hell yeah) doen het altijd goed. Bij “I Wanna Rock” gingen alle lichten op het podium aan en zag Mister Snider dat het op rolletjes liep. Bij “We’re Not Gonna Take it” ging de weide in extase zoals gewoonte en na enkele herhalingen van de melodie begon het einde van Twisted Sister op Graspop dichterbij te komen spijtig genoeg. De band bedankte hun fans voor het geloof in de band tijdens hun gehele carrière en als toemaatje werd nog “S.M.F.” losgelaten vooraleer het vuurwerk losbarstte. We’re gonna miss you, en in mijn geval, tot in Kortrijk!
Hoogtepunten: Iron Maiden, Twisted Sister, Sacred Reich, Saxon, Sick of it All
Om te concluderen kan ik stellen dat de affiche van Graspop editie 2016 heel goed was, misschien nog wat extra death metal bands kon ik wel smaken, maar algemeen gezien was ik een tevreden man. Tot volgend jaar!
Nog enkele weetjes mag ik jullie niet onthouden:
- Graspop heeft alle records gebroken
- de natste en koudste editie was het zeker en vast
- het was de meest bezochte editie ooit! 155.000 bezoekers aub
- de organisatie heeft alles in goede banen geleid, waarvoor dank!
- de metaaldetectors zorgden niet voor lange wachtrijen
- 103 verschillende nationaliteiten op GMM (one family)
- boomschors was de redder in nood
- RIP Lemmy
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2016 – zaterdag 18 juni 2016 - dag 2
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-18
Frederik Lambrecht
Zaterdag 18 juni 2016: Gojira is klaar voor de volgende stap, Slayer unstoppable, Ghost de nieuwe Sabaton?
Na een redelijk korte nacht toch met een beetje humeur wakker geworden, want opnieuw was de regen aanwezig. Maar niet getreurd, want het was bijna 11u ’s morgens, dus de eerste pint kon de vieze smaak van mijn nachtmarathon wegspoelen. Op Main 2 stond alles klaar voor de mannen van Municipal Waste. Hun eerste nummer dat ze loslieten was “Unleash the Bastards”, maar dat kon ik enkel afleiden door de chorus, want man, wat was de klank erbarmelijk. De vocals van Tony Foresta haperden in de microfoon en de backing vocals, tja, behalve wat ruis hoorde ik toch niet veel moet ik persoonlijk zeggen. Deze crossover band zou niet op het hoofdpodium mogen staan vind ik zelfs, want ze komen veel beter tot hun recht in een Marquee of Metal Dome. Spijtig, maar door alle omstandigheden is dit de slechtste show dat ik ook van hen heb aanschouwd!
Op naar de Marquee, want de Hollandse death metal formatie God Dethroned ging hun kunstjes laten zien. De plectrums schuurden over de snaren, de pedalen van hun drumkit stoomden en de death metal stem maakte het plaatje compleet. Enige tijd geleden (2014) was deze band nog gestopt, maar na een invitatie op 70.000 Tons of Metal (metalcruise) werd het vuur weer aangewakkerd, met nieuwe optredens als resultaat. En wat ben ik blij dat ze op de affiche stonden van Graspop 2016. Hitjes als “The Art of Immolation”, “Under a Silver Moon”, “Boiling Blood” en afsluiter “Soul Sweeper” die een bère show afrondde.
Pennywise was al bezig toen ik terugkeerde naar de halve liter tent (want ik had gezweet tijdens de set van God Dethroned) en behalve nummer “Bro Hymn Tribute” was mijn kennis van deze Amerikanen zo goed als nul. Gelukkig was er ook nog een cover van The Beastie Boys te aanhoren ( “Fight For Your Right”) en het radionummer “Authority” zodat ik toch wat aan dit optreden had. Weinig interesse in bands? Geen probleem, kijken hoe onze Rode Duivels de Ieren in de pan hakten werd mogelijk gemaakt op de grote schermen naast de Classic Rock Bar & aan de hoofdpodia. De sfeer was uitstekend en de rookbommen gaven een extra smaakje aan mijn stoversaus en frikandel.
Iets later stond Paradise Lost geprogrammeerd in de Marquee en de donkere, melancholische gothic/metal smaakte nog wel lekker. Frontman Nick Holmes heeft ondertussen ook zijn stem uitgeleend aan death metal band Bloodbath (goh, was dat een zalig optreden enkele jaren geleden op Graspop – kwijl) en volgens mij was dit een grote stimulans om zijn stembereik te vergroten. Ze klonken als een machine en de Marquee ademde een sfeer van kilte uit, subliem passend bij deze band. Nummers die mij zijn bijgebleven: “Dead Emotion” & “Faith Divides us – Death Unites us”.
Op naar het volgende want Testament was al bezig met hitje “Over the Wall” toen ik wat vroeger uit de Marquee wegsloop bij PL. De thrash iconen behoeven geen introductie meer en live staan ze altijd paraat, dus was er weinig verrassing te ontdekken. Gewoon gaan met die banaan en mee moshen en headbangen op nummers als “The Preacher”, “Practise what you preach”, het heftige “Into the Pit” en “The Formation of Damnation”. Een veel te korte show als je het mij vraagt ;-)
Op voorhand was ik al aan het twijfelen, en op het moment zelf wist ik het nog niet…Dropkick Murphy’s of Obituary. De eerste band had ik nog nooit live gezien, de andere al heel veel. Dusja, de keuze was een makkelijke, want ik bleef voor het hoofdpodium staan voor de band met Ierse roots. Ze begonnen met spelen, er kwam een polka/folk sfeertje tot stand voor mijn neus, ik keek nogmaals richting het podium en jah, ik beklaagde het mij al want ik had al 5 minuten gemist van Obituary. Gelukkig had ik vlug mijn fout ingezien want death metal blijft toch nog steeds mijn voorkeur uitdragen, tot spijt van wie het benijdt. Bij binnenkomst in de Marquee was het koppen lopen, althans toch aan de ingang van de reuzetent, want in het midden rond de PA waren nog veel open plaatsen te bespeuren. Ik nam mijn luchtgitaar ter hand en begon heftig mee te riffen en headbangen op de tonen van “Intoxicated”, “Find the Arise”, epos “Don’t Care”, het brute “Chopped in Half”, het snelle “Turned Inside Out” en afsluiter “Slowly We Rot” van hun beginjaren. Het was er bonk om en daar kan helaas Dropkick Murphy’s mijn inziens enkel van dromen. Sorry fans van de polk/folk pubsongs.
Bullet for My Valentine werd door menig volk opgewacht aan Main 1, en terwijl ik van mijn biertje slurpte en de slijk van mijn handen aan mijn buur wreef klonken de eerste klanken door de boxen. Deze metalcore band is nog niet zo lang bezig in de bovenste regionen van de metal wereld, maar met hun fraaie album ‘The Poison’ werden in hun beginperiode ontzettend veel zieltjes gewonnen. Persoonlijk is dit niet mijn smaak, maar ik heb hen het voordeel van de twijfel gegeven. En ik moet eerlijk toegeven dat er toch wel peper in de anus van deze bandleden verscholen zit. De crowdsurfers zweefden over de massa en blijkbaar was onze BV Jani ook aanwezig vandaag. Een extra pigment voor editie jaargang 2016 Graspop, maar in feite ook niet meer dan dat ;-)
Tijd om opnieuw een nieuwe band te bezichtigen, want Ghost is een band in opmars blijkbaar. Een zanger gewaad in een paustoga (incl. mijter ofzo) en meer is tegenwoordig niet nodig om de nieuwe hype te worden..of ben ik mis en kan deze band toch een tutje spelen?? Als ik eerlijk moet zijn: neen, dit is niet DE band die de toekomst zal bezegelen, daarvoor wordt er te veel melodie in de nummers verwerkt om het populair te maken, wordt er teveel gepraat tussen de nummers door (neen jongens, jullie zijn nog geen headliner) en lijkt het mij ietwat op een mislukte grap. Geen paniek mensen, dat is mijn persoonlijke visie, als jullie hier anders tegenaan kijken, be my guest. Maar helaas pindakaas, een optreden dat ik vlug uit mijn geheugen wil missen.
Tijd voor plezier, fun en rechttoe rechtaan thrash metal van de bovenste plank. Slayer, met hun nieuwe plaat die al meermaals mijn cdspeler heeft gezien getiteld ‘Repentless’ is blijkbaar in form en dat zal iedereen geweten hebben. Van begin tot einde was deze band een pletwals en de moshpits en circlepits, ellebogen en voorhoofden, armen en benen, ja, zelfs de kleinste teen danste mee in het gewoel. Een ware hitjeslijst werd op het publiek losgelaten en je voelde het vuur branden in alle spieren met “Disciple”, “Hate Worldwide”, “War Ensemble”, “Mandatory Suicide”, “Fight Till Death”, …
De snelheid van uitvoering van de bandleden ging door merg en been en toen moest het beste nog komen met “Raining Blood”, “Black Magic” en “Angel of Death” die een spetterende show op zijn einde bracht. De regen en wind deerde niemand, want het vuur van thrash metal werd verspreid over de aanwezigen. Slayeeeeeeeeeeeeeeeer!
Door de modder lopen is geen sinecure, maar toch moest ik een tandje bijsteken want Gojira ging van start in de Marquee. Duisterheid troef in de tent toen de bandleden het podium betreden en toen, ja, toen ging het dak eraf! De gretigheid spatte ervan af en deze Fransmannen sloegen in als een bom. De Marquee zat afgeladen vol en na afloop van dit optreden moet ik toch wel beamen dat dit de toekomst is op metal gebied. Volgend jaar zouden ze van mij direct mogen headliner zijn, maar dan vrees ik wel dat ze iets van hun charme en uitstraling zullen verspelen, want man, in een tent zijn ze toch wel op hun sterkste. De snedigheid van het gitaarspel en de beukende drums van Mario Duplantier voelde je in jou keel kloppen. Sterke albums hebben deze mannen al op hun palmares staan, maar als je deze band nog nooit live hebt gezien, niet twijfelen de volgende keer je deze kans krijgt! “The Heaviest Matter of the Universe”, “Silvera”, “Stranded”, hun bekendste “Flying Whales” toonden een band de er klaar voor is om nog groter te worden. All Hail Gojira! Ik heb alvast genoten.
Bij buitenkomst kletste de regen met bakken uit de lucht, maar nog met de adrenaline van Gojira in mijn lichaam kon hij mij op dat moment weinig boeien. Ik ging richting Main om te luisteren naar Volbeat, alhoewel ik ook graag Abbath had willen aanschouwen. Volbeat, met een zanger die fan is van Johnny Cash, en ook veel invloeden van Cash in zijn stem/muziek steekt heeft een sound gecreëerd die toegankelijk maar toch heel rock’n’roll klinkt. Begin van deze maand hebben deze Denen nog maar hun laatste release te koop gesteld met de naam ‘Seal the Deal & Let’s Boogie’, dus was ik wel wat benieuwd hoe de nieuwe plaat ongeveer kan klinken. Lang moest ik niet wachten want nummer “The Devil’s Bleeding Crown” werd direct op de meute losgelaten. En dit nummer ligt in de lijn van hun voorgaande nummers, dus slecht kon dit niet zijn. Hun carrière ging in een stroomversnelling en ook live is deze band gegroeid naar mijn mening. De bekende hits passeerde de revue waaronder “Heaven Nor Hell”, “Sad Man’ s Tongue” en “16 dollars” en ik kwam tot de conclusie dat het een goed gevulde, maar ook veel te vlug afgelopen show was.
Fans van symfonische power metal moesten nadien maar hun hoofd draaien naar het andere podium want Nightwish, met Floor Janssen stond paraat om keet te schoppen. Helaas niet mijn ding, dus keerde ik terug richting mijn tent om wat nachtrust in te halen, want de vorige nacht begon mij wat parten te spelen. Maar naar ik ’s anderdaags hoorde zeggen, was het een gemoedelijk optreden van Nightwish. Dag 2 zat erop en de laatste was in zicht…
Hoogtepunten: Gojira, Slayer, God Dethroned, Obituary
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2016 - donderdag 16 juni 2016 + vrijdag 17 juni 2016 – dag 1
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-16 +17
Frederik Lambrecht
Voorbeschouwing + donderdag 16 juni 2016: Accept is still alive & Lemmy niet nummer 1 in de top 50 = schande
Altijd een jaarlijks lichtpunt in mijn leven als ik de uren begin af te tellen om te vertrekken, mijn zak/tent al een dag staat te pronken in de hoek van mijn living en mijn lichaam weet dat het enkele dagen zal afzien. Graspop Metal Meeting 2016 ging binnenkort van start, maar in vergelijking met voorgaande jaren waren de voorspellingen niet zo positief…althans niet qua weersvooruitzichten. Als je leest dat campings -en parkeerplaatsen te weinig kracht hebben om al het water te verzwelgen en er weinig tot geen kans is op zonnestralen, wel dan twijfel je toch of je aanzet met gummi laarzen gecombineerd met een regenbroek, poncho en snorkel op je hoofd (oh, wat zou Jani blij zijn met zo’n outfit!!). Soit, dit gezegd zijnde, het moment was dus aangebroken om in Dessel de boel op stelten te gaan zetten en wat met modder te gaan gooien hehe
Laattijdig konden wij ons tentje opzetten (rustig naast een paadje) waardoor ik helaas nog maar Dirkschneider kon meepikken. De Duitse veteraan klonk goed van stem en de Marquee stond bomvol…jah, wat wil je dan ook, een eindje verder stonden enkel worstelaars in hun speedo van theater en zo te spelen. Als je dan kan kiezen, ja, geef mij dan maar een artist live on stage. Niet meer doen Graspop, want dit voegde geen bal toe, die enkelingen buiten beschouwing gelaten. Toppertje was ongetwijfeld toen Dirkschneider de klassiekers van Accept van stal haalde, zijnde ALLEMAAL haha. Jawel, zijn toer heeft de naam ‘Back to the Roots’ meegekregen en dat was een schot in de roos met nummers “Livin for Tonite”, “Restless and Wild”, “Fast as a Shark” en meebruller “Balls to the Wall”. Good job Udo. Achteraf ging ik traditiegetrouw een feestje bouwen in de Metaldome met de top 50, terwijl mijn medereizigers de buren wakker hielden met hun gesnurk en/of gehijg. Vlotjes vond ik mijn tent terug naast het paadje waar ik hem had achtergelaten.
dag 1 - vrijdag 17 juni 2016 - Afscheid van een iconisch Black Sabbath, Megadeth stond pal en een mengeling van slijk en houtschors
Ochtendstond heeft een slechte smaak in de mond, maar toch stonden wij paraat om op klokslag 11u onze eerste pint te nuttigen. Maar wat bleek, de toegang tot het festivalterrein was afgezet met herassen…hmm, een tjokvolle ontbijttent was geen optie, dus rechtstaand de smurrie uit mijn ogen wrijven en wachten was de enige optie. Rond iets na 11u begon er beweging te komen aan de herassen en in een mum van tijd was de Desselse muur verwijderd en werd de weg geopend naar de bankjes en verse toiletten. De organisatie had moeite nog kosten gespaard om de weide zo publieksvriendelijk te houden, want er waren extra greppels gegraven en op de meest cruciale plaatsen op het terrein was boomschors aangebracht. Groot applaus, want ik zie niet ieder festival dit doen!
Monster Truck was de eerste band die Main 1 mocht inzegenen en deze rock’”n roll formatie deed wat het moest…de mensen wakker schudden. De gitaarloops klonken gretig en de eerste headbangers waren een feit. Helaas ben ik niet zo gekend met hun repertoire, maar nummer “Old Train” bleef toch in mijn hoofd hangen. Sterke opener.
Van rock naar symfonische black metal is maar een kleine stap op Graspop, want Carach Angren had de Marquee al volledig zwart getint. Met hun laatste album die reeds dateert van 2015 waren de meningen verdeeld, terwijl ik dit toch wel een heel goed album vond, maar on stage straalt de préséance van het podium. De Hollanders mogen dan niet deelnemen aan het EK, maar uitblinken in hun genre kunnen zij wel als de beste. Te onthouden: “The Carriage Wheel Murder” en “Bloodstains on the Captain’s Log”.
De punkrock band Bad Religion was misschien wel een ietwat vreemde eend in de bijt, maar qua publieksopkomst mochten ze zeker en vast niet klagen. Waarschijnlijk velen die nostalgische momenten hebben beleefd met deze band, maar ondergetekende was niet echt onder de indruk. Allemaal een beetje te flauwtjes om er warm van te krijgen in dit kloteweer, maar hun fans waren blijkbaar tevreden.
Ik deed mijn stoute schoenen aan en vertrok naar de Christelijke!! Metalcore van Norma Jean. Niets deed mij vermoeden dat ik me te pletter ging amuseren, maar toch was het zo. Aanstekelijke muziek met een brulboei die mijn tenen deed krommen, zo hoort een nieuwe ontdekking voor mij persoonlijk te klinken. En mijn inziens was ik niet de enige die zwaar onder de indruk was van deze band. “God Bless You” was dan ook een understatement.
Over old school hard rock gesproken, Foreigner stond na een afwezigheid van 5 jaar terug op Graspop. De band klonk solide terwijl de miezerende regen over het publiek dwarrelde. Bij “Cold as Ice” ging de meute een tandje hoger meezingen, maar de ultieme kraker “I Want to know what love is” zorgde voor het moment van hun optreden. Uren en dagen na hun optreden was dit ongetwijfeld het nummer die het meest werd bezongen op de weide. Leuk maar voor mij persoonlijk niet echt het etiket ‘metal/rock’ waardig…
Onder een witte tent, uitkijkend op de mainstages kon ik vanop afstand het optreden van Disturbed meepikken en God, hebben die mannen toch ook een groot publiek die hen een warm hart toedraagt. Op muzikaal gebied vond ik de klank wat te stil staan, met sporadisch een windstoot of regenbui die de sound van links naar rechts zwierde, maar de set was dik in orde met hun terugkerende uitschieters als “Stupify” en “Down with the Sickness”. Trouwens ook een heel goeie cover van Mötley Crüe getiteld “Shout at the Devil” die voor de verrassing zorgde.
Mijn moment voor de vrijdag was gekomen…Dave Mustaine en gevolg stond klaar om de weide plat te spelen. Miljaar, wat een setlist presenteerden deze mannen aan Graspop. Beginnen deden we met “Hangar 18” gevolgd door “The Threat is Real” (opener van hun nieuw album ‘Dystopia’) om direct over te gaan in het machtige “Tornado of Souls”. De nekspieren gingen in overdrive en de luchtgitaren kwamen uit alle hoeken. Dave was heel goed van stem, ondanks dat opnieuw de klank ietwat beter kon, maar de interactie met het volk was zoals het hoorde. “Sweating Bullets” en “Symphony of Destruction” hakten lekker in het publiek en afsluiten deden ze in stijl met de absolute smaakmakers “Peace Sells” en “Holy Wars…’the Punishment Due”. Megadeth deed wat ik van hen verwachtte en speelde een strakke set met toch wel een zware setlist! Horns up!
Amon Amarth kan er ook wat van, en ook deze Zweden bewezen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De melodische death metal met de karakteristieke stem van Johan Hegg stuwde graspop de nacht in. De wolken werden donker en de regen stak zich een klein beetje weg waardoor nummers als “Deceiver of the Gods”, “Runes to my Memory” en bisnummer “Twilight of the Thunder God” net dat tikkeltje meer dimensie kregen. Vette show en zeker voor herhaling vatbaar.
Het einde van de 1e festivaldag kwam in zicht en helaas was dit ook toepasbaar voor Black Sabbath. Met hun tour getiteld ‘The End’ kwamen Ozzy, Toni en Geezer hun fans een laatste keer uitwuiven op Belgische bodem. De laatste jaren kwam Ozzy geregeld over de vloer op Graspop Metal Meeting, maar dat was niet altijd een succes als ik mij goed meen te herinneren…maar dit werd altijd door de vingers gezien. Ik kon het nu al voorspellen dat de ‘Prince of Darkness’ tot vervelens toe “I Can’t hear you…” ging schreeuwen, maar verdorie, dit jaar was zijn unieke stem van een beter niveau dan de laatste keren! Met de ziekte in zijn lijf speelde Tony Iommi voor alles wat hij had en de drumpatronen weerklonken stevig en solide uit de boxen. Beginnen deden we met nummer “Black Sabbath” waarbij de gitaarriff van Toni de eerste keer de monden deed openvallen. “Into the Void” en “Snowblind” konden zeker en vast op mijn appreciatie rekenen, maar toch blijf ik zweren aan nummers als “War Pigs”, “N.I.B.” en “Iron Man” die voor mij net dat tikkeltje meer brengen. Zoals gezegd, de klank zat goed en het extra gegeven dat dit de laatste keer is dat Black Sabbath België bezoekt zorgden voor enkele nostalgische, maar ook emo momenten. Want de vraag stelt zich natuurlijk…wie vult binnenkort hun plaats in???!
Zorgen voor later en hoe kunnen deze Britten beter afscheid nemen van hun hondstrouwe fans na meer dan 17 jaar, dan met nummer “Paranoid”, die luidkeels werd meegebruld door alle aanwezigen.
De liefhebbers van schreeuwerige zang en occulte en horror-heavy metal konden hun hartje nog ophalen aan King Diamond, maar deze vogel had het gezien in dit weer voor vandaag. Ik ging gezellig een pintje drinken in de VIP-lounge en had slechts 2,5 uur nodig om mijn tent terug te vinden…blijkbaar hadden de paadjes waar wij onze tent naast hadden geposteerd moeten plaats maken voor andere tenten, waardoor ik volledig mijn oriëntatie kwijt was! Na enkele kilometers te malen, terug te keren om mijn gsm op te laden, duizenden telefoontjes te plegen naar mijn kornuiten die al lagen te snurken (om uiteindelijk toch één ervan aan te lijn te krijgen), kon ik verkoeld en vol met slijk rustig naar dromenland.
Hoogtepunten: Norma Jean, Megadeth, Black Sabbath, mijn slaapzak
Organisatie: GMM, Dessel
Best Kept Secret Festival 2016 – een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret Festival 2016
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
16-06-17 t/m 2016-06-19
Niels Bruwier
Best Kept Secret was een recordeditie met maar liefst 25.000 bezoekers over het hele weekend. Dat weekend bevatte veel regen maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de fantastische muziek. De eerste twee dagen leek de muziek wel een klein beetje van de regen te hebben maar op de laatste dag barstte het festival uit zijn voegen met Wilco als hoogtepunt voor vele festivalgangers. Ook Musiczine.net was aanwezig op het festival en zag nieuwe ontdekkingen, gevestigde waarden en grote headliners aan het werk en werd door de meeste aangenaam verrast.
dag 1 - vrijdag 17 juni 2016
Op de eerste dag is het moeilijk om vanaf het begin warm te worden van de muziek. De nieuwe bands moeten nog wat in rotatie geraken en de anderen zijn aan het einde van hun tour bezig. Toch brengen oude gedienden Beck en Beach House een geniale apotheose op deze grijze dag.
Kid Wave kreeg de taak om Best Kept Secret op gang te trappen. Het viertal van twee vrouwen en twee mannen , warmde het publiek in Five op met catchy grungerock . Gruizige gitaren met een vrolijke samenzang en de hoge stem van zangeres Lea Emmery brengen het festival gezapig op gang. De band werkt aan hun tweede plaat en bracht live zowel nummers van het debuut als van die nieuwe. De groep staat erg vrolijk op het podium maar na een tijdje geraakt de set wat eentonig en valt het als een kaarthuisje in elkaar. Toch blijft de band erg vriendelijk en geven ze een uitermate charmante indruk. Minder boeiende set maar een mooie opener om rustig het festival te beginnen.
Al bij de eerste zangnoot van Rob Goodwins baritonstem krijgt het publiek kippenvel. De romantische muziek van The Slow Show doet wat denken aan The National maar de frontman heeft dan weer iets weg van Tom Smith van Editors. Openers “Dresden” en ‘Augustine’ brengen de Two al snel in ontroering. Ieder nummer begint erg klein en bouwt op naar een epische climax waarbij alle instrumenten samenkomen en er een grote bombast ontstaat. De hoopvolle klanken brengen de soms droevige songs in een unieke balans waardoor tranen nooit ver weg zijn. The Slow Show brengt meteen emotie op Best Kept Secret en blijft op die manier het hele weekend door het hoofd spoken.
James Alex van Beach Slang trok zijn beste kostuum aan, of zoals hij zelf vertelde ‘Dressed for the occasion’. De serieuze outfit staat haaks op de muziek. De sound is speels, hard en erg krachtig. Beach Slang brengt punkrock in de puurste vorm , met een subtiele emo-invloed. Het gaat snel en de band geeft op de laatste show van hun tournee nog eens alles om echt indruk te maken. Alle bandleden staan te springen op het podium op de strakke muziek. Beach Slang schuwt een cover niet en speelt er van Jawbreaker, The Cure, AC/DC, The Replacements en Journey. Met “Faithfully” van die laatste sluit Beach Slang ook af met een meezingbaar einde. Kinderlijk maar super strak die Beach Slang.
Beaty Heart laat in Three verschillende meisjesharten sneller slaan. De band werkte onlangs nog samen met Jungle op “Raw Gold”. De exotische beats van Jungle keren ook terug bij alle nummers van Beaty Heart. Toch is het hier iets minder opgewekt maar de diepe beats laten de tent voor een eerste keer trillen. Beaty Heart doet wat denken aan Bastille maar dan minder poppy. De band maakt enkel gebruik van synths en een drumstel. Gitaren en andere instrumenten zijn hier niet te bespeuren. Het is ook helemaal niet nodig, hun warme klank komt er zonder ook perfect tot zijn recht. Uiteindelijk zet Beaty Heart een sensuele set neer die alle harten verwarmt.
Lichte irritatie vóór het optreden van Mystery Jets. De band komt iets meer dan een kwartier te laat en het publiek begint ongeduldig te worden. Wanneer de band dan met “Telomere” de set inzet, is de irritatie weg door de schoonheid van de muziek. Ze vertellen dat hun tourbus een ongeval had enkele uren voór het concert en hiermee is de vertraging volkomen vergeven. De band brengt een set boordevol catchy nummers en rock ‘n’ roll waardoor iedereen begint te dansen. Het verschil tussen de nieuwe nummers en oude valt meteen op door de sfeer waarop de nieuwe gericht zijn. Hun oude nummers zijn meezingers, terwijl hun nieuwe een stadiongevoel uiten . Mystery Jets brengt een perfecte mix van oud en nieuw waardoor er voor het eerst op dit festival een piekfijne set wordt afgewerkt waarbij iedereen enthousiast is, zowel op als naast het podium.
In een goed gevuld Two maakte Beach House zoals gewoonlijk een mysterieuze indruk . De band speelt zes nummers van die twee nieuwe platen van vorig jaar en bracht op die manier iets vernieuwends . Toch is het bij Beach House vooral de belichting die het doet. Door onder meer schaduwen te creëren en we op de achtergrond een sterrenhemel zien, versterkt het de dromerige sfeer. Het publiek kon niet anders dan wegdromen. Het grootste deel van de set was duister, maar wanneer de instrumenten en muziek wat luider gingen, waren er ook fellere lichten. Beach House is en blijft een raadselachtige groep die zweverige muziek maakt.
“Do You Wanna Dance With Me Amsterdam?” Beck was duidelijk vergeten dat zijn concert in Hilvarenbeek plaatsvond. Ondanks het geografisch gemis, heeft de man een set boordevol hits van vroeger en nu. De stijve Beck schuwde zelfs geen dansje en maakte een erg sympathieke indruk. “Devil’s Haircut”, “Loser”, “E-Pro” en “Think I’m In Love” ontbraken niet . Die oude nummers genieten een groter gitaargehalte terwijl de recente songs een funky, dansbare kant van Beck tonen. Op het einde deed Beck nog een medley door “Where it’s At” te combineren met Prince, Iggy Pop en The Sugarhill Gang. Beck is een popster die alle genres mengt . We vergeven ‘t hem door niet op de hoogte te zijn van de plaats waar het concert was.
Nozinja bracht op Best Kept Secret zijn shangaan-electro mee. Het resultaat was een dansbaar geheel van snelle beats en hitsige dansers. Het publiek bleef nooit stilstaan en ook Nozinja zelf waagde zich af en toe aan een dansje. Toch was dit niet zijn beste set en bracht hij soms ook niet-dansbare nummers waardoor het geen afgewerkt geheel was. Nozinja blijft een toffe afsluiter en een leuk alternatief voor wie niet van de hedendaagse commerciële dj’s houdt.
dag 2 - zaterdag 18 juni 2016
De tweede dag van Best Kept Secret staat volledig in het teken van de Belgen. Niet op de affiche maar wel op het voetbalveld. Wilmots en zijn mannen geven van jetje tegen de Ieren en alle Belgen laten hun nationaliteitsgevoel showen door de Belgische driekleur in hun kledij te mengen. Naast deze voetbalmatch zien we ook een zieke, goeie Dinosaur Jr., Editors als echte headliner in vorm en een luchtige Air.
Audacity is niet toevallig een garagerockband. De groep was één van de eerste bands ooit op het befaamde Burger Records label. De muziek van de band komt beter tot zijn recht bij een festivalpubliek dat al enkele biertjes op heeft . Als opener fungeert deze band zeker. Zelf hebben ze zich in de ochtend al wat wakker gedronken want erg nuchter staan ze niet op het podium. Het heeft geen invloed op de muziek . Ze spelen een retestrakke set! Het is pas wanneer ze hun bindteksten bovenhalen dat er nonsens klinken. Het gaat van een briefje over Donald Trump tot een flauwe mop over hun hitsong “Lock The Door”. Uiteindelijk vuren ze zoveel nummers op het publiek af , waardoor iedereen wakker is geschud .
Helemaal alleen op het podium brengt Julien Baker frêle nummers die zo breekbaar zijn dat zelfs de brilglazen van enkele toeschouwers durven barsten vertonen. Jammer genoeg voor haar is het publiek niet zo aandachtig. Te luidruchtig en vooral weinig respect voor de dame die op het podium een zinderende indruk nalaat. Wanneer ze haar stem bovenhaalt, klapt iedereen wel maar of ze effectief luisteren is maar de vraag. Julien Baker is passie en gevoel; ga haar vooral zien in een intieme zaal waar haar muziek beter tot zijn recht komt.
Rat Boy kreeg Five volledig vol. Zijn mix van hip hop en punk deed de tent op zijn grondvesten daveren. Rat Boy mixt ook wat ska in zijn muziek met een springerig resultaat als gevolg. Typische Britse muziek die erg vuil klinkt. Het ging zelfs zo ver dat de persoonlijke cameraman van Rat Boy het publiek al crowdsurfend inging. Dat publiek had net ervoor een wall of death gemaakt die gecureerd werd door Rat Boy himself. In-your-face punk met een attitude en voorzien van pittige gitaarsolo’s.
Een vijftal dat muziek laat spreken zonder veel poeha … Ulrika Spacek brengt dromerige psychedelica; de zang neemt hier een kleine rol in. De basdrum wordt benadrukt en bepaalt de sfeer in de volledige set. Ulrika Spacek speelt donkere rock. De pedalen zorgen voor verschillende klanken. Distortion wordt op de gitaren gezet, wat de chaos compleet maakt. De band is perfect op elkaar ingespeeld. Een hypnotiserende set hadden we hier, met een dromerig einde.
J. Mascis van Dinosaur Jr. had een bescheiden griepje. Het weerhield hem niet om een fenomenaal concert neer te zetten op een stoel. De gitaarsolo’s blijven even strak en zijn statige indruk staan tegenover de bassist en de drummer die uitbundig hun instrument onder handen nemen. We kregen een soort greatest hits show van weergaloos gitaarwerk , met de ruwe stem van Mascis, die nog rauwer klinkt. Hoewel Mascis waarschijnlijk weinig plezier beleefde aan dit concert, blijft Dinosaur Jr. indruk maken met fenomenaal luid gitaarwerk.
Geen regen bij Air en toch .. zonder spelplezier me dunkt … da’s wat we ervaren hoe ze hun hits afwerken. Het klinkt allemaal heel vrolijk en kinderlijk maar evengoed kon een cd op het podium afgespeeld worden . “Sexy Boy”, “Kelly Watch The Stars” en “La Femme d’Argent” zijn allemaal wel heel happy maar de toeschouwers op Best Kept Secret blijken niet zo onder de indruk. Het publiek druipt af en op het eind van de set is de weide bijna volledig leeg. Air joeg bijna iedereen weg en zorgde ervoor dat er meer lucht op de weide beschikbaar werd .
“We've got some miserable weather for our miserable music, but I'm having a great time”, Tom Smith vat het concert van Editors perfect samen. De band bracht op de laatste plaat een saai geheel aan trage nummers en live zijn deze ook even eentonig. Gelukkig wisselen ze deze af met hun gekende klassiekers. Editors brengt vuurwerk en vlammen mee om het publiek op die manier wat op te warmen. Het gaat zelfs zo ver dat Tom Smith op een bepaald moment de lyrics van het nieuwe nummer “The Pulse” vergeet. Editors mag tegenwoordig dan een wereldband zijn, ook zij maken nog fouten. Met “Open Your Arms” speelt de band een albumtrack van ‘The Back Room’, een unieke keuze uit een plaat die hun minst populaire is. Eindigen doen ze met een meezingbaar drieluik “A Ton Of Love”, “No Sound But The Wind” en “Papillon” . Hier krijgen ze het publiek volledig mee. Een grootse set die op bepaalde momenten wel kon boeien maar met die (nieuwe) trage nummers verveelde.
dag 3 - zondag 19 mei 2016
Laatste dag van Best Kept Secret ..en uiteindelijk meer zon. De dag staat bol van grote namen met Wilco, Explosions In The Sky en Band Of Horses als hoogtepunten . Die laatste band krijgt zelfs een onverwachte gast op bezoek. Het is ook dansen op de vrolijke indiepop van Two Door Cinema Club , Yeasayer en op de beats van Jamie XX die het festival afsluit.
Om 13u15 op de laatste dag een zonnig Best Kept Secret op gang trappen, het is moeilijk. Explosions In The Sky pakte dit erg goed aan en nam het publiek mee op hun gevoelsmatige postrock trip. Buiten de tent zaten de mensen laid-back mee te luisteren naar de betoverende klanken. Hoewel de band erg vroeg optreedt, is de tent volledig volgelopen voor deze tenoren uit Texas. Explosions In The Sky brengt iets meer dan een uur duistere , angstaanjagende gitaren die door de belichting op het podium extra sterkte kregen.
De jonkies van VANT brachten op het grootste podium van Best Kept Secret springerige poppunk met een boodschap. Het gaat van de Brexit tot de schietpartij in Orlando. Alle actuele gebeurtenissen zijn goed genoeg om er een nummer aan te koppelen. De band speelt grungerock met een punkrandje en staat energiek op het podium. Al bij het tweede nummer vliegt zanger Mattie Vant het publiek in en vanaf het midden van de set ontstaan constant moshpits. Met hun politieke boodschappen en opgewekte catchy songs wil deze band van de planeet Aarde een betere plek maken. Ze maakten het publiek op Best Kept Secret alvast wild!
Bij Unknown Mortal Orchestra vloeien gitaar, drum en pianotunes samen, die op een erg funky wijze worden gespeeld . De band uit Nieuw Zeeland wist vorig jaar met ‘Multi-Love’ een groter publiek te bereiken. Ze hebben al een resem interessante hits als “Multi-Love”, “How Can U Luv Me” en “Can’t Keep Checking My Phone”. Een propvolle tent is dan ook het resultaat. De instrumentatie is erg belangrijk. Met verschillende solo’s en soulvolle jazzakkoorden creëert de band een uniek psychedelisch geluid. Zanger Ruban Nielsen geeft bescheiden glimlachjes bij het oorverdovend applaus en verdwijnt op een bepaald moment zelfs in het publiek. De band is minder schuw en verbergt zich niet langer achter hun instrumenten waardoor grote podia binnenkort lonken voor Unknown Mortal Orchestra.
Half Moon Run begon hun set zonder elektriciteit op het podium. De band loste dit handig op door de enig werkende microfoon in het midden van het podium te zetten. Met twee akoestische gitaren in de hand slaagde de band er in om een intieme versie van “Devil May Care” neer te zetten. Een naakt geluid van een groep die tegenwoordig meer elektronica in zijn muziek stopt. Achterna viel het op hoe groot hun sound is met versterking. Het zijn enkel de oude nummers die nog de intieme sfeer benaderen. Zanger Devon Portielje is energiek en staat het volledige concert te springen op. Het is vreemd dat deze rustige muziek zo’n vitaliteit in de groep brengt. Indiefolk die de vele vrouwelijke fans een uur liet genieten.
De mannen van Yeasayer spelen niet enkel vrolijke nummers, nee , ook het oog verwennen ze. Rond de band staan kartonnen beelden , die als het ware meedansen op de muziek en een visueel spektakel maken bij hun exotische muziek. De zon was al een beetje doorgekomen en Yeasayer liet het extra fonkelen door hun warme songs . “Madder Red”, “Ambing Alp” en “O.N.E.” uit ‘Odd Blood’ blijven pareltjes en zijn niet voor niks het hoogtepunt. Hun samenzang en de vrolijke deuntjes zorgen net voor dat leuk concert .
Band Of Horses begint erg gezapig aan hun concert met “For Anabelle”. Ben Bridwell heeft er duidelijk zin in en straalt als een jong veulen. Het is pas wanneer het publiek een verrassing heeft voor de band dat het spelplezier nog meer de hoogte ingaat. Er duikt namelijk een paard op in het publiek dat ze op handen naar voor dragen. De band ziet er de sympathie wel van in en is meteen stukken opgewekter om de set tot een mooi eind te brengen. Band Of Horses brengt veel gitaren en een erg hard geluid naar voor in het begin , maar gaat dan meer naar de gevoelige, emotionele kant . “Is There A Ghost” en “The Funeral” maken het extra gezellig. Band Of Horses galoppeert naar een leuke apotheose en bewijst dat ze met hun nieuwe plaat ‘Why Are You Ok’ opnieuw vooraan staan.
Two Door Cinema Club teerde voor hun show vooral op het werk van hun debuut. Met slechts twee gloednieuwe nummers , wil de band de nieuwe plaat vooral geheim houden. Het resultaat was een opgewekte set , die iedereen vanaf de eerste minuut aan het dansen bracht. De reusachtige LED-schermen , achter de band, maakten de liefhebbers van het visueel spektakel erg gelukkig. De weelderige gitaren en een wild publiek maakten de laatste zonsondergang warm aandoenlijk.
Wilco blijkt erg ondergewaardeerd. De band kwam onlangs met ‘Star Wars’, een gratis album vol goed materiaal. Maar liefst zeven nummers werden uit deze plaat gespeeld. Het is pas wanneer Nels Cline zijn gitaar bij “Art Of Almost” eens bovenhaalt dat iedereen met open mond kijkt hoe hij het speelt. De grootse uithalen worden smaakvol ontvangen. “Via Chicago”, een erg rustig alt-country nummer, wordt omgeven door noise-elementen , die door het publiek gigantisch wordt onthaald. Spil Jeff Tweedy en bassist John Stirratt gaan rustig door met hun nummer terwijl de rest voor een epische ontlading zorgen. Uiteindelijk is het “Impossible Germany” die voor de echte apotheose zorgt. Nels Cline geeft een fantastische solo , die het nummer live nog beter doet klinken. Wilco zorgt voor een subtiele opbouw en climax, die hun nummers top maken . Het publiek is gepakt , ontroerd door de puike set . Wilco zegeviert!
Jamie XX sluit het festival af met een dj-set. Lekker saai zou je denken? Niets is minder waar. De man brengt een mix van exotische beats, zwoele bassen en minimalistische electro. Gooi dit allemaal samen in een blender en je krijgt het geluid van Jamie XX. De man laat het publiek voor een laatste keer dansen maar na een tijdje wordt deze sound wat eentonig . Grote hit “Loud Places” houdt hij tactisch tot op het einde. Iedereen perst een laatste keer alle energie uit zich.
Het einde van een natte editie boordevol fantastische muziek. De omgeving is gezellig, de bands waren fenomenaal goed en ook het publiek liet zich van zijn beste kant zien. Een festival van echte muziekliefhebbers die uitermate respectvol zijn voor de artiest.
Best Kept Secret is een goed muzikaal geheim die de muziekkenners op zijn wenken bedient. Drie dagen fijne nieuwe muziek dus! Best Kept Secret, tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2016/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)
Hellfest 2016 – Een geslaagde 11e editie!
Hellfest 2016
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2016-06-17 t/m 2016-06-19
Yentl Stée
Op ongeveer 7 uur rijden van mijn woonplaats in het klein, Frans dorpje Clisson vond er dit jaar weer een invasie plaats van langharig, werkschuw tuig in zwarte kleren en met een serieus alcoholprobleem. Dat de lokale religieuze gemeenschap ook dit jaar weer moeilijk deed, leek alvast geen enkele impact te hebben op het bezoekersaantal en er was niets te merken van dit feit op het festival zelf (jammer, een schuimbekkende christen die in het Frans mij toeroept dat ik zal branden in de hel is immers een ideale manier om een festival te starten).
Qua weer leek het wel wat in de soep te lopen. Het leek alsof de weergoden mijn gebeden van vorig jaar gehoord hebben toen het festival zo een beetje de temperatuur van het oppervlak van de zon had, maar blijkbaar zal ’k toch beter moeten articuleren want een afwisseling tussen wolkbreuken en een allesverzengende hitte was niet echt wat ik gevraagd had.
dag 1 - vrijdag 17 juli 2016
Opener zijn is nooit echt leuk. Of het nu een show is in één of ander jeugdhuis die nog stinkt naar het bier van de vorige avond of op een festival, veel volk komt er nooit kijken. Als je dan nog de pech hebt om te moeten openen op Hellfest wil dat zeggen dat je om 10u30 mag beginnen. Daar stopte het niet voor Monolord, ze mochten beginnen in de stoner-tent van dienst (de Valley) en aangezien stoners nu niet echt gekend staan om hun vroeg opstaan en op tijd komen, was de tent dus allesbehalve goed gevuld. Onterecht eigenlijk want Monolord is naar mijn bescheiden (en enige juiste) mening toch zeker één van de betere bands in het Stoner/Doom-genre. Om eerlijk te zijn hadden de afwezigen dit keer eigenlijk niet zo veel gemist, de eerste twee keer dat ik ze zag waren ze zo goed dat ik me voornam om nooit nog een show van ze te missen. Dit keer was de magie die ik vorige keren mocht ervaren echter niet aanwezig. Zelfs bij “Empress Rising”, die doorgaans aankomt als een planeet dodende komeetinslag op je muil, was er maar een zacht tikje op de wang. Slecht was het nu ook niet, maar ik betwijfel sterk dat ze met dit optreden veel nieuwe zieltjes gewonnen gaan hebben.
Het eerste wat me opviel toen ik richting de Warzone ging voor Cowards was de nieuwe inrichting van dit podium. Ik kan alvast zeggen dat het een gigantische verbetering is. Voordien was de Warzone enkel te bereiken via een vrij dunne doorgang wat wel vaker voor problemen zorgde als er grotere bands op het podium speelden. Dit jaar kon je echter het podium vanop meerdere plaatsen bereiken en was de doorgang een stuk breder waardoor je veel vlotter door kon. Het ware effect hiervan was op dit vroege uur nog niet echt te merken aangezien de opkomst voor Cowards eerder bescheiden was. Ik kan wel zeggen dat in tegenstelling tot Monolord dit echt wel de moeite was om vroeg voor op te staan. Met hun heerlijke/smerige mix van Sludge, Black Metal en Hardcore die best wel origineel was wisten ze immers een serieuze indruk op me na te laten. Ik moet wel zeggen dat ik ze iets beter vond op album, maar dat zal wel iets te maken hebben met dat er nauwelijks sfeer was (wat niet de schuld van de band was) en dat het één van die momenten was waarop de zon absoluut niet mocht afkomen en het toch deed, de sloeber.
Na hun doortocht op Desertfest vorig jaar wou ik Stoned Jesus ABSOLUUT nog eens zien. Ik was immers volledig omver geblazen dus ik stond met vrij grote verwachtingen in de Valley. Ik had beter mijn verwachtingen wat bijgesteld want het was echt niet wat ik gehoopt had. Was het slecht? Nee, ze waren eigenlijk best wel ok. Het publiek had ook plezier en was toch met een serieuze bende aanwezig ondanks het feit dat het nog vrij vroeg was. Het was gewoon zodanig veel minder dan wat ze kunnen dat het echt teleurstellend was voor mij, een beetje saai zelfs. Spijtig.
Na wat aanvoelde als het equivalent van een natte washand tegen mijn voorhoofd was ik helemaal niet voorbereid op de sloophamer met raketaandrijving die ook wel bekend staat als Harm’s Way. Wie enigszins bekend staat met deze Metallic Hardcore-monsters had dit wel kunnen verwachten, maar toch was het zoveel harder dan verwacht. Al vanaf het eerste moment dat die combinatie van spieren en pure woede (ook wel gekend als de frontman) het podium betrad was het al duidelijk dat de conventie van Geneve serieus geschonden zou worden. Aangezien ze net een nieuw kindje gebaard hebben genaamd ‘Rust’ werd er ook wel hevig uit dat album geput (zowat de helft werd gespeeld), niet dat het erg is want naar mijn persoonlijke smaak is dit by far hun beste worp. Slechts enkele nummers (en diverse slagen in mijn aangezicht) later was het feestje al afgelopen. Aan wie ze nog niet gezien heeft en/of dringend wat tanden moet laten verwijderen, ga ze zo snel mogelijk zien. Je zal het je niet beklagen.
Toen ik eindelijk terug bij bewustzijn was, werd ik wakker op de Warzone en bleek het dat mijn bewustzijn van korte duur ging zijn, All Pigs Must Die stond immers al reeds klaar om me volledig het hiernamaals in te kloppen. Ik had al goeie dingen gehoord over deze band live, maar deze ervaringen vonden meestal plaats in een zaal en zoals menig muziekfan wel weet is een festivaloptreden meestal slechts een fractie van het ware potentieel van een band. Indien dit zo is weet ik niet hoe er ooit nog overlevenden zijn na een All Pigs Must Die-show. Hun ronduit smerige mix van Crust Punk, Metal en Hardcore (op facebook noemen ze hun genre gewoon ‘Hate’, perfecte beschrijving) zorgde voor het begin tot eind voor een gigantische pit en iedereen had serieus wat plezier. Ik vroeg me voornamelijk af of ‘gestorven dankzij All Pigs Must Die’ in m’n levensverzekering zou opgenomen zitten of dat het onder het rampenfonds zou vallen. Wat een beesten.
Ik moet dringend leren ergens anders te gaan zitten dan de Warzone als er al twee bands gespeeld hebben die een aanslag op mijn leven waren. De derde in deze reeks zou Victims moeten zijn, een Zweedse Hardcore/Crust Punk- band. Gelukkig was de opkomst hiervoor eerder bescheiden en was de pit niet zo intens. De band zelf leek eigenlijk ook niet zo in topvorm te zijn want ik kan me voorstellen dat dit een stuk meer furie zou mogen bevatten dan het deed. Neem dit niet verkeerd op, ze waren schitterend maar ik heb het gevoel dat het beter kon zijn. Een festivalpodium is sowieso toch niet geschikt voor een band in dit genre.
Omdat ik al reeds tot appelmoes geklopt was leek het mij een goed plan om eventjes te bekomen op wat rustige muziek. Rustig was Jambinai alvast wel. Voor mij en veel aanwezigen waren deze waarschijnlijk nog een nobele onbekende. Ik ben er echter vrij zeker van dat er niemand, maar dan ook niemand teleurgesteld The Valley heeft verlaten. Jambinai speelt rustige Post-Rock (met wat ruwere stukjes) met traditionele Japanse instrumenten. Als deze combinatie al heerlijk klinkt op papier, geloof me, live is het echt beter dan je je kunt voorstellen. Had Sunn O))) die dag niet gespeeld waren ze absoluut de toppers van de dag (en misschien zelfs het festival). De gehele show lang trokken ze je langzaam in trance , die zacht aan de buitenkant leek, maar aan de binnenkant een ware orkaan aan (niet zo vrolijke) emoties was. Dit ging door tot het laatste nummer wat een waar kunstwerk was en ze alles tentoonstelden wat ze in zich hadden. Laten we zeggen als je er in slaagt om mij te doen wenen tijdens een show, dan ben je direct één van m’n nieuwe favoriete bands.
Wie al eerder reviews van mij las (reviewers hebben gigantische fanbases die kwijlend wachten op de volgende review, geloof me het is echt waar) weet dat ik de vorige passage van Earth nooit meer ga vergeten. Het was dus nogal vanzelfsprekend dat ik de kans om ze nog eens te zien niet ging laten liggen (met wat pijn in het hart aangezien ze op hetzelfde moment als Turbonegro en Vader moesten spelen). Ik heb hier geen seconde spijt van, hun show was niet zo verbazingwekkend als mijn eerste keer, maar het was nog steeds een pracht van een show. Dezelfde lekkere riff, duizend keer na elkaar gespeeld op dezelfde repetitieve toon, fantastisch.
Soms vergeet ik eens hoe chauvinistisch de Fransen wel niet zijn. Ik was eventjes vergeten dat Architects gecancelled had en was dan ook relatief verbaasd toen ik een volle Warzone zag, maar een andere band dan Architects op het podium. Dit bleek The Arrs te zijn, een vrij middelmatige Franse Metalcore-band. Nog niet zo lang geleden heb ik ze ergens gezien (ik denk in Brussel) en mochten ze spelen voor drie man en een paardenkop. Hier op Hellfest stond gewoon de gehele weide vol. Niet echt terecht want er stonden een pak betere bands op dit podium die het heel wat meer verdienden om een grote opkomst te hebben, maar ach… Leuk was het wel, zowat het gehele publiek ging volledig op in het optreden en ook de band had het naar hun zin. Hoe ze een show moeten geven en het publiek naar hun hand kunnen zetten weten ze wel moet ik zeggen. Het was bijna genoeg om hun stereotiepe ‘chug-chug 2-step breakdown’ structuur te vergeven.
Mij een review laten schrijven over Converge is eigenlijk niet zo eerlijk aangezien dit één van mijn favoriete bands is. Mijn verwachtingen waren dus sowieso hoog. Ik heb slechts één keer de eer gehad om deze band te mogen aanschouwen en was toen zo weggeblazen dat ik eigenlijk een beetje bang was dat ze dit nooit gingen kunnen evenaren, gelukkig had ik het dit keer niet bij het rechte eind. Het optreden op Hellfest deed mijn vorige ervaring op een saaie zondagochtendopener op een slecht festival lijken. De show begon explosief en Converge etaleerde perfect de muzikale gecontroleerde chaos waar ze zo goed in zijn. Dat het publiek volledig in extase was viel te verwachten, maar als er al niet-Converge fans in het publiek zaten , zullen ze wel overtuigd zijn na dit optreden. Enig minpuntje is eigenlijk de opbouw van de Warzone zelf, bij bands zoals Converge zit dat dranghekken voor het podium echt lelijk in de weg. Zowel voor band als publiek (lekker meezingen op het podium is uitgesloten) was dit een storende factor.
Naargelang aan wie je het vraagt is Sunn O))) (uitgesproken als Sunn) het beste dat er ooit geweest is of de meest irritante combinatie van kapotte koelkastgeluiden en een rookmachine ooit. Ikzelf behoor tot de eerste categorie. Toen ik de tent net ietsje te laat binnenkwam om het begin te missen was het geluid al lekker iedereen langzaam aan het verpulveren en stond Atilla wat kattengeluidjes te maken. Het klinkt belachelijk, maar geloof me, het was fantastisch. Een set van Sunn O))) beschrijven is behoorlijk onmogelijk, een beetje zoals de kleur blauw proberen uit te leggen aan iemand die al van de geboorte blind is. Monotoon, repetitief en duister is het beste wat ik kan zeggen, maar het is iets waar je bij moet zijn. De simpele muziekstijl met een schreeuwende Atilla erover is zowat één van de meest duistere optredens die je kunt meemaken, indien er nog iemand in de buurt van dat optreden een stukje ziel overhad, het is nu weg. Atilla slaagt er zelfs in om één of ander pakje die niet slecht zou gestaan hebben in een jaren 80 discoclipje over aliens als duister te doen over komen. Toch wel zeker één van de beste shows die ik ooit gezien heb.
dag 2 - zaterdag 18 juli 2016
Soloprojectjes zijn nu niet om te zeggen een unicum in de Metal-wereld en al helemaal niet als het om Black Metal gaat. Doorgaans gaat het hier echter om harige, mannelijke loners die geen andere bandleden (willen) vinden of reeds succesvolle muzikanten die eens iets anders willen proberen. Dit is niet het geval bij Myrkur, het Black Metal-project van de Deense Amalie Bruun die zich doorgaans bezig houdt met het maken van popmuziek. Degene die Myrkur al eens beluisterd hebben , weten dat dit niet zomaar een aandachtsprojectje is van één of andere popdiva die wil tonen dat ze ook een ruw kantje heeft, maar een degelijk uniek en hard muzikaal kunstwerk. Zowel op album als live liet het bij mij dezelfde indruk achter. Alhoewel ze vrij vroeg moesten spelen stond de Temple al reeds goed gevuld en met rede ook. De set werd hard en strak gespeeld, natuurlijk werd Amalie hierbij bijgestaan door live-muzikanten en alhoewel deze stuk voor stuk precies grizzlyberen waren tegenover de tengere Amalie Bruun bleef het tijdens de show duidelijk wie het meesterbrein achter deze band is. Zeker één van de betere bands op deze editie
Voor heerlijke old-school Zweedse Death Metal moest je bij Entrails in de Altar-tent zijn. Deze band is ooit kortstondig begonnen in 1990 om vervolgens een stille dood te sterven zonder ook maar enige release. In 2008 werd het rottende kadaver terug uit de grond gehaald en kunnen ze toch van een bescheiden succes spreken aangezien nu op Hellfest staan. Om te beginnen kan ik al zeggen dat ik Entrails stukken beter vind live dan op album. Op album is het nogal een beetje teveel van hetzelfde en er is weinig origineels aan, Zweedse Death Metal zoals je ze al duizend keer gehoord hebt. Goed, maar weinig redenen om een album ervan meer dan één keer op te zetten. Live is dit een compleet ander verhaal en walst de muziek over je als een kudde dolle neushoorns met een amfetamineverslaving. Al vanaf de eerste noot kon de pret voor mij niet meer stuk en werd de ene vettige riff achter de ander aan elkaar gerijd. De rest van het publiek had ook niet veel tijd nodig om op gang te raken en er ontstond al snel een stevige pit die niet is stilgevallen tot het einde van de show. Misschien een minder gekende band in het genre, maar laten we zeggen dat ik al een paar grote namen heb gezien die een voorbeeld mogen nemen aan deze live-performance.
Al meer dan twee decennia zijn ze bezig en nog steeds slaagt Strife er in om zowat de meest actieve performance van het volledige festival te brengen. Alhoewel de Metallic Hardcore die ze spelen (en waar ze zelf bij aan de wieg stonden) al lang niet meer uniek en origineel is , slagen ze er toch in om de Warzone te doen aanvoelen alsof je net een revolutionaire nieuw muziekgenre ziet ontstaan. Pits, crowdsurfers en een frontman die meer rondspringt en koprollen doet tijdens één show dan ik in heel mijn leven. Wat heeft een mens meer nodig?
Vergissingen horen nu eenmaal bij het leven, maar toch maak je ze liever niet. De vergissing die ik maakte was dat ik in plaats van naar het altijd fantastische Cattle Decapitation te gaan ik naar Atreyu ging. Voor de mensen die zich afvragen wat voor diverse varianten drugs ik had ingenomen om die compleet idiote beslissing te maken , wil ik eerst eventjes verduidelijken dat er wel degelijk een (slechte) reden achter zat. Atreyu is voor mij één van die bands die me naar het hardere genre gelokt heeft en als 13-jarige zat ik met veel plezier te wentelen in zelfmedelijden terwijl ik hun nummers mee schreeuwde. Ik had toch wel eens zin om een band te zien die ik woord voor woord kon meezingen vroeger. Dit was duidelijk een vergissing. Hun repertoire bestond voornamelijk uit nieuwere nummers die door het gebrek aan een nostalgische bril duidelijk maken dat het hier gewoon om middelmatige tot slechte, repetitieve melodische Metalcore gaat. Oude nummers hoorde ik nauwelijks passeren (behalve die absoluut gruwelijke cover van Bon Jovi) en echt een interessante show was het ook niet. De enige reden dat ik bleef staan was omdat er toch nog een deel van mij hoopte dat ze “This Flesh a Tomb” gingen spelen, maar die was tevergeefs. Bon, nu weet ik tenminste wel dat ik niets mis als ik ze de volgende keer skip.
Na de bittere pil genaamd Atreyu was er gelukkig nog Discharge om die weg te wassen. Alhoewel het nu reeds de derde keer is dat ik Discharge zie in nog geen jaar tijd is het nog altijd fantastisch om ze te zien. Gewenning blijkt geen probleem te zijn als het om de godfathers van de D-beat gaat. Beter nog, ze lijken gewoon iedere keer beter en beter te worden (of ik ben gewoon iedere keer wat meer bij bewustzijn dan de vorige keer). Waar veel van hun generatiegenoten hun politieke opinie al lang met het huisvuil hebben buitengesmeten, de kant van het systeem waar ze tegen vechten hebben gekozen of zich verbergen achter holle slogans die ‘punk’ klinken gaat Discharge er nog hard voor. Tussen de fantastische nummers door, was er tijd voor wat commentaar op de maatschappij en het stoorde absoluut niet. De show sloeg in als een bom, geen moment werd er vaart verloren en alhoewel de heren al wat van leeftijd zijn zit er nog totaal geen sleet op. Ik kan hier echt niets negatief aan opmerken en hoop dat ik ze nog snel een keer kan zien.
Één van de bands die ik absoluut wou zien deze editie was Agoraphobic Nosebleed en ik moet zeggen, het was het waard. Alhoewel Grindcore doorgaans gekend staat om gewoon pure chaos en destructie pakt Agoraphobic Nosebleed het ietwat anders aan. Gecontroleerde chaos is hun handelsmerk en er wordt eigenlijk vrij strak en technisch gespeeld in vergelijking met genregenoten. Toch blijft het Grindcore pur sang en was het dus de gehele show lekker door rammen. Enig minpunt was eigenlijk de locatie, dergelijke bands zijn niet echt gemaakt voor festivals en al helemaal niet voor zo’n groot podium.
Als je Entombed A.D. ziet staan weet je eigenlijk dat een review overbodig is. Zelfs een slechte show is nog een goeie show als deze jongens spelen. Hun mix van vettige Zweedse Death Metal en hun typische Death ’n Roll geluid waar ze voor bekend staan slaat iedere keer in als een bom. Hellfest was zeker geen uitzondering op deze regel. Een memorabele show was het echter ook niet, daarvoor was het allemaal wat te gewoontjes, maar een waar feestje was het toch. Hun set beperkte zich voornamelijk tot oude klassiekers (alhoewel ik het technisch gezien covers zou moeten noemen aangezien ze door Entombed en niet door Entombed A.D. geschreven zijn) en een paar nieuwere. Het nieuw materiaal doet echter absoluut niet onder voor de oudere en ik kijk stiekem wel al uit naar wat nieuw materiaal.
Het was een goeie dag voor Grindcore vandaag op Hellfest. Naast enkele voorgenoemde bands was het nu tijd voor de legendarische Terrorizer. Iedere zichzelf respecterende Grindcore-liefhebber moet deze band toch minstens één keer gezien hebben dus bijgevolg stond de tent lekker vol en stonden we knusjes wat elkaar onder te zweten. Terrorizer hield zich niet bezig met gepraat tussen de nummers, maar voornamelijk waar ze het best in zijn, alles aan tot pulp kloppen met hun heerlijke Death/Grind. Het publiek had overduidelijk plezier en Terrorizer zelf was in topvorm. Ik heb ze al een paar keer mogen aanschouwen en dit was toch wel de beste keer. Het contrast tussen publiek en band kon echter niet groter zijn, terwijl de band lekker kalmpjes hun nummers er zaten door te rammen was het publiek voornamelijk bezig met op elkaar te rammen. Heerlijk.
Primordial is zo één van die bands waarvan je gewoon weet dat het ofwel barslecht live moet zijn of een echte magische ervaring. Indien je als band er in slaagt om zo’n muziek deftig over te brengen in een live-context , is dit doorgaans een ervaring die het album ver overstijgt. Omgekeerd kan ook natuurlijk waarbij je een soort slap afkooksel krijgt van wat je op het album hoort en eerder saai dan magisch is. In het geval van Primordial was er van geen van beide sprake. De nummers waren goed gebracht en er waren niet echt zwakke momenten te bespeuren, maar er was ook niets die je echt met de muziek meesleurde. Bon, dit kan ook gewoon aan mij gelegen hebben aangezien ik nog compleet hyperactief stond van Terrorizer en het idee dat Napalm Death wat later ging spelen.
Na een toch vrij zwak album uitgebracht te hebben zat er bij mij wat twijfel in over hoe het ging aflopen met Napalm Death. Dat de show in orde ging zijn was ik zeker, maar ik was vrijwel zeker dat de nieuwe nummers de vaart uit de show gingen nemen en ze de plaats zouden innemen van andere, betere nummers. Gelukkig maakte Napalm Death me duidelijk dat ik een idioot ben en beter zou moeten weten. Ik heb ze al heel wat keren gezien en het lijkt gewoon alsof ze bij iedere show beter te worden. Het was een ware veldslag zoals vanouds van begin tot einde. Politieke uitspraken, beenharde Grindcore en Shane Embury in mosh-pants (zo van die turnbroekjes die Hardcore bands vaak tussen hun merch liggen hebben) is een goeie samenvatting voor deze show. De nieuwe nummers gingen zonder moeite op in de set en hadden behoorlijk wat meer venijn live achter zich zitten dan op album. Enig minpunt was dat de pit bijna op een werkelijk gevecht begon uit te draaien, maar dat was al snel goed gemaakt doordat ze een “Siege” cover en hun ondertussen beruchte “Nazi Punks Fuck Off” van Dead Kennedy’s” speelden.
dag 3 - zondag 19 juli 2016
Wiens “briljante” idee het was om Municipal Waste op de mainstage te zetten weet ik niet, maar laat die dame/kerel nooit meer in de buurt van een festivalplanning. Gevolg van deze beslissing? Municipal Waste mag om kwart na twaalf beginnen met spelen en krijgt slechts een half uurtje doorverwezen. Aangezien ze een pracht van een Warzone hebben, hadden ze deze band gerust een pak later op de dag daar kunnen zetten. Nu ze op de mainstage stonden was het volk veel te weinig op elkaar gepakt en dus bleef de normale agressieve energie-boost die je tijdens een Municipal Waste show hebt volledig weg. De pit was eerder zwak en alhoewel de band hun stinkende best deed , was er weinig vaart in de show te krijgen. De band zelf leek ook niet echt op de hoogte te zijn van hun korte speelduur, enkele minuten nadat ze eigenlijk zouden moeten gestopt zijn , kondigden ze aan nog enkele nummers te spelen. Alhoewel de organisatie dit blijkbaar toeliet trokken ze er op het laatste dan toch de stekker uit met als gevolg dat hun absolute toppers “Born to Party” en “The Art of Partying” niet gespeeld werden en de show bruusk gestopt werd zonder enige afsluiter. Hellfest, als je ze nog eens boekt zet ze aub ergens anders. Zo’n teleurstelling kan ik echt niet meer aan.
Na wat uitgehuild te hebben na die teleurstellende Municipal Waste show was het tijd voor één van de opkomende Hardcore-bands van dit moment, namelijk Turnstile. Een korte beschrijving van Turnstile komt neer op een betere versie van Helmet die Hardcore speelt. De jaren 90 vloeit door deze jongens hun aderen (en broeken) en dit zorgt voor heerlijke muziek en liveshows. Derde keer dat ik deze jongens zie en de derde keer dat ik onder de indruk ben van hoe je tegelijk een show beenhard en doodleuk kan maken.
King Dude mocht vandaag wat vreemde eend in de bijt spelen en zoals nogal vaak gebeurt met vreemde eenden in de bijt. King Dude speelt een soort van donkere Americana, denk Johnny Cash maar met meer Satan. Op album kan ik dit zeker smaken, maar de vraag was hoe dit live zou overkomen en al zeker op een metalfestival waar ingetogen en stil luisteren nu niet één van de specialiteiten is. Het was uiteindelijk best ok, de rustige muziek bracht een welkome rustpauze voor veel festivalgangers en de sfeer was gemoedelijk. Die duisterheid die ik op album ervaar bij het luisteren van deze band komt echter op geen enkel moment voor live, waarschijnlijk komt dit door de locatie maar het is toch wel spijtig.
Als je je ooit afvraagt hoe een mix tussen Thrash Metal en Hardcore nu eigenlijk exact zou moeten klinken raad ik je aan om Power Trip eventjes op te zoeken. Ze staan gekend om hun intense liveshows, maar de mensen die ik voornamelijk hoor boffen over die shows hebben die in een zaal gezien zonder van die irritante dranghekkens zoals op Hellfest. Jammergenoeg haalde dit wel degelijk de vaart uit de show en hierdoor was het toch allemaal wat minder intens. Gelukkig is Power Trip goed genoeg om met dit beetje verlies om te gaan en werd er toch nog een goeie show neer gezet. Ik raad iedereen aan om deze band te checken, maar liefst in een klein zaaltje.
Er was voor mij toch eventjes twijfelen of ik Mgla wel wou zien aangezien ze samenspeelden met Ratos de Porao. Aangezien ik Mgla al letterlijk 4x kon zien en het niet gedaan heb dacht ’k dat het misschien toch beter was dat ik ze nu wel eens ging gaan zien. Ik heb geen spijt gehad van deze beslissing. Mgla zorgt al een tijdje voor een frisse wind binnen de Black Metal en ze slagen er op één of andere manier in dit te doen zonder uitgespuwd te worden als posers door de trve kvlt-fans. Alhoewel het zonnetje nog vrolijk scheen buiten , slaagde Mgla erin om the Temple volledig in duisternis te hullen. Hun stage-outfit (geen corpse-paint maar zwarte zakken over hun hoofden) in combinatie met de door merg en been gaande Black Metal zoog iedereen mee in hun donkere wereld. Enig minpuntje is dat het naar mijn gevoel soms iets te eentonig werd en ik verloor bijgevolg ook af en toe mijn interesse. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk eerder bij mijn vermoeidheid dan bij de kwaliteit van het optreden want die was verder top!
Taake live zien is altijd een plezier. Naast beenharde Black Metal is er ook die heerlijke Punk-attitude gebracht door Hoest die ik toch wat mis bij heel wat Black Metal bands. Hoest was dit keer niet in z’n grootste show-mood, maar dat verpestte helemaal niets aan de show. Enkele jaren terug mocht ik Taake voor het eerst aanschouwen en ik moet zeggen dat zowel de muziek als de performance er enorm op vooruitgegaan is. Ietwat spijtig dat ik de tent vroegtijdig moest verlaten wegens een klein noodgeval want ik had graag de volledige show kunnen zien. Ah, er is nog altijd een volgende keer zeker?
Mijn tweede jeugdnostalgieband deze editie was Heaven Shall Burn. Na de *ahum* licht onaangename ervaring met die andere nostalgieband Atreyu zou je denken dat ik niet echt stond te springen om er nog eentje te doen. Wel dan zit je mis want in tegenstelling tot Atreyu is Heaven Shall Burn wel degelijk consistent goed gebleven en zijn hun live-shows legendarisch geworden. De show was ook dit keer ronduit geweldig. Er werd een mooie mix tussen oude en nieuwe nummers gespeeld en het publiek at uit hun handen. Dat publiek was trouwens behoorlijk uitgebreid, de vorige keer dat ik de Warzone zo vol zag was met Body Count het jaar ervoor. Bijgevolg ging de pit ook wel behoorlijk hard wat wel welkom was, combineer dit met de occasionele vlammenwerper die uit het podium geschoten werd en je weet dat het publiek gewoon manisch werd. Waar je vroeger wel vaker politieke boodschappen tussen de nummers door hoorde is deze nu wat meer naar de achtergrond geschoven alhoewel nog zeker aanwezig. Als afsluiter (voor mij) van Hellfest kon dit wel tellen en ik ben er nog meer van overtuigd geraakt dat Heaven Shall Burn nooit zal teleurstellen.
Alhoewel het weer serieus tegen stak kunnen we spreken van terug een geslaagde editie die terecht het “uitverkocht” bordje mocht hebben. Organisatorisch zat het dit jaar een pak beter in elkaar dan de voorgaande. Er waren echter wel enkele minpunten, ik herinner me de prijzen van voorgaande jaren niet exact maar dit jaar waren de prijzen voor eten & drank weer belachelijk hoog, zelfs voor festivalnormen (2,80 voor slap Frans bier). Daarnaast is het cashless systeem allesbehalve op punt. Waar er op site te zien is dat je dit voor alles kan gebruiken, blijkt dit op de weide helemaal niet waar te zijn, eten moet je nog altijd met cash betalen. Ik ben zeker niet de enige die ietwat pissig werd nadat bleek dat ze veel te veel geld op hun kaart hadden gezet en die niet voor voedsel kon gebruikt worden.
Bon, deze zaken gaan mij niet tegenhouden om volgend jaar terug te komen. Tot 2017 Hellfest!
Line-up
Vrijdag 17 juni:
Mainstage 1: Rammstein, Volbeat, Bullet For My Valentine, Anthrax, Tremonti, Halestorm, Audrey Horne, The Shrine
Mainstage 2: The Offspring, Dropkick Murphys, Turbonegro, Hatebreed, Mass Hysteria, Le Bal des Enrages, Nashville Pussy, Shinedown, Delain
Altar: Testament, Overkill, Sacred Reich, Vader, Havok, Sadist, Skeletal Remains, Dust Bolt, Witches
Temple: Abbath, Korpiklaani, Aura Noir, Inquisition, Kampfar, Behexen, Solefald, Cruachan, Moonreich
Valley: Sunn O))), The Melvins, Earth, Magma, Jambinai, Windhand, Wo Fat, Stoned Jesus, Monolord
Warzone: Killswitch Engage, Converge, Kvelertak, Architects, Vision of Disorder, Victims, All Pigs Must Die, Harm’s Way, Cowards
Zaterdag 18 juni:
Mainstage 1: Twisted Sister, Within Temptation, Gutterdämmerung, Foreigner, Sixx Am, Joe Satriani, Glenn Hughes, Loudness
Mainstage 2: Korn, Bring Me the Horizon, Disturbed, Sick of it All, The Amity Affliction, Atreyu, August Burns Red, Bury Tomorrow, Thy Art is Murder
Altar: Napalm Death, Terrorizer, Asphyx, Entombed AD, Agoraphobic Nosebleed, Cattle Decapitation, Entrails, Drowned, Undead Prophecies
Temple: Dark Funeral, Primordial, Moonsorrow, Archgoat, Fleshgod Apocalypse, Heidevolk, Dark Fortress, Myrkur, OtargosValley: Down, Hermano, Goatsnake, With the Dead, Torche, Saviours, Crobot, Hangman’s Chair, Dopethrone
Warzone: Bad Religion, Ludwig Von 88, The Toy Dolls, Uk Subs, Discharge, Les Sales Majestes, Strife, Mantar, Dirty Fonzy
Zondag 19 juni:
Mainstage 1: Black Sabbath, Slayer, Megadeth, Gojira, Vintage Trouble, No One is Innocent, Municipal Waste, Raveneye
Mainstage 2: King Diamond, Ghost, Amon Amarth, Blind Guardian, Tarja, Dragonforce, Orphaned Land, Arthemis, Nightmare
Altar: Paradise Lost, Katatonia, Grand Magus, Insomnium, Brodequin, The Skull, Fallujah, Agressor, Corrosive Elements
Temple: Deicide, Enslaved, Empyrium, Taake, Mgla, The Vision Bleak, Skalmöld, Stille Volk, Hegemon
Valley: Jane’s Addiction, Rival Sons, Fu Manchu, Kadavar, Unsane, King Dude, Valkyrie, Lecherous Gaze, Stonebirds
Warzone: Refused, Walls of Jericho, Heaven Shall Burn, Caliban, Power Trip, Ratos de Porao, Turnstile, Backtrack, Alea Jacta Est
http://www.hellfest.fr
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2016/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Big Next Weekend 2016 – dag twee - Beloften maken het waar op het DOK
Big Next Weekend 2016
DOK
Gent
2016-05-29
Nick Nyffels
Democrazy en webcommunity Subbacultcha organiseerden Big Next Weekend, een tweedaags festival waar ze nieuwe beloftevolle bands aan het publiek kwamen voorstellen. Daar moesten we natuurlijk bij zijn, en we kozen voor de tweede dag van dit festival, omdat dan vooral de rockbandjes aan bod kwamen.
De eerste band die we zagen, White Wine, kon je allesbehalve een jonge belofte noemen. Het is namelijk de nieuwe band van Joe Haege, die met Menomena, Tu Fawning en 31 Knots al een lange staat van dienst heeft in de indie-scene van Portland, Oregon. Haege zocht contact met twee Duitse muzikanten en vormde zo een trio met een originele bezetting met onder meer fagot, gitaar en keyboards. De band had de hele nacht gereden en ze hadden nauwelijks geslapen, maar dat was geen belemmering voor het enthousiasme van Haege, die fluks het podium afsprong en de confrontatie aanging met het schaarse zondagmiddagpubliek. Muzikaal wrong en botste het nogal eens, we hadden Haege dit al zien doen bij Tu Fawning: die typische Amerikaanse indie aanpak om op primitieve, soms knullige manier electronica en rock te mixen met beats van twintig jaar geleden. Tien op tien voor inzet dus, maar voor originaliteit toch maar met de hakken over de sloot.
De mosterd is tegenwoordig meer dan vijftig jaar oud: de nieuwe bandjes van 2016 gaan de inspiratie gaan zoeken in 1966. Zo heb je bij ons Double Veterans, de band van Lee Swinnen, en in New York City heb je nu de The Mystery Lights . Die hebben hun debuut ‘Follow me home’, uit op een sublabel van Daptone Records. Op het podium kregen we dus langharig werkschuw tuig met een sixties-fixatie. Garagerock met een ruw randje, veel twang en echo in het gitaargeluid, met een ouderwets orgeltje om alles op te vrolijken. Het klonk fris, omdat het al van 1966 geleden is dat deze sound gemeengoed was.
Het Londense drietal Yak zijn de nieuwe beloften in Engeland: een EP opgenomen op Third Man Records, het label van Jack White, en een debuutalbum geproduced door Steve Mackey, de bassist van Pulp heeft ze onder meer het voorprogramma van The Last Shadow Puppets opgeleverd. Een Nirvana bezetting dus, met een rock/punk-geluid waarbij de wijzers constant in het rood sloegen. Voor de liefhebbers van rechtoe-rechtaan punk was dit om duimen en vingers bij af te likken, maar de stem van de zanger kon beter en de songs hadden ook niet de hooks die bleven hangen. Met een halfuur aan songmateriaal hebben ze nog veel progressieruimte. Een juiste plaats op de affiche dus.
De volgende band speelde een divisie hoger. Dit kan wel eens de ontdekking van 2016 worden: Car Seat Headrest is de band van Will Toledo, het prototype van de nerdy student inclusief ziekenfondsbrilletje. Toledo, heeft sinds 2010 een slordige 10 albums uitgebracht op Bandcamp, en is in die zin heel vergelijkbaar met Alex G. Dit optreden stond er van de eerste tot de laatste minuut: melodieuze indierock, ergens tussen Pavement en Grandaddy in, met een eigen stem, veel dynamiek, gitaaruitbarstingen a volonté, echt mijn cup of tea.
Ook de hoofdact van de avond was een schot in de roos: Jessy Lanza is een 31-jarige Canadese die meedeed op de laatste plaat van Caribou. Ze had een drumster meegebracht, en toverde de loods van het DOK om in een echte underground club. Electronica die ons deed denken aan The Knife, Roisin Murphy en Booka Shade: ze kreeg het publiek aan het dansen, en toverde een glimlach op ons gezicht met een mix van jaren tachtig en electronica die refereerde naar de glorieperiode van Prince Nelson ten tijde van “I would die for u” en “Sex Shooter”. Er zijn slechtere inspiratiebronnen.
Big Next Weekend maakte zijn belofte waar: Car Seat Headrest en Jessy Lanza gaan het maken op de festivals deze zomer, je kon ze het eerst zien op DOK.
Organisatie: Subbacultcha + Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
