Rock Zottegem 2014 – zaterdag 12 juli 2014 - Affiche veel beter dan het weer!
Rock Zottegem 2014
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2014-07-12
John Van De Putte en Johan Meurisse
Traditioneel werd een pak jonge Belgen een kans gegund op de line up. Psycho 44, Compact Disc Dummies en SX werden geselecteerd en effenden al vroeg in de middag het pad voor de grote kanonnen later op de avond.
We pikten in bij het partygezelschap van De Jeugd van Tegenwoordig, 'het zootje ongeregeld' dat de temperatuur de hoogte injoeg in de zwoele tent. Willie Wartaal, Vieze Fur en P. Fabergé zijn graag geziene festivalgasten in ons landje. Steevast en in no time slaagden ze erin om in hun typische stijl een vet feestje te ontketenen. Ook hier hadden ze de minste moeite om 'dat truukje' toe te passen, na slechts enkele tunes van “Watskeburt” of “Sterrenstof” ging de jonge meute compleet loos op de opzwepende hiphopbeats en raps. “De Formule” als bis , liet alles en iedereen finaal uit z'n dak gaan en eens te meer had ‘hun succesformule’ zijn werk’ gedaan.
Tijdens Starsailor gingen we de dj Village eens van naderbij bekijken. In een uithoek van het terrein werd een schitterende dj booth neergezet als volwaardig 2de podium. De laatste jaren zagen we eerder een kleine dj stage; dit jaar werd gekozen om deze zone te upgraden en met succes! Een pak danslustigen vonden de weg naar de beats en bleeps; wellicht worden de komende jaren hier nog meer aandacht aan geschonken. Met Modek en Laston & Geo stond hier schoon volk achter de decks.
Ozark Henry gaf een fijnzinnige, subtiele set op RW en kreeg hier ook een vooringenomen plaatsje op de affiche . Met het zevende album 'Stay Gold' keerde hij terug naar z'n roots en leverde hij z'n meest intieme plaat ooit af; 'Stay gold' wat zoveel betekent als 'blijf trouw aan jezelf', hoe goed kunnen woorden gekozen zijn.
In de nieuwe live bezetting speelden ze als een sober trio: naast Goddaer op zang/synth en gitaar zagen we Laura Groeseneken op zang/synth/melodica en Jan Haspeslagh achter de drumkit. Een goed uur nam hij ons mee op die ingetogen , donkere trip.
Achter hen een imposante ledwall die de hele breedte van het podium innam; we kregen sfeervolle visuals geprojecteerd. De twee keyboards zorgden voor een eclectische, bezwerende sound. De ravissante Groeseneken – enkele jaren geleden nog bij AKS- heeft een erg goeie stem en is dan ook een sterke aanwinst, gezien ze instrumenten bespeelde als melodica, synths en ritmisch getrommel. Door haar naturelle flair leek het dat ze al jaren bij de band hoorde. Goddaer zelf, in z'n eigengereide stijl, pakte het publiek nummer na nummer langzaam in. “Indian summer”, “Sweet instigator” en “Godspeed”, zijn hits, mooi verdeeld op de playlist.
De dromerige sound ging door de visuals en sobere lichtshow naar een absoluut hoogtepunt bij een herwerkte versie van “At sea” door de uptempo’s, dat dreef op een vette baslijn. Even later was er nog een lang uitgesponnen en luidkeels meegezongen “I'm your sacrifice”. Goddaer flikte het en had het publiek achter zich. Check hem zeker binnenkort op z'n theatertournee, in (een even) kleine bezetting, akoestisch en elektronisch, zal hij verbazend …
Ieder jaar pakt het festival uit met enkele 'oude gloriën' … Na het stomende feestje vorig jaar met ZZ Top strikten ze voor deze editie o.a. Europe en UB40.
UB40, het legendarische Britse reggaepopgezelschap, is niet één van die bands die op zijn lauweren rust, met hun bijna '40 jaar on the road' hebben ze nog weinig introductie nodig...
Met 'Getting over the storm' lieten ze vorig jaar terug van zich horen, weliswaar geen nieuwe tracks maar met covers van countrymateriaal. Het 9 koppig ensemble kreeg een enorm warm ontvangst en manifesteerde zich vrij snel door hun typische uitgelaten sound.
Een uurtje pure nostalgie werd het , waarin alle tijdloze klassiekers aan bod kwamen, een uur die gezien de publieke respons nog langer mocht duren.
Gedreven door de kwieke blazerssectie was het telkens afwachten welke hit uit de jukebox werd gespeeld : “Rat in my kitchen”, “Here i am” of “Homely girl”, alle classis waren aanwezig. In een gezellige sfeer was het meteen meezingen geblazen! Dat was wel nodig gezien frontman Duncan Campbell niet altijd even toonvast en duidelijke verstaanbaar was waardoor de publieke steun zeker een meerwaarde was. Tijdloze klassiekers “Kingston town” en “Red red wine” zaten vanzelfsprekend in het laatste deel van de set.
Zottegem genoot met volle teugen en heupwiegend kregen ze met slotakkoord “I can't help falling in love with you”, de apotheose van een aangename ‘greatest hits’ set.
White Lies was een week geleden nog op de mainstage van Werchter en maakte door het aanrukken van een imposante extra lichtset duidelijk dat het hen menens was. Met hun kenmerkende mix van postpunk en synthrock stonden de Londenaars misschien een beetje ongelukkig geprogrammeerd tussen UB 40 en Daan. Maar van bij opener “There goes our love again” was duidelijk dat de goeie vibe aanwezig was. Na hun tegenvallend optreden op de Lokerse Feesten vorig jaar en een wisselvallige prestatie op Werchter hadden ze voor hun trouwe schare fans wel iets goed te maken. Onder aanvoering van de sympathieke frontman Harrie McVeigh zat het tempo strak en werd een uurtje plankgas gegeven.
De zweverige synths in combinatie met de soms zware distortion, lieten de band 'donker' en ‘supercatchy’ klinken. Verrassend weinig plaats voor nieuwe nummers uit hun 'Big tv' album; de nadruk kwam dus op de eerste platen 'To lose my life' en 'Ritual'.
Niet getreurd, de band speelde feilloos en imponeerde met schitterende versies van “Death”, “Big tv” en “Bigger than us”. Een geslaagd onderhouden optreden dat de hoge plaats op de affiche rechtvaardigde.
Afsluiten deed het festival met enfant terrible Daan, die met de nodige “Housewives” en “Swedish designer drugs” ook hier 'Victory' kraaide.
Rock Zottegem lokte dit jaar iets minder volk aan de Bevegemse Vijvers. Het weer was niet opperbest en ook het WK voetbal kon er voor iets tussen zitten , maar diegenen die er waren beleefden de ‘time of their life’ door de uitgebalanceerde gevarieerde line up en de prima organisatie, wat een uiterst geslaagd weekend opleverde .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2014/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Zottegem 2014 – vrijdag 11 juli 2014 - Affiche veel beter dan het weer!
Rock Zottegem 2014
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2014-07-11
Hans De Lee
De weergoden lieten het grotendeels afweten op deze 20 + 1 editie van Rock Zottegem en dat is best jammer want de affiche was nochtans weerom de moeite waard en de organisatie had werkelijk alles in het werk gesteld om het terrein zo droog en moddervrij mogelijk te houden.
Misschien dat naast het kwakkelweer ook het WK wat twijfelaars thuishield, feit was dat ‘slechts’ zo’n 23.000 muziekliefhebbers afzakten naar de Bevegemse Vijvers tegenover 30.000 (uitverkocht!) vorig jaar.
Aangezien vrijdag (Vlaamse Feestdag) een gewone werkdag was voor ondergetekende moest ik de eerste Belgische delegatie op de affiche – Hitsville Drunks & School is Cool – noodgedwongen aan me laten voorbijgaan.
Gelukkig kon ik nog net een paar nummers meepikken van de voor mij totaal onbekende band Shantel & Bucovina Club Orkestar. Het bleek om een zootje ongeregeld uit Duitsland te gaan met roots in Roemenië, onder leiding van Stefan Hantel. Ze zorgden voor een aangenaam feestje op en voor het podium met hun aanstekelijke balkan/polka/zigeuner rock. Heerlijke ‘disko partizani’ met blazerssectie en veel ambiance. Deed me soms denken aan Les Negresses Vertes.
Daarna was het tijd voor heel andere koek! En dan nog wel stevige metalkoek van eigen bodem! Omroeper van dienst Marco Roelofs (Heideroosjes) schreeuwde Channel Zero on stage en Franky DSVD en zijn gevolg gingen daar met plezier op in.
De zanger speelde een echte thuismatch (want afkomstig uit Zottegem) en trok net als in 2011 meteen stevig van leer. Wat meteen opviel was de professionele vooruitgang die de band de laatste periode heeft gemaakt : deftige aankleding podium, speciale en zeer knappe microstandaard voor Franky (zie pics), knappe intro, topgeluid en een kanjer van een CD ‘Kill All Kings’.
“Dark Passenger” knalde als eerste uit de boxen en was meteen de voorbode van een heel stevige en energieke set onder leiding van een zeer gedreven frontman. Het verrassende “Duisternis” (metal in NL en FR) kon op veel bijval rekenen maar toch waren het vooral de oudere succesnummers die voor het meeste ‘deining’ in de tent zorgden met ondermeer “Suck my Energy” en “Fools Parade”.
De playlist was mooi en afwisselend opgedeeld in ouder werk en songs van de laatste plaat en dat zorgde voor een heel compact en pittig geheel. “Electronic Cocaïne” en het up tempo “Kill All Kings” passeerden de revue, zanger Franky ging geregeld op stap in het publiek en gitarist Mike Doling speelde vonken uit zijn snaren. Na “Hot Summer” en “Guns of Navarone” kwam een eerst hoogtepunt toen “Help” werd ingezet en de hele tent het nummer foutloos meekeelde. Met “Bad to the bone” werd wat gas terug genomen al is dat natuurlijk heel relatief. “Black Fuel” werd als toegift uit de kast gehaald en terwijl Franky DSVD achteraan in de zaal plaats nam werd het podium overstelpt door fans die met veel plezier de muzikanten omringden tijdens het einde van deze geslaagde doortocht in Zottegem. Tot slot een eervolle vermelding voor drummer Seven Antonopoulos, die zich uitstekend kweet van de moeilijke taak om betreurde Phil Baheux live te vervangen. Great job!
Waar is de tijd dat tienermeisjes met bosjes in zwijm vielen voor de Zweedse krullen van Joey Tempest, John Norum en de andere kerels van rockband Europe? De heren zijn aan de slag sinds 1983, kregen in 1986 absolute wereldfaam door 1 bepaald nummer (rara welk) en zijn nu, meer dan 30 jaar later, nog steeds on the road en op menige podia te bewonderen. Intussen hebben de krullen plaatsgemaakt voor een ‘platter’ kapsel en wat meer rimpels maar Joey heeft nog steeds veel uitstraling en John tovert nog altijd met brio magnifieke solo’s uit zijn gitaar, gesteund door de typische keyboard sound op de achtergrond.
In Zottegem gingen rond 22u30 de oudere rockers iets meer naar voor en zakte de jeugd iets meer af naar het podium van de DJ Village want ‘Europe’ was aan de beurt!
Ook hier een concert opgebouwd uit recente (en minder gekende) songs en daarnaast geregeld een succesnummer uit de jaren 80 van de 2 meest geprezen CD’s van de band : ‘Wings of tomorrow’ & ‘The final countdown’. Het publiek kon het allemaal zeer smaken en reageerde positief tot zeer uitbundig al naargelang het nummer. “Riches to rags” en “Firebox” beten de spits af en waren meteen het bewijs van de typerende Europe sound : rock met een commerciële inslag en typische koortjes en keyboardgeluid als ondertoon. De stem van mister Tempest heeft misschien wel iets aan kracht ingeboet, zijn podiumprésence getuigt nog altijd van veel plezier en inzet! Om maar te zwijgen van John Norum wiens soleerwerk alweer uitmuntend was. Zijn minutenlange solo voor het nummer “Girl from Lebanon” was heel sterk en boeiend genoeg om de aandacht van het publiek net lang genoeg vast te houden. “Superstitious” zorgde voor een eerste climax, al was het natuurlijk wachten op dat ene nummer dat gans de wereld kent! Nummers als ondermeer “Wasted time” en “Sign of the times” klonken zeker niet slecht maar ontbraken toch pit en onderscheidend vermogen…allemaal een beetje veel van hetzelfde. Gelukkig zorgden de hits “Carry’ en “Rock the night” terug voor de nodige ambiance en luidden ze het langverwachte epos “The Final Countdown” (als toegift) met verve in! Het hoeft amper gezegd dat dit laatste nummer van begin tot einde werd overgenomen door het publiek en Joey Tempest woord voor woord door jong en oud vocaal massaal werd ondersteund. Blijft mooi om zien en horen en zal zo wel elk optreden het geval zijn tot het einde van de dagen van Europe!
Degelijk optreden, zonder verrassingen!
Of The Sisters of Mercy voor een verrassing zouden zorgen was maar de vraag! Ook hier een band die al vele jaren meegaat (sinds 1980), zij het in een ander genre en met een andere aanpak. De heer Andrew Eldritch is namelijk al een hele tijd geleden gestopt met het uitbrengen van nieuwe muziek. De laatste CD dateert alweer van 1993 en sindsdien cultiveert de band met brio hun status van ‘cult groep’ en pioniers van de ‘newwave’ en ‘gothic’. De ‘Sisters’ blijven al die jaren consequent en met succes optreden, massa’s merchandise verkopen en de schare fans blijft immens groot en hondstrouw! Op het podium omringt Eldritch zich tegenwoordig van (drum)computers en een paar jonge muzikanten die samen met zijn typische donkere stemgeluid de zo herkenbare sound neerzetten. Het heeft allicht weinig zin de nummers op te sommen die steevast deel uitmaken van een ‘gemiddelde’ Sisters of Mercy set…iedereen kent de nummers en de meeste trouwe fans (die ook weer massaal vooraan het podium in Zottegem stonden) brullen deze stuk voor stuk integraal mee met Eldritch.
Wat dan interessant te vertellen over dit optreden? Wel toch een paar opvallende zaken! Hoewel er nog steeds veel rook en mist wordt voorzien op het podium was de ‘duistere’ frontman van weleer opvallend zichtbaar aanwezig (met kaal hoofd, sik en de altijd aanwezige sigaret) en kon er soms zelfs een bescheiden ‘good evening’ of ‘thank you’ vanaf. Ik heb het ooit anders geweten en een uur in de dichte mist gestaan.
De meeste nummers werden ook opvallend ‘modern’ en ‘snel’ gespeeld en sommige kregen een behoorlijk ruig rock kantje door inbreng van de 2 gitaristen! Voor mij was ook nieuw dat voor sommige nummers (zoals “Dominion” en “This Corrosion”) zanger Eldritch op het podium vocaal werd bijgestaan door een bevallige zangeres.
Het logische laatste nummer van de uitgebreide set was “Temple of Love” of course! Een waar epos onder new wave liefhebbers maar eigenlijk ook ver daarbuiten een echte klassieker!
Fijn concert! Benieuwd hoelang Eldritch nog gaat blijven rondtrekken met zijn zwarte circus.
Als afsluiter van de eerste festivaldag mochten The Subs nog hun feestje bouwen en de tent op stelten zetten. Mooi om zien was weer de publieksswitch tussen het heel jonge volk en het wat minder jonge volk. Het minder jonge volk hield het, net als ik, voor bekeken en zakte voldaan af naar parking of camping. Het was rond 2u00 en The Subs kunnen we binnenkort aan het werk zien tijdens de Lokerse Feesten. Tot op dag 2 of … tot volgend jaar Zottegem!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2014/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Gent Jazz Festival 2014 - In de ban van virtuositeit
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-12
Piet Clarysse en Lode Vanassche
¾ peace opende met een ietwat gedurfde set en deed de mottige regen snel vergeten. Ben Sluijs is zonder twijfel een van de beste altsaxofonisten op deze zakdoek Belgie genaamd en brengt samen met Brice Soniano (bas), Christian Mendoza (piano) en met een Helvetische precisie een ingetogen wat stillere set die vodoende ruimte laat voor inprovisatie. Ze beheersen de standards ten gronde. De tent genoot ervan en ging grotendeels mee in de geslaagde betovering. Ook vergaten ze niet de onlangs overleden Charlie Haden te bewierroken met ‘Someone Like Lee’.
In het aftasten van de grens tussen verwachting en verrassing kom je De Beren Gieren tegen in de garden stage. Bij hen vind je terug waar het in jazz allemaal om draait. Ze bewezen tot driemaal toe dat ze destijds (2009) terecht Jong Jazztalent Gent hebben gewonnen.
Mehliana feat. Brad Mehldau & Mark Guiliana. Met het album’Mehliana: Taming The Dragon’ bewandelt Brad Mehldau, de pianist die met zijn trio en zijn geraffineerde muziek de wereld veroverde, een nieuwe weg. Met synthesizers, Fender Rhodes piano, een laptop en de moderne drumsounds en elektronica van Mark Guiliana ontstaat een nieuwe muziek. Hedendaagse ritmes en de sound van vintage synthesizers vloeien in elkaar. Een set om duimen en vingers bij af te likken. Ok, de puristen zullen wel hun bezwaren hebben tegen al dit elektronische gedoe en geëxperimenteer met allerlei soundscapes, maar kunnen geenszins stellen dat dit geen topmuzikanten zijn. Wat Mehldau uit zijn vingers tovert is zonder weerga. De analoge Moog bovenop de Steinway, de Prophet bovenop de Fender Rhodes, loops en computers: klassiek, vintage en modern door elkaar. Naast de drum nog een drumkit. Mark drumt animal-goed.
Resultaat: Met tweeën en wat electra een bloedstollende set brengen. Ik hoor Medeski, ik hoor Air, ik hoor Cinematic orchestra. Explosies en geweld worden subtiel – nou ja - afgewisseld met stillere momenten. Het publiek weet soms niet hoe te reageren….Opeens voelt Meldhau ‘My favorite things’ in zich opkomen en er wordt weer mooi gestructureerd en geconstrueerd gespeeld. Best te vergelijken met het stuk smijten van uw favoriete vaas om ze dan met alle geduld en precisie weer samen te puzzelen en te lijmen tot een nog mooier geheel.
Besluit: Welkom dus in de wereld van elektronica, spoken word en soundscapes met een eigen typische muzikaliteit ,waarbij harmonische composities en melodiöse toetsen bewaard blijven. Brad Melhdau blijft BM, ongeacht zijn instrumentarium.
Darcy James Argue’s Secret Society. In schril contrast met het buitenaardse Mehliana brengt de in Brooklyn werkende componist en bandleider Darcy James Argue de big band jazz van weleer weer tot leven met een langgerekte grootstedelijke suite . Vijf trompetten, vier trombones, vijf saxen en een vierkoppige ritmesectie. Hou dat maar eens geheim. Het speelplezier moest helaas wat inboeten voor hun virtuositeit en het zichzelf iets te veel au serieux nemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 – Barman regeert
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-11
Lode Vanassche
Barman - Onze muzikale duizendpoot en nationale trots heeft nooit zijn liefde voor jazz en Beefheart onder stoelen of banken gestoken. Herinner u “Theme from Turnpike” en Barmans compilaties voor Blue Note en Impulse. Onze eeuwige hyperkineet heeft dus ook even tijd gehad om naast zijn zevenhonderd andere projecten Taxiwars op te richten. Wat een heerlijke naam, uit ‘Taxi War Dance’ van Count Basie uit 1929. Het is niet frontman Tom Barman met een jazztrio als rugdekking - saxofonist Robin Verheyen, contrabassist Nicolas Thys, drummer Antoine Pierre, maar een heuse en (h)echte band. Met de typische lichte arrogantie kwamen ze het podium opgeschuifeld om je meteen naar de strot te grijpen. Het speelplezier droop er zo wat af. Vooral saxofonist Robin houdt de boel bij elkaar. De nummers zijn eerder kort, maar zeer energiek en krachtig. En nu eens parlando, dan eens zingen en nog eens met stemvervorming deed je al snel vermoeden dat Don Van Vliet wel degelijk gereïncarneerd is. Ik schreef reeds dat jazz langzaam maar zeker het grote publiek aan het bereiken is en deze vrolijke, tijdloze en zeer hippe freejazz van Taxiwars zal ook wel aarde aan de dijk brengen. Er wordt danig geïmproviseerd en gegrooved dat stilzitten of onbewogen blijven uitgesloten is. En Taxiwars blijft heel subtiel zijn grenzen bewaken. Ze gaan niet overdreven improviseren en durven wel eens flirten met kitch. Onze kettingroker was in zijn nopjes en vooral het grootstedelijke “Borgerhout Shuffle” bleef hangen. “Somewhere Down The Crazy River” van Robbie Robertson en “Chez les Yé Yé” van de al even kettingrokende Gainsbourg werden in een nieuw jasje gestoken. We kunnen enkel maar hopen dat Tom en Co het niet bij een eenmalig project houden. Vlaanderen heeft nu ook zijn Jules Deelder.
Beste Tom Barman, vergeef me mijn grootsheidswaanzin en sta me toe u een tip te geven: zet alles wat je met dEUS gemaakt hebt opnieuw op plaat met uw jazzband Taxiwars en je zal verdomme veel potten breken.
Alweer een hoogtepunt en een geslaagde wereldpremiere op Gentjazz. Dat belooft…….
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 – De weergoden konden de pret niet bederven.
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-10
Piet Clarysse en Lode Vanassche
De organistatie pakt weer uit met een veelbelovend programma op de immer schitterende lokatie op de Bijloke . Puristen binden het jammer dat niet alles zuivere ouwe jazz is, maar de meerderheid vindt het net de sterkte dat er zo breed en gedifferentieerd wordt geprogrammeerd. Intussen heeft zowat iedereen jazz in de armen gesloten en is dit heerlijke genre met afro-amerikaanse roots niet meer exclusief voor een nepintellectueel en hoornen brillen dragend zelfverklaard elitair publiek.
Bobby McFerrin
De man scoorde eind jaren 80 een wereldhit met “Don’t Worry, Be Happy”. Hij teerde niet op dat succes maar koos ervoor om nieuwe muzikale terreinen te verkennen. Zijn recente plaat ‘Spirityouall’ getuigt daarvan en bevat vooral spirituals en songs die ontstonden in de Afro-Amerikaanse slavengemeenschappen in de VS. “Don’t worry be happy” stond dan ook niet op de setlist. hij speelde voornamelijk uit die laatste plaat, en het hoeft dan ook niet gezegd dat het concert een ietwat spirituele toets meekreeg. Muziek waar je vrolijk van wordt, maar het mag niet te lang duren, wil je niet dat het op een iets te lange religieuze viering gaat lijken.
McFerrin werd omring door schitterende muzikanten, waaronder zijn dochter Madison op zang. Je moet ergens de mosterd halen, en voor zover ik weet zag ik nog nooit een peer naast een appelboom liggen. Bobby speelt met zijn stem als een peuter met playmobiel en begeleidt zichzelf daarbij steeds percussiegewijs op de eigen borst. Te pas en te onpas - maar nooit op het verkeerde ogenblik - gaat hij over op zijn gekende stijl - dat spel met die vocalen en die parlando’s - Al Jarreau was niet veraf.
Het hele concert ademde spirituals en echte klassiekers werden door hem bewerkt in ‘Spirityouall’. “He’s Got The Whole World In His Hands” en “Every Time I Feel The Spirit” maar ook “Rest” en “Every Time I Feel The Spirit”, “Swing Low Sweet Chariot” en “Fix Me Jesus”. Nummers met verhalen over vrijheid, moed en de weg naar een betere samenleving. een mens wordt er zowaar rustig van…
Bobby McFerrin - Vocals; Madison McFerrin - Vocals; Gil Goldstein - Accordeon, keyboards; David Mansfield - Guitar, Mandoline, Violin; Armand Hirsch - Guitare; Jef Carney - Bas; Louis Cato - percussion, vocals, guitar
Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista
Stefano Di Battista (saxofoon), Eric Legnini (piano), Richard Bona (bas), Manu Katché (drums)
Het kwartet Manu Katché – Richard Bona – Eric Legnini – Stefano Di Battista verenigt vier sterke figuren uit de hedendaagse jazzscene met een heel uiteenlopende culturele bagage. Deze virtuozen overtuigden in 2012 als all star band op Jazz à Marciac. Het klikte zo goed dat ze deze zomer een wereldtour doen. In België is dit kwartet enkel op Gent Jazz Festival te zien! We kregen een stevige portie gedreven en gepassioneerde jazz voorgeschoteld. De virtuositeit droop er gewoon af.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Rock Werchter 2014 – dag 4 – zondag 6 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-06
Johan Meurisse
Een reeks ontdekkingen die vorig jaar doorbraken , konden hier nu bevestigen o.m. Passenger, Rudimental en Bastille. Foals zette bij z’n eerste passage op RW de tent op z’n kop . MGMT liet ons ergens meedrijven naar een ander universum . Kings Of Leon waren er opnieuw bij en klinken nog steeds even onderhouden. Maar het waren onze Belgen Oscar & The Wolf en Stromae , die zich ontpopten als de knuffelbeertjes bij uitstek …
Al vroeg op de middag hadden we een eerste hoogtepunt met Oscar & The Wolf , het project rond Max Colembie . Na twee EPs is er die debuutplaat ‘Entity’ uit met “Princess”, een killer van een hit. Deze melancholische stadsmuziek van hemels dromerige, zweverige indie, trippop , electro en r&b vormt alvast het recept voor de rest . Live staat de muziek als een huis. Hij heeft een goede band achter zich en plaatst je in een aparte droomwereld van palmbomen en glitters . Twee feeërieke danseressen komen het podium op.
Elk nummer heeft z’n eigen identiteit, blaast warm en koud tegelijkertijd en heeft een gelaagde melodie; de trage , meeslepende , aanzwellende , opbouwende ritmiek en de forsere beats mengen zich wat de songs naar een hoger niveau tilt, van “Joaquim”, “Somebody wants you” naar een “Undress”, “Killer you” en een prachtig uitgediepte versie van de single “Princess”. Colembie slaat onmiddellijk de brug naar z’n publiek en betrekt hen bij de nummers . Moeiteloos had hij dan ook een volle tent mee!
Het Amerikaanse Parquet Courts uit Texas is er eentje die we koetsteren . Die mannen hebben al heel wat nummers uit en hangen ergens tussen Feelies, Pavement , Guided By Voices en Sebadoh in . Een terugblik naar de 90s indie rock die stevig en pittig gedreven kan zijn; het kwartet raasde soms door de nummers heen . Natuurlijk hoorden we onderhuids die kenmerkende repeterende ritmiek. In een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid overtuigden ze vol overgave met heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal!
Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven van de Britse Babyshambles rond Pete Doherty . Hij kwam regelrecht de bühne op na de reünie van de Libertines in Hyde Park, Londen en bengelde tussen kunstjes maken en dronken gelal .
Tja, iedereen wil eens die Pete zien , in welke staat ook . Hij zorgde alvast voor aangenaam vertier, tijdens en na de songs , die op hun beurt, door hun ongedwongen nonchalance best goed klonken, wat rauw , rammelend, wat vals en toon onvast. Het maakt deel uit hoe Pete met z’n Babyshambles omgaat.
Op de laatste plaat worden wat stijlvarianten ingevoerd en kregen we dus een afwisselende leuke set te horen . Pete haspelde zich doorheen de venijnige Britpunk en leverde pareltjes af als “Delivery”, “Fall from grace”, “Pipedown”, “Fireman” en “I wish”. “Nothing comes to nothing” en “Fuck forever” waren twee prachtafsluiters.
‘Nen apartn’, die Pete’ zei de persoon naast me, hij zwalpt over het podium , hangt over de versterkers, doet allerhande bewegingen met z’n micro, gooit die hard tegen de grond, en na het optreden blijft hij wat rondhangen op de stage , speelt wat gitaar zonder versterking of speelt luchtgitaar en dolt wat met de roadies … Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn!
Na de solo uitstap zijn broer en zus Angus & Julia Stone terug bij elkaar en bieden net vóór de regenbui een zorgeloze namiddag, waar we kunnen genieten van hun dromerige freefolkpop . Samen met hun band zorgen zij hier voor een hip samenhorigheidsgevoel. Een kleurenpalet in het genre; ze gaan rustig voortkabbelend , soms iets forser klinken, maar dan in een ware ‘campfire’ stijl. De bekende single “Big jet plane” en hun National cover “Bloodbuzz ohio” ontbraken niet.
Rudimental is ook een plaats opgeschoven sinds vorig jaar en staan terecht op de mainstage . Ze zijn een grote naam geworden binnen de elektro/drum’n’bass , maar voegen er soul , r&b, ska , ragga en hiphop aan toe . Een heus collectief , die hun materiaal volledig live speelt, aangevuld met vocalisten . Rudimental kon net de donkere wolken verdrijven met hun broeierige , aanstekelijke , groovy, dansbare sound en de kleurrijke keys, , drums , gitaar en blazers . Ook hier ervaarden we een samenhorigheidsgevoel door het handjes zwaaien op sterke singles “Right here” , ”Free”, “Not giving” , en natuurlijk op “Waiting all night” en “Feel the love” . Allemaal goed en wel uitgekiend om het publiek te kunnen entertainen op een mainstage!
Door de fikse regenbui waren we genoodzaakt Passenger van enige afstand te beluisteren, gezien de tent propvol zat . Samen met Ed Sheeran voelen we een frisse wind in de Britse sing/songwriter wereld . Solo weet hij innemend en pakkend z’n publiek voor zich te winnen. Hij bedankte uitgebreid – steeds opnieuw zijn Belgisch publiek – want hier kon een doorbraak worden geforceerd . Intussen is de formule weinig veranderd; de songs klinken warm , gevoelig als extravert , gedreven. Deze doorwinterde reiziger brengt op ontwapende wijze een puur oprecht , eerlijk concert , met singles “Let her go” en “Holes” , wat nieuw werk “27”, “Whispers”, en o.m. de cover “Sound of silence”. Eventjes werd de regen vergeten …
Het Britse Bastille is net als Rudimental ook op de andere stage te zien. Het is voor hen snel gegaan , terecht , gezien de band beschikt over een stevige live reputatie , die hun materiaal naar een hoger niveau brengt door de keys , de bijhorende troms en de extraverte uitstraling van Dan Smith en Co. “Laura Palmer” en “Things we lost in the fire” waren al vroege knallers. Veel volk vooraan ondanks dat de hemelsluizen opengingen , maar bij de closing final “Flaws”, “Rhythm of the night” en de “ow-ei’s” van “Pompeii” zong iedereen de regen de hemel in en konden fleurige regenjasjes en petjes in ‘t rond zwieren . Hun leuk ontspannende, pretentieloze , onschuldige pop ging erin als zoetenkoek!
Ook de uit Oxford afkomstige Foals , rond podiumbeest Yannis Philippakis, is een live band bij uitstek en dringt zich een plaatsje op de mainstage na vanavond . Zij zijn definitief doorgebroken met de derde cd ‘ Holy fire’ , waarvan die levendige single “My number” in het geheugen is gegrift . In de Klub C speelden ze een spannend broeierige rockset door de aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels . De nummers sprankelden, bruisten, waren bezwerend, werkten aanstekelijk op de dansspieren en bleven boeien door de melodieuze wendingen .
Met Yannis in de spotlights liet Foals de songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weefden er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten . “My number” en “Providence” gaven de eerste stroomstoten , maar de voltmeter ging de hoogte in bij “Inhaler” , “Hummer” en “Two steps , twice” , de traditionele afsluiter.
We spraken dan nog niet hoe intens spannend ze klonken in het midden met andere splinterbommen “Spanish sahara” en “Red sox pugie” . Foals zinderde na en krijgt na jaren hard werk die verdiende respons … Wat een sterke live présence op hun eerste passage hier, dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens pakkend. Foals - Te koesteren!
Vorig jaar genoten we al van de return van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand . Een happy return btw met een nieuwe plaat ‘Right thoughts, right words, right action’. Veel volk was er om de FF rockcatalogue te horen. De heren waren gekleed in een mooie zwart- witte outfit . Kapranos entertainde , dweepte het publiek op en samen met z’n band speelde hij op scherp . Een fris, opwindend, leuk ontspannend setje , van “No you girls, “, “Dark of the matinee” naar “Walk away“,”Michael” tot andere kleppers “Ulysses”, “Take me out” en “This fire” , mooi afgewisseld met het nieuwere materiaal als “Can’t stop feeling” . De perfecte setlist dus! Een feestje waarbij refreinen werden meegezongen, we konden springen en jumpen. Een meer dan geslaagd optreden op de mainstage.
We konden nog even een stuk van de set van Lykke Li meepikken . ‘Black was the colour’ en even donker , melancholisch was de sound van de Zweedse die een paar jaar terug een grootse electrohit op zak had, “I follow rivers” , die natuurlijk niet ontbrak en wat vuur in de pan bracht . Even passioneel klonk het daaropvolgende “Youth knows no pain” en afsluiter “Get some “. Ze ging er wel voor. Tussenin kreeg het slepende materiaal als “Sadness is a bleeding” en “Little bit” een bevreemdende ‘wave’ broeierigheid.
MGMT - Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . De meesterlijke hits “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids”, zaten mooi verdeeld in de set . Hier was eerst veel volk voor gekomen , maar gaandeweg zakte de interesse en was er voldoende ruimte in de Klub C, gezien het hitpotentieel van de twee volgende cd’s tot een minimum was herleid en eigenlijk meer geleest is van een psychedelisch ‘space’ vaatje zonder weerhaken . Het recente “Your life is al lie” stond zelfs niet op de lijst .
Ze lieten ons heerlijk wentelen in hun wereldje met die projecties en vloeistofdia’s , maar duidelijk was dat deze al wat meer met de realiteit is verbonden . MGMT staat nu nog dichter bij vrienden Flaming Lips en Mercury Rev , zal alvast geen nieuwe (jonge) zieltjes bijwinnen, maar kunnen geprogrammeerd worden op één van de alternatieve psyche ‘desert’ festivals …
De Kings Of Leon zijn er dit jaar opnieuw bij . Intussen is hun nieuwe cd ‘Mechanical bull’ uit. Er werd rijkelijk gegrossierd uit hun catalogue en ze geven hun materiaal een vitale punch, wat ons brengt tot een gedegen rockshow . Altijd wel goed hoor , we kregen meer dan twintig fijne rocksongs te horen van “Supersoaker”, naar “King of the rodeo” en “Bucket”, één van die oude sterkhouders , steevast in de set terug te vinden . “Pyro” en “Beautiful war” doen even de emotie stijgen en krijgen een broeierige intensiteit door de prachtige projecties .
Spijtig genoeg zijn zij , net als Black Keys , nu niet direct de animators van dienst . Het tempo wordt opnieuw melodieus strakker door “Use somebody” met de obligate ‘oohs en aahs’ , “Crawl” en “Sex on fire” , die de Rock van RW besloten op de mainstage .
Na ruim vier jaar komt Interpol terug aandraven . In september verschijnt het nieuwe werk. De nieuwe single “All the rage back home” maakt ons intussen nieuwsgierig naar ‘El Pintor’. Een onverwachtse afsluiter in de Klub C weliswaar. Banks en Co stelden een handvol nieuwe voor , die in hun pure 80s waverock , dié donkere emotionele strakheid verraden . Een felle blauwrode gloed scheen over het podium . Van het oude materiaal hadden we “Say hello to the angels” , “evil”, “NYC”, “Obstacle 1”, “Not even jail” en “PDA” , die driftig , puntig , jachtig, gedreven waren, maar het was het afsluitende “Slow hands” , die de meeste swung en extravertie had. Nog beetje werken aan de présence en we hebben een Interpol op z’n best. Waarschijnlijk in het najaar in het clubcircuit te zien ..
Chase and Status - Zonder discussie hét feestje op het festival. Er heeft meer zweet gevloeid dan dat er regen gevallen is over het gehele festival. Deze band heeft een live-reputatie opgebouwd om U tegen te zeggen. Meteen werd de toon gezet met “No Problem”. De ene hit na de andere volgde. Het geheim van deze band: herkenbare beats en teksten die door iedereen worden meegezongen. Intiemere songs met dat tintje dubstep en drum ’n bass zoals bij “Pieces en End Credits” pasten naadloos in de set. “If you can find the time”, en je wil kunnen meepraten met de hedendaagse ‘dance’, dan moet je deze band zeker eens aan het werk gezien hebben. Ik hoor het je al denken, ‘Where are we now? We are in the jungle’. (dank aan Michaël)
Meer ontspannend kon niet worden afgesloten dan met Stromae , onze Brusselse Belg Paul Van Haver die op verschillende festivals te vinden is in het binnen- en buitenland . Al meteen is hij een headliner en mag hij op de koop toe het festival afsluiten . “Alors on danse” vormde de aanzet van zijn succes , maar met de tweede cd ‘Rancine carrée , waaronder “Formidable”, is hij een wereldster geworden, die zelfs tot in de VS is gekend …
Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Dat merkten we ook vanavond . En hij kan nog meer … Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , staat dicht bij z’n publiek en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt . Z’n humor en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk; tja , dit past wel totaal past in het plaatje van onze Franstalige vrienden …
De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de andere groepsleden met wit hemd , vlinderdas en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes . En de muziek ? Live stond die muziek er wel, “ Ta fête,” , “Bâtard” en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Hij maakte er met z’n publiek een groots feest van , de refreinen werden meegezongen; iedereen genoot, lachte en respecteerde de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai” wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” . En dan kwam de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een knaller, waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless werden ingepast. De weide daverde als in hoogdagen van Faithless btw!
Het samenhorigheidsgevoel koestert hij , niet voor niks hoorden we de Brabançonne luiden … Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot Victorie gekraaid bij dit leuk, gezellig , hartverwarmend en feestelijk familiaal optreden … Eens wat anders om Rock Werchter af te sluiten …
Een definitieve lijn werd nu getrokken onder RW in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 41ste editie!
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 - dag 3 – zaterdag 5 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-05
Johan Meurisse
Het WK Voetbal domineerde op deze derde festivaldag , die het muzikale duidelijk wist te doorbreken … Het verlies kon worden doorgespoeld want vanavond hadden we ‘Rock’ kleppers als Pearl Jam , Black Keys, Triggerfinger en Biffy Clyro …
Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die ooit nog solo op RW speelde en zes jaar terug tweede werd op Humo’s Rock Rally. Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums en keyboards. Hijzelf speelde gitaar en drumcomputer . De EP die eerder verscheen was in productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen nog het meest aan de oude Erkens herinneren . En hij blijft even sympathiek als vroeger. Hij had ook nog een Kompany truitje mee voor z’n fans op dit vroege uur …
Het Ierse Kodaline brengt melodieus gaaf puntige pop , die hun folky roots soms verraadt . De songs zijn subtiel uitgewerkt , maar inwisselbaar. Het kwartet wenst alvast zijn carrière uit te bouwen . “One day” en “All I want” werden onderhouden door de singalongs en deden zeerzeker aan Coldplay denken . Moedige poging op de Mainstage …
Nog een stukje van het uit Texas afkomstige Midlake meenemen, die nu vocaal wordt gedragen door Eric Pulado. Hun melancholische, weemoedige en uptempo rootsrock , verweven van Britfolkrock, psychedelica en progrock, werd smaakvol ontvangen in de Barn. “Roscoe” blijft er eentje om in te lijsten, maar ook “Old & young” en “Head home” zijn even heerlijk genietbaar, door een harmonieuze samenzang. Fijnzinnige set , waarbij het gezelschap live krachtiger durft te gaan.
De ‘rockchick’ zusjes Haim uit LA, California zijn intussen gepromoveerd naar de Mainstage, maar werden hier geconfronteerd met een fikse regenbui. Samen met het publiek trokken ze er zich maar weinig van aan . ‘Fuck the rain’ scandeerden ze, wat op het eind dan ook letterlijk gebeurde . Hun gitaarpop kende een stevig randje en ze hitsten hun nummers regelmatig op met trommelmomenten . Muzikaal zitten ze ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in. Goede pop , daar niet van , die toch wat over ons heen waaide en het vooral moest hebben van de singles “Don’t save me”, “Forever” , “The wire” en “Let me go” , verder gesterkt door twee goed opgevatte covers “Oh well” van Fleetwood Mac en “XO” van Beyoncé .
Ozark Henry - De plaat ‘Stay gold’ toont hoe dan ook Piet Goddaer ’s talent en sing/songwriterschap. Op het podium vertaalt dat zich in een ‘ ietsje meer’ en minder routineus; het materiaal krijgt zelfs een donkerder electrotintje . Goddaer gaat van zang naar keys tot bas en gitaar . Hij wordt begeleid door een drummer en heeft met toetseniste/percussioniste en zangeres Laura Groeseneken een sterke aanwinst . De songs krijgen nog meer elan door de sobere belichting, de schimmen op een doek en de keys die over de nummers heen zweven . Inderdaad , het is allemaal duisterder en spookachtiger bij nummers als “Politics” , “Rescue me” en “Indian summer“ in het begin. Verder nog een overtuigend “Godspeed”, “At sea”, “These days” en “I’m your sacrifice”. Ondanks het minder afgelijnde geluid, lijkt de coolness nu wat doorbroken en lijkt de brug naar het publiek steeds minder ver .
Het Schotse Biffy Clyro heeft zich keer op keer opgewerkt en staan nu ook al op de mainstage. Verdiend na al die jaren! Probleemloos kunnen ze dit aan, want in de UK staan ze torenhoog op de affiche . De drie spilfiguren (live wel met vier of vijf!) in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , brengen potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, dat intens gevoelig raakt, soms allemaal vervat in één nummer . Ze houden het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel. De single “Black chandelier” die de doorbraak hier forceerde door z’n opbouwend, slepend, gedreven gehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock , is één van de beste voorbeelden .
Een bruisende, denderende set kregen we van een enthousiasmerende, gretig spelende band (waaronder “Different people” , “That golden rule”, “Sounds like balloons”, “Who’s got a match”) , die ruimte liet voor een ingetogen moment op akoestische gitaar . Stadionrock met een gevoelig randje gerechtvaardigd op de mainstage …
Natuurlijk stonden we tijdens deze voetbalmania even stil bij onze Red Devils. We volgden het eerste en laatste half uur van de wedstrijd . Spijtig genoeg verloren ze met 1 – 0 van Argentinië . Een kleine twee uur lang hadden we op het terrein een ander sfeerbeeld en werd de muziek eventjes verdrongen …
En tussen die twee helften konden we Triggerfinger meepikken , die ook handig ingespeeld hadden op deze belangrijke voetbalwedstrijd door twee bevallige scoremeisjes regelmatig al dansend het podium op te sturen . Triggerfinger heeft een nieuwe cd uit ,‘By abscence of the sun’, en staat duidelijk op scherp . Na enkele cluboptredens stonden ze vorige week nog in de schaduw van de Rolling Stones op TW Classic en kregen zij hier ook terecht een wildcard op de mainstage … Rock’n’roll zonder scrupules! De drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af hangt . En die instrumenten kregen verdomd veel ruimte in elk nummer . Venijnig , snedig en gedreven, werden de zompige rocksongs tot op het bot uitgediept en kregen ze een stoner ’desert’ laagje. De drie fleuren ze op met een vleugje humor . “Game” , “On my knees” en de titelsong van de nieuwe cd lieten er geen gras over groeien . Op “Perfect match” kwamen we een beetje op adem, maar daarna barstte de ‘triggerdevils’ los met “My baby’s got a gun” , “All this dancing around” en “Cherry” . Wat een zinderende thuismatch van deze heren , alsof ze tegen de VS hadden gespeeld …
We waren terug bij de leest toen de Black Keys eraan begonnen , intussen uitgegroeid tot een superband en van twee naar een paar leden meer; keys en bas zijn toegevoegd . Ook muzikaal is het duo geëvolueerd , en klinkt hun ruige , rauwe retrorock’n’roll blues verfijnder en gepolijster . Eerst leek het erop dat ze zelf eigenlijk nog wat moesten bekomen van het verlies van de Belgen, gezien ze pas op dreef kwamen na een vijftal nummers met “Gold on the ceiling”. Net als bij Kings Of Leon en Arctic Monkeys is de interactie tot een minimum waardoor er altijd een zekere coolness blijft tussen band en het publiek op het hoofdpodium. Ondanks een sterke tweede deel met explosieve opstootjes van “Strange times”, “Tighten up”, “Fever”, “Lonely boys” en “Little black submarines” bleven we met een onbevredigend gevoel achter …
De Deen Anders Trentemöller, met hoed op , is al ruim vijftien jaar bezig en in toegankelijke , aanstekelijke dance mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife ook bovendrijven . Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop . Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige geluidjes , bleeps, trance – effectjes en onmiskenbaar die ‘80s wave . De vocale nummers waren sterk, “Candy tongue”, “River of life” en “Moan”. Een schitterende finale hadden we met het intrigerende “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go!”, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads …
Moet er nog zand zijn .. twee befaamde gitaarbands stonden nu deels tegelijkertijd geprogrammeerd, de ene Pearl Jam zal wel eens aangeklopt bij Pixies de band rond Black Francis . Pixies speelden een monsterreeks van 22 songs in ongeveer 75 minuten , de andere speelde een marathon van een goed twee en half uur …
Pixies - De masters of grunge/noiserock zijn terug bij elkaar , hebben zelfs nieuw werk uit en speelden ifv hun 25 jarige carrière . Eentje was er niet bij , Kim Deal , maar die werd , echt waar, perfect vervangen door Paz Lenchantin , die even koel en beheerst bas speelde en die typerende hijgvocals liet doorschemeren om Deal te doen vergeten . Het eerste uur half uur was een muzikale tsunami , van “Bone machine”, “Wave of mutulation” tot “Crackity jones”. Zonder verpinken, een hels tempo van deze vijftigers ! Black Francis speelt, zingt, schreeuwt, brult en huilt, de zweet parels op het voorhoofd ; Joey Santiago houdt de snaren strak en David Lovering (met pet – lichtgrijze baard) mept er maar op los. Opwindend!
Iedereen beleefde hier de ‘time of his life’ en genoot , zong , lachte , huppelde en sprong alsof het een lieve lust was . Wat vaart terugnemen kon , het andere gezicht van Pixies door de jaren, met een “Caribou”, “ La la love you”, “ Monkey’s gone to heaven” en “Where is my mind” die de set besloot .
Tussenin een tweede storm met “Isla de encanta” , “Rock music “, “Nimrod’s sun” , “Debaser”, “Tame” en enkele nieuwtjes . Santiago kon zich uitleven op “Vamos” , waarbij zijn gitaar alle standjes kreeg en hij er allerhande kunstjes mee uithaalde , de gitaararm onder z’n shirt, en ga zo maar door; het ronkte, rammelde en explodeerde, zonder ook maar de melodie uit het oog te verliezen . Een ijzersterke Pixies na al die jaren . Die nostalgie koesteren we …
Pearl Jam komt misschien niet meer echt verrassend uit de hoek , hun intense solide rock blijft des te meer boeien ; op hun albums worden stevige rockers afgewisseld met mooie slepende ballads , die staan als een huis .
Een nieuwe plaat ‘Lightning bolt’ verscheen en dat vertaalt zich in optredens op Europese bodems, twee jaar na hun vorig optreden. Ze trappen ‘em hier af , dat konden we toch verstaan in het moedige Nederlands dat frontman Eddie Vedder sprak; hij bedankte vanavond uitgebreid z’n fans in de twee en half uur durende set met de zin “ Thank you for being the best part of the band” ..
De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassebakken . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes. Pearl Jam , al meer dan 20 jaar hun eigenste zelve. Topklasse dus . Voldoende afwisseling was er in hun backcatalogue. Check maar even de setlist.fm van wat ze allemaal speelden .
Een uiterst genietbare trip werd het van o.m. “Rearviewmirror” , “Animal” , “Corduroy”, “Do the evolution” , “Given to fly” en “Even flow” . Het spelplezier en jeugdig enthousiasme droop er van af. Ook Pink Floyd werd respectvol benaderd met “Mother” en verder was er het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Ze slalomden lekker ontspannend verder in hun oeuvre , o.m. “Spin the black circle”, “Better man”, “Sirens”, “Jeremy” en “Daughter” . We genoten er van . In de bis hadden we “Alive” en “Rocking in the free world” (een beetje “Angie” van Rolling Stones was te horen met de leden van Midlake die ook op de stage stonden) en tot slot, “Yellow ledbetter” , die definitief een streep trok onder deze passage.
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 – dag 2 – vrijdag 4 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-04
Johan Meurisse
Op deze tweede dag werd ’t (jong) vrouwvolk op hun wenken bediend , met opkomend talent Sam Smith , George Ezra in het begin , verder met een Ellie Goulding , Paolo Nutini , The Naked & Famous, Katy B en Arctic Monkeys . Mr E was in een zoveelste kameleon te zien, Parov Stelar Band leidde een eerste party in en Major Lazer kon zijn feestje van vorig jaar opnieuw inzetten op de mainstage …
The Sore Losers vingen Coely op , nog herstellend na een operatie aan de appendix. Vier jaar terug eindigden de Limburgers nog tweede in Humo’s Rock Rally . Intussen verschenen twee cd’s en kregen we een portie potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende rock met nummers als “Don’t know nothing” en “working overtime” , die de set openden Ze hebben al een handvol Afrekening singles uit . Die unieke kans op Rock Werchter pakte het kwartet stevig aan. De leadgitarist speelde zich in de kijker en zijn strakke, snedige en zompige soli gaven de nummers meer intensiteit , punch en sterkte . “Girl’s gonna break it” , “Silver seas” en “Beyond repair” volgden . Tja, hier hadden we bijna een ‘Best of’ in dat half uur. Hun werk werd vroeg op de middag enorm onthaald en dat deed hen veel deugd . Missie geslaagd dus!
Het jonge Ierse kwartet The Strypes zorgden voor evenveel rock’n’roll vertier in de Barn . Deze jonge lefgozers , die de looks, de présence en de attitude hebben van garage/rock’n’roll- ers, maakten furore met een even wilde, rebelse en doorleefde sound . Een beetje arrogantie, omgezet in veertig minuten razende muziek , die wat rommelig kon klinken maar geïnjecteerd was van een stevige dosis punk en blues, ergens tussen Ramones , Sex Pistols, Cramps , Arctic Monkeys en verder Rolling Stones , Red Devils, The Black Keys in. En zetten ze ergens middenin een akkoordje foutief in , wisten ze dit moeiteloos op te vangen. “Blue collar jane” zongen we al luidkeels mee, maar ook de covers als “You can’t judge a book by a cover” en “Heart of the city” , zegt dat we hier een beloftevol bandje hebben!
De twintigjarige George Ezra, opkomend talent uit Bristol, heeft al meteen een grootse hit op zak met “Budapest” . Heel wat volk was er dus in de Klub C om de sing/songwriter , folky bard en popidool aan het werk te zien . De melodieuze jeugdige troubadour pop als “Blame it on me” , “Cassy O” en “Benjamin twine” werden sterk onthaald. Vocaal komt hij goed weg met z’n afwisselende diep grauwe, doorleefde en hoog uithalende stem, de rode draad binnen de sound. Tijdens het solomomentje van “Leaving it up to you” en “Stand by your gun” werd hij op handen gedragen . En dan kwam “Budapest” er nog aan, dat eenvoudig , treffend en goed was . Tja , de jonge tienerhartjes heeft hij voor zich gewonnen . Na de passage in de Bota kan hij fans binnenhalen in de Trix.
Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met belangrijke Britse formaties waarvan we ons “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure herinneren. Zeemzoete , sfeervolle , broeierige soulpop hebben we met een funky inslag, gedragen door z’n falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken . Hij wordt alvast omarmd door het jonge vrouwvolk. De mooi gecoiffeerde gast was onder de indruk en met de eerder vernoemde nummers, “Money on my mind” en “Stay with me” ontpopte hij zich tot hun knuffelbeertje . Knusse soulpop die een hele hoop smileys opleverde.
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley zagen we al enkele jaren op een podium en ze heeft pas sinds vorig jaar haar debuut uit, wat haar nu naar Rock Werchter bracht . Ze heeft goed nieuws , want binnenkort wordt ze mama . Muzikaal is de invloed van Daniel Lanois onmiskenbaar door die emotievolle , rauwe gekapte gitaarstijl in haar doorleefde rootsrock/americana van “Irene” en “Need your love” , die openden en een “Breath you in my dreams” die de set besloot. Soul , jazz worden moeiteloos ingevuld en sobere elegantie druipt af in een “Pieces” en “Oh the joy” , waar piano en gitaar elkaar konden kruisen .
Vocaal perst ze er alles uit om de gevoeligheid in het materiaal aan te scherpen . Ze heeft een goede band achter zich , wat resulteert in een intens broeierige , sfeervolle, innemende set . Talentrijk zondermeer van deze muzikale mama in spé …
We pikten nog iets mee van het Mexiacaanse duo Rodrigo y Gabriela , gitaarvirtuozen ‘pur sang’ , met een dikke streep flamenco, rock en metal . Ze sleepten hun publiek mee in een bedreven , opzwepend gitaarspel, - getokkel , supersnelle vingertics , drumslagen op hun gitaar en experimentjes op de snaren . Niet voor niks werd een cameraatje geïnstalleerd op de gitaararm . “Orion” refereerde naar het Metallica verleden , waarmee ze in de belangstelling kwamen. Hier hadden we een gitaarspelen – tokkelen voor gevorderden, die beter tot z’n recht zou gekomen zijn in één van de tenten, waar ze vroeger al eens geprogrammeerd stonden.
De Nieuw-Zeelandse The Naked & Famous , rond Thom Powers en Alisa Xayalith, kennen we het prachtige singeltje “Young blood” uit hun debuut . Niet gedacht dat hun 80s synthdramapop op zoveel belangstelling kon rekenen . Een pak keys stonden dan ook opgesteld en we kregen een reeks catchy , vinnige, emotievolle songs te horen , die vakkundig opgebouwd, uitgewerkt werden en overtuigend klonken . Dromerige indiedance pop en toegegeven niet vies van wat pathos en kitsch. We hadden hier een pak interessante songs, “A stillness” gaf de aanzet , verder intrigeerden ze met smaakvolle “Punching in a dream” , “All of this”, “No way” en die single “Young blood” natuurlijk.
Aanrader in de Klub C waren The Parov Stelar Band, het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. Vorige week op Couleur Café, nu op Rock Werchter . Deze band is een echte festival topper en we kunnen maar een ding zeggen .Ga hen zien!
We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Kortom , de tent ontplofte . Duidelijk was dat we een uiterst opwindend, wervelend optreden hadden. Wat een revelatie!
De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos de mainstage in te palmen. Gelukzalige happy synthpop, die de kaart van uitbundig- en gevoeligheid trekt. De set was perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads, waarbij ze zelfs solo akoestisch “Guns & horses” de hartjes moeiteloos op elkaar drukte. De goed afgetrainde , sportieve , spring in-t-veld zingt goed en heeft een uitgebreide band achter zich. De keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding. Nummers als “Figure 8”, “Starry eyed” , “Anything could happen “, “I need your love” en de housebeats van “Lights”, “You my everything” en “Burn” tintelden , sprankelden en boden een positive vibe. Dit was heerlijke, liefdevolle synthpop , die een energieke push kreeg en je in optimale stemming bracht . Een mainstage waardig dus …
De Californische Foster the people , gecentraliseerd rond Mark Foster , zijn wel met zes en brengen okselfrisse , twinkelende , zwierige , aanstekelijke, emotievolle indiepop , dat goed in elkaar zit , goed uitgewerkt is en die kleur krijgt door toetsen en elektronicableeps, opgezweept door dubbele percussie . Foster houdt z’n publiek bij de leest en brengt dan ook een reeks overtuigende songs die gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw en op die manier uitermate verrassend klonken . “Coming of age”, “Houdini” , “Are you what you want to be” en “Miss you” zijn maar enkele voorbeelden , maar het hek was van de dam op oudjes “Call it what you want” (leuke pianotune leidde in!) en natuurlijk de happy feelings van “Pumped up, kids” . Foster the people heeft nog maar weinig ingeboet aan jeugdig enthousiasme zo te zien.
De vrouwen kwamen vandaag wel sterk aan hun trekken , gezien ook de Italiaanse Schot Paolo Nutini te zien was . Vijf jaar moesten we wachten op nieuw werk . Hij heeft een charisma , een coole rock uitstraling waar elke vrouw lijkt voor te vallen en op singles als “Coming up easy”, “Scream”, “Iron sky” en “Candy” hangen ze dan ook aan zijn lippen . Verder boden “One day” en “Cherry blossom” wat uptempo’s . Op “Better man” deed hij zelfs mee op akoestische gitaar. Hij beschikte over een straf musicerende band. Muzikaal is het een versmelting van innemende , sfeervolle broeierige soul , pop en funk . Tja, voor de dames is hij hun ‘heart of soul’ maar ik kon er niet echt van gegrepen worden. Of heeft dit iets te maken met m’n mannelijkheid ?!…
Altijd wel iets apart en uniek, een optreden van Mark E Everett en z’n alterego Eels . Inderdaad, hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal; hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. Nooit is een E-tournee hetzelfde, steeds is het een nieuw ervaren , beleven en heerst er gevoel en emotie door de muzikale gedaantewisseling. Tja die E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web . Ook vanavond waarbij de grootmeester één van z’n meest intieme sets weet weer te geven op een festival . Je moet het maar steeds uitvinden . Hij kon ook over z’n oudgedienden beschikken van de laatste tours , waarvan The Chet en drummer Knuckles al de meeste constante zijn. In een minimaal brede , subtiele omlijsting kregen de songs nog meer intensiteit. Elke song werd dan ook minutieus uitgewerkt, “When you wish upon a star” en “The morning” zetten de toon van die ingetogenheid . “Daisys of the galaxy” volgde iets verderop; prachtig hoe dit nummer je pakte, alsof de intieme familiale kerstmistijd over je heen dwarrelde op Werchter met slide gitaar, steelpedal , vibrafoon , trompet , contrabas en Everetts rauwe stem . Maar de melancholie droop niet het ganse concert en er werd meer happy vrolijke tunes in de sober gehouden nummers verweven als in oudjes “Fresh feeling”, “I like birds” en “My beloved monster” . Verder smolten we weg en kregen we kippenvelmomenten bij die wondermooie singles “Mistakes of my youth” en “The look you give that guy” , weer zo’n E’s meesterwerkje .Na de ‘hugs’ met de eerste rijen werd een meisje van in het publiek uitgenodigd om zijn nieuwe vriendin te zijn , en met “Last stop: this town” steeg de sobere elegantie tot het hoogtepunt van de set. E op z’n best!
Het feestje met Katy B kwam later dan verwacht op gang . Ze had moeite om het publiek mee te krijgen . Er zitten al meer rustige nummers in de set als een “Crying for No Reason”. Gelukkig kon de charismatische Britse terugvallen op een handvol hits om de tent te doen daveren. Het slot met “Lights On” maakte veel goed . Deze keer met de hakken over de sloot! (dank aan Michaël)
The Arctic Monkeys mogen dan in Vorst een schitterend optreden hebben gegeven , onderhuids sluimerde het virus van de routine door. Wie dacht aan hun vorige passage op Rock Werchter - een rauw rammelende, rockende sound -, kwam maar een deel aan z’n trekken . Inderdaad, hier speelden Alex Turner en de zijnen, eigenlijk vooral hijzelf, op automatische piloot . De bezieling leek verdwenen , wat eerder een lauw optreden bracht , ondanks de naadloos perfecte set qua nummers. We ervaarden maar op een handvol songs pittige stroomstoten en intensiteit o.m. “Brainstorm” , “Don’t sit down ..” , “Crying lightning”, “I bet you look good on the dancefloor”, “do I wanna know”, “Arabella” , “My propeller”, “Why’d you only call me when you’re high” , “505” en in de bis “RU mine”. Het enthousiasme , de gretigheid en de dynamiek vonden we hier echt niet terug.
Het nieuwe imago van de heren van Arctic Monkeys (drummer niet meegerekend!) doet hen blijkbaar niet veel deugd . Nee dit was geen headliner zoals we verwachten . Termen als ongelofelijk sterk hebben we opgeborgen… Tja, het vet is wat van de soep …
Misschien best even opnieuw The last shadow puppets als alternatief van stal halen om de batterijen op te laden . Zo’n time-out kan helend zijn …
Vorig jaar schoten ze nog de hoofdvogel af op het festival en konden ze op Pukkelpop het feestje nog eens overdoen op de mainstage ter vervanging van ome Neil Young . En kijk dit jaar worden ze opnieuw beloond om nu als hoofdact af te sluiten op de tweede dag . Major Lazer staat er intussen voor gekend om een uitzinnig feestje te leveren . En dat truukje van vorig jaar was hier opnieuw en duurde nu zelf iets langer . Op die manier was de grote verrassing van vorig jaar er wat van af , maar alles werd weer door de mallemolen gehaald . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall en ga zo maar door .
De crew van de wulpse dames waren gekleed in onze Rode Duivels tenue , die naast danspassen hipshakes als bezigheid hadden . Verder natuurlijk Diplo en een tweede DJ die het publiek anderhalf uur konden opjutten, zorgden voor allerhande entertainment van t-shirts gooien , handjeszwaaien , harlemshakes, lapdance , opblaasballen op z’n Flaming Lips en hen ‘the time of their life’ bezorgden . Opwindend , wild stomend maar misschien toch wel iets te lang …
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2014 - dag 1 – donderdag 3 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-03
Johan Meurisse
‘Thank you for being the best part of the band’, op die manier bedankte Eddie Vedder z’n publiek. Beter kon de succesvolle 40ste editie van Rock Werchter niet worden besloten.
2014 – was er zeer zeker eentje om terug van (na) te genieten . RW aast op vertrouwdheid en had oog voor wat er het afgelopen jaar te beleven viel .
RW kon opnieuw het bordje uitverkocht opplakken . 88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 149.500 unieke bezoekers.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De prijs voor de beste bijrol ging naar het WK Voetbal. Een Red Devil tenue of de Oranje shirts waren dan ook in overvloed op zaterdag …
Een opvallende nieuwkomer én blijver op het terrein was de ‘North West Walls’, de installatie van van Arne Quinze. Hij vroeg aan vijf kunstenaars evenveel 'walls' tot leven te brengen. Volgend jaar zijn de North West Walls het canvas voor het werk van andere artiesten.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd.
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ tot zelfs ‘variété’ ‘hip’ zijn …
Om de vier intense dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!
dag 1 – donderdag 3 juli 2014
De eerste dag stond in het teken van de requests van Metallica , maar er was meer … Rocklegende Robert Plant mag dan al de gezegende pensioengerechtigde leeftijd hebben , hij gaf een intens boeiend optreden. Nieuwkomers London Grammar en Warpaint waren fijne ontdekkingen en de Britpop wapperde fier door Miles Kane en Damon Albarn …
Het festival werd meteen sterk geopend met de broers Radke. Een goed half uur lang dolden ze gretig over het podium heen en kreeg hun rockend materiaal stevige push-ups door een snedige, strakke, spannende gitaarsound, een grommende bas en opzwepende drums. Rock Werchter heeft oog voor opkomend talent, Radkey maakt er nu deel van uit. Lekker Onstuimig Goed.
We kennen het uit Liverpool afkomstige Wombats met hun frisse, aanstekelige, springerige opwindende , leuke adhd pop . Er komt nieuw werk , “Animals” en “Your body is a weapon” boden al een voorsmaakje . Het trio mag dan wat rommelig klinken, ze hadden er duidelijk zin in en dat werd door het publiek - in grote getale al aanwezig -, ferm gesmaakt. De vroegere hitsingles “Kill the director”, “Jump into the fog” , “Techno fan”, “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division” – sterk door de gitaarloops, – de riedeltjes, – de hooks en de toetsen die meer op het voorplan durven komen, zorgden ervoor dat de temperatuur steeg in de Barn.
The Dropkick Murphys lieten er geen gras over groeien . De Amerikaanse punkfolkies gunden de Belgen hun overwinning tijdens het WK en speelden als vanouds een hels gedreven , zwierige setje waarin Keltische traditionals (o.m. “The wild rover” wordt praktisch nooit vergeten!) mooi verweven zijn . ‘We take you for dancing’ luidt hun motto , en een eerste moshpit was al het resultaat . Op een klein uur werden een pak nummers losgelaten . Hier gaat het publiek moeiteloos gewillig uit de bol , zingen luidkeels de hymnes en bouwden vroeg in de namiddag een leuk (wild) feestje.
Bombay Bicycle Club heeft de kunst van popsongs schrijven goed onder knie en worden in het eigen UK landje dan ook sterk ontvangen . Bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . De band rond spil Jack Steadman is intussen uitgegroeid tot een zestal , en spelen een afwisseling van stevige, broeierige , dromerige poprock , met spannende , tintelende , aanstekelijke melodieën. De backing vocaliste zorgt voor dat ietsje meer . De muziek klinkt zeer zeker inwisselbaar; de lekker in het gehoor liggende singles “Shuffle” en “Evening/morning” vergaten ze niet.
Altijd een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding, pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. En hij is er eentje die vanaf nu zeker het hoofdpodium aankan . ‘Rock may rules’, even zomers als hij en zijn band er vandaag uitzagen, wisten ze ons moeiteloos te overtuigen. Iedereen hield van die uiterst genietbare, broeierige , strakke , uptempo spring–in-t-veld nummers. “Inhaler” zette de toon en met songs als “Give up” ( knipoog naar The Stones, die hier vorige week waren) , “Don’t forget who you are”, “Rearrange” en “Come closer” kreeg hij de mainstage volledig mee . Miles Kane werkte gestadig z’n muzikale carrière in ons landje op , en van de talrijke sets stak er nog geen één tegen …
Je geraakte de Barn praktisch niet meer binnen om ons eigen Milow aka Jonathan Vandenbroeck te zien . Op deze zomerse dag kwam z’n feelgood pop goeduit . Met een praktische nieuwe band rond hem , klonk hij top en ontplofte de tent , zoals we wel konden verwachten . We kregen aangenaam luistervoer, eenvoudig en treffend, van dromerige , sfeervolle , romantische , luchtige, onschuldige gitaarsongs , onder z’n zalvende warme stem . “Learning how to disappear” opende , op “You don’t know” , “Ayo technology”, “Little in the middle” en “You & me” dwarrelden de ‘oohs’ en de ‘aahs’ over ons heen . Altijd is er solo ruimte voor de man en zijn akoestische gitaar . Het nieuwe werk van ‘Silver linings’ eiste zijn plaatsje op . Hij scoorde met zijn Fellaini kapsel . Hij ontroerde met zijn ‘aansteker’ muziek, zoals iemand me zei, de perfecte schoonzoon van de vele tienerhartjes …
Ook de Klub C zat afgeladen vol om één van de revelaties van het voorbije jaar te zien , het Londense trio London Grammar, die in de beste XX traditie een minimalistische zweverig hemels geluid groots hielden . Het is snel gegaan voor deze drie rond zangeres Hannah Reid … Van de Bota naar de AB tot Vorst Nationaal op 1 jaar tijd binnen het clubcircuit. De rustige, sfeervolle , mooie sound door de elektronica, sobere drums, bas, jambee en pianoloops, de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes en de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid maakten er een heerlijke trip van . “Hey now” en “Darling” zijn maar twee van die treurnis pareltjes ; de aanzwellende , forsere extraverte beats van “Wasting my young years” deden door de respons de tent daveren .
De set bleef van een constant hoog niveau: “Flickers” , “Metal & dust “ intrigeerden door de pakkende grooves en met een song als “Strong” , hun doorbraaksingle, kon een plakkerig lichaam niet meer uitblijven …
We waren sterk onder de indruk van de laatste gig van White Lies in de AB, eind november, totnutoe nog steeds hun beste optreden . Op de mainstage moest het gezelschap rond Harry McVeigh het vooral hebben van ‘houdertjes’; dit waren “There goes my love again”, “Farewell to the fairground” en “To lose my life” in het begin . Dan zakte het wat ineen aan de mainstage en we ervaarden een sympathieke coolness. De dramatiek klonk minder scherp en venijnig , maar won aan sterkte naar het eind met “Death” en” Bigger than us” . White Lies blijft ergens bengelen op het festival tussen de tent en de mainstage … Wisselvallig Goed …
Het was oudje Robert Plant, één van die rocklegendes, die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters , ons vanavond van de sokken blies , een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek .Een muzikaal beleven dus, waar we ondergedompeld werden in de kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. De songs waren spannend, bouwden op en konden exploderen. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten, kreeg voldoende ademruimte en werd ondersteund van samples, loops, en percussie … Plant mag dan al al de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt qua stemniveau , aan enthousiasme en gretigheid heeft hij nog niks ingeboet . De sound werkte aanstekelijk en het materiaal diepten ze tot op het bot uit. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht . “Black Dog “, “Whole lotta love vs why do you love” waren gewoonweg schitterend. “Going to California” en “What is and what should never” hadden ze net als “Rock and roll” op het eind , opnieuw mooi ingekleed. De kenmerkende Mississippi delta blues en Folky tunes drongen duidelijk door , die net als op het eigen werk, “Rainbow” en “Little Maggie “ , allerhande genres probleemloos samenbalt. Album verschijnt binnenkort!
Onvergetelijk klinken de heren van Placebo niet meer . De laatste platen raakten ons steeds minder en hebben maar een paar overtuigende nummers meer; ook live krabbelt het gezelschap rond Brian Molko maar, en klinken ze meer als een rustig voortkabbelende, matte band . Ze speelden een evenwichtige set, daar niet van, maar we misten nét dat strakke live gevoel , die punches , dat ietsje meer, wat hen momenteel nu zo routineus maakte . Het publiek onderging zelfs “For what it’s worth” en “Every you every me” al vroeg in de set . “Song to say goodbye” kon ook niet echt begeesteren . Net als bij White Lies werd de aandacht maar aangescherpt naar het einde met o.m. “Special K” , “Meds”,” The bitter end “ en “Infra-red” . Ze waren al eens toe aan een time-out , maar op die manier solliciteren ze voor de burn-out …
Een ander hoogtepunt was Damon Albarn . Vorig jaar was hij hier nog voor een ‘Best of’ reeks van Blur . Deze veelzijdige ‘do-it-all’ entertainde z’n publiek opnieuw met werk van Blur naar Gorillaz, The Good , The Bad , The Queen , Rocket Juice & The Moon tot z’n broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’.
Vanavond kreeg je van elk project wel wat te horen . Hij verraste meer dan ooit . We hoorden allerhande varianten van sing/songwriting , Britpop, gospel en dubsounds. Een homogeen geheel, wat aanstekelijk werkte op de dansspieren. We hadden nog maar net Robert Plant verteerd, of dit was een even zinderend, wervelend optreden.
Elke song had z’n eigen (muzikaal) verhaal. Hij porde wave/bouncing moves aan op “Clint Eastwood” ( op melodica ingeleid). “Slow country” en “Kids with gun” vulden verder Gorillaz aan. Een soort swingjazz van “Photographs” kreeg je, ‘London calling’ van The Clash echo-ede door op “Kingdom of doom” en er was de verstilde schoonheid van “Hostiles”, “Hollow ponds” en Blur’s “Out of time”, in een bloedstollende pianoversie. De leuke, zwierige deuntjes van “Mr tembo” en “Heavy seas (of love)” maakten het (muzikaal) verhaal compleet.
Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band The Heavy Seas presteerde.
Metallica by request, een nieuwe reden als formule om een vervolg te breien aan Werchter Boutique van 2012. Toen werd nog integraal ‘The Black Album’ gespeeld. Nu mochten de fans zelf de line up samenstellen. Soms voorspelbaar, soms verassend. Gelukkig was de set minder slordig samengesteld dan dat James en de zijnen eruit zagen. Alles was zoals we het al jaren gewoon zijn bij een optreden van Metallica: het podium, de begintune en vier rasechte metalhelden, die de jaren en elk hun problemen overleefd hebben. Een routine-concert zoals ze het al jaren doen waarbij ze blijven teren op het succes van ‘The Black Album’ en ‘And Justice for All’. Uit recenter werk wordt nauwelijks nog iets live gebracht. Maarja, het was de keuze van de fans. Het beste werd gekozen en het beste werd gebracht zoals iedereen het wou horen. Metallica is van plan nieuw werk uit te brengen, en stelden er zelfs iets van voor. Uitkijken dus in 2015. Graag! Maar dan wel met een beetje echt vuurwerk.
Playlist: Battery- Master of Puppets - Welcome Home - Creaping Dead – Unforgiven - Lord of Summer - Wherever I May Roam - Sad But True - Fade To Black - And Justice for All – One - For Who the Bell Tolls – Blackened - Nothing Else Mather - Enter Sandmen - Whiskey in the Jar - The Day that never come - Seek and Destroy. (dank aan Michaël)
De dames van Warpaint mochten het afleggen tegenover Metallica op de mainstage . Hun sound is dan ook van een andere orde , en spreekt een indiepop/wavend publiek aan . Ze hebben hun tweede cd uit en refereren naar het vroegere Futurama met hun zweverige, etherische sound, die bezwerend , broeierig, dromerig is, bepaald door een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang waait. “Keep it healty” en “Hi” waren er meteen zo twee . “Love is to die” werd zelfs in een commercial toegevoegd . Op “Disco/groove” liet het kwartet zelfs diepere basslines en dampende funk doorklinken. Wat afwisseling was hier goed meegenomen en met een song als “Elephants”, die de set besloot , verrasten ze des te meer door de muzikale weerhaakjes aan het nummer. Warpaint was goed!
Het nieuwe Franse elektronicawonder noemt Gesaffelstein , die meteen ook één van de headliners van I Love Techno is geworden in november . De elektrobreakbeats van Justice en ook wel een beetje van Daft Punk en Cassius zitten duidelijk verweven in ‘80s EBM/wave, drum’n bass , beats en noise. Een sober lichtdecor van donkere en witte spots injecteert het genre nog meer . De Franse DJ balanceert tussen subtiliteit en grilligheid, brengt melodie en avontuur samen en kan zacht zalvend en moordend hard klinken. Interessante ontdekking en elektro op z’n best . Je bent alvast gewaarschuwd voor ILT!
Arsenal rond de tandem Hendrik Willemyns – John Roan en met Léonie Gysel op de achterbank zorgen al zo’n tien jaar voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. Live zorgen zij voor het Brasil feestje dat we dit weekend in Werchter moesten vieren . Brasil heerste alvast door de pompende beats’n’grooves , de danspasjes , de lachende gezichten en het handjes zwaaien . Een paar gastvocalisten passeerden de revue vanavond . ‘Feelgood’ music dus, en dan waren nog kleppers als “Mr Doorman” en “A volta” opgeborgen . De set stond in het teken van de nieuwe cd ‘Furu’ met o.m. “Termul” en “Not yet free” , al vroeg in de set.
De tent ontplofte bijna als “Estupendo” en “Saudade” te horen waren . Ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats . Variatie genoeg in hun zonnige ‘cocktail’music , die je zomer kleurt met een “Longee” , “Personne ne bouge”; de closing final “Melvin” en “Lotuk” zorgden dan net opnieuw voor die ultieme extase …
Na Metallica moesten we nog een tijdje wachten op Skrillex . Hij werd eerder in de namiddag al gespot in Leuven en het leek erop dat hij met de laatste trein in Werchter geraakte . Skrillex aka Sonny John Moore kon meteen meedingen voor een nieuwe Star Wars film met zijn geschifte futuristische electrohouse, posthardcore en dubstep . Een metaalachtig, duivels , scherp , venijnig , schrapend ‘duracell’ geluid dat trekt , knelt , knarst, knort , slaat, pompt, en ga zo maar door; af en toe durfde het wat toegankelijker te klinken . Hij stond aan de draaitafel op een soort spaceship en hitste zijn publiek op met oneliners “Werchter make some noise”, en “let’s get fucking crazy tonight” . Een Metallica t-shirt had hij al aan, en het publiek dompelde hij onder zijn grillig ‘Skrillex’ geluid … Drie uur in de morgen en de oren goed gevibreerd … Het was genoeg geweest . Tot morgen ….
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Main Square Festival 2014 – zondag 6 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-06
Elien De Cock en Matthijs Maes
De eerste die op deze laatste dag op de Main Stage verscheen was de Nigeriaan Keziah Jones. Deze ondertussen in New York wonende artiest brengt jazzy funk, maar ook soul- en blues invloeden zijn niet ver te zoeken. De omstandigheden zijn helaas allesbehalve optimaal om van Keziahs optreden te kunnen genieten. De regen valt met bakken uit de lucht, het plein is amper half gevuld en ook bij de klank lijkt het alsof de helft van de instrumenten aan herstelling toe is. Misschien zitten we ergens met een kortsluiting door de regen? Jones en zijn uitgebreide begeleidingsband doen er nochtans alles aan om wat sfeer te brengen onder de paraplu's. Met een nummer als 'Pass the joint' doen ze een goeie poging om het publiek in beweging te krijgen, maar de joint dooft al snel uit en dit op zich wel goed optreden valt jammer genoeg in het water.
Wat daarentegen niet in het water leek te vallen, was het enthousiasme van Nina Nesbitt. Deze Schotse artieste liet kortstondig de regen verdwijnen met haar vrolijke folk-pop. Haar stem en muziek doen veel denken aan de schotse Amy Mcdonald met dat verschil dat de teksten soms minder diepgaand zijn en de muziek vooral vrolijker. Nummers zoals selfie, 18 candles, Stay Out geven duidelijk het jeugdige karakter van de muziek weer. Desalniettemin was het een concert waar je zelf in de regenachtige dag een glimlach mee op je gezicht kreeg. Ook haar cover van Madonna’s Get Into The Groove werd gesmaakt door het publiek en zorgde voor een fijne concert afsluiter.
Rodrigo y Gabriela, dat zijn twee mensen die weten hoe je een stemming moet keren. Zo somber en klam als de sfeer was bij Keziah Jones, zo opwindend en ontvlambaar is het optreden van dit Mexicaans duo. Dit tweetal dat u misschien kent van nummers als 'Hanuman' en 'Tamacun' kan met hun ritmisch en percussief gitaarspel meteen het hele publiek warm krijgen. Al van bij het eerste nummer worden ze met luid gejuich en applaus onthaald. Het enthousiasme waarmee Gabriela op het podium staat werkt enorm aanstekelijk en zelf de regen wordt even wat minder. Rodrigo en Gabriela toveren een ongelofelijke sound uit twee gitaren en in het publiek staat menig open mond vol verbazing te gapen naar wat op het podium gebeurt. Rodrigo doet er nog een schepje bovenop, bespeelt zijn gitaar met een bierflesje en laat het plein ontploffen. Een sterk optreden en voor de festivalgangers de zo nodige moraalboost.
De winnaars van The X-Factor UK hebben meestal één of twee hitjes in eigen land en verdwijnen dan weer in de anonimiteit. Niet zo voor James Arthur, want hier staat hij, voor een afgeladen wei op het podium van de Green Room. Arthur is er met zijn hoofd niet helemaal bij en stelt zich eerst voor als James Blunt, maar corrigeert zichzelf snel. Hij opent met 'Lie down' waar even wat 'No diggity' door verweven zit, gevolgd door 'Emergency', 'Roses' en 'Recovery'. We krijgen een rustige cover van 'Waiting all night' van Rudimental geserveerd en het iets dramatischere 'Suicide'. Het optreden mist toch duidelijk wat de energie en de ziel die je nodig hebt om een massa mee te krijgen, iets wat Allen Stone gisteren bijvoorbeeld wel had, en James Arthur heeft geluk dat hij twee sterke backing-zangeressen mee heeft die het geheel drijvende houden. Het geforceerd naar reacties vragen tijdens 'Supposed' en het vergeten van zijn tekst door een voorbij zwevende condoom tijdens 'Is this love' zorgt voor enkele pijnlijke momentjes. Arthur sluit zijn al bij al ontgoochelende optreden af met twee hitjes, 'You're nobody 'til sombody loves you' en 'Impossible', maar zijn stem heeft duidelijk al afgezien en hij verdwijnt volledig in zijn band.
De Oostenrijkse band Parov Stelar zette zaterdag Werchter in vuur en vlam. Het nieuws sijpelde lustig via de sociale netwerk sites door naar Mainsquare. Het publiek, waaronder mezelf, maakte zich klaar voor een groot feestje. Voor wie Parov Stelar niet kent (schande) krijgt hier kort wat uitleg over de filosofie die achter de band zit. Marcus Füreder richtte de band in de late jaren ’90 op met als doel dansbare muziek te mixen met muziek die het best kan gelinkt worden aan de periode van de jaren ’50. De beats gekruist met sax en trompet tonen zorgt voor een uiterst aanstekelijk en dansbaar geheel. Dat was ook duidelijk te merken aan het publiek. De opbouw van het concert zat strak in elkaar waarbij er ruimte werd gegeven aan elke muzikant om zijn ding te doen. De opzwepende muziek liet het publiek even de regen en de miserie van de dag vergeten. Op de vraag: “was het een even groot feestje als in Werchter?” moeten we antwoorden dat het waarschijnlijk iets minder swingend was. De band op de Main Stage plaatsen in plaats van in een tent was alvast een gewaagde zet. De regen zorgde voor een wat mindere opkomst waardoor niet het hele binnenplein stond te shaken. Deze show krijgt toch nog een dikke 4 sterren.
Tijdens Parov Stelar werd de greenroom zorgvuldig klaargezet voor Girls In Hawaii. U kent ze wel de Belgische band die dankzij Studio Brussel hun doorbraak kenden (min of meer). In tegenstelling tot het explosieve feestje dat nog altijd plaatsvond op de Mainstage openden deze heren eerder traag en ingetogen. Van een echte show was er niet te spreken, op een paar uitschieters na dan waarbij de zanger op de boksen kroop om het publiek wat op te zwepen. Nee wat we te zien krijgen was puur muzikaal talent. Een strakke show waarbij afgewisseld werd tussen snellere en tragere nummers. Het was ook tijdens dit concert dat de zon definitief kwam doorbreken, bedankt daarvoor dus! Girls In Hawaii kon op veel bijval rekenen uit het publiek maar naar ons gevoel zouden ze beter passen in een tent of concertzaal. De intimiteit die hun muziek bezit zou hier beter tot zijn recht komen. Nu ging de prachtige samenzang al eens verloren door de grootsheid van de weide en het podium.
De mannen van Détroit (op z'n Frans uitgesproken) hebben allen al een voorgeschiedenis in andere bands zoals Noir Désir en Wovenhand, maar nemen nu met deze band een frisse start. Détroit speelt in eigen land dus voor eigen publiek en dat is te merken aan de opkomst en de reactie bij het publiek. Détroit brengt denderende rockmuziek, zowel in het Frans als het Engels. Iets wat de vijfkoppige band meteen onderlijnt met het verzoek 'laisse-moi le rock & roll' in het stevige 'Ma Muse'. Het Engelstalige 'Lazy' wordt lang uitgesponnen, zanger Bertrand Cantat speelt er ook even een streepje mondharmonica doorheen en ook het publiek krijg even een zangsolo. De nummers kennen naar Franse traditie een formule van een half gesproken vers, een refrein waarin een kernzin of een vrouwennaam geschreeuwd wordt, gevolgd door lange instrumentale tussenstukken. Détroit speelt nog knappe nummer zoals 'Null & Void' en 'Sa majesté' en sluiten voor een wild enthousiast publiek af met 'Tostaky'.
De voorlaatste band in de Green Room trok alvast belachelijk veel volk. London Grammar gekend van het nummer ‘Strong’ opende rustig waarbij Hannah Reid het publiek verbaasde met haar zang kwaliteiten. De zangeres toonde dat ze een heel klankenpalet kon bereiken met haar stem. Spijtig genoeg was dit niet wat de meesten in het publiek verwacht hadden bij dit optreden. De dromerige sferische muziek kon niet iedereen in het publiek beroeren waardoor men, tot onze grote ergernis, al snel aan het praten sloegen. Het duurde dan ook niet lang voor de weide leegliep. Of dit louter met de muziek te maken heeft of met de programmatie van de Franse band –M-, laten we in het midden. En toch bleven we staan, de vaak ontroerende muziek raakte de juiste snaar waardoor ik meegezogen werd in het concert. De prachtige cover ‘Nightcall’ was de kers op de taart van dit concert spijtig genoeg misten veel mensen dit magische moment. Was het publiek niet klaar voor deze band? Of was de band misschien nog niet klaar om zo laat op de affiche geplaatst te worden?
Eenmaal London Grammar gedaan was repten we ons naar de andere kant van het plein waar Mathieu Chedid beter gekend onder het pseudoniem -M- (of aime) zijn gewag maakte. Dat Chedid geen belletje doet rinkelen is gemakkelijk te verklaren. Het gaat hier immers om één van Frankrijks grootste rock artiesten. U zoekt op youtube best onder Chedid want –M- levert niets op. Soit het concert, om in één woord samen te vatten: fenomenaal. Wat een artiest! De show was één groot spektakel zowel zijn eigen kostuum met een M bril waarin ook led verlichting verstopt zat, tot de muzikanten waarmee hij werkte. Het was af! Chedid heeft wat trekken weg van Elvis in zijn jonge jaren en zijn gitaarstijl ontleent zich aan Jimi Hendrix, zeker wanneer hij met zijn tanden begint te spelen. Je leest het waarschijnlijk al, ik ben fan geworden. Wie zou dit niet worden? De weide stond in vuur en vlam, hij moest niet eens moeite doen om het publiek te bespelen. De Fransen hingen aan zijn lippen en wij? Wij stonden er bij, keken er naar en hoopten stiekem dat we wat nummers zouden kennen. Geen nood dacht Chedid, Mainsquare trekt ook veel Belgen om ons te plezieren smeet hij er een medley met een aantal covers doorheen. Eruption van Van Halen, Seven Nation Army, Can’t stop this, AC/DC, … Voor mij persoonlijk één van de beste ontdekkingen op dit festival, nu nog hopen dat hij in België ook de show komt stelen!
Het laatste optreden in de Green Room van deze editie van Mainsquare is voor een Nederlander. Lodewijk Fluttert, beter gekend als Bakermat, mag aantreden voor wat ondertussen bekend staat als de grootste modderpoel van Noord-Frankrijk. De Nederlander heeft gelukkig alles in huis om ons te doen vergeten dat we tot aan onze enkels in het slijk staan. De Gerry Rafferty van de dj's slaagt er met zijn stevige beats, leuke pianolijntjes, samples en vooral met een sexy swingende saxofoon (live) zeker in om iedereen aan het dansen te krijgen. Zijn remix van Spadas 'Feels like home' geeft meteen aan dat hij zich hier op z'n plek voelt. Dat het bij Bakermat meer van hetzelfde is lijkt het publiek niet te deren en met remixes van onder andere Florence & the Machine en 'Other side' van The Red Hot Chili Peppers houdt hij ze op de palm van z'n hand. 'Vandaag/One Day' waarin de speech van Martin Luther King en de Hope-speech van Obama verwerkt zitten, sluit de set subliem af.
Het laatste woord laten de Fransen, zoals het hoort, aan één van de hunnen. Top dj David Guetta mag de kers op de taart komen zetten. Een dj blijft natuurlijk maar een man achter een tafeltje, dus werden er kosten noch moeite gespaard om van dit laatste optreden toch een heuse show te maken. Vanuit de hoogte, omgeven door een spectaculaire futuristische lichtshow, steekt Guetta zijn dance-preek af. '#Selfie' en 'Tsunami' worden door het mengpaneel geslingerd, maar ook eigen nummer zoals 'When love takes over', 'Love is gone' en 'Sexy bitch' mogen niet ontbreken. Confetti wordt over het hele plein geblazen, terwijl rookmachines, vlammenwerpers en vuurwerk het podium doen oplichten. 'Mainsquare fait du bruit!' roept Guetta luid, een vraag waarop hij snel antwoord krijgt. Hoewel hij eigenlijk maar een uur en een kwartier moest spelen, lijkt de dj zich zo hard te amuseren dat hij van geen stoppen wil weten. Rihanna's 'Right now' en een remix van 'Let her go' van Passenger knalt nog door de boxen en na het spelen van zijn hit 'Titanium' die hij samen met Sia maakte, denkt Guetta dan toch aan afronden. 'Arras, je vous aime!' roept hij voor de zoveelste keer, maar na het half uur extra dat we net kregen geloven we hem wel. Arras, wij hebben ook van u gehouden, maar nu is het echt afgelopen. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2014 – zaterdag 5 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-05
Matthijs Maes
Na een met zon overladen metal-dag en een wisselvallige vrijdag, gaf de regenloze voormiddag op zaterdag ons de hoop dat we het vandaag enigszins droog zouden kunnen houden. We starten onze festivaldag met Yodelice, de artiestennaam van Fransman Maxim Nucci. Deze singer-songwriter, herkenbaar aan de omgekeerde driehoek onder z'n linkeroog, brengt rock met folkinvloeden, bluesgitaren en een sound die aan de Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand doet denken. Yodelice opent hun set met een daverende bas die iedereen meteen wakker schudt. Deze fransman zingt in het Engels en wanneer hij het nummer 'Time' brengt, blijkt dit helaas ook de time te zijn voor de regen om weer van zich te laten horen. Yodelice rockt onverstoord verder met 'Sunday with a flu', zijn doorbraaksingle, die naar eigen zeggen zijn leven veranderde. Ongeacht hun Franse nationaliteit doet Yodelice bij nummers zoals 'Fade away' en 'Square eyes' heel erg Britpop aan. Nucci zegt te willen afsluiten met wat extra geluid van de blazers en met een Ennio Morricone-waardig westerndeuntje komt een einde aan dit fijne optreden.
Aan de Green Room kunnen we vervolgens terecht voor het schattigste optreden van dit festival. Alec Benjamin vierde nog niet zo heel lang geleden zijn 20e verjaardag en speelt hier zijn allereerste festival. Het is daarbovenop ook nog eens zijn eerste keer in Frankrijk en daar is Benjamin duidelijk heel enthousiast over. Dat er bijna niemand voor het podium staat interesseert hem duidelijk weinig en als een grote puber die zijn geluk niet kan geloven begint hij met de nodige fucks, shits en dopes aan zijn optreden. Knullig start hij met 'Collins house', een lied 'about my mate Collins house'. Zijn autotunestemmetje en z'n belletjespop doen ons aan Owl City denken, maar op andere momenten is het net Jasper Erkens die door de boxen klinkt. Alec houdt het publiek zeker geamuseerd, onder andere met het blik cola en half pakje kauwgom die het publiek kan winnen en de onvermijdelijk selfies voor z'n mama en z'n vrienden. Mainsquare is misschien nog iets te groot voor hem, maar met vrolijke liedjes zoals 'End of the summer', 'Brain song', '18' en '1994' en een grote dosis beginners-charme zorgt hij toch voor een genietbaar en amusant optreden.
De door de zon gebleekte haren van de Australiërs van The John Butler Trio doen al vermoeden dat deze mannen niet vertrouwd zijn met het gure Franse weer. Wat doen ze dan? Meteen een tokkelende banjo erbij halen en een feestje bouwen. Met nummers als 'Better than' en 'Blame it on me' brengen ze een geslaagde mix van rock, county en blues. 'I don't feel the need for unnecessary chit chat' liet Butler duidelijk weten en net als op Couleur Café brengt het trio in de eerste helft het stevigere werk. Wij waren aan het wachten op het instrumentale 'Ocean' dat ook hier weer inslaat als een bom en het publiek helemaal wild maakt. De tweede helft van het optreden is ietsje luchtiger, met nummers als 'Zebra' en 'Livin' in the city' waarbij het publiek lekker kan meezingen.
Terwijl Arsenal voor de Green Room de Belgische driekleur staat te verdedigen, blijven wij aan de Main Stage staan voor MGMT. We hadden uitgekeken naar deze band die enkele jaren geleden toch enkele fijne oorwurmen produceerde, maar onze verwachtingen worden allesbehalve ingelost. De zes New Yorkers die bekend staan voor hun psychedelische rock op een bedje van electro, openen met een zeer zwak eerste nummer, dat ze meteen daarna proberen goedmaken met hun hit 'Time to pretend' die al even hard teleurstelt. Het hele optreden is zeer statisch en het complete gebrek aan energie wekt de indruk dat deze jongens hier tegen hun zin staan. De hitjes 'Electric feel' en 'Kids' leveren de beste momenten op, maar de rest van het optreden krijgen we een soort trage zweverige sixties folk. Het lijkt wel Fleet Foxes met een depressie.
Nog een geluk dat we daarna een jong talent te zien krijgen die ons het schamele voorgaande optreden en de losgebarsten wolkbreuk kan doen vergeten. Allen Stone ziet er misschien uit als een Brits theedametje, maar hij brengt soul waar Stevie Wonder en Marvin Gaye u tegen zouden zeggen. Met nummers als 'Voodoo' en 'Million' brengt Stone een sound die lijkt op wat Jamie Lidell enkele jaren geleden bracht. Een geslaagde cover van 'Is this love' van Bob Marley mag er ook zeker wezen en wanneer Stone 'Great future, the future is great' zingt haalt hij ons de woorden uit de mond, want we zijn er zeker van dat deze jongen nog veel moois te wachten staat. Ondanks de gietende regen zingt hij 'Celebrate tonight' en dat is dan ook exact wat het publiek doet. Stone brengt nog een goeie cover van Chaka Kahns 'Tell me something good', maar wij konden hem al lang vertellen dat we dit één van de betere optredens vonden die we dit weekend te zien kregen.
Dat de Rode Duivels deze avond niet voorbij Argentinië zijn geraakt, hebt u ondertussen wellicht al wel vernomen. De massaal aanwezige Belgische supporters op het Mainsquare festival kunnen dus best wel wat troost gebruiken en de ideale muziek daarvoor wordt aangeleverd door Jack Johnson. Met 'If I had eyes' en 'Bubble toes' brengt Johnson een beetje troost en zelfs een straaltje zonneschijn. Johnson heeft een pianist, drummer en bassist meegenomen, maar zijn muzikanten tonen al gauw dat ze over meerdere talenten beschikken, want de pianist neemt even de lead vocal over en verscheidene instrumenten zoals een djembe, een accordeon en een melodion worden aangerukt. Tegen een achterwand van grote houten planken, die het optreden trouwens een warm en intiem gevoel geven, zingt Jack Johnson 'Breakdown' en 'Better Together' van zijn album 'In between dreams'. Tijdens 'Banana pancakes' waagt hij zich zelfs aan een paar regels in het Frans, terwijl zeepbellen en opgeblazen condooms vrolijk boven het publiek dansen. Johnson zingt dus veel van zijn oude nummers, maar met 'Shot reverse shot' en 'I got you' krijgen we ook enkele fijne nummer van zijn nieuwe album, 'From here to now to you' te horen. Tijdens 'Whole lotta love' worden we nog op een rap van de bassist getrakteerd en met 'Good people' wordt dit feel good optreden mooi afgerond.
Op het podium van de Green Room weerklinkt ondertussen een vet Manchesters accent uit de mond van Matthew Healy, zanger van The 1975. Deze kruising van Brian Molko en Skrillex brengt met zijn band psychedelische indie-rock met een melodramatisch présence. Het optreden kent soms mooie samenzang, maar kan ons toch maar matig boeien. Het meeste volk staat ondertussen trouwens al te drummen om nog een goed plekje te bemachtigen voor Stromae. De zalige saxofoon van John Waugh bij 'Heart out' en frontman Healy die de mensen in de special area feliciteert 'for being so special' zorgen nog voor noemenswaardige momentjes tijdens een voor de rest weinig bijzonder optreden.
Het was al de hele dag duidelijk dat bijna elke aanwezige festivalganger hier vandaag was voor één man, onze nationale trots, Stromae. Wie beter om een hart onder de riem te komen steken van alle aanwezige Belgen. Voor een stampvol plein opent het Brusselse wonderkind dan ook met ons WK-lied, 'Ta fête' en de hele mensenmassa kleurt zwart, geel en rood. Samen met zijn band, die gekleed is als Stromae-kopiën met bolhoed, brengt hij 'Bâtard' en 'Peace or violence' en op 'Tous les mêmes' laat hij ons zijn beste dansmoves zien. Stromae brengt meer dan alleen een muziekoptreden; de performances tijdens de nummers zijn kleine stukjes theater en tussen de nummers door richt Stromae zich tot het publiek als een volleerde komiek. Ook van het decor en de belichting wordt knap gebruik gemaakt, zoals bij 'Ave Cesaria' en 'Quand c'est?' waar de kanker waar dit nummer over gaat ons onder de vorm van een akelige grote spin besluipt. Stromae zet even de Fransen op hun plek met 'Moules frites' en maakt hen duidelijk dat ze geen enkele claim op ons nationaal gerecht hebben. Op 'Formidable' doet hij de dronken act die we ook van de videoclip kennen en op het einde van het nummer wordt hij van het podium gedragen. Stromae keert terug met de steun van een heel leger op de tonen van 'Carmen' en de dansschijf 'Humain à l'eau', toepasselijk gevolgd door 'Alors on danse'. Als pop sluit Stromae zijn schitterende optreden af met 'Papaoutai'. Wie vooraf nog geen fan was, is vanavond ongetwijfeld gezwicht voor het dansbare luisterlied van deze Belgische held.
De Foals laten we even links liggen, al klonk de indierock van deze Britten op de achtergrond van onze avondlijke snack zeker niet slecht. De avond sluit af met Duitse techno- en electro-dj Paul Kalkbrenner en de elektropop van Disclosure. Na een lange vermoeiende en natte dag besluiten we om enkel deze eerste nog even mee te pikken. Kalkbrenner speelt een stomende set en voor zij die van dit soort muziek houden, barst het feest los. Kalkbrenner brengt stevige beats met theatrale franjes en heeft een opbouw van z'n nummer die we herkennen van bij Trentemøller. Op onder andere een geslaagde remix van 'Mad world' van Gary Jules dansen we moe maar voldaan de nacht in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2014 – vrijdag 4 juli 2014
Main Square Festival 2014
Citadelle d’Arras
Arras
2014-07-04
Elien De Cock en Matthijs Maes
De tweede dag van dit magnifieke festival werd ingezet door Desert Pocket Mouse. De band was de winnaar van een soort Rock Rally, gehouden voor de start van het festival. De tweekoppige band kan men in twee woorden samenvatten als jeugdig enthousiasme. Het duo bracht een mengeling van blues, rock en punk wat voor een explosieve mengeling zorgde op het podium. Dit kwam nog meer tot uiting door het podiumgebruik van de zanger, er bleef geen plekje onbezongen/onbesprongen. Een grote schare vrienden en fans stonden alvast voor het podium, de sfeer zat er meteen in. Een waardige opener voor het festival.
We waren alvast opgewarmd voor de komst van de goden in kostuum, Triggerfinger. Dat Ruben Block en consoorten een feestje kunnen bouwen weet ondertussen iedereen wel. Ze hadden dus hoge verwachtingen om in te lossen. De set werd strak geopend met ‘Game’ ook wel het eerste nummer op de nieuwe plaat. Hevig gitaarwerk en snoeiharde drums werden losgelaten op de weide. Het publiek bracht zichzelf moeizaam in beweging en de heupen werden losgeschut. Tussen de nummers door was er genoeg tijd voor improvisatie, vette gitaarsolo’s en uiteraard, het bespelen van het publiek. Het waren niet alleen Belgen die vooraan stonden te springen en te feesten, ook bij onze Franse buren krijgt Triggerfinger steeds meer een naam. Opvallend was het ontbreken van hun populaire covers, gelukkig hadden ze die ook niet nodig om de aandacht van het publiek te houden. De show was kort en krachtig. Voor het publiek mocht het feestje alvast wat langer geduurd hebben.
Terwijl de grote massa naar Triggerfinger staat te luisteren, starten de twee jongens van Twenty One Pilots voor een handjevol publiek op het podium van de Green Room. De Amerikanen verschenen gemaskerd op het podium en openden met het MGMT-achtige dansdeuntje van 'Fake you out'. Een jonge groep fans hebben ze duidelijk al en hun toegankelijke en zeer dansbare electro-mix van vlot afgewisselde zang en rap weet al gauw meer volk naar de Green Room te lokken. Het optreden lijkt een voortijdig einde te krijgen wanneer zanger Tyler Joseph op het einde van 'Migraine' eerst zijn drummer en daarna zichzelf door het hoofd schiet met een denkbeeldig geweer en het publiek verweesd achterlaat. Gelukkig herrijzen ze als snel om als skeletten 'Ode to sleep' te brengen. Bij 'House of gold', een lied voor zijn moeder, bokst Joseph met een ukelele op tegen het gedreund dat van het andere podium komt overgewaaid. Het publiek gaat helemaal uit de bol op 'The run and go', zeker wanneer een drumstel op het publiek wordt geplaatst en drummer Josh Dun letterlijk door zijn fans op handen wordt gedragen. Dit zeer geslaagde optreden kent nog een ware apotheose wanneer het hele publiek een buur op de schouders neemt en Tyler Joseph tien meter hoog in de stelling van het podium kruipt. Dit is het soort optreden dat we nog tien keer opnieuw zouden kunnen bekijken.
Dan weer naar de Main Stage voor het meisjesharten brekende Imagine Dragons. Dit viertal uit Las Vegas bracht in 2012 hun eerste album 'Night Visions' uit en brengen indierock/pop die wat doet denken aan The Killers en Bastille. Op een podium vol met trommels in alle vormen en maten opent Imagine Dragons met nummers als 'Fallen', 'Tiptoe' en 'Hear Me'. Het publiek zingt uit volle borst mee met 'It's time', de eerste radiosingle van de band, die ooit in een klein achterkeukentje in Las Vegas werd geschreven. Dat de drums centraal staan tijdens hun optreden mag na de zoveelste drumsolo wel duidelijk wezen, maar dat zorgt daarom niet voor een beter geheel. Met leuk flamenco-geklap wordt 'On top of the world' ingezet, dat wordt gevolg door de meezinger 'Demons'. 'See you next year with album two', besluit zanger Dan Reynolds en met hun grootste hit 'Radioactive' komt een einde aan hun verdienstelijke, maar niet echt memorabele optreden.
Het tot dan voor mij onbekende Bombay Bicycle Club lokte behoorlijk wat volk naar de #greenroom. Het concert was nog maar goed en wel begonnen of de weergoden hadden andere plannen voor dit optreden. De regen kwam met bakken uit de lucht gevallen wat resulteerde in een stroom mensen die drogere oorden zochten. Eenmaal gevonden werd het pijnlijk duidelijk hoe jammer het wel niet was dat we de band niet live konden bezig zien. De rustige indie rock vormde een perfecte soundtrack voor dit regenachtige weer. Doorheen de nummers waren flarden van folk, blues en hinten van elektronische invloeden te horen. Maar ook de perfect evenwichtige samenzang tilden het muzikale geheel naar een hoger niveau en liet ons bijna vergeten dat we met zijn allen onder de bomen schuilden voor de regen. Ik ben alvast naar de winkel gegaan om mij een cd aan te schaffen zodat ik op een regenachtige dag, mij weer tussen die bomen in Arras kan wanen.
Franz Ferdinand kwam op de Main Stage iets doen wat voor Schotten niet zo evident is, de regen doen verdwijnen. In pakken die de kleuren van de hemel weerspiegelen -zwart, wit en grijs- nemen Alex Kapranos en de zijnen meteen een vliegende start met 'Right Action' en 'The dark of the matinée' al is er duidelijk nog ergens een probleem met de klank. De jongens hebben er duidelijk zin in en op de tonen van 'No You Girl', 'Tell her tonight' en 'Do you want to' krijgen onze voeten hun eerste modderbadje. De regen blijft immers nooit lang weg, dus Kapronos besluit om weinig zever te verkopen en gewoon te spelen. Hitjes als 'Walk Away' moeten ons het weer doen vergeten, maar na een dik half uur van hun playlist te hebben afgewerkt, zonder veel contact met het publiek, begint het voor ons toch wat eentonig te worden en ook het plein valt duidelijk stil. 'Can't stop feeling', 'Auf Achse' en 'Michael' brengen nog even wat meer energie, maar het blijft al bij al een vlakke set die gedragen wordt door enkele hitje, zoals 'Take me out', die het plein nog één keer doet ontploffen. Met 'Goodbye lovers & friends' worden we toch wat ontgoocheld uitgezwaaid.
Na Franz Ferdinand snelde ik naar het andere podium om het concert van Anna Calvi bij te wonen. Op het podium stond een krachtige jonge vrouw met vuurrode lippen en wat later zou blijken, een vurige stem. Voor onze ogen ontpopte zich een vocaal sterke zangeres met een krachtige muzikale begeleiding. Doorheen de nummers zocht Calvi verschillende uitersten op. Rustige nummers werden contrastrijk aangevuld met hevige en scheurende gitaarsolo’s. Dit zorgde voor verschillende reacties in het publiek. Zo kon het wel enkelen bekoren maar ook enkelen vonden het niet meteen passen in de nummers. Ook voor mij was het niet echt dat. Het is zeker geen slechte muzikante maar misschien niet echt geschikt voor een festival.
Yoann Lemoine aka Woodkid is in meerdere markten thuis. Hij is grafisch ontwerper, regisseerde videoclips voor onder andere Katy Perry, Taylor Swift en Lana Del Rey, maar vandaag staat hij zelf achter de micro. Met behulp van knap videowerk speelt Woodkid samen met zijn zevenkoppige band in imposante kathedralen of zweeft boven symmetrische bergkammen. De man met volle baard en pet heeft een zangerige warme stem die doet denken aan Antony & the Johnsons en Morrissey. Bij ons nog een onbekende, maar bij onze zuiderburen duidelijk een hit. Woodkid opent met 'Baltimore's fireflies' en speelt daarna onder andere nog 'Ghost lights', 'I love you' dat hij als een les voor alle mannen speelt en besluit zijn goed ontvangen set met 'Iron', de titeltrack van zijn EP en z'n single 'Run boy run'.
Dan kwam voor de meeste het hoogtepunt van de dag. De Amerikaanse rockgoden betraden het podium. The Black Keys opende sterk met ‘Dead and Gone’ Dan Auerbach en Patrick Carney brachten zoals we nu gewoon zijn sinds hun vorige cd, extra versterking op bas en piano mee. Een mooie lichtshow en hitjes van vorige cd’s zetten de weide in vuur en vlam. Het leek me vreemd dat de band wachtte tot het 9e nummer om een nummer uit de nieuwe cd te spelen. ‘Bullet in the brain’ was gelukkig een schot in de roos voor de fans. De rustige opbouw gemengd met strakke gitaarsolo’s kon weliswaar niet iedereen in het publiek bekoren. Het psychedelische ‘Turn Blue’ behield de rust in de set. Nadien barste het feestje weer los waarbij net voor de bisnummers het publiek nog ‘Fever’ en het alom gekende ‘Lonely Boy’ voorgeschoteld kregen. Het persoonlijke hoogtepunt van de show was toch wel ‘Little Black Submarine’. Het begon zeer ingetogen met Auerbach alleen op gitaar, zelf de pauze voor een gitaarwissel deed niets af aan de explosie die volgde in het nummer. Het was een echt kippenvelmoment! Voor mij was dit DE show van Mainsquare.
Dat Skrillex mijn dada niet is ligt hoofdzakelijk aan het feit dat het geluid dat uit de boxen komt niet altijd overeenstemt met mijn muzieksmaak. Met een klein beetje vooroordelen ging ik dus het concert bijwonen. De show opende alvast spectaculair. Een grote aftelklok en een doek die het podium afschermde moest het publiek alvast opwarmen. Toen de klok op nul sprong had ik op z’n minst ook het vallen van het doek verwacht, helaas begon de muziek en was er bij mij sprake van een kleine anticlimax. Uiteindelijk viel het doek en kregen we Skrillex te zien, ten midden van een straaljager stond zijn draaitafel uitgestald. Het publiek werd wild, en de muziek daverde over ons heen. Oordoppen waren zeker een must, de bassen dreunden in je lijf maar zoals de Fransen zeggen: sur les goûts et les couleurs, on ne discute pas. Objectief gezien was het een goed concert, dit te beoordelen aan het publiek zelf die volledig uit hun dak ging. Persoonlijk mocht er voor mij nog een rock band naast Gesaffelstein gestaan hebben om zo een beter evenwicht in de affiche te creëren.
Op deze tweede dag mocht Gesaffelstein in de Green Room het licht uit doen. Hoewel de naam iets anders doet vermoeden komt deze techno-dj, die eigenlijk Mike Lévy heet, uit Frankrijk. Net zoals Madeon vorig jaar, speelt Lévy van bovenop een witte zuil en laat van daar zijn vernietigende bas een elektronische sounds los op het publiek. De ene keer als een drilhamer die je aan de grond nagelt, de andere keer als een vliegende schotel die je mee de ruimte in trekt. Rokend en keurig in pak staat deze dj epileptisch te keer te gaan achter zijn draaitafel, maar die energie vinden we zeker niet bij de toeschouwers terug. Gesaffelsteins set kent weinig variatie, is eerder soundscape dan dansbaar en het feestje blijft uit. Niet makkelijk als je na Skrillex speelt natuurlijk...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Nederlands 
Français 
