Boomtown 2014 - Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-22
Sam De Rijcke
In de schaduw van de Gentse Feesten hadden die van Boomtown alweer hun tenten opgeslagen op de Kouter. Met een sterke line-up gespreid over vijf dagen biedt Boomtown een ideaal alternatief voor de jeugd die het niet zo begrepen heeft op al die folklore- en tweederangscovergroepjes die iets verderop in de binnenstad de buurt onveilig maken.
Boomtown programmeert het kruim van de (alternatieve) Belgische rock naast een handvol goed bewaarde internationale geheimen die in een betere wereld een veel grotere aanhang horen te hebben.
De beste manier om de Gentse Feesten door te komen is dus eerst gaan genieten van de betere rockmuziek op Boomtown om zich daarna compleet lazarus te gaan drinken in de binnenstad.
In onze selectie voor vandaag hadden we Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic opgenomen. Graag hadden we ook nog iets meegenomen van de ruwe herrie van Idiots en de onbesuisde en overstuurde oerkracht van Raketkanon, maar helaas behoren wij tot dat groepje sukkelaars die nog niet aan verlof toe zijn en konden wij onmogelijk op dit vroege uur in Gent geraken.
De nog steeds piepjonge kerels van Steak Number Eight hebben ondertussen al drie ijzersterke albums uit die één en ander hebben losgeweekt in de wereld van de post metal. De band zit in hetzelfde vaarwater van Isis, Neurosis en Amen Ra en moet niet onderdoen voor de grote voorbeelden. Vooral de laatste plaat ‘The Hutch’ lijkt een perfect huwelijk tussen loodzware metal en vaak subtiele postrock met sfeervolle soundscapes.
Op Boomtown stond toch vooral een pompende metalband op het podium. Hun live set was eerder een frontale en keiharde smak in het gezicht van de boomtowngangers, de subtiliteit van ‘The Hutch’ was een beetje zoekgeraakt in de loodzware live mix. U kon dat jammer vinden, maar de ongebreidelde energie die zij tentoonspreidden maakte veel goed. Voor een open air festival als Boomtown was dit een geslaagde mokerslag, in een zaal zouden wij hen graag wel wat meer finesse aan de dag zien leggen.
Subtiliteit en bezieling was er wel te beleven met het hemelse Madensuyu. Voor de twee Gentenaars was deze thuismatch een extra impuls om er een begeesterend en ronduit indrukwekkend concert van te maken. Eerder dit jaar hadden zij ons al van onze sokken geblazen in de Kortrijkse Kreun, en hier in de Handelsbeurs staken ze nog een tandje bij. Hun set was een stuk bezielder, nog feller en nog beter, het thuisvoordeel zeg maar. We bespeurden de bezetenheid van Woven Hand, de gitaaruitspattingen van Sonic Youth en de dwarsheid en grilligheid van Grinderman. Stijn Degezelle was naarstig in de weer met het veroorzaken van striemende geluidsaanvallen uit keyboard en gitaar en PJ Vervondel manifesteerde zich als een fenomenale drummer, en daar was geen ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ drumsolo voor nodig, beste Mario Goossens. Wat een duo ! Wat een sound ! Pure ongepolijste klasse.
Neem Mogwai, zet er een beat en wat extra stroomstoten onder en je komt uit bij 65daysofstatic. De Britten hadden in het heetst van de strijd even te kampen met een jammerlijke stroompanne, die zij overigens zelf niet hadden opgemerkt, maar dat mocht geen domper zijn op de feestvreugde. Het Boomtown publiek lustte wel pap van hun instrumentale elektronisch getinte postrock en liet zich gewillig opzuigen door de trance-opwekkende songs. Met een flinke greep uit de gloeiende laatste plaat ‘Wild Light’ dienden zij het postrock genre een hoop extra zuurstof en elektriciteit toe en ook hun debuutplaat ‘The Fall of Math’, die aan zijn tiende verjaardag toe is, sprong eruit uit met enkele interplanetaire postrock kopstoten.
Energiek en heftig optreden van een driftige bende die steeds weer het genre nieuw leven weet in te blazen.
Organisatie: Boomtown, Gent
Woosha! Strandfestival 2014
Woosha! 2014
Klein Strand Oostende
Oostende
2014-07-18 & 19
Geert Huys
Als strandfestival had Woosha zijn entree in de zomerfestivalkalender vorig jaar allerminst gemist. Met een sfeervolle en vlot bereikbare locatie (het Klein Strand in Oostende) én een erg professionele organisatie bulkt dit evenement van het potentieel, dus lijkt het in elkaar boksen van een aantrekkelijke affiche de enige nog resterende uitdaging voor de komende jaren. En als het even kan, een schietgebedje om de weergoden gunstig te stemmen.
De tweede editie van Woosha werd meteen een tweedaagse met start op vrijdagavond. De loden zon en de Vlaamse oerpunkers The Kids vochten als eersten een robbertje uit wie het snelst het publiek kon opwarmen. We pikten in bij Flip Kowlier (***) die zich op grondgebied West-Vlaanderen én met zicht op ‘het zeitje’ meteen erg in zijn sas voelde. Samen met zijn vier vaste muzikale moaten stak hij erg toepasselijk van wal met het luchtige reggaedeuntje “Zwembad”, en weg waren we voor een uurtje relaxte kleinkunst met Kowlier in zijn typische rol van zelfrelativerende lolbroek. Met rasmuzikanten als toetsenist Peter Lesage en multifunctionele snarenmens Lazy Horse achter zich weet de Izegemnaar zijn levensliedjes bovendien ook voor de muziekpuristen voldoende interessant te houden.
Alle anekdotes en leutigheden daargelaten, toch is Kowlier er de mens niet naar om een uur lang gratuite humor te verkopen. Met het emotionele hoogtepunt “Moeder Lieve Moeder” diende de feestvreugde opgebouwd tijdens “Mo Ba Nin”, “Bjistje In Min Uoft” en “Detox Danny” toch even plaats te maken voor bittere ernst. Kowlier & co schudden uiteindelijk het laatste zand van tussen de tenen met de onverslijtbare debuutsingle “Welgemeende” en het onvermijdelijke dronkemanslied “Min Moaten”.
“Als Werchter Classic met The Rolling Stones een groep geboren in ’62 naar België kan lokken, dan kunnen wij zoiets ook”, moeten de samenstellers van de Woosha affiche gedacht hebben. En zo geschiedde met de komst van Status Quo (****) als enige internationale naam en absolute top of the bill van de tweedaagse. Net als Jagger & co hebben deze Engelse veteranen inmiddels een carriére van 52 jaar op de teller staan én razen de heren met een rotvaart en veel goesting door hun imposante back catalogue.
De massaal aanwezige grijze/kale knikkers en bolle buiken knikten goedkeurend toen bleek dat The Quo vooral nummers uit hun glorieperiode tijdens de eerste helft van de 70ies op het menu hadden gezet. Met “Caroline”, “Paper Plane” en “Rain” serveerde de groep van meet af aan een paar onweerstaanbare staaltjes van hun uit duizenden herkenbare vierkwarts boogierock. Ook aan hun karikaturale imago blijven boegbeelden van het eerste uur Francis Rossi en Richard Parfitt na al die jaren zonder meer trouw: strakke jeans, witte gympies, de oude knoken in spreidstand en gas geven maar. Ook al denken de heren er ernstig over na om de gitaren binnenkort aan de wilgen te hangen, met een graatmagere Rossi in de rol van entertainer en Parfitt als één van de strakste ritmegitaristen van zijn generatie blijft de live reputatie van Status Quo nog steeds redelijk onaangetast.
Op een tweetal niemendalletjes uit recente platen na bleef de Quo Jukebox onophoudelijk de ene luchtgitaar riff na de andere afvuren, met als hoogtepunt een soort marathon medley waarin boogierock pareltjes als “What You’re Proposing”, “Down The Dustpipe”, “Wild Side Of Life”, “Railroad” en “Again And Again” aaneen werden gerijgd. Na de obligate publieksfavorieten als “Down Down”, “Roll Over Lay Down” en “Whatever You Want” nam de groep uiteindelijk afscheid met covers van “Junior’s Wailing” (orig. Steamhammer) en “Rock’N’Roll Music/Bye Bye Johnny” (orig. Chuck Berry) waarmee ze de roots van hun primitieve bluesrock gingen opzoeken. Na de Quo party volgde nog een afterparty waar meer van dit lekkers werd geserveerd en de jeugd van een paar decennia geleden benen en heupen konden losschudden.
Tijdens de tweede festivaldag werd vooral het jonge volkje bediend dat al eens naar StuBru luistert en regelmatig vaderlandse bandjes De Afrekening in stemt.
Na lokaal talent Audience In The Street en het bluesy gitaargeweld van Horses On Fire was het de beurt aan Kenji Minogue (***). Het prettig gestoorde meisjesduo Fanny Willen en Conny Komen aangevuld met drummer Mista Pig beweegt zich ergens tussen kunst en kitsch, en bedient zich hierbij uitsluitend van sappige West- Vlaamse dialecttaal en woordspelingen. Hun overstuurde electropop à la Vive La Fête in overdrive is weinig origineel, hun absurde teksten en kleurrijke stageact in felle fluo pakjes zijn dat wel. De radiohitjes “Nomnom" en "Alwadamehetten" gingen er in als zoete (zand)koekjes bij het publiek dat uitdrukkelijk om encores schreeuwde maar er geen kreeg.
Het Leuvens vijftal Willow (**) zag er redelijk ongevaarlijk uit op dat grote hoofdpodium, en zo klonken ze ook. We hadden in 2010 al vragen rond hun bronzen plak op Humo’s Rock Rally, misschien ging de jury toen wat te nadrukkelijk op zoek naar een Belgisch afkooksel van Bloc Party en meenden ze in zanger Pieter-Jan Van Den Troost een nieuwe Kele te hebben ontdekt. Op Woosha stelde de band een pak nieuw werk voor uit hun te verschijnen tweede plaat waarop een onsmakelijke mix van foute electronica en pathos de bovenhand lijkt te zullen halen. Het contrast met eerder werk, waaronder de knappe naar 80ies gitaarpop lonkende singles “Gold” en “Sweater”, en de gebalde afsluiter “Weeping Giants”, was dramatisch groot. Willow v2.0 lijkt al voor de release toe te zijn aan een update.
We willen er wel iets op verwedden dat ook zonder de publieke steun van Sioen tijdens de preselectie van StuBru’s De Nieuwe Lichting een jonge belofte als Soldier's Heart (***½) de weg naar radio airplay en een breder publiek zou hebben gevonden. Het vijftal bestaat amper twee jaar maar heeft met het exotische “African Fire” al een Belpop classic op haar naam, en ook opvolger “New House” is even indrukwekkend. Hun minimale dreampop verraadt invloeden van Beach House, The Knife en Alt-J, maar hét (voorlopig nog) geheime wapen van de band is frontvrouw Sylvie Kreusch. Dress code, stem, en body language: alles aan deze meid is psychedelica ten top en heeft internationale allure! En passant werden “Broad Daylight” van Gabriel Rios en “Wicked Game” van Chris Isaak omgetoverd tot bubbelende electronica pop. Klasse!
Liefhebbers van Duystere muziekjes hadden al een tijdje strategisch postgevat in de tent voor de set van Marble Sounds (***). Spijtig genoeg had het resterende deel van het publiek minder boodschap aan de melancholische slowcore van deze band waardoor de breekbare liedjes niet zelden verzopen in geroezemoes. Gelukkig had het gezelschap singer-songwriter en zielsgenote Renée meegetroond naar Oostende, een vrouw dwingt nu eenmaal meer respect af dan zes heren. Met de frêle zangeres op het podium kreeg de fluisterpop van “Sky High” en “Leave A Light On” een extra dimensie en leek iedereen toch plots bij de les. Frontman Pieter Van Dessel is echter niet enkel een man van stille liedjes. We verdenken hem er immers van om zich regelmatig te goed te doen aan de back catalogue van Neil Young & Crazy Horse en My Morning Jacket, wat zich op Woosha vertaalde in occasionele gitaarduels met Isbells gitarist Gianni Marzo. Niettemin lijkt Marble Sounds voorlopig veroordeeld tot de intimiteit van het clubcircuit om muzikaal voldoende uit de verf te komen.
Daan (***) kreeg samen met zijn vijfkoppige band één concertuur toegewezen om op het hoofdpodium een passende soundtrack te verzinnen bij de ondergaande zon. Dat die soundtrack qua songkeuze redelijk eclectisch zou worden hadden we eerlijk gezegd wel verwacht, alleen spijtig dat de lichtman hierbij niets beter kon verzinnen dan een kakafonie van lichtflitsen die elke interactie tussen publiek en podium met pijn in de ogen onmogelijk maakte. Met de felle electropop van “Mirror” en het überfunky “Addicted” ging Daan eerst grasduinen in wat minder bekend werk uit zijn vroegere platen, om vervolgens uit te komen op een soort ‘best of’. Tot een feestje leidde dat aanvankelijk niet, want een eerste malse regenbui dreef een groot deel van het publiek de tent in. Daan antwoordde gevat met een flard van Eurythmics’ “Here Comes The Rain Again”, en lokte het publiek even later letterlijk terug uit de tent op het ritme van de pompende beats van “Swedish Designer Drugs” en “Housewife”. Mission accomplished dus voor Daan, al hadden we de indruk dat de man vanavond wat te vaak de automatische piloot had aanstaan.
Het jonge volkje waande zich vervolgens even op Tomorrowland met het drum’n’bass geweld van Laston & Geo, maar dat zinde de weergoden allerminst. De hemelsluizen gingen deze keer helemaal open, en het onweer dat hierop volgde betekende meteen het officiële einde van Woosha 2014. Net als het zeiknatte publiek mochten top of the bill acts School Is Cool en The Subs op bevel van politie en brandweer inpakken en wegwezen.
We onthouden dat Woosha goed op weg is om een muzikaal interessant blijvertje te worden op de festivalkalender, met strandsletsen en regenjas als meest aangewezen vestimentaire combinatie.
Org: Woosha – Dienst Toerisme Oostende
Dourfestival Dour 2014 – zondag 20 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-20
Jelle Berden
Dag vier op Dour sprankelde op papier misschien iets minder dan de voorbije dagen, maar toegegeven, dit was muzikaal gezien echt een absoluut topjaar. Vandaag onder andere Breton, King Khan & the Shrines, Joey Bada$$, Connan Mockasin, Kaiser Chiefs en Phoenix dus met de finish in zicht gooien we ons er nog één keer tegenaan.
Geen idee wat ik zo vroeg op dag aan de Cannibal Stage stond te doen, maar samen met mij stond daar BRUTUS, een Belgische metal band. Metal, maar toch met een andere insteek dan je doorsnee hardcore band. De band brengt psychedische stonerrock, nog steeds hard, maar goed, met een hemelse zangerer/drumster er bovenop
Joke is een Franse rapper, waarmee meteen het belangrijkste gezegd is. De man had best een goeie flow, maar ik had deze Dour al genoeg matige hiphop gezien om hier nog langer te blijven hangen.
Breton begon ondertussen ook al aan zijn optreden in La Petite Maison dans la Prairie , dus moest ik me gelukkig snel daarheen haasten. De groep brengt een soort soft electro en heeft enkele goeie songs achter de hand. Al komen die vooral van hun eerste plaat uit 2012. Op Dour klonk het geheel jammer genoeg vaak wat te hol, met te zware bass en te veel elctronica. Jammer want van dit optreden mochten we toch echt wel meer verwachten.
Het optreden van King Khan & the Shrines in enkele woorden omschrijven is eigenlijk onmogelijk, maar kom, here we go.. Volgens Wikipedia speelt de band garage rock en psychedic soul, maar ook dat dekt de lading bijlange niet. Qua outfits, gekheid en ambiance kent de groep geen gelijke. Het optreden gaat als een raket. Rock, funk, blues, soul en pyschedelica echt alles passeert de revue. De beste show van dit jaar en wat een zalige zot die King Khan!
Joey Bada$$ en Connan Mockasin stonden op hetzelfde moment geprogrammeerd, dus dat werd kop of munt. Bij kop mocht ik gewoon in de buurt van La Petite Maison dans la Prairie blijven rondhangen en wachten op Connan Mockasin. Bij munt kon ik me naar de Jupiler Boom Box begeven om daar Joey Bada$$ te gaan checken. Eindelijk wat hippe, nieuwe en alternatieve hip-hop op de Dour affiche! Later op de avond stond normaal gezien ook nog Tyler, The Creator gepland, maar die moest jammer genoeg verstek geven. Gelukkig hoefden we niet lang te treuren want Coely werd uit de hoed getoverd om de Boombox in vuur te komen zetten.
Soit. Kop. Connan Mockasin een rare snuiter noemen is een lichte understatement. De hele band straalt trouwens dezelfde leuke, creatieve eigenzinnigheid uit. Het optreden leek één grote psychedelische trip, die jammer genoeg verstoord werd door technische problemen. Gelukkig trok de band zich daar weinig van aan en zo was het slot zowaar nog beter. Prince leek nooit ver weg, volgens mij stond hij zelfs ergens om het hoekje goedkeurend te knikken.
Kaiser Chiefs zijn een echte festivalband, de Britse indie rockers staan garant voor een pokkegoeie live show met enkele felle meezingers en frontman Ricky Wilson als de absolute smaakmakers. En dat was ook dit jaar niet anders. Als een wervelwind raasde hij over het podium, op versterkers en in lichtmasten. Technici moeten het ontgelden, het publiek moest dansen. Zelfs in het Frans mende Ricky de massa, tot en met het slot! “Merci beaucoup et bonsoir!“ zo klonk het. Insgelijks jongen, insgelijks!
Tijd voor een ouderwetse portie indie rock. Blonde Redhead zag ik ooit, in 2001, al eens op Dour. In een ander tijdperk dus, een tijdperk waarin de band toch wel wat anders klonk. Sinds enkele jaren klinken ze softer, iets commercieleer misschien, zonder slecht te willen klinken. De band zal altijd wel experimenteel alternatieve rock blijven spelen, maar die klinkt de laatste tijd toch iets electronischer, iets gepolijster, maar dat kan dus helemaal geen kwaad. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar goed klinkt het wel. De schaarse belichting straalde dezelfde sfeer uit als de muziek. Wel benieuwd naar het binnenkort te verschijnen nieuwe album.
En toen was de avond nog lang niet gedaan. Phoenix en daarna Boys Noize mochten The Last Arena afsluiten en elders kon er nog lustig met de benen gezwierd worden op onder andere een hip-hop set van A-Trak, Mr Oizo en Buraka Som Sistema. Maar voor mij zat de beste Dour in jaren erop, kapot, moe maar voldaan! Topfeest Dour 2014 écht, topfeest! Vier dagen aan een stuk sterke optredens gezien, vooral dan van de jonge garde, in een zalige ambiance, en dat alles met een lach en een traan, met regen, modder en zon. Meer van dat zou ik zeggen, volgend jaar misschien wel vijf dagen aan een stuk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2014 – zaterdag 19 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-19
Jelle Berden
Dag drie kondigde zich aan als een wat rustigere dag. Zoals steeds op Dour werd er weer een mooie mix gevonden van nog te ontdekken groepen, bands die net doorbreken en bands waarvan we soms denken, écht, treden die no? op. In diezelfde volgorde spot ik zo met het blote oog TRAAMS en Shigeto als ‘live nog niet aan het werk gezien’, dan Forest Swords en Jagwar Ma als de breakthrough artists en de oude rotten van Cypress Hill en Maxïmo Park om het lijstje af te sluiten.
TRAAMS is een Britse garage rockband en dat zullen we geweten hebben. Veel lawaai vroeg op de dag is meestal geen winnende combinatie, en in het begin van het optreden worstelden de jongens ook nog eens met het geluid. De zanger stond er wat tegen zijn zin en het publiek wist ook niet goed wat te denken van het energieke gitaargeweld. En net toen ik dacht dat TRAAMS begon open te bloeien, de muzikale stukken werden langer, geflipter en… beter, was het gedaan! Goed slot voor een voor de rest matig optreden.
In de Dance Hall stonden Soom T & Jstar op het menu. Soom T is een exentrieke, kleine vrouwelijk dub MC met een zeer herkenbare stem, en een heerlijke flow. DJ Jstar strooide de beats, van dub over reaggae tot punjabi en miss Soom T rapte daar vrolijk en onnavolgbaar overheen. Nog maar net wakker en al meteen op een heerlijk feestje aangekomen. Een echte aanrader!
Op nummer één van mijn to-do-list vandaag stond Forest Swords. Na een paar heerlijke EP’s en een meer dan uitstekende plaat ben ik onvoorwaardelijk fan van de totaal eigen sfeer en sound die de Britse jongeman creëert. Live wordt hij bijgestaan door een bassist terwijl hij zelf aan de knoppen draait en gitaar speelt. De band brengt een mix van donkere elektronica, duistere dub en magisch gitaarspel. Ze lijken wel een soundtrack te spelen van een nog te schrijven geweldige spooky western. Met een specifiek, angstaanjagend, overweldigend klankenpalet blazen Forest Swords je helemaal van je sokken. Checken die handel!
Ondertussen liet Shigeto zijn drumduivels los in de Jupiler Boom Box. Deze Amerikaan zit op het geweldige independent label Ghostly International en brengt elektronische muziek, .. Live drumde de man terwijl de computer z’n beats de tent instuurde. Geweldige ritmes zorgden voor een mengelmoes van electro, jazz en soul. Aan een geweldig ritme drumde Shigeto de massa in beweging, geen ontkomen aan.
In La Petite Maison dans la Prairie was het de beurt aan East India Youth, synoniem voor Willian Doyle, die een soort experimentele synth-electro pop brengt. De jongeman staat alleen op het podium met een micro, een paar instumenten en een grote hoop elektronica. Daaruit distilleert hij prachtig opgebouwde ambient songs die je langzaam overvallen. Laag voor laag bouwt hij iets op, speelt hij een stukje en zingt er mooi overheen. Na de plaat was ik niet echt overtuigd maar live was East India Youth al een pak overtuigender.
Cypress Hill kan je moeilijk een onbekende noemen in het hip-hop genre. De band verkocht, vooral in de jaren negentig, massa’s albums. Maft voor een band waar echt bijna iedereen maar één nummer van kent. Op Dour staan wel vaker wat vergane glories hip-hop artiesten, bezig aan een misschien wel laatste geldinzamelronde, maar dit optreden was echt overbodig. We weten ondertussen wat ze kunnen, en vooral wat ze niet kunnen. Aan de massa op de weide te zien dacht veel volk daar blijkbaar anders over, maar toch was ik al terug op weg naar de Boombox.
Daar stond BADBADNOTGOOD op het podium. Dit Canadese niet-zo-typische-jazz trio is één van de favorieten van LeFtO en al voor het tweede jaar op rij van de partij. Een pianist, drummer en bassist spelen, toveren en improviseren er een mix van dance, jazz en electronica. Nummers gaan minuten door en weten telkens weer het publiek te overtuigen en mee te slepen. Eén van de ontdekkingen dit jaar op Dour.
Jagwar Ma is een jonge Australische dance band die stevig de kaart van trekt van de experimentele psychedelica. Een scheut trip-hop, synth-pop of rock hier en daar en dat alles klinkt ongemeen goed en zwoel! Dansen moest je doen, en luisteren moet je doen, naar ‘Howlin’, hun debuutalbum!
Girls in Hawaii stond al voor de vijfde op Dour, de eerste keer ondertussen al 12 jaar geleden. Deze Waalse indie rockband is een vaste klant op festivals, en dat hoor je eraan. Hun eerste album deed het wereldwijd heel goed en zorgde voor een pak ervaring. Live doen ze me altijd heel hard aan Grandaddy denken, de light versie weliswaar, maar toch heel heel degelijk. De band kapte er om privé-redenen in 2010 mee, maar is sinds enkele jaren terug, een meer dan geslaagde comeback waarvan ook Dour dit jaar kon genieten.
The Hives mochten The Last Arena afsluiten en stonden tot mijn verrassing voor de allereerste keer op Dour. De Zweden staan immers bekend om hun uitstekende livereputatie. Misschien wel meer dan voor hun muzikale uitspattingen. Alles en iedereen moet mee met het explosieve gitaargeweld. Maar toegegeven hun zwart-witte kostuums en ongelooflijke arrogantie werken inderdaad wonderwel op het podium. Rock ’n Roll quoi! Uit de oude doos, met een grote ijdeltuit voorop. Technici verkleed in ninja’s die constant kabels moeten herleggen en gitaren aangeven, een crowdsurfende zanger die er echt helemaal tegenaan gaat. “We are the Hives, and you are not”, gaf hij ons nog mee, “so we will all have to live with that!”
Een derde dag Dour waarop vooral de jonge garde me helemaal kon overtuigen, Jagwar Ma en Forest Swords waren echt maft goed en oude hiphoppers mogen volgend jaar gewoon thuisblijven. Afgesproken?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2014 – vrijdag 18 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-18
Jelle Berden
Vroeg op post de tweede dag van Dour voor wat op papier alvast een muzikale topdag beloofd te worden. Van ’s ochtends vroeg tot een stuk in de nacht staan er echt lekkere namen op de affiche. Van de youngsters Fakear, Intergalactic Lovers en Raving George tot top festivalgroepen als Band of Skulls, Hercules & Love Affair en Little Dragon tot gevestigde waarden als NAS, Channel Zero, en Paul Kalkbrenner. Spek voor ieders bek.
En beginnen doen we met een knaller van een opener. De zwoele electro van Fakear paste perfect bij de temperatuur in de Jupiler Boombox. Lekkere beats met een trip hop sausje in een zinnende hitte. Heel wat exotische, oosterse klanken in deze perfecte openingsset, met ook nog eens heel goeie vocals en een dito opkomst ondanks het vroege uur.
Op de Cannibal Stage was ondertussen Diablo Blvd. al aan zijn show begonnen. Niet echt mijn ding, maar na lovende recensies toch besloten eens gaan kijken naar de heavy metal groep onder aanvoering van frontman Alex Agnew. En ja, die doet dat best goed, zoals de hele band trouwens, maar dan wel zonder ook maar één keer verrassend uit de hoek te komen. Old school heavy metal uit het boekje, inclusief trage 80’s songs à la Guns ‘n’ Roses, en headbang momenten in overvloed, qua roepen viel het nogal mee..
De jongens van Psycho 44 mochten The Last Arena openen met een stevige portie punk rock, maar op dat uur van de dag was dat nu niet meteen een cadeau. Volgens mij had de band elders beter tot zijn recht gekomen, maar dat lieten ze alvast niet aan hun hart komen. Er werd gedanst, gelachen en het publiek werd uitvoerig bedankt voor het vroege feestje.
In La Petite Maison dans la Prairie stond The Feather geprogrammeerd, maar die vielen net als hun naam al deed vermoeden wat licht uit. Dromerige softpop met veel percussie en xylofoon van deze 7-koppige band onder leiding van Dan San frontman Thomas Medard.
Onra is een Franse beatmaker pur sang. Hip-hop, soul, jazz of funk, de man draait er zijn hand niet voor om. Zeer dansbare live-set die met zijn zomerse klanken perfect paste bij het klimaat op Dour. Disco in the summertime!
Het vreemde Kadebostany was nog een echte ontdekking. We worden verwelkomd in de Republique of Kadebostany, een knotsgekke feestrepubliek zo blijkt. Een blazers sectie, gitarist en zangeres, allen in semi militair uniform en een showman in leather achter de knoppen en percussie zorgen voor een visuele new-dance/electro-pop trip. De gitarist schudde swingende solo’s uit zijn mouw en het publiek wou alsmaar meer!
Intergalactic Lovers heb ik de laatste jaren al vaak aan het werk gezien, maar zo goed als hier op Dour was het nog nooit. De band is echt enorm gegroeid, met als bewijs hun meer dan uitstekende laatste plaat ‘Little Heavy Burdens’. Frontvrouw Lara Chedraoui verkeerde in bloedvorm voerde haar troepen aan; Zwoel, sensueel en dromerig, net als de hele set.
Skip the Use op de mainstage klonk van ver als een lichte doorslagje van Bloc Party, met een veel te energieke frontman voor de geleverde muziek. Dancy poprock. Toen het publiek massaal gehoor gaf aan de oproep om met z’n allen van voor naar achter te beginnen rennen had ik al helemaal gezien.
Het Brusselse Hiphop collectief La Smala had zo te zien en te horen een pak fans meegebracht naar Dour. De vijf MC ’s brachten een verzorgde, vette rap show van Belgische bodem, nice!
Op de mainstage was het de beurt aan rapper Raekwon, lid van de Wu-Tang Clan en old school hip hopper par excellence. “The Chef” bracht een lekkere, laid back hiphop set, niets nieuws onder de zon, maar dat hoeft niet altijd op Dour, zeker al niet als het over oude rotten uit de hiphop branche gaat, never teach an old dog new tricks enzo…
Even de Dance Hall binnen om te genieten van een kort stukje Hercules & Love Affair. Alsof het buiten nog niet warm genoeg was zorgde de disco house sound van de vrolijke bende voor het warmste moment van de dag. Stilstaan is onmogelijk op deze perfecte mix van dance en house.
Je weet waar je aan toe bent als je naar een show van Band of Skulls gaat kijken: stevige, goeie, typische gitaar rock uit de niet de niet eens zo oude doos, luchtgitaar momenten in overvloed en vet goeie songs en riffs, en weet je wat het goeie was? Dat was exact wat we kregen! Op het einde was iedereen die toevallig in La Petite Maison verzeild was geraakt fan, zeker weten.
Het frisse, Zweedse Little Dragon stond al voor de derde keer op Dour, en was op papier één van mijn favorieten voor vandaag, maar live konden ze me echt niet overtuigen. De leuke poppy songs van de albums werden live vooral electronisch ingekleurd, waardoor de sfeer helemaal anders was. Zware beats namen het voortouw en zorgden ervoor dat het soms echt moeilijk was om de nummers te herkennen. Op zich is daar niets mis mee, maar op deze manier klonk het echt te bizar, met vaak geforceerde improvisaties en een frontvrouw die zich weinig aan te trekken van alles en iedereen rond haar.
Channel Zero rockte als vanouds, maar dan met vooral nieuwe songs. Niet slecht, verre van, maar eerlijk, iedereen stond te wachten op songs als “Black Fuel” en “Help”, maar pas op het einde werden deze grote kanonnen van stal gehaald. Strakke set van de Belgische metal trots.
Rapper NAS kwam op de main stage ondertussen de twintigste verjaardag vieren van zijn classic hip hop album ‘Illmatic’. Speciaal voor deze verjaardag brengt hij een special edition uit van de plaat, en kwam hij zijn oude kunsten nog eens tonen aan het Belgische publiek. En NAS deed dat voortreffelijk, de man bracht een show vol ‘real hip-hop’ zoals hij het zelf zei, en daar kan ik verder niet veel aan toevoegen.
Paul Kalkbrenner mocht de main stage afsluiten en aan de massa op de wei te zien stond iedereen de Duitse superster op te wachten. Met zijn bekende techno sound zette hij al snel de massa in beweging. Reeds voor de derde keer op Dour, maar minder overtuigend dan de vorige keren. Vele nummers klonken naar mijn mening te plat, snel of gewoonweg fout. Maar misschien gaan techno en ik ook gewoon nooit hele goeie vrienden worden.
Zo, de tweede hete dag van Dour goed overleefd! Enkele echte toppers gezien waarbij me spontaan Lara van Intergalactic Lovers voor de geest komt. Fakear kan ik iedereen aanraden en Channel Zero is waardig aan het ouder worden, goed zo!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2014 – donderdag 17 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-17
Johan Meurisse
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over verschillende podia. Een paar kleine bijkomende podia sieren nog het geheel .
…Een Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , uitzinnige taferelen, zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes , de hitte , de regen als aangename verfrissing en nachtelijke DJ taferelen …
We staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is. 195000 bezoekers vierden de 26ste Dour. Een bezoekersrecord.
… Op de eerste dag stonden we stil bij veel knoppengefreak , naast de gekende ‘mishmash’ van stijlen … Een overzicht van ons parcours …
dag 1 – donderdag 17 juli
In de muzikale puzzel die de organisatie ons serveert , valt het eerste stukje Son Lux, rond de Amerikaan Ryan Lott. Deze do-it-all/keys/knoppendraaier kwam in de spotlights met de recente cd ‘Laterns’, een geheel van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . Hij tovert een fascinerend , hemels toegankelijk geluid op z’n schuin geplaatste keyboard, en experimenteert met schurende , knarsende sounds en bleeps; ze krijgen een extraverte push en dansmove door de gitaar/basstunes en de percussieve ritmes. De drie gaan ervoor, wat de aandacht verscherpt en het materiaal naar een hoger niveau tilt . De muzikale complexiteit en finesse gaan hand in hand en dat werd sterk gewaardeerd op deze broeierige namiddag . Son Lux kreeg na de uitgebreide clubtour nu ook het festivalpubliek mee …
Minder volk dan verwacht in de namiddag om de intens bezielde , theatrale indie/synthwavepop van Future Islands te zien . De prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de pas verschenen nieuwe vierde cd ‘Singles’ zorgde voor de definitieve doorbraak, maar hier moeten ze nog onze Franstalige vrienden voor zich winnen . De single was zeer zeker een hoogtepunt , de rest intrigeert voldoende door de intense opbouw, de groove, de aanstekelijke, dromerige ritmes en de diepe stuwende basstunes doordrongen van elektronica, die de songs ‘ansich’ sterken. De goed afgetrainde en gespierde Samuel T. Herring zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze de nummers aaneen . Zijn vocals kunnen alle richtingen uit en pushen op bezield emotioneel, indringende wijze songs als “Back in the tall grass”, “Balance” en “Tin man long” vooruit . Hij weet het publiek te betrekken bij de songs en hotst heen en weer op het podium. Kortom , een gevoelige , onheilzwangere , opwindende sound in z’n totaliteit hadden we met de nodige switchs, wat de set uitermate boeiend maakte.
Het ‘back to basics’ geluid van het sympathieke duo Laura-May Carter en Steve Ansell, Blood Red Shoes werd al vroeg goed ontvangen . In die verzengende hitte drammen ze door, wat te waarderen was. We krijgen onversneden rauwe , broeierige en intens gevoelige rock, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen of een samenzang. Als vanouds ging het duo energiek, gedreven te werk , waarbij het materiaal een huppelende , dartelende ritmiek had …
Natuurlijk werd af en toe het gaspedaal eens losgelaten. De recente titelloze vierde cd brengt onstuimigheid, gruizigheid en melodie samen. “The perfect mess” en “An animal” zijn kleppers hier maar het zijn vooral nog de oudjes “I wish I was someone better” en “don’t ask”, die het meest herkenbaar waren.
Door het feit dat we één van James Blake’s invloeden , SOHN gezien hadden in de AB , kozen we voor Chet Faker die kwam overwaaien uit Australië met z’n huiverende triphopsounds en rollende (post) dubstep/basstunes. Net als wij was hij onder de indruk door de volle dance hall; de dampende funkgrooves en de zwaardere , lome beats zorgden voor de uptempo’s, zoals de “No Diggity” cover. De sfeervolle sounds met zalvende beats gaven een zomers zwoel ‘onthaasting’ loungy gevoel . Ook de paar solo gespeelde nummers viel het publiek voor. In het tweede deel kregen we nog meer het aspect van een ‘nightcity’ trip …
Redelijk wat volk werd opgefokt in de set van Soulfly , de band rond Max Cavalera , die in een vorig leven Sepultura bepaalde . Soulfly moet het vooral hebben van “Arise” , “Refuge/resist uit de Sepultura keuken, en “Eye for an eye” , “Jumpdafuckup” om het volk bij de leest te houden . De songs mogen krachtvoer zijn, de vonk sloeg niet echt meer over om jonge metal fans naar zich toe te trekken , ook al graaft Cavalera vocaal diep, zet hij een Rode Duivels muts op en laat hij zijn jonge familieleden optrommelen om een danspasje te wagen .
Veel belangstelling was er om ondergedompeld te worden in het geluidstapijt van het Londense duo Mount Kimbie , die een brug tracht te slaan tussen elektronische sounds , soundscapes en sing/songwriting . De elektronica en de live instrumentatie gaven deels een bezwerende , vettige aanstekelijke groove , en deels behielden ze die trancegerichte sounds. Het klinkt best aangenaam en de sound oversteeg alvast hun princiep van ‘dansmuziek voor in de huiskamer’ , door de percussieve ritmiek die het geheel durfde op te zwepen. Op die manier waren songs als “Carbonated” , “Fallout” en “Fields” een ongelofelijke live ervaring.
Bij onze Franstalige vrienden wordt het nieuwe project Detroit sterk onthaald . Hun optreden in de AB enkele maanden terug was in een mum van tijd uitverkocht . Dit is een samenwerking tussen Bertrand Cantant (leadzanger van Noir Désir, sinds 2012 terug de draad heropgenomen) en Pascal Humbert , die los/vast als bassist deel uitmaakte van 16 Horsepower en Woven Hand . ‘Horizons’ was het resultaat. Voor de doorsnee Vlaming is Detroit relatief onbekend. Live een full band, die een reeks intens meeslepende, broeierige rocksongs bracht in het Engels en in het Frans; op het achterplan zagen we allerhande (zwart-wit) projecties . Voldoende belangstelling was er alvast op de Mainstage en voor ons persoonlijk een aangename kennismaking.
De dance maakt zich gaandeweg meester op Dour en het avondlijk , nachtelijk belangstellenden neemt toe . Op die manier is er een volle tent voor The Subs die een nieuw album ‘Hologram’ uithebben en terug op tournee zijn, alsook voor Darkside feat Nicolas Jaar & Dave Harrington …
Moeilijke keuze als je beiden wil zien , dus namen we een halfuurtje Subs mee , die met “Concorde “een warmer voller geluid laten horen in hun gekende elektroclash . In no time werd de massa opgezweept en de tent nog heter voor een party … Wordt vervolgd …
We namen iets meer mee van Darkside (feat Nicolas Jaar & Dave Harrington), die vorig jaar verbaasden met hun ‘spaced out rock’ in de AB, Brussel . Hun samenwerking geeft vonken en werkt aanstekelijk . Chemie dus! In een sober belicht maar belangvol decor worden hun donkere hypnotische trance sounds laag per laag opgebouwd , hebben rollende beats, stuiptrekkingen , durven exploderen en kunnen ondergedompeld in psychedelische , funky , bluesy jams . Het duo gaat vrij om met het materiaal van ‘Psychic’ , en bereiken met “Golden arrow” een hoogtepunt.
Op het hoofdpodium konden we wat op adem komen door de zalvende, dampende beats en lounge van Bonobo . Het combo onder opperaap Simon Green was onder de indruk van de vele aanwezigen hier en werd enorm geapprecieerd! Hij is bezig aan z’n keys en mengtafel ; zijn elektronische sterkte werd nog aangevuld met een full band van bas, gitaar, drums , flute, sax, klarinet , wat de sound breder , dieper maakte en soulvoller werd door de support van een vocaliste.
Bonobo creëerde een fundament van downbeat , laidbacklounge , jazzy trip hop en postrocksounds wat soms inwerkte op de dansspieren, en uiterst aangenaam en aantrekkelijk was …
En dan konden de jong gegadigden de nacht in tot 5u in de morgen om nog een pak artiesten en DJ’s hun beats’n’sounds over zich te laten rollen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Gent Jazz Festival 2014 - Up to New York
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-19
Lode Vanassche
Onze Gentse Puerto Ricaan – wat haat hij die titel – die nu in New York toeft Gabriel Rios valt absoluut niet in een vakje te stoppen, heeft al uit verschillende vaatjes getapt en ook verschillende pareltjes voortgebracht. Met het nodige relativeringsvermogen en humor vroeg hij het publiek niet flauw te vallen van de hitte en toch de tent te betreden. Een uitgebeende opener “Voodoo Chile” van Hendrix voorspelde wat zou komen: Pure soberheid of sobere puurheid. Een mooi gebrachte “Broadday Ligh” frustreerde Gabrial ietwat omdat de verzengende warmte zijn gitaren steeds deed ontstemmen. Bovendien begon het geroezemoes de stiltes in de set wat te overstijgen. Gelukkig konden Rios en Co zich hernemen met een mooie “Gold”. Hij bedankte zijn publiek die bereid was in dergelijke weersomstandigheden van zijn kunsten te genieten.
Gabriel Rios (gitaar, zang), Ruben Samama (bas), Amber Docters van Leeuwen (cello)
Durfal José James opende met de gevatte opmerking niet dezelfde ‘shit’ als vorig jaar te brengen. Nochtans was hij verantwoordelijk voor een van de betere momenten van vorige editie. Onze gentleman mag het dit jaar nog eens overdoen met zijn nieuwe ‘No beginning no end’ onder de arm. Zeker met zo’n band achter zich. Toetsenman Bowers bracht vakkundig met zijn Hammond de zaal in beweging. James zelf leek zo uit de jaren vijftig gestapt en hield alles perfect onder controle, tot hij zijn voortreffelijke muzikanten een welverdiend toetje gunde en ze heerlijk mochten freewheelen. Voor mij meer dan een kroon op een perfect parcours, voor een ander wat overbodig. Het is wat het is. De gustibus……
José James (zang), Kris Bowers (keyboards), Solomon Dorsey (bas), Brad Williams (gitaar), Richard Spaven (drums)
Op je zestigste als niet direct gelukte James Brown in de goot liggen en enkele jaren later headlinen én afsluiten op één van de 10 beste festivals op deze aardkloot, je moet het maar kunnen. Charles Bradley toont evenveel inzet als emotie en knuffelt liefdevol zijn publiek met de betere soul en funk. Hoewel deze ‘Screaming Eagle of Soul’ dus pas doorbrak op de leeftijd waarop de meesten beginnen uitkijken naar hun pensioen, wordt hij onder de vleugels van zijn begeleidingsband The Extraordinaires alleen maar beter met de jaren. Deze strakke begeleidingsband doet me denken aan The Dap Kings (Sharon Stone). Het gaf een elan die als een vonk oversloeg op een dansende tent. De 'Black Swan' zelf kende dan ook alle trucjes van het soulvak: de micro weggooien, terughalen, knielen, een krachtige oerschreeuw slaken, mensen vooraan het publiek gaan knuffelen ...en slaagt er in the hardest working man in showbussines James Brown naar de kroon te steken. Hij bracht ook , gemeend en zonder in ktich te vervallen, een boodschap van liefde en riep alle verantwoordelijke leiders en politici ter verantwoording van het huidige legio wereldleed en stelde ook de apathie van anderen aan de kaak.
Een muzikaal foutloze set van klein anderhalf uur. Gent Jazz wordt andermaal afgesloten met een serieuze explosie. Zoals Bradley altijd zegt: “Never Give up.”
Charles Bradley (zang), Billy Aukstik (trompet), Alex Chakour (gitaar), Vince Chiarito (bas), Freddy DeBoe (sax), Will Schalda (orgel), Paul Schalda (gitaar & zang), Caito Sanchez (drums & zang)
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 - Zelfs de koperen ploert kan geen roet in het eten strooien
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-18
Lode Vanassche
Dez Mona heeft met hun live-registratie ‘X’ ruimschoots bewezen dat ze ook op het podium hun veelzijdigheid kunnen etaleren. Dit beloofde dus voor hun passage op Gent Jazz. Ondanks het ontieglijk vroeg uur en saunatemperaturen hebben ze zeker kunnen overtuigen. Vaak voelen hun nummers aan als klassiekers en het samenspel tussen gitarist Tijs Delbeke en zanger Gregory Frateur is uitstekend te noemen.
Gregory Frateur (zang), Nicolas Rombouts (bas), Roel Van Camp (accordeon), Sjoerd Bruil (gitaar), Tijs Delbeke (gitaar, keyboards, zang), Steven Cassiers (drums)
Onze Oegandese Brit Michael Kiwanuka brak een tweetal jaar geleden potten en vele harten met zijn debuut ‘Home Again’ en was meteen de nieuwe gedoodverfde revelatie. Hij slaagt er dan ook in dit waar te maken. Zijn passage in Cactus Brugge viel best te pruimen en Gent inpalmen zou geen probleem mogen zijn. Hij begon met “Tell me a tale” zeer overtuigend. Alles is zo mooi, zuiver en toch zo aanstekelijk gespeeld. De warme echte vinylsound lijkt prominent aanwezig en op die manier kabbelt de set rustig verder. Na een sterk begin zorgt Kuwanuka voor een even sterke apotheose. We horen Otis Redding en Bill Withers ineen. Het tempo wordt (eindelijk) wat opgedreven en het langverwachte kippenvelmoment komt er met “I’ll get along”. Hoewel eerder zijn eerste poging om wat tempo te maken met “May This Be Love” (J. Hendrix) euh….. de mist is ingegaan. Besluit: voordeel van de twijfel en een herexamen volgend jaar, maar dan in de intiemere kleine tent.
Sorry voor de flauwe woordspeling, maar BADBADNOTGOOD is zeer goed. Ze beginnen in een halflege tent daar het publiek afkoeling zocht onder de inderhaast geïnstalleerde sproeiers op de terrassen. Maar daar zal snel verandering in komen. Ik hoor drie jonge supertalenten, veel variatie, veel energie, veel gedrevenheid en wat ruwere versie van Jagga Jazzist. Nummers worden vertimmerd tot elektronische opgefokte jazzversies live gebracht met hopen energie en intensiteit. Na Kiwanuka was deze portie energie dus meer dan welkom. De koperen ploert zal geen roet in het eten strooien. Je zou niet zeggen dat ze maar met drie op het podium staan en er wordt danig gecommuniceerd met het publiek dat we ‘Mick Jagger’ gewijs een resem ‘Are You Feeling Good’-s afgevuurd krijgen. De fantastische toetsenist Matthew en de al even fantastische drummer Alexander zijn perfect op elkaar ingespeeld en worden gedragen door bassist Chester. Resultaat: Overtuigend en op handen gedragen door een bloedhete tent. En dit lag niet eens aan de zon.
Matthew Tavares (keyboards), Chester Hansen (electric bass), Alexander Sowinski (drums, samples)
De immer fragiele en frêle Agnes Obel mocht drie jaar geleden na haar schitterend hitje “Riverside” Gent Jazz openen en ging roemloos ten onder aan het eeuwige geroezemoes van het publiek. Haar tweede zit heeft haar met grote onderscheiding doen slagen. Deze Deense schoonheid fluisterde zo puur en overtuigend door haar set, waarbij ze kan puren uit ‘Philharmonics’ en opvolger ‘Avantine’, dat het publiek met kippenvel en al niet anders kon dan bezwijken. Iedere noot, ieder woordje, ieder ademstootje lijken allemaal ingestudeerd deel uit te maken van een groter geheel, wat uiteraard geen ruimte toelaat voor improvisatie en wat hier eigenlijk ook niet aan de orde hoeft te zijn. Het was tot de bisronde wachten om haar schitterende versie van “Close Watch” van een van mijn grote helden John Cale te mogen genieten. Ondergetekende kon meer dan gelukzalig huiswaarts keren.
Agnes Obel (piano,zang), Anne Müller (cello), Charlotte Danhier (cello), Sophie Bayet (viool)
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2014 - De puurheid van een uitverkochte festivaldag
Gent Jazz Festival 2014
Bijlokesite
Gent
2014-07-17
Lode Vanassche
De jonge IJslandse componist Ólafur Arnalds bracht vorig jaar met het fel bejubelde en prachtig getitelde ‘For Now I Am Winter’ zijn derde album uit. Deze atypische muzikant die nog in het voorprogramma stond van Sigur Ros, en die ooit eens kamagurkagewijs iedere dag een song schreef en online zwierde, kwam zijn zobenoemde ijslandse softrock voorstellen maar kon niet echt bekoren. Anthony And The Johnsons kan veel beter de getormenteerde ziel uithangen. Hegarthy blijkt dan ook een van de inspiratiebronnen te zijn van Olafur. Deze veelbelovende neoklassieke componist houdt tevens van punk en hardcore. Vandaar dat er niet academische invloeden binnen sijpelen en het wat poppier wordt. Het spelen met soundtapijtjes en het esotherisch gedoe is uitstekend voor de liefhebbers, voor anderen lijkt het of Olafur te veel heeft gesnoven van de vulkaan Eyjafjallajökull. Eigenlijk gewoon erg mooie muziek die niet direct in een vakje te stoppen valt. Dat heb je nu eenmaal met die IJslanders.
Ólafur Arnalds (piano/electronica), Arnór Dan Arnarson (zang), Bergur Thorisson (electronica), Björk Oskarsdottir, Viktor Arnason, Karl Pestka, Hallgrimur Jensson (strijkerskwartet)
In de jazzscène weet Melanie De Biasio haar publiek al jarenlang te beroeren met haar naturelle, warme en heldere stemtimbre. Haar laatste album ‘No Deal’ bracht haar carrière de laatste maanden in een stroomversnelling. Deze Italiaanse Belg uit Charleroi speelt dus jazz, wat zij eerder blues noemt. Ze is mooi om naar te kijken en mooi om naar te luisteren. Natural beauty en voice overheersen, zodat je steeds meer van haar muziek wil horen en genieten. Het is duidelijk dat er meer dan één Beth Gibbons bestaat. We krijgen een zeer ingetogen en subtiele start. Wat een stem. Zo puur. Het geroezemoes van het publiek maakt snel ruimte voor bewondering en verwondering. Bovendien komt er nog een serieuze portie animo bij vanaf het derde nummer. Uiteraard weer geen voer voor onze puristen, maar ergens toch zéér beklijvend. GentJazz bewijst andermaal dat ze meesters zijn in het programmeren.
Melanie De Biasio (zang, fluit), Pascal Mohy (piano), Pascal Paulus (analoge synths), Sam Gerstmans (contrabas), Dré Pallemaerts (drums)
Ludovico Einaudi staat voor elegante, toegankelijke maar vooral ontroerend mooie pianomuziek op het raakvlak van hedendaags klassiek en minimalisme. De man die de muziek componeerde van het ontroerende ‘Intouchables’ wist het publiek danig te bekoren. Zijn Minzaamheid zelve deed heel wat harten sneller slaan en zorgden bij vele koppels voor een valentijngevoel. Ook hier weer heerlijk hoe naast de verdieping met een half legertje extra muzikanten ook hier elektronica en loops zijn intrede doen. Zeer toegankelijke kruisbestuiving. Ludovico mag ieder jaar komen.
Ludovico Einaudi (piano), Rita Mascagna (viool), Federico Mecozzi (viool, gitaar), Mauro Durante (viool, percussie), Caterina Boldrini (viool), Antonio Leofreddi (viool), Laura Riccardi (viool), Marco Decimo (cello), Redi Hasa (cello), Alberto Fabris (live electronica, elektrische bas), Francesco Arcuri (gitaren, kalimba, steel drums), Riccardo Laganà (percussie)
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Cactusfestival 2014 – maandag 14 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-14
Sam De Rijcke
De traditiegetrouwe vrijdagavondaffiche werd eventjes naar de eerste werkdag van de week opgeschoven gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. En ’s avonds was er heel wat volk samengekomen om de twee headliners Mogwai en Massive Attack aan het werk te zien Drie maal een M : M(innewaterpark) M(ogwai) en M(assive Attack) voor maar liefst 9000 bezoekers . Een vol park dus …
Banks opende deze afsluitende avond. Na een intense werkdag sloten we aan bij de tweede act Austra . Het Canadese electropopgezelschap van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanisn hebben al twee platen uit , speelden al enkele malen in België (LeffingeLeuren, VK, Dok Gent,...) en zijn dus niet aan hun proefstuk toe.. Hier is het vooral de zangeres & haar stem die de aandacht trekken. Hoewel de band het beste van zichzelf geeft, lijkt het publiek weinig enthousiast. De dip midden de set doet ook al niet veel goeds om het publiek mee te krijgen. Maar met nummers als “Reconcil” en “Beat and the Pulse” kunnen ze zeker een groot publiek aan. De volgende keer de beats wat luider en de stem ietsje stiller om het publiek mee te krijgen … (dank aan Simon)
De Schotse postrockers van Mogwai liggen ons nauw aan het hart. Telkenmale als zij een podium bestijgen is dat voor een set die even bezield als intens is. Dit voorjaar nog kwamen wij als het ware alweer in trance met hun inspirerende, innemende en soms ook striemende set in de Franse Aéronef, voor ons absoluut een vijfsterren optreden.
Op Cactus was het iets minder eenvoudig om de festivalweide in te pakken, er moesten immers een hoop Massive Attack fans over de brug gehaald worden, en met louter instrumentale muziek (op één song na) was dit niet zo voor de hand liggend. Ondanks een paar rumoerige ongeïnteresseerden slaagde Mogwai er toch gestaag in om het publiek in vervoering te brengen. Vooral in het tweede deel, waarin wat meer elektronica en zelfs een paar voorzichtige beats kwamen bovendrijven (“Deesh”, “Mexican Grand Prix”, “Remurdered”), gutste er wat bezieling over de Cactusweide. De set van Mogwai was zoals eigenlijk al hun songs zijn, opbouwend en verslavend, langzaamaan werd iedereen mee over de streep getrokken. Ook wij natuurlijk, al hebben we de heren al meer begeesterend geweten (in een concertzaal sowieso). De snerende finale krachttoer “Batcat” was het felle hoogtepunt maar helaas ook het einde van een sterk doch niet onvergetelijk Mogwai optreden. Van ons mochten ze zo nog wat meer op het gaspedaal drukken. Wat wij ook bijzonder jammer vonden, de Schotten lieten hun chef d’ oeuvre “Mogwai Fear Satan” in de frigo liggen, klaarkomen was er deze keer dus niet bij.
Ook op Massive Attack stond geen houdbaarheidsdatum. De band stond met bezieling en overgave te spelen. Die typische intensiteit, spanning en dreiging die telkenmale uitgaan van een Massive Attack concert waren ook hier constant aanwezig. Dit werd nog bekrachtigd met die indrukwekkende videowall waarmee ze nu al jaren hun optredens weten bij te kleuren.
Alleen jammer dat er hier niets nieuws te beleven viel voor wie Massive Attack bij hun vorige doortocht in België, zo een kleine vijf jaar geleden, mocht meemaken. Geen nieuwe songs, quasi dezelfde show en tot onze spijt alweer een flinke greep (5 songs) uit die zwakke laatste plaat ‘Heligoland’ die inmiddels ook alweer vijf jaar oud is. Maar voor de rest : Klasse!
Adembenemend om steeds te mogen vaststellen hoe het reggae icoon Horace Andy een opborrelende parel “Angel” en een innemend “Everywhen” naar hogere sferen zong en hoe Deborah Miller hetzelfde deed met publiekslievelingen “Safe From Harm” en “Unfinished Sympathy”. Miller’s machtige stembereik reek een heel stuk verder dan dat van de wat minder getalenteerde Martina Topley-Bird, maar deze wist op haar beurt toch ook een juweeltje als “Teardrop” de hemel in te loodsen.
De begeestering en de magie van Massive Attack bleken intact gebleven, net als de briljante songs trouwens. Toch lijkt een nieuw album nu wel dringend aangewezen, een band met zo veel potentieel kan niet blijven teren op een weliswaar fantastische back catalogue. Er schuilt immers nog te veel vuur in dit gezelschap en dat mag nu wel eens leiden tot geïnspireerd nieuw werk, en laat ons hopen dat het beter is dan het slappe ‘Heligoland’. Maar eerlijk gezegd, we hebben er na de prestatie van vanavond wel vertrouwen in.
Een uiterst geslaagde afsluiter van deze Cactus editie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2014 – zondag 13 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-13
Johan Meurisse
Op deze tweede dag hadden we een schitterende line-up , van artiesten en bands die eigenlijk enkel en alleen hier te zien waren . Een tweede Cactushoogdag . Uiterst interessant dus …
Cactus werd met de middag geconfronteerd , met een paar fikse regenbuien als de bende Jungle By Night uit Nederland het festival op groovende wijze opende . We pikten zelf in op de ‘desert’ tunes van Bombino. De band van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Ze zorgden ervoor dat de zon meer over het pittoreske festival scheen . En maar goed ook , want hun bedwelmende sound neemt je mee op sleeptouw door de repetitieve ritmiek, de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw en het ietwat brutalere gitaarwerk op z’n Hendrickx . Het combo speelde gretig en reageerde erg ontvankelijk, wat het publiek erg positief onthaalde. De eerste heupwieg en danspas werd gezet en dat deed deugd; op het eind kregen blazers van de heren van Jungle By Night wat ruimte om de gemoedelijkheid te bevorderen.
School Is Cool is z’n jeugdige onschuld ontgroeid bij die tweede (moeilijke) plaat ‘Nature fear’ . Live blijft de band in een grotendeels veranderde bezetting energiek, gedreven en dynamisch. Ook al zijn de nieuwe nummers niet steeds zo evident , ze triggerden door de strakke, directe sound, de overstuurde , percussieve ritmes , de keys en de hyperkinetische leden, aangevoerd door zanger/gitarist/dirigent Johannes Genard . Hij viel al op door z’n kapsel en z’n bokkensprongen. En hij is niet vies van een cynische knipoog naar z’n jarige bassist of zet z’n violiste in de bloemen , gezien ze maar drie snaren op haar viool kon spelen. Muzikaal werd de aandacht verscherpt door het a cappella gestarte “Black dog painting” en zijn ritmiek . School is Cool gaf extravertie aan de nieuwe sfeervolle, broeierige songs en tilde hen naar een hoger niveau ; de integere singles “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” kregen heel wat subtiele geluidjes mee en gewaagde kantjes ontbraken niet. Ze zijn meer toegankelijk, expressief en de intense spanning en dreiging werd draaglijker . Sjiek! Gasten die mogen gelinkt worden aan Mauro’s / Evil Superstars muzikale kronkels! Met oudjes “Warpaint”, “Road to Rome” , “The world is gonna end tonight” en “New kids in town” , meesterlijk door hun positive vibe, kregen ze iedereen aan hun kant …
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij op tournee gaat . De productieve rootsamericana artiest was o.m. al te zien met Bright Eyes , The Mystic Valley Band en Monsters Of Folk. Hij is een man die voor een groter publiek z’n muzikale gedachtenkronkels deelt … Onze bezige melancholicus was deze namiddag met Dawes te zien en puurde uit de Amerikaanse rootstraditie. Sfeervol meeslepende , ingetogen songs, die dromerig , gevoelig zijn en bands als Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel) en Bob Dylan natuurlijk doen opborrelen. We laten de recente perikelen die rond hem geschreven werden links liggen en nemen de uiterst genietbare songs ter harte ; het gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem nemen een prominente rol in . De dramatiek van Bright Eyes werd afgewisseld met z’n solowerk; ook Dawes kreeg zelf ruimte om een eigen nummer voor te stellen . Oberst respecteert met wie hij op tournee gaat . We werden in zijn leefwereld ondergedompeld met “Awe are nowhere & its now” , “Old soul song” , “Lover I don’t have to love” en “Another travelin’ song” (hoe hij festivals ervaart en verteert). De instrumenten werden ten volle ontplooid op “I got the reason” en “Lua”, extraverte ‘on the road’ prachtnummers die op overtuigende wijze de emotievolle set besloten.
Intergalactivc Lovers rond de bevallige Lara Chadraoui, hebben nieuw materiaal uit, wat al enorm goed werd onthaald . Er was hier veel volk aanwezig om deze beloftevolle band te zien. Inderdaad de kunst van het songschrijven zit er in. Een goed uur kregen we charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie hebben. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale . De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag worden .
Een graag gezien gast in ons landje is Mark Lanegan en Cactus was dan ook meer dan fier hem te kunnen strikken met z’n band . Trouwens met Afghan Whigs als één van de closing acts was het zeker een uitgelezen kans hem mee te programmeren . Toch altijd wel een aparte verschijning, die Lanegan . Zijn getekend bleke gelaat schuwt het zonlicht , hij is steevast in ‘t zwart , met muts of pet op (vanavond met muts!) , en als vanouds is hij gekluisterd aan z’n microstatief. De muziek: donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . We hadden een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , in ‘een Bruges city never sleeps’; het zijn innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , gedragen door z’n rauwe , hese ‘brombeer’ stem die jarenlang geteisterd was door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “Harvest home”, “Riot in my house”, “The Gravedigger’s Song” naar rustpuntjes “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” , “Hit the city” en “Methamphetamine Blues”, waar zelfs Greg Dulli , vocaal een tandje bijstak, en de muzikale dialoog aanging met Lanegan. Een eerste glimlach verscheen . Een uitgebalanceerde imponerende set . ‘Thank you very much’ prevelde Lanegan tussenin. Avondlijke Pracht!
En de avond valt definitief bij de tunes van Afghan Whigs . Schitterend dat Cactus hen samen met Lanegan kon strikken, wat een dubbel feest werd! Ook deze ‘men in black’ zijn sinds twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam zelfs een nieuwe plaat uit ‘ Do to the beast’. De souluitstapjes zijn tot een minimum herleid. Afghan Whigs van Greg Dulli ging volop voor de rock. Ze zette een messcherpe, strakke, krachtige set neer . De nieuwe “Parked Outside” en “Matamores” meten zich meteen aan de oudjes “Fountain & fairfax” en “Going to town” , die al vroeg in de set een eerste hoogtepunt vormden . Een diep getrokken, pakkende, emotievolle, broeierige sound alsof twintig jaar Afghan Whigs nog eens verdiende los te barsten, te exploderen , en dat zeker met “Debonair” , dat mooi midden in te set zat . Het nieuwe “Algiers”, “The lottery” en “Lost in the woods” toonden dit zeer zeker ook aan door die extatische uithalen . Vioolpartijen vulden aan en cirkelden omheen de nummers .
Een erg gretig spelende band en een Dulli in de spotlight , die de ziel uit z’n lijf schreeuwde. Ook Lanegan kwam erbij, het intense “The stations” werd gespeeld , eentje van de samenwerking tussen beide heren, de Gutter Twins.
Een schitterende finale van de heren kregen we , die met het opbouwende snedige “Faded”, waarin een stukje eerbetoon aan Bobby Womack “Across 110th street” te horen was , voor velen de tweede dag besloten .
Een verdomd sterke line up hadden we toch, die op feestelijke wijze definitief werd besloten door het Canadese Caribou van Dan Snaith , die al een tiental jaar bezig zijn . Het elektronicagezelschap geeft hun materiaal live een leuke , frisse , aanstekelijke, opzwepende en bezwerende punch; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers, zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. De nummers werden smaakvol ontvangen en zetten de mensen vooraan en aan de togen in beweging . Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . Caribou zal zeerzeker herinnerd worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2014 – zaterdag 12 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-12
Johan Meurisse
De bezoekers lieten het wisselende weer de eerste twee dagen niet aan hun hart komen en maakten er al bij al een leuk , muzikaal en familiaal weekend van.
Muzikaal een grand cru wat de organisatie de drie dagen programmeerde . De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid.
‘Hear, See, Feel the world’ luidt het credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek.
Cactus serveert muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche en hier kon je bands en artiesten zien die enkel en alleen hier stonden , wat een mooi aanbod was dus …
Voor de eerste maal ging het festival niet op vrijdag van start , maar de zaterdag , gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. Op die manier werd de gekende vrijdag opener een afsluitende maandagavond editie . Kwestie van sleutelen aan je weekend …De organisatie kon hoe dan ook alvast tevreden terugblikken …
Het 33ste Cactusfestival klokte af op 26.000 bezoekers, gespreid over de drie dagen.
dag 1 – zaterdag 12 juli 2014
Champs en Coely gaven het startschot . We sloten aan bij de Duitse indietronica nerds The Notwist .
We kunnen meegeven dat Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene. De cd ‘Down like gold’ brengt hen terecht wat meer in de spotlights. Het dromerige materiaal zorgt voor een rustige, gemoedelijke start.
Moedige Coely . Zij is een taaie . Goed hersteld van de appendix operatie kon ze na de cancel op RW er terug tegenaan op Cactus. De 20 jarige Antwerpse met Congolese roots staat garant voor wilde , militante en zalvende hiphop/r&b. “Ain’t chasing pavements” is er eentje die we koesteren …
Enfin , op die manier konden we aansluiten bij de derde act van de dag The Notwist , die al ruim tien jaar rustig de tijd nemen te werken aan nieuw materiaal. De set stond in het teken van de recente ‘Close to the glass’. De elektronicawizzards leven zich uit op die knisperende sounds en de kraak/bleeps experimentjes. De nummers zitten ingenieus in elkaar , verrassen, scheuren en schuren . Er is oog voor detail . “Kong” en “Into another” hebben een aanstekelijke groove , wat zich verderzet in het tweede deel van de set met een herkenbaar “One with the freaks”, “Pilot” en “Pick up the phone “. In openlucht was het geen makkelijke klus hun ‘arte’ pop elektronica optimaal te ervaren , maar toch , veel volk vooraan die de Notwist een warme support bieden.
De Amerikaanse sing/songwriter M. Ward heeft al een pak platen uit . Deze moderne troubadour had een full band achter zich en gaf z’n rootsamericana bepaalde momenten een broeierige , hitsende rockende punch . Ze worden gedragen door z’n lichthese , doorleefde stem . Z’n gitaarspel kreeg voldoende ruimte en hij betrok zo goed mogelijk het publiek bij z’n materiaal. De songs “Me & my shadow” en het intense “Chinese translation” waren spannend en konden dan ook rekenen op een sterke respons. De ideale matinéemuziek op een zaterdagnamiddag om in de Admiraal mood te komen.
.. Indedaad onze Admiraal aka Tom Van Laere (Admiral Freebee) is er terug bij en hij leverde met een blazersectie een stomend rock’n rollfeestje . Een heerlijk boeiende set waarbij de gekende singles “Nothing else to do” en “Breaking away” van de laatste ‘The great scam’ net voor die warme melancholie en levendigheid zorgen . Die elementen kenmerken de sound van de Admiraal , die in z’n rijkelijk gevulde carrière van vijf cd’s kon terugblikken, broeierige retrorootspop/americana, met de gekende grooves en sfeervolle ingetogenheid. We hadden een piek door nummers als “Always on the run” , “Bad year for rock’n’roll”, “Einstein brain” , “Living for the weekend” , “Get out of town”, “ Oh darkness” en “Rags’n’run” , ondergedompeld in die kenmerkende, Neil Young gitaarstijl, – effects en dampende funk . Door de piano, de keys , de toegevoegde blazers en zijn doorleefde , expressieve zang drong nog meer emotie en kleur door in de sound.
Opnieuw geluidskunst kreeg je door Jamie Woon , die nog vóór het vallen van de avond optrad . Het was geen makkelijke klus een nachtelijke sfeer te creëren met die lome , donkere huiskamerpop. Woon kwam in de belangstelling met ‘Mirrorwriting’ en bracht pop, soul, trippop en dubstep dichter bij elkaar , en nestelt zich ergens tussen James Blake en Burial. De oudere, bekende nummers “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda” konden rekenen op de meeste respons . Ze vallen op door de diepe basstunes, en werden vanavond in een beperktere swing’n’groove gespeeld. De handclaps tilden ze naar een hoger niveau. In het najaar verschijnt nieuw materiaal en we kregen al een paar sfeervolle songs te horen, onder z’n zachte , zalvende , soepele stem. Opvallend was dat de sing/songwriting van Woon op het voorplan trad. Hij speelde een drietal nummers solo zelfs . Toegegeven, niet steeds even spannend , maar z’n muzikale ‘nightcitytrip’ tussen Notwist en het maandag geprogrammeerde Massive Attack in , was zeker niet mis …
Maar het echte dansfeest kwam van Arsenal , die na RW vorige week , een golvende beweging verwezenlijkten aan het Minnewaterpark . Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel , garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. En dat werd enorm sterk onthaald . Een goed uur feestte Cactus met pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg , en dat was hoogst nodig op deze overtrokken zaterdag. We kregen variatie genoeg en het ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats .
Zonder twijfel kleurde Arsenal de avond met hun ‘feelgood’ music. “Temul” (met de Deense schone Lydmor) , “Saudade”, “Longee” , Black Mountain”, en in de closing final “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Not yet free”, “Melvin” en “Lotuk” , die een Bros‘ “When will I be famous” riffje kenmerkte , zorgden voor dié ultieme extase .
Arsenal hitste het publiek op met langgerekte ‘oohs’ en ‘aahs’ en de oneliner van Roan ‘U was weer heel erg mooi’, ging erin als zoetenkoek . Een volle Cactus hier …
Selah Sue is helemaal terug . De Leuvense zangeres legt momenteel de laatste hand aan haar tweede album , en na Cactus werden dit weekend ook enkele clubconcerten gepresenteerd. Enfin , om maar te zeggen dat de organisatie al een exclusiviteit vast had . Een kleine drie jaar debuteerde ze met haar titelloos album , en ondernam ze een heuse tour van meer dan jaar lang . De klassedame heeft een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Die dampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep in vette, ingetogen en gevoelige tracks kregen we natuurlijk in haar ouder werk als “This world” , “Fyah, fyah fyah “, “Black part love”, Ceelo Greens “Please, “Crazy vibes” , “Raggamuffin” en het afsluitende “Crazy sufferin’ style”. Uiterst genietbaar, bezwerend en groovy .
Een gezonde dosis nervositeit ervaarde ze om hier terug te zijn, waarbij ze enkele nummers solo aanpakte . Moedig zelfs om haar set als closing act op die manier te beginnen. Een handvol nieuwe songs zaten mooi verborgen in de herkenbare tracks; ze beloven voor de komende periode, “Always home”, “Time“, “Stand back”, “I won’t go for more” of “Alone” zette ze dus in met haar akoestische gitaar en haar glasheldere stem. De begeleidingsband , die al goed ingespeeld was op deze nummers, volgde.
Benieuwd voor het najaar. Fijne afsluiter en een groot Belgisch talent blijft ze zeer zeker . Maar eigenaardig genoeg bleef er minder volk staan dan bij Arsenal …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Nederlands 
Français 
