Les Nuits Botanique 2014 - Solids – The Amazing Snakeheads – Royal Blood - Dirty Ass Rock’n’Roll!
Les Nuits Botanique 2014
Wederom keuze genoeg op Les Nuits Bota vanavond, maar zij die hun rock’n’roll het liefst in onversneden vorm opsnoven, moesten in de Orangerie staan. Wij dus.
Uit Montreal, Canada kwam het gitaar/drum duo Solids, wiens gruizige indie-rock met nogal wat decibels door de Orangerie scheurde. Een sound die meermaals naar de alternatieve nineties teruggreep, naar de driftige en ongekuiste rock van Dinosaur Jr, Superchunk en Sonic Youth. Gitarist Xavier Germain-Poitras had een Parquet Courts t-shirt aangetrokken, wisten we meteen ook welke hedendaagse referentie we konden aanhalen. Hun bedrijvige noise-rock was misschien niet echt gezond voor onze reeds zwaar geteisterde oren, maar met songs als “Haze Away” en “Cold Hands” mogen ze altijd onze limieten komen aftasten.
De Schotse wildebrassen van The Amazing Snakeheads tapten hun wellustige garage rock rechtsreeks uit een whiskyvat. De begeesterde en bezeten frontman Dale Barclay liet middels een handvol oerkreten zijn demonen de vrije loop en geselde zijn gitaar op een al even geniale als onzachte manier. “I’m a vampire” predikte hij, we geloofden hem volkomen. De bandleden van op de debuutplaat ‘Amphetamine Ballads’ had hij om ongekende redenen al de laan uitgestuurd, maar de smerige klank die zijn verse rekruten teweegbrachten was ronduit geweldig.
De songs kwamen rechtstreeks uit het vagevuur en wij werden compleet omvergeblazen door die brandende en doorleefde sound. Vooral een overenthousiaste bassist wist de duivelse uitspattingen van Barclay met diepe en dreigende bastonen te ondersteunen. De adrenalinestoot “Here it comes again” kende u misschien al, maar de slangenkoppen wisten de ganse tijd genadeloos in ons nekvel te bijten met sluimerende songs als “Where is my knife” en “Memories” , op deze laatste zelfs met een geniale saxofoon die naar de Beefheart school is geweest (een school waar de grootste weirdo’s op de eerste rij zitten).
Hun bezielde set leek wel een sollicitatie naar de kandidatuur voor de volgende Tarantino soundtrack, bevlogen en met een vette dosis waanzin. Een revelatie, zonder meer. Amazing !
Voor het duo Royal Blood ging het ook al snel de laatste maanden. De band werd opgepikt door NME en mocht ook aantreden in het fel gegeerde Later with Jools Holland, een unieke kans die ze volop benutten, het duo liet er een verschroeiende indruk na en de bal ging al gauw aan het rollen.
Nieuwe hype dus, maar terecht, volkomen terecht verdomme. Royal Blood sneed ons volledig de adem af met hun splijtende rock in de beste traditie van Queens Of The Stone Age en Jack White, met moordende riffs en explosieve songs. Het vergde welgeteld vier snaren en een basic drumstelletje om de Orangerie op zijn kop te zetten.
En natuurlijk een stel potige songs, Royal Blood heeft die, met op kop “Come On Over” en “Little Monster”, en ze gaan er nog ver mee komen.
Het doet deugd te mogen vaststellen dat wanneer andere duo’s het laten afweten (The Black Keys met name die op ‘Turn Blue’ in een diepe coma verzonken zijn), er al direct ander gedreven schorremorrie klaar staat om de fakkel over te nemen.
Royal Blood, beste mensen, heeft dat met verve gedaan en wordt door ons een gouden toekomst voorspeld.
Ga dat zien op de laatste dag van Rock Werchter in The Barn, weliswaar in de vroege namiddag, er zal nog flink wat prut in uw ogen zitten en bier in uw kop, maar u zal snel wakker zijn.
De aanwezigen die een uurtje daarvoor in slaap gevallen zijn op de geitenmelkfolk van Oscar & The Wolf zullen niet weten waar ze ’t hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazing-sneakheads-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/solids-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/royal-blood-22-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Champs - Blaudzun: Intimiteit en extravertie troef
Les Nuits Botanique 2014
Druk verkeer in Brussel leidde ertoe dat we iets later waren en dat Champs al even bezig was. Deze band bestaat uit twee broers en profileert zich binnen de sing/songwriting en neofolky. Met hun sound leunen ze op die manier nauw aan bij Fleet Foxes en The Shins. Natuurlijk was de 60s stijl van Simon & Garfunkel aanwezig , wat resulteerde in een reeks dromerige , ingetogen songs.
Aangezien Blaudzun de hoofdact was van de avond kon Champs hun volledige band niet meenemen. Dit was zeker niet jammer, want hierdoor komen hun stemmen er beter uit, zo klonk "My Spirit Is Broken" veel beter. De ene broer heeft iets mee van Billie Joe Armstrong. In hun muziek is hier weliswaar niets van te horen. Mooie frêle samenzang maken hun concert tot wat het is: een intiem concert dat perfect in de Rotonde past. “ Savannah” was een prachtige afsluiter. Mijn frustratie er later te zijn was meteen weggewerkt.
Na deze veertig minuten durende set was het even wachten op Blaudzun, het alter ego van Johannes Sigmond. Toen ik de zaal inkijk zag ik tot mijn verbazing zeer weinig jongeren. Het was ook niet lang wachten tot ik de eerste Nederlanders tegen het lijf liep. Zelfs in België komen ze dus hun landgenoot steunen. Dit deert Blaudzun wel niet, want eenmaal hij op het podium staat spreekt hij Frans of Engels en laat hij het Nederlands voor wat het is. Hij zit nog steeds in het buitenland op die manier.
Blaudzun heeft er voor gekozen om veel nummers te spelen van het nieuwe album "Promises Of No Man's Land". Dit is een goeie keuze, want veel nummers van dat album hebben iets weg van Arcade Fire. Al gauw gooit Blaudzun zijn grootste hit in de ring. "Flame On My Head" zorgt ervoor dat de zaal voor een eerste keer ontploft.
De nummers zijn groots, de muziek bombastisch en de groep bestaat uit acht leden. En ja de leden houden het leuk en fijn, zo dicht bij elkaar opgesteld met die volle, rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie op het podium.
Blaudzun zoekt zich een weg en probeert zich aan te passen; "Wolf's Behind The Glass" onversterkt op ukelele, toont de variatie en de soberheid aan , wat de intimiteit aanwakkert. En op die manier horen we de verschillende invalshoeken , een intens broeierige “Halcyon”, een zwierige “Elephants” , een ietwat donkere “Wastelands” en verderop een opbouwende “Any cold wind”. Het frisse “Promises of No Man’s Land” brengt iedereen in beweging en met het leuke "Hollow People" eindigt Blaudzun zijn set.
Het gevoel toont een ietwat dezelfde formule , maar hij zorgt steeds voor een bepalende push die het concert sterkt .
Live is Blaudzun een verademing om te zien, zeer goeie muziek, veel meezingers en een "Zach Galifianakis" look-a-like die toch voortdurend vrolijk rondspringt.
Laten we afspreken om Blaudzun de volgende keer te programmeren in een grotere zaal waar zijn muziek nog meer tot zijn recht zal komen, maar intussen ervaarden we die intimiteit en knusse gezelligheid, wat mooi meegenomen was!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Hotte Britse soul en electro pop acts kunnen op veel bijval rekenen
Les Nuits Botanique 2014
Vreemde eend in de bijt was Kadebostany, een merkwaardig gezelschap uit Zwitserland dat een cabaretachtige, licht burleske show bracht waarin een zangeres die een beetje klonk als Adele, een elektronische percussionist en twee in fanfarekostuum uitgedoste koperblazers de hoofdrol vertolkten. Die gaven aan “Walking With A Ghost” en “Heroes” een gezapig, licht weemoedig Beirut orkestsfeertje mee. Zouden er dan toch nog liefhebbers van de Balkan bestaan in het Alpenland van melk en chocolade? Helaas werd ditzelfde kunstje telkens herhaald in het vervolg van de set. Aan goede wil, gezonde excentriciteit en inzet geen gebrek dus, maar vernieuwend, laat staan memorabel werd dit nooit.
Niet alleen in de spurt voor ‘kapsel’ van Les Nuits Botanique editie 2014 stond de concurrentie niet eens op de foto, ook live demarreerde Ella Eyre, een amper twintig jarig Brits soulwonder (in wording), met de vingers in de neus weg uit het overbevolkte muziekpeloton. Op de nieuwe single “Deeper” gooide ze al vroeg in de set haar troeven op tafel: als een volleerde diva vulde ze met haar krachtige soulstem en kwieke uitstraling niet alleen het podium maar de ganse tent… mochten Erikah Badu en Tiae Turner een vruchtbaar lesbo koppel zijn, dan was Ella Eyra hun wettige erfgenaam. “Tell Me That You Want Me, Tell Me That You Need Me” raasde door de tent tijdens “Waiting All Night”, het succesvol drum&bass samenwerkingsproject met het hippe Rudimental. En ook met “Good Luck”, het nummer van Basement Jaxx waarmee het volgens Ella Eyre allemaal begon, gaf ze een inkijk in haar interessant gevulde adresboekje.
De Chapiteau gaf onderdak aan een getalenteerde jongedame met de juiste looks, performance én songs om de charts verder te bestormen.
De viool is hét handelsmerk waarmee het Britse Clean Bandit haar luchtige electro pop van een ernstiger, zeg maar klassieker randje voorziet. Niet dat we daarom tijdens hun live set getuige waren van veel klassiekers in wording. Het debuutalbum ‘New Eyes’ van dit jonge kwartet is deze maand pas verschenen en op het podium was het duidelijk nog wat onwennig zoeken om de juiste balans te vinden. Niet dat ze daarom minder op handen gedragen werden door het jonge publiek, dat voor een portie zomerse verstrooiing tussendoor met Clean Bandit aan het juiste adres was.
En dan, gans op het eind van de set, dat herkenbaar viool introotje dat de intussen lichtjes grijsgedraaide feelgood doorbraaksingle “Rather Be” zo herkenbaar introduceert… een onvervalst hoeramoment steeg in de tent op. De dames van Clean Bandit stonden er zelf glimlachend en met de nodige verwondering naar te staren.
Een nogal voorspelbaar concert dus waarbij de onschuldige summer vibes al bij al nog veel wisten goed te maken op een voor de rest nogal weinig overtuigende en ongeïnspireerde set.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2014
Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat dit waarschijnlijk de eerste maal is dat ik aanwezig ben op Les Nuits. Waarom dat zolang heeft geduurd? Geen mens die het weet. De eerste kennismaking was een beetje chaotisch. Vanavond worden een hele rits Belgische groepen verwacht. Het ticket is voor alle zalen geldig, dus op sommige plekken was er geen doorkomen aan. Goed plannen dan maar.
Nuit Belge
Starten doen we met Alaska Gold Rush in de Rotonde, veruit de gezelligste zaal van de Botanique. 2 man die vrolijke indie-rock brengen. Vriendelijke jongens ook. Een beetje onbeholpen bij de bindteksten, maar dat maakt het alleen maar mooier. Ook muzikaal klinkt het soms zo. Goeie ideeën, met enthousiasme gebracht. Maar iets te weinig verrassing. Maar de Rotonde was enthousiast, dus ik ook.
Even een glimp opgevangen van School is cool. Laat het mij zo stellen: ik ben niet de grootste fan. Wat ik echter te horen kreeg is een band die aan het volwassen worden is. De songs hebben meer diepgang en zijn niet steeds weer gestoeld op de happy folk-sound. Hier en daar ontwaar ik zelf wat kraut-invloeden. Maar veel tijd is er niet, want de volgende band staat al te wachten.
En dat is My little cheap dictaphone. In Wallonië een ware topband, in Vlaanderen schandalig over het hoofd gezien. Een band die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Maar nu eindelijk weet waar er succes te rapen valt. Goed geluisterd ook naar Archive, met momenten. Wat in het Franstalig deel van ons land nooit slecht is voor de commercie. Een goed geoliede machine die catchy songs produceert op commando. De volgelopen Orangerie is aan het smullen, uit de hand van de band. Een mooie introductie.
Snel snel naar Madensuyu. Grootheden in het alternatieve milieu in Vlaanderen. De Rotonde loopt weer aardig vol, maar ik kan gelukkig snel binnen om de fenomenale intro niet te missen. De tribale sound van uit het begin van hun carrière heeft plaats gemaakt voor een meer industrieel geluid. Het bezwerende is vervangen door het opzwepende. Ideale muziek om een opstand te beginnen. Best niet te veel spelen na de opkomende verkiezingen dus. Opnieuw een straffe prestatie van de 2 frisse Gentse jongens. En ik gebruik de term fris met de nodige dichterlijke vrijheid. Want de Rotonde word gevuld met de gitzwarte sfeer die deze band oproept.
Het is nog niet gedaan in de Rotonde of de Chapiteau roept ons alweer. Opnieuw een grote band in en uit Wallonië: Vismets. Ze komen deze avond hun nieuwe, nog te verschijnen album ‘Abracadabra’ voorstellen. Op 23 mei ligt hij in de winkels. Ook zij bewijzen dat er in Wallonië catchy, poppy nummers worden gemaakt. Hun nieuwe plaat bulkt er blijkbaar van. Nummers die probleemloos stand houden naast grote Engelse en Amerikaanse bands.
Maar dat is niet hoe ik mij deze band herinner. Wanneer er dan eindelijk wat oude nummers worden gespeeld voel ik de liefde weer opkomen. Het voortreffelijke “Voodoo Guru” zet de toon. Een psychedelische donkere toon, geen pop, geen radiogevoelige hit, maar een weergaloos nummer dat aantoont dat deze band van vele markten thuis is.
Ik heb liefst de oude markt. Maar het blijft voor het overige vrij Britpoppy klinken. Al helemaal omdat ik niet naar de zanger kan luisteren zonder aan Jarvis Cocker te denken. Wanneer ze los gaan klinkt het ook een beetje als Pulp. Er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden. Maar toch, iets meer psychedelische krakers aub in plaats van poppy deuntjes. Mij zal je niet zien spurten om de nieuwe cd in huis te halen. Maar ik moet wel eens dringend die oude gaan halen.
Eindigen doen we met zalige rust, in de vorm van Amatorski. Ze staan garant voor verstilde pracht. Een Duysterparel aan het Belgische firmament. Alhoewel er tegenwoordig al wat keer pit in zit dan vroeger, kun je ze moeilijk hard noemen. Maar hart zijn ze wel, want daar mikken ze recht naartoe. Ze knipogen af en toe naar de XX, vooral de trage beats die af en toe onheilspellend opdoemen. Maar ze behouden toch volledig hun eigenheid. Verandering moet geen verloochening zijn van de eigen sound. Dat bewijzen Amatorski deze avond. Hoed af, en dan snel weer aan om de regen te trotseren in het huiswaarts gaan. Ga in vrede.
Maar dat was zonder de waard gerekend. En die heet The Experimental Tropic Blues Band. Zij hadden de leukste verrassing van de avond in petto. Om geheel toepasselijk deze Nuit Belge af te sluiten hadden ze op geheel eigen wijze een ode aan alle Belgen ineen gebokst: ‘The Belgians’. Soms moet een mens het niet ver zoeken. Met beelden van alles goed en slecht in België en die perfect aantonen dat we toch een heel speciaal landje je zijn, zweepten ze het publiek op. Jean-Pierre Van Rossem, Van den Boeynants, Dutroux, Boudewijn, Albert 2, Brel, Arno, Toots,... Noem maar op. Alles flitsend gemonteerd om die stortvloed aan muziek te ondersteunen. Want niet alleen de show, ook de muziek was van hoog niveau. Een bonte mix van blues-rock, punk, rock 'n roll,... Het hele arsenaal wordt opengetrokken en de band scheurt er aan een gewelddadig tempo door, het publiek meeslepend op deze wilde rit.
De Rotonde davert en de opstand is bijna een feit. Het slotakkoord wordt onderbroken door een persoonlijke boodschap van Plastic Bertrand: “Le Rio, le loi, la liberté”. Hoeveel surrealisme kan je in één land, in één zaal, bij één band krijgen. De slotwoorden vatten de gehele avond perfect samen: We are the Belgians! En we mogen er verdomd trots op zijn!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Traams – Joycut – Hospitality –Uitstekende tripartite !
Les Nuits Botanique 2014
Een beetje sneu. Vandaag hadden wij al lang Les Nuits aangestipt in onze agenda omwille van The Julie Ruin, de huidige band van punklegende Kathleen Hanna, ex- liefje van Kurt Cobain, wilde frontdame van nineties culthelden Bikini Kill en full time feministe. De documentaire The Punk Singer schetste een prachtig portret van dit icoon en wij wilden haar maar al te graag aan het werk zien, temeer omdat het vorig jaar verschenen ‘Run Fast’ een lekker en verscheiden plaatje is. Vandaar dat het des te jammer was dat Kathleen Hanna ten gevolge haar strijd met de ziekte van Lyme op strikt doktersverzoek alle huidige concerten moest annuleren.
Om het leed wat te verzachten (of erger te maken, hangt er van af hoe je ’t bekijkt) had Amber Papini, het charmante zangeresje van Hospitality, een tot op de draad versleten Bikini Kill T-Shirt aangetrokken, een sympathiek gebaar als je ’t ons vraagt. Muzikaal zat Hospitality echter mijlen ver weg van de rauwe in-your-face punk van Bikini Kill. De band grossierde eerder in een fijne soort indie pop die, mede dankzij een handvol aardige gitaarsolo’s, best vermakelijk was maar toch iets te weinig scherpe randjes vertoonde. Onze gedachten dwaalden wat af naar Belly, Throwing Muses en The Breeders, hoewel deze laatste er op een podium dikwijls een (al dan niet bruisend) rommelpotje van maakten, wat je Hospitality dan weer niet kon aanwrijven. Een ietwat te nette sound misschien wel, maar wij onthouden een paar okselfrisse indie-songs als “Nightingale” en “I miss your bones” en we kunnen u toch, zonder verplichtingen weliswaar, het aangename album ‘Trouble’ aanbevelen.
De eigenlijke invallers voor The Julie Ruin waren voor ons nobele onbekenden, de Italianen van Joycut. De band bombardeerde zich meteen met hun trippy sound tot de verrassing van de avond. Ze brachten spacy post-rock met zowel seventies als eighties kleurtinten en vaak psychedelische uitstapjes, en zetten daar een groovy, doch niet opdringerige, beat onder. Naast een hoop opborrelende elektronica en een in echo gedrenkte gitaar was een prominente rol weggelegd voor heerlijk opzwepende drums en percussie. Wie referentiepunten zocht kwam uit bij een zweem Battles, een portie fluïde Pink Floyd, een scheut Jagwar Ma en zelfs een graantje Ozric Tentacles. Maar iets anders had ook gekund, want deze band kwam toch vooral met een eigen sound over de brug die ergens in de verre ruimte is ontstaan. Een set kosmische en zweverige videobeelden versterkten nog de sonische effecten van deze trip. Mocht u een flinke joint binnen bereik gehad hebben, u was waarschijnlijk een halt uurtje buiten uzelf zelf getreden. Wij deden het met een pintje.
Een heuse ontdekking, wij hebben prompt ter plaatse hun album ‘Pieces of us were left on the ground’ gekocht voor, ochére, 5 EURO. Had u ook kunnen doen, maar u was er niet. Doch uw was de enige niet, we hebben de Orangerie zelden zo mager gevuld gezien als vanavond. De meeste aanwezigen op Les Nuits voelden zich aangetrokken door de mietjesfolk van Hercules & The Love Affair in de Chapiteaux, ’t zijn simpele geesten.
En dan was er nog Traams, een band waarvan wij al wisten dat het een pienter en scherp indierock- groepje was, we mochten hen eerder dit jaar al aanschouwen als support act van Madensuyu in de Kreun, we waren ten zeerste overtuigd dat we ginder maar meteen de sterke debuutplaat ‘Grin’ aanschaften (op vinyl dan nog wel, wij doen graag eens ouderwets). Nu bleek dat dit prompte trio er zelfs nog is op vooruitgegaan, hun set in de Orangerie was nog beter, nog feller, nog gretiger. Twee dagen geleden hadden we hiernaast in de Chapiteaux de geweldige Cloud Nothings al gezien, bij Traams troffen we diezelfde bezieling en gedrevenheid aan. Traams is net als Cloud Nothings en Parquet Courts een groepje die in ware Steve Albini stijl de ramen aan diggelen slaat met scherpe, snedige gitaren en furieuze songs die ons doen herinneren aan Nirvana, Fugazi en Pavement. Van ons kregen zij ook de prijs van meest energieke band van avond. Die gasten vlogen er in met de goesting van een losgelaten dekstier die in 30 dagen geen lekkere koe meer heeft gezien. Naast quasi de volledige debuutplaat trakteerde het vinnige trio ons ook op een drietal veelbelovende nieuwe songs waarbij de razend knappe afsluiter “Cissa” ons nu al ongeduldig doet hunkeren naar de volgende plaat.
Fantastische avond gehad, ook al baalden wij een beetje op voorhand door het afzeggen van The Julie Ruin. Maar zo kan een mens onverwachte nieuwe ontdekkingen doen, Joycut met name. Onthouden, die naam. En wij die dachten dat ze in Italië alleen maar getatoeëerde voetballers, gedrogeerde coureurs en corrupte politici hadden.
We wensen Kathleen Hanna veel beterschap en beloven dat we er de volgende keer weer zullen staan, nu zij nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/traams-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joycut-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hospitality-20-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Dampend feestje van Hercules & The Love Affair besluit!
Les Nuits Botanique 2014
Broken Twin – Emily Loizeau – A Soldier’s Heart – Hercules & The Love Affair
Een sober warm minimalistisch geluid hadden we bij de Deense Broken Twin , die met haar integere , intieme muziek de Grand salon nog wat knusser maakte . Met een tweede jonge dame op akoestische gitaar en viool kregen we een reeks pure , eerlijke, oprechte, pakkende songs te horen , gedragen door haar indringende heldere vocals . De stem van Majke Voss zat ergens tussen Agnes Obel en Soap & Skin in . Haar debuut ‘May’ behandelt de periode waar alles verandert en in bloei komt . Dit is Scandinavische melancholie met een hoopvolle touch, die ons doet wegdromen naar ijzige, weidse noordelijke hoogvlaktes met een zonnig lentebeeld .
Kortom , een te koesteren geluid van deze Broken Twin , die al vroeg sterk werd onthaald en mooie support act was van de Franse ‘do-it-all’ Emily Loizeau, poëet/actrice en sing/songschrijfster. Een klein deel konden we meepikken van haar glorieuze set, waarbij ze op elegante wijze haar publiek meevoerde en ontroerde in innemende, intieme variété. Ze ging op luchtige wijze te werk , wat de intense spanning in het materiaal duidelijk draaglijker maakte en er net voor zorgde dat de donkerte meer schemering werd. Olivier Koundouno speelde op cello, bouwde en tokkelde mooi rond de pianosongs van Emily heen. Hij was niet vies van een experimentje op ’t gevoel af.
Een aangename kennismaking hadden met deze Française , die zich al tien jaar profileert in de scene .
Een Grand salon ‘en honneur’ dus met deze dames (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
In de Rotonde zagen we nog het beloftevolle A Soldier’s heart , één van de eerste ontdekkingen van ‘De Nieuwe Lichting , een uit Eigen Kweek stimulans van StuBru. De jonge Antwerpse band brengt aangename , sfeervolle dreampop , met neurotisch ritselende, gevoelige , slepende elektro/kitsch elementjes , wat de sound aantrekkelijk en aanstekelijk maakt .
De bevallige zangeres Sylvia Kreusch zweeft , galmt vocaal over de songs heen en maakt allerhande zwoele, zwierige pasjes; door haar hyperkinetische bewegingen deed ze denken aan Karen O van de Yeah Yeah Yeahs . Op de singles “African fire” en “New house” veerde de eerste rij van jonge meisjes recht en werden ze één met hun idool Kreusch op het podium. Ook de andere nummers als “Love like birds”, “Echo woods” en “Algebra” overtuigden en doen een beloftevol debuut inluiden …
Tot slot waren we in de juiste stemming gebracht om nog een goed deel mee te pikken van Hercules & The Love Affair, het muzikale project van producer Andy Butler. De band is vernoemd naar een liefdesgeschiedenis uit één van de vele Griekse mythes. Met z’n band kwam hij in de belangstelling met de single “Blind” waarop Antony Hegarty van Antony & The Johnsons , een andere kant van zich liet zien en de electro/disco/house tour op ging . Deze tunes vormen duidelijk de basis van de sound; ook op de nieuwe derde cd ‘The feat of the broken hearts’. Met de opmerkelijke zangeres Rouge Mary en de rapzang van Gustaph werden mooie zanglijnen verwezenlijkt , die naadloos elkaar aanvulden .
Het kwartet stond garant voor een stomend feestje ; de sound’n’beats ademden een nostalgisch sfeertje en grepen dus terug naar de jaren 80/90 .
De Chapiteau bleek meer dan een gezellige tent . Het publiek was uitbundig en danste alsof het een lieve lust was. Elk nummer was misschien iets meer van hetzelfde , maar kreeg een opwindende boost. Die formule werkte om er een zorgeloos avondje van te maken. Het kwartet was echt onder de indruk van het enthousiaste publiek. De rookkanonnen en podiumlichten boden nog wat meer sfeer en ambiance.
Een leuk dampend, zwetend feestje werd geleverd. Een aparte magie hadden we hier met de retrodance van Hercules & The Love Affair ! (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - The ZZZ's als Japanse wervelwind
Les Nuits Botanique 2014
Ik smol voor The ZZZ's, een vrouwelijke trio uit Osaka (Japan), tijdens hun optreden op het Sonic City Festival in Kortrijk. En blijkbaar was Paul-Henri Wauters, de programmator van de Botanique, die ook in Kortrijk aanwezig was, te vinden voor hun charme want vanavond vinden we hen op Les Nuits Bota.
Het zijn misschien wel vrij tengere dames, maar ze brengen een gebalde, krachtige en heftige sound , een soort post-punk / no wave op het scherpst van de snee, zeer 'noisy' en experimenteel, een beetje alsof Einstürzende Neubauten met Bauhaus en Thurston Moore van Sonic Youth zouden spelen. Precies, het is Thurston Moore die bij een show in Miami de drie Japanse artiesten opmerkte en hen lanceerde in de internationale alternatieve scene.
In de prachtige zaal van de Rotonde, hebben de ZZZ's echt alles ‘geript’. Op het podium zijn ze, in het zwart gekleed, zoals gotische geisha's in een intens mystiek en dreigend ceremonieel. Aan de rechterkant van het podium staat Youkary, erg mooi, met haar lange zwarte haren. Ze draagt een bas die ansich langer is dan haar! Maar wat een vaardigheid! "DNA", speelt zij met dodelijke precisie en uitermate harmonieus. Het geluid is hypnotisch, metaalachtig en werkt aanstekelijk , vooral in een song als "Cut It Out". Op sommige momenten, duwt zij orgasmatische kreten in de microfoon en zwiept op elegante wijze op het podium. In het midden zien we Lyn, een krachtige en expressieve drumster met een onberispelijke techniek. Vaak draait ze haar hoofd naar boven en staart ze in het hoge plafond van de Rotonde.
Maar de focus gaat duidelijk naar Youkaku, op gitaar en leading vocals. Uit haar gitaar trekt zij een soort ‘mind-blowing’ geluiden, soms batcave à la Daniel Ash (Bauhaus), soms shoegaze à la A Place to Bury Strangers, of soms gewoonweg een 'industrieel noise geluid als bij een cirkelzaag. Ze zingt, krijst, en wisselt het af met enkele rustige momenten van zachtjes fluisteren, zoals op "Suicide".
The ZZZ's speelden nummers uit hun twee zelf-geproduceerde digitale EP's: ‘Magnetica’ en ‘Prescription’, die in 2013 op een compilatie CD werden verzameld. De twee belangrijkste nummers zijn ongetwijfeld "Dystopia" en "Suicide". In "Dystopia" zie ik een link met Savages, de groep van Jehnny Beth, waarmee de Japanners vrienden zijn. Een uitstekende prestatie hadden we hier vanavond!
Vóór The ZZZ's, ontdekten we twee bands uit Luik. Ten eerste, Frank Shinobi bood interessante prog-noise-rock, die doet denken aan Pixies, 31 Knots, The Redneck Manifesto en zelfs Yes.
Dan hadden we IT IT Anita , in de geest van Sonic Youth met hun zeer krachtige post-90s shoegaze, aan de rand van metal. Tijdens hun laatste nummer, was één van de gitaristen in het publiek te vinden en gaf hij zijn gitaar aan een fan, die zelf voor een paar minuten een akkoord (G major) , een stuk van het nummer mocht spelen. Grappig !
Info The ZZZ's : https://www.facebook.com/zzzs.official - http://zzzs.bandcamp.com/ - http://vimeo.com/80735198
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzzs-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/it-it-anita-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/frank-shinobi-19-05-2014/
Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Cloud Nothings - Mac DeMarco: Rechtdoor rocken!
Les Nuits Botanique 2014
Interessante dubbelaffiche op deze zwoele zondagavond: USA versus Canada met Cloud Nothings en Mac DeMarco.
Vijftig minuten vol gas geven dat was het motto van Cloud Nothings vanavond. Dit trio uit Cleveland,Ohio, speelt punkrock zoals we het graag hebben: snel, brutaal, rauw en onversneden. Frontman Dylan Baldi hese strot spuwde catchy melodieën, de bassist ramde er op los terwijl de drummer er in een rotvaart in ware Ramones stijl er een 12 tot 13 songs doorjaagde in een door de zon tot stoombad getransformeerde Chapiteau. Niet alle nummers hadden zanglijnen, maar dat deerde niet want dit werd ruimschoots gecompenseerd door de ene moordriff na de andere. Tempoversnellingen lieten het publiek ademloos achter.
Voor liefhebbers van Hüsker Dü en Nirvana ten tijde van ‘Sliver’ was dit een topavondje. Een nummer deed ons zelf aan Sonic Youth denken, vooral door het drumspel dat aan Steve Shelley deed denken. Plaats voor gitaarsolo’s was er niet, en als er dan toch een punt van kritiek te geven was, was het dat alle nummers dezelfde grauwe gitaarkleur hadden. Maar kom, bij de Ramones was dat ook nooit een zwaktebod.
Nog deze interessante weetjes : hun vorige plaat ,’ Attack on memory’ werd opgenomen door Steve Albini, en de nieuwe worp ‘Here and nowhere else’ door John Congleton, die ook al werkte voor St. Vincent, Swans en Bill Callahan.
De meerderheid van het publiek vanavond was echter gekomen voor de gehypete Mac DeMarco. Deze Canadees is grote fan van Jonathan Richman, en wist direct een band met zijn publiek te leggen. Zijn band zag er al even relaxed uit als de man zelf met hun truckerspetjes. DeMarco schrijft simpele liedjes, soms wat landerig zoals Stephen Malkmus op zijn soloplaten, zoals op de opener en titelnummer “Salad days” en het country-niemendalletje “Blue Boy”. Het gitaargeluid van de band was jengelend, alsof de opeenvolgende noten over elkaar struikelden. DeMarco ontpopte zich Mike Pattongewijs tot een volleerde crooner, en bracht in “Ode to Viceroy” een hommage aan goedkope sigaretten. Een gastzanger mocht een reggaenummertje ten berde brengen, waarna we nog “Chamber of reflection” kregen. Kwa uitvoering had het wel iets van Eels, niet moeilijk doen, gewoon rechtdoor rocken.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld de bis, waarin DeMarco “Unknown Legend” uit ‘Harvest Moon’ van Neil Young coverde. Hij liet de hele Chapiteau knielen tijdens dit nummer want ‘in our country,(maw Canada) when someone plays a Neil Young song, everyone must kneel’ en zo eindigde dit dubbelconcert met een hele tent die luidkeels de volgende lijnen zong: ‘Somewhere on a desert hightway, she rides a Harley Davidson, her longue blonde hair flying in the wind’.
Jammer genoeg geen bikerbitch tegengekomen in de Brusselse tunnels toen we huiswaarts reden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mac-demarco-18-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-18-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Vier interessante artiesten met de jachtige electro postpunk van We Have Band als afsluiter
Les Nuits Botanique 2014
Samaris mocht die avond openen in de bloedhete Orangerie, al had een programmering als afsluiter ook niet misstaan. Dit IJslandse trio leverde de perfecte soundtrack voor wanneer de hectische grootstad in de vroege uurtjes eindelijk tot rust komt. Donkere, trage dubstep die in dezelfde stal gefabriceerd leek als Burial en die op sleeptouw genomen werden door een weemoedige, jazzy klarinet. Voeg daar nog de betoverende zangpartijen aan toe van de mysterieuze zangeres Jófrithur Ákadóttir die qua excentriciteit niet veel moest onderdoen voor haar bekendste landgenote. Dan lijkt een nieuwe, bescheiden IJslandse muzikale sensatie in de voetsporen van Múm in de maak.
Het is geen toeval dat Samaris haar titelloze debuut mocht uitbrengen op het respectabele One Little Indian label van doorbraakartiest Ásgeir, die later de week nog op Les Nuits Bota is te zien ...
Thomas Azier, een vers gecoiffeerde poster boy in leren jekker oorspronkelijk uit Nederland moet bij zijn verhuis naar het kunstzinnige Berlijn ongetwijfeld in aanraking gekomen zijn met de electro new wave en eighties synth pop die er in sommige hippe wijken nog altijd intens gecultiveerd en gekoesterd wordt. Als een theatrale drama queen greep hij in de voetsporen in Depeche Mode frontman Dave Gahan en Duran Duran zanger Simon Le Bon vanaf het eerste nummer het publiek beet om niet meer te lossen tot in de finale.
Zowel de verbetenheid waarmee hij samen met zijn kompaan een overvloed aan elektroniche drums en klavieren bespeelde als de dramatische vocale uithalen op “Ghost City” en “Rukeli’s Last Dance” konden op een grijnzende goedkeuring rekenen van het dansende publiek. Moet het nog gezegd dat de meeste nummers meermaals de grens van camp en kitsch aardig overschreden? Al zal dit ook wel de bedoeling geweest zijn.
De Zweeds/Australische tweelingzusjes van Say Lou Lou konden zoveel méér dan een nagenoeg perfecte genetische kruising presenteren aan het publiek. Want wat was het heerlijk vertoeven in hun kristalheldere, toegankelijke droompopmelodieën die referenties als The Cardigans, Cock Robin of, recenter, Tegan and Sara opriepen! “Julian” kent u al vanop de radio, maar ook het van bitterzoete samenzang voorziene en met veel overtuiging gebrachte “Beloved” en “Better In The Dark” klonken als instant classics met veel hit potentieel, niet in het minst door de puntgave productie van de gitaar, synths en drums.
Bovendien waren beide jongedames er duidelijk op gebrand om een stevige live indruk na te laten. Dat mocht ook letterlijk genomen worden, want tussen de nummers door bekenden ze dat hun rode blos op de wangen te wijten was aan enkele uren onbeschermd zonnebaden overdag in de tuinen van de Botanique. En wij die even gedacht hadden dat het aan ons te danken was in het publiek.
De binnenkort te verschijnen nieuwe single “Everything We Touch” zou binnenkort wel eens in goud kunnen veranderen voor Say Lou Lou.
Afsluiter We Have Band bracht jachtige electro postpunk als een soort van muzikaal eerbetoon aan Yeah Yeah Yeah’s, LCD Soundsystem, Metronomy en Klaxons. Een uur lang lukte dit viertal uit Manchester het niet onaardig om in het muzikale gat te springen dat Bloc Party naliet. Dansbaar en opzwepend, dat wel, maar met een muzikale houdbaarheidsdatum die in hippere kringen vermoedelijk al bijna overschreden is.
Niet dat We Have Band dit ook maar enigszins aan zijn hart liet komen. Onvermoeibaar en genadeloos bleven ze doorstomen naar het einde van de set , maar tegen die tijd hadden we zelf al wat verfrissing opgezocht in de schemer van de Botanische tuin.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Jagwar Ma – Jamaica - Haçienda in de achtertuin
Les Nuits Botanique 2014
Gevraagd naar de reden waarom een Oasis reünie nooit ter sprake komt als Noel Gallagher zijn oude bandmaten tegen het lijf loopt antwoordde die: “we hebben het te druk met te praten over Jagwar Ma en Temples. De toekomst van de Melkweg hangt helemaal af van het al dan niet slagen van deze twee bands. Temples’ passage eerder dit jaar in de Botanique bewees alvast dat de toekomst er voorlopig vrij rooskleurig uitziet. Nu was het dus aan Jagwar Ma om hen te bewijzen, en terloops nog even het volledige sterrenstelsel te redden, op 17 mei tijdens Les Nuits Botanique.
Les Nuits is met voorsprong het gezelligste minifestival van ons land, vooral de prachtige tuin en de vroege zomerzon zorgden ervoor dat we op deze zaterdagavond nergens ander wilden vertoeven. Op de affiche preek met Jamaica alvast een groepsnaam die perfect leek te passen bij dat sfeertje. Wanneer “Jammin’” van Bob Marley voor hun optreden door de boxen knalde, hadden we ook echt een of andere zomerse reggaeband verwacht. Reggae werd het niet, zomers wel. De vrolijke rock van de Parijzenaars was vrij aanstekelijk en we hoorden echo’s van The Rolling Stones, AC/DC en The Strokes en een nummer dat gebouwd was rond de riff van “Sweet Jane” van The Velvet Underground. Een goed muzikant weet waar hij moet stelen en deze jongens wisten het. Om wereldkampioen te worden was Jamaica net iets te dertien in een dozijn, maar de intussen al vier jaar oude single “I Think I Like U 2” en de instrumentale afsluiter waren zeker de moeite waard. Jah Rastafari!
Last van de druk die Noel Gallagher, in een ander interview noemde hij ze the next Stone Roses, op hun schouders heeft gelegd lijkt Jagwar Ma niet te hebben. Een tekenend voorbeeld hiervan was hoe zanger/gitarist Gabriel Winterfield en bassist Jack Freeman op hun dooie gemak net iets later podium opgeslenterd kwamen, terwijl beatproducer Jono Ma al volop beats aan het producen was. Toen ze “What Love” inzetten wist je het al: dit was meteen raak. De symbiose van dance en rock bleek even goed te werken als het deed bij pakweg The Stone Roses, The Happy Mondays of The Charlatans begin jaren ’90. Met het verschil dat Jagwar Ma in tegenstelling tot bovenstaande bands niet uit Manchester komt en ook nog iets elektronischer is. Aan gas terug nemen deden ze niet mee en ze joegen er, met uitzondering van 2, elk nummer van hun debuut ‘Howlin’’ uit 2013 door.
Na “What Love” volgden, als dan toch moeten kiezen, onze twee hoogtepunten: “Uncertainty” en “Man I Need”. Maar even goed werden we wild van de single “Come and Save Me” of “Exercise”, met het baslijntje van “Fool’s Gold” van The Stone Roses, alweer hen. Voor het laatste nummer van de reguliere set verontschuldigden ze zich voor het feit dat hun set zo kort was, “we really need to make another record.” Er zijn mensen met slechtere ideeën. Tijdens dat laatste nummer, “The Throw”, waanden we ons eventjes op een raveparty in de legendarische Haçienda en maakten we de bedenking hoe een band zo Madchester kan klinken en toch uit Australië kan komen.
Toen ze terugkwamen om bisnummer “That Loneliness” te spelen realiseerden we ons dat we antwoord op die vraag nooit zullen krijgen. Wat we dan weer wel zeker weten is dat de toekomst van de Melkweg er heel rooskleurig uitziet en dus in veilige handen is, waarvoor dank.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - George Ezra solo, de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour
Les Nuits Botanique 2014
Het gaat razend vlug voor George Ezra, de twintigjarige folky uit Bristol die begin dit jaar een nominatie voor de ‘BBC sounds of 2014’ in de wacht sleepte en wiens meefluitbare single “Budapest” sindsdien aan een niet te stuiten wereldwijde radio opmars begonnen is. Zijn aanzwellende schare Belgische fans kon hem voor het eerst in eigen land bewonderen tijdens Les Nuits Botanique. Voor wie er snel bij was tenminste, want de Grand Salon die voor de gelegenheid een intieme huiskamer sfeer uitstraalde was al lange tijd hopeloos uitverkocht.
Het plotselinge succes was George Ezra gelukkig niet naar het hoofd gestegen is. Dankzij een charmante solo aanpak steeg al vanaf opener “Blame It on Me” een uitzinnig gejoel op uit de met verliefde tienermeisjes overbevolkte zaal. Maar toch zou een etiket van tieneridool hoogst ongepast zijn. Weinig nieuwe artiesten slagen er vandaag in om generaties van jong tot oud muzikaal zo succesvol met elkaar te verbinden als George Ezra.
Daar is vooral die rauwe, ongepolijste southern blues stem die je niet direct met een koorknaap associeert zwaar schatplichtig aan. Om van zijn ontwapenende authenticiteit nog te zwijgen.
Op “Cassy O” en “Benjamin Twine” werd jeugdige branie gekoppeld aan een volwassen, volstrekt tijdloos geluid. Tijdens de nieuwe single “Leaving It Up To You” leek opnieuw een vernuftige instant classic in de maak die wellicht op niet minder airplay zal mogen rekenen dan het geprezen “Budapest”.
“Get Lonely With Me” rook naar de vloeistof om gebroken harten mee te lijmen en ook op afsluiter “Did You Hear The Rain” klonk donkerder en grimmiger dan gezond is voor een jongegast.
George Ezra belichaamde met verve de rondreizende, ietwat sjofele blues folk troubadour, een al eeuwenoude geromantiseerde succesformule waar de tijd geen vat op heeft. Wedden dat George Ezra deze zomer ook een hoogvlieger wordt op Rock Werchter?
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – White Denim – Von Pariahs Progressieve rock met blues invloeden, of postpunk, voor elk wat wils
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits heeft er een patent op om verschillende genres in een line up te programmeren. Dit was vanavond niet anders met Von Pariahs en White Denim.
Von Pariahs zijn een Frans zestal uit Nantes, en spelen post-punk. Aan de looks is er nog wat werk, de zanger had een verschoten jeansvestje aan met daaronder een veelkleurige t-shirt, de lange haren van de bassist pasten ook niet in de vroege jaren tachtig estethiek die de nummers uitstraalden. Muzikaal zat het wel snor, met nummers die zowel tegen de pathetiek van Placebo als Brett Anderson aanschurkten als de postpunk van Joy Division en zijn navolgers als Interpol en Franz Ferdinand. In het derde nummer zat zelfs een koebel, het dansbare geluid van The Rapture indachtig. We konden vooral de syncopatische speelstijl van de drummer appreciëren, die heel erg deed denken aan Savages. Maar zo sexy als die vier Engelse meiden zijn deze Fransen niet. Een vreemd moment, toen de zanger besloot om solo ‘You’ll never walk alone’ te zingen, wellicht wist hij niet dat Club Brugge al uitgeschakeld was voor de titel.
White Denim tapt uit een heel ander vaatje, maar een dat ik veel minder kon smaken. Deze Texasrakkers spelen een soort Southern progressieve rock met soul -en bluesinvloeden, maar echt mijn ding niet. Het zijn heel goeie muzikanten, in hun beste momenten herkende ik iets van Masters of reality, en de soulinvloeden kon ik ook wel smaken, maar alle clichés van de progressieve mathrock passeerden de revue: veel gitaar en bassolo’s, maar geen melodieën die bleven hangen, breaks waar de totale band in een moeras verzeilde, om dan met een solo terug uit de modder te kruipen, twee of drie nummers die tot een song aan elkaar gebreid werden, gelukkig geen drumsolo’s. Een best leuk soulnummer ontaardde in een powerballad zoals Marillion die maakte vele Texaanse winters geleden. Naar mijn mening hebben goeie songs geen intermezzo’s, middenstukken, tempowisselingen, uitlopers en ellenlange finales met de lichten aan. Stadionrock in de Orangerie, nee bedankt. Voor de liefhebbers van het genre zal het een puike show geweest zijn, maar voor mij was het dat niet.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
