Church Of Ra - BASH!
Church Of Ra - Amenra, The Black Heart Rebellion, Oathbreaker, Treha Sektori, Syndrome, Hessian
Er werd ons een lel van jewelste verkocht. Het grootste underground exportproduct landde zowaar in Gent . In een uitverkochte Vooruit met vooral in het zwart gedoste liefhebbers waarvan de helft een t-shirt van Amenra droeg kom je meer dan snel tot het besef dat Amenra van een enorme internationale aanhang mag genieten.
Syndrome is het muzikale project van Mathieu Vandekerckhove, de gitarist van Amenra. Syndrome klinkt beangstigend, maar steeds pakkend. Een meeslepende kruisbestuiving tussen de Lynch-soundtracks van Angelo Badalamenti, de laptop-composities van Justin Broadrick en flarden Neurosis. We kregen meer dan genietbare soundscapes en dito visuals voorgeschoteld met een feedback die je ingewanden heerlijk dooreenschudden. Dit belooft dus voor later wanneer Mathieu Amenra zal vervoegen.
De gelaagdheid van Oathbreaker viel ook best te pruimen. Deze donkere hardcore grijpt je meteen naar de strot en onder een immens kapsel stond het frele zangeresje te krijsen als een ware heks. Probeer absoluut niets te begrijpen. Zijn er zelfs lyrics?
Amenra. Deze chrsitelijke adepten van de Egyptische zonnegod kwamen dus met de vingers in de neus nogmaals bewijzen dat de streek van Kortrijk barst van het talent. Amnera heeft al 5 full-albums op zijn kerfstok (respectievelijk ‘Mass I’ tot ‘Mass V’), maar heeft daarnaast ook een hele resem split releases met bands uit hun eigenste Church Of Ra, waaronder bovengenoemde muzikanten.
Basis zijn van die klanktapijtjes met de kunst om perfect met dissonanten om te gaan. De ene explosie volgt na de andere, Colin staat met de rug naar het publiek zijn donkere visuals te bewonderen en gaat te keer als een volleerde excorsist die absoluut geen concurrente naast zich dult. Hun ietwat trage postmetal doom sludge valt meteen je middenrif aan en zuigt zoveel energie dat je met open bek de zaal moet verlaten. Ontsnappen is gewoonweg onmogelijk. Het minimalistische en monotone maakt de nummers ergens inwisselbaar, maar vreemd genoeg is dit een pluspunt. Je wil steeds meer.
Colin co is er ingeslaagd om het grootste deel van het publiek redelijk knock out achter te laten, zeker na de apotheose waar leden van de andere bands uit Church of ra even het podium kwam vervoegen. Hoogtepunten zin legio , bijvoorbeeld ‘ a mon ame’. Dieptepunten konden onmogelijk vastgesteld worden. Een van de meest verpletterende live bands die ik ooit mocht meemaken.
Allen in 17 oktober naar Box waar ze samen met hun ook al Westvlaamse supertalenten Steak Nummer Eight voor iets meer dan een emotionele tornado zullen zorgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Moaln Rokt 2014 - Sympathiek mini festivalletje
Moaln Rokt 2014
Machelen Statie
Machelen-Zulte
In Machelen had de sympathieke herberg De Avonden op Pinksteren ‘Moaln Rokt’ geprogrammeerd, een gezellig mini festivalletje dat op aardig wat opkomst mocht rekenen. Ook de weergoden waren Moaln Rokt gunstig gezind. Daar waar er op verschillende plaatsen hagelbollen met de omvang van een kloeke tennisbal de boel aan flarden scheurden, kwam het overtollige vocht in Machelen vooral uit de tapkranen in plaats van uit de lucht.
Ook al hadden de organisatoren helaas naast The Rolling Stones gegrepen omdat deze toevallig op een onbeduidend festivalletje in Nederland moesten spelen, kwam men toch met een leuke affiche op de proppen, met vier bands die een flinke aanhang meebrachten en die er een geslaagde avond van maakten.
Scott & Alien deden het met compromisloze bluesrock en hadden op het einde een ferme versie van de geweldige AC/DC blues “Ride On” in pacht. De zanger bracht de song niet zozeer met een Bon Scott stem, maar eerder met een Angry Anderson persiflage, de volgeschilderde brulboei van Rose Tattoo die destijds ook heel even in de running was als opvolger van Bon Scott.
Het zal die gasten van Wix waarschijnlijk worst wezen dat hun vorm van metal dezer dagen niet zo hip meer klinkt. Zij kozen immers resoluut voor old school hardrock die ver weg staat van al die satanische toestanden die het metalgenre tot op vandaag al meermaals in het belachelijke gedreven hebben. Van dark metal of black metal -of hoe ze die dingen ook noemen- was er geen sprake, dit powertrio kwam immers over de brug met goeie ouwe hardrock uit de school van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden, AC/DC en Motorhead. Wij meenden zelfs een flard Rory Gallagher te bespeuren, en wij houden enorm van Rory Gallagher. Wix kwam er bijzonder goed mee weg, dit klonk fel ,gedreven, luid en robuust. Hier stond een hechte band op het podium met drie ouwe rockers die elkaar perfect aanvoelden en daar zelf het nodige plezier aan beleefden.
Arsenic had een beetje meer moeite met de richting die men uit wilde. Een paar bandleden hadden zo te horen het voltallige oeuvre van Sum 41, Blink 181 en A Day To Remember thuis in de kast staan en de zangeres had dan weer een hoog Avril Lavigne gehalte (qua uitstraling dan, wij vermoeden niet qua bankrekening). Op het podium vonkte het soms, maar even vaak botste het en de vocals zaten niet altijd even lekker in de mix. Er zat wel potentieel in dit groepje, maar mede door de zenuwen kwam dat er niet altijd uit. Te braaf en te statisch, besloten wij. Een beetje meer loos gaan op het podium zou geen kwaad kunnen, een inspuiting met wat onverdund rock’n’roll serum net voor het optreden zou in hun geval wonderen doen.
Als headliner had men Horses On Fire geboekt, een band met al aardig wat (internationale) live ervaring, en dat was er aan te horen. Hun set was potig, stevig en ging steeds de goede richting uit, namelijk rechtdoor. Op hun jongste plaat ‘Any Kind Of Storm’ heeft producer Stephan Misseghers nog iets te veel Dreft Ultra gebruikt om de sound op te poetsen, maar op een live podium stonden de paarden pas echt in brand. Hier mocht het terug allemaal wat hitsiger, harder en kloeker. Hun gespierde versie van ons favoriete Beatles nummer “Helter Skelter” was uiterst energiek, wij hebben die song nog door geen enkele band krachtiger weten aanpakken.
Dit was van begin tot eind een knaller van een optreden. Nu moet het de betrachting worden van Horses On Fire om hun ijzersterke live sound ook in de studio te evenaren, laat dit de uitdaging zijn voor de volgende plaat. Misschien even bij Steve Albini aankloppen.
Organisatie : Herberg De Avonden en Comité Moaln Statiefeesten
Eindhoven Psych Lab 2014 – zaterdag 7 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Na een welverdiende nachtrust starten we deze dag met iets van eigen bodem: Dans Dans. Een zijproject van Bert Dockx volgens sommige, want Bert is vooral bekend van Flying Horseman. Maar voor mij is dit véél meer. Dit is de speeltuin van een fantastische gitarist. Bij Dans Dans heeft hij genoeg aan 2 extra muzikanten die hem begeleiden. Maar het is de gitaar die hier wonderwel klinkt. De hoekige bewegingen en de zenuwachtigheid die hij uitstraalt maakt het alleen maar specialer. De verschillende invloeden zijn niet te benoemen. Ik hoor Jazz, Blues, Funk, Soul, Surf,… Het houdt niet op. 3 topmuzikanten die er een muzikaal feest van maken. Volledig instrumentaal ook, ondanks de mooie stem waarmee hij gezegend is. Bij ieder nummer is er een terugkerend thema dat af en toe terug komt, maar daartussen klinkt alles geïmproviseerd, gevarieerd en gewoon fantastisch. Het publiek, dat talrijk is opgekomen, is ook zeer enthousiast. De eerste topper van de dag.
Terug naar de realiteit nu. Of toch niet, want daar is Nissennenmondai. Japanse psychedelica, of zo was het toch aangekondigd. Ik zag ze enkele jaren geleden aan het werk en ik herinner mij van toen een indie-rock band met een schreeuwerige zangeres. Maar de tijden zijn veranderd. Want ze schotelen vanavond iets totaal anders voor. Een 45 minuten durende electro-trance trip werd het. Met een heel beperkte drum, een basgitaar en een elektrische gitaar, samen met een vakkundige drumcomputer. Meer moet dat niet zijn. Het eerste nummer klokt af op 15 minuten en zet de toon voor de gehele set. Elementaire beats, drum en bas en een voorzichtige gitaar, voor 45 minuten. Een bevreemdende, donkere trip die ondanks die heel rudimentaire klank , toch het voltallige publiek lijkt te bevangen. De tweede topper van de dag is opgestaan.
Disappears is nu aan de beurt. Zij stonden ook hoog op de affiche, maar lossen voor mij niet helemaal de verwachtingen in. Soms wat psychedelisch, soms wat noise, maar over het algemeen toch vrij middelmatig. Naar mijn aanvoelen werd alles wat ongeïnspireerd en met weinig enthousiasme gebracht. Het was zeker niet slecht gespeeld, maar ze zinken een beetje weg in vergelijking met de bands van gisteren. Hun sound leunt het meest aan bij die van The Oscilation, maar dan een tandje kleiner.
Tijd nu voor nog wat ouderwetse psychedelica, The Wands. Deze Denen hebben de perfecte look om deze muziek te spelen: lang haar, te groot hemd met een verschrikkelijk motief. Wat moet een mens nog meer hebben? Muziek natuurlijk, en die is ook goed. Ze klinken zoals ze eruit zien. Klassiek alsof ze rechtstreeks uit de jaren ’70 komen overgewaaid. Een groovy bas en drum, vlotte solo’s en een stem met ongelofelijk veel galm. Is het dan niet wat weinig origineel, hoor ik u denken? Ja, maar als het zo goed en leuk gebracht wordt, dan is er voor mij geen enkel probleem.
Föllakzoid gooit het over een andere boeg. Het meest prominente zijn de bas en drum, die er stevig op inhakken. De muziek is niet zozeer op de solo’s gebaseerd, maar ze pikken perfect aan bij de muziek. Ook de stem is niet het meest aanwezige. De stem is zeer diep en brengt zeer weinig variatie. Het zijn de instrumenten die de nodige variatie geven. Af en toe wordt er eens heel stevig op het gaspedaal gestaan en gaat het tempo serieus de lucht in. Maar het gaat nooit extreem hard. Een mooie set.
Tijd nu voor nog een ‘zijproject’: Pink Mountaintops. De leden van deze band komen uit Godspeed You…, Black Mountain, Sleepy Sun,… Dat kan niet slecht zijn dus. De gelijkenis met Wooden Shjips is niet ver te zoeken, vooral door de looks van Stephen McBean, de frontman zanger en gitarist van de band. Maar muzikaal is er wel een groot verschil. Pink Mountaintops klinkt op en top Amerikaans. Ik hoor niet alleen psychedelica, maar vooral southern rock en af en toe wat Neill Young. Ze klinken heel anders dan de andere bands, wat voor een aangename afwisseling zorgt. Maar al bij al blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Als je ziet uit welke muzikanten deze band bestaat mag je volgens mij toch wat meer verwachten. Maar de som van delen is niet altijd groter dan het geheel.
Psycheledica uit Afrika nu. In navolging van Tinariwen zijn er enkele ander nomadische bands uit de grond verrezen. Eén daarvan is Terakraft. Ze behoren tot dezelfde school, dus horen we psychedelische bluesy songs met een Afrikaanse inslag. Muziek die het best is bij warme temperaturen, dus dat komt perfect uit. Ze brengen een mix van Afrikaanse en Westerse muziek. In tegenstelling tot Tinariwen zijn de solo’s hier iets minder snedig. Ietsje minder Jimi Hendrix en iets meer Afrikaans. Maar bovenal een goeie set die je zwevend en bedwelmd achterlaat.
Voor het eerst sinds het begin van de dag nog eens een intrumentale band: Radar Men From The Moon. Tevens ook de eerste en enigste Nederlands band op de affiche hier. En wie zij er ook nou weer dat die Nederlanders Chauvinisten waren? Deze jongens schipperen tussen post-rock, psychedelica en stonerrock. Ideale muziek voor in de wagen. Alsof je naar een lange roadtrip staat te luisteren. Ze baseren alles op een heel aanstekelijk ritme dat vooral de eerste rijen in de zaal tot danspassen lijkt te doen bewegen. De set blijkt ook heel goed opgebouwd. Het optreden gaat crescendo. De intensiteit neemt toe en het ultieme slotakkoord doe het publiek helemaal ontploffen. Hier zaten er blijkbaar velen op te wachten: een optreden dat naar de keel grijpt en niet meer los laat. Ik was ook wachtende en deze jongens hebben geleverd.
Recent nog aan het werk gezien in het café van De Zwerver, nu het grote podium voor heel wat meer volk: The Growlers. Typische psychedelica uit het Zuidwesten van Amerika, ook wel Californië genaamd. Jaren 70 surfmuziek. The Growlers zijn gezegend met een zanger die een heel eigen stemgeluid heeft en die enkel bij deze muziek past: zeer hoog en zeer nasaal. Een bos krullen en een flitsende zonnebril maken het plaatje kompleet. The Growlers swingen als een tiet. Ze klinken soms, om een of andere reden carnavalesk en ook een gezonde portie humor is hen niet vreemd. Een zomers gevoel bekruipt je en voor je het weet sta je ook als een halve gare met je heupen schudden op deze aanstekelijke muziek. Met af en toe een kreet houdt de zanger je bij de les en houdt hij er de sfeer in. Negatief kunnen deze gasten volgens mij nooit klinken. Het positivisme spat in het rond. Je waant je op het strand met je lange haren in de wind en het zand tussen je reet.
Tijd om weer wat donker in ons leven binnen te laten want het moment is aangebroken dat SUUNS het podium mag betreden. Suuns biedt een mix van elektronica en psychedelica aan, psychetronica zo u wilt. Hoewel het nu overkomt alsof de sound te vergelijken valt met Nissennenmondai, is dit toch iets helemaal anders. Want in deze muziek zit er heel wat meer variatie en is het instrumentarium ook wat uitgebreider: 1 man die instaat voor de elektronica, 1 drummer en 2 gitaristen waarvan 1 de zang op zich neemt. De nadruk ligt hier ook echt meer op een psychedelische toon en op goeie gitaarsolo’s. De basgitaar wordt dus volledig vervangen door donkere en diepe elektronica. Het geeft de muziek een grotere klankkleur en maakt dat Suuns een volledig eigen geluid creëert. EN dat is altijd goed, een band met een eigen smoel. Ook hier wordt de trance opgewekt en wordt je omarmd om mee te stappen in de trip die Suuns heet. Een reis die ik met alle plezier heb meegemaakt en die mij naar hogere sferen heeft gebracht.
En daarmee zit de nacht er voor mij op. Door het noodweer van die avond in mijn thuisdorp, zag ik mij genoodzaakt om iets vroeger te vertrekken om er zeker van te zijn dat ik schadevrij was gebleven thuis.
Eindhoven Psych Lab was een aangename ervaring en één die ik graag volgend jaar opnieuw zou willen meemaken. Een festival met een visie en een genre dat mij aanspreekt en die ruimte biedt aan heel wat groepen om hun kunsten eens te toon te spreiden. Ik zou dus zeggen: Tot volgend jaar.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Eindhoven Psych Lab 2014 – vrijdag 6 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven
Voor het eerst wordt er in Eindhoven een festival rond moderne psychedelische muziek georganiseerd, een showcase zo je wilt. Niet toevallig gebeurt dit in samenwerking met het Liverpool International Festival of Psychedelia, het grootste festival binnen dit genre in Europa.
Omdat het verkeersprobleem rond Antwerpen nog steeds niet is opgelost, ondanks de vele plannen en voorstellen, kom ik rijkelijk te laat aan. Maar gelukkig heeft de organisatie aan mij gedacht, of heeft deze band ook Antwerpen moeten passeren om in Eindhoven aan te komen, want de eerste band die ik echt wou zien spelen speelt later, meer bepaald net op het moment in arriveer. Een leuke en aangename meevaller na een leuke tocht.
Die eerste band is Cosmonauts. Zij zijn voor mij een mooie opwarmen in de grote zaal. En raar maar waar, de dag start met psychedelische muziek. Maar wat maakt nu eigenlijk of muziek psychedelisch is of niet? Voor mij persoonlijk is het repetitieve in de muziek. Niet te snel, in trance raken, je naar andere werelden laten vervoeren door de muziek. Opbouwen naar een climax, die niet altijd tot volledige ontploffing komt. Muziek om in te verdwalen, te ontdekken, te verkennen, te voelen. Iets speciaals dus. De Cosmonauts zijn daar een mooie exponent van. We horen een rudimentaire drum, die het tempo gestaag aangeeft, maar toch de nodige kracht in zich draagt en de muziek probleemloos voort stuwt. Een solo hier en daar zorgen voor variatie. Op de stem zitten de nodige effecten. De beentjes en hoofden worden al wat losgeschud. Af en toe hoor ik ook een vleugje new-wave in de muziek. Hoera daarvoor. Comonauts moeten het meer van kracht dan van subtiliteit hebben, maar als opwarmer kan dit tellen.
Over nu naar de kleine zaal, waar Terminal Cheesecake mag aantreden. Deze heren bestaan al sinds 1988 en zijn daarmee één van de eerste oudere bands in de line-up. Met een pauze van 18 jaar (van 1995 tot 2013) hebben ze wel niet het meeste jaren op hun teller. Sinds 2013 is de zanger van Gnod ook hun zanger, en dat maakt het allemaal nog specialer voor mij. We zien dus 5 oude grijsaards het podium betreden. Terminal Cheesecake klinkt verrassend gevarieerd. Het ene nummer is pure psychedelica. Van ritmeveranderingen bijna geen sprake. Een bezwerend geluid die in menig tipi’s sjamanen naar hogere sferen zou gebracht hebben. Andere nummers hebben dan weer een groot hard-rock-gehalte, zelf punk. De zanger klinkt zeer uitdagend en de snedige solo’s maken alles af. Waar ze zich nu het meest op richten? Ik zou het niet weten, want door technische problemen konden ze maar een stuk later starten. En in de Main Lab staat alweer een andere band te wachten.
En dat is The Oscillation. Wat onmiddellijk opvalt is de heel goeie drumster. Ze heeft een heel vlotte stijl van spelen die soms een beetje jazzy aanvoelt. Ze straalt een hele grote naturel uit. Een heel standvastig ritme dat de hele set onderbouwd. Ze wordt bijgestaan door 2 jonge Britse gasten , één op bas, de andere op elektrische gitaar. Keyboards en zang. Hier is er wel veel plaats voor subtiliteit, in plaats van enkel hard te gaan. De ondersteunende elektronische beats zorgen voor een meeschuddend publiek. Maar het geheel blijft sloom en moerassig klinken en zo heb ik het graag. Geen hooks en catchy tunes, maar meanderende solo’s. Losgeslagen, zonder ooit volledig uit te breken. Altijd onder controle. Psychedelische krautrock, zo zullen we het dan maar omschrijven zeker. Voor zij die nog een willen zelf kijken hoe dat allemaal klinkt, ze zijn deze zomer te zien op Yellowstock in Geel.
Na een korte lunchpauze is het opnieuw tijd voor Britten, maar dan met een grote staat van dienst: Spectrum. Als die naam je niets zegt, dan misschien wel Spacemen 3. Hun voormalige frontman is nu de frontman van Spectrum. En dat is duidelijk te horen. Engelsen dus die al lang bezig zijn en de klappen van de zweep ondertussen met hun ogen toe kennen. Traagheid is het codewoord, waarmee ze een mooie atmosfeer creëren. Keyboards en zang voeren in het begin van de set het hoge woord. Op die stem deze keer een minimum aan effecten, een zeer pure klank. De gitaar, bas en drum blijven rustig op de achtergrond. Ze zijn het schoolvoorbeeld van Engelse psychedelica: geen gitaarsolo’s die de show stelen, maar de gehele band als één grote stroom laten klinken, allemaal om die sfeer op te wekken. Het is voor veel bands een uitdaging om dit soort muziek een heel optreden lang boeiend te laten klinken, maar Spectrum slaagt erin. Naarmate de set vordert wordt het gaspedaal langzaam maar zeker ingedrukt. De set is perfect opgebouwd. De spaarzame solo’s zijn er boenk op. Ze tonen niet dat ze snel kunnen spelen, maar wel hoe je gevoel en finesse kunt tonen op de gitaar. Het laatste nummer is een ode aan Suicide, de band, niet de daad. En dan kan het nooit slecht gaan. Een ware masterclass dit optreden. Hoed af.
Het verschil met Anthroprophh kan niet groter zijn. Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.
Het moment is aangebroken. De heersers van de moderne psychedelica maken zich op om de main lab te bespelen. Wooden Shjips heeft er een hele trip op zitten. Enkele jaren geleden stonden ze nog in Oostende in café Manuscript te spelen, nu zijn ze headline op het grootste psychedelisch festival van de Benelux. Wooden shjips zijn 4 goedgeluimde hippies. Met hun in in aluminiumfolie ingepakte keyboards, een fluoriserend T-shirt, een langharige en langbaardige zanger met een hagelwitte gitaar. Er kan geen twijfel over bestaan, het zijn nog echte hippies. Het beeld past perfect bij hun muziek. Hun muziek bestaat uit een stevig opgebouwde basis van bas en drum, een aanvullende keyboardsound en een gitarist die zingt, maar toch vooral met zijn gitaar solo’s mag spelen om vingers en duimen van af te likken. Die solo’s zijn gevoelig, gecontroleerd, zingend, emotioneel en scheppen de sfeer. De bas en drum klinken monotoon en bieden bijzonder weinig variatie, maar dat is hier perfect. Ze roepen de trance op die nodig is om deze muziek volledig te beleven. Een waardige headliner en blij te zien dat ze ook een groter publiek aankunnen.
Normaal was het nu de beurt aan Theeth of the Sea. Maar door problemen met hun wagen zijn ze er niet geraakt.
Daarom nu al Hookworms, de tweede headliner van dit festival. Hun naam en faam gaat hen vooraf. Ik had er al heel wat over gehoord, maar ze nog nooit live aan het werk kunnen zien. Eindelijk is het zover. Hookworms klinkt heel anders dan de andere bands die ik vandaag al zag. Ze geven een heel moderne wending aan de psychedelische muziek. De nummers hebben een ongelofelijk rotvaart in zich. 5 jonge Britse gasten. En alles wat ik over deze band heb gehoord blijkt de waarheid. Ze zijn broeierig, uitdagend, beukend, verfrissend, jong, interessant. Zelfs bij de (schijnbaar) rustige nummers spatten de vonken er gewoon af. De zanger heeft een scherpe, schreeuwerige stem die perfect gedijd bij hun sound. De rest speelt onrustig en gejaagd. Een ware headliner voor mij. Maar de halfvolle zaal op het einde van de show doet vermoeden dat niet iedereen het met mij eens is. Was Wooden Shjips dan toch de ware headliner? Voor mij niet.
Na al dat het geweld zit de dag er nog niet op. Want er is nog tijd voor Gnod. Zij mochten de kleine zaal afsluiten, en dat zullen we geweten hebben. De laatste keer dat ik ze zag hadden ze een verrassing in petto: een volledig elektronische set. Gelukkig bleven we daar deze keer van gespaard. Want de band komt volop tot zijn recht in een volwaardige bezetting. En daar werden we deze keer op getrakteerd. 6 man op het podium (5 en 1 vrouw om precies te zijn) waarvan één saxofoonspeler. Een meer dan volgelopen zaal voor hen en de hitte die de sfeer ideaal maakt voor deze muziek. Een broeierige sfeer voor een broeierige band. De zanger van Gnod is bijna niet herkennen in vergelijking met deze namiddag. Hij lijkt een staat van dronkenschap te hebben bereikt waarbij een normale mens niet meer kan functioneren. Maar bij hem roept het de duivel op. Hij schreeuwt zich de ziel uit zijn lijf. Eén lang nummer dat niet wordt afgebroken. Bas en drum funderen en de rest bouwt laag na laag verder aan die perfecte sound. Op deze manier is Gnod een band die je live moét gezien en beleefd hebben. Een ode aan geniale chaos en geschiftheid die wonderwel samenvalt, begeesterend, verleidend en verscheurend. Hard en gemeen krachtig, maar ook heel helend voor de ziel. Eén lange trip die aan de ribben blijft kleven die ik lang zal meenemen, tot diep in mijn slaap. Voor mij dé topper van vandaag.
Organisatie: Effenaar, Eindhoven
Fortarock 2014 ofte Iron Maiden en supports
Fortarock 2014
Vorig jaar haalde Fortarock voor haar jubileumeditie Rammstein naar Nijmegen en sprak men éénmalig van Fortarock XXL. Dit jaar was Iron Maiden headliner!
Opvallend hoe op weg naar het festival duidelijk minder volk op de been was, geen files meer te bespeuren waren (vorig jaar meer dan half uur aanschuiven) en vrij eenvoudig een parkingplaats werd gevonden. Nochtans hadden we, eens op de festivalweide aangekomen, niet de indruk dat er veel minder volk was. Onder een stralende zon was de menigte metalheads in overwegend zwarte t-shirt toch wel indrukwekkend om zien! Het aantal bandshirts van Iron Maiden was ongetwijfeld het meest aanwezig en gaf al aan waarom tal van muziekliefhebbers naar Nijmegen waren afgezakt.
Bij het aanschuiven om binnen te geraken en tijdens het aankopen van drankbonnen hoorden we op de achtergrond de nieuwe band van Adje Vandenbergh ‘Moonkings’ uit de speakers knallen. Het klonk eerlijk gezegd heel straf en even dacht ik dat Whitesnake op het podium stond! Oa. “Here i go again” stond op de setlist en meteen bewees zanger Jan Hoving wat hij in zijn mars had! Talent zat die kerel!
Trivium stond als 2de band gepland op het hoofdpodium! Was wel even wennen voor die kerels om zo vroeg (14u) hun optreden af te werken maar ze deden dat zoals altijd met veel enthousiasme en overgave. Ook al was de weide nog maar goed half gevuld en was de reactie van het publiek bij aanvang van de show eerder lauw (op de ‘die hard’ fans na natuurlijk). De set werd geopend met “Brave this storm”. Frontman Matt had blijkbaar een paar zinnen Nederlands geleerd en bleef zijn stinkende best doen om het volk mee te krijgen. Naar het einde van het optreden slaagde hij ook met brio in zijn opzet en ontstond een reuze circle pit tijdens ondermeer het sterk gebrachte “Down from the sky” en afsluiter “In Waves”. Sterk optreden zonder al te veel poespas op het podium maar met kwaliteitsmetal als handelsmerk.
Op de Monster stage wilde ik absoluut enkele nummers van Skillet meepikken. Een band die al meegaat van 1996 en vooral in thuisland US vrij succesvol is met hun ‘christelijk’ heavy rock. Ik kende enkel hun meest gekende nummer “Monster” dat achteraan de set werd gespeeld en op veel bijval kon rekenen. Verrassend was wel de veelvuldige inbreng van een klassieke noot in de nummers. De intro van het optreden werd verzorgd door 2 klassieke muzikanten (viool en contrabas) in wit kostuum. En doorheen gans het optreden zouden deze 2 heren opduiken en met wat strepen klassieke muziek de nummers een speciale sound geven (oa. “Not gonna die” en “Awake & alive”). Speciale rol was ook weggelegd voor de drumster die alle backing vocals voor haar rekening nam en tijdens de obligate ballade zelf vooraan het podium plaatsnam om duozang te doen met frontman John Cooper. Mijn favoriete nummers waren “Sick of it”, “Hero” en opener “Whispers in the dark” (jammer van de microfoonproblemen helemaal in het begin). Leuk optreden, zonder meer! Maar niet in de mate dat het optreden lang bleef hangen of uitsteeg boven de middelmaat.
Op de main stage was intussen Sabaton aan de beurt. De weide was nu toch al behoorlijk goed volgelopen en het was afwachten wat de heren uit Zweden er zouden van bakken. Met bijna allemaal nieuwe muzikanten in de band en de nieuwe CD ‘Heroes’ net uit was het toch wel extra uitkijken. Blijkbaar was het voor Sabaton ook het eerste concert van hun lange festivalzomer. Na de heroïsche intro en het horen van de eerste noten was meteen duidelijk dat de band niets aan kracht had ingeboet, integendeel! Muzikanten waren al goed op elkaar ingespeeld, boegbeeld Joakim in topvorm en publiek meteen mee… Door de vrij korte set (50 min.) werden slechts 9 nummers gespeeld maar daarin zaten natuurlijk alle klassiekers zoals “To hell and back”, “Carolus Rex”, “Attero Dominatus” en “Swedish Pagans”. Helemaal uit de bol ging het publiek op de afsluiters “The art of war” en “Primo Victoria”. Sabaton bewees dat hun groeiende populariteit geen verrassing is en mocht voor mijn part een plaats hoger op de affiche hebben gestaan. Volgende afspraak is op Graspop.
De Monster stage kreeg 2 bands op bezoek die voor mij totaal nieuw waren : Deafheaven en Graveyard. De eerste aan de beurt was Deafheaven uit de US, ze leverden in 2013 een fel bejubelde CD af ‘Sunbather’ die door sommige media zelfs als album van het jaar werd bestempeld. Live kon het mij alvast maar weinig bekoren. Een vrij apatische en letterlijk bleke zanger die soms krijsend en soms ingetogen zijn ding deed op muziek die ikzelf zou omschrijven als vrij complexe scream/emo core/metal. De éne keer hoorde je snelle noise uitbarstingen, afgewisseld met breaks en de andere keer waren het ‘zachtere’ stukken. Voor de echte liefhebbers zal het wel allemaal heel OK geklonken hebben maar de mindere publieke belangstelling liet me toch vermoeden dat niet alleen ik het moeilijk had om deze vloedgolf aan gitaargeweld te appreciëren. Sorry voor de fans…
Graveyard uit Zweden (Göteborg, 2006) was dan weer de verrassing van het festival voor mij! Met hun ouderwetse psychedelische, bluesy rock in de stijl van Led Zeppelin en andere 70’s bands waren ze eerder een buitenbeentje op de affiche maar kweten ze zich zeer sterk van hun taak en losten ze alle verwachtingen in. Met de volledige looks en de sound van zo’n 40 jaar geleden wisten deze heren heel wat mensen te bekoren! Keigoede en intense set, sterke zanger, solide muzikanten en authentieke sound. Het optreden bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Lights out’ en diens voorganger ‘Hisingen blues’. Het trage maar sferige nummer “Slow Motion Countdown” is mij alvast het meest bijgebleven! Prachtig…en een leuke verademing tussen al het ‘metal’ geweld van de dag!
Alter Bridge stond op het hoofdpodium toen ik besliste om de innerlijke mens wat te versterken en de aangekochte eetjetons om te ruilen in een puntzak ‘patat’ met zoete frietsaus en een broodje ‘bourgondische kroket’ met graanmosterd. Na het bezoeken van de plaatselijke metal market waren we helemaal klaar voor het serieuze werk : Slayer & Iron Maiden!
Slayer trad aan om 19u00. Op papier was het al de luidste band van de dag, in praktijk was dat nog meer het geval! Wat een sound! Luider dan luid van bij het begin van de set en heersend over gans de weide. Tom Araya leek wel de kerstman met zijn grijze volle baard en mister King had nog steeds zijn ‘worstbaard’. Maar de kerstman was goed bij stem en zijn gevolg was gul met het geven van snoeiharde en snelle cadeautjes : van opener “World painted blood” tot “Necrophiliac” en “Seasons in the Abyss”. Niet te geloven dat deze band al meegaat van 1981 en nog steeds zo machtig voor de dag komt en fans heeft over de generaties heen! Araya was zichtbaar goedgeluimd en zorgde voor een moment van rust halfweg te set door een babbeltje te slaan met het publiek. Kerry King liet het praten over aan zijn gitaar en soleerde dat het een lieve lust was. Het laatste deel van de set was een waar spervuur aan klassiekers. Het publiek reageerde fel en blij en genoot van dit schitterende kwartet aan Slayer ‘hits’ : “Raining Blood”, “Black Magic”, “South of Heaven” en het magistrale “Angel of Death”! Tijdens dit laatste nummer werd op gepaste wijze een mooi eerbetoon gebracht aan de vorig jaar overleden ‘broeder’ Jef Hanneman. Op het podium ontrolde zich een reuzegroot spandoek met de woorden : Angel of death, Jef Hanneman, still reigning! Mooi gebaar!
Om 21u00 was het zover! Alle andere optredens waren afgelopen en iedereen begaf zich richting hoofdpodium om een glimp op te vangen van één van ’s werelds meest gekende en succesvolle metalbands ooit, IRON MAIDEN! Het was drummen vooraan tussen de Iron Maiden shirts en de weide stond nu echt propvol tot helemaal achteraan. De podiumaankleding was identiek aan de show vorig jaar op Graspop maar bleef indrukwekkend. Later tijdens de show vertelde Bruce Dickinson dat het allicht de laatste keer was dat deze show in de Benelux zou te zien zijn na 3 jaar touren (binnenkort oa. wel nog te zien in Arras op het festival Main Square). De sympathieke zanger beloofde wel dat ze voor deze laatste keer de setlist hier en daar hadden aangepast.
Wat het optreden zelf betreft kan ik kort zijn : fantastisch! Ik vond de set zelfs beter dan vorig jaar op Graspop, al zullen de meningen hierover allicht verdeeld zijn.
Maar Iron Maiden blijft uniek en Bruce blijft een fenomeen! Goed bij stem en energieker dan ooit maalde hij weer zijn nummers en zijn kilometers af. Chapeau om dat na al die jaren nog steeds met evenveel spirit en vakmanschap te doen! En wat te zeggen van de muzikanten? Ook zij gaven weer de volle pond en stonden op het podium als een horde jonge wolven aan het begin van hun carrière! Zij het dan wel met een opkomend buikje, hier en daar wat rimpels en een dunnere haarlijn als vroeger…net als de meeste fans trouwens.
Onnodig om hoogtepunten van het concert aan te halen of om te beschrijven wat zich op het podium en in het publiek afspeelde. Ik zou alleen maar in herhaling vallen…oordeel liever zelf bij het bekijken van de volledige setlist en besef dat Iron Maiden een geslaagd Fortarock afsloot met een geweldig optreden!
setlist: Moonchild - Can i play with madness - The prisoner - 2 minutes to midnight – Revelations - The trooper - Number of the beast - Phantom of the opera - Run to the hills - Waysted years - 7th son of the 7th son – Wrathchild - Fear of the dark
Iron Maiden + Aces high - Evil that men do – Sanctuary
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2014/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Les Nuits Botanique 2014 – Jungle - Jungle Boogie
Les Nuits Botanique 2014
We moesten nog decompresseren van een heel sterk optreden van Sharon Van Etten, maar niet getalmd, over naar de Orangerie voor de hype van het moment, Jungle. Je kent ze misschien van het vrolijke “Busy Earnin’”, dat veel airplay krijgt. Maar meer heb je er wellicht niet over gehoord, want dit Engelse duo heeft een EP uit, en dat is het.
Live was Jungle met zeven, met onder meer een percussionist, twee achtergrondzangers, een bassist en een gitarist, terwijl het producersduo in het midden van het podium keyboard speelde.
Het was dansmuziek, maar met een sterke bandinbreng: twee falsetstemmen, denk aan Sam Smith of The Bee Gees, met een jaren tachtig pop en soulgeluid: de uitgebreide percussie met congas en de opgehangen colaflesjes riep zelfs Gloria Estefan’s Miami Sound Machine op, en ook wel een beetje Hall & Oates.
Recentere referenties zijn The Scissor Sisters en Disclosure, zonder de flamboyante kant van die eerste band. Niet alle nummers bleven heel erg hangen, maar dit is zeker een perfecte festivalband, ze staan dus ook op Pukkelpop.
Of ze het publiek helemaal gaan meekrijgen of dat dit enkel bij het singletje zal reageren, is nog te bezien: dansbaar geluiden genoeg, maar dit Londense duo mist wel charisma en podiumpersoonlijkheid. Het zal dus van de nummers zoals “Busy Earnin’” moeten komen, en het onbekende nummer waar ze vanavond mee afsloten, dat nog sterker was dan die single.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jungle-25-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fugu-mango-25-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Sharon Van Etten - Sharon Van Etten maakt indruk
Les Nuits Botanique 2014
Het beste van Les Nuits Bota werd tot het einde opgespaard : Sharon Van Etten speelde vanavond haar eerste concert van haar Europese tour voor de nieuwe plaat ‘Are we there’ in de Grand Salon, terwijl later op de avond The War on Drugs in de kleine Rotonde aantrad. Die laatste gaan we zeker op Pukkelpop bekijken, en Sharon Van Etten zullen we daar ook opnieuw gaan bekijken op basis van de goeie beurt die ze vanavond maakte.
Van Etten, een kleine dame met een grootse stem, had een vijfkoppige band meegebracht, waarbij vooral de toetseniste Heather Woods Broderick een meerwaarde vormde door de harmonieën die zij met Van Etten opzette. Broderick speelde nog bij Efterklang, Horse Feathers en Loch Lomond. Net als die twee laatste bands zette Sharon’s band een warm, rijk countrygeluid neer. Van Etten zelf speelde afwisselend op gitaar en toetsen.
Waar haar albums soms vrij ingetogen zijn, stond hier een heel trefzekere frontvrouw die de rijke harmonieên die haar songs hebben in volle glorie liet ontbolsteren. De nieuwe single “Taking my chances” was smachtend en sexy, “Give Out” uit de vorige plaat ‘Tramp’, die door Aaron Dessner van The National geproduceerd werd, kreeg een Western-klank met paukenstokkengeroffel en een gitaartwang. “Serpents” was het hoogtepunt van de avond: mineurakkoorden op gitaar, pulserend, grandioos opbouwend met een stuwend drumritme, dit mocht je gerust naast de beste nummers van The National parkeren. Van Etten stak veel zelfspot in haar bindteksten, ze lachte met de donkere kantjes van haar nummers: ‘I am a real optimist, this song is called ‘nothing will change’. “Dont do it” begon in een Twin Peaks sfeertje, met Broderick die haar zanglijnen in een loop stak, en zo een spookachtig effect opwekte, waarna grondig op gitaar werd loos gegaan, uitmondend in een gitaarstorm Mogwai waardig. “Your love is killing me” had dan weer bakken grandeur in de aanbieding. We werden naar huis gestuurd met een smartlap, “Everytime the sum comes up, I am in trouble” Dit concert had langer mogen zijn, zo goed was het.
Playlist: Afraid of nothing / Save yourself / taking chances / give out / serpents / Tarifa / nothing will change / I love you but I am lost / break me / don’t do it / your love is killing me /bis I know / Everytime the sun comes up
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Denai Moore – Only Real – Ásgeir : verwachtingen ingelost !
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders: in een zonovergoten Kruidtuin verkenden drie prille twintigers de grenzen van verschillende genres. Met Denai Moore en Only Real trok de organisatie de kaart van de ontdekking, terwijl Ásgeir de kans kreeg om zijn reputatie die hij heeft opgebouwd sinds zijn debuut in 2012 te bevestigen.
DENAI MOORE (UK)
De 21-jarige Londense met Jamaïcaanse roots noemt Boni Iver en Feist als haar grootste invloeden. Ondanks haar jeugdige leeftijd heeft ze al een eigen sound ontwikkeld, die ze zelf omschrijft als Foul (een cross-over tussen folk en soul). Haar timide verschijning op het podium is slechts schijn, want Denai palmt verrassend makkelijk de tent in met haar zwoele stem. Ze wordt begeleid op de piano en op de drums, maar blijft evengoed overtuigen als ze twee nieuwe nummers solo brengt (op de gitaar en zelf aan de piano). Met ”Gone” van het album Saudade als afsluiter bewijst Denai dat haar jeugdige leeftijd geen obstakel is om volwassen teksten te brengen.
ONLY REAL (UK)
De jongens van Only Real, in korte broek en met achterwaartse pet, lijken op het eerste zicht weggelopen uit een schooloptreden ergens halfweg de jaren negentig. Frontman Niall Galvin, een prille twintiger, brengt een kruisbestuiving tussen relaxte surf rock en rap. Inspiratie voor zijn verhalen haalt Niall uit zijn dagelijkse omgeving in West-London. Dat klopt misschien voor de afsluiter van de set ”Cinnamon Toast” maar bij een song als ”Cadillac Girl” moesten we toch ongewild denken aan zonnigere taferelen. Zelf beweert hij dat de band louter uit hemzelf en zijn laptop bestaat. Als voornaamste invloeden noemt hij Outkast en J. Cole en dat blijkt ook uit de helft van de nummers. Rappen gecombineerd met gitaar doet sommigen ook denken aan Jamie T. Geen slechte eerste beurt na hun ”first gig in Berlin, eh, I mean Brussels!”.
ÁSGEIR (IJSLAND)
Zanger Ásgeir Trausti nam zich de moeite om de band uitgebreid aan te kondigen met de melding dat ze uit IJsland kwamen en de meeste liedjes in het IJslands zouden zingen. Maar een blik in de bomvolle Chapiteau moet genoeg geweest zijn om te beseffen dat de meeste mensen wisten voor wie ze gekomen waren. En Ásgeir loste hun verwachtingen in. Het is ons nog niet duidelijk of het inherent is aan de IJslandse taal, maar van zodra je de klanken hoort, waan je je in een sprookjeswereld. Veel kans echter dat het komt door de présence van Ásgeir zelf, die sober maar met een enorm stembereik een paar prachtige samenzangen neerzette met zijn gitarist. Hier en daar werd de betovering soms verbroken door Engelstalige nummers, zoals het nieuwe ”Ocean” en ”Torrent” of ”King and Cross” waar de tempowissels en het oorwurmgehalte de koppeltjes uit het publiek, die tot dan vooral stonden knuffelen, aan het bewegen kreeg. Voor de gelegenheid schotelde hij hen nog een cover voor van Nirvana: ”Heart Shaped Box”, maar daarbij voelden we de magie die tot dan toe was opgebouwd een beetje wegsmelten. Gelukkig werd dat weer goedgemaakt met een solo bisnummer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Victoria + Jean en The War On Drugs – doorbraak definitief een feit!
Les Nuits Botanique 2014
Ontdekking : Victoria + Jean – is een duo afkomstig van Stockholm en komt voort uit de relatie van de charmante zangeres Victoria en de gitarist Jean. Gegroeid uit de restanten van de verdwenen band Miele , wist men, de Rotonde al vroeg te overtuigen. Ze voelden elkaar perfect aan en de gitaar en de droge drums kregen een meer krachtige identiteit aangemeten . De lyriek , de wilde schoonheid en de sensibiliteit van de mooie roodharige Victoria boden een glansrol aan het materiaal en de set , die muzikaal ergens hangt tussen PJ Harvey ( door het brute karakter), Feist (de présence) , Janis Joplin (60s retro tint) en Dreseden Dolls (door het gracieuze, pompeuze, theatrale karakter).
In ieder geval waren Victoria + Jean een fijne verrassing, wat in goede aarde viel. Een fris concept boden ze aan , met een standvastige zangeres , die verschillende identiteiten uitstraalt en dus op die manier niet vies is van wat weirde persoonlijkheden. Band met een veelbelovende toekomst.
Doorbraak bevestigd - The War On Drugs is al enkele jaren bezig, debuteerde sterk met ‘Wagonwheel blues’ , maar de langverwacht doorbraak gebeurt nu pas nu met de cd ‘Lost in the dream’, dankzij de intrigerende prachtsingle “Red eyes”. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat intussen een geslaagde solocarrière tegemoet .
Vanaf het eerste nummer slaagt The War On Drugs rond Adam Granduciel erin om het talrijk opgekomen publiek in die indiesfeer te loodsen, door de prachtige “An Ocean In Between The Waves”, waar de vocals doen denken aan Tom Petty en Michael Stipe in z’n begindagen van R.E.M.
Tijdens het tweede nummer heeft de zanger z’n publiek bij de leest , interacteert met hen en doorbreekt de afstand door z’n subtiele humor. Energieke songs volgen , gekenmerkt van markante, nauwkeurige en krachtige gitaarsolo's die aan de Waterboys doen denken. De groep neemt ons zelfs mee naar hogere sferen die in de beste momenten aan Pink Floyd echoëden; de nieuwe single “Red Eyes” werd natuurlijk een onbetwistbaar hoogtepunt!.
De zanger-gitarist is de spil van de groep. Hij is omgeven door excellente , toegewijde muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op die manier zorgen voor een bezwerende trip. Wat een cohesie en samenhorigheid! Indrukwekkend ook hoe drummer Patrick Berkery het publiek bedwelmt en genuanceerd , beheerst te werk gaat in de krachtige passages. Daarna alterneert het concert wat en horen we wat kalmere, tragere nummers, “Suffering” en iets verderop “I hear you calling” (die hier soms aan Daniel Lanois doet denken) . Ze trokken zich opnieuw op en dan kwam je o.m. uit op een knaller als “Baby missiles”.
We hoorden een afwisselende, boeiende set van deze band uit Philly, Pennsylvania , die muzikaal verschillende richtingen uitging . The War On drugs heeft belofte gehouden vanavond.
Eventjes nagenieten kon niet , wat de security drong aan de pittoreske Rotonde te verlaten
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-25-05-2014/
François François - vertaling Malorie Moneaux + Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid
De wizzards van Coyne en C° The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.
We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes.
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn. Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .
Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes … Om je maar even een beeldvorming te geven van de sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers , een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.
De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m. “Look the sun is rising” , “The W.A.N.D.” en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan. Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands” en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”, terecht de muzikale noemer van dit optreden .
The Flaming Lips balanceren tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!
Support act waren The Young Knives uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Arno 65 years - Always look on the bright side of life - Celebration Time …
Les Nuits Botanique 2014
… Moet er nog zand of mossels zijn? … Arno vierde z’n 65ste verjaardag in Oostende en deed er nog een derde concert bovenop tijdens de feestelijkheden van Les Nuits Bota. Een dubbel feest dus, wat omgezet werd in een bijna twee uur durende set . Arno intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop . Ondanks tekenen van een gezegend pensioengerechtigde (?) leeftijd , is hij samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys aan zijn zoveelste jeugd toe en zijn ze echt nog niet echt versleten hoor . Tja , niet voor niks wordt hij mooi omschreven als een ‘jamais adolescent’.
Als je de laatste tien jaar muzikaal op een rijtje plaatst, hebben we nog steeds een hoop consistente platen , die hij op eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare, meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een ‘godverdomme’ tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelig met z’n grauwe , indringende stem. Hij en z’n publiek moeten en worden één. Een fijne afwisseling van z’n rijkelijk gevulde oeuvre , zoveel is zeker, met obligate verwijzingen naar TC Matic, zeker als je die laatste cd ‘Future vintage’ er op nahoudt.
We hadden te maken met een aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set.
We smelten bij die hitsende , broeierige , funkende, dampende ritmiek van nummers “We want more”, openingssong, “With you” en natuurlijk oudjes “The parrot brigade” en “Que pasa” .
De blues is in Arno verweven (remember o.m. de projecten Charles & Les Lulus, Charles & The White Trash European Blues Connection ), ontbreekt live niet en dringt duidelijk meer door op “No job, no rock” en “Meet the freaks” .
Zoals steeds is zijn band goed op elkaar ingespeeld en kruisen allerhande stijlen Arno’s melodieuze en grillige pad . Vlagen tango , chanson , ska , carroussel , hoempapa, wereldmuziek en variété draven aan. We ervaren de innemende emotie van “Lola” ( knipoog naar grootmoeder) en “Je ne veux pas être grand” ( wat hier een soundtrack gevoel ademt van Coppola’s ‘Once upon a time in America’ en ‘The cotton club’) ; de rockende world tunes van “Watch out boy” vullen aan en “Vive ma liberté” wordt in een hoempapa uitbundig kleedje gestopt. “Comme à Ostende” is er ook zo’n eentje en “Bathroom singer”, afsluiter van de avond , wordt gekenmerkt door het typerend cimbaalwerk!
Elke song is rauw, doorleefd, emotievol en gevoelig …”Les yeux de ma mere” wordt in alle intimiteit van stem en piano gespeeld . Ad Cominotto beroert op “Elle adore le noir” en Karavan , een achtkoppig a capellagroep van Afrikaanse origine, was het backingkoor op het groovy “Whoop that thing” en de indringende ‘bar crooner’ “You gotta move” , een negro spirital/gospel/’delta’bluersrocker.
En natuurlijk ontbraken de obligate Arno classics niet , “Olalala”, “Putain putain”, “Les filles du bord …” om het samenhorigheidsgevoel te bevorderen . Optimaal nostalgisch genot, die het Arno plaatje compleet maken.
Arno boeit op alle gebieden, heeft een recept in alle talen en speelt eenvoudigweg compromisloze, tijdloze rock. Sterk héél sterk! ‘Always look on the bright side of life’ gooit hij er laconiek tegenaan …Tja, die 65 jaar zijn hem van harte gegund!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Sumie – Rodrigo Amarante – Mulatu Astatke : worldtunes
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders in het gezellige Koninklijk Circus. Met Sumie kreeg een newbie de kans haar intieme droomwereld met de wereld te delen. Rodrigo Amarante is dan weer een valse nieuwkomer: hij stelde zijn nieuwe project voor maar heeft duidelijk al zijn strepen verdiend bij zijn vorige bands. En Mulatu Astatke, de man die al zowat veertig jaar aan de weg timmert van de Ethio-Jazz, genoot duidelijk van de recente herontdekking door een jong publiek.
SUMIE (Zweden)
De half Zweeds-half Japanse Sandra Sumie Nagano bracht in december 2013 haar eerste titelloze album uit, goed voor 33 minuten intimistische songs. Sumie begeleidt haar sobere muziek met eenvoudige akoestische gitaar. Alleen Speed Into en Midnight Glories worden subtiel begeleid door cello en viool. Als opener van de avond had ze de niet eenvoudige opdracht om de aandacht van het binnenkomende publiek vast te houden. Met haar zachte maar warme stem slaagt ze daar wonderwel in. De interactie met het publiek werd wel tot een minimum beperkt, zodanig lijkt de zangeres in haar eigen droomwereld op te gaan. Choquerende of verrassende wendingen moet je dus niet verwachten van Sumie. Het meest onverwachte van de set was misschien de laatste song die in het Zweeds werd gebracht.
Sommige luisteraars zullen het repetitieve en voorspelbare karakter van de nummers snel
moe zijn. Anderen appreciëren de delicate, soms zelfs breekbare nummers juist omdat ze pretentieloos zijn en even tijd en ruimte doen vergeten.
RODRIGO AMARANTO (Brazilië)
Denk bij Brazilië eens niet in de eerste plaats aan samba, maar aan poëtische teksten van een bebaarde singer-songwriter. Rodrigo Amaranto, die in zijn thuisland zijn strepen al verdiende met zijn vorige bands Little Joy en Los Hermanos, is met de cd Cavalo (uit in 2013) aan zijn eerste soloproject bezig.
Daar waar Los Hermanos nog zogeheten MPB of Música Popular Brasileira bracht, verkent Amarante in Cavalo meer dan een genre. ‘Hourglass’ is een energieke popsong met elektronische invloeden. Bij nummers als ‘Irene’ en ‘Fall Asleep’ zakt het tempo dan weer en zien we hem als het ware tokkelen in een wiegende hangmat op een zwoele zomeravond. De variatie tussen de nummers blijkt ook door het switchen tussen Portugees, Engels en zelfs Frans. Amarante zoekt de contrasten bewust op ("Enough lullabys, time for some up tempo numbers”) en slaagt er zelfs in het publiek in beweging te krijgen. Toch blijft de dominerende ondertoon van het album dromerige, intieme folk van iemand die steeds onderweg lijkt, zoals hij zelf zingt in ‘Je suis l’étranger’.
MULATU ASTATKE (Ethiopië)
Voor de hoofdact van de avond zat het Koninklijk Circus goed vol. Opvallend jong publiek eigenlijk dat kwam opdagen voor de man die eigenhandig de Ethio-Jazz op de kaart zette. We vermoeden dat zijn bijdragen aan de soundtrack van de film ‘Broken Flowers’ (2005) hier voor iets tussenzit, want zijn eerste opnames al van in de jaren zestig. De energieke zeventiger die zijn muziekopleiding genoot in Londen en Boston, is erin geslaagd om jazzmuziek te doen rijmen met Ethiopische folkmuziek en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Amatu aan de toetsen, Amatu aan de vibrafoon (solo), Amatu op de conga’s, afwisseling troef en de meester genoot zichtbaar van het enthousiaste publiek. Toch leek hij niet in de eerste plaats zichzelf in de picture te willen spelen. Een grote rol was namelijk weggelegd voor de uitstekende muzikanten die hem begeleidden op de trompet, de sax, drums en cello. Dansbare jazz, het bestaat!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
