Lokerse Feesten 2014 – DAG 07 – Blink-182 – Millencollin
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-07
John Van De Putte
Blink-182 kan het nog!
Millencolin , sinds jaar en dag het uithangbord van de Zweedse punkrockscène, kreeg een mooie spot toegemeten net vóór de headline van de avond, Blink-182. Ontgoochelen deden ze allerminst, hun wisselvallige livereputatie indachtig, maakten ze in hun uurtje speeltijd duidelijk dat een pak knallers op hun 7 studioalbums staan. Ook al werden de voorste rijen reeds ingepalmd door Blink fans, het punkpopkwartet deed gewoon z'n ding en deed dat goed.
Ze openden met "Penguins & polarbears" , wat meteen de toon zette van een wel opgebouwde en zwierige set.
Helaas weinig plaats voor werk uit hun beginperiode, ‘Life on a plate’ en “For Monkeys', 2 classic albums. Toch stonden oudjes “Olympic” en “Bullion” terecht op de playlist en bleken ze nog steeds de snelste en snedigste riffs te hebben. Naarmate de set vorderde kwam er meer animo en werden de eerste crowdsurfers gespot.
We kregen alvast strak en genietbaar luistervoer en meezingers waren er met "No cigar", "Blackeye" , "Kemp" en "Mr clean".
Van een goede opwarmer gesproken
Na hun 2 tegenvallende passages op Werchter en Pukkelpop stonden we een beetje sceptisch tegenover de gig van Blink-182.
Na een pak intense strubbelingen, huwelijksproblemen en andere muzikale projecten werden opnieuw de plooien gladgestreken tussen het trio. Resultaat: een korte Europese tour met stopplaats Lokeren waar ze een nieuwe kans kregen een puike prestatie af te leveren.
Zonder veel woorden werd er furieus en strak geopend, het triumviraat: "Feeling this", "What's my again" en "Rockshow" sloegen gensters en deden het beste verhopen voor het vervolg van de avond.
Als in hun beste dagen rockten Mark Hoppus en co, wat resulteerde in een ‘crowdsurf-tsunami‘ boven de Grote Kaai; de security mocht overuren draaien.
Het was vooral drummer Travis Barker die gezwind de hoofdrol op zich nam. De intensiteit en gedrevenheid die hij uitstraalde, tilde de band naar een hoger niveau en moffelde de zwakke zang van Tom Delonge volledig weg.
Een dik uur denderde de hitmachine als in zijn beste dagen door de playlist en slechts af en toe was er wat plaats voor Amerikaanse humor.
Een imposante lichtshow met bewegende videowalls maakten het plaatje compleet. “Miss you”, “Dumpweed” en “All the small things” zorgden voor massa's singalongs hier in Lokeren.
De band amuseerde zich kostelijk en reflecteerde dat op het uitgelaten publiek.
Een energieke punkrockshow uit de oude doos werd het; tja; ahw een echte 'family reunion'!
Playlist: Feeling This, What's my age again, Rockshow, Up all night, Down, Miss you, Dumpweed, Wishing well, Disaster, Always , Stay together for the kids, After midnight, First date, Dogs eating dogs, Hybrid moments, Natives, Man overboard, Ghost on the dancefloor, All the small things, Carousel, Violence, Dammit, Family reunion.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-07-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 06 – Patti Smith & Band
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-06
Sam de Rijcke
Zoals gisteren overduidelijk de dag was van Neil Young & Crazy Horse, was het nu deze van de al even legendarische Patti Smith, een pure rock’n’roll dame met een punkhart en met een backcatalogue om U tegen te zeggen.
Veel concurrentie was er ook niet vandaag in Lokeren. Het weerwerk, nu ja weerwerk, moest komen van de Balthazar klonen Girls In Hawai, van de brave pop van Intergalactic Lovers (een soort light versie van The Breeders), van een melige singer/songwriter met een knoert van een Coldplay fixatie (Novastar) en van de kitscherige nichtenpop van Oscar And The Wolf, een over ’t paard getild bandje die op basis van één song (en dan nog niet eens een goeie) een stekje kreeg toebedeeld op zowel Rock Werchter en De Lokerse Feesten. Allemaal Belgische bands dus die enige vorm van rock’n’roll gehalte ontberen en die even ongevaarlijk zijn als een pluchen beer in een Ikea ballenbad.
Ook Patti Smith leek in het begin van haar set wat van haar rock’n’roll pluimen te zijn verloren, ze bracht wel meteen de klassiekers “Dancing Barefoot” en “Redondo Beach” maar deze mistten wat punch, hoewel ze met brio gebracht werden. Patti Smith, die beter en helderder zong dan ooit, was aanvankelijk te lief voor haar publiek en liet niet meteen haar scherpe tanden zien.
Maar ouwe diesels komen altijd wat trager op gang, vanaf het schitterende “Beneath The Southern Cross” kwam er immers withete stoom naar boven. De bruisende song werkte zich dankzij een uitmuntende gitaarsolo naar een ware climax toe en Smith begon alsmaar meer de kwade helleveeg van weleer te worden. Van toen af leken zij en haar voortreffelijke band voorgoed vertrokken. “Pissing In A River” was een verbluffend kippenvelmoment en publiekslieveling “Because the Night” haalde Lokeren volledig over de streep.
De legendarische tante was helemaal in haar sas met een ophitsend “Horses” dat vloeiend overliep in “Gloria”. Hier stond terug dat felgebekt wijf van de jaren zeventig op het podium, een woest vrouwmens die graag tegen iedereens schenen schopt en de stinkende potjes van deze wereld zonder omzien van hun deksel ontdoet.
Dat het grootste venijn in de staart zat werd duidelijk met een overweldigend, furieus en uit al zijn voegen barstend “Rock’n’Roll Nigger”, het ultieme statement van een grote madam die mee de term ‘punk’ heeft grootgemaakt zonder daarbij echt punkmuziek te spelen. Maar “Rock’n’Roll Nigger” was wel degelijk woeste heetgebakerde punk, een uiterst dynamische lel van een song om een krachtig punt achter een beresterk concert te zetten.
De felle griet is nog niks van haar wilde haren verloren, die zijn alleen wat grijzer geworden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-06-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 05 – Neil Young & Crazy Horse – Admiral Freebee
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-05
Geert Huys
De Lokerse Feesten blazen dit jaar 40 kaarsjes uit, en dus werd extra diep in de buidel getast om een absolute top (lees peperdure) act naar de Grote Kaai te halen. Met Neil Young & Crazy Horse haalde deze jubileumeditie meteen één van de grootste iconen uit de rockgeschiedenis binnen, waardoor de organisatie reeds in december vorig jaar het bordje ‘uitverkocht’ mocht bovenhalen voor dag 5 van het festival.
Dat er afgelopen dinsdag nog drie andere bands naar Lokeren waren afgezakt leek voor de meeste toeschouwers op de wel heel erg dicht bevolkte Grote Kaai louter bijzaak. Mede door een monsterfile vanaf de afrit Lokeren zagen we alvast de etherische folk van The Bony King Of Nowhere en de tenenkrullende stadionrock van Lonely The Brave door de neus geboord.
Voor Tom Van Laere aka Admiral Freebee (***) moet het van kleins af aan een (natte) jongensdroom geweest zijn om ooit in het voorprogramma van zijn Canadese held te mogen staan. De Admiraal schuimt deze zomer menig festival af met ‘The Great Scam’ onder de arm, met voorsprong het zwakste en minst beklijvende album uit zijn intussen 5 platen tellende discografie. Het eerste deel van de set bevatte nogal wat nummers uit dat recentste album, wat niet meteen bevorderlijk was voor de feestvreugde. Het rond een flauwe woordspeling opgebouwde “Nothing Else To Do” en het makke “Breaking Away” zijn wat dat betreft bevoorrechte getuigen. De live reputatie van Admiraal Freebee lijkt daarentegen nog redelijk intact na een lange periode van afwezigheid, en dat is niet enkel de verdienste van de entertainer en de ietwat schunnige would-be filosoof in Van Laere. Met Senne Guns op toetsen en de stoïcijns bassende Jasper Hautekiet (zoon van) injecteerde de geboren Antwerpenaar zijn gloednieuwe band met een ferme dosis jong muzikaal talent, maar hét geheime wapen op het podium bleek uiteindelijk toch de tweekoppige blazerssectie te zijn die aan zowel nieuwe nummers als oude krakers een extra punch gaf. En van oude krakers gesproken, die werden netjes opgespaard tot op het eind. Met “Einstein Brain”, “Oh Darkness”, “Rags ‘N’ Run” en “Ever Present” slaagde Admiral Freebee dan toch ruimschoots in zijn opzet: zichzelf en het publiek warm laten lopen voor de iconische slotact.
Begin vorige maand zag het er even slecht uit voor het fanlegioen van Neil Young & Crazy Horse (****). Aan de vooravond van een uitverkochte Europese tour diende de 70-jarige bassist Billy Talbot wegens een milde hartaanval het Crazy Horse kamp tijdelijk te verlaten, en met de annulatie op Pukkelpop 2013 nog vers in het geheugen was het maar de vraag of de nukkige Canadees deze keer wel een waardige vervanger zou vinden voor één van zijn viervoetige maatjes. In de persoon Rick Rosas, een gevierd sessiemuzikant en ooit lid van één van Young’s tientallen andere begeleidingsbands The Restless, werd uiteindelijk een waardige noodoplossing gevonden. Rosas stond er in Lokeren wat onwennig en kleurloos bij, maar dat de man samen met de oorspronkelijke drummer Ralph Molina een stevige fundering kan bouwen die zelfs Young’s meest brutale gitaarerupties kan trotseren staat buiten kijf.
Zoals gewoonlijk was het podium terug een maatje of tien te groot voor Dinosaur Sr. en zijn maats. Een handvol vierkante meter, meer hebben deze veteranen niet nodig om met gekromde rug en zonder veel oogcontact hun noeste arbeid te verrichten. Met een wapperende piratenvlag in aanslag en geflankeerd door een levensgroot beeld van het indianen opperhoofd Crazy Horse als fictief extra groepslid staken de heren van wal met het monumentale “Down By The River”. Dit nummer neemt zo al epische proporties aan op het debuutalbum van de band, ‘Everybody Knows This Is Nowhere’ (‘69), maar de fabelachtige versie van 28 (achtentwintig!) minuten met Young’s expressionistische gitaarspel in de hoofdrol deden in Lokeren elke rechtgeaarde muziekrecensent prompt naar de gepaste superlatieven happen. Ook de daaropvolgende countryrocker “Powderfinger” kreeg een uitgesponnen en erg doorleefde versie mee, en nam meteen alle twijfels weg over het herstel van gitarist Frank ‘Poncho’ Sampedro. Voor de iets jongere lezers, Sampedro is de man met de handblessure die ons vorig jaar opzadelde met het gedrocht Major Lazer als ‘vervanger’ van Neil Young op Pukkelpop. Met Young als de wat nors ogende dirigent voerde Sampedro in Lokeren een fysische uitputtingsslag, laverend tussen ervaring en improvisatie wat maakt dat er wel elke avond andere versies van hetzelfde nummer worden opgediend.
Het feit dat een goed drie kwartier ver in de set Young & co amper twee nummers op de teller hadden staan zaaide langzaam maar zeker enige verdeeldheid onder het publiek. De moderne consument die kwam voor een vlotte opeenvolging van de ‘hits’, als die er al zijn, leek eraan voor de moeite en liet de aandacht gaandeweg verslappen richting een gesprek met de buurman of ging snel even de mailtjes checken. Voor de devote fans die zich uren lang kunnen laven aan Young’s expressieve gitaarexploten was dit dan weer een feest tot morgenvroeg. Wij voelen ons, voor alle duidelijkheid, eerder verwant met de tweede groep, al valt er zeker wel wat te zeggen over sommige songkeuzes die de immer eigenwijze Canadees had gemaakt. Als je gedurende ruim 2.5 uur amper 15 nummers veil hebt, dan lijkt elke verkeerde songkeuze er immers één teveel. Tijdens het nog te verschijnen “Standing In The Light Of Love” konden de twee ferm uit de kluiten gewassen zwarte achtergrondzangeressen dan wel hun liefde voor een stevig potje soul etaleren, een onmisbare bijdrage tot de catalogus van Young is het nummer zeker niet. Ook toen een orgeltje voor de voeten van Sampedro uit het plafond kwam neergedaald tijdens het ronduit flauwe “Living With War” leek maar één verdict mogelijk: overbodig.
Maar eerlijk is eerlijk, tegenover die paar missers die de dynamiek van de set niet altijd ten goede kwamen stonden dan weer een aantal aangename verrassingen. Uit de alom verguisde Crosby, Stills, Nash & Young comeback plaat ‘American Dream’ (‘88) werd “Name Of Love” gelicht, een zondermeer aangenaam weerzien met een melancholische rocker die Young voor het eerst in ruim een kwarteeuw nog eens van onder het stof haalde. Nog een pak indrukwekkender was het potige “Love To Burn”, waar de wetenschappelijk moeilijk te achterhalen alchemie tussen de groepsleden nagenoeg het kookpunt bereikte. Geen spek voor eenieders bek, maar voor wie de trip volledig uitzat was de uitslag duidelijk. Passie-langdradigheid: 1-0. En wat te denken van “Barstool Blues” uit ‘Zuma’ (‘75), dat na een valse start werd stilgelegd en de immer zwijgzame Young zowaar een cynische sneer richting zijn roadie slingerde toen die kwam aandraven met een fout getunede gitaar. ‘People will want their money back if we play these guitars. Anyway, if I’m singing the song, it’s already out of tune’. Het was een zeldzame poging tot interactie met het publiek, én een typisch staaltje van Young’s aangeboren gevoel voor zelfrelativering.
Dat er tijdens elk concert van Neil Young een intiem kampvuurmoment wordt ingelast is intussen genoegzaam bekend, en ook hier liet de Canadees misschien een kans liggen om écht te scoren. Natuurlijk behoren Dylan’s “Blowin’ In The Wind” en de enige echte hit “Heart Of Gold” tot het muzikale wereldpatrimonium, maar Young unplugged kan zoveel meer zijn dan dat.
“Cortez The Killer”, een episch relaas geïnspireerd door de Spaanse verovering van de Nieuwe Wereld, is door de jaren heen uitgegroeid tot één van de absolute sterkhouders in Young’s live repertoire én tekende in Lokeren meteen ook voor het laatste echte hoogtepunt van de avond. De felle garagerock van “Rockin’ In The Free World” leek meer dan het traditionele slotsalvo van deze tour, het zal later misschien de geschiedenis ingaan als het ultieme credo waarmee de veteranen tijdens hun wellicht laatste wereldtournee afscheid hebben genomen van hun publiek.
Tijdens de afsluitende bisronde had de muzikant in Young inmiddels plaats geruimd voor de milieuactivist die van elke gelegenheid gebruik wil maken om zijn boodschap wereldkundig te maken. “Be The Rain” en “Who’s Gonna Stand Up And Save The Earth” waren dus allicht niet bedoeld als muzikale hoogstandjes, maar eerder als een warme oproep tot het verkleinen van eenieders ecologische voetafdruk. Tja, waarom niet? Young gaf eerder op de avond immers al zelf het goede voorbeeld door aan de eerste paar duizend festivalgangers een bio-katoenen T-shirt kado te doen met daarop het opschrift ‘Earth’. Koppel daaraan het al even veelzeggende ‘Protect’ op het bezwete shirt van Young, en je hebt een al even simpele als krachtige boodschap voor het collectief geheugen. Het publiek een geweten schoppen zonder preek: Bono, eat your heart out!
Het verjaardagskado van Neil Young & Crazy Horse aan de Lokerse Feesten bleek er één met veel pieken en een paar missers. Zeker, de meningen waren verdeeld, maar een gegeven paard en al zeker geen Crazy exemplaar kijk je nu eenmaal niet in de bek. Of hoe artistieke eigenzinnigheid en sociale bewogenheid het uiteindelijk hebben gehaald van een al te nadrukkelijke neiging tot crowd-pleasing.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-05-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 04 – Triggerfinger – Miles Kane – Johnny Marr – The Sore Losers
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-04
Emile Dekeyser en Sam De Rijcke
The Sore Losers lieten nog maar eens blijken dat zij een meer dan degelijke down to earth rockband zijn, eerlijk, gedreven en zonder kapsones. De band trakteerde ons op een stel strakke en potige songs (met als onze favorieten “Girls gonna break it”, “Gold in them Hills” en “Silver Seas”), maar toch zaten wij met het gevoel dat die gasten nood hebben aan wat meer ballen, meer vuur, meer peper in het gat, eigenlijk gewoon meer seks, drugs & rock’n’roll. Ze hebben potentieel, en wat ze ook zeker hebben is een verdomd goede leadgitarist.
In Engeland zouden ze eens goed lachen als ze zouden zien dat Sir Johnny Marr voor Miles Kane moet aantreden. Wie op papier de beste van de twee is laten wij in het midden, maar Johnny Marr is een levende legende. Op zijn eentje verantwoordelijk voor de legendarische gitaarsound van The Smiths en na wat omwegen bij o.a. The Cribs, The The en The Pretenders, sinds vorig jaar eindelijk solo. Aangezien hij slechts uit 1 solo-album kan putten, het vorig jaar verschenen en uitmuntende ‘The Messenger’, zaten er ook heel wat Smiths nummers in de set, die zodanig goed gespeeld én gezongen waren dat we ons afvroegen waarom mensen in godsnaam nog hopen op een Smiths-reünie. De versies die Johnny, piekfijn uitgedost in roze hemd, bracht van “Panic”, “Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before”(an old folks song from Manchester, England), “Bigmouth Strikes Again”, “Please, Please, Let Me Get What I Want”, “How Soon Is Now” en “There Is A Light That Never Goes Out” moesten allesbehalve het onderspit delven voor de versies van Morrissey en band dezer dagen. Alsof al die Smiths nummers nog niet genoeg waren coverde hij ook nog eens “I Fought The Law” van The Clash (of ja, voor de muggenzifters: The Crickets) dat hij opdroeg aan Joe Strummer. Kijk, zó verover je ons hart. En of hij ook nog solonummers speelde? Jazeker, hij plukte met o.a. “Upstarts”, “The Right Thing Right”, “Generate! Generate!” (dedicated to René Descartes) en “New Town Velocity” de beste nummers uit zijn plaat. Zoals we al aangaven: een levende legende. (met dank aan Emile Dekeyser)
In België heeft Miles Kane, het maatje van Alex Turner, ondertussen al heel wat harten veroverd dankzij pittige concertjes in Botanique, AB en Rock Werchter. Wat ons betreft is hij helemaal uit de schaduw getreden van zijn wereldberoemde vriend. Op vandaag durven we gerust stellen dat een supercoole Miles Kane live een stuk frisser, vinniger en vooral minder pretentieus voor de dag komt dan Arctic Monkeys.
Ook in Lokeren was het Miles Kane om de fun en het speelplezier te doen en bracht hij algauw de sfeer erin met een attitude en een stel opzwepende songs die een broek vol goesting verraadden. Er zat flink wat tempo in de set, en dat ging nooit naar beneden dankzij bijzonder aanstekelijke songs als “Inhaler”, “Better Than That”, “You’re gonna get it” en natuurlijk “Don’t forget who you are”. De man kent ook zijn klassiekers, in “Give Up” had hij een flinke brok “Sympathy For The Devil” verweven (als Stones fan waren wij hier enorm mee te paaien)en over gans de lijn haalden wij ons geregeld een jonge bevlogen Paul Weller voor de geest.
Met zijn opwindend uurtje Britpop en glamrock mocht Miles Kane zich tot winnaar van de avond kronen en was zijn plaatsje op de affiche na de legende Johhny Marr dan toch niet gestolen, hoewel de aanwezige Smiths fans daar wel anders zullen over gedacht hebben, of waren die al naar huis?
Wat valt er nog te vertellen over Triggerfinger ? Op heden nog steeds de meest gloeiende rockband van ons landje. Beetje voorspelbaar, akkoord, kan ook niet anders, iedereen die in Vlaanderen geregeld een festivalletje bezoekt, heeft Triggerfinger al meer gezien dan De Kampioenen. Wij ook dus, en steeds komen we tot dezelfde conclusie : Ruben Block rockt als de beesten en blaast vuurwerk uit zijn gitaar, “My Baby’s got a gun” is steevast het hoogtepunt van het concert en “On My Knees” schittert en bruist omwille van die eeuwige moordriff. Helaas komen ook altijd dezelfde steenpuisten roet in het eten gooien, de flauwe grap “I follow” haalt altijd de vaart uit de set en Mario Goossens’ drumsolo is even overbodig als Justin Timberlake op Graspop. Maar voor de rest knalt Triggerfinger als een vliegtuig in het Oekraïense luchtruim en heeft het levendige trio wel degelijk dat heilige rockvuur in zich waar The Sore Losers nog altijd hardnekkig naar op zoek zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-04-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Binic Folk Blues Festival 2014 van 01 t/m 03 augustus 2014 - Rock-‘n-roll springlevend in Bretagne
Binic Folk Blues Festival 2014
Festivalkaai
Binic (Bretagne)
01 t/m 03/08/2014
Ollie Nollet
Binic Folk Blues Festival 2014 van 01 t/m 03 augustus 2014
De zesde editie van Binic Folks Blues (Côtes D’Armor, Bretagne) was opnieuw een voltreffer. Zowel artistiek als wat de opkomst betreft. Duizenden bezoekers (vooral op zaterdag kon men op de koppen lopen) voor een festival waarvan de headliners op andere dagen enkel kroegen als de Pit’s frequenteren. Ok, het Parijse Cheveu zal wel in grotere zalen spelen en de populariteit van Left Lane Cruiser is bij onze zuiderburen een stuk groter maar toch... Ligt de verklaring voor dit enorme succes bij het feit dat dit een gratis festival is? Niet altijd een garantie op veel volk maar hier zal het wel meespelen en dat terwijl je ongehinderd hele voorraden drank op het terrein kan sleuren en de sfeer tijdens de optredens niet zelden uitzinnig is.
vrijdag 1 augustus 2014
Mijn parcours langs de drie podia begon aan de Place de la Cloche met Stop II (Bordeaux). Twee niet meer zo jonge en al evenmin erg fris ogende mannen brachten zittend rammelende countrybluestrash. Twee gitaren, een stompbox en occasioneel een washboard volstonden ruimschoots. Mooie cover van Blind Willie Johnson’s “In my time of dying”.
Pete Ross & The Sapphire (uitvalsbasis Milaan) bestaat uit zanger-gitarist Pete Ross (uit Sydney), de Nieuw-Zeelandse bassiste Susy Sapphire en de Italiaanse drummer Alessandro Deidda. Oubollige rock met enkele progrocktics en een gezwollen stem van Pete Ross kregen mijn handen niet meteen op elkaar. Een onberispelijke start was het dus niet maar gaandeweg werden de songs een stuk meer bijdegronds en met “The devil inside” dwong de groep meteen haar bestaansrecht af. Verder hoorden we nog een opmerkelijke cover van “Somebody to love” (Jefferson Airplane), gezongen door het bloemenmeisje Sapphire.
Lilith Lane (Melbourne) viel me toch wat tegen ondanks haar uitstekende begeleidingsband Many Wives (staande bas, gitaar en drums). Enige schuldige was Lilith zelf die veel te theatraal klonk (in een poging om de vrouwelijke Nick Cave te worden?) en daar kon de nochtans bijwijlen smerig klinkende gitaar niets aan verhelpen.
Het Franse duo Harold Martinez (Nîmes) deed hard hun best om te klinken als Sixteen Horsepower wat niet zo’n goed idee was.
Van The Pussywarmers uit Zurich aangevuld met de Hongaarse zangeres-toetseniste Réka had ik niet al te veel verwacht. Daarvoor klonk hun plaat die ik kende te krampachtig en bevatte ze te veel gepingel. Maar het zestal (twee gitaren, bas, drums, keys en trompet) zorgde zowaar voor het eerste hoogtepunt van het festival. Waar ze het vroeger meestal in de jaren ‘30 en ‘40 zochten lag de focus dit keer meer op de jaren ‘60 en dat zorgde voor een milde nostalgische sfeer die me zelfs enkele keren aan Shannon & The Clams deed denken.
Jerry Teel (Chrome Cranks) en zijn vrouw Pauline vormen de vaste spil bij Chicken Snake (New Orleans). Terwijl in vorige bezettingen gekende cultfiguren als Bob Bert (o.a. Chrome Cranks, Sonic Youth) en Nicholas Ray (Viva L’American Death Ray Music) de dienst uitmaakten waren het nu de minder gekende Josh Lee Hooker (gitaar) en Jessica Melain (staande drums) die de groep vervolledigden. Minder gekend maar daarom zeker niet minder goed. Josh Lee Hooker ontpopte zich als de absolute revelatie (schitterde later ook nog met zijn eigen groep) van het festival terwijl Melain voor het nodige showelement zorgde. Chicken Snake staat voor heerlijk midtempo voortdenderende trashy swampblues. We hoorden al eens een riffje dat gepikt was van de Stones maar wie zou daarom balen? En als ze al eens iets coverden werd het nummer met veel smaak gekozen : “Cowgirl blues” van de ten onrechte vergeten blueszangeres uit Memphis, Jessie Mae Hemphill. Naar het einde toe durfde de samenzang tussen Jerry en Pauline ietwat zeurderig te gaan klinken maar dat is echt wel detailkritiek op een grandioos optreden waarin vooral Josh Lee Hooker, die soms aan en paar noten genoeg had om een song een wat groter rock-‘n-rollgehalte te geven, ontegensprekelijk de uitblinker was. Ik zag Chicken Snake de volgende dag terug op het grote podium waar ze een stuk steviger uithaalden (of was dat slechts een indruk). In ieder geval werd hun prestatie van de dag voordien bevestigd, mocht ik mijn puntje van kritiek inslikken en droop het spelplezier er in beken vanaf. Deze ene keer vond ik het jammer dat de organisatie zich strikt aan het strakke tijdsschema hield en het optreden abrupt stillegde. Gelukkig volgde na enig overleg toch nog extra nummer.
Vrijdag werd er op het hoofdpodium afgesloten met The U.V. Race (Melbourne) die enkele platen uitheeft op het befaamde ‘In The Red’-label. De band was al bezig toen ik arriveerde en ik werd meteen geconfronteerd met de enorme, blote, zwabberende pens van de zanger. Geen zicht en tot overmaat van ramp draaide hij zich zodat we dan ook nog eens de helft van zijn reet mochten bewonderen. Enkele songs verder had hij enkel nog zijn boxershort aan. En de muziek? Korte meebrulbare bulldozerpunksongs. Soms had het wel wat maar meestal vond ik het orgel de boel verpesten of was ik nog te zeer onder de indruk van Chicken Snake?
zaterdag 2 augustus 2014
Dag twee begon alweer uitstekend met Destination Lonely (Toulouse, Bordeaux). Groepsnaam gevonden bij de eerste LP van Cheater Slicks, die net nu opnieuw is uitgebracht? De twee gitaristen en drummer stonden garant voor vuile, vette garagebluesrock.
Het Frans/Australische The Outside bestond uit ex-leden van Screaming Tribesmen, Radio Birdman en TV Men. Mooi volk dus dat zorgde voor hersenloze turborock (waarin je vaag echo’s van The Ramones of Cosmic Psychos kon horen). Kon mooi geweest zijn maar dat was duidelijk niet het geval.
Neen, geef mij dan maar Weird Omen uit Limoges. Na een chaotische start met enkele onverteerbare nummers viel na een tijdje alles in de plooi. Garagerock, surf, punk en artrock en dat alles meestal in één en dezelfde song. De zanger had energie te over en kwam in al zijn enthousiasme zelfs een paar keer ten val terwijl we saxofonist Fred Rollercoaster nog kenden van Head On en King Khan & The Shrines. Opmerkelijke cover : “20th Century boy” (T-Rex).
Bob Wayne (Seattle/Nashville) heeft zijn Outlaw Carnies blijkbaar gedumpt maar de line-up is nagenoeg dezelfde gebleven : staande bas, viool, gitaar met dit keer ook een drummer die zo geplukt leek uit een verlaten berghut in het Appalachen gebergte. Die laatste mocht er dan al uitzien als een verwaarloosde neef van Seasick Steve, drumlessen hoefde hij zeker niet meer te volgen. Bob Wayne, met een grote tattoo van Neurosis op de onderkant van zijn voorarm!, hield het verrassend strak. Hillbilly en alternatieve country voorzien van spitante teksten, we kennen het intussen maar het blijft steeds zeer amusant. Jammer van die verveeld voor zich uitstarende gitarist die blijkbaar enkel (en met lichte tegenzin) zijn job kwam doen. Wat had ik graag die man een trap voor de kont gegeven.
Go!Zilla is een trio uit Firenze dat duidelijk naar de nieuwe lichting psych rockers (Ty Segall, Mikal Cronin, Thee Oh Sees) heeft geluisterd maar een stuk potiger dan de geciteerde namen voor de dag komt. Twee gitaren en drums (stilaan de nieuwe klassieke opstelling) waren ruimschoots voldoende voor een indrukwekkende sound. Voeg daarbij een zanger-gitarist (Luca Landi) die werkelijk alles gaf en het plaatje klopt helemaal. Op het einde vroeg hij een 15-tal mensen bij zich op het podium. Dat werd uiteindelijk een veelvoud en de chaos werd compleet wat niet wegneemt dat Go!Zilla een ijzersterke set had gespeeld.
Na Chicken Snake (waar ik het al eerder over had) zag ik nog net de finale van de set van een verbluffende Harlan T Bobo (verder meer over het volledige optreden dat hij zondag gaf). De tonnen elektronica van Cheveu (Parijs) werden ontiegelijk luid de Esplanade de la Banche opgejaagd. Vreemde eend in de bijt die ik niet kon smaken hoewel ik moet toegeven dat ik ze nooit echt een kans heb gegeven.
Afsluiter op zaterdag was Mr. Quintron & Miss Pussycat uit New Orleans (Mr Quintron zou je kunnen kennen van de derde Obliviansplaat ‘Play 9 songs with Mr. Quintron’). Hoe lang zou het geleden zijn dat ik die twee in de Pit’s zag? En toch leek er niet veel veranderd sinds toen. Miss Pussycat opende met een poppenkastspel waarin de speciale effecten en de zelfgemaakte poppen best leuk waren maar wie zag dat achteraan? Na de gebruikelijke technische problemen ging Mr. Quintron oorverdovend van start alsof hij Cheveu de loef wou afsteken. Het leek erop alsof zijn Drum Buddy (zijn zelf uitgevonden analoge drummachine met duizelingwekkende mogelijkheden) zelf het heft in handen had genomen. Maar na verloop van tijd begon zijn orgel steeds meer organisch te klinken en kregen de nummers meer structuur. Naast de eerder genoemde instrumenten bediende hij ook nog een hi-hat en een lapsteel die dienst deed als slaginstrument. Miss Pussycat hield het wat bescheidener bij de maracas. Het volk was gekomen om eens flink uit de bol te gaan en dat gebeurde dan ook massaal. En vreemd genoeg leken de toch eerder ongewone klanken ideaal om de massa op te hitsen. Ondanks de valse start werd dit uiteindelijk toch nog een schitterend optreden!
zondag 3 augustus 2014
Dead Horse Problem is slechts één van de vele projecten van zanger Boogie, tevens baas van Beast Records en zo leverancier van vele groepen aan dit festival. Samen met twee gitaristen, een saxofonist en een drummer brachten ze smerige rock die soms net iets te dicht geplamuurd was. Niet echt overtuigend maar ze coverden toch maar mooi twee geweldige songs, beide van de hand van Greg Cartwright: “Sour and vicious man” (Compulsive Gamblers) en “Straight shooter” (Reigning Sound). Mijn middag kon al niet meer stuk.
Het Frans, Duits, Nieuw-Zeelandse trio met residentie in Berlijn, Canyon Spree, serveerde vederlichte garagepop. De drie piepjonge meiden hadden krek dezelfde sound (minus de harmonieuze samenzang) als La Luz en daar kon ik echt niet rouwig om zijn. Met slechts een handvol goeie nummers onder de arm was er duidelijk er nog veel werk aan de winkel maar ze hebben uiteraard nog tijd zat.
Toen The Luxurious Faux Furs (New Orleans/ Brooklyn) het podium opwandelden bleek dat gewoon de helft van Chicken Snake te zijn : Josh Lee Hooker, de man met de mooiste schoenen op het festival en drumster extra-ordinaire Jessica Melain die er alles aan deed om er vervaarlijk uit te te zien. Het zag er niet alleen goed uit, het klonk zo mogelijk nog beter. Dit was zonder meer de revelatie van Binic dit jaar. Uitgebeende rock-‘n-roll : Alan Vega op de (straffe) koffie bij The Gories, zoiets. We hoorden ondermeer een briljante cover van The Staple Singers, “Swing down, chariot” en op het einde een ellenlange, uitgemergelde boogie (met een naam als de zijne kon dat niet uitblijven). Adembenemende set!!!
Na The Luxurious Faux Furs (die zelf ook helemaal vooraan stonden) zag ik meteen al een nieuw hoogtepunt. Harlan T. Bobo bleek samen met zijn drie Franse begeleiders in de vorm van zijn leven. Dit jaar maakte hij in Memphis met zijn nieuwe band The Fuzz (niet te verwarren met Fuzz, ook al een nieuwe band met Ty Segall) een halfslachtige plaat maar hij was wel zo verstandig om daaruit slechts de beste nummers te puren : “Merry-go-round” en “When I die”. Daarnaast had hij het beste uit de rest van zijn platen geselecteerd waarbij mijn favoriet “Left your door unlocked” niet over het hoofd werd gezien. Harlan T. Bobo, voortdurend buiten adem en nogal wat whiskeys binnenkappend schitterde zowel in de zeer ingetogen nummers als de uitbundige rockers. Heerlijk artiest!
Na nog een flard Reverend Beat-Man (klonk zoals we hem kennen) werd het tijd voor headliner Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana). Talloze keren zag ik ze en het was toch even slikken toen tijdens de opstelling tot me doordrong dat drummer Brenn Beck er niet meer bij was. Freddy J. IV had hem vervangen door het duo White Trash Blues Revival: zijnde drummer Pete Dio en bassist Joe Bent. Er werd geopend met een song van Hound Dog Taylor (Hound Dog Taylor met bas, brrr!). Maar het dient gezegd: met dit duo erbij had Left Lane Cruiser nog meer power en songs als “Mr. Johnson”, “Big Momma” en “Cheyenne” zijn niet stuk te krijgen en klonken furieus. En toch begon het te knagen. Pete Dio is ongetwijfeld een superieur drummer maar ik miste de eenvoud van Brenn Beck en zijn koebel, en zijn washboard... Bassist Joe Bent leek verdacht veel op Alex Agnew en metselde de sound te veel dicht (of het een wat met het andere te maken heeft weet ik niet). Toen hij zijn bas ruilde voor een skiddely-bo (een skateplank met daarop een fles en twee snaren gemonteerd) leek het tij te keren. Helaas zong hij dan (wat een vlakke stem) zijn eigen songs die absoluut niet konden tippen aan de originele Left Lane Cruiser songs.
Ach, misschien ben ik aan het zeuren: Left Lane cruiser speelde het plein gewoon plat. Het zwerk werd doorkliefd met crowdsurfers en een jonge deerne sprong zelfs op het podium om meteen haar t-shirt uit te trekken zodat iedereen kon genieten van de wonderen der natuur. Nooit iemand zo snel zien afvoeren! De jonge snaak van Dirty Deep beleefde de tijd van zijn leven toen hij de twee laatste nummers mocht meeblazen op mondharmonica terwijl er nog een verrassend coda volgde waarin de drummer zich liet kennen als een volleerd rapper, iets wat hij zo’n 15 minuten volhield, olé!
Heel vreemd maar Binic was weer eens mooi geweest!
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Festival Dranouter 2014 – zondag 3 augustus 2014
Dranouter biedt (h)eerlijke kansen om rond te kuieren op het festival, wat resulteert in een twinkelende , kleurrijke namiddag en avond. Dranouter zorgt voor een sfeervol kader, gezelligheid en gemoedsrust , waar andere festivals in Vlaanderen toch even mogen naar opkijken .
Muzikaal zat het ook wel goed op deze zondag . Een eerste hoogte punt hadden we met de allround sing/songwriter Gabriel Rios , die door de jaren in allerlei gedaantes was te zien . Na zijn trip naar New York , komt hij nu fascinerender voor de dag.
De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan doet al menig vrouwenhartje sneller slaan. Hij brengt in september de langverwachte nieuwe plaat , ‘The marauder’s midnight’ , en we kregen er een pak songs uit te horen . Niet verwonderlijk eigenlijk, gezien we sinds het najaar van 2013 telkens om de maand er één van te horen kregen, en vandaag hoorden we o.m. “Holy water”, “Gold”, “Police sounds”, “Work song” (een wauw gevoel hier!) en het nog niet uitgebrachte “Swing low”, met een bassist , cello en af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers balden emotionaliteit , intensiteit en beleven samen.
Een even meesterlijke zet was de start , die Gabriel Rios solo aanvatte; per nummer vervoegden de leden hem. Mooi wat er dus in het begin werd gepresteerd op “Straight song”, “Skip the intro” en “City song”. Maar ook straf toch hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgefrist werden en een broeierige spanning hadden . We herkenden op het eind nog een cover, “Vamanos pa’l monte” (Eddie Palmieri uit 77), die een levendige en gevoelige Rios omvatten . Wat een return . Check die najaarstournee …
Fat Freddy’s Drop waren na La Chiva Gantiva de meest feestelijke vanavond; langzaam maar zeker werden we in hun aanstekelijke trance opgezogen . ‘Follow the rhythm of your heartbeat’ was terecht de muzikale noemer van dit uitgebreide combo uit Nieuw-Zeeland , die een potpourri serveerden van pop , soul , jazz, r&b, reggae, elektronica en dubs, die nog meer respect opeisten door de live instrumenten en de improvisaties.
Inderdaad hier werden de dansspieren aangesproken door de (traag) slepende , zwierige, dansbare tunes , trance en sferische lounge , zonder de traditie van die dubreggae uit het oog te verliezen . Band die meer airplay verdient!
Laïs mocht de feesteditie van Dranouter besluiten . En zij vierden hun twintigjarige carrière met een bloemlezing van hun oeuvre . Zij vergeten 96 niet toen ze hier in de namiddag optraden , wat duidelijk nog herinneringen en emoties opriep . Intussen zijn de dames van Lais , Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix, elk hun eigen weg gegaan, zonder de Laïs roots te vergeten . Laïs zorgde toen voor een heropleving van de folk , maar met de jaren verbreedden ze hun muzikale horizont met pop en freefolk invloed , en klonken ze zelfs grauw en grimmig.
Hun debuut is in het geheugen gegrift . Ze hadden een uitgebreid combo achter zich , waaronder natuurlijk Bjorn Eriksson en Tomas de Smedt. Voor hun verjaardagsfeestje hadden ze een eigenzinnige setlist samengesteld waarbij natuurlijk niet omheen het debuut kon ; het materiaal kreeg wel een apart jasje aangemeten. Toegegeven, er werden enkele gemist , die de sfeer nog naar een hoger niveau konden brengen . Het latere werk sijpelde door van ‘Dorothea tot de romantiek van ‘The ladies second song’, verweven van enkele traditionals en covers .
Het werd een uiterst smaakvol optreden , met enkele uitschieters, o.m. de a capella van “Het zoutvat” , “Zeven steken” , de energie van “De wijn” , “Kanneke” en “Le renard et la belette” of de rockabilly van “Les trilettes de belleville”. Hoogtepunt is en blijft natuurlijk “’t Smidje” dat tot een boost leidde op het eind van het concert en onder luid gejuich werd onthaald .
Laïs toonde aan dat ze tot veel in staat waren , maar waarschijnlijk hadden de meesten nog meer die onschuldige folky dynamiek en feestelijkheid gehoord; maar ok , die stemmenpracht typeert door de jaren nog steeds de dames en we kunnen voor hun rewinds in Vlaanderen in 2015 verder aankloppen.
Eerder de dag hadden we nog La Chiva Gantiva , die Dranouter in de juiste stemming brachten door hun allegaartje aan stijlen van world – funk –rock - soul – salse - latin ritmes en raps . De band heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het publiek lustte ervan en het combo werd dan ook terecht warm onthaald . De zon scheen nog meer op de glooiende heuvels met die aanstekelijke , dansbare aanpak. Hier borrelde 90s bands als Mau Mau en Mano Negra op met die kenmerkende optimistische , levendige , springerige sounds .
Geïntrigeerd werden we door het Schotse Lau de hier een aparte sound van Keltische folk en soundscapes speelden op akoestische gitaar , accordeon en viool, die door de tics op hun instrumenten een drumritme kregen . De drie heren waren sterke performers. Af en toe werd de broeierige spanning donker , dreigend maar verdroeg nét het ochtendgloren. Hun instrumentale sound werd af en toe met vocals voorzien , wat dan op z’n beurt poppier werd . De composities bouwden op door de huppelende ritmiek, waren beeldrijk - bijgevolg niet vies van wat postrock -, konden lichtjes exploderen en ademden een soundtrackgevoel . We waren onder de indruk van de begeestering van dit trio …
Tot slot nog Geppetto & The Whales . Dit gezelschap is op een paar jaar tijd sterk geëvolueerd . Weg zijn die charmant , hemels pakkende popsongs , die door banjo nog wat meer gevoeligheid opwierpen ; op de nieuwe ‘Heads of woe’ zijn ze doorspekt van psychedelica, soundscapes en effectbejag . Heerlijk blijft die harmonieuze samenzang, wat nog steeds een hartverwarmend , melancholiek kader creëert. Het is nog wat gewoon worden, en naast de fans vooraan , hadden de nummers wat meer bedenktijd nodig .
De kaart van de nieuwe werd getrokken en op die manier bleven een paar oude singles als “Juno” en “Oh my God” ‘onhold’, maar een “1814” en “Duquesne’s horse” boden voor die herkenbaarheid die toen de band in de picture bracht …
Festival Dranouter kon alvast terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen . Tot volgend jaar alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2014/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2014 – zaterdag 2 augustus 2014
Op de tweede Dranouterdag was er heel wat volk, sfeer en ambiance . Een volksfeest op het festivalterrein en als je er de programmatie op nahield , evenzeer op het podium , gezien vandaag Urbanus & De Fanfaar, Rocco Granata en de jongere generatie met Flip Kowlier en James Blunt op het appèl stonden.
Inderdaad, Urbanus kon niet beter z’n 40 carrière in de bloemetjes plaatsen op deze 40ste Dranouter . Zijn return kregen we onlangs met de nieuwe cd ‘Wan Troe Tie’ en de prachtsingle “Zetpilcar” (met Isolde) . Een verwevenheid van z’n sketches en natuurlijk z’n songs , van toen wij nog klein waren, werden hier in een ongedwongen , speels, gemeten rock’n’roll jasje gestopt door De Fanfaar . Een sterke begeleidingsband trouwens, die spitsvondigheden, verrassende wendingen, tempowisselingen en wat cabaret stopten in die songs van Urbanus . En dat werkte heel aanstekelijk en werd met de glimlach en handclaps ontvangen .
Urbanus entertainde z’n publiek en werd één van de surprises van de dag. Deze comedian heeft de tand des tijds doorstaan . Die pak hits als “Quand les zoiseaux chantent”, “Hittentit”, “Kodazuur”, “Als moeder zong” en ga zo maar door , werden gespeeld. Een knipoog ook naar Natalia , de Ram Jam’s “Black Betty” en Nirvana “Smells like teen spirit” tunes, de wijze waarop de tekstvellen van “Plastic” werden gebracht en “Je mag naar huis gaan” uitsmijter. Mooi gevonden allemaal! Iedereen was hier wel & tevree …
Een paar jaar terug zagen we Adamo nog , nu was het de beurt aan Rocco Granata. Op z’n 76ste zal Rocco Granata een streep trekken door z’n rijkelijk gevulde carrière . De film ‘Marina’ biedt nu op dit eind een frisse wending én een breder publiek. De uitgelezen kans om opnieuw een fijne herinnering te koesteren .
Hij was vanavond te zien met een balorkest , backing vocalistes en pianist Michel Bisceglia, de componist van de soundtrack, die de immer sympathiek glimlachende Belgische Italiaan begeleidde.
Toegegeven , niet direct heb ik affiniteit van wat hij in zijn 50 jarige carrière heeft gepresteerd; mijn ouders en grootouders zullen nog meer die swing en romantische, melancholische songs dicht bij de borst vastgehouden hebben .
Onvoorwaardelijk respect is op z’n plaats van wat er hier te beleven viel. We kregen een heel gevarieerde set te horen van “La chittarra” , “l’Amore comincia tu, “Jessica”, “Buono sierra signorina”, “Manuela”, naar het schlagerconcept van “Zomersproetjes” , “Volare” tot “Noordzeestrand” en het volkslied voor elke West-Vlaming, dat luidkeels kon worden meegezongen . Een talenknobbel toch , die Nederlands, Italiaans en zelfs Duits door elkaar vermengt . Een warme , zomerse, zuiderse sound , die nog meer elan kreeg door de ondergaande zon aan de glooiende heuvels van Dranouter . Jan De Smet zette de accordeon nog wat glans bij en ook de ‘Italian Blues’, zoals Toots Thielemans omschreef over Rocco, sijpelde af en toe door . “Marina” werd het kroonstuk van het sterk gevulde oeuvre van deze zanger/componist die door de jaren ook zijn plaatsje terecht heeft verdiend op de affiche van Dranouter.
Wie ook niet moest onderdoen qua gezegende leeftijd was Richard Thompson . 65 is hij intussen . De Britse troubadour/folklegende is een graag gezien gast en kon dus niet ontbreken op deze feesteditie. De begenadigde singer/songschrijver en getalenteerd gitarist, zorgde bij de enige echte plensbui van de avond , voor een intens beklijvende set. Ohja, steeds te zien met baret en gitaar, bepaalt hij samen met een Billy Bragg en Tom Robinson het unieke songwriterschap van rebelse, maatschappijkritische songs, die ontdaan zijn van enige franjes, en doorleefd, spannend en emotievol klinken door het intens meesterlijke gitaarspel en -getokkel. Met nummers als “Good things happen to bad people”, “Saving the good stuf for you”, “Valerie” en “The ghost of you walks” scherpte hij de aandacht , maar het waren o.m. “I misunderstood”, “Feel so good “ en “1952 Vincent Black Lightning” uit ‘Rumour & Sigh’ van ’91 , drie classics te koesteren in zijn rijkelijk gevulde oeuvre , die hier op de meeste herkenning en respons konden rekenen . Sjeik wat deze doorwinterde folkie sing/songwriter nog steeds weet te presteren …
De jongere generatie kwam tussenin aan bod met een Flip Kowlier . Ook hij kon niet ontbreken . De Gentse West-Vlaming slaagde er op zijn manier het publiek naar zijn hand te zetten . Heel wat leuke tunes in zijn sing/songwriting ‘mishmash’, die aangenaam, leuk , ontspannend , oppeppend, maar ook bittere ernst kon zijn; vreugde en tristesse liggen dicht bij elkaar , ze worden met de glimlach ontvangen en geven net dat tikkeltje meer door z’n “Zie je ’t ne bikkn zittn” . Samen met vaste partners Lazy Horse en Peter Lesage loodst hij ons door een pak songs heen als “Mo Ba Nin”, “Bjistje In Min Uoft”, “In de fik”, het rockende “De grotste lul van ’t Stadt” tot de luilekkere skareggae van zijn laatste werk ,“Detox Danny” en “Zwembad”. Het samenhorigheidsgevoel werd nog onderstreept met de classics “Welgemeende” en het onvermijdelijke dronkemanslied “Min Moaten” met swingpartijtjes en handjes in de lucht …
James Blunt was de knuffelbeer voor het jonge volkje . Zijn succes mag dan misschien al een kleine vijf jaar terug zijn , nog steeds wordt hij op handen gedragen . We kregen een reeks melige, stroperige popsongs te horen , die ergens een MNM of Q Music doen opborrelen, maar niet vies waren van een stevig randje . Hij brengt ergens ‘70’s Elton John, Chris de Burgh, Leo Sayer en Gilbert O’Sullivan samen.
Ook hij entertaint zijn publiek , wil de band tussen hemzelf en het publiek zo klein mogelijk maken, laat hen mee neuriën en zocht het contact op door zich in het publiek te laten rollen. Het hoort er allemaal bij en geeft dynamiek .
Hij trakteerde ons op een knus avondje waar emotie en gevoeligheid zich opdringen én ruimte bood in maatschappijkritiek, wat we zagen in de projecties.
Muzikaal staat de akoestische gitaar, de piano en Blunts emotievolle warme stem centraal . Hij is een publiekslover , zoveel was zeker, met nummers als hartenbrekers “Goodbye my lover”, “You’re beautiful” en “So long Jimmy”, evenzeer boeide hij met compacte songs als “So far gone”, “High” , “Carry you home”, “Postcards” en “Bonfire heart”.
Verder stonden we stil bij beginnend talent van Barefoot & The Shoes die nog onlangs de Jonge Wolven prijs in Gent kaapten , en dus veel in huis hebben . Groot potentieel, gezien hun songs een broeierige intensiteit hebben, en houden van melodie en avontuur; door de toevoeging van keys hebben ze zelfs een ondraaglijke spanning . Sterk. In het oog te houden , die gasten!
Iets verder hadden we de Finse Kardemimmit. Hun heldere, indringende stemmen staan tegenover een traditioneel klassiek instrumentarium en leveren pakkende , dromerige , zwierige songs op in een gepaste intieme setting.
Voor wie Novastar nog intenser wou beleven , kon vanavond Joost Zweegers solo zien op akoestische gitaar en piano. Natuurlijk kon je niet omheen de classics van gisteren , maar de wijze waarop hij ze speelt , brengt de nodige emoties los en blijft een unieke beleving. Ook Pascal Deweze kwam erbij , De Beatles cover “Don’t let me down” kreeg een rauw extravert tintje en de huidige single “Light up my life” klonk door de acapella’s en de handclaps gevoelig en aangrijpend. Die Joost Zweegers - Groots talent!
Tot slot kon er ook in de clubstage gefeest worden , de Antwerp Gipsy Ska Band brachten ons zaterdagavondgevoel op dreef, door aanstekelijke uptempo grooves . Blazers, keys en de zangpartijen gaven net dat extra tikkeltje swing en opwinding. Het sextet straalt heel wat uit op het podium, wat moeiteloos naar het publiek werd overgezet!
Volksfeest dus op deze tweede dag - Knap!
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Feest in Dranouter , want ze hebben één van die pittoreske festivals die we maar al te graag koesteren , de 40ste editie trouwens . In juni vierden ze het nog waar het ooit begon, aan ’t Klein Koerke, om nu al dag en dauw gehuisvest te zijn op een groot terrein in de Koudekotstraat.
Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer uit. Naast de gevarieerde programmatie zoekt en staat de organisatie voor nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding, die jong en oud , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber aanspreken .
Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
De kleinere podia tekenden voor een geslaagde intimiteit; de Folk-Off stage, die vorig jaar nieuw was , kon opnieuw rekenen op voldoende bijval. Jonge wolven krijgen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld. Ook de Nekka stage, met het Nederlandse lied staat verdiend in de spotlight ...
Zeg dus niet dat het hier in Dranouter niet beweegt …
De 40ste editie was opnieuw een voltreffer met 60000 bezoekers over de drie dagen . De weergoden waren het festival gunstig gezind. De organisatie kan tevreden terugblikken .
Een editie van sterke live acts, waarvan de mix werd gesmaakt: de sing-songwriting op vrijdag , een volksfeest op zaterdag en een zondagse twinkelende, kleurrijke matinée …
vrijdag 1 augustus 2014 – dag 1
Op de eerste volwaardige festivaldag kwam alles rustig op gang om dan ‘s avonds een piek te ervaren bij Billy Bragg , Novastar , Delrue en Eriksson Delcroix .
Een greep van ons parcours
Billy Bragg is één van de Britse sing/songwriters die ons overdondert en overspoelt met z’n maatschappijkritische blik. Nog steeds even vurig en rebels krijgen we z’n ‘politic statements of citycism to make a better world’ te horen . Respect voor wat hij staat , die de veertig plusser kan raken , maar waar de jongere wat over zich laat gaan.
De 57 jarige bard brengt nog steeds platen uit, was hier met band te zien, en plaatst zijn materiaal met de jaren meer in de folkamericana. Naast een sfeervolle start van o.m. “No one knows nothing anymore” zijn het de oudjes die samen met enkele Woodie Guthrie covers uit de ‘Mermaid Avenue’ (“I ain’t got no home”, “All these fascists are bound to me” en “California stars”) muzikaal de meeste respons opleverden: “Sexuality”, “Greetings to the new brunette”, “Waiting for the great leap forward” en “New England” overtuigden door dat vleugje extravertie en rauw randje .
Op het podium stond het met grote letters, ‘Risquons tout ‘, de soloplaat van Klaas Delrue, die eventjes z’n Yevgueni ‘onhold’ heeft geplaatst om zich in het Frans te wagen . Die Franstalige wortels zijn hem niet vreemd , gezien hij van het grensgebied afkomstig is. In het materiaal treedt hij als chansonnier in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon en dEUS in de buurt. Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens is groot .
Inderdaad , een erg gevarieerde set kregen we, van ingenomen dromerige tot meer broeierige uptempo’s en zwierige songs , wat een aandachtig luisterend publiek opleverde. Puike prestatie!
Eriksson Delcroix - Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben en te situeren zijn binnen de noemer van de rootscountryfolk . Ze waren met een uitgebreid combo en brengen The Broken Circle Breakdown, Emmylou Harris en Howe Gelb samen op één podium. Hier hadden we klasse door de enorme afwisseling in stijlen , hun gretigheid en hun dynamiek op de stage.
Een huppelende en ingenomen ritmiek , maar ook mystiek en een soundtrack gevoel sluimerden door. Door hen mag het countrystof terecht nog wat meer opwaaien. Check die najaarstournee …
Het is Novastar die vanavond de hoofdvogel is . Joost Zweegers is en blijft een podiumbeest, die z’n songs live een extra push geeft en dat wordt enorm gewaardeerd . Eerst kregen we duidelijk het nieuwe materiaal van de vierde ‘Inside outside ‘, die een 60s/70s sfeertje ademen en geleest zijn op een traditionele instrumentarium en op z’n akoestische slaggitaar, die hij in allerlei standen omgordt en speelt.
De 43 jarige sympathieke artiest geeft door z’n hyperkinetische gretigheid kleur aan het materiaal. “Light up my life”, “Tumulus man” en “Closer to me” zijn kleppers van de nieuwe plaat , die ergens aan een World Party doen denken.
De herkenbare Novastar krijgen we iets verderop te horen waarbij het pianospel en z’n stem meer op het voorplan treden , of het nu ingetogen, gevoelig of iets opbouwender, extraverter is . “When the lights go down on the broken hearted” leidde het al in , die songs op z’n piano zijn tijdloos, “Lost & blown away”, “Just because” en “Wrong”; solo palmden “The best is yet to come” en “Never back down” het publiek in . Hij betrekt er hen graag bij , laat hen meeneuriën , tokkelt, klopt op de desk van z’n piano en hitst hen op als een Jerry Lee Lewis op z’n piano. Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven en door de dynamiek nog beter zijn …
Dag 1 stond duidelijk in het teken van sing-songwriters - we kregen er vanavond nog enkele te horen …
Eerder was er het Eerbetoon, aan Wannes Van De Velde. Hij werd gerespecteerd door een achttal muzikanten onder Jan De Smet. Onze Vlaamse troubadour werd in de bloemetjes gezet op deze veertigste editie . De 100 jaar WO I oorlog borrelde op , en met “De brug van Willebroek” weerklonk hij overal . Hier kwamen diverse generaties liedjesschrijvers tesamen. Een mooie start van de 40ste editie …
Met Joey & Slow Pilot kregen we een reeks fijn uitgewerkte poprocksongs. Joey Brocken kwam in de belangstelling in de ‘Beste SingerSongschrijver van Vlaanderen . Jong talent krijgt hier kansen …
De pensioengerechtigde London Wainwright III mag dan maf , grappig zijn en op het podium komen met z’n sloffers , korte broek , hoog opgetrokken kousen, bermuda hemd en pet op , hij beschikt over tonnen charisma en zorgt solo op akoestische gitaar of op piano voor een reeks oerdegelijke aantrekkelijke, pakkende songs uit z’n uitgebreide catalogue. Als een volleerd doorwinterde rat , weet hij zijn publiek te boeien , te animeren en zijn sentiment en cynisme blijven twee belangrijke kenmerken. “Swimming song”, “Man with a dog in the city”, “Harlan county” , “ Unhappy anniversary” en “Your mother & i” , al ruim 40 jaar oud , zijn high moments. De verwevenheid met z’n ex Kate en z’n ‘sons & daughters’ is groot!
We pikten intussen ook nog iets op van de countryfolk van de Amerikaan Sam Amidon , sober, naakt , puur , innemend, en Hermitage , muziek van eigen kweek, die met hun Nederlandstalige pop de kleine Nekka stage inpalmde met fijnzinnig, subtiel uitgewerkte songs op gitaar , xylo en cello/bas …
Boban & Marko Markovic konden de eerste Dranouterdag besluiten met een feestje . Vader en zoon worden door een brassband, een uitgebreid blazerscombo, accordeonist , drummer begeleid op een reeks Balkan hoempapa songs, die authentiek , leuk, vermakelijk, dansbaar en gevoelig klonken .
Een heerlijke eerste dag Dranouter …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 en zondag 27 juli 2014
Amphi Festival 2014
Tanzbrunnen
Keulen
2014-07-26 & 27
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq
Duitsland is wereldkampioen voetbal geworden. Maar ook voor gothic festivals moeten ze ginder niet onderdoen. In België zijn de meeste festivals in het genre opgedoekt (Sinner’s day, Eurorock, en ga zo maar door).
Er zijn ook geruchten dat het toekomstige Alt-Fest Northanmptonshire (UK) (half augustus) wordt geannuleerd.
Maar kijk, Duitsland kent deze crisis niet, veel new-wave liefhebbers hebben daar hun hartje verloren en het festival is dan ook internationaal …
Om dit te bewijzen, zijn bijna 16.000 mensen verwacht op de twee dagen aan de oevers van de Rijn in Keulen.
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 juli 2014 – dag 1
We starten ons programma met een stukje She Past Away. We kenden deze groep niet en we hebben maar even blijven luisteren. OK goed an sich, maar toch een beetje saai en overbodig…
Beter switchen naar Clan of Xymox : we hebben hen al verschillende keren gezien. Maar het blijft heel goed; zelfs na 30 jaren zijn Ronny Moorings en zijn trawanten sprankelend. Hun muziek cold-wave heeft echt nog niks ingeboet .
Het is altijd leuk om onze nationale teams te ondersteunen o.m. The Neon Judgement. Ze waren één van de beste bands deze dag. De Belgen klonken heel goed en hebben ook veel hits gespeeld. Een detail: naast de Belgen op het podium waren deze ook (massaal) in het publiek te vinden!
En het (new-wave) feestje ging vooruit met een stukje van Corvus Corax. Fun-gehalte van 7 tot 77 jaar. Altijd speciaal om Corvus Corax te zien met hun authentieke oude instrumenten die terug tot leven kwamen door een middeleeuws klankspel. Spijtig genoeg was ‘het mede’ eilandje bijna leeg.
Ohja, in het midden hadden ze zo een eilandje gemaakt waar de bezoekers rustig konden genieten van het uitzicht van deze prachtige locatie en je kon lekkere ‘mede’ drinken als honingwijn.
We zijn geen voorstander van het Staatenhaus (de zaal voor de tweede podium), bij sommige bands valt het geluid echt tegen. Maar van Zeromancer hebben we toch de laatste nummers gezien, en ze klonken goed. Zeromancer bracht als laatste nummer een cover van Depeche Mode , “Photographic” die lekker klonk , zelfs nog beter dan het origineel.
Met de hulp van een symfonisch orkest, klonk Blutengel briljant. En al misten we de speciale show met mooie danseressen deze keer, was het toch echt heel mooi. Moesten de danseressen erbij geweest zijn , ging waarschijnlijk de schoonheid van het geluid van het orkest wat op in de massa ...
Grote teleurstelling met Front 242. Na enkele jaren afwezigheid werd “Happiness” nog eens uit de kast gehaald als 9 minuten lange opener. Wat er juist is misgelopen, daar hebben we het raden naar … Na het 2de nummer werden strofes over de refreinen gezongen waardoor er niet meer in Rhytmus gebleiben werd. De tweede kans die ze kregen werd begonnen met “Take 1”. Al bij al is alles nog goed gekomen, maar de set werd ingekort met ongeveer 20 minuten. Spijtig genoeg werd de sfeer écht down … Ondertussen verscheen er een reactie van Front 242 op hun website:
“We would like to apologize for the technical problems we’ve encountered at the Amphi Festival this weekend. The digital mixing desks actually broke down. We want to thank the Amphi crew, personnel and technicians for their efficiency in trying to solve the problem which enabled us to perform part of our show. We are very sorry and truly hope that you will understand and forgive us. FRONT 242”
Onze zapping gaat door met Camouflage ; het begon heel goed (melodisch en de dansspieren aanspreken) maar werd al snel saai en een beetje déjà-vu (vergelijk met de doorsnee 80’s synthpop bands). Samenvattend, Camouflage was gewoon niet sterk genoeg.
Sterk was het optreden van Project Pitchfork. Superlatieven komen hier op bij hun show en set: superfantastisch goed dus! Misschien iets te weinig hitjes , maar we kregen dan meer nieuwe nummers (onder ander van de ‘Black’ album , verschenen in 2013). We hoorden dat ze hun waslijst 'hitjes' al gespeeld hadden de dag ervoor op de speciale editie die op de boot plaats vond.
Set List : Pitch-Black/IO/An End/The Queen of Time and Space/Timekiller/Acid Ocean/Alpha Omega/Endless Infinity/The Longing/Existence v4.1/Onyx/Rain/Midnight Moon Misery/Souls/Blood/Line/Fire and Ice/ God Wrote/Beholder/Rescue
Amphi Festival 2014 – zondag 27 juli 2014 – dag 2 - Post-punk is not dead !
Voor deze tweede dag van het festival hebben we het kenmerkende publiek en is er de zon, die de black colour van de gothic scene kleur geeft …
En een zinsnede die de tweede dag oproept is deze hier ‘Post-punk is not dead !’ Ook varianten dark-wave, cold-wave, EBM of industrial komen ruim aan bod ; voor elk wat wils dus .
Op de twee podiums en in het publiek, zien we altijd wel dat tikkeltje modeshow ( check maar even de pics).
We starten met The Exploding Boy. Ze moeten zeker eens hun geluidsmix checken. Het werk dat ze op CD uitbrachten, kunnen ze niet live brengen. Het geluid van de elektrische gitaar overstemde de akoestische . Er werd niet echt gezongen , maar geroepen. Maw, het geluid ging dus volledig de mist in.
Gelukkig is de volgende band duidelijk beter Mesh. De artists uit Bristol leveren super goeie synthpop. Ze brachten heel goeie nummers als “ Taken for granted”. Kortom een schitterende afgewerkte show.
Op zo’n festival is er vaak een probleem van timing. De twee groepen waar Muriel speciaal voor gekomen was , waren zo goed als terzelfdertijd geprogrammeerd : London after Midnight en Apotygma Berzek.
We checkten even London AM . Net als Front 242 gisteren; hadden de Californiërs technische problemen vanaf het begin, o.m. de gitaar viel uit . Jammer genoeg konden we verder niet veel van hun show zien, doordat we Apoptygma niet wilden missen . Apoptygma Berzerk waren zeker een van de headliners van het festival. Een supersfeertje vooraan en iedereen op de eerste rijen was in dansstemming . Hun gekende nummers volgden elkaar op.
Minpunt : vooraan stond de bas veel te luid. We voelden de bas in ons lichaam trillen en de loodzware tunes beletten soms de intensiteit en subtiliteit van een song. De setlist was hoogst interessant met een “Unicorn”, “Love never dies” of “Kathy’s song”.
Een andere headliner was Die Krupps. Vooral Sébastien die de band uit Dusseldorf nog nooit aan het werk had gezien, houdt van hun ‘metal’ invloed.
Ook hier kampten ze met technische problemen na Front 242 en London after midnight; Die Krupps moest al hun eerste nummer onderbreken. Maar de zanger liet het niet aan zijn hart komen en interacteerde en maakte grappen met zijn fans!
“The dawning of doom” klinkt net als “Tier” van Rammstein, een bewijs dat zij niet de enigen waren. Die Krupps zijn op dit gebied pioniers.
We krijgen een goede, sympathiek show, ruim een 1h20 van EBM en metal. “Fatherland” of “To the hilt”zorgden voor pogo’s. Een groots moment!
Back to the new-wave/gothic style met Lacrimosa. Een kleine opkomst hier van oudere fans. En we hadden van deze band weer een schitterend optreden. Tilo Wolff beheerst zijn muziek. Ondanks de puike set en het compacte materiaal laat hij beter zijn vriendin niet meezingen, want zij zingt zo vals als een kat. Ok, dat belette nu niet dat Lacrimosa een mooie afsluiter was .
Verder kon het feest nog doorgaan met de after-party (DJ set) in het mooie Theatrium of op de boot cruise met DJ sets van de artiesten.
Tenslotte moet worden opgemerkt dat het festival plaatsvond in een prachtige omgeving; het publiek kreeg makkelijke mogelijkheden van drinkwater op verschillende plaatsen (controversieel soms met Dour Festival), en er was ook een gemakkelijke toegang voor mensen met een beperking.
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq – hulp vertaling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amphi-festival-2014/
Organisatie : Amphi Festival
Tomorrowland 2014 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Tomorrowland 2014
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2014-07-18 & 25
Davy De Vuyst en Johan Meurisse
Dit jaar viert Tomorrowland zijn 10e verjaardag. Speciaal voor deze gelegenheid heeft ID&T ervoor gezorgd dat er een dubbel feestweekend plaatsvond in het Provinciaal Domein ‘De Schorre’. In totaal 180.000 feestvierders van alle uithoeken ter wereld komen samen in het weekend van 18-19-10 en 25-26-27 juli. Net zoals de vorige jaren was de helft van de tickets voorzien voor de Belgen. De rest van de tickets werd wereldwijd aangeboden. Al de tickets waren in no time uitverkocht. Ook de voorziene 35.000 campingplaatsen van ‘Dreamville’ waren de deur uit.
Tomorrowland is op zeer korte tijd uitgegroeid tot dé vaste waarde van de dancefestivals. Jaar na jaar winnen ze de ene award na de andere. Een dikke pluim gaat hier naar ID&T en in het bijzonder naar Manu en Michiel Beers. De Belgische broers zijn de bedenkers van het concept van het festival en staan vandaag de dag nog steeds in de frontlinie.
Begonnen in 2005 als een 1-dags festival waar 10.000 man op afkwam. 2 jaar later kwam daar een tweede dag bij. Vanaf 2008 ging het snel bergop. Er kwamen toen meer dan 50.000 bezoekers. Het jaar nadien werden er dat al 90.000, bijna een verdubbeling. Het waren vooral Belgen, Nederlanders, Fransen en Engelsen die toen hun heil vonden in dit festival.
Nog een jaar later was het festival voor de eerste maal volledig uitverkocht. 120.000 mensen zakten af voor het tweedaags festival.
In 2011 is het festival uitgegroeid tot een 3-daags festival. Toen waren de 180.000 tickets in enkele dagen de deur uit. Vanaf 2012 was een Tomorrowland- ticket één van de meest begeerde dingen ter wereld. Alle tickets werden dan in no time aan de man gebracht.
Deze hype werd vooral gecreëerd door de organisatie zelf. Ze zette toen massaal in op sociale media. Er mag gezegd worden dat de aftermovie van Tomorrowland 2011 iedereen de gedachte gaf om ooit eens op Tomorrowland te willen zijn.
In 2013 deelde de organisatie mee dat het een tweede editie zou laten plaatsvinden buiten de grenzen van ‘De Schorre’. Het evenement Tomorrowworld zag het daglicht en zou plaatsvinden in september. Dit in de USA, Atlanta. Chattahoochee Hills mocht zich klaarmaken voor 3 dagen Madness.
Door de jaren heen werden de podia gekker, mooier, fantastischer, fabuleuzer… Er werd aan alle details gedacht, het totaalplaatje is het vast concept geworden van de organisatie. Ze blijven inspelen op alle zintuigen van de bezoekers. Geen enkele moeite wordt bespaard. Alles kan, mag en moet om het de ‘People of Tomorrowland’ zo aangenaam mogelijk te maken.
Zo kwamen we naar de 10e editie van dit jaar.
Het eerste weekend was het gelukt om op zaterdag aanwezig te kunnen zijn. De mainstage was nog groter dan anders. Alle wieltjes, raderen, stoom, vuur, het terugkerende grote gezicht… Na uren kijken, zag je nog details die je voorheen ontglipt waren. Aan het tweede grootste podia was er nu een vorm van skyboxen voorzien, waardoor er op 2 niveau’s kon gefeest worden. Iets wat per momenten duidelijk ook nodig bleek te zijn. De trend dat iedereen aan de mainstage feestviert, lijkt weg. Vele andere podia mogen meer en meer bezoekers verwachten. De nieuwe brug, door de hand van Arne Quinze, springt onmiddellijk in het oog. Het publiek mocht een boodschap via internet opsturen. De 210.000 boodschappen werden in het hout van de brug verwerkt. Het biedt een structurele oplossing aan de gemeente Boom, maar ook voor het festival heeft het zijn waarde getoond. De brug is er dan ook gekomen door een samenwerking tussen de artiest, de provincie Antwerpen en de organisatie van Tomorrowland.
Voorts worden alle neergezette trends van het festival doorgetrokken (uitstekende catering, magische podia, dansers en danseressen…) Nieuw dit jaar zijn de led-lampjes voorzien in de Tomorrowland-armbandjes. Deze bandjes werden per post opgestuurd als je een ticket kon bemachtigen. De led-lampjes werden tijdens bepaalde optredens geactiveerd. Het zien van alle brandende lampjes zorgde voor een extra dimensie.
Grote namen op zaterdag waren Afrojack, Netsky, Alesso, Tiësto en Hardwell. Laatgenoemden mochten het festival samen afsluiten tijdens een exclusief b2b optreden, iets waar voorheen nog nooit was gebeurd. De huidige én voormalige nummer 1 dj van de wereld brachten een episch slot aan een dag vol beats.
Het tweede feestweekend waren we aanwezig op vrijdag.
De eerste grote naam die we aan het werk zagen was Diplo. De 36 jarige Amerikaan is al sinds 2003 actief in het dj-wereldje. Hij is vooral bekend als 1 van de mannen achter Major Lazer, waarmee hij al een aantal wereldhits scoorde (“Get Free”, “Watch out for this”). Ondanks zijn lange staat van dienst, was het nog maar zijn eerste maal dat hij mocht een DJ-set verzorgen op de heilige gronden van Tomorrowland. Hij oogde wat zenuwachtig, hij was erg gefocust op zijn set, het was duidelijk dat hij het publiek iets extra wou bezorgen. Toen hij zijn bekender werk bovenhaalde , werd dat ook gesmaakt. Er kon al gesproken worden van een feestsfeertje. Tussendoor bleef hij vasthangen aan zijn roots: dubstep en house met reggae en hiphop invloeden. Een mooie entree in het indrukwekkend lijstje van mainstage artiesten.
Martin Garrix
De 18-jarige Nederlander was toe aan zijn eerste Tomorrowland. Hij is nog maar 2 jaar actief als DJ, doch behoort al bij het select clubje van toppers. De grote doorbraak kwam er met zijn single “Animals”. Wereldwijd veroverde hij menig nummer 1 plaatsen in de charts. Hierdoor kwam hij vanuit het niets op plaats 40 terecht van de DJ Mag top 100 lijst. Dit bezorgde hem al een plaats op een aantal grote festivals, nu ook op de mainstage.
Hij startte met een geslaagde intro, gevolgd door “Tremor”, zijn nieuwste hit in colab met Dimitri Vegas & Like Mike. Deze zette het publiek meteen in vuur en vlam. Zijn set zat vol met ups en downs. Dit zorgde ervoor dat de sfeer in het publiek per momenten helemaal weg was. Een uitschieter was als “Animals” begon. Hij maakt veel gebruik van vocals en stiltes. Hij bracht een progressive house set die in het tweede deel iets minder commercieel getint was. Laat het duidelijk wezen dat deze jongeman goed op weg is, maar nog ervaring mist om een publiek als deze naar een hoger niveau te brengen.
Avicii
De zon begon stilletjes aan zijn slaapje, als Avicii zich mocht klaarmaken om zijn set te starten. De zon had zijn slaapje niet echt verdiend, Avicii had beter een goed slaapje gehad. Hij oogde er erg vermoeid uit. Iets wat zich bij momenten doortrok in zijn set. Hij haalde zeer veel nieuw werk naar boven en speelde een zeer eigenwijze set. Dit werd met gemengde gevoelens onthaald door het publiek. De één kon het al beter smaken dan de ander. Toen hij zijn bekender werk (“Hey Brother”, “Addicted to you”) speelde, kon het grootste deel van het publiek dit meer appreciëren. Hij toonde respect voor zijn landgenoten , het trio Swedish House Maffia , die enkele jaren terug stopten, met enkele vocals van hun nummers (“Don`t worry”). Op het einde van zijn set kwam er een schuchtere bedanking van zijn kant uit de speakers en speelde hij net als vorig jaar “Wake me up” als laatste nummer. Dat zette het publiek terug aan het dansen. Een te trage set, met te weinig piekmomenten. Van de derde beste DJ ter wereld mocht er wel iets meer verwacht worden.
Armin Van Buuren
Een EDM grootheid maakte zijn opwachting op het hoofdpodium. De laatste 8 jaar is hij afwisselend de beste of de op 1 na beste DJ ter wereld geweest. Hij blijft al die jaren zijn trance roots trouw. Iets wat hem tot op vandaag siert, want net dat genre is minder populair aan het worden. Toch lukte het hem om met een (hard)trance set het publiek op meesterlijke wijze te bespelen. Tijdens zijn set warmden de lasers en de spyro vuren zich op om de rest van de avond het publiek te kunnen entertainen.
Hij speelde “Zombie Nation” van Kernkraft 400 en “Adagio for Strings” van Tiësto als ouder werk. Beiden waren wel in een nieuw jasje gestopt door collega trance DJ’s W&W. Ondertussen vroeg hij waar zijn trouwe ‘In State Of Trance lovers’ waren. Hij blijft deze podcast wekelijks maken. Binnenkort wordt nummer 700 in elkaar gebokst. Dit zal zoals gewoonlijk met de nodige bravoure gevierd worden. Zijn eigen bekender werk (“This is what it feels like”) werd met beide handen omarmd door het publiek. De man oogde heel gelukkig. Hij beleefde zijn uurtje als zeer intens.
Dimitri Vegas & Like Mike
De headliner op vrijdag was het Belgische duo Dimitri Vegas & Like Mike. Moeten deze broers uit Willebroek nog voorgesteld te worden? Vorig jaar beleefden de 2 het topjaar uit hun carrière. Ze werden verkozen tot 6e beste DJ’s ter wereld, ze verkochten 2 keer het Sportpaleis uit met hun eigen productie ‘Bringing Home The Madness’, ze naaiden de ene nummer 1 hit in de beatport-chart aan de andere, ze speelden hun set in alle uithoeken van de wereld… Dit jaar zetten ze gewoon dit elan verder. Ze kondigden al een nieuw Sportpaleis optreden aan en ze willen met deze show de wereld gaan rondtrekken.
Hun set op de mainstage begon als iets magisch. Het gezicht op het scherm kondigde hen met de nodige bravoure aan. Alle verzamelde mensen aan het podium hun armbandje lichtte terzelfdertijd en in dezelfde kleur op. De toon voor een subliem optreden was al gezet.
Vanaf het eerste nummer tot dat de laatste beat door de speakers knalde, was het publiek in extase. Een totaal ander concept dan wat ze in het Sportpaleis brachten, werd hier gespeeld en bijzonder goed gesmaakt. Al waren de vaste waarden van tijdens hun optredens ook aanwezig. Witte en groene lasers bespeelden het publiek, Mike (geflankeerd door Martin Garrix) deelde wodka uit aan de eerste rij van het publiek, de moshpit die gecreëerd wordt, champagne flessen leegspuiten …
Alle bekende nummers zaten hier of daar wel in hun set verwerkt, zoals “Tremor”, “Waves” (Tomorrowland 2014 Anthem), “Ocarina”, “Stampede”, …
Voor het laatste deel van hun set komen we woorden te kort. Het was adembenemend. De beats, het synchrone vuurwerk, de ene drop na de andere, bengaals vuur, de tonnen vuurpijlen die het luchtruim vulden… Dit spektakel is nog nooit vertoond geweest op Tomorrowland en daar zijn de Griekse broers samen met de organisatie verantwoordelijk voor. Waarvoor we hen uitermate bedanken!!
Stilaan mogen we beginnen spreken van een eigen “Dimitri Vegas & Like Mike sound”. Ze weten als geen ander dit publiek te bespelen. Ze spelen David Guetta als Mister Tomorrowland vlot naar huis en ze stoten 2 many DJ’s van hun troon als Belgisch Top DJ duo.
Deze mannen zijn op weg om nog beter te doen op de lijst van beste DJ’s ter wereld. Wat hun set op Tomorrowland betreft en in vergelijking met de andere set die we gezien hebben op dit festival, is er totaal geen concurrentie voor hen en draaien ze zichzelf vlot naar plaats 1 van de lijst! Schitterend! Veel succes jongens!
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’ – Tomorrowland - Een sprookjesachtig totaaldecor, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: ID&T – DP Communications - Tomorrowland
Boomtown 2014 – van The Chills naar Hitsville Drunks tot Wallace Vanborn – Heerlijke (pop) rock!
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-26
Johan Meurisse
Interessant is op deze laatste Boomtown avond eventjes in omgekeerde volgorde te starten! Gezien we de eerste band , het Nieuw-Zeelandse The Chills van Martin Phillipps , na 25 jaar, terug van zich laat horen, én zij, spijt voor wie ‘t benijdt , de top-act van Boomtown waren …
Wat zagen we verderop?
Op Belgisch vlak hadden we Wallace Vanborn. Het trio ging er , als afsluiter van het festival, stevig tegenaan en behield de ganse set een intense spanning in hun denderende retro/stoner/rock’n’roll, dat opwindend , gedreven en onstuimig gecontroleerd klonk . Bands als de Queens , Triggerfinger, Black Box Revelation en Kyuss zijn onherroepelijk met de heren verbonden. Ze lieten ruimte genoeg voor hun instrumenten met stevige, snedige, gebalde gitaarriffs en opzwepende drums. Op die manier creëerden ze een ‘wall of sound’ met killers als “Atom juggler”, “Cougars” , “Wasteland” en “Found in LA” .
Een sterk op elkaar ingespeeld trio die ons een uur bij de leest hielden met hun goed sch(e)urende sound , die we zeer zeker een warm hart toedroegen .
Het leuke combo The Hidden Cameras uit Canada namen de foyer van de Handelsbeurs in en stralen positivisme en vrolijkheid uit in hun songmateriaal . De heren in ontbloot bovenlijf, gehuld in rokjes en gouden erelinten , zorgden voor een speels, frisse , bruisende set van dansbare psychedelische indiefolk/punkfunk.
Een set in beperkt gezelschap weliswaar - populair bij onze Franstalige vrienden - , gezien de meeste belangstelling ging naar de mainstage op het plein; dat deerde band en de aanwezigen niet die er de ‘time of their life’ van maakten .Een ‘feel good’ vibe ervaarden we in de voetsporen van de Polyphonic Spree, waarbij de heren een reeks knap gearrangeerde composities speelden.
Een interessante ontdekking vanavond waren de Lieberson dames , die met een vierde lady Teen vormen. De toetseniste van het uit Brooklyn, NY afkomstige kwartet , maakte nog deel uit van Here we go magic , die we herinneren van een reeks spannend meeslepende, zweverige poppsychedelica en indiefolk. Die invloed was zeker te vinden in de band van de zusjes die naast hun stemmenpracht er ook wat americana en triphop aan toevoegden en op die manier een gelaagd broeierig, groovy en luchtig kleurenpalet afleverden.
Artistieke duizendpoot Mauro was afgelopen week in meerdere versies te horen op Boomtown o.m. met Gruppo di Pawlowski, Flat earth society en nu met Hitsville Drunks, z’n meest toegankelijk , lichtvoetig project. Uit deze Mauroworld toont hij zich dus van z’n melodieuze kant en leunt hij met de band van gerespecteerde leden het nauwst aan Evil superstars en Mauro & The Grooms.
De kunst van het popschrijven kwam hier duidelijk in de spotlight met een reeks catchy slepende , intens doorleefde rocksongs gedragen door z’n lichthese , gruizige stem . Live kreeg het materiaal een duidelijke push en was er ruimte voor solo’s; songs als “Clean adult fun” , “Don’t tell her” en “Can’t life with you” kwamen goed uit de verf, en er borrelden zelfs enkele covers op , van Roy Orbison (“Mystery to me”) , Olivia Newton-John (“Xanadu”), Nick Lowe (“Cracking up”) en zelfs eentje van Roland , die hij solo of met z’n band speelde . Een heerlijk genietbare set hadden we op ongedwongen , speels ontspannende wijze en een Mauro die graag als vanouds als een krolse kat(er) over het podium beweegt.
Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven. Sterk!
En dan kwamen we tot de final one van deze avond , The Chills , die al vroeg op Boomtown geprogrammeerd werden, en een must zijn voor elke indie liefhebber na al die jaren ! Een evenwichtige Phillips na een nogal bewogen leven, zo blijkt (zie interview fr site BD) .
The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomers droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s .
We kregen spijtig genoeg maar een korte bloemlezing in de hoogstens 1 uur durende set, gezien het vroege uur , waarbij kon teruggeblikt worden naar de heerlijke nostalgie van o.m. “Night of chill blue”, “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket”. Ook het indrukwekkende “Pink frost” kwam deels bovendrijven, naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Het enthousiasme droop er van af na al die jaren . Phillipps beschikte over een gretig spelende band die elk minuscuul geluidje van het oude Chills beheerste. De keyboardspeelster speelde af en toe viool , wat een breder klankenpalet bood .
Nergens klonk het geheel zwaarmoedig , nee , het was genieten op die zweverige , zwierige sound!
Vorig jaar kwam er een live album uit, een eerste teken van leven,! Phillipps ziet het na al die jaren terug zitten , is gemotiveerd en met de nieuwe band rond zich , mogen we materiaal verwachten. We hoorden ietwat vollere popsongs als “Silver bullets” en “Underwater wasteland”, waar die subtiele , verfijnde, beklijvende , pakkende tunes het handelsmerk blijven!
Deze relatief onbekende band (voor velen!) had vooral een publiek van veertigers , die het als een aangenaam weerzien ervaarden , want het laatste concert dateerde van in de Villa begin jaren 90 (de huidige N9 in Eeklo).
Ze zijn hier voor een drietal concerten in Europa . We hopen stiekem dat deze band later komt voor een ruim anderhalf uur durende set, waarbij we naast het nakende nieuw werk , die oudjes mogen horen als “Doledrums” , “Pink frost” , “Rolling moon” en “Kaleidoscope world”, gezien ze op de lijst stonden en dan een unieke kans krijgen om gespeeld te worden . Wil de Bota, Demo of andere organisatie bij hen even aankloppen aub …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-chills-26-07-2014/
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2014 - Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-22
Sam De Rijcke
In de schaduw van de Gentse Feesten hadden die van Boomtown alweer hun tenten opgeslagen op de Kouter. Met een sterke line-up gespreid over vijf dagen biedt Boomtown een ideaal alternatief voor de jeugd die het niet zo begrepen heeft op al die folklore- en tweederangscovergroepjes die iets verderop in de binnenstad de buurt onveilig maken.
Boomtown programmeert het kruim van de (alternatieve) Belgische rock naast een handvol goed bewaarde internationale geheimen die in een betere wereld een veel grotere aanhang horen te hebben.
De beste manier om de Gentse Feesten door te komen is dus eerst gaan genieten van de betere rockmuziek op Boomtown om zich daarna compleet lazarus te gaan drinken in de binnenstad.
In onze selectie voor vandaag hadden we Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic opgenomen. Graag hadden we ook nog iets meegenomen van de ruwe herrie van Idiots en de onbesuisde en overstuurde oerkracht van Raketkanon, maar helaas behoren wij tot dat groepje sukkelaars die nog niet aan verlof toe zijn en konden wij onmogelijk op dit vroege uur in Gent geraken.
De nog steeds piepjonge kerels van Steak Number Eight hebben ondertussen al drie ijzersterke albums uit die één en ander hebben losgeweekt in de wereld van de post metal. De band zit in hetzelfde vaarwater van Isis, Neurosis en Amen Ra en moet niet onderdoen voor de grote voorbeelden. Vooral de laatste plaat ‘The Hutch’ lijkt een perfect huwelijk tussen loodzware metal en vaak subtiele postrock met sfeervolle soundscapes.
Op Boomtown stond toch vooral een pompende metalband op het podium. Hun live set was eerder een frontale en keiharde smak in het gezicht van de boomtowngangers, de subtiliteit van ‘The Hutch’ was een beetje zoekgeraakt in de loodzware live mix. U kon dat jammer vinden, maar de ongebreidelde energie die zij tentoonspreidden maakte veel goed. Voor een open air festival als Boomtown was dit een geslaagde mokerslag, in een zaal zouden wij hen graag wel wat meer finesse aan de dag zien leggen.
Subtiliteit en bezieling was er wel te beleven met het hemelse Madensuyu. Voor de twee Gentenaars was deze thuismatch een extra impuls om er een begeesterend en ronduit indrukwekkend concert van te maken. Eerder dit jaar hadden zij ons al van onze sokken geblazen in de Kortrijkse Kreun, en hier in de Handelsbeurs staken ze nog een tandje bij. Hun set was een stuk bezielder, nog feller en nog beter, het thuisvoordeel zeg maar. We bespeurden de bezetenheid van Woven Hand, de gitaaruitspattingen van Sonic Youth en de dwarsheid en grilligheid van Grinderman. Stijn Degezelle was naarstig in de weer met het veroorzaken van striemende geluidsaanvallen uit keyboard en gitaar en PJ Vervondel manifesteerde zich als een fenomenale drummer, en daar was geen ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ drumsolo voor nodig, beste Mario Goossens. Wat een duo ! Wat een sound ! Pure ongepolijste klasse.
Neem Mogwai, zet er een beat en wat extra stroomstoten onder en je komt uit bij 65daysofstatic. De Britten hadden in het heetst van de strijd even te kampen met een jammerlijke stroompanne, die zij overigens zelf niet hadden opgemerkt, maar dat mocht geen domper zijn op de feestvreugde. Het Boomtown publiek lustte wel pap van hun instrumentale elektronisch getinte postrock en liet zich gewillig opzuigen door de trance-opwekkende songs. Met een flinke greep uit de gloeiende laatste plaat ‘Wild Light’ dienden zij het postrock genre een hoop extra zuurstof en elektriciteit toe en ook hun debuutplaat ‘The Fall of Math’, die aan zijn tiende verjaardag toe is, sprong eruit uit met enkele interplanetaire postrock kopstoten.
Energiek en heftig optreden van een driftige bende die steeds weer het genre nieuw leven weet in te blazen.
Organisatie: Boomtown, Gent
Nederlands 
Français 
