Epistulum – Je krijgt in de deathmetal een heleboel informatie binnen in korte tijd. Het kenmerkt het genre en slaat je gewoonweg in het gezicht

De jonge band Epistulum zag het levenslicht in 2018 en bracht in eigen beheer een EP uit . Een eerste langspeler verscheen, ‘From The Dead Masses’, in 2022. In oktober vorig jaar, 2025, kwam Epistulum met een gloednieuwe plaat op de proppen, ‘Cantiga Psychotica’, geprezen om zijn episch karakter. Het durven kleuren buiten de deathmetal, de toegevoegde keys en de emotionele impact waren belangvol.
We hadden hierover een fijne babbel met de bezieler, Thijs Ronteltap (zang/keys) en polsten naar de ambities en verdere toekomstplannen.

Jullie begonnen in 2018, er is al een mooi parcours afgelegd, vertel gerust …
Ik ben zeer tevreden over hoe het nu verloopt, met deze band. Muziek maken is een proces, en als band is het ons doel om als alles klaar is te kunnen zeggen, ook nadat we er later naar luisteren, dat we best tevreden zijn met wat er is gebeurd.  Het is dus  heel mooi om die tijd dat we dit doen,  dit ook zo te mogen ervaren met andere muzikanten die dezelfde kant uitkijken. Ja ik ben dus best wel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.

Geen nadelen ondervonden van die COVID periode dan? Want dat was er net op ‘moment van lancering’?
Tijdens die corona crisis konden we niet meer optreden, en merkte ik deels dat er wel iets weg viel: er waren geen sociale contacten meer. Maar ik ben wel de bedenking gaan maken om in andere dingen te gaan duiken in mijn leven, waar ik voordien nog niet aan toe was. Aan het begin van de corona periode ben ik begonnen aan mijn jazz studies op piano. De vrijheid van het genre heeft wellicht wel gezorgd voor een zeker ‘bruutheid’ in mijn schrijven, evenals een harmonische souplesse die de intensiteit wat sterker maakt. De titel van het eerste volledige album ‘From The Dead Masses’ verwijst daar ook naar. Chaos, wrok en vrijheid.

Ik heb gelezen dat die periode de aanzet was om, na een solo start, toch een band op te richten. Kun je er wat meer over vertellen?
Zeker weten! Nadat de lockdown aan zijn einde kwam heb ik eerst een oud-bassist van de band Contorted Mind gecontacteerd. Hij was alweer een aantal jaar bandloos dus hij was blij om bij de club te mogen komen. Daarna kwam Jeroen erbij, een gitarist waarmee ik in de band van de Leidse studievereniging van de faculteit biologie had gespeeld. Daarna volgde al snel Ramón op drums en Billy op ritmegitaar. Wij hebben in dat jaar aardig wat afgesloopt om een release show te mogen doen van ‘From The Dead Masses’, die we met succes hebben mogen spelen! Sindsdien heb ik de jongens op zowel creatief als logistiek vlak veel beter mogen kennen! Mooi clubje bij elkaar, dunkt mijn zo!

Naast de EP brachten jullie een eerste full-length album uit in eigen beheer, ‘From the Dead Masses’ dus . Een melodieuze deathmetal schijf; jullie moesten niet onderdoen voor gekendere bands in het genre. De inbreng van synths is interessant. Was het een bewuste keuze om buiten die lijntjes te kleuren van de doorsnee deathmetal? Hoe moet ik het zien?
Ik was eigenlijk al sinds 2015 met allerlei sounds aan het experimenteren, in die tijd met een beetje powermetal en zo. En wat me opviel is dat ik een heel interessante sound kon creëren met die keyboard. Weet je, de ene helft van onze nummers zouden zelfs techno nummers kunnen zijn, en een andere deel blastbeats. Het kan daadwerkelijk alle kanten uit. Dat kunnen doen zorgt voor een soort jongensachtig enthousiasme. Je hebt iets om te kneden, maar weet hoegenaamd niet tot wat het leidt. Dat is zeer leuk om te doen en te beleven. En dat maakt elke release weer interessanter eigenlijk.. Dus ergens is dat zeker een bewuste manier van werken. Buiten die lijntjes kleuren.

Maar jullie worden ondanks die diversiteit in het genre binnen de kern van deathmetal geduwd; heb je daar een verklaring voor?
Omdat we ons wel willen toeleggen op een brute sound. Die deathmetal met zich mee brengt. Voordien heb ik nog bij andere bands gespeeld, binnen de extreme omkadering van deathmetal. Ondanks de inbreng van keyboard en synthesizer wil ik bewust die typische bruutheid behouden. Daardoor wordt onze muziek ook met die deathmetal geassocieerd.

Het technisch hoogstaand niveau, die ‘stomp in de maag’ in een emotioneel beladen -kader vind ik ook terug op deze nieuwe schijf ‘Cantiga Psychotica’. We ervaren vergelijkingen tussen beide platen. En toch is het anders, maar het ontgaat me. Wat is het grote verschil tussen het debuut en deze tweede klepper?
‘Cantiga Psychotica’ heeft een nog ruwere inbreng dan de vorige plaat, dat is het grote verschil tussen beide. Ik haalde mijn inspiratie uit de astigmatische houding in de samenleving. Ik wou eigenlijk aankaarten dat, als je wat leeft buiten wat de maatschappij als ‘normaal’ ziet, je direct de stempel van abnormaal door de strot geramd krijgt. Maar dat je als mens daar ook nog steeds kracht in vind.  De reden van deze plaat is dat mensen in mijn omgeving psychoses hebben gehad. En dat die ondanks dat er nog steeds in slagen om er een fantastisch leven op na te houden. Dat is zeer opmerkelijk. Zeker in een wereld waarin we nu heden den dage leven. Je hoeft dus niet bang te zijn om in het leven ‘compleet buiten de lijn te kleuren’ , ook dan komt het wel goed, was de onderliggende boodschap die ik meekreeg. ‘From Dead Masters’ bestond in dat opzicht uit eerder verschillende schetsen van menselijk wrok. Verschillende diepgaande conflicten die daar ontstaan. De grote vraag hoe manifesteren die zich? Daar draaide het echt om. Kortom: Ik probeerde met ‘From The Dead Masses’  een soort innerlijke rebellie op te roepen en mensen los te maken van sluimerende frustraties die ze in het leven met zich meedragen. Met ‘Cantiga Psychotica’ probeerde ik  dan weer de psychische kant aan de kaak te stellen en mensen bloot te stellen aan grenzeloze morbiditeit als een katalyst voor persoonlijke groei. Daar zit het grote verschil. 

Je had het over ‘mensen die buiten de lijntjes van het normaal zitten, vaak een stempel krijgen’; is het nu niet nog slechter geworden door de invloed van sociale media, denk je?
De sociale media is een belangrijk platform om je als muzikant of kunstenaar de kunnen profileren. Die sociale media gebruiken als doel daarvoor, daar is op zich niets mis mee, integendeel. Wat dat betreft vind ik sociale media best ok. En nodig zelfs. Het is een goede manier om mensen binnen te halen, en je project te leren ontdekken. Het is wetenschappelijk bewezen, langs de andere kant, dat sociale media heel verslavend is. Het is eigenaardig hoe die sociale media platformen perfect weten wat mensen triggered en ze spelen daar ook op in. Als je echter sociale media gaat gebruiken om jezelf te profileren, terwijl je achter de schermen een heel ander persoon bent, dan ben je echter totaal verkeerd bezig. Dat kantje van sociale media is dan weer minder mooi. Doe dat niet, want dat creëert sowieso een innerlijk conflict.

Sfeerbepaling is van belang, tempowissels die me op het verkeerde been zetten, prachtig! Is het een bewuste opzet, of komt het heel ‘naturel’ over?
Ik wou muziek maken die je bij wijze van spreken meesleurt, en doorheen schudt als het ware. Een artiest als Frank Zappa was daar een grootmeester in. Zeker in context van deathmetal heb ik het altijd een enorm interessante manier van componeren gevonden . Je krijgt binnen deathmetal een heleboel informatie binnen, in een heel korte tijd. Dat typische aan het genre, het hoort je gewoon in het gezicht te slaan. Wat dan weer resulteert in die tempowisselingen. Om je op dat moment in iets totaal anders mee te nemen, is zo tekenend voor deathmetal. Met het besef dat het onderliggende deel nog wel bestaat. Ik herinner me dat, tijdens onze release show, net bij dit nummer “Invocation of Insanity” op heel wat bijval kon rekenen. Dat kwam enorm binnen.

Er schuilt een filosofisch en spiritueel denken in de muziek. Het is ook een visuele plaat,  althans ik voel ik het aan. Klopt het, of is het wat te ver gezocht?
Nee, je slaat de nagel op de kop met die stelling. Het is voor mij zeker vanuit een filosofisch statement om de uitdaging aan te gaan om buiten conventies om te denken. En om bepaalde gedragsnormen echt aan te kaarten. En daarmee aan de gang te gaan als het ware.  En dat op een soort brute wijze door de strot te rammen, als het ware. In dat opzicht is het schrijven van dit album, als het schrijven van een boek of horror film. Zeker als je kijkt naar het sociale media gedrag, waar we het net over hadden. “Unearth the Dark Mother” is zo een nummer die dat wat weergeeft. Een soort commentaar op de perversie die je ziet in veel showbusiness  dat soort zelfdestructief patroon, dat het publiek daarin volgt. Wou ik met dat nummer eigenlijk aankaarten. Het sluit dus ook aan bij dat statement. Bij “Unearth the Dark Mother” creëer ik de figuur van Kali de Godin van de Dood.  Ik wou dat op een heel morbide wijze uitbeelden in die song. Ik wou bewust een boodschap meegeven,  om die weg niet te volgen. dat vormt ook de rode draad doorheen de hele plaat. Wat vrezen we precies? Wat zijn de dingen die buiten die conventies vallen?  En  hoe ga je daarmee om? En daarin een dialoog vinden? Die dingen. Dus ja dat filosofisch en spiritueel is zeker niet ver gezocht, integendeel.

Het ‘filosofische ‘, ‘spirituele’ in die deathmetal. Ook de nieuwe plaat is in eigen beheer uitgebracht. Zorgt dit niet voor beperktheden om een ‘groter publiek’ aan te spreken? Welk publiek wil je bereiken met je muziek?
Het is niet de bedoeling om een revolutie te beginnen zoals wij bekend zijn met de term. De bedoeling is om mensen te stimuleren om hun eigen krachten en mogelijkheden te herkennen. Eerder een innerlijke revolutie, dus. Vooral in het gene wat maatschappelijk niet direct geaccepteerd wordt. Ik neem het voorbeeld van Carl Jung een tijdsgenoot van Sigmund Freud. Hij is een van de grootvaders van de analytische psychologie. Hij had een heel mediatieve kijk op de zaak en het leven. Mensen die vastzitten in bepaalde problemen die anderzijds een confrontatie met een trauma ondervinden, en proberen binnen die context een oplossing te vinden wil ik heel graag aanspreken met mijn muziek. geef het voorbeeld van een man die achternagezeten wordt door twee tijgers. Op het moment valt hij in een ravijn, en kan zich vastgrijpen aan een tak. De ene tijger komt naderbij, de andere beneden. Hij zal sowieso een gruwelijke dood sterven. Maar er hangt een lekkere aardbei aan die tak en dat is het lekkerste dat hij ooit heeft gegeven. Dat is zeer symbolisch, maar net daar wou ik het over hebben in mijn muziek. Ik wou vooral meegeven, zelfs op momenten tussen leven en dood zitten altijd lichtpunten als het ware. Wie zich daarvoor open kan zetten,  een confrontatie wil aangaan , en toch een perspectief vinden om daaruit te geraken.  Net die mensen zou ik met muziek graag willen bereiken.

Het is, als ik het goed begrijp, niet de ambitie om op grote festivals te staan? Wat zijn de ambities precies?
Het is de ambitie een klik op te bouwen met onze muziek, en daar een publiek voor te vinden, sowieso.  Het is sowieso mijn ambitie om daarmee een zo ruim mogelijk publiek mee aan te spreken. Dus ook grote festivals als dat kan. Maar het belangrijkste is nu om gewoonweg iets te creëren.  Waardoor alle gaatjes, hoekjes van ons wezen wordt geprikkeld. Met een soort frisse energie als het ware. Er zit heel wat vuur in een droom om bekendheid te vergaren. Maar als je dat als doel gaat stellen? Dan ondermijn je het creatie proces. Ongeacht of we die bekendheid vergaren of niet, altijd willen we een sound hebben waar we allemaal 100% achter staan. Dat is de allerbelangrijkste ambitie. En dat geeft mij persoonlijk veel meer voldoening dan op een groot podia staan, maar niet meer mezelf zijn binnen die context.

Ik zie opvallend veel jongeren grijpen naar death, black en doom. Heb je er een persoonlijke verklaring voor? Op pure heavy metal komt een ouder publiek , me dunkt…
Het is rauwer. Het is bloter en directer. Waarbij veel oudere metal zeg maar bands als Iron Maiden of Judas Priest echt ook nog een bepaalde spanningsboog aanhielden in hun muziek zijn de genres death, black en doom wat meer bakstenen qua bouw en muzikale verhaallijn. Het gevoel wat deze genres willen creëren voor de luisteraar is meestal vanaf de eerste seconden van een song al gegeven. Daarmee weet je als luisteraar sneller waar je aan toe bent, waardoor het ergens ook weer makkelijk wordt om erin te rollen, ondanks de ontoegankelijkheid van deze genres. Aangezien onze spanningsbogen door technologie langzamerhand ook steeds korter worden denk ik juist dat de jongere generatie zich daarom ook verdiept in deze extremere genres. Is een heel natuurlijke ontwikkeling vind ik, maar ik denk dat het misschien ondanks dat wel waardevol is om af en toe echt voor je muziek te mogen zitten en een Maiden of Priest rauw op je dak te nemen.

Ik veronderstel dat de echte promotie rond de plaat in 2026 wordt doorgetrokken; wat zijn de plannen voor 2026?
Wij hebben sowieso een partnership met Mike de Coene van Hard Life Promotion die onze persdingen regelt en we hebben al een festival op de playlist staan in Duitsland. We hebben ons ook aangemeld voor Wacken Open Air Battle. Er zitten ook wel dingen in de pijplijn, die in de loop van volgend jaar ‘tot openbaring komen’, maar voorlopig is het nog beetje afwachten, buiten die paar dingetjes.

In Duitsland is er ook een zekere deathmetal scene, die je in de Lage Landen toch minder hebt; Speelt dit niet in jullie nadeel om die doorbraak te forceren?
Ik maak er geen probleem van, als we in Duitsland bij wijze van spreken zouden doorbreken en hier niet (of minder) eerlijk gezegd. Ik ga elk jaar naar WOA met een hele groep Duitsers en Nederlanders. In 2024 hebben we in Ahrensburgen gespeeld en daar werden we heel goed ontvangen. Maar we vinden persoonlijk ook in die lage landen wel ons publiek. Echter, dat ideaal dat Rammstein arena’s uitverkopen. Dat speelt soms wel. Maar het is gewoon belangrijk om voor onszelf als muzikant iets fascinerend te creëren. Dat maakt muziek een dialoog, en dat is belangrijker dan per se willen doorbeken in lage landen of grote podia betreden.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op de nieuwe plaat?
De rode draad doorheen onze recensies is, velen omschrijven het als een heel intensieve ervaring. ook dat ons album hen enorm meeneemt. Het is niet alleen goed voor een moshpit , maar ook voor een soort meditatieve sessie thuis. Komt het tot een moshpit in de slaapkamer, dat is dat ook ok (haha). Dat was ook de bedoeling van deze plaat, en ik ben heel blij dat het over het algemeen ook zo binnen komt.

Bedankt voor de fijne babbel… Zijn er nog opmerkingen die je graag zou bespreken?
Ik wilde graag jou ook bedanken voor dit interview! Voor de lezer: check onze nieuwe plaat ‘Cantiga Psychotica’ uit op de daarvoor aangewezen kanalen (Spotify, Youtube, Bandcamp) en laat je meevoeren in een trip van primordiale, aan-het-randje-van-psychotische beukerij!

Meer info
[Black Lotus Cannibal Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=aBZlLv2NRHM
[Voidwalker Official Video] https://www.youtube.com/watch?v=HXk6OpCHRGQ
[SPOTIFY]  https://open.spotify.com/artist/2mDf2N2Ibvy07OiyJAtvwG
[YOUTUBE] https://www.youtube.com/@epistulum6075
[FACEBOOK] https://www.facebook.com/Epistulumband
[INSTAGRAM] https://www.instagram.com/epistulum/
[BANDCAMP] https://epistulum.bandcamp.com/album/epistulum

Galan Galan – Mensen die open staan voor eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden.
Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we erdoor een groter publiek kunnen aanspreken


Galan Galan is een vijfkoppige band  die op eigenzinnige wijze hun verhaal vertelt, en muzikaal de grenzen aftast. ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals. Reacties na de optredens vermelden steeds het meetrekken van het publiek in een nieuwe wereld.’, staat er te lezen op de vi.be pagina van de band.
We merkten het zelf op in hun deelname aan de Soundtrack in De Casino, Sint-Niklaas waarover we schreven: “De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.’’
Galan Galan's debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' werd geschreven als  rouwproces van één van de bandleden. De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment.
Over die plaat, hun optreden op Soundtrack en de verdere plannen/ambities hadden we een fijne babbel met zangeres Louise Desmet. Het werd een fijn gesprek van een uur  over rouwen, spiritualiteit, astrologie en muziek visueel uitbeelden…

Vertel even wat meer over Galan Galan en hoe alles is begonnen?
Ik ben pas na een paar jaar in de band gestapt. Ze waren op zoek naar een zangeres. Alexander Van Vooren, Arno De Ros , Mathis Van Renterghem waren voordien al vrienden; ik was op dat moment een beetje op zoek om verschillende dingen te doen in mijn leven. Ik zat op een kantelmoment in mijn leven en had in mijn dagboek geschreven ‘ik wil een band’. Op een bepaald moment werd ik gevraagd om eens te komen zingen, alsof het zo voorbestemd was. Sindsdien heb ik altijd mijn eigen ding kunnen doen binnen Galan Galan.

De betekenis van de naam ‘Galan Galan’ vind ik ook interessant om eens over te babbelen..
Het heeft uiteenlopende betekenissen. Enerzijds is het een Anglo-saxische naam waarvan de betekenis ‘zingt’ is. Anderzijds is er een betekenis in het Grieks: ‘kalm’, ‘moedig’ en ‘dapper en ‘genezer’. In het Spaans wordt het gebruikt om een woord te geven aan ‘minnaar’.

Dat straalt de muziek ook uit… Wat jullie doen is ook breed, divers, maar geen hapklare brok. Het is dus een bewust pad?
Ik denk gewoon dat we als geheel en daarnaast als individu best een filosofisch kantje hebben die we graag proberen te ontdekken. Het lijkt haast alsof we niet anders kunnen. 

Het nadeel is dat jullie erdoor niet echt een ruim publiek kunnen aantrekken, of is dat niet de ambitie? Welk publiek zouden jullie graag aanspreken?
Je kunt enkel hopen dat mensen het echt begrijpen wat je doet. Bijsturen is bijzonder moeilijk. Mensen die open staan voor die eerder alternatievere muziekstrekkingen zullen binnen Galan Galan zeker hun gading vinden. Het is muziek die je niet direct hoort op de radio, maar ik hoop toch dat het ergens wordt opgevangen en dat we daardoor binnenkort wel een groter publiek kunnen aanspreken.

De jongere generatie van muziek luisteraars denkt niet meer in hokjes, zij staan er wellicht voor open voor het experimentele. Merken jullie het ook? Dat je jongeren ermee aantrekt?
Ik voel dat er gewoonweg meer aandacht is voor muziek. Mensen voelen aan wat echt is en wat meer voorgeprogrammeerd is. Er is dus zeker wel aanhang in de underground scene voor wat wij doen. Dat merken we op door gesprekken die door onze muziek losgemaakt worden. Ken je Rosalia? Zij wordt geprezen door haar visie en haar unieke aanpak van muziek analyseren en producen. Ze producet haar albums zelf, ze is Spaans, heeft ondertussen al 8 Latin Grammy Awards gewonnen met haar muziek. Nu heeft ze een album uit met allerlei invloeden vanuit Opera en klassieke muziek en staat ze over heel de wereld op nummer 1 in de hitlijsten. Om maar te zeggen, hoe mooi het is om op te merken dat durf, experiment, genre-bending artiesten zichzelf telkens willen heruitvinden en daar ook voor worden geprezen. Dat is een kunst.  Opera is geen voor de hand liggende muziek voor een ruim publiek, maar dankzij haar lukt het wel om dat ruimer publiek ook hiermee over de streep te trekken.. deze verandering werkt enorm motiverend voor ons als maker in de kleinere scenes.

De debuutplaat 'The King of Losing Absolutely Everything' is rond de rouw van één van de bandleden geschreven. Het is een verwerkingsproces… Hoe overleef je het als band ?
Ik kan momenteel alleen maar spreken over hoe ik dat heb ervaren. Dat rouwproces gaat over Alexander die zijn moeder is verloren op zeer jonge leeftijd, en het proces rond rouwen daarover wordt op die plaat afgebeeld. Ik ben er dus later ingestapt, maar ook ik zat ook volop in een proces van rouw. Door afscheid te moeten nemen van bepaalde delen van mijzelf heb ik daardoor ook mensen moeten loslaten. Een logisch gevolg daarvan was dat ik me niet meer kon identificeren met de sociale kringen rond me en heb ik me heel lang heel eenzaam gevoeld. Ik had niets dat mijn innerlijke emotionele leefwereld reflecteerde. Dat was best eng. Ik voel zoveel en zo diep dat ik wel moet creëren. Daarin kwam de band als godsgeschenk tevoorschijn.  Ik had iets ‘hoe moet ik mijn drang naar samenhorigheid en connectie hierin vinden’, ook dat is een intens rouwproces waar soms weinig rekening mee gehouden wordt.  Alex heeft met zijn rouwproces ook mij geïnspireerd om dat proces op een creatieve manier aan te pakken en die pijn een plaats te geven. Ik heb op die manier geleerd hoe het is om over vriendschappen die wegvallen te rouwen en  plaats maken voor meer zelfliefde. Ik kom van patronen van excessief ‘people-pleasing’. Het was een moeilijk, maar nodige wake-upcall dat niemand, behalve jezelf je dromen kunt waarmaken. Achteraf gezien wist ik niet dat ik zoveel nood had aan een context zoals de band. Het voelde ook gewoon goed om mee te werken aan een plaat waarin de focus volledig van jezelf verlegd wordt, dat maakt je heel nederig op een manier.

De debuutplaat is nu al een tijdje uit. Iets voor donkere zielen, vooral de spookachtige sfeer trekt me aan. Was het de bedoeling?
Ik denk niet dat het persé de bedoeling is. Muziek vindt zijn publiek, als in: wij hebben daar als artiest wel iets in te sturen, maar eens je de muziek maakt, staat dat alweer los van jou. Dat het de mensen vindt die de duisterheid in zichzelf voelen, opzoeken of interessant vinden, dat vind ik eigenlijk wel leuk.  Ik vind en voel wel dat veel mensen met een ‘donkere ziel’ rondlopen. Ik ben een voorstander van alles kunnen ‘voelen’ hoe moeilijk en oncomfortabel dat ook mag zijn. Voelen op zich is zo’n transformatie gegeven. Het kan je lichter maken,  je helpen dingen verwerken.  Dus in die zin is het aantrekken van het donkere een uitnodiging om het licht daar op te kunnen schijnen. Met die contradictie tussen licht en donker spelen we ook graag op het podium.  Alex kan zo’n primaire emotionele kracht uit zijn stem halen, het voelt dan heel erg alsof ik daar als een engel precies boven zing. En die rollen wisselen zich ook om, naarmate de boodschap die verteld wil worden.

Ik citeer even iets van jullie vi.be pagina: ‘Voor wie houdt van een avontuurlijke luisterervaring: live gaan ze van intieme sferen naar krachtige climaxen, de band schept een betoverende sfeer, bijgestaan door zelfgemaakte filmfragmenten en visuals.’
Ik miste net dat visuele effect, op Soundtrack was het moeilijk; is het de bedoeling ermee te werken met visuele beelden op de achtergrond?
Op soundtrack  lukte dat niet. Het is zeker de bedoeling om dat in de toekomst wel te doen. Dans is al altijd een toegankelijke manier geweest om die beweeglijkheid die onze muziek vraagt, vorm te geven.  Zoals we op  17 december in de Charlatan te Gent gaan doen, zullen we werken met visuals. Het doet wel veel als je visuele effecten kunt gebruiken, het geeft een extra meerwaarde aan de muziek op het podium.

De danspassen zijn opmerkelijk; waar komt de inspiratie vandaan om zo’n act op het podium te brengen?
Ik ben een fervent liefhebber van yoga en meditatie. En zo heb ik ook mijn lichaam op een heel trage, unieke manier leren kennen. Mijn liefde voor die heel bewuste, intuïtieve manier van bewegen start altijd vanuit mijn ademhaling. Dus in die zin volg ik eigenlijk altijd mee met waar mijn adem naartoe wil. Ik dans nooit vanuit voorbedachte pasjes, dat zorgt soms voor blokkades tussen mij en het ervaren van de muziek.  Wat ook veel heeft geholpen is dat mijn tante vroeger ook een balletschool had, dus die technieken en stijl zijn iets die mij altijd zijn bijgebleven.

Zit er ook een spirituele achtergrond achter? Ik had soms het gevoel dat je helemaal van de wereld weg was; vooral bij jullie twee, Alexander en jezelf, viel het op, als ‘gelijkgestelde geesten die elkaar ergens tegen komen’? Of is het ver gezocht?
Alexander zit met zijn hoofd en alles wat in hem zit zeker in die wereld, net als ikzelf. Er schuilt dus zeker iets spiritueel achter wat we doen. Ik heb ook het gevoel dat het voor mij best gemakkelijk is om in die wereld binnen te stappen als ik bij Alex ben. Hij zorgt ervoor dat het voelen veilig wordt. We vullen elkaar daar goed in aan.

Het is opvallend hoe jullie elkaar op zoveel vlakken aanvullen. Ik kreeg soms het gevoel dat de andere bandleden een beetje ‘op de achtergrond verdwenen’ , wat uiteraard niet zo was …
Ik begrijp van waar je komt.  Maar toch, neem nu Arno, die heeft een bijzonder sterke voeling met de grooves binnen de muziek van de band. Die houdt alles ook bijzonder gestructureerd en gegrond binnenin het proces van muziek maken. Ook de ander bandleden hebben hun eigen unieke inbreng. Het is nodig dat we zo’n muzikanten in de band hebben, waardoor Alexander en ik die veiligheid en vrijheid hebben om in die bijzondere wereld te kruipen. Zonder hun inbreng lukt dat gewoon niet. Persoonlijk vind ik het best belangrijk dat ik me goed voel bij iedereen. Ook bij Jente, Mathis en Arno voel ik me heel comfortabel. Het blijft bijzonder dat muziek de lijm is tussen een connectie die je amper kan omschrijven met woorden.  Daarom is het belangrijk dat elke schakel, elke rol gezien wordt. Hoe subtiel ook, die samenhorigheid daarin staat centraal.

Heel interessant allemaal. Iets anders. Kan deelnemen aan zo’n wedstrijd deuren openen; is dit nu al het geval?
In eerste instantie waren we eigenlijk niet geselecteerd voor Soundtrack.  Op de een of andere manier zijn we opgebeld met de vraag als we vrij waren  Het was een heel leuke verrassing om toch eens mee te kunnen doen aan die wedstrijd.  Mijn doel blijft wel om gewoon ons ding te blijven doen op het podium, hoe vaker hoe liever natuurlijk, dus ik hoop wel dat dit deuren opent. We werken daar ook wel heel hard naartoe om een mooie show neer te zetten.  Het valt me op dat sinds we hebben deelgenomen aan Soundtrack, we als band onszelf wel serieuzer nemen, wat zorgt dat we wel aan het groeien zijn richting iets. Wat die ‘iets’ dan is, dat zal zichzelf wel nog onthullen. We voelen vooral dat we groeien en dat is het belangrijkste.

“De band zit momenteel in een nieuwe ontluikende fase, met veel ruimte voor poëzie en experiment” lees ik op jullie vi.be pagina. Is het wat je bedoelt dan?
We zitten momenteel echt middenin dat proces van vernieuwing. We zijn een nieuwe weg aan het inslaan op vlak van productie. Hoe dat eruit zal zien binnen 3 maand, daar hebben we zelf nog geen idee van.  Wat we wel weten is dat we vertrokken zijn vanuit gedichten, die ineen gesmolten zijn met muziek die perfect past bij wat de woorden dragen van gewicht. 

Jullie muziek klinkt filmisch, ooit overwogen iets te doen rond film of TV, series of dergelijke?
Alexander heeft film gestudeerd. Hij maakt video films. We hebben beelden die in een proces zijn, we weten nog niet welke liedjes die welk beeld zullen krijgen. Maar we zijn er mee bezig. Dat Filmische zit in een begin fase, maar we willen zeker onze muziek omzetten in beelden. Dat speelt zeker mee.. ik heb voortdurend beelden en kleuren in mijn hoofd.  Ik voel dat er terug ruimte is om in kleuren en beelden te denken. Dat is lang niet zo geweest. Nog niet zo lang geleden is er een reeks aan beelden en ideeën en filmische metaforen gepasseerd in mijn imaginair landschap dat er voor gezorgd heeft dat ik nu bezig ben met een videoclip uit te werken. Maar ook dat staat nog in zijn kinderschoentjes. Ik wil vooral experimenteren en mijn vrienden in het proces betrekken. Dat creatief proces moet magisch zijn om zelf uit te zoeken.  Alexander heeft dus ook een achtergrond in Film. Hij heeft er een opleiding op zitten en hij heeft Eye To Eye samen met mij uitgewerkt toen we samen op reis waren in Frankrijk.  Het enige wat er uit kwam van visie was:  alles voor de kunst. Gek om daar terug aan te denken, want we kropen over rotsen blootvoets met een super dure camera om toch de juist shots te krijgen. Ik ben halfnaakt in een rivier gesprongen waar absoluut geen mensen mogen komen, tussen de ratten om toch maar een gevoel te schetsen dat Eye To Eye toen op dat moment nodig had. 

Wat zijn de verdere plannen na het schitterende debuut en het prachtige parcours dat jullie reeds hebben afgelegd?
Mijn papa, Koen Desmet, is ook kunstenaar. We voelden allebei dat we elkaar wilden betrekken in onze creatieve processen en wat is er leuker dan samen tekenen met de persoon die je heeft grootgebracht?  Hij is momenteel bezig door overal in België exposities te geven. Hij nodigt ook ons, Galan Galan, daarvoor uit om als band te spelen. Wat natuurlijk een ongelooflijk mooie kans is. Het plan voor 12/12 is dus om eerst in conversatie te gaan op doek. Als ouder en kind, we maken dan een tekening en schilderen verder wanneer de film ‘Moonage Daydream’ gratis uitgezonden wordt in Focus Cinema in Geraardsbergen. Na de film vind je ons op een geïmproviseerd podium.17/12 is onze releaseshow van ons album The King Of Losing Absolutely Everything in de Charlatan in Gent.  Méga exciting!  Nieuwe nummers, eventueel een management en een leuke reis samen lijkt me een heel fijn plan om voor ogen te hebben in 2026. Voor de rest gaan we graag mee met de flow en zien we wel wat er op ons pad komt.

Ambities: Is er een hoofddoel dat je voor ogen hebt?
Ik heb geleerd om niet meer naar een specifiek doel te werken net omdat ik dan merk dat ik een tunnelvisie krijg en vaak teleurgesteld kan worden. Ik neem het idee beet en laat het los. Die manier werkt het beste voor mij, puur vanuit de mindset die ik heb ontwikkeld dat: alles wat komt, komt, op zijn eigen tijd. Hoe meer ik forceer, hoe minder ik ook geniet van het proces. En ik wil zoveel mogelijk in het nu leven, stilstaan bij hoeveel stappen we als band al hebben gezet. Da’s ongelooflijk mooi en zo ontroerend om te zien. We genieten denk ik ook wel om klein te blijven en op die intieme sferische podia te staan. Dat maakt alles heel gezellig en gemakkelijker om ook met het publiek te connecteren.

Als ik het goed begrijp verkiezen jullie eerder een plaats in het clubcircuit i.p.v. een groot podium als het Sportpaleis (AFAS Dome)?

Als het op termijn zou lukken om op zo’n grote podia te staan, zou dat fantastisch zijn! We weten zelf nog niet hoe ‘nodig’ onze muziek is in dit kleine Belgenlandje. De toekomst zal dat wel uitwijzen.  Dat moet toch méga bijzonder zijn als je een gevulde Afas Dome kan laten luisteren naar jouw creaties. Zoveel mensen bijeen voor hetzelfde, dat klinkt magisch.

Wat jullie doen is geen ‘voor de hand liggende muziek’. Is dit de reden dat jullie uiteindelijk niet in die finale van Soundtrack stonden denk je zelf?
Ik denk dat onze muziek niet even makkelijk is om te ‘verteren’ als ik het zo kan zeggen. Er zit echt wel een bepaalde intensiteit in, en daar moet je voor zijn. Wat ik ook al vaak heb gedacht is dat we echt in een tijd leven waarin we vaak grijpen naar muziek dat ons goed doet voelen, althans dat is wat ik opmerk bij bands die snel groeien. Maar wat is nog écht, puur en rauw? Wie investeert nog in mensen die echt zingen vanuit de intentie om te raken en minder om een kant-en-klare show te geven? Wij zijn een band zonder label, zonder management, we doen het allemaal zelf en het liefst zo lang mogelijk. Wij, Alex en ik blijven ook graag vanuit ons buikgevoel handelen dus daar zit ook een beetje onze vrijheid in. Het voelt eigenlijk aan als een privilege om te kunnen doen wat we willen zonder te leven met verplichtingen die van buitenaf worden opgedragen, ik denk dat dat een heleboel zou veranderen. Dus in die zin ben ik blij dat we niet zijn gewonnen. Maar aan de andere kant..

Een artiest als David Bowie heeft nooit anders gedaan dan ‘op zijn buikgevoel afgegaan’, maar toen kon dat. Is het onder invloed van sociale media cmoeilijker geworden is om avontuurlijk te klinken?
Ik probeer sociale media te zien als een uitnodiging om mezelf te zijn en om dat op een positieve manier in te zetten en eigenlijk ook als een manier om meer te leren over hoe ik mezelf kan ontplooien. En dan mag dat compleet tegendraads zijn en niet persé opgepikt worden door het algoritme, ik wil dat voortdurend blijven proberen. Langs de andere kant, je consumeert zoveel via die sociale media. En dat kan gewoon niet de bedoeling zijn.

Sociale media kan ook een negatief effect hebben?
Je kunt alles en iedereen zijn op internet, dat kan heel mooi zijn maar ook net niet.. dat is de kracht van sociale media. Het is gewoonweg hoe je bewust omgaat met dat medium. Je kunt mooie dingen creëren maar ook dingen vernietigen met die sociale media. Om nog maar te zwijgen over de lange termijn impact van ons consumeergedrag op onze gezondheid en ontwikkeling

Sociale media, kan ook positief zijn om je te lanceren als band
jazeker, daar gaat het uiteindelijk echt om .

Pics homepag @Nadine Deruyck

Bedankt voor de fijne babbel

Kiki Abels – Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en iets uniek, avontuurlijk brengen

“Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!” schreven we over het optreden van Kiki Abels op Soundtrack in Sint-Niklaas.
De jonge muzikante en beeldend kunstenaar studeert nog, maar straalt met haar muziek nu al iets bijzonders integrerend uit. Ze staat ook in de finale van Soundtrack Oost-Vlaanderen in HA concerts  op 20 december. Genoeg voer om haar uit te nodigen voor een fijne babbel, en te polsen naar ambities en toekomstplannen.

Kiki, proficiat met het behalen van de finale van Soundtrack in HA concerts, Gent; vertel eens wat meer over jezelf?
Ik zou mijn muziek omschrijven als een kruising tussen Radiohead, Saya Gray en A.G. Cook. Akoestische gitaren en digitale glitches, arpeggio’s en synthpads, melancholische absurditeit, dromerige hoekigheid. Sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met muziek: ik ben gitaar beginnen spelen toen ik twaalf was. Rond mijn vijftiende begon ik zelf nummers te schrijven, niet veel later ben ik een bandje gestart met vrienden. Toen ik naar Gent verhuisde om beeldende kunst  te studeren kwam de muziek op een lager pitje te staan, maar vanaf het moment dat ik  afstudeerde heb ik alleen nog maar muziek gemaakt. Ik maakte demo’s in mijn slaapkamer, en deze heb ik dan ingediend voor de toelatingsproef van Muziekproductie aan het Kask in Gent. Sinds ik daar studeer is het eigenlijk pas echt serieus begonnen. Ik heb ook nog altijd veel aan mijn achtergrond in de beeldende kunsten, ik combineer mijn twee passies graag met elkaar.

De set leek me op het verenigen van klanken met zinnenprikkelende soundscapes die me prompt in een soort sprookjeswereld terecht deden komen. Het sluit dus aan bij je studies en van wat je bewust verwerkt in wat je nu doet?
Ik hou erg veel van muziek die af en toe kan verrassen. Ik vind dat ook spannend, niet alleen in muziek maar ook in films, hoe je op het verkeerde been wordt gezet en verrassende wendingen uit het niets komen opduiken. Doordat ik muziek productie studeer, ben ik ook veel bezig met sound. Hoe je een mooie klankenwereld kunt neerzetten. Ik ben dus heel visueel ingesteld, en ik denk inderdaad dat dit doorsijpelt in mijn muziek. Ik puzzel graag een rijke klankwereld vol contrasten in elkaar,  die het nog spannender maken. Waardoor je heel veel verteld. Op dat vlak is dat zeker bewust. Ik ben ook blij dat het zo over komt.

Het is ook de muziekbeleving waar ik altijd naar op zoek ben, het nadeel is dat je erdoor geen ruim publiek kan aanspreken; of is het niet de bedoeling?
Ik vind het persoonlijk wel belangrijk om niet te complex te zijn, ik ben zelfs niet per se fan van muziek of kunst die niet toegankelijk is, dat moet er toch wel een beetje in blijven zitten vind ik. Het is gewoon een beetje de middenweg opzoeken tussen toegankelijkheid en het iets uniek en avontuurlijk brengen. Jezelf onderscheiden en tonen als authentiek persoon is minstens even belangrijk. ik vind het dus heel belangrijk daar een middenweg te zoeken. Want ik wil ook geen muziek maken die hapklaar klinkt langs de andere kant. Daar zie ik de meerwaarde ook niet van in. door mijn muziek zo intuïtief te maken, hoop dat er wel een soort toegankelijkheid ontstaat.

Je laat je goed omringen, Robbe is voor mij zelfs geen onbekende; hoe heb je de muzikanten gevonden?
Vanaf ik mijn studie muziek productie startte wist ik dat ik graag een band zou hebben. Het was redelijk spannend, want ik had geen ervaring als front vrouw en leider van een band k wilde me wel omringen met mensen die zelf creëren, dat vond ik wel belangrijk. De mensen die ik gevonden heb kunnen dan ook heel goed spelen wat ik van hen vraag. Maar kunnen ook mij inspireren en beïnvloeden. Door hun smaken en fijngevoeligheid die match met de mijne. Ik heb er ook over nagedacht wie ik zou vragen, en bij de juiste personen terecht gekomen.  Ik ben superblij met mijn talentvolle band

Elk bandlid is even belangrijk, maar voor mij viel vooral Lissa op; ze beschikt over een bijzondere stem die het plaatje compleet maakt. Jullie lijken zelfs tweelingzusjes of een spiegelbeeld van elkaar op het podium. Wat denk je zelf?
Ik en Lissa zijn een koppel… dus tweelingzus? Haha, maar we vullen elkaar dus heel goed aan dat is een feit. Ze weet inderdaad heel goed hoe ze mijn muziek kan versterken, en is iemand die sterk is in de juiste sound zoeken die daarbij past. Ze gebruikt live allerlei coole effecten op haar stem En haar natuurlijke stem  blend heel goed met de mijne.  Muziek is voor ons een grote passie, dat verbindt ons ook in onze relatie.

Het sprookjesachtige, fantasieprikkelende en theatrale is ook een grote meerwaarde. Wat ik een beetje miste, waren beelden op de achtergrond. Of is het de bedoeling om in de toekomst ernaartoe te werken?
Dat lijkt me zeker interessant om te doen, gezien mijn achtergrond binnen de beeldende kunst. Ik heb daar nog geen concrete plannen voor. We hebben ook nog niet zoveel opgetreden, dus eerst de muzikale kant verder uitwerken. Maar ik denk dat in een niet al te verre toekomst een optie is om verder uit te werken, zeker en vast.

Had je het eigenlijk verwacht in de finale te staan, want zoals we al aangaven, het is geen hapklare muziek. Hoewel Soundtrack eerder gaat voor kwaliteit dan voor kwantiteit, heb ik de indruk …
Dat laatste voelde ik ook wel. Ik had niet echt te hoge verwachtingen, ik vond het al super leuk daar te mogen staan. Ik ben ook redelijk nieuw binnen de scene. Ik had na ons optreden wel een zeer goed gevoel hierbij. Ik stond er graag in de Casino. Ik ben dus heel blij in de finale te mogen staan.

En wat zijn de verwachtingen voor de finale?
Iedereen die in die finale staat is van heel hoog niveau, sowieso. Het is een heel mooi compliment om daar ook tussen te staan. Iedereen heeft kans om te winnen. Ik heb geen verwachtingen, ik wil vooral in de eerste plaats gewoon samen met mijn band genieten van het optreden de Handelsbeurs, daar staan in zo’n prachtige line up is al een cadeau op zichzelf! maar ik wil vooral in de eerste plaats genieten.  Ik kan mijn kansen niet echt inschatten. Maar ik ga uiteraard keihard gaan voor die winst natuurlijk!

Welke kansen hoop je dan wel te krijgen; welke weg zou je willen inslaan met Kiki Abel?
Een eerste album uitbrengen is iets waar ik heel erg naar uitkijk. Een hele wereld neerzetten, videoclips maken, een live show in elkaar steken met veel aandacht voor licht en decor. Ik vind het zo leuk dat ik al mijn passies kwijt kan in mijn project! Als ik zoveel mogelijk tijd kan blijven spenderen aan muziek maken, in de studio, in mijn slaapkamer, in de repetitieruimte, prijs ik mijzelf een gelukkig mens. En vervolgens die muziek met mijn coolste bandleden samen op mooie plekken aan mooie mensen brengen.

Is het als jonge talentvolle muzikant moeilijker of gemakkelijker geworden om aan de bak te komen in deze tijden? Of gaat het allemaal wat te snel?
Ik heb persoonlijk te weinig ervaring om daar echt op te antwoorden. Ik stuur wel clubs om te mogen spelen, en krijg daar toch wel positieve reacties op.  Er is uiteraard niet vele budget , een overaanbod en minder plaatsen om te spelen. Om je als artiest te lanceren helpt sociale media uiteraard heel erg. Daardoor heb je jou eigen publiek, je hebt het zelf in handen dat is wel zeer positief.

Ik heb de indruk met het experimentele, avontuurlijke karakter in de muziek je een jonger publiek kan aanspreken, die d iets minder in hokjes kunnen denken. Ondervind je het?
Ja, ik merk dat wel. Jonge mensen zien die subculturen als een soort jas die ze even aantrekken, om dan van kostuum te veranderen de volgende dag. Het is leuk dat je meer opties hebt, en dat het hokjes denken er wat uit gaat. Dat is allemaal ook een reactie op de hyper gecommercialiseerde samenleving waarin we nu leven. Veel jongeren hongeren naar meer authentieke en alternatieve  ‘underground’ beleving. Ik wordt er zelf ook wat ongelukkig van, van dat al te commerciële. Het is zo vluchtig, even leuk maar ook snel voorbij… ik vind het belangrijk om daar een klein beetje tegen in te gaan.

Vele jonge  meisjes halen bij het songsschrijven hun inspiratie uit die Nederlandstalige muziek. Hun inspiratie  zijn artiesten MEAU, Merol, S10 en Froukje. Is in het Nederlands zingen iets dat jij ook wil doen?
Ik vind het zeker heel mooi dat in Nederlands zingen in deze tijden ‘bon ton ‘ is geworden. Het is ook niet iets dat ik per se uit de weg zou gaan. Muziek in de moedertaal zorgt voor een grotere focus op de songtekst, wat ik sowieso een meerwaarde vind.  Wat ik fijn vind aan zingen in het Engels, is dat ik iedereen, Nederlandstalig of niet, kan aanspreken.

De plannen: buiten enkele demo’s vind ik weinig muziek van jou; breng je binnenkort iets uit?
Ik heb nog geen officiële plannen voor het uitbrengen van muziek. Een LP is nog wat vroeg, maar een eerste EP opnemen en uitbrengen is wel iets wat ik in de nabije toekomst wil doen. Stay tuned dus!

Is het de bedoeling beroepsmuzikant te worden, of is dit niet de ambitie?
Het lijkt mij een droom om full time met muziek bezig te zijn. Maar dit hoeft niet enkel via mijn eigen project te zijn. Ik ben naast artiest ook producer, dus ik schrijf en produceer ook voor andere artiesten. Daarnaast maak ik muziek voor theater, en ik zou graag in de toekomst ook filmmuziek maken.

Zijn  er ook ambities naar het buitenland toe, want in eigen land zit je nogal snel rond de kerktoren?
Zeker en vast. Ik denk dan eerst landen rond België veroveren, en dan zien we wat nog verder kan. Ik heb geen ambities om beroemd te worden of zo. ik wil gewoonweg muziek kunnen maken,  Het aspect creëren daar doe ik het voor..

Lijkt me een mooie ingesteldheid …Veel succes in de finale op 20 december, we zullen er ook bij zijn …

Cuttermess – Mensen verklaren gek als ik dit zeg, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. Dat hoor je op het nieuwe album!

Cuttermess bracht in 2020 een heel sterke debuut-EP  uit en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert. Sindsdien eert de band hem in alles wat ze doen.; wat we zelf vaststelden tijdens het optreden op Ow! Zekers in de Casino. 
De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … recent kwam de band met  een nieuwe plaat ‘Lie/Sense’, waarmee ze in november op het Pluto Fest in Oosterzele stonden.
We hadden na hun optreden een fijne babbel met zanger Kris over beide concerten, de nieuwe plaat, de rollercoaster van het laatste jaar en de toekomstplannen.

Hoe gaat het met jullie?
Merkelijk beter, maar het heeft er een tijd heel slecht uitgezien. Niet alleen recent, ook vroeger toen we regelmatig de line-up zagen veranderen. Daar hebben we ons telkens door geworsteld, maar het hele creatieproces voor 'Lie/Sense' was zo'n opeenvolging van teleurstellingen, dat ikzelf - en ik weet vrij zeker nog enkelen - er op een gegeven moment de passie en motivatie helemaal voor kwijt waren. Het is dankzij onze therapeuten dat Cuttermess nog bestaat. Ik persoonlijk was er echt klaar voor om de handdoek in de ring te gooien. Echter bleven we doorbijten en de optredens, waaronder datgene waar je naar verwijst  in Sint-Niklaas maar ook nu op Pluto Fest, wakkeren de motivatie weer aan. Het feit dat de plaat er nu eindelijk digitaal al is en straks ook fysiek, plus de ervaring die Ward binnen brengt, doen ons deugd.

Jullie hebben al heel wat stormen doorstaan, vooral met het overlijden van Tijl.. Hoe overleef je het als band en mens? Want laat ons eerlijk zijn, sommige artiesten zeggen me dat ze hun bandleden vaker zien dan hun eigen familie…
Eerlijk gezegd, Tijl had voor zijn overlijden al aangegeven dat het hem even teveel werd. Zijn privéleven bleek steeds minder combineerbaar met de band. We waren toen volop de nieuwe nummers aan het schrijven en de huidige aan het finetunen en hij zei letterlijk het niet erg te vinden als een tijdelijke vervanger zouden gezocht hebben. In plaats daarvan stelden we hem gerust dat hij alle tijd had om alles op een rijtje te krijgen en dat hij nadien rustig kon inpikken. Het is tenslotte en hobby en die willen we uitoefenen met onze maat. Uiteraard hakte zijn overlijden er enorm in. De hebben maandenlang niks kunnen doen, maar net omdat Tijl wist dat we een album wilden uitbrengen en wetend wat hij ons had gezegd, gaf het ons wel de overtuiging om door te zetten. Elk optreden eren we hem voor het vierde nummer en blijven we doen.

Ik zag jullie voor het eerst live in De Casino en was onder de indruk van die verdomd strakke manier van spelen en de hoge dosis humor... is het een ‘mindset'?
Voor mezelf sprekend is dat een act. Ik ben van nature uit een kalm persoon. Kameraden die mij goed kennen en komen kijken, weigeren te geloven dat ik dat ben die daar staat (lacht).  Het is wel iets dat ik bewust zo wil doen en de grappen bereid ik wel grondig voor aangepast per show. Ik vind, als mensen naar jou komen kijken en daar soms zelfs voor betalen, dat er ook iets extra te zien mag zijn. Ik vind dat heel belangrijk. Je mag gerust weten dat ik mij momenteel rotslecht voel, maar je mag die problemen niet meenemen op een podium. Het doet me ergens ook deugd om die frustratie en pijn ergens een plaats te kunnen geven. Het is niet wie ik echt ben, maar het is wel de zanger die ik wil zijn.

Ow Zekers! was een festival rond Lokerse bands, jullie komen niet per se uit Lokeren maar het Waasland dacht ik, wat is de link met Lokeren dan?
Onze gitarist Bram komt uit Gent, onze drummer Dimi uit Antwerpen. De gitarist met het lange haar is van Belsele, bassist Ward De Klinge en ikzelf Stekene. Dus ik begrijp de vraag (grijnst). De link met Lokeren is dat dat de plek is waar we wekelijks repeteren. Meer bepaald in de Ozma Music school https://www.ozma.be/ waar onze Pieter les geeft.

Zowel op Ow Zekers! als op het Pluto Fest gaven jullie , met die absurditeit, eveneens een heel strak en energiek optreden weg. Het zijn allemaal sterke muzikanten…
Absoluut! We kennen allemaal het klappen van de zweep. Ward heeft tonnen ervaring binnen de scene. Pieter is muziekleraar, dat zegt genoeg. Bram heeft dan weer een zeer goede feeling waarmee hij enorm creatieve melodieën combineert. Pieter komt dan weer wat vaker met op het eerste zicht 'gekkere' dingen af, die naar mate we ermee aan de slag vaak verbluffend uitdraaien. Die combinatie werk super voor ons. Dimi is van nature een progressieve drummer, maar hij weet dat perfect te doseren en her en der van die speelse beats te gebruiken zonder dat het wringt.

Naast die humor,  zijn de lyrics hard en is het schoppen tegen de schenen. Is het een 'al lachend zegt een zot de waarheid'-manier om het te brengen?
Ik heb een heel apart wereldbeeld, laat het me zo zeggen. Mensen verklaren me er gek als ik erover begin, maar als je echt rationeel nadenkt zijn we slaven van de maatschappij. We denken dat we vrij zijn, maar zijn dat helemaal niet. Je mag haast niet kiezen wat je doet, overal bedenken ze allerlei regeltjes. Om een voorbeeld te geven: stel dat een bedrijf het zich zou permitteren om hun bedrijfsreglement eenzijdig op te leggen aan mensen. Zouden we dat aanvaarden? Voilà. Als je dan weet dat alle verschillende overheden bedrijven zijn – wat niemand gelooft, maar je dus gewoon checken op de Kruispuntbank voor Belgische Ondernemingen – is het dan nog rationeel logisch dat mensen die regels wél moeten aanvaarden? We worden zo gedrild alsof dat normaal is om volgens de overheidsregels te leven, maar het is net absurd. Als je die mindset hebt kun je niet meer terug. Het 'systeem' zoals ik dat samengevat noem beknot zo de vrijheid van de mensen. Dat is een soort rode draad doorheen mijn teksten. In de lyrics probeer ik met heldere logica zij die het horen willen te laten beseffen dat wij boven die overheid staan en niet andersom. Laat ons verenigen! Als we dat allemaal samen doen, zijn we pas echt vrij. Maar ik snap dat zoiets moeilijk te vatten is. Daarom hoop ik dat de metal- en muziekfans vooral focussen op het samenspel van muziek en zang. Wat klinkt – al zeg ik het zelf – bij ons gewoon vet en het zou spijtig zijn moest iemand afknappen op de boodschap.

De EP ‘Take 'm To The Guillotine’ kreeg vooral goede kritieken door een agressieve  mix van thrash en hardcore punk. Een bewust pad veronderstel ik?
Bewust niet echt, we schreven gewoon de nummers die naar boven kwamen. Het was ook een heel andere line-up dan nu. Toen bedacht vooral onze originele drummer de songs en dat was een combinatie van al zijn vorige bands waarin hij voordien gespeeld had. Aan de solo's en hier en daar een riff gaven de andere muzikanten wel een eigen draai en ook qua zang had ik eigenlijk alle vrijheid. Dat was een super diverse combinatie en dat trekken we door in ons nieuw album. Alleen durf ik zeggen dat de nieuwe line-up gewoon meer diverse stijlen en invloeden aankan. Het zijn vooral de gitaristen die nu de muziek schrijven, maar er is meer samenwerking. Elke schakel is even belangrijk.

De nieuwe plaat ‘Lie /sense’ is beetje in dezelfde lijn, maar ik hoor al een meer melodieuze inbreng, ook hier weer een bewust pad?
De melodieuze sterkte is vooral een pluim in het gat van Bram. Hij is enorm melodieus ingesteld. Qua solo’s, ritmegitaar, loopjes... Het beste voorbeeld van melodieuze magie van Bram vind ik de solo van 'Plots'. De ritmegitaar evolueert daar mee met de solo en dat is typisch Bram. Heeft hij op onze single 'Mass Formation' ook al uit zijn snaren geschud. Ikzelf ben ook een eerder melodieuze zanger en de zanglijnen zijn inderdaad een stuk breder uitgewerkt qua bereik. Maar ik moet ook zeggen dat er tegenover die melodie net zozeer extremere metalstijlen mee in de cross-overcombinatie zitten ten opzichte van de EP.

Dat is dus de weg die jullie naar de toekomst toe gaan blijven volgen?
We kunnen dat nog niet direct inschatten, maar de basis is hier wel gelegd ja. Met Ward erbij, gaat er sowieso weer een frisse wind bijkomen, want aan het huidige heeft hij die kans nog niet gehad. Ik ben net zo benieuwd als jij waar hij mee gaat afkomen (lacht)

De nieuwe plaat is een soort ode aan Tijl heb ik ergens gelezen; kun je er meer over vertellen?
We hebben met het idee gespeeld om een nummer specifiek aan Tijl te wijden, maar daar voelde de meerderheid zich niet goed bij. Dus de ode zit hem erin dat het hele album aan hem in opgedragen en met hem in gedachten is opgenomen. De meeste van de nummers heeft hij nog gehoord en live meegespeeld.

De titel heeft ook een aparte betekenis, kun je er wat meer over vertellen?
‘Lie/Sense’ speelt toe op het woord ‘Licentie’: een bewijs dat je ‘iets mag’, zoals een rijbewijs. Dat we dat nodig hebben om te mogen rijden, is in mijn ogen dus weer absurd. Alsof zo een rijbewijs je magische krachten geeft dat je kan rijden. Ik denk dat elke lezer die het verkeer trotseert zal bevestigen dat dat niet persé bewijst dat iemand kan rijden. Integendeel. Maar de overheid liegt ons dat dus wel voor en dringt dat op. Dat idee dat je en licentie of paspoort of document moet aanvragen, is het bewijs dat je niet vrij bent. Als je er met gezond verstand (common sense) over nadenkt… kan je dan niet toegeven dat je belogen bent?

Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden, wil dit zeggen dat jullie ondanks alles nog zoekende zijn naar een sound die echt bij jullie past?
Zoekende? (Denkt na) Nee dat niet nee. We staan voldoende sterk in onze schoenen en vertrouwen op onze creativiteit. Die laten we de vrije loop en het is ergens wel zoeken naar wat werkt, maar het is niet zo dat we totaal radeloos zijn (grinnikt).

Waren er al reacties op de nieuwe plaat?
De plaat is nog maar pas uit, er zijn bijgevolg nog geen reacties. Ik snap wel dat de pers daar wat tijd voor nodig heeft. Dit is pas het derde interview en Musiczine kan nog steeds de eerste zijn die met een publicatie afkomt (knipoogt).

Qua muziekstijl … Wat maakt een band als Cuttermess naar jullie mening uniek?
Live is dat wellicht onze podiumact. Muzikaal vind ik de grote mix aan metalstijlen die wij kunnen combineren onze grootste troef. Ik ken slechts enkele andere bands die zo breed gaan.

Wat zijn de verdere plannen en verwachtingen in 2026?
De plaat verder promoten en ons tiental optredens per jaar proberen boeken.  Dat laatste wordt moeilijker. Er vallen steeds meer veneus en organisatoren weg en daar tegenover staat dat er steeds meer bands bijkomen. Uiteraard willen en mogen – zeker, het zou al erg zijn – die allemaal optreden, maar door die beweging (voert met ene hand een dalende en andere een stijgende beweging uit) krijg je minder mogelijkheden en meer 'concurrentie' om het dan zo te noemen. Het is wel veranderd sinds de laatste jaren.

Ligt het , wat metal betreft, ook niet aan het feit dat er minder doorgroei van jongeren is binnen die scene? Ik zie erdoor steeds minder publiek opdagen op festivals die vroeger bijna uitverkocht waren soms
De sociale media wellicht? En de prijzen? Alles wordt een pak duurder. Ik redeneer maar wat, eigenlijk heb ik niet direct een idee hoe dat komt. Er is veel keuze wat tijdsbesteding betreft, zeker?

Wat is jouw persoonlijke motivatie om ondanks die drempel toch door te gaan?
De passie voor metal! We doen dit enorm graag, daarvoor gaan we ervoor. Zelfs al gaat alles mis (lacht).

Wat zijn de realistische ambities van de band, is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Alcatraz moet zeker lukken, aangezien de organisatie Belgische bands echt de kans geeft om zich te tonen. Dat is voor 2026 niet gelukt omdat we de plaat te laat af hadden. Maar met die nieuwe plaat onder de arm? Ze gaan niet anders kunnen in 2027! We zouden ook heel graag in Duitsland spelen. Dat is een heel apart publiek dat er echt volledig en compleet voor gaat. Je moet daar als zanger je hand maar eens opsteken en het publiek doet mee. Hier is dat minder, wat oké is, ieder doet z'n ding, maar daar? Iedereen gaat uit de bol en met onze muziek zou dat vonken geven.

En de niet realistische ambitie?
Dan gaan we op tour rond de wereld met Metallica in ONS voorprogramma (lacht).Ze moeten  hun plek kennen.

We zullen het houden bij realistisch dan … ? Dank voor de fijne babbel, dank voor alles wat jullie doen in de nabije toekomst