Al ruim veertien jaar is sing/songwriter en ornitholoog Jonathan Meiburg bezig met z’n Shearwater en brengt hij evenwichtig materiaal , pure indiefolkende songs , die intens spannend klinken , broeierig , opbouwend en organisch zijn . De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt dor z’n pakkende zang. Hij heeft nu een tussendoortje uit , met deze ‘Fellow travelers’ , een verzameling nummers/covers, die hij heeft opgenomen van artiesten, waarmee hij samen op toer was . Het zijn cd tracks van o.m. Jesca Hoop, Xiu Xiu, St. Vincent, Clinic, Wye oak en The Baptists Generals. De bekendste zijn “Natural one” van de Folk Implosion en “Hurts like heaven” van Coldplay , die de originele doen verbleken . En er is één eigen song van Meiburg met Sharon Van Etten .
‘Fellow travelers’ is een tussendoortje die zeer zeker naast het andere eigen plaatwerk van Shearwater mag geplaatst worden .
De uit Wales afkomstig , maar in LA residerende Cate Le Bon is al aan haar derde cd toe . In deze eerste kennismaking valt het op hoe sterk V.U. en Nico in haar sound zijn geïntegreerd , luister maar eens naar “No God” en “Cuckoo through the walls” . We hebben een indiepsychedelisch geluid , die het sing/songwriting van deze artieste onderstreept . Dromerige lofipop , met hoekige ritmes, repeterende orgeltjes en gitaren; “Duke” , “Wild” en het duet met Perfume Genius, “I think I knew” zijn hier de voorbeelden .
Verder een folky inslag en een sober gehouden spel met “I can’t help you”, “Are you with me now?” , “Mirror me” en de titelsong , waarbij vooral haar ijle, monotone zang wat kan doorschemeren .
Verschillende sfeerscheppingen noteren we , van vrolijk, relaxt , mysterieus tot innemend, pakkend . Een fijn plaatje dus, dat heel emoties uitstraalt!
Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .
Het NYse duo Derek Miller – Alexis Krauss zijn al toe aan hun derde cd . Muzikaal versmelt het duo nog steeds electro , rock , shoegaze en bubblegumpop, dat uptempo, opwindend, broeierig als zeemzoeterig kan zijn. Het duo kan een strakke electroritmiek aanhouden met een schel , fel , blikkerig gitaargeluid gedragen door bedwelmende, lieflijke zanglijnen. Het eerste deel van de cd valt volledig onder deze categorie, “Sugarcane”, “Minnie” en de titelsong; de spanning daalt halverwege en dan zijn we nog maar een kwartier ver!
Wat op de vorige cd ‘Reign of terror’ al wat doorklonk is de gepolijste sound o.m. op een “To hell with you” en “You don’t get me twice”. Ze trekken dus de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song. Het schroeiende , gespierde maakt duidelijk plaats voor een, breder, dromerig geluid . In één adem te beluisteren dus, gezien de cd maar hoogstens een goed half uur duurt …
Het Amerikaanse , uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Poliça heeft nieuw werk uit, ‘Shulamith’, die ‘Give you the ghost’ , met de doorbraaksingle “Dark star” opvolgt . Het sfeervolle trippopmateriaal heeft meer diepgang en een voller geluid.
Hun betoverende, bezwerende combinatie van indie/electro/trippop komt sterk uit de verf, intrigeert , behoudt dat unieke donkere kantje en wordt nog geïnjecteerd door die indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Channy Leaneagh, die live graag een pak gracieuze bewegingen en danspasjes uitvoert .
Het tot een kwintet uitgegroeide gezelschap bevestigt zeer zeker op deze plaat en blijft een (on)draaglijke spanning creëren . De songs krijgen alvast meer elan door de dubbele percussie, de keys en de allerhande toegevoegde geluidjes.
We horen voldoende afwisseling in hun trippy sounds ; “Chain my name” en “Very cruel”, zijn gejaagd, gedreven en hebben een tintelende friste en groove; “Smug”, Spilling lines” en “Vegas” zwellen crescendo aan en hebben een broeierige spanning; ofwel klinken ze ietwat sfeervoller op een “Warrior lord”, “Tiff” en “Torre” , die een lichte dreiging uitstralen en zalvender zijn.
Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. Die afwisseling geeft kleur en emotie aan de songs. Sterke plaat bijgevolg!
Al ruim vijf jaar is hij bezig , deze Amerikaan Ryan Lott , die met de derde cd ‘Lanterns’ een doorbraak kan forceren . De multi-instrumentalist/alleskunner heeft in Sufjan Stevens een leermeester gehad, heeft veel naar Beck geluisterd en integreert die gekunstelde , subtiele sound van Alt-J in zijn eigen ‘mishmash’ van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . De nummers mogen sfeervol , dromerig , broeierig klinken, zijn troostend , melancholisch of hitsend en hebben een muzikale complexiteit en finesse. Ze zijn mooi uitgewerkt , hebben een sprookjesachtige inhoud en worden gedragen door zijn fragiele stem en achtergrondkoren . Fascinerend materiaal dus , waarbij Son Lux ons uitnodigt optimaal te genieten van die allerhande avontuurlijk sounds . Grootse plaat dus !
De Leuvense Customs van Kristof Uittebroek hebben hun derde cd uit. Het kwintet liet op de vorige cd’s ‘Enter the characters’ en ‘Harlequins of love’ een gestoffeerd, gepolijst waverockend jaren ‘80 geluid horen van retrocollega’s Editos/White Lies/Interpol. Hier waren de singles “Rex”, “Justine”, “The matador”, “Shut up, Narcissus!” en “Harlequins” de sterkhouders.
Op die nieuwe plaat ‘The market’ hebben we songs die strak melodieus klinken, meer funk, glamrock en disco tunes toelaten en houden van puntige solo’s. Een breder geluid dus , dat we al hoorden in de vooruitgeschoven groovy single “Hole in the market”. Ook “Love to the lens”, “Are you with me?” , “Gimme entertainment” en “A sea of chablis” hebben dat rauw, extravert tintje, wat de nodige dynamiek en opwinding teweeg brengt. Ook is er ruimte voor wat gevoeliger materiaal ; op “Dear Ann (worthless on the market)” klinken ze het best door die filmische aanpak , de toevoeging van strijkers , de diepe basstune en de zegzang.
Customs klinkt aanstekelijk, steekt wat meer schwung en laat die broeierige wavetune wat meer op het achterplan.
Het Engelse Yuck debuteerde met heerlijk onstuimige en beheerste noisy (lofi) gitaarpop, die de brug slaat naar charmante, rakende catchy gitaarpop en wat durft af te wijken met shoegaze pedaaleffects. Daniel Blumberg verliet de band bij de opnames van de opvolger ‘Glow & Behold’ ; op die manier komt gitarist Max Bloom op het voorplan . Was er toen die Dinosaur Jr/Pavement/Sebadoh/Buffalo Tom/Built to Spill/Sonic Youth invloedssfeer , dan klinkt het op de tweede duidelijk gevoeliger in die zin dat we een intens sfeervolle , broeierige dromerige sound meer hebben. Opgelet, het rauwe, jengelende, meeslepende melodieuze karakter blijft hierin behouden , maar minder scherp , snedig , hard; wat breder door de toevoeging van blazers en piano , maar nog steeds overtuigend. Met “Lose my breath” en “Rebirth” hebben ze een paar rakende singles trouwens.
Het Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een fijn meesterwerk , epos afgeleverd . ‘Reflektor’ verschijnt een drie jaar na ‘The suburbs’ en is verspreid over twee in sfeervolle, intens broeierige , spannende, toegankelijke plaatkanten.
Dertien songs, in een totaalconcept, waarvan een groot deel mooi uitgediept is , krijgen meer toevoeging van toetsen , elektronica en klinken deels euforisch, opgewekt, dansbaar, deels introvert en onheilspellend .
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt. Ze hebben opnieuw een standvastig, consistent, evenwichtig album uit . Ze hebben de kunst van het songschrijven , wat uitermate boeiend materiaal oplevert . Je kom natuurlijk snel uit op de singles “Afterlife” en “Reflektor” die het uitgangsbord vormen . Maar ook “Here comes the night time” , “Normal person”, “Awful sound” (oh Eurydice) + “Tt’s never over (oh Orpheus)” intrigeren en overtuigen sterk!
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, zonder in bombast te vervallen . Die valkuil ontlopen ze gelukkig . Resultaat dus, een te koesteren klassieker !
Geen idee van waar ze komen, maar de shoegaze bands blijven als paddestoelen uit de grond rijzen.
Jaren geleden waren bands als Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine cultgroepen die zich wentelden in een interessant nieuw genre die weliswaar niet voor de mainstream bestemd was. Nu, een paar decennia later, blijken deze bands meer dan ooit pioniers te zijn en zijn ze verantwoordelijk voor een hele generatie nieuwe bands als Toy, Splashh, The History of Apple Pie, No Joy en een resem andere.
Het Engelse Cheatahs is de volgende in de rij en hun debuutplaat is een schot in de shoegaze roos. De groep bouwt verder op de fundamenten die door Ride en My Bloody Valentine zijn aangelegd en ze gieten er een gutsende Dinosaur Jr saus. Een aanpak die meermaals zijn vruchten afwerpt, want Cheatahs deelt hier een paar werkelijke mokerslagen uit met “Get Tight”, “The Swan”, “Cut the grass” en “Kenworth”, gloeiende songs die zich messcherp een weg banen doorheen een snijdende gitaarmuur. Achter die muur zitten echter ook vaak melancholische, dromerige en mooie songs verscholen, “Mission Creep” en “Fall” dragen een mistige schoonheid in zich.
Met dit debuut heeft Cheatahs al een klassieker in het genre beet, en ze zijn nog maar begonnen.
Het Nederlandse Best Kept Secret Festival (20 tot 22/06) heeft alvast deze beloftevolle band geboekt, en in combinatie met een hoop andere kleppers (Mogwai!, Babyshambles!, Pixies!, Interpol!, …) ziet het er daar nu al veelbelovend uit.
Na eerst hun 3 Ep’s te hebben samengebracht in hun extended plays is er eindelijk een debuutalbum. Hun druilige shoegaze lijkt op deze van My Bloody Valentine maar is toch de moeite om te beluisteren. Het begint al bij het eerste nummer, een gitaar die enkel wat noise maakt leidt het album als het ware in. Daarna komt “Geographic” en dit nummer zet meteen de toon van het album. Een dromerige plaat die toch poppy genoeg is om een hele dag mee in je hoofd te zitten. Het zijn zeer aantrekkelijke gitaren die worden gespeeld. Hierna valt het album even stil en in een dal.
Maar “Get Tight” zorgt ervoor dat je weer wakker wordt geschud. En die aandacht is ook nodig want “Get Tight” is een topnummer. “The Swan” volgt hierna, dit is een van hun bekendste nummers en stond ook op de ‘Sans EP’ (hun debuut). De gitaar zorgt voor een echt melodisch nummer, het is hun beste nummer van het album. De volgende nummers zijn dan ook een stuk heviger en aangenamer om naar te luisteren. “Cut The Grass” zorgt voor nog wat afwisseling in de nummers want hoe je het ook draait en keert, alle nummers lijken eenheidsworst. Afsluiter “Loon Calls” vat het volledige album eigenlijk samen, shoegaze met een druilige gitaar die toch aanstekelijk is.
Cheatahs zal dit jaar wel terug te vinden zijn op verschillende festivals, een mooie toekomst staat hen te wachten. Maar hun hoge verwachtingen voor het debuut zijn niet ingelast, het kon beter en er kon meer variatie in gebracht worden. Toch blijven er sommige nummers hangen en is het zeker de moeite waard om te kopen.
By Surprise is een viertal eeuwige vrienden uit New Jersey die al in 2006 met muziek begonnen zijn. Devin P. Carr, Patrick R. Gartland, Daniel J. Saraceni en
Robert J. Wilcox maken van die heerlijke herrie die je het best kan omschrijven als indie punk met een emotioneel kantje aan.
It doesn’t look like they’re going to play in Belgium this moment, but you better keep an eye on it.
Nederlands 
Français 
