Het uit Texas afkomstige Midlake heeft z’n eerste plaat uit zonder zanger Tim Smith . Die rol wordt en verve overgenomen door de andere zanger, Eric Pulido, die nu de hoofdrol op zich neemt . Die dromerige zang past nog steeds perfect in hun melancholische , weemoedige en uptempo rootsrock , die houdt van Britfolkrock, psychedelica en progrock.
Heerlijk genietbaar materiaal , die sfeervolle, slepende ‘onthaastings’ songs , die worden gedragen door een mooie melodielijn, uitgesponnen gitaarpartijen , keys , flutes en een harmonieuze samenzang . Toegegeven , soms is het ietwat teveel van hetzelfde van rustig voortkabbelende nummers, maar met “The old & young” , “It’s going down”, “Aurora gone”, “Ages” en “Corruption” hebben we enkele bezwerende , afwisselende prachtige songs uit in het genre .
Juist , Deze Welshe band rond James Dean Bradfield maakt al jaren geen opzienbarende platen meer , maar ze staan nog steeds garant voor enkele heerlijk melodieuze popsongs . Tav enkele vorige platen is die bombast op de achtergrond verdrongen . We hebben sfeervol , ontspannende epische poprock en er worden zelfs een paar semi-akoestische nummers vooruit geschoven, zoals de opener Tthis sullen Welsh heart” met Lucy Rose en verderop de plaat, “Running out of fantasy” .
Er konden deze keer wat gasten bij , o.m. Richard Hawley hielp mee bij de titelsong, Cate Le Bon op het ingenomen “4 lonely roads” en we horen een eerbetoon aan Big Country dito z’n overleden zanger Stuart Adamson op “3 ways to see despair”.
De songs zitten subtiel in elkaar , maar raken zeker niet meer als vroeger . Manic Street Preachers zal geen nieuwe fans bijwinnen , maar koesteren nog steeds hun oude …
Dit punkrock bandje uit Alabama USA nemen we er graag bij, ook al produceren ze een geluid dat we al vaker gehoord hebben. Het is pretentieloze en uiterst viriele punkrock, gebouwd op de funderingen die The Ramones hebben aangelegd, met hier en daar een T-Rex tintje en gespeeld in een smerige garagerock modus. Een driftige sound die we ook herkennen bij gelijkaardige bandjes als Fidlar en Howler. Fris, aanstekelijk en bijzonder kwiek. Een rollercoaster met 11 potige stampers van song in amper een half uurtje, en dan gewoon nog eens op die play knop drukken en we zijn terug weg.
Uit het koude Scandinavië komt de laatste tijd al even onderkoelde post punk aangewaaid. We hebben al het Deense weerbarstige en chaotische Iceage en het Finse verbluffende Beastmilk. Voeg daar maar het Zweedse Holograms bij. Ook deze jongens grijpen terug naar de jaren tachtig, maar dan naar de duistere en onheilspellende kanten ervan en niet naar de vergankelijke plastieken pop uit die periode. Meer Joy Division dan OMD dus, meer Suicide dan Pet Shop Boys, meer frontale zwartgalligheid dan oppervlakkig sentiment.
Anton Spetze’s stem hangt wat rond in de regionen waar Robert Smith vertoefde bij de eerste Cure platen, echoënde gitaartjes geven het geheel een gothic tintje en donkere synths zwemen naar The Horrors. Wij horen er zelfs onze eigenste eighties iconen Red Zebra in. Daar zullen die snotneuzen van Holograms waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebben, maar men hoeft zijn voorgangers niet altijd bij naam te kennen om er wel degelijk door beïnvloed te zijn.
Holograms is alweer een interessante nieuwe band binnen de huidige post-punk revival. Een Pukkelpop groepje.
De Londense DJ’s Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard zijn intussen grote gasten geworden en spoelen het elektronisch geluid van de Chemical Brothers en Underworld goed door . Chase & Status zijn hip en zorgen op hun platen dat het elektronisch geluid nog meer de hand reikt met allerhande stijlen . Natuurlijk kun je niet omheen de drum’n’bass/dubstep en breakbeats op z’n Prodigy’s , maar ook soul en hippopsounds , reggaedancehall en Eurodance zijn sterk gegeerd . Ze slagen er in alles bij elkaar te halen in een reeks evenwichtige songs , waarbij een keur aan gasten aanwezig zijn. Het is misschien ‘an sich’ niet bijster origineel , maar die kruisbestuiving is gevat en levert een handvol overtuigende songs op als de singles “Count on me” en “Lost & not found” , maar verder zijn er o.m. “International” , “Pressure”, en de reeks soul geïnjecteerde nummers. Ze bouwen op , hebben een aanstekelijke groove en kunnen ontploffen.
Chase & Status - Good music for good people .
De Amerikaanse singer/songwriter en multi-instrumentalist Jonathan Wilson is toe aan z’n tweede plaat , waarbij hij ‘70s retropop in tachtig minuten muziek samenvat . Het zijn lange uitgesponnen composities , die refereren naar het geluid van Crosby, Stills & Nash , Pink Floyd , Little feat, Neil Young, Beach Boys en die graag de retro van een Black Crowes , The Jayhawks en Midlake laat doorschijnen .
Het zijn sfeervolle , dromerige , rustig voortkabbelende nummers , die wat directer kunnen zijn , en vooral ruimte laten voor de instrumenten. Op die manier fladderen we mee in het gitaarspel , de piano/Hammond partijen, flutes en blazers, die een prominente rol innemen . Wilson prikkelt, intrigeert, verrast , ontroert en laat de melancholie van het materiaal druipen in een reeks mooi uitgewerkte composities . Elk meer dan de moeite waard dus . Overtuigende plaat bijgevolg!
Zweedse punkrock inclusief frontvrouw, geen evidente combinatie maar dat neemt niet weg dat we met plezier kennis maken met Vànna Inget. Het vijftal komt uit het Zweedse Samland en is met ‘Ingen Botten’ aan zijn tweede fullalbum toe.
De sound van Vànna Inget bestaat uit een combinatie van melodieuze, midtempo punk met ietwat melancholische indierock en met louter Zweedse vocalen van zangeres Karolina. Geen idee waarover de niet onaardig uitziende dame zingt, maar haar vocalen geven deze band een extra dimensie en nodigen zelfs de Zweeds-onmachtige luisteraar uit om lekker mee te ‘zingen’.
Nog een opmerkelijke gegeven zijn de gerichte keys (meer bepaald een elektrisch orgel) die de nummers vervolledigen. In ieder geval gaat Vànna Inget lekker vooruit op dit plaatje en genieten wij van aangename songs zoals “Hemlighet”, “Inga Fragor Inga Svar” en het gevoelige “Du Ska Fa Vila”!
Net als Savages hebben we ook hier vier ‘riot’girls die komen aandraven met een overtuigend debuut . Hun eerder verschenen EP was nog meer doordrongen van garagepunk, nu hebben we een reeks rauwe , broeierige straight-in-your-face songs die afwisselend van aard zijn, in die zin genietbare uptempo rock’n’roll, met enkele integere, bezwerende, bedwelmende rocksongs. Ze zijn niet vies om wat (lichte) galm op z’n Savages en The xx toe te voegen. Kort, krachtig , aanstekelijk rammelend plaatje!
Een tweetal jaar terug wist de Zweed Tim Bergling definitief door te breken met z’n hit “Levels” . Tomorrowland kon intussen al op z’n kop staan door z’n leuke, aangename , catchy, aanstekelijke, commerciële ritmes .
Op de plaat ‘True’ is een mooi vervolgverhaal gebreid: dancepop met allerhande uitstapjes en gasten - je komt op die manier aan een ontspannende mix van house, disco , funk , folk, pop, dubstep en zeemzoete zomerse melodieën . Een heel pak toegankelijke songs komen sterk voor de dag als “Wake me up” (met Aloe Blacc) , “You make me” (Salem Al Fakir) , “Dear boy” (Karen Orsted) , “Lay me down” ( Adam Lambert - Nile Rodgers), “Hope there’s someone” (met Linnea Henriksson) , “Long road to hell” (met Audra Mae) en de trancy filmische tunes van “Heart upon my sleeve” en “Edom”. En er zijn er nog zo’n paar waarbij Avicii jouw zaterdagavond uitgaans(be)geleider is …
De muziek van de Deense Agnes Obel is een intens beleven . Haar materiaal is geleest op haar pianospel en haar emotievolle , hemelse , feeërieke stem. Ze wordt bijgestaan door celliste Anne Ostsee , die steeds meer invloedrijk is en kleur biedt aan het materiaal. Agnes Obel viel op met haar breekbare, dromerige sprookjesachtige pop, wat een succesvol debuut opleverde , ‘Philharmonics’ met de reeks singles “Just so” , “Brother sparrow” en de single “Riverside”, die naakt , puur oprecht en uiterst genietbaar waren , beetje walsend en wegdromend .
De opvolger ligt wel in het verlengde , maar is minder sprookjesachtig en laat meer ruimte toe aan de cello , de viool, het getokkel en de orkestratie, naast haar pianospel. De songs zijn hierdoor wat donkerder. Haar romantisch balladpop heeft een keerzijde , toont meer een bewolkte hemel en geeft ademruimte aan de stemmenpracht en de backing vocals .
Minder direct singlewerk horen we misschien , maar met “Dorian” , “Run cried the crawling”, “The curse” , “Pass them by” en de titelsong noteren we alvast een handvol pareltjes. Ook de korte instrumentals zijn de moeite. Plaats Obel terecht maar in het rijtje van Kate Bush, Tori Amos en Ane Brun …
Mali - Tamikrest is o.m. nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen , die vanuit de onderdrukking in Mali een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Bandleider, componist en gitarist Ousmane Ag Mossa plaatst op de opvolger van ‘Toumastin’ nog meer de slachtoffers van het conflict in de picture , de vrouwen. Hij deed voor de plaat beroep op vocaliste Wonou Walet Sidati , wat die traditionele Touareg sound nog meer glans biedt.
Inspiratie horen we bij Jimi Hendrickx, Mark Knopfler (Dire Straits) , Ali Farka Touré en Bob Marley . Talking Heads ( check maar eens “Djanegh Etoumast”) en Pink Floyd (check maar eens “Assikal”) zijn zeer zeker ook invloedrijk.
Die bezwerende woestijnblues en worldpop wordt verder gekenmerkt door die percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps , wat hun ‘desert trance’ meer ritmiek biedt. Doorleefde rootsrock horen we ook , tja, de invloed van Chris Eckman van The Walkabouts is onontbeerlijk . Hij stond trouwens al in voor het debuut.
Tamikrest biedt een muzikaal concept met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes , pittig , aantrekkelijk, gedreven , en die ruimte laat voor de instrumenten .
Tamikrest is een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steekt in de Sahara. Ondanks het conflict waar men sterk onder gebukt is, waarbij de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali!, is dit een unieke muzikale luisterervaring en –trip!
Washed Out is het alter ego van de Amerikaanse producer/muzikant Ernest Greene . Hij debuteerde twee jaar terug met ‘Within and without’ , een filmische soundtrack vol warme, intieme popelektronicasongs. Op de tweede plaat hebben we opnieuw die chillwave met een palet , een breder gamma aan sfeervol dromerige klanken en keys , soms rijkelijker aangevuld. Washed out refereert graag aan die 90s droom indie van de Pale Saints of de psychedelische pop van Mercury rev . Een zalvende , ambiente, sprookjesachtige sound , die een lichte groove kunnen hebben en zeer zeker dat soundtrackgevoel uitstralen .
Een verademing dus.
Nederlands 
Français 
