Het Berlijnse Booka Shade, Walter Merziger en Arno Kammermeier, waren richtinggevend in de techhousedance scene midden de jaren 90. Ze scoorden goed in de clubs en ook op de festivals waren ze graag geziene gasten om een feestje te bouwen . Ze hebben al een paar classics op hun naam als “Body language”, “Manderine give” en “Oh superman”. In tussen zijn we een goed tien jaar verder en zijn ze toe aan hun vijfde plaat . Een sterke return, gezien de vorige  maar flets en mat klonk.
‘Eve’ werd vernoemd naar de studio’s in Manchester waar de cd tot de stand kwam . Een catchy , groovy stijl en een dampend  hypnotiserend, loungy dansbaar sfeertje creëren ze , sfeervolle housetracks , die af en toe een jazzy loop hebben, inwerken op de dansspieren en die een relaxt , ontspannend gevoel ademen . Natuurlijk wordt naar de ‘90s dance gerefereerd, maar de twee hebben elkaar duidelijk terug gevonden en leveren een sterke plaat af . “Many rivers” , “kalimero” en met de guests Fritz Kalkbrenner op “Crossng borders” en Azari & III op “Love drug” komt het duo terug vooraan in de huidige dance .

Het Nederlandse Wolvon debuteert sterk met ‘Folds’. Het trio uit Groningen wentelt zich graag in de 90s noiserock en brengt op die manier een reeks denderende sch(e) urende, messcherpe nummers , die lomp , zwaar , broeierig melodieus klinken, en boeien door de diverse tempowisselingen; in die bulldozersound hebben we ook enkele rustige passages .
De acht nummers overtuigen . Een heerlijk genietbare trip van hakkende gitaarmuren, cirkelzagen, feedbackende noise en mistige zanglijnen , zonder de melodie uit het oog te verliezen .
Check die eerste songs maar eens, “Sorry for the delay”, “Being” en “Hesitation walls” . “Slow death”  is de meest inventieve door de verrassende wending . En voor wie houdt van een subtiele melodie in het genre , komt goed aan z’n trekken bij “Unicorn” en “Future truths”. Oppermachtig debuut!

De world pop van de Syriër Omar Souleyman komt overgewaaid dankzij Kieran Hebden van Four Tet , die instond voor de productie . In het zwaar door burgeroorlog geteisterde land is de man alvast erg populair en momenteel slaat de ‘Syrian techno’ hier ook sterk aan . De Syrische ex-bruiloftmuzikant is intussen uitgeweken naar Turkije , maar z’n ‘dabke’ muziek , zoals het wordt omschreven , de Midden-Oosten populaire dansmuziek, heeft West-Europese tinten. De muziek weet door de jengelende, opzwepende beats , worldsounds , de swingende synths en de Arabische zang ergens Transglobal Uderground/Natacha Atlas op te doen borrelen . Naast enkele uptempo songs, waaronder de single “Wenu wenu”,  hebben we met “Mawal Jamar” pracht van meeslepende trance .
Exotisch , gedreven , dansbaar en … zalvend, ondersteunend , supports aan z’n bevolking!
Prachtige worldpop!

‘If You Wait’ van London Grammer is als een pot yoghurt met een valse bodem, er zit wel iets in maar lang niet zoveel als je zou verwachten.
“Hey Now” is de veelbelovende opener, een mistige prachtsong die een mens boven de dampkring doet zweven. Maar daarna wordt het nergens meer zo goed. London Grammar kleeft het theatrale van Florence &The Machine aan de intieme aanpak van The XX. Soms vonkt dat, maar al even vaak botst het. Het resulteert in een pak songs die mettertijd te veel op mekaar beginnen te lijken en die bijgevolg de aandacht doen verslappen. Bovendien werkt het stemtimbre van Hannah Reid gestaag meer op de zenuwen dan op het gevoel. Het vrouwmens doet danig hard haar best om dramatiek in haar stem te leggen dat het op den duur een beetje pathetisch wordt.
Het is allemaal de schuld van de overschatte muze Florence Welch, die met haar hoogdravende kerkgezangen een hoop volgelingen en klonen in haar kielzog heeft gekregen.
Let op, hier is een publiek voor, maar ’t zijn wij niet.