De zusjes Casady hebben met de jaren in hun unieke sprookjes/droomwereld muziek meer oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Er is dus minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop . Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound.
Een eigen wondere klankenwereld werd gerealiseerd . De CocoRosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak hebben we feeërieke, dromerige, uiterst genietbare trips , met de single “Gravediggress” als uitgangspunt van de nieuwe plaat . Minder complex , zonder aan eigenheid in te boeten . De productie was in handen van Valgeir Sigurdsson , en Anthony Hegarty komt regelmatig om de hoek kijken .
Een ingetogen stijl hebben we hier die smaakvol wordt ontvangen en weet te overtuigen. En inderdaad CocoRosie blijft wel altijd iets bijzonders & magisch bieden!
Arbouretum eigent zich een apart plaatsje toe binnen de americanarock . Ze geven er een handige draai aan en balanceren tussen extravertie en kwetsbaarheid . Stevig en breekbaar zijn de sleutelwoorden waarbij het gezelschap uit Baltimore , nummers lang kan uitspinnen , ruimte laat voor de instrumenten en vooral de aandacht spitst op het rauwe , korrelige, bezwerende melodieuze gitaarspel .
Een uitermate boeiende , broeierige sound, die het materiaal kan doen voortstuwen of het houdt op intimiteit . Het levert opnieuw een mooi uitgewerkte, afwisselende plaat op met epische songs als “The promise”, “All at once, the turning weather” , “World split open” en de sfeervolle tunes en integere slides van “Ocean’s don’t sing” en de titelsong . Een sterke intensiteit wordt steeds gerealiseerd .
Arbouretum zorgt er hier tenminste nog steeds voor dat americana als een verademing klinkt en geen slachtoffer van zichzelf wordt!
Black Sabbath heeft de funderingen gelegd, bands als Sleep, Om, Ufomammut, Electric Wizard en deze Windhand hebben er een kolos op gebouwd. Noem het drone- of sludgemetal, wij houden het op mammoetmetal. Die van Windhand hebben hun gitaren nog een tandje lager gestemd dan Kyuss en brengen tergend traag een spoor van vernieling aan. ‘Soma’ is een sloophamer in slowmotion, een bulldozer die langzaam maar meedogenloos alles wat hij op zijn pad tegenkomt aan gruizelementen maalt. Bijtende lappen zwavelzuur als “Orchard” en “Woodbine” bedienen zich van snijdende gitaren en loodzware riffs met daarover ijle vocals gedropt. De sound is donker, heeft iets ritueels en blijft hard aan de ribben kleven.
In het midden worden voor “Evergreen” de logge motoren even stilgelegd en komt er als welgekomen rustpunt een mijmerende akoestische song tevoorschijn. Daarna gaat het sloopwerk ongehinderd verder met het vermorzelende “Cassock” en het oneindige “Boleskine”, een slepend monster van een half uur met gitaren die scheuren en daveren om uiteindelijk in de dichte mist en de gure wind een lijzige dood te sterven.
Een dreun van een plaat.
The Strypes, een kwartet Engelse snotneuzen, worden de laatste maanden nogal sterk gehyped, ondermeer via lieve woordjes van Arctic Monkeys, Dave Grohl, Roger Daltrey, Noel Gallagher en Paul Weller. In hun modieuze retro pakjes zien ze er een beetje uit als een alternatieve boysband. Er is duidelijk vanuit marketingkringen aan een look gewerkt, imagebuilding stond in het businessplan.
Maar gelukkig hebben de kereltjes zich op muzikaal valk niet laten doen, want ondanks hun piepjonge leeftijd grijpen ze terug naar de rechttoe-rechtaan rock’n’roll van Chuck Berry, The Yardbirds en Dr Feelgood, muziek die ze vermoedelijk hebben ontvreemd uit hun grootouders’ platencollectie.
Nummers van Bo Diddley (“I can tell”) en Willie Dixon (“You can’t judge a book by the cover”) mogen dan al een miljoen keer gecoverd zijn, The Strypes weten ze zo overtuigend en energiek te brengen dat wij helemaal weg van zijn van dit groepje. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of the City” krijgt hier een gehaaide adrenaline injectie. Maar laat ons niet vergeten dat The Strypes vooral schitteren met eigen composities waarop ze de Britse blues en pub rock meenemen richting vinnige hedendaagse rock à la Arctic Monkeys, Fratellis en Black Keys.
De kwieke openers “Mystery Man” en “Blue Collar Jane” steken het vuur aan de lont met sprankelende Dr Feelgood gitaartjes en een pittig gekruide mondharmonica. “Angel Eyes” is een smeuïge blues, “Perfect Storm” en “Hometown girls” zijn retestrakke rockertjes en “What a shame” is gewiekste britpop met peper in het gat.
Deze felle jongelui trekken momenteel de wereld rond als support act van Arctic Monkeys, een tournee die hen op 09/11 naar Vorst Nationaal brengt. Wij zouden ze eerlijk gezegd het liefst ergens in een klein zaaltje zien van jetje geven, zo een bruin kot waar het bier aan de vloer plakt en de rock’n’roll uit de muren spat.
Omwille van hartproblemen moest de legendarische Lemmy eerder dit jaar rust nemen en een reeks concerten noodgedwongen afzeggen, waaronder ook dat op de Lokerse Feesten. Maar onkruid vergaat niet, en Lemmy al zeker niet.
Motörhead slaat terug met een nieuwe plaat die klinkt als quasi al hun andere, en dat is in hun geval goed nieuws. Er zit geen sleet op de simpele en onwrikbare formule van straight-in-your-face hard rock waarvan de iconische band zich al jaren bedient.
Motörhead geeft volle gas en ‘Aftershock’ bulkt van de vuile temporockers die voortgestuwd worden door de rauwe strot van Lemmy. Koplopers zijn het razendsnelle “End of Time”, de beestige rocker “Do you believe”, de ranzige sleper “Silence when you speak to me”, de loeiharde opdonder “Queen of the Damned” en de verpletterende kruisraket “Paralyzed” die hoogst explosief de plaat afsluit.
Toch ook een paar rustpuntjes opgemerkt, de knappe en vettige blues “Lost Woman Blues” en “Dust and glass”, zowaar een ballad.
Voor de rest is dit Motörhead zoals ze moeten klinken. Rauw, hard, goor, vet en rechtdoor.
Op 11/11 in de Brielpoort te Deinze. Uitgerekend op Wapenstilstand zal Motörhead de Brielpoort omver knallen.
65Daysofstatic is altijd al een buitenbeentje geweest in de wereld van de postrock omdat de groepsleden steeds een fikse dosis elektronica in hun sound hebben verwerkt en zo een milde vorm van dansbaarheid hebben geïntroduceerd in een op zich eerder eng genre. Op ‘Wild Light’ heeft de band die benadering nog wat gepreciseerd en is het perfecte evenwicht gevonden tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. Nergens klinkt dit gekunsteld, integendeel, dit resulteert in een geïnspireerde vorm van postrock waartoe nog maar weinig collega’s gekomen zijn. Het geluid ontspoort niet in dichtgemetselde geluidsbrijen en er zitten verrassende wendingen en spitsvondigheden in de gevarieerde tracks.
Dit is een avontuurlijke en begeesterende plaat waarop 65Daysofstatic als het ware het genre en zichzelf heeft heruitgevonden.
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost! De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op de repeatknop drukt.
The Stanfields combineren hun vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt.
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.
Je hoort meer van The Stanfields op www.rookierecords.de .
Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail. Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut. Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen. Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s. Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’. Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten. Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .
Nu JJ Cale het loodje heeft gelegd zal de ook al 70 jaar oude Tony Joe White het verder alleen moeten rooien in de velden van de laid back blues. Alhoewel, een herboren en bescheiden Mark Knopfler, die zijn ego even voor een tijdje aan de kant heeft gelegd, heeft op ‘Privateering’ zijn spelstijl ook in dezelfde richting laten vloeien. Trouwens, als Knopfler zijn grote voorbeelden ten volle wil erkennen, dan moest hij wel bij de uitvaart van JJ Cale op de eerste rij zitten, vlak naast TJ White bijvoorbeeld.
In zijn gekende swamp blues stijl en met die diepe bariton stem is TJ White ook op ‘Hoodoo’ uit de duizenden te herkennen. ‘Hoodoo’ is dan ook geen verrassing, wel meer van het klasrijke zelfde. Het mag al wat meer rocken dan op de verstilde voorganger “The Shine”, waarop TJ zich van zijn meest intieme kant liet horen, maar de gitaar gaat nu ook weer niet dwars door de muren scheuren, het is Tony Joe, niet Jack White, moet u weten.
‘Hoodoo’ is gewoon een oerdegelijk TJ White album gekenmerkt door die immer bruisende slide gitaar. Het is een plaat waarop een ervaren rot van op zijn barkruk in 9 knappe bluessongs zijn muzikale kunsten etaleert zonder in egotripperij te vervallen.
Een knappe aanvulling van een indrukwekkend repertoire.
Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Black Star Riders is Thin Lizzy zonder Phil Lynott die tracht te klinken als… Thin Lizzy met Phil Lynott. Nadat origineel Lizzy gitarist Scott Gorham en zijn gevolg al jaren de wereld rondtrekken onder de naam Thin Lizzy en al die tijdloze klassiekers live laten verder leven, hebben ze nu toch de keuze gemaakt om onder een nieuwe groepsnaam vers materiaal uit te brengen. Moedig, maar juist daarom is het des te jammer dat ze die stap niet doortrekken in de songs, want hier wordt hardnekkig geprobeerd om nog steeds Thin Lizzy te zijn, met een zanger Ricky Warwick die zijn geforceerde best doet om te klinken als Phil Lynott.
De songs zijn allemaal vakkundig gefabriceerd volgens het old school Lizzy hardrock recept en klinken best krachtig en vermakelijk, geregeld komt ook die wervelende gitaartandem voorbijrijden, maar niets op de plaat klinkt origineel of duidt op een gewaagde stap in het ongekende.
Naar verluidt was het uit respect voor de legendarische Phil Lynott dat de plaat niet onder de naam Thin Lizzy werd gemaakt, maar dan hadden ze beter uit datzelfde respect wat meer eigen smoel in dit album gestoken, wat Lynott volgens ons meer zou geapprecieerd hebben.
Op vandaag klinkt Black Star Riders als één van die zovele tribute bands, en dat is een beetje jammer voor een stel hard rock zwaargewichten die hun sporen verdiend hebben bij ondermeer Alice Cooper, Megadeth, Ted Nugent en Whitesnake.
Nederlands 
Français 
