Na al die jaren komt Pearl Jam al lang niet meer verrassend uit de hoek, maar dat is ook hun betrachting niet. De band heeft altijd al garant gestaan voor solide rock en heeft steevast degelijke tot ijzersterke albums afgeleverd waarop stevige rockers worden afgewisseld met behaaglijke ballads die telkens gespaard bleven van overdreven sentiment.
Pearl Jam maakt het soort muziek waarvoor de term ‘tijdloos’ werd uitgevonden, het is een band die stadions vult zonder stadionrock te maken, een rockband pur sang die geen explosies, gigantische videowalls of overstelpende lichtshows nodig heeft om een publiek voor zich te winnen. Eenvoud, efficiëntie en een rock’n’roll hart op de juiste plaats, dat vat de groep kernachtig samen. ‘Lightning Bolt’ is daar alweer een mooie weerslag van.
We mogen dan ook spreken van een coherente Pearl Jam plaat waarbij we de term Pearl Jam als een kwaliteitslabel mogen aanschouwen. Klassiekers van het kaliber ‘Alive’ of ‘Black’ vinden we misschien niet terug, maar opvulling evenmin. Er zit flink wat vaart achter gevatte rockers als “Getaway”, “My father’s son” en vooral het furieuze “Mind your manners”, dat een prompte en nog steeds kwade Eddie Vedder verraadt.
De gloeiende rocksongs hebben duidelijk postgevat in de voorste gelederen, daarachter wordt plaatsgemaakt voor meer mijmerende tracks. Vedder legt zijn zieltje bloot in fluwelen songs als “Sirens” en “Yellow Moon”, rockballads waar Pearl Jam altijd mee wegkomt zonder liters stroop te moeten aanvoeren.
Het enige waar we wat moeite mee hebben is de hoes. Daar waar Pearl Jam op de voorganger ‘Backspacer’ nog uitpakte met bijzonder fijn artwork, komen ze nu aanzetten met een spuuglelijk bliksemlogo. Maar goed, naar een hoes luister je niet.
De Franse indierockband Phoenix rond Thomas Mars is in eigen land populair . Hier bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . Maar bij de vorige cd’s , en zeker ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’, van een kleine vier jaar terug , noteren we een handvol toffe melodieuze relaxte singles als “Lasso” , “Lisztomania”, “Girlfriend” “1901” en“Rome” . Eerder hadden we al “Everything is everything”, “If I ever feel better” en “Run run run”. Uiterst genietbare pop , die een aanstekelijke ritmiek hebben en kleur krijgen door de keys .
De opvolger ligt in het verlengde , maar die gevoelige, gepolijste pop blijft hier minder hangen en beklijft dus minder . Meer suikerzoet in t algemeen , en dan kleeft “Entertainment” en “Trying to be cool” .
Zoals steeds fijne sfeervolle , dromerige pop , die af en toe wat forser uit de hoek komt en houdt van een elektronisch experimentje volgens de regels van de kunst. Maar ‘Bankrupt!’ maakt minder indruk dan het vroegere werk .
Achter Baths schuilt de elektronicaweirde Amerikaan Will Wiesenfeld . We horen een somber, sfeervol , dromerig als hoopvol en opgewekt klankenspectrum , die zalvende, slepende, hortende en stotende beats hebben en enkele grimassen kan hebben door de toevoeging van knisperende sounds op z’n Notwists .
Z’n falsetzang zweeft over de nummers heen . Het levert een paar sterke songs op als “Worsening” , “No eyes” en “Phaedra” op .
Op ‘Obsidian’ spreidt hij in instrument en zang Wiesenfeld z’n talent tentoon , wat resulteert in een schone cd, omgeven van een bewolkte sfeer .
Hij heeft evenwichtig melodieus materiaal uit , bepaald door z’n pianospel (leidend in het materiaal) , beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma en betrekt op de optredens z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
De toegankelijke popsongs staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. “Grow old with me” en “Can’t pretend” zijn naast die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” sterke songs.
Tom Odell spreidt z’n talent tentoon op het debuut , vol overgave en vakmanschap, waarbij hij zeer zeker niet kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder .
De sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers bouwen op, zijn spannend en durven lichtjes te exploderen en te ontladen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal. Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals op “Sense”, “Sirens” en de titelsong . Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Een ‘rising star’ die een uitermate boeiende trip aanbiedt!
Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !
Het Britse duo, Andrew Hung en Benjamin John Power, uit Bristol spelen en stoeien graag met elektronische sounds . Ze kwamen zeer zeker in de spotlights toen “Olympians” (van de vorige cd ‘Tarot Sport’), op de openingsceremonie van de Olympische Spelen te horen was. Fuck Buttons is al een paar langspeelplaten bezig in een soort muzikaal vierkant van elektronica, dansbeats , noise en experiment.
De nummers zijn bevreemdend , schurend en neurotisch , bouwen laag per laag op , gaan van trance en groove ritmes en balanceren tussen intrinsieke schoonheid en avontuur . Het geheel klinkt best spannend , kleurrijk en toegankelijk . Het zijn hypnotiserende stukken, die ritme, melodie en verrassende wendingen hebben .
De derde , nieuwe cd klinkt aanstekelijk , broeierig door de grooves , is zalvend en herfstig door de trance en houdt opnieuw van wat herrie.
Het zijn dus intrigerende lappen elektronica, percussie, beats en rock in een web van ruis . We komen uit op “Brainfreeze”, “Year of the dog” , “Stalker” en “Hidden xs” , die sterk overtuigen. Die Fuck Buttons boeien!
Na het uiteenvallen van z’n bandje The Rascals, heeft hij met z’n debuut ‘The colour of the trap’ en de nieuwe ‘Don’t forget who you are’ een mooie verzameling Britpoprockende liedjes uit die ergens hangen tussen The Beatles, The Stones, Paul Weller , Oasis (hou het dan graag op Noel Gallagher please), Arctic Monkeys en Last Shadow Puppets . Niet voor niks werkt hij graag met Alex Turner . Al die invloeden en samenwerkingen zitten gebald in zijn solowerk. Miles Kane wordt/is een grote meneer binnen de scene ! De onheilspellende klinkende gitaren zijn op het achterplan geraakt , de toetsen komen wat meer door , en we horen melodieus aanstekelijke , snedige, denderende, energieke, explosieve ritmes in de songs.
Heerlijk vaardig materiaal, waarbij hij raast door de tracklist; het tempo wordt maar twee keer terug geschroefd , op “Out of control” en “Fire in my heart” . Met “Taking over” , “Better than that” , “Give up” en de titelsong heeft hij een handvol sterke uptempo nummers. Miles Kane pleziert de Britpop ‘mindende’ harten en is een ‘here to stay’ in die scene!
Een fijne ontdekking is het Canadese Braids wel , die al toe zijn aan hun tweede cd . Ze zijn intussen gereduceerd tot een trio. Eén van de zangeressen Katie Lee verliet de band en daardoor kwam de klemtoon op de etherische, zweverige , indringende zang van Raphaelle Standell –Preston.
We horen een klankenspectrum , sfeervolle indiedroompop met soundscapes, knisperende elektronica en een psychedelisch world tintje , ergens balancerend tussen Bjork en Cocteau Twins . Hun electropopnummers hebben een lichtvoetige speelsheid, een grimmige tune en een dartelende kenmerk door de klankenwereld en percussie. Boeinde afwisseling en interessant bandje bijgevolg!
Het titelloze debuut van Gauntlet Hair , een duo uit Denver , Andy Rauworth (multi-instrumentalist (gitaar, bas, toetsen, zang)) en Craig Nice (drums) , is ons vorig jaar niet onopgemerkt voorbij gegaan . Te noteren als een potpourri van indiepop , shoewave, psychedelica en surf , niet vies dus van wat echo , galm , feedback en noise .
De tweede cd werd productioneel aangepakt door Jacob Portrait van Unknown Mortal Orchestra .
Opnieuw hebben we een reeks aanstekelijke , bezwerende songs , met die kenmerkende donkere gruizige basstune , die ergens Girls Against Boys doet opborrelen , maar in deze poel daalt de spanning en intensiteit en sluipt eenvormigheid even om de hoek; het plaatje kan bijgevolg ons niet helemaal boeien , maar pleister op de wonde Gauntlet Hair blijft een heerlijk overstuurd klinkend nosiy galmbandje met een handvol puike nummers !
Het is nog maar een dikke vier jaar geleden sinds de Canadees Aubrey ‘Drake’ Graham zijn mixtape ‘So Far Gone’ lichte furore maakte in het hiphopwereldje. Maar vandaag staat Drake al drie studio albums verder en on top of the game. Van twaalf nummer 1-hits op de billboards ‘hot rap songs’ tot een Grammy, tot vijf miljoen verkochte albums wereldwijd. Dat laatste album kwam (24september) uit gepaard met hoge verwachtingen. Getiteld: ‘Nothing Was The Same’… Wel was het?
‘Take Care’ is voorlopig nog zijn meest succesvolste album. Een plaat vol melancholische, quotebare, cheesy lyrics gecombineerd met herwerkte oude R&B klassiekers, 808’ beats en verfrissende synths. Het album werd heel goed onthaald met overal positieve reviews en werd één van de beste albums van 2011. Maar Drake werd gezien als soft en zachtaardig. Ja, hij kan best wat rhymes spitten, maar het ging meestal over de vele vrouwen in zijn leven die Drake’s hart geraakt en gebroken hebben. Voor wie dat juist goed vond aan Drake. No problem, bruh.
Er zijn nog steeds enkele songs op deze plaat die je door je liefdesproblemen sleuren. Maar op ‘Nothing Was The Same’ is Drake veel meer braggadocious, hij weet dat hij hits kan maken, is zeker van zijn stuk, durft familie en vrienden in de spotlight te stellen, terwijl hij zelf evengoed introspectief kan zijn en zichzelf evalueren. Dat is Drake zijn sterkste punt. He’s good at saying some true shit. Dat merkten we al bij de eerste single die hij vrij gaf, “Started From The Bottom”. Het werkt als een soort anthem voor zijn OVO clique/label. “No new niggas, nigga we don’t feel that. Fuck a fake friend where your real friends at?” Deze soort zinnen zijn facebook/twitter goud. Het album opent met een zes minuten lang rhymefest op een drie keer geflipte sample van Whitney Houston’s –“I Have Nothing”, wat “Tuscan Leather” heet. “How much time is this nigga spending on the intro?/Lately I’ve been feeling like Guy Pearce in Memento./I just set the bar, niggas fall under it like a limbo.” Van de intro af zien we een andere Drake. Hij weet wat hij kan en wil dit aantonen met dit nieuw album. “Wu-tang Forever” lijkt op een love song, maar kan gezien worden als een metafoor op the hiphopgame. Net zoals de vrouw in de song is the hiphopgame ook van Drake. Opnieuw.. He’s on top, or at least he thinks he is...De inspiratie wordt gehaald bij “It’s Yourz” van … Wu-Tang Clan, natuurlijk(duh). “Hold On We’re Going Home” kan je vergelijken met een moderne 80’s ballad, waar Drizzy enkel zingt, weliswaar samen met een ander Canadees duo Majid Jordan. Deze wordt, jawel, op de Belgische radio’s gedraaid! Elke keer als ik deze meezing verlies ik wel een paar maten, want dit is de zachtste Drake op de plaat. Al concurreert “Own it” zeker mee. Niet klagen, these songs will make sense due time and heartbreak. Ze horen nu eenmaal thuis op zijn albums. Hiermee kreeg hij krediet en werd hij bekend. Fans nemen deze er zeker bij.
Het album loopt een mooie mix op en af van no new friends Drake naar de vroegere melancholic Drizzy. De uitblinker is “Too Much” ft Sampha . Een introspectieve Drake op zijn best. (Gelijkaardig aan “Look What You’ve Done” op ‘Take Care’.) De Britse Sampha uit London neemt de evenknie op “Too Much”. Zijn soothing stem past als een legoblokje op deze lichtere pianoklanken. Het is waarschijnlijk één van Drake’s meest persoonlijke songs ooit.
Ondanks al zijn succes is de druk groot om een blijvende stempel te drukken op dit wereldje. Concurrentie komt van overal. Maar hij hoeft hem voorlopig niet echt zorgen te maken. Drake maakte één van de beste hiphopalbums van 2013. Het hangt aan elkaar, hij kent zijn sound (die hij subtiel weet aan te passen), en die slaat aan. Quotering: 8.6/10
Charlie Fink en z’n bende zijn aan hun vierde cd toe en zetten de trend verder van hun feelgood folkpop met een prettig melancholisch, donkere ondertoon . Minder bruisend en borrelend weliswaar , maar we horen een sfeervolle aanpak van hun spontaan speelse, melodieus uitgewerkte songs, die een donker randje hebben . De donderwolk hangt af en toe boven het materiaal zoals op “Silver and gold” en “One more night”. Anna Calvi levert een bijdrage op de titelsong.
Met de vorige cd ‘Last night on earth’ braken ze definitief naar een breder publiek door. Een eenheid vormt het materiaal nog , net zoals het toegankelijk, leuk en ontspannend klinkt, maar een mistig gordijn wordt opgehangen , en om de hoek sluiert al iets-teveel-hetzelfde-gehoord van de Britse band . Goed , maar ook niet meer dan dat …
Het Britse Rudimental heeft een handvol interessante singles uit en is terecht één van die ontdekkingen . We hebben het dan over nummers als “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ overtuigende kleppers.
Het collectief manifesteert zich ergens tussen pop , soul , hiphop, drum’n’bass en deephouse in , en haalt de mosterd o.m. bij The Fugees. Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het dus ook op r&b, soul en hiphop . Een heus combo op plaat als live van keys, drums , gitaar , trompet , zangeressen en zanger(s) en een hiphopper die de menigte kan opzwepen , waar nodig .
Een pak gastvocalisten passeren de revue als Emeli Sandé, Ella Eyre, Angel Haze, Becky Hill, Sinead Harnett en John Newman , zoals vroeger bij een Groove Armada en Basement Jaxx.
Hun materiaal is uitgekiend en klinkt gevarieerd , allesbehalve een eenheid en erg afwisselend! Meer dan de moeite waard en terecht een doorbraak!
Nederlands 
Français 
