Het Canadese Austra van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanis heeft twee fijne platen uit, hypnotiserende etherische electropopdance , met ‘Feel it break’, hun debuut dat speels , onbevangen ,opwindend klinkt , en de onlangs verschenen ‘Olympia’ dat volwassener, breder en ingenomener is .
Ze lieten met hun debuut dito optredens een sterke indruk na , en zorgden voor een bedwelmende , bezwerende , dansbare trip , aangevuld met wereldse tribal sounds, beats en percussie , die prikkelden en het geheel kleurden!
De opvolger behoudt deels die aanstekelijke ritmiek op nummers als “Forgive me” , “Painful like” en “Home” , maar bij de andere songs hebben we een veelkleurig gelaagde sfeervolle sound . Ze zijn dromerig , zweverig en de repeterende hypnotiserende ijle elektronica heeft een freefolky ondertoon op z’n Cocorosies , natuurlijk gedragen door de kenmerkende indringende , hoge, klassieke geschoolde (opera) stem van Stelmanis. Minder opzwepende , bedwelmende trance, vibes en dynamiek dus, maar nog steeds die muzikale schoonheid en finesse van een uiterst genietbare, een licht groovende luistertrip, die eerder linkt aan Bat For Lashes, Kate Bush én ja , opnieuw Cocorosie.
Toegegeven , we missen een beetje die push van percussie en tribalritmes van de vorige plaat en ook live legt het combo de klemtoon op die meer sfeervolle sound .
Dat onschuldige , spring-in-t-veld en sprookjesachtige geluid is nu meer verdrongen . De speelsheid heeft plaats gemaakt voor een rijpere Austra !
Een talentvolle sing/songwriter ontdekken we in Wilis Earl Beal . Hij beweegt zich ergens binnen de rootspop , waarin soul , blues en gospel zijn verwerkt . We horen op de tweede plaat een reeks intens broeierige , spannende nummers , doordacht opgebouwd , die rauw en subtiel uitgewerkt zijn .
Hij zit ergens tussen Tom Waits , Daniel Johnston , Cat Power en Bobby Womack in , tekent, schrijft en de songs krijgen zeggingskracht door z’n een fluwelen indringende stem.
Al meteen zijn we met “Wavering lines”, “Coming through” sterk onder de indruk . “Burning brides”, “Disintegrating” laat nog meer emotie toe door de pianotunes en op een song als “Ain’ got no love” worden alle invloeden verwerkt . Puik plaatje dus!
AlunaGeorge draait rond het duo, de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . In de UK worden ze omschreven als ‘advanced minimalistic polyrhythmic beats as well as bashment, experimental hip-hop, ’90’s R&B and house’. Kwestie van weten!
Vrij vertaald naar ons zorgen ze ervoor dat de r&b , soul en hiphop wat breder kan en mag geïnterpreteerd worden met dubstep, al of niet stevig gekruid van zalvende , prikkelende , zwierige , dansbare soul/electrobeats door de synths, effectsmodules, diepe basses en opzwepende drums. Door het nummer “White noise”, samen met Disclosure kwam AlunaGeorge meteen in de spotlights .
We vinden op de plaat al gauw twee sterkhouders “You know you like it” en “Your drums, your love” . Verder hebben een variatie van sfeervol , sensueel ‘chill’ relaxt en meer groovy materiaal, waar tintelende , dampende elektronica en zwoele funktunes worden toegevoegd , gedragen door haar (zeem)zoete vocals .
Die voortdurende switch zorgt net voor een boeiende, broeierig hotte sound . AlunaGeorge brengt toegankelijke pop met duidelijk hitpotentieel , waarbij we moeiteloze wisselingen van dansbare grooves en relaxte sounds noteren . Een heerlijke trip en de mooie verschijning van Aluna Francis nemen we er maar al te graag bij! Body Music op z’n plaats .
In augustus 2012 stierf één van de grootste namen binnen de wereldwijde punkrockscène: Tony Sly. Sly was vooral bekend door zijn werk met No Use For A Name en bracht de voorbije jaren eveneens enkele gesmaakte, akoestische solo-platen uit.
Een jaar na zijn dood is er deze indrukwekkende tribute-plaat met maar liefst 26 songs (33 als je er de digital bonus tracks bijneemt) van artiesten die zowel nummers van No Use For A Name als van Tony Sly coveren.
Zowat alle belangrijke punkrockbands van de voorbije 25 jaar zijn op deze plaat vertegenwoordigd:: Rise Against, Bad Religion, Alklaline Trio, Frank Turner, NOFX, Swingin Utters,The Gaslight Anthem, Yellowcard, Lagwagon, The Flatliners, Anti-Flag en vele anderen.
Een indrukwekkende lijstje dus en iedere luisteraar zal ongetwijfeld zijn of haar favoriete cover hebben. Voor ons waren dat de prachtige versie van “For Fiona” door Rise Against (met wat achtergrondvocalen van Jon Snodgrass), de Bouncing Souls-versie van “Homecoming” en “Via Munich”, de bijdrage van Teengage Bottlerocket.
Deze schijf toont echter vooral het talent van een begenadige songwriter met een bijzondere strot! Alle opbrengsten van ‘Songs Of Tony Sly: A Tribute’ gaan bovendien naar het Tony Sly Memorial Fund.
Donkere, filmische en melancholische klanken overheersen op de vijfde plaat van de Zweedse troubadour Christian Kjelvander. Christian wie, vraagt u zich waarschijnlijk af ... De man kent nochtans een opmerkelijke levensloop (geboren in Zweden, verhuisd naar Seattle en daar actief in de band The Loosegoats om nadien naar zijn geboorteland terug te keren) en maakte zich middels diverse soloplaten een aparte sound eigen. Die bestaat uit een mix van Americana met Brit-folk overgoten in een dikke melanscholische saus. Atmosferische, fragiele gitaren worden ondersteund door de aparte, passende vocalen van Kjellvander. Het zorgt voor negen gevoelige songs die stuk voor stuk staan als een huis en de klasse van de Amerikaanse Zweed onderstrepen.
Songs als “The Zenith Sunset”, “The Woods” en “The Island” overstijgen tijd en ruimte en bieden een blik in de zieleroerselen van een weemoedige muzikant... ‘The Pitcher’ werd trouwens opgenomen in een Zweedse kerk en telt gastbijdragen van enkele leden van de Ghotenburg Symphony Orchestra. Prachtplaat!
Wat Aeris, een viertal uit het Franse Nantes met “Temple”brengt is niet van de poes. Het schijfje van deze progressieve metalformatie bevat slechts zeven tracks en klokt af in 28 minuten maar is zo minutieus opgebouwd dat je als luisteraar niet het gevoel hebt naar een relatief kort album te luisteren. Aeris combineert namelijk tal van (stevige) genres en iedere track zit boordevol afwisseling.
De plaat bestaat de facto uit drie delen. De eerste drie songs resorteren onder de noemer “Flame” en zijn duidelijk de meestige stevige tracks. Met keiharde riffs en tempowisselingen serveert de bands inventieve, techische postmetal met zijsprongen naar industrial en psychedelica.
Met het vierde nummer “Richard” neemt de plaat plots een zeer andere, jazzy wending en opteert Aeris voor een eclectisch, bijwijlen geschifte sound. Met het verrassende, gevoelige “Horizon” verhuizen de harde riffs naar het achterplan en brengt Aeris met mondjesmaat enkele repetitieve, filmische en uiterst gevoelige soundscapes die zorgen voor een rustmoment.
Het lijkt wel alsof men zich plots in een Japanse tuin bevindt waarbij enkele, zachte regendruppels met de regelmaat van een klok op je neerdwarrelen. “Robot” gaat op hetzelfde rustige tempo verder waarna plots de richting van progressieve metal wordt uitgegaan.
Afsluiter “Capitain Blood” is opnieuw lekker stevig is en vermengt technische metal met een flinke scheut prog. Je merkt: ‘Temple’ is geen eenvoudig werkstuk maar voer voor de muzikale meerwaardezoeker!
Opnieuw komt er een compilatie op de markt van de Britse oerpunkers van The Clash. Zeer bijzonder is wel dat de tracklist van deze dubbelaar samengesteld is toen door Joe Strummer naar aanleiding van een show die ze in 1982 speelden in de Brixton Fair Deal (= de hedendaagse Brixton Academy). In het bijgevoegde boekje vind je trouwens de originele notities die Strummer voor de show maakte... Je vindt maw in ‘The Clash Hits Back’ de songs die de heren toen speelden in dezelfde volgorde maar dan uiteraard in een studioversie. Op de plaat hoor je alle bekende hits (voor de weinige stervelingen die The Clash nog niet zouden kennen: dat zijn er heel wat!) naast minder bekende tracks. De volgorde van de plaat is fenomenaal en kent enkele welopgebouwde pieken en dalen, niet zozeer in kwaliteit maar wel in termen van tempo en sfeer. De vele songs tonen een band in al zijn facetten en demonsteren de enorme verscheidenheid in stijlen. Deze compilatie geeft dus een mooi overzicht van de carriëre van The Clash en heeft met het ontbreken van wat obscuurdere tracks slechts 1 minpunt.
Al 13 jaar werkt Noord-Ierse The Answer hard om wereldwijd bekend te worden ! De formatie maakte al een paar degelijke platen en maakte vooral naam toen het met AC/DC meeging als voorprogramma op hun ‘Black Ice World’-tour. Geef toe: er zijn bands die het minder mooie adelbrieven moeten doen... ‘New Horizon’ is de vierde plaat die verschijnt op een nieuw label en die zeker positief zal onthaald worden bij liefhebbers van een potje klassieke rock.
Op deze nieuw worp staan tien tracks waarvan wij er enkele zeker kunnen pruimen. Zo is er single en stadionanthem “Spectacular” dat lekker meebekt. Verder viel ons het catchy “Concrete” op met een hoofdrol voor het swingende gitaarwerk en de groovy bass.
Op afsluiter “Scream A Louder Love” toont The Answer dat ze een uitmuntende, stevige en klassieke rocksong kunnen componeren.
Verder moet je toegeven dat de productie van ‘New Horizon’ lekker retro klinkt en dat de vocalen van frontman Cormac Neeson een pluspunt zijn. Toch een flinke kanttekening want na enkele luisterbeurten blijven we toch wat op onze honger zitten.
‘New Horizon’ is een degelijk rockalbum maar ontbeert een scherp, verrassende kantje en zal daardoor een weinig prominente plaats in onze platenkast krijgen...
Watertank (what’s in a name…) bestaat tien jaar en na enkele EP’s brengt dit Franse vijftal een eerste full album uit! De heren zijn duidelijk niet voor één gat te vangen want de groep mixt diverse genres tot één stevig maar melodieus geheel. De krachtige, cathy riffs refereren naar betere grungetijden en worden gretig vermengd met een flinke dosis posthardcore, hardrock, sludge, stonerrock en zelfs doom.
Aanvankelijk hadden wij een soort deja vu bij het beluisteren van ‘Sleepwalk’ maar na enkele luisterbeurten moeten we concluderen dat Watertank een voortreffelijke band is met diverse sterke composities. Luister maar naar het aan de Foo Fighters schatplichtige “Ants in Suits”, de stadionrocker “Giant Heads” of “Off The Radar” waar sludge en posthardcore hand in hand gaan. Afsluiter “Six Days” is dan weer onze absolute favoriet en een machtige afsluiter van deze plaat!
Wie fan is van pakweg Cave In of Torche zal deze stevige postgrunge zeker kunnnen smaken.
Meer info op https://www.facebook.com/wtrtnk
Het Canadese Majical Cloudz , rond producer Matthew Otto en zanger Devon Welsh , uit Canada , brengt een bevreemdende, hypnotiserende, elegische sound in hun indietronica . In de picture staat de muzikale zang van Devon , die diep indringend , bedwelmend , helder, sterk is en ergens de hoogte in kan gaan op z’n Anthony Hegarty’s ; verder natuurlijk de spaarzame , minimale begeleiding van keys en toetsen . Bijna een transcendent ervaren, dat zelfs een tikkeltje akelig en benauwelijk is . Welsh liet zich al opmerken op het debuut van Grimes.
‘Impersonator’ is fragiele, elektronische kamerpop, die breekbaar , morbide klinkt . De eerste nummers “This is magic” , “Childhood’s end” en de titelsong dompelen je meteen onder in die aparte sfeer. De toevoeging van orkestraties, psychedelica, verstilde soundscapes en knisperende elektronica op z’n Notwist op “I do sing for you” , “Silver rings” , “Bugs don’t buzz” en “Mister” geven wat verruiming .
Een plaatje dat we binnen het genre graag bij de collectie toevoegen.
Tijuana Panthers is een Californisch bandje die het houdt op gruizige , evenzeer aangename ‘60s garagerock’n’roll . Op hun doorbraak hier, komt het trio af met 12 songs in een kleine dertig minuten . Fris, vaardig klinkende rocksongs die in de buurt hangen van Dead Moon , Thee oh sees , The allah-las en het oude Strokes .
We noteren boeiende variaties in de sound, “Above your means” (zompig , neigend naar een shoewavegeluid) naar “Wall walker” (punky), tot “Father figure” (Amerikaanse Strokes natuurlijk) en “Pushover” (relaxte ‘60srock’n’roll) . Op de laatste 2 songs , “Sunday” en “Boardwalk” (een reprise van de snellere versie op de cd) komt de klemtoon op een lofisound. Tijuana Panthers - Garagerock’n’roll , niet vies van wat reverb en intussen met een afgerond, onschuldig kantje …
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. ‘Patterns’ is de opvolger van hun twee jaar geleden verschenen debuut …Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties hadden we .
De opvolger getuigt opnieuw van vakmanschap en emotie. Hun pop sing/songwriting is een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle dromerige arrangementen , catchy, uptempo materiaal en meerstemmigheid . Ze behouden nog steeds dat ‘roadmovie gevoel’.
Er valt voldoende afwisseling te noteren als je “Gold red circles” , “Chain of memory lane”, “Little shakers & wooden blocks”, “14:48” en “Moonbeams” naast elkaar plaatst, waarbij ze balanceren tussen ingetogenheid en een voller, rijkelijk geluid , niet vies van wat psychedelica en wavetunes.
Kortom , een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . Dit Belgisch tweetal koesteren we !
Nederlands 
Français 
