In het kielzog van het fantastische Savages lijkt de weg wel vrijgemaakt voor post punk meidengroepen. Vanuit Manchester komt PINS overgewaaid en die hebben met ‘Girls Like Us’ een verdomd stevig debuut gemaakt. De titelsong is al meteen een schot in de roos, een onweerstaanbare riff, een diep dreigende bas en een aanstekelijk refrein maken er een hell of a song van. Met de naar bubblegum pop neigende surfgitaartjes van “Waiting for the end” neigen de vier heftige meiden naar de collega’s van Bleached, maar verder in het album komen steeds weer die duivelse Savages opdoemen.
Er moet dus nog wat meer naar een eigen smoel gezocht worden maar dat komt wel goed. Op de tweede plaats staan na Savages is dezer dagen trouwens geen blamage.
Nu het tot voor kort verloren gewaande genre helemaal terug is, springen een hoop beloftevolle groepen op de krautrock kar, denk aan Wooden Shjips, The Soft Moon, Suuns, Disappears, Traams,…. Zo begint de invloedssfeer van cultgroepen als Can en Neu alsmaar groter te worden. Ook TV Ghost mag zich voor een stuk schatplichtig achten aan deze pioniers. De groep heeft hun krautrock wel in een eighties- en postpunk bad ondergedompeld, met een knipoog naar Echo & The Bunnymen. Er zit nogal wat echo op de gitaren en die komen ook al eens binnen langs de garagerockpoort. In combinatie met vuile en zwevende keyboards neigt dit soms naar The Horrors (“Placid Deep”) en ook wel een naar een ruwere versie van Interpol (“Cloud Blue Moments”).
TV Ghost heeft zich op dit bijzonder boeiend album alvast een eigen geluid toegeëigend die drie kwartier lang een bedwelmend effect uitstraalt.
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre. Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen. In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient. Opvallend is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica.
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden. De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album. De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic. Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van deze band.
Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen, legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’ kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .
Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith” en “Toxic” te horen zijn .
Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!
De Australische broers Keith en Michael Jeffrey hadden al meteen een grote hit op zak met “Trojans” uit hun debuut ‘When it was now’ . Het album valt enerzijds op door z’n aanstekelijke electropop , vooral het eerste deel van de cd met o.m. “Electric” , “If so” en “Back seat” . Daarna creëren de broers meer ruimte voor fris tintelende, gevoelige popmuziek, waarbij het gitaarspel en de samenzang in de spotlights komt . “Through the glass” en “On a day” klinken hier het sterkst.
Atlas Genius heeft een hitgevoelig album uit, in de voetsporen van een Bastille en Imagine dragons . Het jonge publiekje kan er maar baat bij hebben!
Het Australische Empire of the sun brak door met een handvol aanstekelijke leuke spacey electropopsingles , “Walking on a dream”, “We are the people” , “Standing on the shore” en “Alive”, gebed in (zeemzoete) psychedelica. Ze dateren al van 2008. Het vervolgverhaal van het duo Luke Steele – Nick Littlemore’s hun debuut ,’ Ice on the dune’ , is meer van hetzelfde en opnieuw zijn hier de eerste songs het sterkst, “DNA” en “Alive” .
De formule van Empire of the sum is uiterst herkenbaar, een sound van uit één of ander melkwegstelsel, kitscherige electropop , psychedelische tunes , dansbare , zalvende beats, softe elektronica en in galm verdronken zangpartijen . Daarna doen de meer dromerige songs theatraal en bombastisch aan en druipt de dramatiek van de nummers . Te gepolijst dus . Af en toe worden we in hun nevelige sound wakker geschud als op “Surround sound” .
Op plaat valt het nog mee , maar live verzuipen ze nog meer in die pompeuze electropoptunes!, en wordt de set vooral opgekrikt door spectaculaire galactica-, computergame-, onderwater- en andere surrealistische projecties. Entertainment en show.
Een handvol goede nummers waarbij duidelijk is dat ze nog veraf van de psychedelische indierock van kortweg Flaming Lips en MGMT zijn.
‘The Electric Lady’ begint precies in de cinema, zijn we hier in de nieuwste James Bond beland ? De intro “Suite IV : Electric Overture” laat inderdaad een ambitieuze en interessante plaat vermoeden. En dan komt het ! Een wonderbaarlijk fantastische song “Givin’ em what you love”, ingeblikt met de kleine grootheid Prince. Sublieme song !
Hier gaan we toch maar even voor zitten, denkt een mens dan, dit kan misschien nog wat worden, ook al hebben we het nooit echt gehad voor al die opgeblonken r&b teven. Helaas, een paar stappen verder zitten we alweer met onze koude kont op de wakke grond, want de rest is flauwe disco, afgetrokken seventies soul, stroperige b-movie muziek en platte r&b (ondanks de samenwerking met een paar spraakmakende gasten als Erykah Badu, Solange en Esperanza Spalding).
Geen idee waarom de verzamelde wereldpers hier zo lovend over doet, dit is en blijft r&b eenheidsworst die maar moeilijk te onderscheiden valt van het hitparade bandwerk dat ook overvloedig verspreid wordt door de Beyoncé’s en Rihanna’s van deze wereld.
‘The Electric Lady’ is volgepropt met funky, jazzy, hip hop en filmische uitstapjes die de plaat een extra cachet zouden moeten geven, maar al die prullaria missen volledig hun doel en maken er eerder een pretentieus vehikel van.
Toegegeven, Janelle Monae kan echt wel zingen, heel wat beter dan de omhooggevallen wichten Béyonce, Rihanna of Nicki Minaj, maar een goeie zangeres maakt daarom nog geen goede plaat (Adèle is lang niet de enige). Maar die ene song met Prince : jawadde !
Toch kan dergelijk plaatje ook nuttig zijn. Als u het ooit in uw hoofd zou halen om in eigen beheer een wazig porno filmpje te maken, dan is dit de perfecte soundtrack.
Neem uw platen van Hawkwind, MC5 en A Place To Bury Strangers, kieper ze in een inox kookpot en flikker die bij wijze van experiment op 600 Watt de magnetron in. De ravage die wordt aangericht krijgt van ons de naam Destruction Unit.
Zowel groepsnaam als albumtitel spreken boekdelen. Destruction Unit zuigt ons mee in een vernietigende storm van psychedelische noise en verschroeiende spacerock met een in your face punk attitude. Acht buffelstoten van songs rammen ze er door, zonder tussenpauze en met een genadeloze oerkracht. Ze komen binnen zonder kloppen en beuken meteen de voordeur aan diggelen.
‘Deep Trip’ is een bloeddorstige pitbull die 34 minuten lang onophoudelijk zijn tanden in uw hielen zet, of een op wraak beluste gevechtsstier die zonder weerga vakkundig uw ballen doorboort. Een geweldige trip waar geen mens heelhuids doorheen komt.
Destruction Unit raast op 19/10 door de Antwerpse Kavka en de dag erna door het groezelige kot The Pits in Kortrijk. ’t Zal er stuiven !
White people and the damage done
Jello Biafra and The Guantanamo School Of Medicine
Alternative Tentacles
Goeie ouderwetse kwade Amerikaanse hardcore punk, waar kan je voor zoiets beter terecht dan bij Jello Biafra ? 54 jaar oud, maar hij is nog altijd even boos als weleer, alsof The Dead Kennedys nooit zijn weggeweest. Biafra is een overblijver van een bijna uitgestorven soort punks, zo eentje die in de eerste plaats kwaad is op alles en iedereen en daarom zo hard mogelijk tegen ieders schenen schopt. Een groot contrast met de punks van vandaag die eerder begaan zijn met de nieuwe H&M collectie dan met alles wat er verkeerd loopt in de wereld.
Daarom is het des te leuker om nog eens een woeste Biafra te horen die met de nodige humor een blik energetische old school punk opentrekt. De man heeft nog genoeg woede, agressie, intensiteit en inspiratie in zich om er een zinderend album uit te puren. Met The Guantanamo School of Medicine heeft hij ook een vlijmscherpe band rond zich, een zootje ongeregeld die zonder omkijken Biafra’s songs in de juiste (lees ongecompliceerde) punkspirit brengt.
Op ‘White people and the damage done’ staan er tevens een paar geweldige motherfuckers van songs die boven de 5 minuten uitkomen (de titelsong en een driftig “Burgers of Wrath”). De ongeschreven tijdslimietwet voor punksongs (boven de twee minuten is uit den boze) heeft op Biafra duidelijk geen vat. Fuck that, gelijk heeft ie.
Jello Biafra, een man naar ons hart.
Nederlands 
Français 
