Ontario is niet alleen de naam van de sterke plaat die de Vlaamse punkrockers van F.O.D. dit jaar op de wereld loslieten. Het is tevens een provincie in Canada waar het talentvolle gezelschap van The Creepshow resideert.
Dit viertal is een zogeheten psychobilly-band en begon in 2005 op te treden in allerhande kroegen in de omgeving van Toronto. In de daaropvolgende jaren speelden ze in maar liefst 25 verschillende landen en deelden ze het podium met klinkende namen als Rancid, Tiger Army, The Unseen, Agnostic Front en Mad Sin. Mooie adelbrieven dus maar toch was het even afwachten wat deze nieuwe plaat zou brengen. The Creepshow kende recent namelijk enkele personeelswissels waaronder het vertrek van zangeres en frontvrouw Sarah Blackwood.
We kunnen echter kort zijn: deze Canadezen swingen op ‘Life After Death’ als nooit tevoren en hebben een complexloos, catchy en radiovriendelijk plaatje gemaakt. The Creepshow trekt werkelijk alle registers open en toont haar grote potentie. Op heerlijke songs als opener “See You In Hell”, “Sinners & Saints”, onze favoriet “Settle The Score” en het aan CIV-schatplichtige “Can’t Wait To See You Fall” brengt het viertal een schitterende mix van punk, rock-n-roll, hardrock, rockabilly, psychobilly en klassieke rock.
Na amper één luisterbeurt nestelen de meezingbare tracks zich gegarandeerd in je hersenpan. Een hoofdrol is er voor de nieuwe zangeres Kenda Legaspi wiens vocalen sterk doen denken aan ene Gwen Stefani.
Het zorgt er mede voor dat ‘Life After Death’ een van de beste punk-n-roll-schijven van 2013 is!
Deze Australiërs zijn al een tijdje bezig en hebben met deze nieuwe ‘Free your mind’ een toegankelijke electropopplaat uit . Niet dat hun vorige platen daar ook niet onder de situeren waren , maar de revival naar de 90s Eurohouse, discokitsch en ‘80s wave komt hier toch sterk in de picture .
De electrotechneuten doen bands als OMD, New Order, Ladytron , Yazoo, Erasure en Pet Shop Boys opborrelen.
In het eerste deel hebben we uiterst genietbare dansgrooves op “We are explorers”, “Let me show your love”, “Footsteps” en de titelsong , daarna zakt het duidelijk in, boeit het minder en hebben we een beetje teveel van hetzelfde zonder dat het nog écht raakt en triggert; bijgevolg, hun electropop onderscheidt zich onvoldoende …
James Arthur was de winnaar van de Britse X-Factor 2012 . Een beloftevol talent dus door zo’n wedstrijden , die sterk kon overtuigen met z’n pakkende stem . Vocaal een belangvolle zet in z’n sing/songwriting popsongs , doordrongen van soul , r&b, blues en hiphop.
Het levert een reeks aanstekelijke gespierde nummers op als “Lie down” en “You’re nobody ‘til somebody loves you” (opener van dit debuut) , maar zoals bij talentenwedstrijden komen ook hier ‘dramatiek’ ballads opborrelen en dan komen we uit bij “New tattoo”, “Impossible” en “Is this love?” , soms omgeven van heel wat strijkerspartijen . Hij kreeg de support van Emeli Sandé op “Roses” en op “Certain things” horen we ‘Chasing’ Grace Ackerman .
Een debuut die velen kan raken , maar we zijn er zeker niet overhoop van …
Jonge Britse gast Archy Marshall slaat in met een sterk debuut … King Krule is vernoemd naar de slechterik van de videogame Donkey Kong Country. Wat er allemaal in deze game te gebeuren valt , laten we aan jouw speelliefde over . Muzikaal - zeker in de eerste nummers - “Easy easy” en “Has the hit?” horen we puur oprechte , rauwe songs , bepaald en gedragen door z’n spuwende baritonzang en z’n gitaarspel en wordt verder ingevuld van keys , elektronica soundscapes op z’n James Blake en wat hiphopbeats . Iets verderop klinkt hij met een song als “Cementality” wat gemoedelijker , of steken op “Lizard state” en “The krockadile” jazzy en funky loops de kop op; de emotie en vurigheid verliest hij niet , die wat doet denken aan de intensiteit van Billy Bragg .
Hij werd alvast geselecteerd als één van de BBC Sounds of 2013 . Deze jonge gast is nog niet zo direct uitgespeeld …
Pilod is afkomstig uit Leuven en komt aandraven met een sterk debuut binnen de indie/postrock . De negen songs hebben een donkere, melancholische stemming , maar zijn echter mooi uitgebalanceerd . De songs hebben een repetitieve basis, worden op die manier sfeervol, troostend opgebouwd en hebben een dromerige zang . Ze boeien nog meer als ze steviger uit de hoek komen , wat maakt dat “The arrival song” en “The path” heel overtuigend klinken . Dit trio houden we alvast in het oog …
Het metalgezelschap Eye Of Solitude uit London bestaat pas sinds 2010 maar is met ‘Canto III’ al aan hun derde plaat toe. 1 ding is duidelijk bij het horen van de zes tracks die afklokken op 66 minuten: dit is geen spek voor ieders bek. De zeskoppige formatie probeert in hun songs letterlijk zoveel mogelijkverscheidenheid te stoppen. Dit gaat van violen, fragiele piano, zachte achtergrondkoortjes in combinatie met gesproken Latijn, klassieke gitaarsolo’s tot stevige compromisloze doom, death en blackmetal inclusief getormenteerde grunts.
Tekstueel is de plaat trouwens gebaseerd op Dantes Inferno wat met de waanzinnige muziek een perfecte symbiose vormt.
‘ Canto III’ is zo een zeer duistere, atmosferische plaat geworden met een prominente rol voor toetsenist Pedro Caballero-Clemente. De zes nummers zijn vakkundig opgebouwd en wisselen ingetogen, melodieuze en donkere passages af met furieuze gedeeltes en geven pas na meerdere luisterbeurten al hun schoonheid prijs.
Het is duidelijk dat Anathema, My Dying Bride en Paradise Lost er met deze doomdeathformatie een stevige concurrent op hun eiland moeten tolereren.
De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van logge, slepende ritmes , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica, sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.
Kodaline is een Iers jong kwartet en brengt een reeks sfeervolle , broeierige melodieuze popsongs . Toegegeven soms klinkt het ietwat te episch of te overdreven , maar nummers als “Love like this” en “High hopes” zitten knap in elkaar.
Kodaline dringt zich op en probeert in de toekomst een plaatsje te bemachtigen tussen U2 – Coldplay en verderop Snow Patrol , Elbow en Travis . Dit bandje heeft alvast een puik plaatje uit !
Een happy return noteren we van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand rond Alex Kapranos, 4 jaar na de laatste ‘Tonight’ . De postpunkers waren tien jaar terug één van de hipste bands en brachten vrolijke , aanstekelijke, springerige popsongs die jou het Afrekeninsgsavondje bij uitstek bezorgden .
Na de welverdiende time-out horen we vooral bij de eerste nummers “Right action”, “Evil eye”, “Love illumination” diezelfde aanstekelijke , dansbare, springerige popgroove . Daarna houdt het optimistische gezelschap het eerder op goed rakende en sfeervolle poprock. Tussenin hebben we nog het snedige “Bullet” . De toevoeging van keys en blazers zorgen voor wat meer psychedelica en bieden een bredere kijk op het genre.
Franz Ferdinand staat garant voor leuk entertainment en toegankelijk fris, opwindend, ontspannend materiaal !
Waxahatchee draait rond de Amerikaanse sing/songschrijfster Kate Crutchfield , die met haar dromerige lichthese vocals schone , subtiele, gruizige , grillige pop tot een sfeervol , rakend gevoelig geheel brengt . We horen invloeden van Cat Power, Liz Phair , de zusjes Deal van The Breeders en de dames van Sleater-Kinney. Dit is emotievol gitaarmateriaal , met een ruwer randje en lofi-bries waar nodig . De songs zijn direct, eerlijk , hebben een intiem, charmant kantje of kunnen rauwer, feller zijn. Fijn plaatje alvast!
Al meer dan 20 jaar maakt Monster Magnet struise spierballenrock. ‘Last Patrol’ is hun tiende album en de heren zijn het duidelijk nog niet verleerd. Met de titelsong hebben ze trouwens een flink uit de kluiten gewassen klassieker in elkaar geworsteld, het is een forse lap stonerrock die het beste van Monster Magnet in zich draagt. Ook “End of Time” is zo een stevig hongerig monster van boven de 7 minuten waarin de gitaren hartig uit de bochten scheuren.
Monster Magnet hun vuige rock klinkt nog altijd niet drugsvrij, er komen nogal wat psychedelische LSD trips de kop opsteken (“Three Kingfishers”) en de splijtende riffs vliegen als vanouds in het rond. Bovendien is opperhoofd Davy Wyndorf hier bijzonder goed op dreef, hij zingt beter dan ooit, of het nu hard en luid dan wel ingetogen moet gaan. “The Duke of Supernature” is zo een pareltje waarin akoestische gitaren samen met Wyndorf’s vocals de song naar hogere sferen brengen. Wyndorf spuwt het er elders dan weer gortig uit op de “Strobe light beatdown”, een song die Iggy and The Stooges vergeten zijn te schrijven.
Er zit geen sleet op de Monster Magnet formule, deze ‘Last Patrol’ behoort wat ons betreft tot hun betere werk. Qua sound misschien weinig nieuws onder de zon, maar de fans hebben hier een vette kluif aan.
De in LA residerende jonge dame Julia Holter heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ . Ze is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers.
We horen een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment . Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool, saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
We worden ondergedompeld in twee muzikale werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell, Kate Bush en Joanna Newsom , aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen .
Julia Holter houdt van klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes. Een druilerige schoonheid noteren we door songs als “World” , “Horns surrounding me” , “He’s running thru my eyes” en de twee “Maxim’s” nummers .
Nederlands 
Français 
