Het nieuwe recept van White Lies : ruimtereiziger op de cover, aanzwellende strijkers, pompeuze synths, Night of The Proms, hoogdravende zang, Pet Shop Boys, plastieken eighties gitaartjes, Susan Boyle, weidse gebaren, kerstlichtjes in de aanslag, meezingbare A-Ha refreintjes,…
Nochtans vonden wij hun debuut ‘To lose my life’ uit 2009 een vrij treffelijke plaat, maar dit hier is om eczema van te krijgen. Mogen ze er mee de ruimte in vliegen om nooit meer terug te komen.
White Lies heeft met deze drol twee keer de AB uitverkocht, op 29 en 30/11. Het wordt het weekend van de wansmaak. Er is toch nog troostend nieuws voor de sukkelaars die geen kaartje konden bemachtigen : The Backstreet Boys komen naar het Sportpaleis.
Twee Australiërs die een bezwerende, uiterst genietbare, dansbare trip brengen van songs die nauw leunen aan de Britse ‘Madchester’ rave scene , poppsychedelica , punkfunk en elektronische dansmuziek . “The throw”, “Four” en “Exercise” zetten alvast de dansmoves in. Jagwar ma zit ergens tussen Stone Roses, Primal Scream , The Rapture , The Music , Happy Mondays en Caribou in . “Let her go” en “Man I need” zijn zo geplukt uit die nineties stal .
We houden wel van dit jong duo , die een British revival op poten zetten met een reeks aantrekkelijke, aanstekelijke, dromerige groovende songs . Fijne plaat!
Palms is een nieuw project gevormd door leden van Isis (bassist Jeff Caxide – drummer Aaron Harris – gitarist Bryant Clifford Meyer) en Chino Moreno van Deftones. Je kan er zeker niet omheen dat dit een kruisbestuiving is van Isis en Deftones door de bezwerende, slepende ritmes en de opzwellende , breed uitwaaierende partijen die hun donkere postrock – postmetal sieren.
De zes songs zijn mooi uitgediept en hebben een broeierige spanning en intensiteit. Elk van de leden levert zijn bijdrage om zo’n werkstukken te realiseren, gedragen door die kenmerkende dromerige kreunzang van Moreno . Het zijn eerder sfeervolle nummers, waarbij de eerste wat meer dreiging hebben en de andere grimmige soundscapes laten horen. Af en toe druipt er wat elektronica door in de sound , maar dat hadden we ook al bij beide bands .
Voor wie het opdoeken van Isis nog niet echt verteerd heeft , heeft met dit project een handig alternatief om de rouw te verwerken !
De groepsnaam Splashh luidt het al deels in … Dit gezelschap brengt dromerige, zorgeloze, zoetsappige zelfs zomers indiepop . Splashh is een Brits/Australisch/Nieuw-Zeelands kwartet die heel wat indie invloeden samenbrengt in een broeierig aanstekelijke sound .
De songs zijn inwisselbaar , maar klinken goed en ontspannend . Je komt hier wat uit op vroegere bands als The Chills, The Clean en verder 90s Ride en My Bloody Valentine. Songs als “Headspins” en “Washed up” krijgen een noise injectie toegediend van grungepop , die we hoorden van The Breeders. Verder liggen ze in het verlengde van een Beach Fossils en Wavves. Op relaxte wijze gaan we door het songmateriaal! Leuk plaatje.
Het Amerikaanse Disappears uit Chicago heeft al een paar cd’s uit en kwam in de picture met hun garagerock’n’rollende shoewave toen Steve Shelley van Sonic Youth plaats nam achter de drumkit .
De band rond Brian Case (ex The Ponys) zweert de invloeden van shoewave en krautrockritmes zeer zeker niet af op de recente plaat . Ze klinkt donkerder . Een aanhoudende spanning en dreiging hangt in de donkere , slepende songs, die intrigeren door de repetitieve ritmiek . Een vreemd amalgaan van postpunk, gothic rock, no wave , industrial en shoewave, gekenmerkt van monotone zangpartijen . “Ultra” , “Elite typical” en “New house” zijn lang uitgesponnen en uitgediept, ze zijn grimmig , rusteloos , uitdagend en doen op die manier ergens The Fall , The Chills , Pale saints , Theatre of hate , Swans en Einstürzende Neubauten opborrelen . Er valt dus heel wat moois te rapen op de plaat!
Eerder dit jaar had Future of The Left, het eigenzinnige combo dat destijds uit de restanten van het al even dwarse en ongeëvenaarde MC Lusky is opgetrokken, al een aardige teaser uitgestuurd met de pittige EP ‘Love songs for our husbands’.
Nu is daar het nieuwe compromisloze album en dat is nog een stuk straffer, een welgemikt schot in de roos.
Een geïnspireerde en zeer snedige Andrew Falkous staat de ganse tijd op scherp en levert een set gepeperde en roodgloeiende songs af met agressieve gitaren die door de muren harken en loodzware bassen die voor een heftige dreun op uw bakkes zorgen. Zet daarbovenop de frontale vocals van Falkous, een tomeloze punk attitude, een set accurate songs en flarden spitse humor, en je hebt een bom van een plaat die zijn gelijke niet kent.
De sublieme en kurkdroge openingstrack “Bread, chees, bow and arrow” doet ons aan het weergaloze Shellac denken, de song gaat tot op het bot en is de inzet van een even intens als fenomenaal album dat uitblinkt in originaliteit en spitsvondigheid. Future of The Left lijkt uit dertien hoeken tegelijkertijd te komen, het is punk met weerhaken (“Donny of the decks”), hardcore zonder oogkleppen (“The real meaning of Christmas”, “Things to say to friendly policemen”), indie met een hoek af (“How to spot a record company”, “She gets past around at parties”) of pop met ongekende eindbestemming (“French Lessons”, “Why aren’t I going to hell”).
Formidabele tegendraadse muziek zoals ook Fugazi, At The Drive In, Therapy?, Art Brut, Wire, Pissed Jeans, Big Black en The Jesus Lizard plegen te maken op hun beste momenten.
Een plaat die nog explosiever is dan een legertje zelfmoordterroristen die zich verzameld hebben aan de voet van een op uitbarsten staande vulkaan.
Omdat om onbegrijpelijke redenen de nieuwe van The Drones in Europa straal genegeerd werd zijn wij nu pas van het bestaan van deze ruwe parel op de hoogte. Schande.
Enig opzoekwerk leert ons dat de plaat al in maart werd gereleased, maar geen spoor ervan bij NME, Pitchfork, Uncut, Oor, Mojo of waar dan ook. Hoe kan zo iets ?
De Australische pers en ook het Amerikaanse toonaangevende Rolling Stone waren blijkbaar wel tijdig bij de pinken, ginder botsen we op alleen maar op lovende recensies. En terecht, godverdomme.
Het was al van 2008 geleden dat de Australiërs met ‘Havilah’ hun laatste wapenfeit leverden. Tussendoor is de kwetsbare frontman Gareth Liddiard nog wat dieper in zijn eigen ziel gaan graven op de akoestische soloplaat ‘Strange Tourist’, een weinig hapklare brok therapie voor getormenteerde zielen.
Vijf jaar zaten we dus al op ‘I See Seaweed’ te wachten, maar deze duistere en geestdriftige hap ongetemde melancholie is verdomme het wachten waard.
‘I See Seewead’ is een typische knarsende en bijtende Drones plaat geworden die even diep kerft en kruisigt en als de ongeslepen diamantjes ‘Wait long by the river and the bodies of your enemies will float by’ en ‘Gala Mill’. De groep huist terug binnen die karakteristieke en ongrijpbare Australische woestijnsound van The Birthday Party, The Scientists, Beasts of Bourbon, Crime and the City Solution en Nick Cave & The Bad Seeds. De plaat snijdt zo diep dat het bloed hardnekkig dagenlang aan de vingers blijft kleven.
Liddiard legt al meteen zijn getekende ziel bloot in de desolate en beklijvende titelsong. De geest van Nick Cave waart rond in het aangrijpende “How to see trough fog” en het emotionele “They’ll kill you” en wordt er overmand door korzelige Crazy Horse gitaren. “A moat you can stand in“ is een ziedende brok razernij waarin Liddiard briest als een opgejaagde hyena en “The Grey Leader” is een ballad die door Pearl Jam kon zijn gemaakt na een aanranding door een stel uitgehongerde alligators. Even beangstigend als indrukwekkend is “Laika”, een homp nakend onheil die zich naar een orkestrale apocalyps toe werkt. De sensitieve en sinistere afsluiter “Wy write a letter that you’ll never sent” is eigenlijk een wondermooie kerstsong, maar dan eentje om af te spelen in Satan’s optrekje, nabij de gezellige warmte van het vagevuur.
Gruwelijk mooie plaat.
Een boeiend concept biedt het duo door de opbouw, de bezwerende groove, de donkere duistere sounds en de onverwachtse wendingen.
Tja , hier ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen en songs als “Home recording” , “Made to stray” en “So many times, so many ways” overtuigen sterk.
Mount Kimbie creëert ruimte voor fijne achtergrondmuziek!
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’ binnen de Engelse dance . De Londense electrotechneuten spelen (radiovriendelijke) clubdance , met een poppy insteek en aanstekelijke , loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is.
Een rits artiesten staan in voor de vocals . Het zorgt ervoor dat deze clubsound mooie bruggen slaat en breder , kleurrijker is, o.m. hebben we sterke songs als “Latch” met Sam Smith, “White Noise” (ft AlunaGeorge) , “Defeated no more” (ft Edward Macfarlane) , “You & me” (ft Eliza Doolittle) , “January” ( met Jamie Woon) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en “Help me lose my mind” met het beloftevolle London Grammar . En met nummers als “Stimulation”, “Voices”, “Grab her!” kun je je volledig laten gaan . After parties zijn dan welkom op de bijhorende remixes …
Deze twee hebben een schot in de roos en brengen de clubdance iets dichter bij de popscene . Overtuigend debuut!
Het Canadese Hooded Fang houdt ervan om hun plaatwerk kort te houden. Op deze derde cd hebben we acht aantrekkelijke song. De plaat heeft een begin- en een eindtune van elk een dertigtal seconden . Het kwartet brengt frisse, aanstekelijke, broeierige, fijne garagepoprockende songs met een‘60-sixties tintje door de roffelende , hitsende, lieflijke ritmes , de scherpe, rauwe gitaren met verrassende breaks, en ondersteund van keys .
In z’n totaliteit valt er heel wat afwisseling te noteren . Op die manier hebben we heel wat boeiends als we naar songs als “Graves”, “Ode to Subterrania” , “Trasher” en “Neverminding” luisteren , die elk een andere invalshoek binnen het rockconcept benaderen .
Hooded Fang is een bandje vol optimisme en positive vibes , die een vurige intensiteit aan de dag leggen en het rockhart op de juiste plaats hebben, ergens in de voetsporen van Black Lips, Surfer Blood , Howler en Thee oh sees.
We zagen de twee rockchicks van Deap Vally afgelopen zomer op Pukkelpop en waren duidelijk overtuigd van hun opwindende rock’n’roll. Het meidenduo Lindsey Troy (zangeres/gitariste) en drumster Julie Edwards uit LA bieden een rits rauwe, broeierige rocksongs die probleemloos kunnen gelinkt worden aan het werk van The White Stripes , The Kills , Band Of Skulls, Black Box Revelation en Black Keys ; natuurlijk is Jack White in hoogsteigen persoon in het geheugen gegrift.
Deap Vally rockt , zuigt, bijt vocaal van zich af , zorgt voor voldoende tempowisselingen en geeft (adem) ruimte aan bluesy dampende , snedige gitaarlicks en hitsende drums .
Toegegeven, nieuw en verrassend is het niet, maar deze boze chicks doen het testosterongehalte de hoogte inschieten met songs als “Gonna make my own money” en “Lies”.
Het tweede deel van de plaat is wat meer bezwerend en subtieler met nummers als “Raw material”, “Six feet under” en de daarop volgende “Spiritual”, een acapella bluesy rocker .
Algemeen hebben die jonge rockende dames ons nieuwsgierig gemaakt en raken ons met een sterk debuut!
Het voordeel van instrumentale post-metal is dat je geen schreeuwerige zanger hebt die de zware gitaren, de forse riffs en de gelaagde songstructuren komt verstoren met ergerlijke grunts of misplaatst metal gegrom. Natuurlijk moet de muziek op zich dan wel sterk en potig genoeg zijn om er een ganse plaat de spanning en de drive te kunnen inhouden. Een opgave waar Pelican wederom met verve in geslaagd is.
Tussen de loden riffs in wordt er voldoende ademruimte gehouden voor fijngevoelige soundscapes. ‘Forever Becoming’ is een plaat die tegelijkertijd heavy en sensitief is, gitaren schakelen moeiteloos over van geraffineerd naar heftig en weer terug.
Het is al door meerdere bands gedaan, maar Pelican lijkt toch één van de meest behendige beoefenaars van het genre. Hun songs, 8 doorwinterde lappen post-metal in dit geval, staan als een huis.
Nederlands 
Français 
