Als we even terugblikken naar hun debuut van drie jaar terug omschreven we het Londense duo Robbie Furze en Milo Cordell als een ‘real big pink’ , een band met groeipotentieel met aanstekelijke singles “Dominos”, “Too young to love” en “Velvet”. ‘A brief history of love’ was inderdaad een debuutplaat om U tegen te zeggen …broeierig, intens meeslepende shoegazepop, goed in elkaar gestoken beheerste popsongs, met gedoseerde industriële beats en gevatte galmende wave; de eighties wave, de indiewave van de jaren ‘90 en de psychedelische retrotrips vlogen om de oren; en dat betekent dat namen als Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Spacemen 3, Curve, BRMC en de huidige rits Horrors meets Black Angels de referenties vormen.
Die volgende cd is minder spraakmakend , vooral de tweede helft van de cd valt in elkaar en de spannende bedrevenheid en intensiteit is beduidend minder . Gladgestreken zweverige, melige nummers met zwaar aangezette partijen en bombast, die echter minder prikkelen en dus blijven dobberen.
Hun bombastische wavepop met elektronische ritmes weet te raken in het eerst deel van de cd met “Stay gold”, “Hit the ground (Superman)” , “The palace”, “1313” , “Rubbernecking” en het afsluitend sfeervolle “77” . Graag hadden we alvast meer van dit gekregen.
The Big Pink heeft zich niet echt kunnen onderscheiden & is dus niet ‘the next real (big) thing’ zoals we dachten …
In haar ‘pop noir’ creëert Soap & Skin een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; die baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
De Oostenrijkse Anja Plasch combineert als geen ander de treurnis met stemmige klanken , die diep kunnen gaan . De songs zijn breekbaar, sfeervol , gevoelig , pakkend als dreigend en heftig. Elektronica , industrial , laptopgeluiden van donkere soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats vullen aan en zorgen voor meer afwisseling dan haar debuut. Haar ensemble komt aandraven met violen, cello, trompet en contrabas . Haar zus neemt ook de rol aan van backing vocaliste.
Ze haalt straf uit met de melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, waaronder “Vater” , een song over de dood van haar vader, “Desireless’ cover “Voyage voyage”, “Big hands nail down” en de “Boat turns toward the port”.
Gevoeligheid en emotionaliteit worden letterlijk gekruisigd aan angst en kwelling !
Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant, heerlijk geluid !
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.
Charlotte dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin , had eerder al ‘5:55’ (2006) en ‘IRM’ (2009) uit , platen die zich manifesteren binnen de electro/trippende pop; prikkelende en spannende vindingrijke melodieën, die een brede instrumentatie aankunnen , een sfeervolle, dromerige aanpak hebben en gedragen worden door haar warme, sensuele, zwoele, licht zweverige ‘crooner’ fluisterstem.
Van de actrice/zangeres verscheen nu ‘Stage Whisper’ die een studio en een live gedeelte bevatten . De eerste 8 songs zijn studiomateriaal en worden aan zien als restanten die ‘IRM’ aanvullen. “Terrible angels” lijkt zo geplukt van Goldfrapp , “Paradisco” en “All the rain” hebben slepende , repetitieve, trippende beats, en tot slot smelten we voor de zalvende en loungy poppy melodieën van “Anna” en “Got to let go” (met Charlie Fink van Noah & The Whale ). Verder vullen “Out of touch” met Connan Mockasin en “Memoir” met Conor J. O’Brien van Villagers aan.
Het livegedeelte is van de ‘IRM’ worldtour en hier horen we geslaagde versies van songs, die mooi uitgewerkt zijn , verrassende wendingen ondergaan , en innemend als grillig kunnen zijn. “Just like a woman” (van Dylan) en “The songs that we sing” zijn alvast hoogtepunten op de live plaat. Een snedige “Trick pony” trekt een dikke streep onder de overtuigende plaat.
Momenteel is ze ‘on tour’ met Mockasin , en samen dompelen ze het materiaal in een droomconcept …
Debuut van een Hollandse indie groep, afkomstig uit Friesland. Opereerde voorheen als Monstertux. Ze zijn sterk beïnvloed door Placebo, dEUS en The Beatles. De meeste nummers op dit album zijn echte luisterliedjes en gaan over verlies, over onzekerheden en het overleven in een maatschappij, waarin niks meer zeker is, en steeds vlugger evolueert.
Sterkste songs op dit album zijn : “Preferences”, “Out of this”, “Fascinating places” en “What a girl
Sterke punten : goeie zangpartijen, fijne melodielijnen en soms stevig gitaarwerk
Conclusie : een geslaagd album dat bij ieder luistermoment blijft groeien
Zorita is een Nederlandse band en finalist van de Grote Prijs Nederland en van de Amsterdamse Popprijs. ‘Amor Y Muerte’ is hun debuutalbum.
Kenmerkend voor deze plaat zijn de gipsy invloeden, een mengelmoes van Les Negresses Vertes, Manu Chao, de rauwheid van een Tom Waits in een minder experimentele fase, en een snuifje Leonard Cohen. Een tamelijk uniek geluid dus. Leadzanger is Carlos Zorita Diaz en is van Spaans-Belgische afkomst.
Beste nummers zijn “Weeping Willow”, “Close to you” (met zangeres Queax Queax Jones) en het laatste nummer “l’Adieu”. ( in tegenstelling tot de rest van de plaat in het Frans gezongen, wat de zanger eigenlijk meer zou moeten doen) … Allemaal sfeervolle zachte nummers met als achtergrond violen en accordeon.
Een goeie plaat dus, alhoewel voor de uptempo nummers een iets ruigere aanpak gewenst was.
Het is al bijna een decennium dat onze muziekhelden van de Pixies nieuw werk uitbrachten. Gelukkig is er frontman Black Francis die onder zijn artiestennaam met de regelmaat van de klok zorgt voor verse releases. Zo brengt hij nu ‘Live At Melkweg’ uit, een registratie van een optreden in de Amsterdamse muziektempel De Melkweg dat plaatsvond op 24 maart 2001. Dit concert was er net na het uitbrengen van ‘Dog in the Sand’, een plaat waar Frank Black duidelijk opteerde voor klassieke rock ‘n’ roll.
In ieder geval, ‘Live At Melkweg’ is een mooie combinatie van klassiek Pixies-werk (“Gouge Away”, “Monkey Gone To Heaven”, “Mr. Grieves” en “Where Is My Mind?”) en nummers uit het omvangrijke oeuvre van Frank Black And The Catholics en toont zo de muzikale evolutie van een invloedrijke zanger.
‘Live At Melkweg’ is dus zeker de moeite waard en blijkt bovendien de prelude van de ‘definitieve’ Frank Black & The Catholics cd-box die later in 2012 op de wereld wordt losgelaten.
Een wervelend debuut is dit toch wel van het vurige Britse kwartet Turbowolf uit Bristol die hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys, speelt en ons nét dat ietsje meer biedt. We tuimelen hier in 70s stonerrock/psychedelica; een ruig goedje, uitermate beheerst, dat niet vies is van Zodiac Mindwarp (& the love reaction), White Zombie en het linkt aan Hawkwind , Monster Magnet en Kyuss.
Naast stevige openers “Introduction” en “Ancient snake” , de krachtige intensiteit van “Seven severed heads”, “Bag o’bones” en “Read & white” en de punkrocker “Things could be good again” komen ze voor de dag met boeiende broeierige rockers als “The big cut”, “Son” en “All the trees” die durven te exploderen.
Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijn rockende brij van! Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en brengt straf spul!
Het Amerikaanse duo Derek Miller – Alexis Krauss is toe aan hun tweede cd, ‘Reign of Terror’. Een plaat die kan knetteren, rocken of zo zoet als honing is . De band versmelt op die manier electro , rock , shoegaze en bubblegumpop. Miller had een hardcore achtergrond en Alexis Krauss klinkt even poppy als Katie White van de Ting Tings . Ze steekt alvast voldoende variatie in haar vocals.
Het duo kan als vanouds sterk uithalen ; openers “Demons”, shoegazepop op z’n Suzi Quatro’s , “Road to hell” en “True shred guitar” lijken wel songs geplukt van hun debuut ‘Treats’. “Crush” en “End of the line” bouwen meer op . Een compromisloze sound van schurende keys, en noisy , militante, gruizige gitaren. Vlijmscherp dus !
Het duo gaat wel gepolijster te werk dan het overstuurde ‘Treats’ , minder stoorzenders , en neemt gas terug. Ze trekken de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song; “Born to lose”, “Comeback kid”, “You lost me” en “Leader of the pack” .zijn toegankelijk en lieflijker.
… Sleigh Bells tekent voor gespierde , verschroeiende electrorock en sprankelende , dromerige pop met pittige teksten !
Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod … Indiepop met een elektronisch randje en folkpop.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje. De ‘artyfarty’ synthpop van de jaren ’80 klinkt goed door . Geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Human League, Siouxie Sioux en Annie Lennox en The Art Of Noise zijn ons niet vreemd! Ook heeft hun sfeervolle, dromerige, broeierige muziek een link met Stereolab , Bel Canto en Air.
Aantrekkelijk en toegankelijk materiaal dus van een opkomende band, die met “Sidewalk safari”, “Wrong opinion” , “Ghost tonight” en “Met before” een handvol overtuigende songs hebben .
Sinead O’Connor is op haar optredens meer relativerend , berustend , goedgemutst , goedlachs en haar sets hebben een portie nonchalance en laconieke invallen. Er is geen sprake meer van grilligheid of perfectionisme zoals in een vorig decennia met ‘The lion & the cobra’ en ‘I do no want what I haven’t got’.
Ze hield er een hectisch privé leven op na de laatste jaren, een huwelijk dat na het ‘ja’ woord al onmiddellijk op de klippen liep, een zelfmoordpoging , een psychiatrische opname door wisselvallige stemmingen , problemen met één van de kinderen , ….
Muzikaal dan kunnen we spreken van een aardige return , met aantrekkelijke popsongs, aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen . Live durft ze soms onvast te klinken, in die zin een lichthese stem, die de hemels indringende, emotievolle zang doorprikt. Maar deze zaken terzijde, overtuigt ze sterk met sfeervolle opbouwende songs als “4th & vine”, “Old lady”, “Take off the shoes,” en ”The wolf is getting married”. En zoals vanouds horen we ook een paar beklijvende nummers, “Reason with me”, “Very far from home” en “V.I.P.”.
Fijne innemende, emotievolle poppy plaat die ook 1 cover bevat , het opbouwend rockende “Queen of Denmark. Sinead O’Connor weet nog steeds te raken …
Nederlands 
Français 
