Uit Leeds zijn ze afkomstig en ze brengen een overdonderend energieke sound van posthardcore en screamos; af en toe wordt wat gas teruggenomen en schuilt er een catchy, fijner, intenser en broeierig geluid als op “Night of the living” en het afsluitende “Everything dipped in gold”.
Tom Hudson port z’n kompanen aan en deelt rake klappen uit in die explosieve sound , strak, hard, krachtig en meedogenloos . Jawel, grommende gitaren, felle rukwinden en exploderende, razende tempowisselingen . Beestig goed wat het kwartet allemaal doet op openers “V.E.N.O.M.” en “Wolf hand” , bagagedragers van de muzikale tornado en bulldozersound van PABH , die het midden houdt van At the drive-in , Blood Brothers en Black Sabbath .
Tien jaar na zijn laatste studio album ‘Hocus Pocus’ nam de Ierse Belg Perry Rose de tijd te werken aan nieuwe composities en deze te verfijnen . En het resultaat mag er zijn, want het zijn goed gearrangeerde composities die een ‘positive vibe’ uitstralen , een poppy en radiovriendelijk geluid die de Ierse roots niet ontkennen of verstoppen van de sing/songwriter. De songs zijn gevarieerd en balanceren tussen speelsheid en intimiteit. Door de jaren zijn ze in hun pure vorm uitgeprobeerd en krijgen nu door producer Didier Dessers een voller en kleurrijker geluid . Mooie melodieën , die breed en wijd kunnen gearrangeerd zijn, maar hun eerlijkheid niet verliezen . ‘Pur sang’ dus … Geniet alvast van deze come-back met twaalf aanstekelijke, integere, emotievolle songs .
Man met twee nationaliteiten brengt op gezwinde wijze een mix van culturen samen. Merdan Taplak heeft z’n muzikale ervaring als DJ op fuiven en festivals samengebundeld in een zwierige groovende dancepopplaat . Balkan, dubstep, breakbeats, wave en trippop sijpelen door . De songs zitten goed in elkaar; het album is gewoonweg straf en werkt aanstekelijk op de dansspieren. Fun-da-mental, Asian dub foundation, The Avalanches en een rits Balkanpop bands zijn maar een reeks artists die ons voor de ogen flitsen als we de plaat horen . Gastvocalisten behouden hun eigen identiteit in de culturele ‘crossroad’ van Taplak. Op die manier horen we de variatie op “Join the circle” (ft Fat Jon), “Chosen ones” (ft Princess Superstar), “All out” (ft Kraantje Pappie & Wenki) , een slepende dubgroove op “Nice to be a girl” (ft Eline Mabilde), waarop wat gas wordt teruggenomen, en “Une affaire a Istanbul” (ft Sanseverino) , die het Franse chanson mengt. Tot slot is er de titelsong met de Glimmers. En de ‘party peoples’ onder ons komen nog meer aan hun trekken met “Booty trap”, “Goofy groove” en “Hasret”. Om maar te zeggen, Merdan Taplak is ‘hot’ , en op plaat klinkt hij ‘hottest’ door al die verschillende invloeden op ingenieuze, boeiende en dansbare wijze samen te brengen.
Een plaatje dat ons vorig jaar was ontglipt , maar gelukkig terug boven water is gekomen is het muzikale project van zanger/gitarist Dan Boeckner van Wolf Parade met z’n vrouw Alexei Perry, het Canadese Handsome Furs, die nu eigenlijk als een volwaardige act kan en beschouwd worden. Op de vorige cd in 2009 ‘Face Control’ hoorden we van het duo snedige, weerbarstige, strakke en hoekige rock’n’roll en pop, opgejaagd door een ‘80’s electro dreunende drumcomputer en gedragen door een declamerende zang , wat hen aan de Kills deed leunen.
Een forse krachtige hap electropop geeft nu de doorslag, met krautrock, industrial , shoegaze en wave invloeden .
Handsome Furs is een goed gelukte retroband met synthesizers , niet vies van een fris, aanstekelijk, toegankelijk geluid als op “Memorioes of the future”, “Serve the people” en “Cheap music” . Het lang uitgesponnen “No feelings” brengt de verschillende stijlen samen tot een mooie evenwichtig song .
Een plaatje alleen om de hoes al het beluisteren en … bekijken waard!
De nieuwe Howlin Rain lijkt gemaakt voor wie van tijd tot tijd al eens met een joekel van een joint tussen de tanden kan genieten van oude platen van Deep Purple, Humble Pie, Free, Little Feat, Janis Joplin en ja, zelfs Pink Floyd en Santana. Retro als de pest, maar met bijzonder veel flow, allure en klasse.
Howlin Rain is het geesteskind van Ethan Miller die in een vorig leven in Comets On Fire zat, ook zo een band waarbij een ferm uit de kluiten gewassen portie wiet u een eind op weg hielp om in de sfeer van hun platen te komen. Comets On Fire begaf zich iets meer in het alternatieve circuit en het ging er allemaal nog iets gekker, uitzinniger en psychedelischer aan toe, bij Howlin Rain zitten we meer in het straatje van de classic rock met een scheut onvervalste soul.
‘The Russian Wilds’ is iets cleaner dan de vorige Howlin Rain platen, en dat is op zijn minst verrassend, temeer daar we weten dat Isaiah Mitchell, gitarist van het wilde oerstoner combo Earthless, de band is komen vervoegen. Beide heren hebben zich dus qua vettige stonerrock en psychedelische uitspattingen weten in te houden, maar niet qua typische lange seventies uithalen en zijsprongen.
En zijsprongen, die zijn er genoeg, zo transformeert “Phantom in the valley” halverwege plotsklaps in een waar latino feestje, voor ons het perfecte sein om een Tequila Sunrise uit te schenken. Elders staat de groep volledig in de geest van begin jaren zeventig te musiceren en tovert Ethan Miller om beurten zijn beste seventies hard rock- en soulvocalen uit zijn strot. De ene keer klinkt hij als Ian Gillan, de andere keer als Curtis Mayfield. Het instrumentarium is nogal uitgebreid, de songs zijn niet zelden melodieus en dromerig, de gitaren vloeien meer dan dat ze scheuren, de keyboards zorgen voor een funky en soms zelfs jazzy toets. Dit alles zorgt voor een gevarieerd, harmonieus en muzikaal bijzonder sterk album met een schaamteloos retro gevoel.
Nu The Black Crowes er nog maar eens de brui een gegeven hebben, kunnen we het hier wel mee stellen.
De Duitsers van Blackmail zijn al sinds 1997 muzikaal actief en bouwden in die periode een steviggevuld cv op. Desondanks is deze band in onze contreien nog niet echt bekend en net met dat gegeven wil men resoluut komaf mee maken. Enkele personeelswissels (ondermeer een nieuwe zanger) en deze nieuwe plaat (hun zevende al) moeten daarvoor zorgen. Of het hen gaat lukken, weten we niet maar het is alleszins duidelijk dat ‘Anima Now’ een zeer toegankelijk album is geworden.
Deze schijf telt dertien nummers die qua genre zeer afwisselend zijn. Blackmail kun je namelijk in zowel een indie-, progressief als alternatief rockvakje plaatsen. Op sommige tracks komen de Duisters stevig rockend uit de hoek, op andere nummers toont men een meer ingetogen en melancholische kant.
Alle composities zijn echter zeer cathy en luisteren lekker mee. Blackmail doet zo bij momenten denken aan grote voorbeelden als Green Day, Deus, Das Pop, REM, Kashmir en Placebo. Let wel: slechts sporadisch halen ze ook echt het niveau van deze topbands (wat uiteraard geen schande is) maar toch is ‘Anima Now’ een leuke plaat en een fraai visitekaartje van een stel prima muzikanten.
Voor meer info: surf naar www.blackmail.de of www.facebook.com/thisisblackmail
Sweet Coffee aka Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx zitten terug samen in de studio, werkend aan een nieuwe longplayer, ‘Our Moods’, dat einde 2012 wordt verwacht. Deze plaat wordt een gevoelsplaat waarbij ze volledig hun ding doen in de studio, los van alle formats, het pad van commercie verlatend en volledig binnen eigen beheer.
Hun nieuwe single “My Moon” is al op iTunes verkrijgbaar. UK-zangeres Jackie Jones, vocaliste bij de singles “Where Do We Go” en “Survive” van het vorige album ‘Face To Face’, leende opnieuw haar jazzy soulstem voor dit lekker moody nummer dat momenteel ook al airplay krijgt op Stubru. Meteen kijken we ook al uit naar ander werk dat op de plaat zal verschijnen. Hebben ze definitief de dancescene verlaten of zullen ze het toch niet kunnen laten om ook dansbare tracks op ons los te laten? Download “My Moon” via onderstaande link: iTunes – Music – Sweet Coffee – My Moon (New Single)
… Omdat ze er zin in hebben en het bloed kruipt waar het niet gaan kan … Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Een wereld die hard is en meedogenloos en het individu zowel voortrekt als laat verrekken. De rauwe onverbloemde realiteit, scherp en compromisloos met de maturiteit van heren die weten wat er te koop is. Met de tomeloze energie van een groep die nog niks aan relevantie heeft ingeboet.
Aroma di Amore heeft met ‘Samizdat’ opnieuw een soundtrack gemaakt voorde huidige tijdsgeest met een Elvis Peeters als een van de beste tekstschrijvers uit het Nederlands taalgebied.
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele Belgische bands. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde in binnen- en buitenland. Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Live werd en wordt de band geapprecieerd omwille van hun energieke en gedreven optredens.
Tracklisting Features
01 Schoenen, 02 Stront, 03 Hunker, 04 Nu We Allemaal Alleen Zijn, 05 Het Land Is Moe ,
06 Kom Terug, 07 Winst / Verlies, 08 Lucifer 09 Hoor Hoe Weent Mijn Ziel
10 Nu We Allemaal Bijeen Zijn, 11 Het Is Mijn Ik
OnderStroom Records
www.onderstroomrecords.net
www.aromadiamore.be
Niet bepaald simpel om een waardige opvolger te maken voor het bruisende ‘Baby darling doll face honey’ van 2009, maar Band Of Skulls zijn er wel in geslaagd. Nadat we een portie nieuwe songs hadden gekregen bij hun geslaagde doortocht in de Bota eind vorig jaar, waren we er eigenlijk al gerust in, de band had onze honger naar het nieuwe werk met een potig concertje sterk aangewakkerd.
Opener “Sweet sour” is al meteen een lel van een binnenkomer en ook “The devil takes care of his own”, “Lies” en zeker “You’re not pretty but you got it going on” zijn ferme catchy rockbeestjes.
Natuurlijk zijn The White Stripes wederom niet ver af, maar Band Of Skulls bieden hier genoeg lekkers om uit hun schaduw te treden. Bovendien wordt er al eens met glans wat gas teruggenomen. “Lay my head down” is een beetje een ongewone ballad voor hun doen, maar wel knap. Ook op “Navigate”, de dromerige folksong “Hometowns” en het ijle “Close to nowhere” wordt het gaspedaal nagenoeg onberoerd gelaten.
Knap plaatje, waarop Band Of Skulls zich van twee kanten laat bewonderen, nu eens vettig rockend, dan weer ingetogen en gevoelig.
Vorig jaar waren we al onder de indruk van de rammelende punkpopknallers van Cloud Nothings van Dylan Baldi uit Cleveland : een compromisloos, ‘back to basics’ geluid, onbevangen, speels, strak en melodieus . En het jonge , dynamische collectief zorgen in de sound voor voldoende variatie.
Ze klopten nu aan bij Steve Albini; eigenlijk kon of mocht die niet ontbreken op de opvolger ‘Attack on memory’. We horen acht bedreven , broeierige songs , die intens, spannend zijn en durven te exploderen .
Qua stijl trekt het kwartet de sound meer open en valt er meer diepgang te noteren. Ze integreren hun rammelende punkpop met postpunk, , indiepop, noiserock , emo en psychedelica . Op die manier word je volledig meegezogen op de negen minuten durende “Wasted days”.
Een band naar ons hart dus, die lekker voortschuurt op “Stay useluess” en het instrumentale “Separation” . “Fall in” en “Cut you” hebben meer pakkende melodieën en klinken verfijnder.
Wat een talentrijke band met wat voor een plaat! Fris , opwindend, aanstekelijk en creatief in het genre ! Aanschaffen dus!
Het Amerikaanse The Shins bereikten Europa met de tweede cd ‘Chutes too narrow’ (2004). Hun debuut ‘Inverted World’ dateert al van 2001. En iets later verscheen ‘Wincing the night away in 2007. De doorbraak wenkte …
Sing/songwriter/gitarist James Mercier is de spil en heeft alvast de kunst om fris tintelende, hartverwarmende en dromerig sfeervolle melancholische popsongs te schrijven. De indiepop op z’n best met een reeks subtiel uitgewerkte songs , maar in 2009 ontsloeg Mercier z’n bandleden, en legde zich toe op het project Broken Bells met Danger Mouse.
De muzikale ervaring van hun melodieuze ‘bedroom’ popelektronica die kon grooven , nam hij op de nieuwe Shins-plaat; een volledig nieuw geformeerde band, na vijf jaar, waarbij de songs kwalitatief sterk zijn, en popmelodieus van aard. Ze weten een breed publiek aan te spreken .
Frisse, radiovriendelijke droom- en balladpop , die de single “Simple song” voorop plaatst , ook de overige negen zijn meer dan de moeite waard.
The Shins vinden zichzelf wel weer uit, maar krijgen nu de verdiende respons voor hun aangename indiepop!
Eerder hoorden we van Kate Bush met ‘Director’s Cut’ , een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het was een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Dit is haar echte ‘nieuwe’ plaat die ruim zes jaar later ‘Aerial opvolgt , waarbij we niet omheen de samenhang pop-klassiek kunnen . Ingetogen pop en pracht, sober ingehouden nummers, zoals we al gehoord hebben van Talk Talk met ‘The spirit of Eden’ .
De 7 songs met een speelduur boven de 65 minuten , worden met ambiente soundscapes, invloeden uit jazz en folk, omringd en gedragen door haar innemende, indringende , heldere emotievolle stem.
De plaat is een fascinerend geheel , waarop ook Elton John en Andy Fairweather-Low (“Wild man”, “Snowed in at wheeler street”) te horen zijn.
Het titelnummer “50 Words For Snow” wordt opgejut door ’50 termen voor sneeuw’ , waarin acteur Stephen Fry de vijftig termen opdraagt die de Eskimo’s gebruiken voor sneeuw .
Kate Bush stond al voor de grote K van Kunst, die grote K mag behouden blijven …
Winters warm, onthaastend, rustig en mooi . Subtiele pop op z’n best …
Nederlands 
Français 
