Dood en legendarisch : Jimi Hendrix, Bon Scott, Jim Morrison, Kurt Cobain… en natuurlijk Joey Ramone. Voor één keer een rockdode die zich niet heeft lam gezopen, volgespoten of zichzelf een lading lood door de verwarde kop heeft gejaagd. Neen, Joey werd getroffen door die meedogenloze smeerlap van een killer genaamd kanker.
De Amerikaanse oerpunker is al langer dan 10 jaar dood, maar nu komt er onder impuls van zijn broer nog een postuum plaatje uit, eigenlijk nog maar Joey’s tweede soloplaat. The Ramones waren al 5 jaar voor zijn dood ontbonden en Joey heeft in die periode enkel ‘Don’t worry about me’ in elkaar gebokst. Hij was toen al ziek, vandaar de veelzeggende titel, en het is bij dat ene album is gebleven. ‘Don’t worry about me’ had zo zijn momenten maar kon nergens tippen aan het primitieve geweld van de fantastische Ramones. Wij kregen toen al een donker vermoeden, The Ramones waren nergens zonder Joey, maar Joey was ook nergens zonder The Ramones.
En helaas, ook deze ‘Ya Know ?’ bevestigt dat. “Rock ’n roll is the answer” kan als statement wel tellen om de plaat te openen, maar het leidt ons een beetje om de tuin want de song is bijlange niet zo wild als zijn titel doet vermoeden. Het klinkt te braafjes en dat is een euvel dat te dikwijls terugkomt op deze verzameling songs.
Maar gelieve toch nog niet weg te lopen, want er staat hier en daar nog wat lekkers op dit schijfje, zij het in beperkte dosissen. De beste songs zijn overigens diegene die nog het meest aanleunen bij de 2-chords primitieve punkrock van The Ramones.
Opzwepende tracks als “I couldn’t sleep”, “What did I do to deserve you?” en “Seven days of gloom” hunkeren vol ongeduld naar een opwindend punkverleden, doch ze zijn niet talrijk genoeg om ons volledig uit ons kot te lokken. De rest van de songs gaan er misschien nog wel makkelijk in, maar nergens springt de vlam in de pan, en van de opper Ramone zou je dat toch op zijn minst mogen verwachten. Ook Joey’s adoratie voor fifties bubblegum pop en voor The Beach Boys komt hier aan de oppervlakte maar dat brengt nergens onvergetelijke songs met zich mee, integendeel, een quasi onbeluisterbare stinker als “Merry Christmas” is de naam Ramone onwaardig.
‘… Ya know ?’ bevat 15 songs, en dat zijn er minstens de helft te veel. Dat heb je dan met overleden rocklegendes. Wat destijds afleggertjes waren die eigenlijk nooit het daglicht mochten zien, worden nu alsnog op plaat geperst om ze toch nog eens langs de kassa te laten passeren. Er zal altijd wel iemand beter van worden.
Dergelijke postume plaatjes eren hun legendes niet, ze doen er eerder afbreuk aan. Courtney Love zou ergens op zolder ook nog wat solo opnames van Cobain hebben liggen. Kan iemand haar tegenhouden, aub ?

De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.

Intens, donker, furieus…. Wie ooit een plaat van Unsane beluisterde, zal ongetwijfeld aan deze adjectieven denken.  Ook op ‘Wreck’ hun zevende full album is dat niet anders. De noise rock-veteranen uit New York trokken met producer Andrew Schneider de studio is en het resultaat is tien heftige, schuimbekkende en razende nummers waar de emotie en frustratie afdruipen. 
Wie na een slechte dag van het werk thuis komt, kan met deze plaat met het volume op 10 ongetwijfeld de nodige stoom aflaten ...
De sterkte van deze band is de treffende combinatie van de zware, brute ritmesectie, scherpe riffs en de ijzingwekkende, schreeuwende strot van Chris Spencer. “Rat”, “Decay”, “Pigeon” en afsluiter “Ha Ha Ha”  zijn onze favorieten en onderstrepen de status van deze monsterlijke band.

Rookie Records brengt ons deze keer ‘Electrifying Tales’, een album van de Duitsers van Dumbell. Wie onbevangen luistert naar deze mix van punkrock, rock-n-roll en garage-rock zou echter zweren dat om een Amerikaanse band en dat is ook geen toeval ...
Zanger Paul Grace Sith is blijkbaar een Amerikaan die al jaren in Duitsland woont. Soit, ‘Electrifying Tales’ is een degelijke plaat waar verschillende invloeden worden gecombineerd, gaande van powerpopbands als Big Star en The Nerves, ouderwetse rockbands als MC5 en The Stooges tot oudere hardcoreformaties als Husker Du en The Black Flag. 
Het niveau van de plaat blijft voortdurend constant  en zal zo zeker gesmaakt worden door de (iets oudere) fans van genoemde groepen.