Matt Watts kwam in de Handelsbeurs in Gent zijn album ‘Queens’ voorstellen waarmee hij een nieuwe stap zet naar de eeuwige roem in België. De avonden ervoor werd het album reeds voorgesteld in de Arenberg in Antwerpen en in de AB Club in Brussel, telkens voor een uitverkochte zaal en ook de Handelsbeurs was goed gevuld.
De in Brussel residerende Amerikaan Matt Watts verspreidt zich als een lopend vuur en is opvallend genoeg ook in het zuiden van ons land populair. Watts heeft zich zowel voor het album als voor de liveshows kunnen omringen met een fijne selectie van de Vlaamse indierock: Stef Kamil Carlens, Nicolas Rombouts, Wim De Busser van King Dick, Bjorn Eriksson, Maarten Moesen. En die hebben er geen problemen mee om zichzelf weg te cijferen voor de Amerikaan.
Usi Es mocht voor de releaseshows aantreden als support. Op haar EP ‘Mutiny’ had ze niet veel meer nodig dan synths en een laptop en zo staat ze ook live haar mannetje. Ze treedt in de traditie van Kate Bush, PJ Harvey en Tori Amos of als u liever recentere referenties wenst: Agnes Obel, SX en Cat Power. Ze bouwt haar set in Gent geduldig op, beginnend met enkel een breekbare pianomelodie. Van daaruit voegt ze steeds meer synths, loops en samples toe tot ze bij “Christian” bijna bij Björk uitkomt. De mooiste momenten zijn “Billy Weaver” en “Something To Cross”, het meest intrigerend is hoe ze “Is This Desire” van PJ Harvey naar haar hand zet. Benieuwd naar wat Usi Es nog meer in haar mars heeft.
Matt Watts begint wat intimistisch en zelfs bijna akoestisch, met “Every Tear Just For You”, een song die hij schreef voor de Zita Swoon Group. Op het eerste zicht een wat vreemde keuze als je een album te promoten hebt. Pas achteraf merk je in de setlist het evenwicht tussen pauzeren en voluit gaan. Na die rustige opener pakt de band een eerste keer flink uit met single “Sha La La La Jim”, die in de liveversie nog aan power gewonnen heeft. Het nummer wordt al meteen onthaald met een herkenningsapplaus en dat raakt de band zichtbaar. “Lula” is op het album een beetje dreigend en zeker bezwerend, terwijl het live een flinke scheut grootstadsfunk geïnjecteerd krijgt.
Wim De Busser (King Dick) legt met een piano-intro de weg vrij voor Watts op het hartverscheurende “With Every Healing Mile” en ook Eva-Tshiela en Kapinga Gysel van o.m. de Zita Swoon Group mogen dan een eerste keer schitteren. Voor De Busser en de Gysel’s mag er zelfs een dansje bij.
Dan volgt uptempo southern/americana-rock met het stampvoetende “Smoke All Around My Brain” en een lang aangehouden cover (“Little Wheel” van Buffy Sainte Marie). Uit zijn vorige album ‘How Different It Was When You Were Here’ brengt Watts vervolgens het veel rustiger “Time Turns As An Engine” en “Joanne”. Treuren en rocken, hij kan het allemaal als de beste. Daarna gaat het tempo weer de hoogte in met het schijnbaar lichtvoetige “Rachel”, de Michael Jackson-cover “Billie Jean”, “There I Have Come For You” en “Lay Your Years”. Watts stuurt zijn Group inmiddels aan als een blanke James Brown (minus de danspasjes), waarbij hij als een echte master of ceremonies zijn troepen van op het podium overschouwt en elk van zijn discipelen zijn solo-moment gunt. Hoe harder het publiek danst, zingt en applaudisseert, hoe weidser de gebaren van Matt Watts worden. Zelfs een potje drama is hem niet vreemd: hoe hij theatraal op de podiumvloer gaat liggen terwijl de band zijn song afwerkt.
De reguliere set wordt afgesloten met “Caroline” of is het dan toch “Karolien”? In de toegift krijgt “Your Love Is Not Your Own” nog een stevig gitaarduel tussen Stef Kamil Carlens en Bjorn Eriksson. Pas helemaal op het einde treedt Carlens uit de schaduw voor het duet “Many A Friend To Kind”.
Een all-star-band lost doorgaans de verwachtingen maar half in. Deze Matt Watts Group bewijst op ‘Queens’ en live hoe artiesten elkaar naar een hoger niveau kunnen tillen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Usi Es
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/usi-es-06-03-2020.html
Matt Watts
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/matt-watts-group-06-03-2020.html
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Democrazy, Gent
Voor velen was 6 maart een doodnormale vrijdag, maar voor Glints was het wellicht een van de mooiste dagen van zijn nog jonge carrière! Hij mocht namelijk zijn debuutplaat ‘Choirboy’ in de Ancienne Belgique voorstellen, en dat voor een uitzinnig publiek. De afgelopen jaren wervelde Glints al over heel wat festivalweides en stilaan begint zijn naam ook over de grenzen heen bekend in de oren te klinken. In de Boxopstelling van de grote zaal bracht Glints een arenawaardige show die weinig aan de verbeelding overliet.
Rare Akuma werd door Glints naar voren geschoven als voorprogramma en kreeg de niet zo gemakkelijke opgave het publiek op te warmen. Veel plaats hadden hij en zijn renegades niet op het podium om voluit te kunnen gaan en ook de energie van het publiek was niet zo hoog als verwacht. Vooral dat laatste speelde niet in het voordeel van Akuma. Hoezeer hij zich ook smeet en probeerde het publiek met zijn duistere producties op te jutten, was de reactie eerder lauwtjes. Ook jammer vonden we het dat zijn microfoon iets te stil stond en soms moeilijk boven de bassen uitkwam. In een andere setting was zijn set veel beter tot zijn recht gekomen.
Na een klein halfuur wachten doofden de lichten en gingen de grote gordijnen open. Een man achter een pianovleugel luidde met de eerste noten “Greatness” in. In een oranje en paars trainingspak dook Glints luttele seconden later uit de coulissen op om met veel gevoel het nummer in te zetten. Van zenuwen leek Jan Maarschalk Lemmens geen last te hebben, getuigen zijn zelfvertrouwen en zijn toonvastheid. De rust was eerder van korte duur, want met quasi-titeltrack “Choirboys” werd meteen erna een echt energiebommetje voor de leeuwen gegooid. Stilstaan was geen optie en wonder boven wonder werd het publiek gevraagd om in koor mee te zingen.
Een eerste puntje van herkenning voor diegene die het kakelverse album nog niet geluisterd hadden was de single “Gold Veins”. Het nummer werd laaiend enthousiast onthaald door de luid meezingende fans. Er werd vooraan zelfs al een eerste pit geopend. Aan sfeer ontbrak het hem zeker niet!
Het publiek at met veel plezier uit de hand van Glints, die steeds losser en energieker overkwam. Tijdens het aanstekelijke “Moving Day” werden we zo al vroeg geanimeerd om mee te wuiven op de toekomstige hit. Naast voornamelijk nummers van de nieuwe plaat werden ook oudere nummers in de goed opgebouwde setlist verwerkt. De VRWRK-samenwerking “New Flow” werd speels gerapt door Lemmens en debuutsingle “Dread” klonk in zijn geüpdatete versie nog intrigerender. Intrigerend was ook de manier hoe Glints een van zijn persoonlijkste nummers, “HTTP 404”, bracht. De songteksten brachten je tussen het gefeest toch even aan het nadenken en op het einde volgde natuurlijk weer een fameuze energie-uitbarsting. Voor een zwoel sfeertje zorgde nadien het zomerse “Family Tree”. Martha Da’Ro deed haar rol als special guest alle eer aan en kreeg met haar unieke stem iedereen mee.
Laten we het ook even over het visuele hebben, want ook dat was gisteren de moeite. Net als op Pukkelpop brachten Glints en zijn team een flitsende en strakke lichtshow. Het publiek liet zich hierin onderdompelen en het leek wel alsof we ons in een hippe nachtclub bevonden. De intensiteit en vooral ook kracht van de nummers werden met het visuele nog verhoogd en hadden ook een effect op de uiterst goede sfeer. De onuitgebrachte freestyle “Sunday Service” was helemaal in your face en werd hiermee een van de verrassingen van de avond. Ook het catchy “Young Wolverine” viel in de smaak en heeft voldoende potentieel om het nog tot radiosingle te schoppen. Het was verfrissend en het had die flow waarmee Glints de hele Box met gemak kon inpakken.
Het feestje was al vol op gang, maar de echte kanjers bewaarde Glints pas voor het einde. Het zoete “Lemonade Money” werd als een hymne onthaald en warmde de zaal nog meer op. Het mocht echter ook wat ruiger zijn en daar diende The Subs-samenwerking “Blank” voor. De zaal werd omgetoverd tot een rave-cave en de flitsende lichten zorgden bij ons bijna voor een epileptische aanval. Het was overdonderend, en dan vroeg Glints ook nog eens om een wall of death. Het kookpunt leek bereikt, maar dat was nog zonder “Fear” en DVTCH NORRIS gerekend. De explosiviteit en de chemie tussen de twee collega’s zorgden voor een nog meer opgefokt publiek, dat de zaal bijna uit zijn voegen liet barsten. De absolute apotheose kwam helemaal als laatst met “Bugatti”, dat het kot finaal afbrak. Schrik voor het alom gevreesde nieuwe coronavirus leek Glints niet te hebben, want kort voor het slot dook hij nog even mee in de pit.
We hadden hoge verwachtingen, maar die kon Glints gisteren met veel klasse en evenveel energie moeiteloos inlossen. In iets meer dan een uur stelde hij zijn geweldige nieuwe plaat voor en toonde hij zich klaar voor de festivalzomer. Een goed opgebouwde setlist, strakke lichtshow en vooral een Glints in topvorm waren de sleutel naar een van zijn beste shows tot nog toe. Het buitenland en de populariteitsboost wenkt voor de Antwerpenaar met Britse roots en dat gunnen we hem na gisteren nog net dat tikkeltje meer.
Op zondag 5 juli breekt Glints de KluB C van Rock Werchter af. Meer festivalaankondigingen volgen binnenkort.
Setlist: Greatness - Choirboys - Gold Veins - New Flow (nummer van VRWRK) - Moving Day-Dread - HTTP 404 - Family Tree (met Martha Da’Ro) - Young Wolverine - Sunday Service - Lemonade Money - Blank (nummer van The Subs) - Fear (met DVTCH NORRIS) - Minimum Wage - Bugatti
Ism Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Warmduscher - Prettiest Eyes - Life - Opwindende triple affiche
Prettiest Eyes is een gitaarloos trio uit California met Puerto-Ricaanse roots die onderdak gevonden heeft bij Castle Face Records, het label van Johnny Dwyer van Thee Oh Sees. En we mogen hun sound gerust in die richting gaan zoeken, opgehitste garage rock met een psych randje. De opzet is al even uniek als geslaagd. Een zingende drummer, een bassist en een keyboardspeler. De keyboards worden zo naarstig door de reverb-molen gedraaid dat we nergens een gitaarsound missen, een beetje zoals bij de fantastische James Leg. Met de nadruk op het fijne laatste album ‘Vol 3’ heeft het hitsige trio een stel potige en driftige songs in de aanbieding, check “Johnny Come Home”, “It Costs To Be Austere” en het opvliegende punkbommetje “The Shame”. Een klein uurtje geslaagd Californisch entertainment met een hoek af. Top.
Over naar de UK dan, waar we LIFE gerust een plaatsje mogen geven binnen de nieuwe lichting opzwepende bands als Shame, Idles, Slaves en The Murder Capital. Een oer-Britse sound met een ferme scheut punk in de aderen. Met ‘A Picture Of Good Health’ heeft LIFE een knap tweede album uitgebracht die mag wedijveren met de al even vinnige recente plaatjes van voornoemde bands. Frontman Mez is duidelijk de stuwende kracht achter dit bandje, hij voelt zich op het podium als een visje in wild water en gutst er met tonnen energie stomende songs uit als “Good Health”, “Moral Fibre”, “Bum Hour”, “It’s A Con” en “Popular Music”. Een sterk staaltje van de meest opwindende gitaarrock die er dezer dagen op Brits grondgebied te vinden is.
Britser dan LIFE kan het niet klinken, maar zotter wel. Enter Warmduscher, een bont allegaartje die een eigen sound heeft gecreëerd met wat overschotjes disco, punk en funk. Het klinkt allemaal best wat rommelig, maar bij wijlen ook bijzonder funky en uiterst opwindend. Warmduscher heeft een stel bijzonder aanstekelijke songs, waaronder het uiterst dansbare “Midnight Dipper” dat onlangs nog door Soulwax met verve in een nog strakker danskleedje werd gestoken.
De Britten zitten ook niet verlegen om een portie onbeschaamde disco in “Disco Peanuts” of een vleug levendige hip-hop in “Burner”. Het stomende “Fill It, Don’t Spill It” neigt dan weer naar de vette seventies funk van Funkadelic en Betty Davis. Op de meest rommelige momenten heeft alles een onvervalste punkspirit, Warmduscher raast er ook alles aan een sneltempo door, vaak overschrijden hun songs de één-minuut grens niet. Check regelrechte punkertjes als “Big Wilma, “The Chimp”, “Tainted Lunch” of “Grape Face” waarin de geest van The Fall schuilt.
Je moet het allemaal met een korreltje zout nemen, maar Warmduscher heeft humor, pit en attitude.
Organisatie: Aéronef, Lille
Arsenal - Birdsong - Birdsong by Hendrik Willemyns (Arsenal) - Prachtige ode aan de liefde voor muziek
Arsenal - Birdsong
Naar deze avond keek ik toch al een tijdje uit. De nieuwe speelfilm van Hendrik Willemyns (Arsenal) wordt voorgesteld met live muziekbegeleiding door de heer zelve, vergezeld door Paulien Matheus, ex-winnares van de voice van België.
Om acht uur stipt gingen de gordijnen open en belichtte de projector het grote witte scherm. De eerste ambient muziekdeunen kwamen uit de synth van Hendrik en Paulien begon met een eerste, langer gedicht voor te lezen. Het gedicht overweldigde mij door zijn intensiteit, de opvallende erotiek en vooral over de klassevolle manier waarop Paulien Matheus ze voordroeg.
Hierna begon de speelfilm zelf. De film in sé gaat over een jonge vrouw die in Tokio droomt van een carrière in de muziekwereld. Na stimulans van haar gezin, beslist ze deel te nemen aan een talentenjacht. Langzaamaan komt in de film tot uiting dat ze weldegelijk erg getalenteerd is en hier ook om gewaardeerd wordt. Maar om haar muziekopleiding bij een hoogaangeschreven producer te kunnen financieren (en zo verder te geraken), moet ze jammergenoeg de donkere kanten van de muziekweereld bewandelen. Prostitutie maakt hier jammergenoeg ook onderdeel van uit.
De essentiële boodschap van Willemyns’ concertfilm, gaat voor mij vooral over hoe diep de liefde voor muziek kan gaan. Die liefde kan zo intens zijn, dat iemand hier weldegelijk alles voor over heeft.
De film vond ik inhoudelijk straf van verhaallijn, heel sterk en natuurlijk geacteerd, met krachtige visualisaties en vooral: de live muziekbegeleiding van Hendrik en Paulien was weldegelijk een grote meerwaarde. Ook droeg Paulien af en toe poëzie op: deze gedichten werden geschreven door bevriende artiesten van Willemyns, maar dan vanuit het standpunt van een prostituee. Deze gedichten vormden later mede de inspiratiebron voor Hendrik voor de inhoud en opnames van de film en werden ook gebundeld in het boek ‘Room of imaginary creatures’: te koop bij iedere voorstelling, voorzien van prachtige illustraties en bijkomende teksten, verhalen, etc.
Deze avond was een prachtige ode aan de liefde voor muziek. Ik heb er vollop van genoten!
Organisatie: CC Sint-Niklaas ism De Casino, Sint-Niklaas
We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Big Thief - Emotionele krater
Wie naar de Ancienne Belgique kwam voor een gezellige luisteravond gedrenkt in de weemoed van Big Thief, kwam bedrogen uit.
Voorprogramma Ithaca leek als metal- en hardcoreband wel geprogrammeerd als vreemde eend in de bijt. Het kreeg het publiek geamuseerd geboeid. De bassen waren hard en het brullen van frontvrouw Djamilia Azzouz des te harder.
Big Thief kon zich ook hard tonen, maar vulde de kraters die Ithaca in onze oren had achtergelaten met een tinnituszalf van weemoed en deining. Ze vlogen er inderdaad hard in op "Shark Smile", waarvan de gitaren zo hadden kunnen blenden bij Ithaca en "Forgotten Eyes", dat aan een rotvaart voorbijging. Toch konden ze ook zacht zijn, met frontvrouw en frêle engelenstem Adrianne Lenker die op "Capacity" en "Contact" flirtte met de gitaren. Het akoestische "Orange" kreeg de in gelijknamig gekleurde zaal muisstil.
Na zes nummers kwam er gewenning tussen de band en het publiek, waaruit een verdwaalde 'hello' wat later werd beantwoord met 'thank you'. Lenker voelde zich doorheen de set steeds meer at ease en liet dat merken in de bindteksten, waar het ging over de kasseien in de Brusselse straten en de hele crew. Er kwam pas echt verbroedering bij het wonderlijke "Mary", toen Lenker de zaallichten aan liet gaan en het publiek mee opsomde in het nummer.
Na 2019, het jaar waarin ze 2 albums uitbrachten en niet weg te denken waren uit alle eindejaarslijstjes, was het afwachten waar de band mee op de proppen zou komen. Drie nieuwe nummers kregen we gisteren te horen, die ons op heupwiegen en een heldere stem van Lenker trakteerden.
Afsluiter "Rock and Sing" kwam binnen als een slaapliedje met een scherp randje. De smeekbede 'cry with me' hadden we bijna in de praktijk omgezet. Een 'good night' was daarna genoeg om het publiek meer dan voldaan achter te laten. Klaar om te dromen van een nieuw album.
Waar Ithaca kraters in onze trommelvliezen achterliet, deed Big Thief dat midden in ons hart.
Setlist: Magic Dealer - Masterpiece - Capacity - Shark Smile - Forgotten Eyes - The Toy - Time Escaping - Contact - Orange - Bruiser - Shoulders - Not - Happiness - Mary - Cattails - Real Love - Rock And Sing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
King Krule, een mooi archetype van een hype die uiteindelijk een concertzaalkaskraker wist te worden. Frontman Archie Marshall, mag dan wel lijken op Ed Sheeran uit een minder fortuinlijke welstandsklasse, op plaat overstijgt hij zijn roodhaargenoot tegenwoordig met verve. Helaas kreeg een volgestroomde AB daar in levende lijve, bitter weinig van te zien en te horen.
Voordien mocht Jerkcurb de zaal wat komen oppoken. Dat deden ze overtuigend. Hun opbeurende muziek had zowel iets van Two Door Cinema Club als van Mac DeMarco, maar ook een vleugje Father John Misty betrad onze ogen en oren. Van de bassist kregen daarentegen letterlijk weinig te zien, aangezien hij twee assisterende, rammelaar-shakende dames voor zich moest dulden. Een raar zicht, dat wel. Hoe verder in de set, hoe matiger de nummers werden en dat viel meteen te merken aan het luider wordende publiek. Ons eindoordeel over Jerkcurb is weliswaar zeker positief: aan de nummers mag er dan nog werk zijn. De fond, die is er.
Een epische intro later, kwam King Krule het podium op geschoffeld. We laten het ter discussie of het op een nonchalant coole, of eerder boertig lompe manier gebeurde. Tijdens de eerste tracks werd het al snel duidelijk dat er geen meesterlijk live-muzikant aan King Krule verloren is gegaan. Akkoord, met zijn nummers vult ie een bepaald gat tussenin indie, hyper alternatief en rock, maar dat hebben we bands als Car Seat Headrest met meer overtuiging en oog voor detail zien, en vooral horen, doen.
Op nummers als "Has This Hit?", "Ceiling" ging de volledige band, maar ook vooral Archie zelf, tekeer als een tandeloze hond. Af en toe wat lawaai, maar geheel niet overtuigend of gevaarlijk. Hierdoor voelden we ons zelden betrokken bij het optreden.
Jonge bands worden vaak afgekraakt om de onprofessionele manier waarop ze zich van nummer naar nummer lullen. Wanneer je bijgevolg een headline set om de paar nummers lam legt om gezellig te gaan stemmen, zonder een gepaste bindtekst, zag er in deze uitverkochte zaal dan ook knullig uit. Nog knulliger, en zeg maar ronduit overbodig, waren de spastische bewegingen van de saxofonist van dienst. Volgens ons kijkt Ultima Vez al reikhalzend uit naar zijn kandidatuur.
Was het optreden van King Krule dan een en al kommer en kwel? Gelukkig niet, in de eerste helft van de set hoorden we een venijnige "A Lizard State" en het welgekomen songtrio waarin Archie zijn vuile, Britse attitude-stem heel wat meer tot zijn recht kwam: "Half Man, Half Shark", "Alone, Omen 3" en "Slush Puppy", werd heel pittig uitgevoerd. Deze drie nummers waren voltreffers en het volledig plaatje.
Ook qua geluid, zang en power klopte eindelijk eens, maar ook niet veel meer dan dat. Enkel "Rock Bottom" stak er, en passant, met kop en schouders bovenuit, maar ervoor, erna en eigenlijk veel te vaak tijdens de set, wist de voltallige band ons gewoonweg niet te boeien. Slappe hap, zonde. Qua degelijk uitgevoerde nummers, restten ons trouwens enkel nog vreemde eenden in de bijt "Baby Blue" en "Easy Easy" te benoemen. "Baby Blue" had, al was het ghetto-gevoel nergens ver weg, een puur en broos karakter, terwijl er bij "Easy Easy" ten slotte (eindelijk) nog eens stevig gevlamd werd.
Er werd die avond kwistig met lichteffecten gespeeld, waardoor de show een grootste uitstraling kreeg. Een visueel doekje voor het bloeden, zeg maar. Helaas wist ruim de helft van King Krule's set ons weinig tot niet te boeien.
Had King Krule er collectief weinig zin in, is er sprake van een opgeklopte hype? Het resultaat blijft een ongeïnspireerde avond, met een beperkt aantal hoogtepunten. Dan nog verbloemen we deze opflakkeringen, want we beplakken onszelf graag met pleisters op onbevredigde muzikale wonden. We schuiven met plezier 'OOZ' nog eens door de cd-speler, maar voor een volgend optreden van King Krule staan we niet bepaald meer te trappelen.
Has This Hit? - Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Cellular - Perfecto Miserable - Alone, Omen 3 - Half Man Half Shark - Slush Puppy (with Okay Kaya) - (Don't Let the Dragon) Draag On - Cadet Limbo - Rock Bottom - Stoned Again - Underclass - Energy Fleets - (A Slide In) New Drugs - The OOZ - Baby Blue - Easy Easy - Encore: Out Getting Ribs
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-krule-03-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/jerkcurb-03-03-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jaguar Jaguar - De gestage groei naar de absolute top
Sinds hun debuut EP 'Montjoi' is Jaguar Jaguar aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Vorig jaar stond de band nog in AB Club en speelde daar de pannen van het dak. Nu mochten ze hun nieuwste EP voorstellen in de AB Box. 'Madelyn'. Een zeer filmische EP die bovendien vele kanten uitgaat, en dus niet enkele de zonnige zijde van op de eerste schijf laat zien en horen.
De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77528-madelyn .
Eerst was er nog een voorprogramma. Mooneye (**** 1/2) , het project rond Michiel Libberecht die op Leffingeleuren 2019 een diepe indruk naliet, en door ons werd omschreven als 'een in het oog te houden ontdekking van formaat'. Toen stond hij met een live band op het podium. Nu compleet op zijn eentje gewapend met een akoestische gitaar, terwijl de doeken achter hem nog naar beneden waren. Als een troubadour met een warme stem , kreeg hij het publiek wonder bij wonder zelfs redelijk stil. Meer nog, op zijn eentje zorgde dit voor een huiskamerconcert/atmosfeer in de AB. Deze intimiteit zorgde er niet voor dat je in slaap werd gewiegd.
Michel heeft best wat pakkende songs die de gevoelige snaar raken, maar trekt bovendien vaak al de registers open waardoor stil staan onmogelijk is. Bovendien is hij een charismatische persoonlijkheid die zijn publiek door kwinkslagen en grappige anekdotes te verbinden aan zijn bijzonder warme en zweverige muziek, iedereen moeiteloos uit zijn hand kan doen eten.
Besluit: Met live band speelde Mooneye in Leffingeleuren de pannen compleet van het dak, maar ook solo blijkt Mooneye brokken te maken en ons hart diep te raken. Een artiest om inderdaad in het oog te houden naar de toekomst toe, dat werd in een al goed gevulde AB nog maar eens bevestigd.
Een gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen. Toen de gordijnen omhoog waren stond Jaguar Jaguar (****) opgesteld achter een doorzichtige doek waarop beelden werden vertoond. Het liet een tip van de sluier zien van het filmische karakter van de set, want de visuele effecten zouden , gespreid over de hele avond, een belangrijke rol blijven spelen. Ook al was het een beetje jammer dat het doek na twee nummers al verdween, de lichtshow was er niet minder indrukwekkend om.
De bijzonder aanstekelijke muziek van Jaguar Jaguar werkt trouwens voortdurend op de dansheupen. De band beschikt echter ook over een eerder mysterieus en zelfs lichtjes duister kantje dat ons eveneens op plaat kon bekoren. Live schippert Jaguar Jaguar dan ook voortdurend tussen lichtvoetige pop muziek en experimenteren met die bevreemdend aanvoelende duisternis. Badende in een lichtshow die net als de muziek van de band eveneens vele kanten uitging, trekt de band een dik uur alle registers compleet open.
Er was trouwens heel wat te beleven in dat dik uur dat de band op het podium stond. Zo was Témé Tan naar de AB afgezakt om twee nummers mee te doen. “Out Of Sight” en de Témé Tan cover “Menteur”, in een aanstekelijk Jaguar Jaguar jasje gestoken. Témé is trouwens een klasse entertainer die over een stem beschikt waardoor hij iedereen uit zijn hand deed eten. Hij spreekt het publiek trouwens voortdurend aan, waardoor dat publiek moeiteloos over de streep werd getrokken. Niet dat de heren van Jaguar Jaguar voor hem moeten onderdoen.
Al liet Jaguar Jagurar vooral de muziek voor zich spreken. Bindteksten waren er nauwelijks. Een beetje meer spontaniteit naar het publiek toe had eigenlijk wel gemogen, maar goed.
Na een gevarieerde regulaire set wordt op een intieme de bisnummers ingezet met een wonderbaarlijk mooie “Midnight Blue”. Onder begeleiding van het zwevende geluid van de panfluit - deze panfluit speelster zorgde in het begin van de set eveneens voor een magisch mooi moment - werd het muisstil in de zaal. Daarna werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in een wervelende finale bij “Kind”. Een kers op de taart die smaakte naar meer …
Omstreeks tien voor tien was de regulaire set al voorbij, en na twee bisrondes gingen de lichten terug aan. En dat is wellicht een enig klein kritisch punt, de set was veel te kort. Voor de rest hoor je ons dus niet klagen.
Conclusie: Jaguar Jaguar kreeg door een meesterlijke aanpak , waarbij visuele effecten en muzikale huzarenstukken in dezelfde lijn liggen, de handen moeiteloos op elkaar. Enerzijds liet de band op een bijzonder funky wijze de AB eventjes op zijn grondvesten daveren. Anderzijds werd, door zweverige songs binnen een lichtjes donkere en intieme omkadering, net die harten diep geraakt. Dit alles werd steeds gebracht binnen een aanstekelijke aankleding die tot dansen aanzet. Daardoor kan de band, naar de toekomst toe, zeker een zeer ruim publiek aanspreken.
Kortom, Jaguar Jaguar is aan een gestage groei naar de absolute top bezig. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt, integendeel. Jaguar Jaguar is duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts, dat werd in de AB stevig in de verf gezet.
Setlist: Born in Blue - Weightless - Tricks - You Got Me - Out of Sight (ft. Témé Tan) - Menteur (cover Témé Tan, ft. Témé Tan) - White Sand - So Long - My Guess
BIS: Midnight Blue - Kind
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dread Sovereign, Saturnalia Tempel, The Ruins of Beverlast en Wolvennest.
Vanavond stond een mooi metalprogramma op de bill. Wolvennest zou voor het eerst in de grote zaal van de AB spelen, waarbij volgens Facebook minstens 413 aanwezigen zouden zijn. Niet slecht, voor een groep met Brusselse roots. Maar eerst was het tijd aan de drie eerste bands om het publiek op te warmen.
Eenmaal toegekomen was er al veel volk in de zaal aanwezig. Het podium was al in thema aangekleed met kaarsenhouders, wierrook, skulls, beenderen met rauw vlees aan, etc.
De eerste band van deze avond was het Ierse Dread Sovereign***. De band bestond uit één basgitarist, één gitarist en een drummer. De vocals deden me vaak denken aan die van Bruce Dickinson (Iron Maiden), maar dan met rauwe screams ertussen. Wanneer ik keek naar het uiterlijk van de gitarist, kon het niet anders dat Kirk Hammett (Metallica) zijn idool is, maar wat doet het er toe? Hij speelde retestrakke solo’s wat deze band meteen naar een degelijk niveau tilt. Dread Sovereign speelt een mix van doom, death- en black metal in een jasje van de jaren ’80. De zanger stond heel actief op het podium en probeerde het publiek mee te nemen. Vele vuisten en metalhanden werden nu al geheven in de lucht. De band had ook visuals met zich mee: een oude Duitse speelfilm, maar persoonlijk vond ik dit niet passen bij hun muziek en verre van een meerwaarde. Wat mij betreft mogen ze dit de volgende keer achterwege laten. Toch werden ze alom gesmaakt door het publiek en werden er reeds vele metal-vuistjes gebald in de lucht.
Volgende in de rij was Saturnalia Temple****, wat mij betreft de verrassing van de avond. Deze band uit het metal hoogland Zweden ging ons een staaltje rauwe doom metal spelen. De basgitaar stond lekker luid en klonk heel rauw. De gitaar stond volgens mijn muzikaal oor in drop-B gestemd en klonk hierdoor af en toe out-of-tune, wat totaal pastte binnen de sound van de band. Vaak moest ik denken aan bands als Eyehategod, Weedeater, Electric Wizard en consoorten. Ook Saturnalia Temple had visuals mee, die heel erg psychedelisch waren en deze keer wel klopten binnen het plaatje. De gitarist vuurde geregeld solo’s op ons af en de nummers waren repetitief, luid, rauw, traag in opbouw. Ik genoot keihard van deze set en verlangde bij afloop enkel naar meer.
Laatste ‘opwarmer’ van de avond waren The Ruins of Beverlast**. The Ruins of Beverlast speelt extreme, chaotische metal met een heel erg zuivere metallic sound. Ze konden mij echter totaal niet bekoren. De drums waren binnen de keiharde sound die de band nastreeft te zwak: een dubbele basdrum zou meer gefit hebben. Ook waren alle songs een kakafonie van allerlei ritmes en melodieën, maar zonder logische transitie. De vocals waren ruw, en vond ik het beste aan deze band. Ik kon niet anders dan het na vier nummer bij bekeken te houden.
Na de mooie gevarieerde, eerste brok bands was het tijd aan headliner van de avond: Wolvennest****. Ik vind het niet onterecht om hen een superband te noemen, gezien Wolvennest bestaat uit leden die ook actief zijn in Arkangel, La Muerte, Length of Time, Lvthn en Mongolito. De band is actief sedert 2016 en heeft reeds vier platen op hun palmares staan: hun laatste, ‘Vortex’ dateert uit 2019.
Van zodra Wolvennest begon met spelen , was mij meteen duidelijk hoe majestueus ze klonken. Hun show was voorzien van vette visuals en ze speelden een uur lang zonder enige bindteksten. Wat mij betreft was dit ook niet nodig, want het publiek werd duidelijk opgeslokt door de band. Het geluid was puik geregeld en ook de belichting zat compleet goed. De zangeres deed het fantastisch goed en stond er als een bus. Haar stem klonk puur en heel beladen. Ook hoe ze haar synths bespeelde, alsof het haar kindjes waren, vond ik geniaal om te zien. De band bestond welgeteld uit drie gitaristen, de zangeres/toetsenist, een bassist en een drummer. Kirby Michel (Arkangel/La Muerte/Length of Time), bezieler van de band, stond in zijn blote, bolle pens gitaar te spelen en deed mij al snel denken aan Matt Pike van de band “Sleep”. Sowieso een groot en terecht compliment: want Kirby vind ik een schitterende gitarist. De show was voorzien van ferme, op maat gemaakte visuals en het publiek reageerde razend enthousiast op hun set. De band heeft een compleet eigen sound die klinkt als een mix van jaren 70-Krautrocksounds en Noorse vroege 90’s black metal (bron: wolvennest.bandcamp.com), wat hen zo ongelooflijk cool en relevant maakt binnen de huidige Belgische metalscene.
Ze speelden bovendien een mooie mix van nummers uit de platen ‘VOID’ (2018), ‘VORTEX’ (2019) en ‘WLVNNST’ (2016). Een ideale setlist, me dunkt.
Moest ik tourpromotor zijn, zou ik hen snel op tournéé sturen met Zeal & Ardor. Want dit verdienen ze nu al keihard. Ik hoop dat de heren en dame van Wolvennest het nog ver mogen trappen.
Vanavond was een avond vol rauwe, donkere, vuile en mystieke metal. Voor herhaling vatbaar! Merci AB voor de mooie programmatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wolvennest-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-ruins-of-beverast-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/saturnalia-temple-29-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/dread-sovereign-29-02-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Van het platteland in Australië naar het platte Meetjesland, de Europese tour van Stonefield begon in de N9 in Eeklo. Deze vier Australische zusjes stonden al in het voorprogramma van Fleetwood Mac, Black Rebel Motor Cycle Club en King Gizzard, maar lieten de arena’s achter zich voor de kleine zaaltjes waar ze hun nieuwe plaat ‘Bent’ kwamen voorstellen die ze grotendeels op toernee geschreven hebben en die ze opnamen met Joe Walker en Stu Mackenzie van King Gizzard in Melbourne.
Amy Findlay is de frontvrouw en zingt en drumt, Hannah speelt gitaar, Holly bas en Sarah keyboards. De dames kozen voor de seventies-look, wijde broekspijpen dus, een beetje in de stijl van die andere neo-hardrock band met familieleden Greta Van Fleet. In tegenstelling tot die laatste band grossiert Stonefield niet in het hernemen van alle mogelijke hard-rock clichés.
Vanavond stond een ding voorop, en dat was een lange, hypnotiserende groove die vooral Sarah tot leven bracht op haar keyboard. Referentiepunten zijn dus eerder Black Mountain in hun nummer “Wucan” en Wooden Shjips: psychedelische, heavy en slepende rock.
Een vrouw die drumt en zingt, dan denk je onvermijdelijk ook aan het Belgische Brutus, al is Stonefield een stukje softer, maar toch is er die overeenkomst in de zanglijnen van Amy Findlay en Stefanie Mannaerts.
Echte uitschieters waren er niet, wel voldoende afwisseling in tempo en stijl, maar de sterkte van deze band ligt toch eerder in het bedwelmen van het publiek met geluidsgolven dan in de sterke melodieën.
Deze zusjes worden soms wel eens als stoner-rock gecatalogeerd, en dat moet je dan vooral gaan zoeken in het hypnotiserend geluid dat ze creëren, want zware metal-invloeden ontbreken.
Stonefield is eerder een band voor TW of Pukkelpop dan Graspop. De zusjes Findlay bezorgden ons een aangename avond, maar moeten nog met beter materiaal voor de dag komen om uit te breken naar een groter publiek.
Organisatie: N9, Eeklo
Een bijna ongelofelijke 21 weken stond Mabel met haar doorbraaksingle “Don’t Call Me Up” in de top tien van de Vlaamse Ultratop. Het was dan ook een grote verrassing toen de Britse popster aankondigde de Orangerie in te palmen voor haar eerste Belgische headline show. Net zoals Billie Eilish en Lewis Capaldi koos ze tactisch voor een kleinere zaal, zodat de hype rond het concert groter werd; en of dat werkte. 650 opgewekte tieners bouwden er een groot feestje van en vierden de toekomstige superster.
Het academisch kwartier was bijna verstreken toen de Zuid-Londense Kali Claire toch nog het podium opwandelde. Helemaal alleen probeerde ze een halfuur het publiek op te warmen en dat lukte behoorlijk. Een goede stem heeft ze absoluut, maar haar nummers klonken misschien iets te veel op elkaar. Zeker naar het einde toe was er niet al te veel variatie in haar set. Uiteindelijk vielen het onuitgebrachte “Easy” en haar radiohit “Fix My Lonely” het meest op en was het ook haar lieve uitstraling die we zullen onthouden. Iets te braaf om door te wegen, maar sympathiek op zijn minst.
Gegil en hysterie. Zo kunnen we het best beschrijven hoe het publiek op Mabels arrivée reageerde. Zeker toen ze na een korte intro met haar zomerhit “Mad Love” de show in gang zette. Het tempo was hoog en Mabel, die perfect opgemaakt op het podium stond, mikte meteen op een furieuze start. De choreo was aanstekelijk, de sound zat goed en ook het tieneridool was, ondanks een heel druk schema, behoorlijk goed bij stem in het begin van de show. Zelfs een intense Brit Award-week met veel repetities en een heuse aftershow party, lieten de Londense bijna onberoerd.
Mabel heeft ouders die hun strepen in de muziekwereld al hebben verdiend. Mama Neneh Cherry is dan ook Mabels grote voorbeeld en dat zie je ook aan de zelfzekerheid waarmee Mabel “Bad Behaviour” live brengt. De show gaat als een trein en voor je het weet , wikkelt ze je met “Selfish Love” helemaal rond haar vingers. De drie muzikanten zorgden voor een gepolijste muzikale omkadering, waardoor de hele live show meteen ook wat interessanter werd in vergelijking met haar vorige beurten. Een live band is en blijft een absolute toegevoegde waarde voor een popartiest, zo mocht ook uit het met vibes-doordrenkte “Finders Keepers” blijken.
In het middenstuk van het concert dreigde het wat flets te vallen door een iets te lang intermezzo, maar van zodra ze terug op het podium kwam, liet ze weten niet meteen een topdag achter de rug te hebben. Het gebeurt bij iedereen wel eens, maar de sfeer zakte achteraf toch een beetje in. Uiteraard kregen we met “OK (Anxiety Anthem)” het cliché ‘Je bent mooi zoals je bent’-moment, maar dat kwam door de tranen toch authentieker over dan verwacht. De vaart was toch even serieus uit de set, maar net voor het einde was “Trouble” de nodige reddingsboei.
Afsluiten deed ze dan uiteindelijk met haar Tiësto-samenwerking “God Is A Dancer”, waarmee de sfeer nog eens de hoogte in ging om uiteraard met haar megahit “Don’t Call Me Up” alles en iedereen aan het zingen te brengen.
Groots. Zo moest deze ‘High Expectations Tour’ volgens Mabel overkomen en daarom spaarde ze op geen enkel vlak. Een band en twee danseressen moesten de show verrijken, wat vanzelfsprekend voor een spetterende show zorgde, die aan niets te kort kwam. Toegegeven, de backing track liep af en toe mee, maar als je een show van dat kaliber brengt in zo een kleine zaal, kunnen we niet muggenziften.
Dat ze er een slechte dag op had zitten, merkte je aan haar steeds heser wordende stem, maar de finish haalde ze gelukkig wel. Zoals we al in onze recensie over haar degelijke debuutalbum schreven, solliciteert Mabel naar groter! Het bescheiden r&b-sterretje is een volwaardig popster geworden, die uit de schaduw van haar bekende ouders is getreden en volledig op eigen voeten staat.
Op donderdag 2 juli staat Mabel in de KluB C van Rock Werchter.
Setlist: High Expectations - Mad Love - Bad Behaviour - Finder Keepers - We Don’t Say - Selfish Love - OK (Anxiety Anthem) - Come Over - Thinking Of You - Stckhlm Syndrome – Trouble - Put Your Name On It - God Is A Dancer - Ring Ring - Don’t Call Me Up
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kali Claire
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/kali-claire-28-02-2020.html
Mabel
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/mabel-28-02-2020.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Zeven jaar lang hebben we erop moeten wachten: nieuw materiaal van de Deense band Efterklang. Maar zoals dat gaat bij een goed wijntje, zorgt een langere rijpingstijd voor een intensere smaak. En intens was het zeker en vast. Efterklang stond nog eens in Cirque Royal met hun nieuwe album dat ze afgelopen september uitbrachten, genaamd ‘Altid Sammen’. Mads Brauer, Casper Clausen, Rasmus Stolberg en de band lieten met toeters en bellen, alles erop en eraan, zien waarom ze het wachten waard zijn geweest. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Ze brachten een wervelende show die bij momenten heel teder en emotioneel was, en dan weer groots.
Het was dan wel vrijdagavond, maar het ging er in het begin nog vrij rustig en gemoedelijk aan toe. De heren en twee dames kwamen het podium op onder een bescheiden applaus. Openen deden ze met een wat ouder nummer, “Monument” van hun album ‘Piramida’ uit 2012. Lang moesten we niet wachten op het nieuwe materiaal. Na “Supertanker” kwam “Vi Er Uendelig” en “Uden Ansigt”. Op die laatste liet zanger Casper Clausen zich een eerste keer van zijn breekbare kant zien. Een heel rustig nummer met coole synthesizers die het een filmisch karakter gaven, in combinatie met zijn stem die hij op “Uden Ansigt” redelijk hard de hoogte in joeg. Dat filmisch karakter was een terugkerend gegeven doorheen de hele show. De synthesizergeluiden in combinatie met de bassen en de drums creëerden een heel speciale sfeer die de zaal een mystieke vibe meegaf.
Met toeters en bellen zeiden we, en wel, tijdens “Hold Mine Hænder” kwamen twee leden van het Antwerpse B.O.X. Ensemble op het podium om harp en sitar mee te spelen. Het zorgde voor een extra dimensie, die het nog wat wereldser deed klinken. Niet alleen extra muzikanten werden ingezet, ook extra stemmen. Efterklang nodigde tijdens “Cutting Ice To Snow” het Brusselse koor uit om mee te zingen. Casper leidde hen als een volleerd dirigent, en de noten die eruit voortvloeiden raakten bij iedereen een gevoelige snaar. De Deense bende maakte samen met Brussel een hartelijk sfeertje op het podium, en dat werd gesmaakt door het publiek. Naar het einde toe kon niet iedereen blijven stilzitten op zijn stoel. Mensen stonden recht en wiegden ongedwongen mee op het ritme van de muziek.
Het lijkt wel alsof Efterklang met hun nieuwe plaat wilde teruggrijpen naar de essentie van muziek. Hoewel ze het in Cirque Royal redelijk groots aanpakten qua extraatjes, leek het in de uitvoering vooral alsof ze gewoon stonden te jammen op het podium met z’n allen. Bassist Rasmus kon zijn lach niet bedwingen terwijl hij samen met Mads de ene na de andere intense instrumentale partij aanging. Het enthousiasme binnen de groep was zeer groot. ‘We’ve really been looking forward to this show’, awel, wij ook.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld het einde. Tijdens de encore “Alike” baanden Casper en heel de bende zich een weg doorheen het publiek om dan in het midden zonder microfoon aan te vangen. Wat volgde was een gezellig meezingspektakel met de woorden ‘ooh and it made us feel alike’, waarna de band als een stoet heel de zaal doortrok.
Een triomftocht langs alles aanwezigen en de perfecte afsluiter van een zeer mooie avond.
Geheel afsluiten deden we met een welverdiende staande ovatie. We kregen massa’s emotie en een vleugje Deense genialiteit te zien op muzikaal gebied. Efterklang is een band die blijft vernieuwen en daarom zijn ze nog steeds razend relevant.
Setlist: Monument - Supertanker - Vi Er Uendelig - Uden Ansigt - The Colour Not of Love - I Was Playing Drums - I Dine Øjne - Havet Løfter Sig - Hold Mine Hænder - Cutting Ice to Snow - Sedna - Black Summer - The Ghost - Modern Drift - Alike - Dreams Today
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
