‘Bluesrock’ is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vies woord. Nochtans was het ooit anders maar de tijd dat de radio niets dan bands als The Animals, Rolling Stones, Cream of Fleetwood Mac liet horen ligt al een eeuwigheid achter ons. Enige argwaan was dan ook op zijn plaats toen ik op de site van de Zwerver las dat Rival Sons bluesrock ging brengen. Niet dat het enig verschil uitmaakt maar zelf omschrijven ze hun muziek als door blues geïnspireerde hardrock.
Aanvankelijk omzeilden Rival Sons handig de valkuilen eigen aan het genre (eindeloos uitgesponnen nummers, egotripperij of doodsaaie solo's). Nee, ze begonnen vrij strak en hielden de nummers opmerkelijk kort gebonden. Deze groep uit Long Beach, Californië is al ontelbare keren vergeleken met Led Zeppelin maar daar viel in Leffinge alleszins weinig van te merken. Enige gelijkenissen met de vroege Black Crowes waren er wel te bespeuren. Met hen deelden ze alvast hun liefde voor oude soul. Dit soort luide en harde rock staat of valt met de aanwezigheid van killer riffs. En die schudde Scott Holiday net iets te weinig uit zijn mouw. Nochtans vond ik hem een schitterend muzikant, vooral toen hij al eens het rechte pad der hardrock verliet om verrassend spacey uit te halen op zijn gitaar. Ook zijn solo's waren steeds inventief en beknopt.
Met zanger Jay Buchanan had ik wat meer problemen. Fantastische stem en een briljante zanger, daar niet van, maar de man had een soort koele berekendheid over zich, die me wat irriteerde. Zelfs een halve glimlach kon er niet vanaf en zijn jeansjasje bleef merkwaardig de hele tijd met enkel de twee bovenste knoopjes dicht. Pas in de finale werd duidelijk waarom. Daaronder verschool zich een t-shirtje dat vakkundig van de hals tot het middenrif was opengeknipt en duidelijk niet eerder gezien mocht worden.
En tijdens die finale liep het na een meer dan aanvaardbare set nog grondig mis. Tijdens het eindeloos uitgerokken eindoffensief hoorden we warempel nog een paar covers : het totaal overbodige want veel te flets gebrachte “Baby, please don’t go” en een iets beter maar toch niet echt overtuigend “It's a man's man’s world”. Alsof dat nog niet genoeg was kregen we er nog een drumsolo bovenop (mocht niet ontbreken!). Toen de laatste noten uitstierven was het anders wel enthousiaste publiek behoorlijk murw en drong het niet echt aan op bisnummers, die gelukkig in de kast bleven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rival-sons-31-05-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Voor de tweede avond op rij werden de fans van Elvis Costello op hun wenken bediend. Het tweede solo-concert in het Koninklijk Circus was initieel voorzien voor eind oktober 2011, maar toen diende de zanger verstek te laten gaan wegens familiale omstandigheden. ’s Mans vader, Ross McManus, stierf enkele weken later. Ook voor een man met 35 jaar live-ervaring betrof dit dus geen alledaags optreden.
Tijdens het eerste half uur (“(The angels wanna wear my) Red Shoes”, “When I paint my masterpiece”, “Veronica”, “Bullets for the new born king” en “Briljant mistake”) vreesden we dat hij nog niet hersteld was van de indrukwekkende prestatie die hij de avond voordien in de Ancienne Belgique geleverd had. Door zich deze keer solo en dus ietwat naakt op het podium te wagen, viel enorm op hoe hees en breekbaar Costello klonk. Iedereen weet dat hij het er vocaal-technisch gezien nooit smetteloos vanaf brengt, niemand stoort zich daar echter aan want de kracht van Costello ligt nu net in het feit dat hij van dit nadeel een voordeel weet te maken: de man zingt steeds met zodanig veel ‘grinta’ dat het moeilijk is om onbewogen te blijven bij zijn muziek. Na verloop van tijd verminderde het aantal schoonheidsfoutjes trouwens geleidelijk. Misschien was het dus gewoon een kwestie van opwarming. Vanaf “New Amsterdam” (dat “You’ve got to hide your love away” van The Beatles omzwachtelde) vielen ons in ieder geval geen overdreven stemproblemen meer op.
Hoewel hij naar eigen zeggen een hekel heeft aan succes (waarbij het maar de vraag is of dit effectief ironisch bedoeld is), bleek hij bereid om “Everyday I wrote the book” ten berde te brengen. Het daaropvolgende “Bedlam” kreeg een vrij funky versie mee. Een volgende hoogtepunt betrof het zittend gebrachte “All or nothing at all” dat zo’n zeventig jaar geleden de geschiedenis ingezongen werd door Frank Sinatra. Het van Charles Aznavour geleende “She” kon minder imponeren. Tijdens “Watching the detectives” ging Costello een eerste keer volledig loos op zijn Gibson Super 400, iets waarbij hij uiteindelijk iets te veel ‘loops’ gebruikte om te blijven boeien. Chuck Berry werd geëerd middels “No particular place to go” waarna het mooie “Our little angel” een terechte plaats op de setlist kreeg.
De tijd was vervolgens gekomen om middels “Church Underground” expliciet eer te betuigen aan zijn vader. Na “Suit of lighs” maakten “A slow drag with Josephine” en “Jimmie standing in the rain” nogmaals duidelijk dat Costello trots is op het eind 2010 uitgebrachte “National Ransom”-album. Hoe zou je zelf zijn?!
Met “Poison Moon” werd na al die jaren nog eens een parel uit ‘My aim is true’ heropgevist. Vervolgens kreeg de maatschappijcriticus in Costello de bovenhand. Zowel “Tramp the dirt down”, het nog niet uitgebrachte “For more tears” als “Shipbuilding” betreffen anti-oorlogsliederen die mede opgedragen werden aan zijn grootvaders (Patrick & Jimmy) die een kleine 100 jaar geleden strijd leverden in Flanders’ Fields.
Plots weerklonk dan door de boxen een instrumentale versie van “National Ransom” dat door Costello ter plekke op fenomenale wijze gelardeerd werd met gitaar en zang. Alsof het publiek nog niet genoeg verwend was, stormde daarna Steve Nieve het podium op: “My all time doll”, “My three sons” en “Accidents will happen” bewezen opnieuw dat Elvis Costello & Steve Nieve een onverwoestbare tandem vormen. Een duidelijk geëmotioneerde zanger dankte het publiek vervolgens voor de steun gedurende de – gezien de in de inleiding geschetste omstandigheden - toch wel moeilijke avond.
Na “All these strangers” kreeg Brussel vervolgens voor de tweede avond op rij een onvergetelijke versie van “I want you”: duivels gitaarspel en getormenteerd getokkel overtuigden zelfs de laatste twijfelaar om de onverslijtbare Elvis Costello een staande ovatie te gunnen. En nog was het niet genoeg want “(What’s so funny ‘bout) Peace, Love and Understanding” maakte duidelijk dat niemand ooit zijn versie van deze Nick Lowe-song zal overtreffen. Een magistraal slot van een puik optreden dat er mede door de speciale context toe leidt dat we het woord ‘legendarisch’ niet moeten schuwen.
In het Koninklijk Circus werd het entertainmentgehalte van de voorgaande avond ferm teruggeschroefd. In de plaats kregen we een gedurfde selectie uit een rijkgevulde carrière aangevuld met enkele knappe covers. Niet iedereen zal dit concert evenzeer gesmaakt hebben. Wie kwam voor ‘the fun and the hits’, was eraan voor de moeite. Wie zich openstelde voor een tocht door de minder gekende (maar daarom niet minder boeiende!) kanten van het spectrum dat Elvis Costello al zovele jaren beslaat, kreeg gedurende 160 minuten waar voor zijn geld.
Op twee dagen tijd kreeg Brussel meer dan vijf uur muzikale klasse geserveerd. Wie rouwt er nog om een eerste Elvis als de tweede hem overtreft? Eens te meer is de volgende leuze dus van toepassing: ‘the king is dead, long live the king!’ Ross McManus mag beretrots zijn op zijn zoon. We vrezen dat het eerbetoon aan onze eigen vader heel wat minder indruk zal maken dan dit dat we 10 dagen eerder mochten meemaken in het Koninklijk Circus…. Sorry, pa….maar ja, dat komt ervan als je ons op muzikaal vlak zo ongetalenteerd geboren laat worden….
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-solo-31-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Woensdag daalde een engel neer in Brussel, in de vorm van de frêle Camille, een drieëndertigjarige actrice-zangeres die vijftien jaar geleden haar eerste muzikale stappen zette in de rokerige jazzkroegen van haar thuisstad Parijs. Opgegroeid in de intellectuele kringen van Saint-Germain-en-Laye, studeert ze ballet, literatuur en politieke wetenschappen, maar gaandeweg neemt de muziek terecht de bovenhand. In november vorig jaar kwam haar vijfde studioalbum uit, ‘Ilo Veyou’ (staat allicht voor “I love you”- absurde woordspelingen zijn één van haar handelsmerken). Ik kende haar alleen van haar passage in Later with Jools Holland, waar ze een subliem optreden en een blijvende indruk naliet.
Camille maakte haar entrée niet onopgemerkt, met een gloeilamp onder een licht doorschijnende tuniek in een volledig verduisterde Cirque Royal brengt ze het Keltisch aandoende “Le Berger”, begeleid door gitaar, contrabas en viool. Haar loepzuivere stem legt de uitverkochte zaal meteen het zwijgen op, even wanen we ons – ondank de hitte – in de groene highlands. Verder spelend met de gloeilamp die haar bewegingen volgt in schaduw op een wit doek, brengt ze “l’Etourdie” en het speelse “Ilo Veyou”, waarin ze voor het eerst op wonderbaarlijke wijze toont welke kunstjes ze zoal in petto heeft: ze zingt, danst, klapt, slaat op de borst, stampt op de grond en klikt en klakt met een stem die van de bas tot de sopraan reikt.
Bij het prachtige akoestische “She was” plachtten we zelf de zaal te verlaten wanneer ze zo mooi “go, go, go away” zingt. “Mars is no fun” en “Bubble lady” brengt de zaal weer op temperatuur, met uitvergrote danspassen en stampende voeten, als was ze een marionet gemanipuleerd door een onzichtbare hand ergens vanuit de coulissen.
Camille haalt ook de sfeer van ‘le vieux temps’ van onder het stof in het in draaimolens en volksfeesten gedrenkte “Message” en “La France”. “La France” is ondertussen een klassieker geworden bij onze zuiderburen, nochtans laten de lyrics er geen twijfel over bestaan: “la Chine excelle dans la textile, le Japon fait des automobiles… les anglais ont un humour exquis… La France, La France, des photocopies…”.
De andere bandleden vergezellen Camille in het a capella gebrachte “Ta douleur”, een nummer dat in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd. In “Cats and Dogs”, laat de zangeres – tot groot jolijt van het publiek - een aantal figuranten aanrukken die op knieën en met het gat omhoog een parendans imiteren. Ondertussen is de temperatuur in de zaal boven het aanvaardbare gestegen, maar Camille blust met het van alle ballast ontdane “Pâle décembre” –begeleid op piano – en het intieme “Au port”.
Als de mensenmassa na al deze indrukken in de waan vertoeft dat hen nu niets meer kan overkomen en iedereen terug in zijn stoel is neergestreken, wordt het licht plots volledig gedoofd en verrast Camille opnieuw: in complete duisternis kreunt ze “Pleasure”, een nummer dat we het best kunnen omschrijven als een ode aan de ‘zelfliefde…’. Alsof dat nog niet voldoende was gaat ze languit op de grond liggen en brengt ze het sublieme “Wet boy”, zonder meer één van de mooiste ‘love songs’ van het decennium – maar ook hier geven de lyrics niet echt uitsluitsel…
Voor de bisronde neemt Camille afscheid met “Le Banquet”, waarin ze subtiel wraak neemt op een vrouwverslaafde man en met “Tout dit”, waarin haar technisch perfecte zangtechniek voor een laatste keer in de verf wordt gezet: in dit nummer geïnspireerd op de Benedictijnse componiste Hildegarde, slaagt Camille erin – louter en alleen bij wijze van haar stem – de mystieke en bovenmenselijke sfeer van de Middeleeuwse liturgische gezangen en hymnen op te roepen.
Prachtig concert dus en geen wonder dat Jools Holland vol lof over haar sprak in zijn Late Nights.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camille-30-05-2012/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
Een onvoorwaardelijk diep respect hebben we voor Mr MacManus aka Elvis Costello , de 57 jarige doorwinterde sing/songwriter , die net als The Boss al ruim 35 jaar in het muziekcircuit meedraait. Imponeren doet hij met band en solo, en verwerkt hij moeiteloos een smeltkroes aan stijlen.
Twee avonden is hij in ons land , hij grossiert (morgen) solo tijdens het tweede optreden doorheen z’n rijkelijk gevuld oeuvre in het KC, en vanavond landde hij in de AB met de begeleidingsband The Imposters (Steve Nieve op toetsen, Pete Thomas op drums en Davey Faraghar op bas) en wordt ‘The Revolver Tour – The Return of the Spectacular Songbook!!!’, 25 jaar later, voorgesteld … Een amusant, leuk, ontspannend avontuur in een ‘rad vol fortuinlijke’ songs . Het concept is eenvoudig: tijdens de show mag het publiek op het podium aan een reuzenrad van gekleurde vakjes met titels van hits, (obscure) b-kantjes en (verrassende) covers draaien en zo de setlist van de avond bepalen. Maar de pijl kan net zo goed op een thematische 'Jackpot' vallen, waarna er songs rond één thema, verhaal, ervaring of anekdote volgen. De opbouw van zo’n formule is best spannend!
Vindingrijk ging Costello als een volleerd performer en verteller te werk, verbaasde continu en had het publiek aan z’n lippen , wat zorgde voor een enthousiaste sfeer en ambiance.
Aan het rad kon onze ‘Walter Capiau’ rekenen op z’n assistentes die mensen uit het publiek begeleiden om aan het rad te draaien , ze uitnodigden aan de lounge bar op het podium , om even met een drankje te genieten en te verpozen van de Costello songs, of ze konden een danspasje wagen in een kooi, de ‘gogocage’ genaamd, met één van de danseressen … Entertainment en fun dus!
We zagen een uitermate gezellige groots opgezette circusact, met een vat vol afwisselende songs , die innemend, ingetogen als meeslepend, gedreven en strak konden klinken . Op die manier werden we twee en een half uur letterlijk in Costello’s ‘ wheel of fortune’ gezogen. Een wervelende show en muzikale klasse van Costello en z’n begeleidingsband, die de songs moeiteloos aan elkaar regen. Nooit voelden we ons ‘so close’ verbonden tot deze rasmuzikant en z’n materiaal.
In keurig maatpak klonken ze snedig op songs als “Uncomplicated” en “Radio Radio”, ontroerde de ballad “All this useless beauty” en overtuigden een rockende “Monkey to man” en een uitgesponnen, broeierige, bezwerende versie van “Watching the dectectives” . Geen twijfel mogelijk, hier werd straf spul geserveerd. En de verrassingen in thema’s en keuzes volgden maar . Een meisje kon als op een kermisattractie met hamer en een rinkelbel gaan voor “Alison” waaraan Costello een favoriet of een cover aan verbond, van “Good year for the roses”, “Everyday I write a book” naar “Purple rain”, “Don’t let me down” tot “Cry cry cry” van Johnny Cash , een song die dan ook nog een apart verhaaltje had …
Hij maakte tot twee keer een wandeling in de zaal en hield van de nauwe band met het publiek.
In al die verschillende gedaantes speelde hij solo en akoestisch een bloedstollende “Slow drag with Josephine” , “Jimmy standing in the rain” en een emotioneel geladen “Dr Watson, I presume”, een ode aan de eerder in de week overleden bluegrass folky blinde artiest Doc Watson . Een hoogtepunt!
Costello nam naar het eind het hef zelf in handen en rockte net als het draaiende rad met “Strict Time”, “Out of Time”, “I can’t Stand Up For Falling Down”, “High Fidelity”, “Oliver’s Army” en “Pump It Up”; de instrumenten kregen zelfs in het strakke, hitsende tempo ademruimte!
Een uitgekristalliseerd duivelse versie van “I want you” zorgde voor kippenvel en raakte diep; de apotheose van de avond , die een punt zette achter dit spectaculair optreden, dat in ons geheugen staat gegrift! Hier waren we sterk onder de indruk; een ‘wauw’ gevoel van een Meesterlijke en Onsterfelijke Elvis…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-and-the-imposters-30-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
In de warme buitenlucht mét een cocktail in de hand zou de avond compleet zijn geweest! Doch was het genieten van Cuba op z’n best.
“Are you ready to dance?” -de rode draad doorheen de avond - Een show vol ritmes, kadanzen en klanken die je van je stoel deden wippen. De band gedirigeerd door Juan de Marcoz-González deed iedere schouder zachtjes aan bewegen op de Zuiderse chachacha’s en strakke Rumba’s… Een sterk staaltje muziek die deze mannen ons ter ore brachten; Pianoriffs from Gabriel Hernández, “the best pianoplayer i’ll ever know”( volgens Juan de M-G). De 3 koperblazers deden hun best deze te evenaren. Trompet en bugel waren een streling voor het oor en de charmes van de mannen in hun danspasjes waren aangenaam te aanschouwen. De verscheidene drummers Jose Antonio ‘Tony’ MOREAUX, Antonio PORTUONDO Martínez, Rolando ‘El Niño’ Mentira” SALGADO Palacio met elk hun eigen speeltje: conga’s, bongo’s, drum, koebel, guiro kalebas, maracas gaven elke son en salsa hun eigen accent en drumden er vol overgave op los.
Een rustig intermezzo op piano, aangevuld door de gedempte trompet en zachte stem van mister Juan bracht ons in een cosy huiskamer gevoel, waar melancholie zachtjes aan werd omgetoverd in ambiance…
De live zang van de 4 lead singers José Gil PIÑERA , Emilio SUAREZ , Evelio GALÁN en Juan de Marcoz- González klonk fantastisch, ieder met zijn typisch stem, de één nasaler, de ander zachter en melancholischer. De bij elk nummer horende dansbewegingen maakten van elk nummer een geheel. De dansritmes waren te verleidelijk, om niet op je stoel te blijven zitten maar lekker mee te bewegen… langzaamaan kwam de hele zaal tot beweging en groeide het enthousiasme tot een laaiend gejoel en vrijgevig applaus.
De hippe bandleader met grijze rasta’s wist zijn band om te vormen tot een explosie van klank en ritme waarbij iedereen wel moest opstaan en de heupen enthousiast deed wiegen en handen zwaaien… Enkele dames werden op het podium gehaald en een plots ontstane polonaise wurmde zich door de menigte. Het feest was losgebarsten. Zowel voor als op het podium was dit een feit. De muzikanten speelden er op los, dansten in hun grootste enthousiasme en de verleidelijke blikken deden het publiek opzwepen…
Dankbaarheid- enthousiasme en sereniteit waren heersers over het podium. De mannen tikten de vuisten tegen elkaar als een ware groepsknuffel. Hun roadie was een niet alledaags beeld. Een dame die achtergrond danseres was, tegelijkertijd instrumenten aangaf en zich af en toe met ‘mr. Rasta’ aan een danspasje waagde.
The Afro-Cuban All Stars zijn een mix van ervaring van de ouderen met de frisse energie van de jongeren. Met alle vuur en passie is de band uitgegroeid tot één van de bekendste Cubaanse orkesten. Hun muziek is een opzwepende mix van alle (traditionele) Cubaanse stijlen. Muziek met pittige details , hoge timbres in de stem… een waar “fiesta para los adultos” …
Playlist: - Oshun, - Barbaridad, - Camino de steo , - La perla, - Lagrimas negras, - Dos gardenias, - Vete De mi, - Habana Del Este, - Son De Baloy, - Dundu mbanza, - Sabrosura, - Candela, - Misericordia,- Chango
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/african-cuban-all-stars-30-05-2012/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
Girls uit San Francisco , is een ‘apart’ bandje binnen de indiepopscene, door de afwisselende aanpak van sfeervolle, dromerige , melancholische songs, en nummers die beheerste en forsere uitstapjes maken naar de rock’n’roll, surf, wave en shoegaze, zonder aan emotionaliteit in te boeten. Ze hebben op die manier iets mee van het Britse The Music, die de laatste jaren wel met de noorderzon zijn verdwenen .
De band rond Christopher Owens toont twee muzikale gezichten en zoekt het dus in subtiliteit, finesse, zeemzoeterigheid en gedrevenheid. Niet steeds is dit vertaald in muzikale identiteit en sterkte, en hier wringt het schoentje wel.
Op het podium werden aan de microstatieven en het materiaal bloemen geweven en ze hadden enkele soulfulle backing vocalistes mee, die de songs diepgang , intensiteit en elegantie boden. In het eerste deel kwam vooral het ingetogen karakter van de band aan bod , met oog voor dramatiek, en af en toe gekenmerkt van een ruwer rock’n’roll randje, als op “Alex” , “Honey bunny” ; “Heartbreaker” en “Headache” . Op “Love like a river” kregen de soulvocalistes meer ruimte , en ging de song richting gospel en koorzang. Ook de oudere single “Laura” klonk best spannend in dit concept .
Het optreden zakte dan ineen door de té stroperige songs “My ma” , “Substance”, en “Saying I love you”. Maar goed dat er verandering kwam met “Vomit”, “Die” en “Forgiveness”, die lekker uitgesponnen werden , boeiden en intrigeerden door de tempowisselingen en de verschillende muzikale wendingen .
In de bis hielden ze de tempoverhoging en surfinvloed aan en kregen “Hellhole Ratrace” en “Morning Light” inderdaad een broeierige, krachtige versie mee, waarbij de pedaaleffects deftig maar beheerst werden ingedrukt.
Girls probeert een brug te slaan tussen ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, ‘80s Prefab Sprout en de shoewavepop van Jesus & Mary Chain en The Music , maar hebben hier nog wat te sleutelen. Tja soms kwam het beeld van Maja de Bij naar boven - honingzoet als prikkelend.
Support was de uit eigen streek (Lille –Tourcoing) afkomstige Lena Deluxe. Ze verdiende haar sporen als toetseniste bij Brisa Roché en Roken is Dodelijk . We hoorden bevreemdende, sensuele en gevoelige pop , rebels als fragiel, gedragen door haar hemelse stem . Een overtuigende podiumprésence drukte z’n stempel op de muziek . In het oog te houden .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een double-bill op z’n plaats - Shellac – Sleepy Sun
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Een double-bill op z’n plaats - Sleepy Sun - Shellac
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Op Pinksteren – de dag van de uitstorting van de Heilige Geest – trokken we richting Antwerpen om er de ultieme stonerband Sleep aan het werk te zien. We hadden het fenomenale optreden van iets meer dan een maand geleden in zaal O13 in Tilburg tijdens het Roadburnfestival nog vers in de trommelvliezen hangen. Achteraf verklaarde bassist Al Cisneros dat hij dit “het beste Sleepconcert ooit” vond. Ook het publiek kon er niet over zwijgen en Sleep werd naast Yob toen hét gespreksonderwerp en hét hoogtepunt van het festival. Benieuwd of ze ook deze keer deze status konden aanhouden.
Sleep bracht voor de gelegenheid 3 supportacts met zich mee. We konden de psychedelische doom van het uit San Francisco afkomstige Jex Thoth wel smaken. Zangeres Jessica “Jex” Thoth kan je nog het best vergelijken met Grace Slick van het eveneens uit SF afkomstige Jefferson Airplane en ook muzikaal is Jex Thoth aan deze legendarische psychedelische rockband schatplichtig.
Harvey Milk uit Athens, Georgia bracht hun experimentele noiserock en sludgemetal met verve. Melvins zijn nooit veraf en het is dan ook hun grote voorbeeld. Ooit hadden ze trouwens ex-Melvin Joe Preston in hun rangen. Gehoord en goedgekeurd.
A Storm of Light gooide het roer over naar de post-doommetal-rock hoek. Krachtige beelden op het achtergronddoek (zanger/gitarist Josh Graham deed vroeger de visuals voor Neurosis) versterkten alleen maar de hevige postrock van deze uit Brooklyn afkomstige band. Hun sound deed nog het meest denken aan mengeling van Tool en Swans. Allemaal leuke opwarmers voor wat nog zou komen.
Iedereen kwam natuurlijk voor legende Sleep naar zaal Trix afgezakt. Getuige ook de bijna uitverkochte merchandise nog voor de eerste band de laatste noten op het publiek had losgelaten. De geremasterde versie van Sleeps magnum opus ‘Dopesmoker’ was al niet meer te krijgen op vinyl en alle bandshirts waren in een mum van tijd de deur uit. Het zijn dan ook gegeerde objecten voor het talrijk opgekomen Sleep legioen.
Een legioen dat rond de klok van tien, toen zijn helden het podium beklommen, een overdonderend applaus en gejoel vanuit de zaal het podium opblies. Gitarist Matt Pike gaf het publiek direct lik op stuk door de alomgekende beginriffs van “Dopesmoker” keihard aan te slaan op zijn trillende snaren. Dit met een ongekend volume waar je broek bijna van af zakte. Zijn broek ging trouwens ook – bouwvakkersgewijs – zeer laag onder zijn ontbloot bovenlijf met zijn door de jaren heen opgebouwde bierbuik. Na 2’40” vonden Al Cisneros (bas) en Jason Roeder (drums) het ‘solo-riffen’ van Pike welletjes geweest en ze kwamen nog meer power steken onder deze aanstekelijk opgebouwde song die in zijn geheel meer dan een uur duurt.
Sleep had echter besloten om hun set rond deze ‘Dopesmoker’ op te bouwen en laste na een half uur een pauze in en zette de rest van de song “on hold”. Een kleine intro (sic) dus. Het bijna 9 minuten durende“Holy Mountain” uit hun gelijknamige, door Billy Anderson geproduceerde, tweede album was aan de beurt. Oorverdovende riffs, ondersteund door een bombastische bas en gegeselde cimbalen en drums werden ons deel en je moest al sterk in je schoenen staan om in de frontlinie niet van je sokken te worden geblazen. Wat een orkaankracht produceerde deze ‘Heilige Drievuldigheid’ op deze sacrale dag.
Een iets stiller en trager gespeeld middengedeelte ontsproot naar het einde toe in een vulkaanuitbarsting van jewelste. Nog niet bekomen van deze krachtsexplosie kregen we titelsong “Dragonaut” in onze maag gesplitst. Naar onze mening één van hun beste songs en een kosmische intergalactische trip om U tegen te zeggen. Een zee van haar in de eerste rijen vol headbangende fans. Zowel mannen als vrouwen gingen volledig uit hun dak bij deze aanstekelijke stonermetal song. De tekst werd dan ook integraal meegezongen. Cisneros zong het ‘Ozzy-gewijs’ en als je je ogen dicht deed, waande je je op een concert van Black Sabbath begin de jaren 70. “Sonic Titan”, de tweede song op het ‘Dopesmoker’-album was een lawine van lawaai en een geseling voor gehoorgang en trommelvlies. Het werd een sonische overdosis aan heavyness. Hamer en aambeeld klopten overuren en de nekspieren stonden overspannen door het hevige geheadbang.
We kregen nog 3 songs uit het ‘Dopesmoker’ album: de uiterst trage en korte instrumentale song “Nain’s Baptism”, het opzwepende en loodzware “Aquarian” en de aanzwellende stonertrip “From Beyond”. Toen raapte Sleep de draad terug op waar het ons na 30’ uit onze “stonerslaap” wakker schudde bij de aanvang van hun concert: de pauzeknop werd losgelaten en we kregen nog een magistrale outro van een groot half uur, het laatste gedeelte van hun ‘Dopesmoker’-song.
Toen was het genoeg. En juist op tijd want onze oren werden er bijna afgeschroeid door zoveel sonische krachtpatserij op het podium. Dit wordt een concert dat nog lang in onze grijze hersenmassa zal opgeslagen blijven. Een muzikale oertrip met enkel hoogtepunten. Onvergetelijk ook het moment dat Tony Iommi op het doek achter drummer Roeder tussen twee songs door werd geprojecteerd en zowel Pike als Cisneros zich eerbiedig bogen naar Black Sabbaths ‘master of the riff’ die momenteel herstelt van kanker. Voor beiden hun held. Voor ons zijn Pike, Cisneros en Roeder de helden van de dag. Een concert om in te kaderen.
Organisatie: Heartbreaktunes ( i.s.m. Trix, Antwerpen)
Iceage – Bear In Heaven
Kreun
Kortrijk
In het kader van Sinxen , een rock’n’roll festival van de Kreun tijdens de Sinksenkermis in Kortijk , was er van alles te beleven: fun, party, gezellig, druk, drank, zon, sfeer, muziek, cocktails, .... en een uitgelezen keuze aan ferme live bands. De zaterdag hadden we de ‘Sinxen hosted by Warriorz DJ’s’ , op pinksterzondag was er o.m. Iceage, Bear In Heaven, Spencer Krug's ‘Moonface’, Hong Kong Dong, en op pinkstermaandag kon je er terecht voor The Soft Moon, Forest Swords, Liturgy, Bass Drum Of Death en Ansatz Der Maschine.
We zakten even af op zondagavond om de talentvolle Bear In Heaven en Iceage aan het werk te zien.
Uit Brooklyn, NY is Bear In Heaven afkomstig en ze brengen een clash aan popstijlen samen, die gecategoriseerd wordt als chillwave, etherische popwave , die ‘70s prog, ‘80s industrialwave , ‘90s dream ‘shoegaze’ pop en de huidige punkfunk doet versmelten . Het trio, al toe aan de derde cd , kan met de recente ‘I love you , It’s cool’ een doorbraak forceren. De songs hebben een bezwerende groove , slepende ritmes, zwellen aan , exploderen, spreken de dansspieren aan en worden gedragen door de dromerige, honingzoete stem van John Philpots. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en zorgen voor flashy lights en een mistig rookgordijn in de zaal. De sfeer zat echt goed met songs als “The reflection is you” , “Lovesick teenagers” en “Sweetness & sickness”.
Iceage is één van de Deense undergroundrevelaties van 2011. Hun debuutplaat telt twaalf songs en duurt nog geen half uur . Bijna allemaal twee minuten songs binnen een postpunkkader , rauw , rammelend, noisy, wat ontstemd én met een laag feedback erover. Kort, krachtig, energiek en fel, tuimelend in een bed van Wire, Black Flag, de wave van Joy Division en de grunge van Nirvana .
De 20 jarige postpunkers hebben een ‘fuck-off’ mentaliteit als in de jongste jaren van Jesus & Mary Chain. De band zette van bij de eerste noot de volumeknop helemaal open en blies een lawine aan gebrul en woede de zaal in. Het touren heeft hen intussen geleerd een minimum aan interactie met het publiek te respecteren! De pletwals van Iceage startte bijna met een volle zaal, maar na een paar songs was de helft weg , maar de zanger van het kwartet dweepte die andere helft op en die fans genoten van de amper van elkaar te onderscheiden nummers . Ergens hoorden we “You’re blessed” en “New brigade”, maar er zaten in hun half uur durende set ook een paar nieuwe songs , die in het verlengde zullen zijn van hun debuut .
Iceage was ongemeen hard , rauw en compromisloos, klonk ontstemd en ontregeld, en liet het (overgebleven) publiek ietwat verweesd achter. Dat was Sinxen kermis uit de versterkers van Iceage …
Organisatie: Kreun, Kortrijk (ikv Sinxen)
Je zal maar Boris Daenen heten, net je tienerjaren ontgroeid zijn, overvolle zalen platspelen in elke uithoek van de wereld en al een tweede full album uitbrengen op een label als News/Hospital Records. Het uiterst gewaardeerde Britse label Hospital Records uit de drum-'n-bassscene huisvest naast onze übergetalenteerde Netsky ook gevestigde grootheden als London Elektricity en High Contrast en heeft er mee voor gezorgd dat dit goudhaantje wereldwijde faam geniet. En niet onterecht! Met argusogen keken critici uit naar de opvolger van Netsky's titelloze debuutalbum. Deze werden dit weekend netjes de mond gesnoerd na een meer dan geslaagde, uitverkochte tweedaagse in de Brusselse AB.
Net als tien jaar terug lokken DnB-feestjes grappig genoeg nog steeds een tienerpubliek aan. Toch kwamen er ook heel wat drum-'n-bassfans van de eerste generatie opdagen voor deze wonderboy. Het verschil tussen Netsky en de drum-'n-bass van tien jaar terug is dat hij een breder publiek weet te bekoren met zijn melancholische synthmelodieën die net iets radiovriendelijker klinken dan tijdens de jaren '90. Anderzijds blijkt de combinatie van diepe bassen en beats nog steeds een uitstekend recept om een legertje 'DnB-warriors' zwetend te laten huppelen.
Het liveconcept met een buitengewone drummer als Michael Schack en Babl Keys aan de keyboards geven deze danceperformance alleen maar meer cachet. Boris zet er van meet af aan al meteen de beuk en de AB werd in een mum van tijd omgetoverd tot een broeierig hete sauna gevuld met zweterige (tiener)torso's die zich meermaals uitgelaten in een moshpit gooiden.
Klassiekers als “Iron Heart” en “Give & Take” gooiden alleen maar olie op het vuur. Ook het materiaal van het nieuwe album moet niet inboeten aan kwaliteit. Met tracks als “Come Alive” en “Puppy” bevestigt Netsky meteen dat hij geen random eendagsvlieg is.
Over onze nationale drum-'n-basstrots bestaat geen enkele twijfel dat hij 'Hospital ’News’ waardig' is. Hij is niet langer het opkomende talent! Hij staat er en heerst bescheiden. ‘Netsky 2’, Liquid drum-'n-bass anno 2012, vanaf einde juni verkrijgbaar bij de betere platenboer. Een niet te missen act op de komende zomerfestivals. Tot gauw Boris ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/netsky-26-05-2012/
+ van de try-out gig in de Nijdrop, Opwijk op 22 mei 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/netsky-22-05-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
White Denim
Ancienne Belgique (Club)
De pret op Pukkelpop 2011 was weliswaar van korte duur, maar duurde uiteindelijk toch lang genoeg om één muzikale ontdekking op de Main Stage te noteren. Ergens vroeg in de middag op die tragische donderdag tekende het energieke viertal White Denim namelijk met de vingers in de neus voor het beste optreden van de dag, en bij uitbreiding, het festival. Op het eerste gehoor zou je dit in Austin, Texas residerend gezelschap gemakkelijkshalve als een retro band kunnen beschouwen, waarvan de leden te lang op een dieet van Allman Brothers Band en Wishbone Ash heeft geleefd. Wie het vorig jaar verschenen opus magnum ‘D’ voldoende luisterbeurten gunt ontdekt naast de onmiskenbare Southern rock feel echter ook verwijzingen naar folk, progrock, psychedelica en godbetert hier en daar zelfs een snuifje country. Hoe vernuftig dit album ook in elkaar steekt, White Denim is bovenal een band die je live moet gaan zien en wiens vibe tot diep in de onderbuik moet kunnen doordringen.
In een matig gevulde AB Club liet het Amerikaanse viertal alvast geen seconde onbenut om het opvallend jonge volkje te overtuigen van hun kunnen. Want als we eerlijk zijn, dan maalt volgens ons weinig of geen mens om de lyrics van White Denim. Nee, de ware aantrekkingskracht van de band zit hem ontegensprekelijk in de muzikale virtuositeit en het bijna atletisch vermogen waarmee de vier heren op elk nummer de spierballen laten rollen. In beste Allmann Brothers of Lynyrd Skynyrd traditie zijn de gitaren van frontman James Petralli en Austin Jenkins zo in elkaar verweven als betreft het één enkel instrument.
Daar waar hun illustere voorbeelden zich echter wel eens durven verliezen in oeverloze jamsessies, schakelt White Denim voortdurend in een hogere of lagere versnelling waardoor het geheel steeds strak, fris en absoluut niet retro klinkt. Het ruim 15 minuten durende openingssalvo waar verschillende nummers uit ‘D’ naadloos in elkaar overgingen liet het publiek op die manier al meteen naar adem happen.
Na een verschroeiend eerste half uur leek de AB Club wel omgetoverd tot een publieke sauna waar je het zweet zo van Petralli’s gitaar zag druipen. De goedlachse frontman blijkt naast een begenadigd gitarist ook een niet onverdienstelijke zanger, al werd zijn stem steevast ondergedompeld in een bad vol reverb en psychedelische echo’s. Tijdens het aan Eagles refererende “Is And Is And Is” en het countryriedeltje “Keys” liet White Denim zich even van zijn meest aaibare kant zien, maar die momenten van relatieve rust waren eerder schaars. Met de in een ijl tempo op elkaar volgende “It’s Him!” en “Burnished” deelde de groep vervolgens twee nieuwe uppercuts van formaat uit met drummer Josh Block in de hoofdrol. Elke vierkante centimeter van ’s mans compacte drumstel werd met achteloos gemak afgedroogd op een manier waar Triggerfinger’s Mario Goossens volgens ons enkel een natte droom aan over houdt.
De eclectische single “Drugs”, die door samenstellers van de Vlaamse radiozenders vakkundig uit de playlists is geweerd, werd tot op het eind van de set opgespaard. Aan de obligate bisnummers hadden Petralli en zijn kornuiten blijkbaar lak, want dat betekent nu éénmaal tijdsverlies. In plaats daarvan werd het anderhalf uur dat de groep van de AB kreeg toegemeten netjes in één lange ruk volgemaakt.
Eens buiten de muren van de snikhete AB Club werden we opgewacht door een horde Netsky fans die, afgaand op de lichtjes in hun pretoogjes, luttele meters verderop in de uitverkochte grote zaal van de AB net het optreden van hun leven hadden meegemaakt. Vermoedelijk vertelde onze blik iets gelijkaardigs over de doortocht van White Denim, en voeg daar gerust maar een open mond en een stijve nek aan toe.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
