Eindelijk zou ik voor de eerste keer Focus live aan het werk zien. Het was er vroeger nooit van gekomen. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Vreemd, vooral omdat de band altijd al één van mijn favorieten geweest is. Die vreemde mix van wondermooie melodieën, tempoveranderingen, jazz, klassiek en vreemde vocale uithalen van Thijs van Leer spreekt mij heel erg aan.

Ik trok eerder sceptisch naar de Roma, na mijn oorverdovende ervaring met Golden Earring in de Lotto Arena enkele maanden geleden. De bands uit mijn jeugd bestaan voor het grootste gedeelte uit zestigers, die meestal wel over hun hoogtepunt heen zijn. Slechts enkele honderden fans hadden de weg naar Antwerpen gevonden. Een groot gordijn moest de zaal in tweeën delen, zo weinig opkomst was er. Maar de afwezigen hadden deze keer volledig ongelijk. Het concert was boeiend en zeer genietbaar. Niet zoals de meeste andere concerten, waar de helft van de toehoorders komt om voortdurend te staan schreeuwen in elkaars oren, waren hier ECHTE fans komen opdagen, een enkeling niet te na gesproken.
In de nummers van Focus komen stiltes voor, heel vreemd in een popconcert. Maar het was tijdens die stiltes ook stil in de zaal. Een zeer aangename ervaring. Bovendien was het volume nooit te hoog, waarschijnlijk door een perfecte afstelling van de balans.
Een recht toe, recht aan opstelling op het podium, zonder veel lichteffecten. Gewoon muziek, geen voortdurend gewissel van gitaren. Het Hammondorgel van Thijs van Leer ziet er zeer aftands uit en heeft zo te zien al veel oorlogen overleefd, evenals zijn eigenaar. Thijs zelf ziet er heel gewoon uit, goed in het vlees, met de muts op het hoofd en heel vriendelijk. Een bewonderenswaardig man. Je moet het maar doen. Ooit kwamen hordes fans opdagen op zijn concerten, maar je ziet dat hij ook voor een klein publiek zichzelf volledig geeft. Hij gaat op in de muziek, dit is niet gewoon routine. De man is een echte muzikant, dat voel je zo aan: klassiek, jazz, pop, hij mengt alles moeiteloos door elkaar.
De andere bandleden zijn even virtuoos. Drummer Pierre van der Linden, ook een krijger van het eerste uur, is ongelooflijk goed. Het is heel duidelijk dat hij naast de pop ook veel ervaring heeft met jazz en avant garde. Hij is niet alleen ritmesectie, hij speelt zijn eigen partij, steeds weer anders. De jonge gitarist Menno Gootjes past perfect in de groep. Hij haalde uit zijn Gibson zowel heel zachte melodieën als loeiharde riffs. Kan ik hem via deze weg overtuigen in de groep te blijven? Ook bassist Bobby Jacobs is zeer goed. Hij vormt een prachtig duo met de drummer.
Het optreden begon met “Focus 1”, gevolgd door “House Of The King”. Opwarmertjes, en tamelijk routineus gespeeld. Maar met “Aya-Yuppie-Hippie-Yee” uit ‘Focus 9’ kwamen ze los. Na “Focus 7” en het lange “Eruption” (met een meeslepende versie van “Tommy”) kwam “Sylvia”. Een eerste hoogtepunt en tijd voor de pauze.
Thijs van Leer zette het tweede deel in met “Moving Waves”, heel intiem en solo gebracht. Toen kwam “Le Tango”, een voorsmaakje van hun volgende CD, ‘Focus 10’. Goede song, dat belooft! Het minder bekende “Sylvia’s Stepson” werd gevolgd door “Harem Scarem”, een zeer verrassende en afwisselende track uit ‘Hamburger Concerto’. Ideaal om solo’s in te lassen. Menno Gootjes sleepte ons mee met zijn virtuoze en geïnspireerde solo, terwijl Bobby Jacobs nadien niet voor hem onderdeed met zijn bas.
Daarna bracht Thijs van Leer een prachtige fluitsolo, met streepjes Bach en andere invloeden, zette zich aan het orgel en begon met zijn ‘stemoefeningen’. Ongelooflijk wat een stembereik hij heeft. Van een heel lage noot klom hij op tot een hele hoge, waarna de band keihard inviel met “Hocus Pocus”, hun grootste hit. In feite is dit niets meer dan een gitaarriff, gevolgd door enkele maten drums en een onvoorspelbare inbreng van Thijs, waarna alles opnieuw begint. Maar het werkt ongelooflijk goed, telkens opnieuw!
Als bis hoorden we “Focus 3”, een prachtige afsluiter van een unieke avond.

Thijs van Leer nodigde ons uit om na het concert even te gaan verbroederen met de band in de lobby. Misschien doe ik dat wel volgende maand in het Kursaal van Oostende, waar Thijs van Leer optreedt met een sopraan en groot symfonisch orkest. Ik ben benieuwd wat dat wordt…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/focus-21-04-2012/

Organisatie: De Roma, Antwerpen

De Nits - lotgevallen van een vergeten wereldgroep
Het zal Kraantje Pappie en zijn gevolg worst wezen, maar er was ooit een tijd dat The Nits behoorden tot de hipste Nederlandse bands van hun generatie. Wie in de 80ies en early 90ies boven de Moerdijk op zoek ging naar melancholische Nederpop, orkestrale kamermuziek of progressieve kleinkunst kwam steevast uit bij dit Amsterdamse los-vast collectief rond songsmid Henk Hofstede, percussionist Rob Kloet en keyboardwonder Robert Jan Stips. Jarenlang regende het Edisons, Gouden Harpen en nationale popprijzen ten huize Hofstede & co, maar de jongste twee decennia heeft het trio toch flink wat airplay moeten inboeten.
Nu is commerciële aandacht nooit echt een drijfveer geweest voor The Nits. Meer nog, de groepsleden staan er op om “The” uit hun bandnaam te weren om hun eigenzinnige Hollandse roots niet te verloochenen voor gratuit buitenlands succes. Voor De Nits zelf blijven de artistieke gloriejaren gewoon verder duren, en wordt ver buiten het bereik van de commerciële schijnwerpers met de regelmaat van de klok een nieuw album bedacht in hun Amsterdamse hoofdkwartier De Werf.

De halflege theaterzaal van de Gentse Vooruit vormde afgelopen zaterdag het sfeervolle decor voor de jongste zaalshow van het Amsterdamse trio, dat met ‘Malpensa’ net haar 21ste studioalbum uit heeft. De titel verwijst naar de internationale luchthaven van Milaan, maar ook andere wereldlijke oorden hebben op de één of andere manier bijgedragen tot de sfeer op de nieuwe plaat. Fans van De Zevende Dag op zondagmorgen kennen ongetwijfeld reeds “Five Fingers”, de op een Egyptische folkbeat drijvende nieuwe single waarmee de set avontuurlijk werd geopend.
Ondanks de 38 (!) dienstjaren van Hofstede als minzame frontman van De Nits zijn bij de Amsterdammer nog maar weinig sporen van enig communicatief verval te merken. Gestoken in een te groot zwart maatpak en dito deukhoed vertelt de globetrotter in Hofstede honderduit over zijn reisverhalen, waarin hij graag een al dan niet fictieve hoofdrol voorziet voor zijn muzikale helden. Zo komt Joni Mitchell in “Home Before Dark” als enige klant langs Hofstede’s denkbeeldige tankstation in een godverlaten Amerikaans stadje. Of vinden zijn fascinatie voor melancholische treurwilgen en The Beatles elkaar in “Nick In The House Of John”, het surrealistische verhaal over Nick Drake die ronddwaalt in de leegstaande parelwitte villa van John Lennon na diens emigratie naar The Big Apple. Maar evengoed kan ook Nederland’s enige rock’n’roll animal Herman Brood op de stille bewondering van de Nits frontman rekenen. Die paar dagen ooit samen op tournee in Berlijn worden op het nieuwe album herdacht met het Duitstalige “Schwebebahn”, een muzikale kwinkslag geïnspireerd door Trio’s “Da Da Da” tegen een achtergrond van welgemikte zwart-wit projecties op twee veelhoekschermen.
De Nits vormen niet enkel een muzikaal vehikel voor Hofstede’s verhaaltjes, maar bieden tevens een thuis voor een aantal rasmuzikanten. Dat er op het podium ook visueel iets te beleven valt is grotendeels de verdienste van het inventieve percussiewerk van Rob Kloet; de man aanspreken als de drummer van de groep is dan ook een regelrechte belediging voor de neo-zestiger. De tandem Hofstede-Kloet werd in de Vooruit voorts versterkt door de boomlange Laetitia van Krieken, die voor de gelegenheid de geblesseerde Stips verving en met haar fraaie engelenstem wat extra dramatiek toevoegde aan de meer intimistische nummers.
In het eerste deel van de set kozen The Nits vooral voor recenter en dus minder bekend werk, en moest het publiek het stellen met het vrolijke anti-voetbal lied “J.O.S. Days” en de ingetogen pianosymfonie “Cars & Cars” als enige radiohits. Wie tijdens de pauze een Duvel achterover sloeg werd bij aanvang van het tweede deel van de set echter net niet in slaap gewiegd in de fluwelen zeteltjes. “Jazz Bon Temps’ en “Blue Things” zijn op zich wel genietbaar, maar kabbelden wat te braafjes voorbij om de set echt boeiend te vervolgen. Net op tijd greep van Krieken naar de accordeon om een magistraal “Adieu, Sweet Bahnhof” in te zetten, onmiddellijk gevolgd door de eerste echte Nits hit “Nescio” die ondertussen net geen 30 kaarsjes mag uitblazen.
Ook tijdens de twee bisrondes ging het feest der herkenning gewoon verder met “The Bauhaus Chair”, het onvermijdelijke “In The Dutch Mountains” waar Hofstede ongedwongen publieksparticipatie vroeg en kreeg, en een in bloedrode spots gedrenkt “Sketches Of Spain” waarmee de bijna twee uur durende set werd uitgewuifd.

Dat het publiek uitgerekend op Record Store Day maar met mondjesmaat de weg vond naar de Vooruit is best wel pijnlijk voor een groep die altijd veel aandacht heeft besteed aan haar artwork. Wie Kraantje Pappie al na een halve luisterbeurt beu is weet dus volgende keer waar naar toe.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de Roma, Antwerpen (een dag eerder)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nits-20-04-2012/

Organisatie Culturavof, Kasterlee + Vooruit Gent

Drums are for parades - Record Store Day eindigt met de Imperium Freak Show

Op 21 april beleefden onafhankelijke platenzaken wereldwijd waarschijnlijk opnieuw de drukste dag van het jaar. Record Store Day, die in het bijzonder vinyl in de kijker zet, is dé ultieme dag om exclusieve releases te ontdekken.
Ook in Gent werd dat door Music Mania goed begrepen: op het lijstje stonden onder andere Triggerfinger, Mauro Pawlowski, Intergalactic Lovers,…
RSD werd in de Arteveldestad afgesloten door een optreden van Drums Are For Parades, die voor de gelegenheid hun EP ‘IMPERIUM’ uit brachten. Op de EP enkele verrassingen, en een weergaloze set in de Handelsbeurs ter bevestiging.

Maria Isn’t A Virgin Anymore warmde het reeds aanwezige publiek op met een dosis instrumentale postrock/-metal. Wat ooit begon als een nevenproject, groeide op korte tijd uit tot een volwaardige band. Vorig jaar kwam de tweede EP uit (‘The Fall of Public Man’) en onlangs gaf Music Mania de vinylversie uit.
Telkenmale wij MIAVA bezig horen, klinkt het er recht op en wordt duidelijk dat de (overigens zeer jonge!) band nog bijlange niet aan haar muzikaal plafond zit.
Hoewel de muziek getuigt van heel wat razernij, is de aandacht voor sterke composities en gelaagde nummers alom tegenwoordig. Een soort gekanaliseerde woede zeg maar, die ons verdomd goed in de oren klinkt.

Openen deed Drums Are For Parades met werk van hun eerste full album, ‘Master’ (2010), maar de echte reden dat dit trio aantrad in de Handelsbeurs was naar aanleiding van de release van ‘Imperium’, een EP speciaal uitgebracht voor Record Store Day. De plaat staat bol van de verrassingen en tegenstellingen maar bovenal: muziek die geen hokjes behoeft.
Een onheilspellende intro zette de trend voor een set met een hoog showgehalte. Het mysterieuze aftellen werd gevolgd door een intro van drie blazers (blik op oneindig, gehuld in lange gewaden) waarna “Idiot Check” werd ingezet.
Hofnar van dienst was ongetwijfeld Younes Faltakh: gekleed in niet meer dan een rode string betrad de zanger/gitarist van The Hickey Underworld het podium om “The Beast” (zijn bijdrage destijds aan Master) mee te kelen met het trio.
Daarna was het de beurt aan Patrick Tilon, aka Rudeboy van het ter ziele gegane Urban Dance Squad. “Virgin Powder Part One” werd al een hele tijd geleden opgenomen, en circuleert al een poos op het internet. Hierdoor werd het een soort van teaser voor de nieuwe plaat.
De Gentse Kurt Cobain-lookalike Pieter-Paul Devos nam op de EP ook een nummer voor zijn rekening, en zelfs eentje zonder veel stemvervormers. “Warning” begint als een trage ballad, maar krijgt naar het einde toe meer karakter.
Daarna viel de Kapitan Korsakov-frontman in voor Chris Goss, die op de EP de vocals verzorgt van “Enjoy your Psychosis”. We kunnen er niet omheen: QOTSA zijn nooit veraf in deze song.
Ook op ‘Imperium’ staat “Hammerang”, een nummer waarbij zowel Jeroen De Pessemier (Papillon van the Subs) als DAFP even vreemdgaan. Toegegeven, het koste ons telkens moeite om dit nummer niet door te spelen bij het beluisteren van de EP, maar live werd geheel Subs-gewijs tot een hoger niveau getild. Verwacht in de toekomst trouwens nog meer materiaal, want “Hammerang” is een nevenproject van beide partijen.
Na nog wat ouder materiaal kwam de apotheose, “Fuck like a beast”, opnieuw in samenwerking met Younes Faltakh. Voor de gelegenheid had de zanger de tijd genomen zich even om te kleden: van een weinig verhullende string naar een vleeskleurig Borat-pakje – en hij leek zich nog te amuseren ook! De gitaren gingen aan de kant en het publiek werd getrakteerd op licht- en geluidsshow die volgens ons geen enkele epilepsiepatiënt kan overleefd hebben, en waarbij alle aanwezige gasten nog even het podium opkwamen om de live freak show te bezegelen. En dat bedoelen we op een goede manier, geloof me. £

‘Imperium’ werd gereleased uit liefde voor het vak en uit respect voor elkaars muziek. Alle gastmuzikanten geven hun eigen touch aan de nummers waar zij verantwoordelijk voor zijn, wat een bonte mengeling van invloeden en stijlen teweegbrengt. Rode draad doorheen de EP en vooral de liveshow blijven nog steeds de immer klinkende gitaarriffs, hier en daar aangevuld met opzwepende synths. Wie een exemplaar van ‘Imperium’ bemachtigd heeft: koesteren, al was het maar om het geniale artwork. Dit gezegd zijnde, Drums Are For Parades blijft verbazen maar vooral ook amuseren, en dat doen ze goed!

Organisatie: Democrazy i.s.m. Music Mania en Handelsbeurs, Gent

Het is erg lang behoorlijk stil geweest rond onze favoriete Welshe band. Hoewel de Manic Street Preachers regelmatig met nieuw materiaal op de proppen kwamen, is het is vooral hun sterke live reputatie die ze in onze contreien niet echt onderhielden . Hun allerlaatste zaalshow in ons land dateert al van in 2002, toen ze de AB moeiteloos deden vollopen. Lokeren was dan weer in 2009 getuige van een schitterend festivaloptreden tijdens hun tiendaagse feesten. In het kader van de ‘International Treasures Tour’ werd deze keer ook ons landje niet vergeten. Vreemd dat een band met een dergelijke status ‘slechts’ de Trix deed vollopen. Wij hadden een grotere stormloop verwacht en zagen de Manic Street Preachers toch een grotere zaal uitverkopen.
Maar we klagen niet, de Trix is een erg leuke zaal vooral omdat je vrijwel overal visueel een erg goed zicht hebt op het podium. Daartegenover staat helaas de matige klank in het akoestiekarme ‘Hof Ter Lo’.

Even na half negen mocht de Brusselse/Leuvense band Willow het publiek opwarmen met songs uit hun debuutplaat: ‘We The Young’. Met een sound die verdacht veel gelijkenissen vertoonde met bands zoals White Lies en vooral Bloc Party wisten ze het publiek toch een halfuurtje te boeien. Alle handjes gingen netjes op elkaar toen aan het einde ‘De Afrekening’ hit: “We Walk Alone” werd gespeeld.

Het podium werd aangekleed met wat vreemde, kitscherige attributen. De Manics Street Preachers waren er klaar voor en wij ook. De doorbraaksingle: “Motorcycle Emptiness” knalde door de boxen en zorgde voor een wervelende start. Wat een nummer om mee te openen! Zeer opvallend was dat hun live sound bijna hetzelfde klonk als op plaat. Daarvoor moest er echter heel wat bombast van o.m. strijkers in de mix gepompt worden en werd het trio Bradfield/Wire/Moore bijgestaan door een extra gitarist. De erg jonge live-gitarist Wayne Murray kweet zich trouwens bijzonder goed van zijn taak want hij nam wel erg veel gitaarpartijen over van frontman James Dean Bradfield. Deze kon zich dan wat vaker concentreren op de zanglijnen, iets wat hij nog steeds doet met volle overtuiging en met een relevante stemvastheid.
Ruim 90 minuten volgden de songs (“Tonight It’s Only Singles”) in een rekestrak tempo elkaar op. Tijd om naar adem te happen kregen we niet. Niet alle uitgebrachte singles werden ook echte hits, doch het blijft bewonderenswaardig dat de MSP in de voorbije twintig jaar zoveel mooie, pakkende en vooral melodieuze songs bij elkaar hebben geschreven.
Uit de 10 studioalbums heeft zo iedereen wel zijn favorieten maar met deze uitgebreide bloemlezing van 23 songs kwam iedereen aan z’n trekken.
Persoonlijk vond ik vooral de bombastische songs en hits zoals: “Tsunami”, “A Design For Life”, “From Despair To Where”, “Everything Must Go” en afsluiter en meezinger “If You Tolerate This Your Children Will Be Next” fenomenaal sterk gebracht. Het samenspel tussen frontman James Bradfield en de excentrieke glamboy en bassist Nicky Wire was speels en erg aanstekelijk.

Bissen doen de Manic Street Preachers al een tijdje niet meer, maar na “If You Tolerate…”, was iedereen voldaan en kon met een verhoogde adrenalinespiegel terug huiswaarts keren. De Manic Street Preachers bewezen nog steeds een degelijke live band te zijn die hun fans vol overgave en vrij van slijtage nog steeds een zorgeloze rockavond kunnen bezorgen. “You Love Us”??.....Yes, we do!!

Setlist:
*Motorcycle Emptiness *Your Love Alone Is Not Enough *Ocean Spray *Love’s Sweet Exile *(It’s Not War) Just The End Of Love *The Everlasting *Found That Soul *Suicide Is Painless (Theme From Mash) *The Love Of Richard Nixon *Revol *Tsunami *A Design For Life *From Despair To Where *You Love Us *There By The Grace Of God *Autumnsong *Everything Must Go *This Is The Day *You Stole The Sun From My Heart *Some Kind Of Nothingness *Little Baby Nothing *Motown Junk *If You Tolerate This Your Children Will Be Next

Video http://youtu.be/MdaczgvhkEw?hd=1

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manic-street-preachers-21-04-2012/

Organisatie: Trix, Antwerpen